< Bybelnavraag uit 2 Korintiërs
V: Hoe verskil 2 Korintiërs van ander briewe van Paulus?
A: 2 Korintiërs is een van Paulus se meer persoonlike briewe, oor gesinsake met die kerk. Dit is baie frank, en wys 'n baie onvolmaakte kerk, en hoe Paulus met die situasie omgaan. Terwyl hy die situasies in die Korintiese kerk hanteer, openbaar Paulus meer oor homself in 1 en 2 Korintiërs as in enige ander boeke. Dit blyk dat Paulus 1 Korintiërs hoofsaaklik as 'n leraar geskryf het, en 2 Korintiërs hoofsaaklik as 'n predikant.
V: Wat is die volgorde van Paulus se reise en briewe aan die Korintiërs?
A: Paulus het die volgende interaksies gehad.
a) 50–52 n.C. het Paulus Korinthe vir die eerste keer besoek op sy tweede sendingreis ná Athene in Handelinge 18.
b) Hy het 'n brief aan hulle geskryf wat nou verlore is
c) 54–55 n.C. Geskryf 1 Korintiërs, waarskynlik terwyl hy in Efese was
d) Het 'n tweede "pynlike" besoek aan Korinte afgelê (2 Korintiërs 2:1; 12:21)
e) Skryf 'n derde brief aan Korinte wat nou verlore is
f) 55–57 n.C. Geskryf 2 Korintiërs nadat hy Korinte twee keer besoek het (2 Korintiërs 12:14; 13:1)
g) Het Korinthe 'n derde keer besoek.
V: Wat is 'n oorsig van 2 Korintiërs?
A: Hier is een oorsig.
1 Paulus se wanhoop oor die lewe en vertroue in Christus
2-3 Pyn en Verzoening
4-5 Moenie moed verloor nie omdat ons versoen is
6-7 Aansporing om God se genade nie tevergeefs te ontvang nie
8-9 Appèl vir kollekte vir diegene in Jerusalem
10-13 Appèl om Paulus se apostelskap te aanvaar
V: In 2 Kor 1:1; 1 Kor 1:2; 1 Tess 1:1; en 2 Tess 1:1, aangesien daar in 'n stad net een kerk was, behoort daar vandag net een kerk per stad te wees?
A: Daar is drie omvangse van uitdrukkings van Christelike eenheid: gelowiges binne dieselfde plaaslike gemeente, gelowiges uit verskillende gemeentes, en eenheid tussen verskillende kerke. Hierdie antwoord fokus slegs op die derde omvang, met vier punte om in die antwoord in ag te neem.
1. Hierdie vier verse beteken nie dat daar net een samekomsplek moet wees nie, veral met honderde duisende Christene in een stad.
2. Niks sê dat menslike administratiewe afdelings moet bepaal hoe kerke georganiseer word nie. Hulle kan op baie geografiese plekke wees, alhoewel dit nie kerke regverdig weens doktrinale en ander verdeeldheid nie.
3. Alle ware Christene is reeds deel van die een, ware kerk van Jesus Christus. As 'n Christen se lojaliteit aan sy eie plaaslike kerk of denominasie groter is as sy lojaliteit aan God, dan het daardie Christen sy lojaliteite verkeerd.
4. Ongelukkig het baie Christelike leiers versuim om die leringe en opdragte oor eenheid onder Christene ernstig genoeg op te neem. Lees Efesiërs 4:3-4; Filippense 1:27; 2:1-4; 4:2; Romeine 15:5-7; Johannes 17:20-23. Sien die volgende vrae en vrae oor 1 Korintiërs 1:10-14 en Efesiërs 4:4 vir meer bespreking.
V: In 2 Korintiërs 1:1, aangesien die Bybel die voorbeeld gee van een kerk per stad, en geen teenvoorbeelde nie, behoort die voorbeeld dan ons reël te word soos 'n groep wat homself die plaaslike kerk noem, leer?
A: Nee. As jy sou glo dat elke voorbeeld, sonder 'n bevel of teenvoorbeeld, gevolg moet word, sou Christene moes:
a) Nooit in geboue vergader nie; slegs in huise (1 Korintiërs16:19 ; Filemon 2).
b) Nooit as eiser hof toe gaan nie, om enige rede.
c) Mans dra nooit broeke nie. Almal mag slegs sandale dra, nie skoene nie.
d) Nooit aartappels, mielies, jalapeño-pepers of ander kosse uit die nuwe wêreld eet nie.
e) Geen roomys, pizza, ysstokkies, of kosse wat hulle nie in Bybeltye kon geken het nie.
f) Moenie Engels in die aanbidding gebruik nie, aangesien dit onbekend was aan die Bybelskrywers.
g) Moet nooit in motors, fietse, vliegtuie of landboumasjinerie ry nie.
h) Moet nooit landbouwerktuie en enige masjiene wat ná Christus se tyd uitgevind is, gebruik nie.
i) Moet nooit yskaste, elektrisiteit, gas, radio of TV hê nie.
j) Ander vreemde reëls.
Liewer moet ons die voorbeeld van die Skrif volg, selfs sonder 'n gebod as:
1. Daar is 'n goeie rede om die voorbeeld te volg,
2. Daar is geen teenvoorbeelde nie, en
3. Die rede vir geen teenvoorbeelde is nie bloot te danke aan tyd, tegnologie, kultuur of omstandighede van 'n nie-morele aard nie.
As iets nie aan hierdie drie toetse voldoen nie, is dit dan outomaties reg om dit te doen? -Nie noodwendig nie. Ons moet oordeel oor wat ons moet doen deur vervul te wees met die kennis van die Skrif en te vra: "Wat sou God wou hê ons moet doen?"
V: In 2 Korintiërs 1:1-11, hoe kan ons vertroos word, of ander vertroos?
A: Om 'n ander te troos is 'n individuele saak, afhangend van die persoon en die omstandighede. 2 Korintiërs 1:1-11 wys vir ons ses aspekte van om getroos te word of om 'n ander Christen te troos.
a). God verstaan ons lyding 2 Korintiërs 1:5
b). Gedeelde verlede ervaring 2 Kor 1:6,8-9
c). Onthou ons toekomstige hoop 2 Kor 1:7; 1 Tess4:16 –18
d). God troos ons direk 2 Kor 1:3-5
e) Vertrou op God om ons te verlos 2 Kor 1:9-10
f) Gebed 2 Kor 1:11
V: In 2 Kor 1:4, behoort ons misdadigers, praktiserende homoseksuele mense wat aan vigs ly, en ander wat regverdig ly, te troos?
1. Hulle moet sien hoe Christus se liefde deur ons skyn, en weet dat God hulle liefhet en begeer dat hulle hul bekeer en Sy kinders word.
2. Ons hoef nie op hul misdaad te bly vasloop nie, maar ons mag hul misdaad nie as onbeduidend of onbelangrik verskoon nie. Ons moet hulle nie streel deur te sê dit was onregverdig dat hulle gevang is, of dat die lewe of die stelsel onregverdig is nie.
3. Al minimaliseer ons nie hulle sonde nie, moet ons beklemtoon dat Christus vergifnis en genesing vir ons sondes bring.
V: In 2 Korintiërs 1:5-11, waarom sou Paulus hier vir ander van sy stryd vertel, en wanneer moet ons vir ander daarvan vertel?
A: Paulus praat oor die algemeen nie baie oor homself in sy briewe nie, en wanneer hy dit wel doen, is hy gewoonlik opbeurend en positief. Hier is 'n noemenswaardige uitsondering. In vers :11 dui hy aan dat hy dit vir hulle vertel sodat hulle beter vir hom kan bid. Dit gee hulle 'n kans om hom meer te verstaan, en hulle kan sien, aan sy voorbeeld, dat selfs volwasse, gehoorsame Christene soms aan depressie kan ly. Laastens kan hulle sien hoe Paulus met depressie omgaan deur nader aan Christus te kom. Paradoxaal genoeg word die genade van God nie die duidelikste ervaar in die beste tye nie, maar in die slegste tye.
V: In 2 Korintiërs 1:6, hoe gee die beproewings van Paulus en Timoteus die Korintiërs vertroosting en verlossing? Mense word gewoonlik nie getroos as hulle hoor dat ander ly nie.
A: Mense ontvang wel vertroosting deur te hoor dat 'n geliefde vriend 'n beproewing goed deurstaan het. Paulus se lyding ter wille van die evangelie het die saligheid van Jesus na die Korintiërs en ander gebring.
V: In 2 Kor 1:8-9, waarom het Paulus wanhoop oor die lewe self gehad, aangesien hy in Fil1:21 gesê het: "om te lewe is Christus, en om te sterf is wins"?
A: Filippense1:21 toon die houding wat Paulus in die tronk gehad het en die houding wat ons behoort hê. Paulus was egter 'n mens met oomblikke van wanhoop, en in 2 Korintiërs 1:8-9 was hy eerlik en het nie versag hoe laag hy hom destyds gevoel het nie.
Daar is 'n punt hier wat Christene op ons eie lewens kan toepas. As jy die regte manier leer om oor iets te voel, maar jy het soms anders gevoel, is dit OK; wees eerlik met ander deur te bely wanneer jy in geloof swak was. Belangriker as om vir mekaar 'n onopregte "altyd gelukkig" gesig op te sit, is om eg te wees en nie agterdogtig teenoor ander broers en susters nie.
V: In 2 Korintiërs 1:15-20 het Paulus gelieg deur te sê hy sou weer kom en toe nie kom nie?
A: Paulus het nie belowe dat hy sou kom nie; hy het hulle net vertel dat hy van plan was om te kom. Vandag moet ons onderskei tussen iemand wat 'n belofte maak en iemand wat bloot hul voorneme verklaar. Wanneer die situasie verander, is dit in orde dat hul voorneme verander.
V: In 2 Kor 1:15-20, hoe kan die wêreld vertrou dat 'n Christen se "ja" of "nee" 'n eerlike, egte "ja" of "nee" is?
A: Ons moet ons beloftes en verbintenisse nakom, selfs al word dit later ongerieflik om dit te doen. Die balans hieraan is dat ons huiwerig moet wees om ons in onnodige verbintenisse te verstrik. Ons moet ook nie ons woord hou as dit sou beteken om te sondig deur dit te doen. Byvoorbeeld, as jy eens dwaas belowe het om 'n bank te beroof, beroof dan nie die bank nie.
'n Mafioso het eens 'n eerlike man so gedefinieer: "sodra hy gekoop is, bly hy gekoop." Dit is nie hoe Christene behoort te wees nie. Ons moet "onkoopbaar" wees en nie omkopery of ander geheime betalings aanvaar nie. Wanneer iemand 'n ooreenkoms met ons aangaan, moet hulle op ons kan vertrou dat ons nie die reëls sal buig nie wanneer ons dink ons sal nie betrap word nie. Wanneer dit aan ons toevertrou word om iets onpartydig en regverdig te beoordeel, moet ons oop wees en ons verpligting eerlik nakom, ongeag watter geld ons deur omkopery te aanvaar sou kon maak.
A: Die Bybel dui aan dat gelowiges nie 'n belofte moet herroep nie, behalwe vir die volgende voorwaardes.
1. 'n Meisie wat by haar ouers woon, word deur haar vader oorheers (Numeri 30:3-5).
2. 'n Vrou word deur haar man oorheers (Numeri 30:6-8,15).
3. Natuurlik is ons hoogste prioriteit om God te behaag. Daarom behoort jy nie 'n belofte na te kom as die belofte sou lei tot sonde en ongehoorsaamheid aan God nie.
4. In ooreenstemming met 3 sien baie Christene dat as die nakoming van 'n belofte of die waarheid vertel bydra tot die moord op 'n persoon, moet ons daarna streef om hul lewe te behou. Dit is hoekom sommige Christene vir die Nazi's gelieg het toe hulle gevra het of hulle Jode weggesteek het.
Sien ook die volgende vraag.
V: In 2 Korintiërs 1:17-19, hoe behoort gelowiges beplannings op 'n goddelike wyse te maak teenoor 'n wêreldse, vleeslike wyse?
A: Wanneer ons 'n verbintenis aangaan, behoort mense op ons te kan staatmaak om daaraan te hou. Die enigste uitsonderings is 'n verbintenis om kwaad te doen, of wanneer ons nie in staat is weens faktore buite ons beheer nie. Moenie jou planne net om selfbelang verander nie. Moenie wankelrig wees nie. Moenie planne maak uit 'n begeerte na wraak, jaloesie, haat of gierigheid nie. Laastens, moenie verbintenisse aangaan wat jy nie hoef aan te gaan nie. Jy kan vir mense jou huidige voornemens vertel, sonder om dit 'n belofte of verbintenis te maak.
V: In 2 Kor 2:1-4, wanneer moet ons 'n besoek vermy omdat dit "pynlik" is?
A: Ons moet nie dinge vermy net omdat dit onaangenaam is nie, of dinge doen net omdat dit goed voel. Blijkbaar het die vorige besoek, die tweede besoek, glad nie by sommige goed verloop nie. Paulus wou graag 'n rukkie hê voordat hy weer teruggekom het, waarskynlik om 'n herhaling van die vorige besoek te vermy. Paulus se doel was nie om pyn te vermy nie, maar versoening. Soms, as iemand baie ongelukkig met jou is, is dit goed om hulle 'n bietjie tyd te gee voordat jy dit hanteer.
Net so moet ons as ouers nie ons kinders dissiplineer wanneer ons onsself nie in toom kan hou nie. Dit is heeltemal in orde om vir jou kind te sê: "Ek gaan jou hiervoor straf, maar nie nou dadelik nie. Ek moet eers afkoel." Dissiplineer dan die kind op 'n gepaste wyse om die kind te help, nie om jou woede te bevredig nie.
Paulus het hulle 'n brief geskryf, deels as 'n meer gepaste plaasvervanger vir 'n pynlike besoek.
V: In 2 Korintiërs 1:9 was een voordeel van Paulus se deprimerende omstandighede dat hy daaraan herinner is om nie op homself te vertrou nie. Hoe oefen ons om nie op onsself te vertrou nie?
A: Jy kan hierdie vraag op twee maniere beskou.
Op die lang termyn, wanneer ons vir God wil sê: "Ek kan dit hanteer, ek het jou nie nodig nie", is dit 'n teken dat ons op pad is na 'n val. Die oorweldigende meerderheid van mense, veral in die Weste, dink hulle het meer beheer oor wat met hulle gebeur as wat hulle werklik het. Hulle dink hulle het meer seker kennis van hoe dinge sal uitdraai as wat hulle werklik het. Selfs die best-uitgedinkte planne is net een verkeersongeluk, een misdaad, een ernstige siekte of een kankerdiagnose daarvan af om totaal in duie te stort.
Dag tot dag, vra ons vir God se krag en hulp net wanneer ons probleme het, of nie 'n manier sien waarop ons dit op ons eie kan doen nie. Dit is verkeerd as ons God net as 'n laaste toevlugsoord vra. Ons behoort te vra dat God se krag die hele tyd deur ons kan vloei. Die rede waarom ons moet vra, is NIE net om God teë te respekteer nie, maar omdat ons dit regtig nodig het om alles te doen wat God wil hê ons moet doen.
Q: In 2 Korintiërs 1:10, waarom praat Paulus van God se verlossing in drie verskillende tye?
A: Daar is drie verskillende aspekte waaroor ons moet nadink.
In die verlede het God ons reeds verlos. God het ons reeds van die dood en sy straf verlos deur Jesus Christus wat vir ons sondes aan die kruis gesterf het.
In die hede verlos God ons nou uit gevaar en bewaar ons, en verseël ons saligheid.
In die toekoms sal ons die beloofde erfdeel en belonings ontvang, maar ons het dit nog nie.
V: In 2 Korintiërs 1:23, wanneer moet ons planne verander sodat ons nie iemand anders in verlegenheid stel nie?
A: Dit is in orde om te sê jy beplan om iets te doen, as jy opreg beplan het om dit te doen, en dan later jou planne te verander. Onthou dat 'n skedule ook 'n afgod kan wees. As ons nog nie 'n vaste verbintenis aangegaan het nie, kyk dan na die voor- en nadele daarvan om iets te doen teenoor om dit nie te doen nie. Oor die algemeen wil jy nie iets doen om ' ' iemand anders te verleë nie. Maar as om dit nie te doen nie baie mense teleurstel, ter wille van een persoon se gevoelens, kan dit die beste wees om dit tog te doen. Maar jy kan probeer om die persoon sagkens te laat weet dat jy dit gaan doen en waarom.
V: In 2 Korintiërs 2:5, wanneer ons iemand berispe wat berisping nodig gehad het, hoe weet ons die grens om nie te hard te wees nie?
A: Hier is drie punte om in die antwoord in ag te neem.
a) Dissipline, insluitend kerklike dissipline, behoort nooit 'n doel te wees nie, maar eerder 'n hulpmiddel. Dit dien die doel om die individue terug tot bekering te bring, en om aan die res van die kerk, en die wêreld, te wys dat hierdie gedrag of oortuiging onaanvaarbaar in die kerk is.
b) Wat die vlak van dissipline betref, oorweeg die waarskynlike uitkoms as die huidige koers voortgesit word, en oorweeg die waarskynlike uitkoms met die alternatief.
c) Hoe lyk die dissipline vir die persoon wat gedissiplineer word? Sien dit willekeurig, gemenegees of inkonsekwent uit, deur sommige vry te spreek en met ander strenger te wees.
V: In 2 Kor. 2:5, was Paulus kwaad vir "'n individu wat hom beledig het", soos in Asimov se Gids tot die Bybel, bl. 1113, gesê word?
A: Daar is geen bewyse vir hierdie spekulasie nie. Die persoon het iets verkeerd gedoen, en 2 Korintiërs sê nie wat dit was nie. Daar word egter algemeen gedink dat dit dieselfde persoon was wat onmorele dade in 1 Korintiërs 5:1-13 gepleeg het.
Verder is woede nie 'n akkurate beskrywing van Paulus se gevoelens hier nie. Paulus het pas in 2 Korintiërs 2:4 gesê dat hy met trane geskryf het, dus was dit hartseer en teleurstelling wat hy gevoel het, eerder as woede teenoor die individu hier.
V: In 2 Kor 2:10-11, dink u dat dit dieselfde man was wat sy vader se vrou gehad het in 1 Kor 5:1-5?
A: Dit is redelik onwaarskynlik, want Paulus sê: "as ek enigiets vergewe het." Die enigste moontlikheid is as hy valslik daarvan beskuldig is dat hy met sy vader se vrou was.
V: In 2 Korintiërs 2:11, wat is die gevaar daarvan om nie vergifnis uit te spreek wanneer dit nodig is nie?
A: 2 Korintiërs 2:11 sê dat Satan kan vernietig deur oormatige hartseer en ontmoediging. Dissipline, sonder om op te hou, of sonder dat die persoon wat gedissiplineer word enige moontlike hoop sien dat dit sal eindig, neig om wanhoop te veroorsaak. Waarom sou 'n mens homself aan die dissipline onderwerp as dit as sinloos beskou word , teenoor om nie daaraan te onderwerp nie. As 'n lid van die kerk dus gedissiplineer word, is dit goed om ook toekomstige voorwaardes vir herstel te bespreek. Anders kan die persoon tot die slotsom kom dat daar geen hoop is om hieruit terug te keer nie.
Soos J. Sidlow Baxter sê, kan Satan geestelik 'n seif gebruik (Lukas 22:31), listighede (2 Korintiërs 2:11), onkruid om te verstik (Matteus 13:22), "Listighede" om te mislei (Efesiërs 6:11), die vermomming van 'n engel (2 Korintiërs 11:14) en strikke om mense te vang (2 Timoteus 2:26).
V: In 2 Korintiërs 2:11, wat is die gevaar as die nodige dissiplinêre optrede nie geneem word nie?
A: Daar is gevaar dat die betrokke persone nie sal bekering nie. Daar is gevaar van 'n slegte voorbeeld vir die res van die kerk. Dit mag op kort termyn die "minste pynlike" opsie lyk, maar dit kan op lang termyn die pynliker opsie wees. Maar dink op lang termyn. Die doel is nie hoe die persoon wat dissipline benodig, vandag tydelik sal voel nie, maar wat in hul hart en karakter sal voortduur.
V: In 2 Korintiërs 2:12-13, aangesien Paulus 'n oop deur gehad het om in Troas te preek, moes hy daarvandaan vertrek en na Masedonië gegaan het soos hy gedoen het?
A: Alhoewel ons nie alle besonderhede oor Paulus se spesifieke situasie ken nie, kan 'n mens in die algemeen twee dinge sê.
1. Die belangrikste ding is om God te gehoorsaam, nie om deur elke oop deur te gaan nie.
2. Wanneer ons baie daarna hunker om iemand te sien, verstaan God genadiglik ook ons gevoelens.
V: In 2 Kor 2:12-13, waarom behoort die Korintiërs en Titus hier 'n bietjie sleg te voel?
A: Paulus het opgegee wat gelyk het na 'n groot evangeliseringsgeleentheid in die stad Troas om terug te keer en na hulle te gaan kyk. Baie van die Korintiërs sou graag Paulus wou sien, maar sy afleiding het hom daarvan weerhou om vir ander te preek.
V: In 2 Korintiërs 2:14, aangesien Christene altyd in Christus oorwin, waarom val Christene dan soms?
A: 2 Korintiërs 2:14 impliseer nie dat Christene altyd sondeloos oor alles oorwin nie, want Christene sondig nog steeds. Eerder is ons 'n deel van Christus se oorwinning aan die kruis, en ons sal oor die lewe in die algemeen oorwin, soos ons die saal van oorwinnende helde betree: dit is die Hemel.
V: In 2 Korintiërs 2:17, aangesien baie die woord van God verdorwe het, het ons dan net die verdorwe woorde van God, en het die ware woord van God van die aarde verdwyn?
A: Nee. Misleidende leraars kan steeds 'n vervalste woord van God leer. Die ware woord van God sal egter nooit afwesig wees nie, en God se woord sal nooit verlore gaan nie, soos Jesaja 59:21 belowe.
V: In 2 Kor. 3:5, hoe kweek ons op 'n behoorlike wyse dat ons nie op onsself vertrou nie, teenoor 'n onbehoorlike wyse?
A: Sommige mense doen dit nie. Hulle straal oormatige selfvertroue en arrogansie uit, en is vir baie ander onaangenaam om by te wees. En hulle weet gewoonlik nie eens hoekom nie. As jy bloot met ander wil deel wat met jou aan die gang is, en jy voel hierdie oorweldigende behoefte om te deel omdat dit jou goed laat lyk, is dit nie om kommunikatief te wees nie, maar om trots te wees.
As God ons nie voldoende maak vir ons bediening nie, sal ons nie daarin suksesvol wees nie. Ons behoort dus nie te selfversekerd te wees (in onsself) nie, en ook nie 'n gebrek aan vertroue te hê (in God) nie.
Sien die Believer's Bible Commentary bl. 1828 vir meer inligting.
V: In 2 Korintiërs 3:11, wat het presies hier verbygegaan?
A: Dit verwys na die hele wet, insluitend die Tien Gebooie, nie net die seremonieële wet nie. Natuurlik is dit vervang deur gebooie in die Nuwe Testament. En baie van die gebooie is dieselfde: moenie afgode aanbid nie, moenie egbreuk pleeg nie, moenie moord pleeg nie, moenie steel nie, ensovoorts. Alhoewel ons in die nuwe wyse van die Gees dien, nie in die ou wyse van die geskrewe kode nie (Romeine 7:6), behels die nuwe wyse steeds dat ons hierdie gebooie ook gehoorsaam.
V: Beteken 2 Korintiërs 3:13-15 dat Moses se keuse om 'n sluier oor sy gesig te sit die rede was waarom die Jode vir Christus verblind is?
A: Nee. Paulus het dit as 'n analogie gebring gebaseer op Eksodus 34:33-35 om te illustreer hoe mense wat so naby aan God se heerlikheid was, steeds so blind kon wees. Paulus wys ook hoe noodsaaklik dit was om eers tot die Here te keer om nie verblind te word nie. Laastens kan 'n mens nie ten volle al die betekenisse en voorskaduwings in die Ou Testament verstaan nie, tensy hulle die Nuwe lees.
V: Bewys 2 Kor.3:17 , wat sê die Here is Gees, dat Jesus die Heilige Gees is soos Oneness-Pinkstergelowiges glo?
A: Die Drie-eenheid is Gees, maar dit beteken nie dat dit onmoontlik was vir Jesus om ook 'n fisiese liggaam te hê nie, beide voor en ná die opstanding.
V: In 2 Kor 4:2, watter is 'n paar moontlike gereedskap om die evangelie te deel wat ons NIE moet gebruik nie?
A: Ons moet nie geweld of ander dwang of wette gebruik nie. Ons moet nie boetes, omkoping of ander geldelike aansporings gebruik nie. Ons moet nie leuens of misleiding gebruik nie. Ons moet nie vleiery of laster gebruik nie. 'n Dogter van my het eendag vir my gesê: "Ek gaan uitvind watter van my vriende nie-Christene is, en nie meer vriende met hulle wees nie." Ek het vir h , verduidelik dat dit verkeerd was. Aangesien ons wil hê mense moet vrywillig kies om God lief te hê, moet hulle vrywillig in staat wees om daardie keuse te maak. As ons hulle onder druk plaas om dit te doen, bevind ons ons in die verskriklike posisie om te probeer wees soos die Heilige Gees deur mense na Christus te bring.
Dit is waarom, wanneer ons kos gee aan die hongeriges, mediese sorg aan die siekes, of lenings aan die armes, ons daardie dinge gee ongeag of hulle wel of nie Christene is of belangstelling getoon het om tot Christus te kom nie.
V: In 2 Korintiërs 4:3-4, waarom sou God toelaat dat die evangelie vir die wat vergaan, verborge bly?
A: Vir dié wat die waarheid oor God wat hulle reeds ontvang het, onderdruk (Romeine1:18 –32), is God nie verplig om hulle meer waarheid te gee nie. Inteendeel, as iemand God gaan verwerp, wys 2 Petrus2:20 –22 dat hoe minder hulle weet, hoe beter dit vir hulle sal wees.
A: Dit is Satan, aan wie 'n mate van beheer oor hierdie wêreld gegee is volgens 1 Johannes 5:19. Hy word die prins van hierdie wêreld genoem in Johannes 12:31, 14:30 en16:11 . Satan word ook die heerser van die koninkryk van die lug genoem in Efesiërs 2:2. Sien ook Efesiërs6:12 en Kolossense 1:13.
As 'n kanttekening het Irenaeus, biskop van Lyon (182–188 n.C.), in sy bespreking van hierdie vers deur Paulus 'n ander interpretasie daarvan gehad. Hy het gedink dat "die God van hierdie wêreld" die ware God was, en dat die ware God die ongelowiges verblind het in Irenaeus Against Heresies boek 3 hoofstuk 7.1 bl. 420. Die vroeë kerkvaders was godvresende manne, maar hulle het ook foute gemaak. In Irenaeus teen die ketterye, boek 3, hoofstuk 6, vers 2, noem hy egter dat die Skrif valse gode as gode aanspreek, alhoewel dit aandui dat hulle in werklikheid glad nie gode is nie. In Fragment 46, bl. 575, sê Irenaeus ook dat die god van hierdie wêreld Satan is.
V: In 2 Korintiërs 4:7, wat is die "kleipotjies" wat die skat bevat?
A: Om hierdie vraag te beantwoord, moet ons eers weet wat die skat is, en na die verse voor en ná dit kyk. "Hierdie skat" is spesifiek "die lig van die kennis van die heerlikheid van God in die aangesig van Jesus Christus" volgens 2 Korintiërs 4:6.
2 Korintiërs 4:8-10 wys dat ons
Aan alle kante ingedruk, maar nie verpletter nie (4:8)
Verward maar nie in wanhoop nie (4:8)
Vervolg maar nie verlaat nie (4:9)
Neergeslaan, maar nie vernietig nie. (4:9)
Ons dra altyd die dood van Jesus in ons liggaam rond, sodat die lewe van Jesus ook in ons sterflike liggaam geopenbaar kan word (4:10 )
Ons wat nog lewe, word altyd vir Jesus se wille in die dood uitgelewer, sodat die lewe van Jesus ook in ons sterflike liggaam geopenbaar kan word (4:11 ).
Die dood [martelaarsdood] werk in ons [Paulus en sy metgeselle], maar die lewe [ewige] werk in julle [Korintiërs] (4:12 ).
Boonop kan kleipotjies vir watter doel die eienaar wil, gebruik word (Jeremia 18:1-10), sommige vate vir edele doeleindes en ander vir oneervolle (2 Timoteus2:20 -21).
Dit is interessant dat 2 Korintiërs 4:8-10 glad nie sin sou maak as dit ná 2 Korintiërs 4:6 geplaas word nie, tensy 2 Korintiërs 4:7 tussenin was, wat die twee noodsaaklik verbind.
Die kleipotte is "ons" (4:8-9), ons liggaam (4:10 ) en ons "sterflike liggaam" (4:11 ).
God het gekies om hierdie groot skat in ons te sit, wat onflatterend potte van klei genoem word. Potte van klei is baie eenvoudig van voorkoms, en 'n pot hou nie lank nie; dit is maklik vir iemand om dit te stukkend te slaan. Nietemin kan 'n pot van klei nuttig wees, en dit kan getrou die vloeibare inhoud binne-in hou sonder om te lek.
Dit is 'n fundamenteel nuwe ervaring in die Bybel dat die skat wat God aan ons gegee het, nie in 'n wierookkas of 'n ark gestoor word nie, maar binne-in onsself. Die Ou Testament het dit voorspel toe dit gesê het: "Maar dit is die verbond wat Ek ná daardie dae met die huis van Israel sal sluit, spreek die HERE: Ek sal my wet in hulle binneste sit en dit op hulle harte skryf. En Ek sal hulle God wees, en hulle sal My volk wees. Nie een van hulle sal nog sy naaste of sy broer leer en sê: 'Ken die HERE,' nie, want hulle sal My almal ken, van die kleinste tot by die grootste, sê die HERE." Jeremia 31:33-34a
V: In 2 Korintiërs 4:7, waarom sou God kies om skatte in erdevate te sit?
A: Die kontras tussen die onbeskryflike skat en die baie goedkoop kleipot. Wanneer mense dikwels kosbare edelstene in duur goue omhulsels sit, sou dit vreemd lyk om 'n skat in 'n kleipot te sit, tensy jy probeer het om die skat te verberg. Kleipotte was algemeen en baie onopvallend. Dit is om te wys dat dit God is wat die heerlikheid het, nie ons nie. 'n Kleipot kompeteer nie met die skat daarin nie. Ook, met Gideon se leër in Rigters 7, het die lig van die fakkels nie geskyn totdat hulle die kleipotjies waarin hulle was, gebreek het nie. So moet mense die skat sien, en lig wat van ons af kom, wat ons weliswaar baie alledaags is.
V: In 2 Korintiërs 4:8-9 wat doen Paulus hier?
A: Net soos hy oor skatte in kleipotte gepraat het, volg hy dit op met meer paradokse.
2 Korintiërs 4:8, om die woordspel in die Grieks te behou, kan vertaal word: "uitgepers maar nie verpletter nie, in verlies, maar nie verlore nie, vervolg maar nie vir dood agtergelaat nie, neergeslaan, maar nie uitgeskakel nie.
Aangestoot tot op die grond, maar nie verpletter nie, altyd sterwend maar nooit dood nie." Selfs wanneer jou omstandighede iemand anders sou laat moedeloos voel, hoef ons nie volgens daardie omstandighede te leef nie.
V: In 2 Korintiërs 4:1, 16–17, waarom het Paulus nie moed verloor nie?
A: Die kort antwoord is dat hy gekies het om nie moed te verloor nie. 2 Korintiërs 4:1 sê dit is omdat hy hierdie bediening gehad het. 2 Korintiërs 4:16 sê dat hy uiterlik besig was om weg te kwyn. Met ander woorde, die slae, steniging en die verblyf in kerker en kettings het sy liggaam beproef, en hy was nie so fisies sterk en gesond soos voorheen nie, of soos hy andersins sou wees sonder die vervolginge. Maar die tweelingspryse, om te sien hoe mense tot die Here kom en sy eie toekomstige tuiskoms na die hemel, het dit die moeite werd gemaak.
V: In 2 Korintiërs 4:17, wat beteken die term "gewig van heerlikheid"?
A: Die Hebreeuse term vir heerlikheid kan ook swaar of swaarte beteken. "Swaar" was 'n manier waarop die Hebreeuse oor God se heerlikheid gedink het. Dit is ook 'n goeie manier vir ons om oor God se heerlikheid te dink.
V: In 2 Kor. 5:21, hoe het Jesus sonde geword? Het Satan Jesus se liggaam binnegeval, soos baie valse leraars geleer het, insluitend ds. Moon in Die Goddelike Beginsel (vyfde uitg. 1977) bl. 147-148, 330?
A: Nee. Jesus het die straf vir sonde op ons geneem en die skeiding van God die Vader ervaar wat ons almal verdien het.
Daar moet genoem word dat 'n lid van die Unification-kerk in 'n televisiedebat ontken het dat hy glo dat Satan Jesus se liggaam binnegeval het. Egter, hier is wat ds. Moon in sy Goddelike Beginsel (vyfde uitgawe, 1977) geleer het.
Goddelike Beginsel bl. 148 "Jesus kon nie die doel van die voorsienigheid van fisiese verlossing vervul nie omdat sy liggaam deur Satan binnegeval is. Hy kon egter die grondslag vir geestelike verlossing ... deur ... die bloed van die kruis vestig."
Goddelike Beginsel bl. 330 "Dit [Moses wat die rots twee keer geslaan het] het die moontlikheid voorspel dat wanneer Jesus, die werklike Rots, sou kom, sy vlees deur Satan binnegeval sou word deur die kruisiging, weens die mense se ongeloof,…"
Goddelike Beginsel bl. 147-148 "Omdat die Joodse volk Jesus nie geglo het nie en hom oorhandig het vir kruisiging, is sy liggaam deur Satan binnegeval en is hy gedood. Daarom, selfs wanneer Christene in Jesus glo en een liggaam met word, wie se liggaam deur Satan binnegeval is, bly hul liggame steeds onderhewig aan Satan se inval."
Goddelike Beginsel bl. 510 "Nietemin... die fisiese liggaam van Jesus is in die hande van Satan oorgelewer as die voorwaarde vir die losprys vir die herstel van die Jode en die hele mensdom terug in God se boesem; sy liggaam is deur Satan binnegeval. Natuurlik is die fisiese verlossing van die mensdom onvervuld gelaat, en Jesus het gesterf, met die belofte dat dit vervul sou word wanneer die Here weer kom." (Let daarop dat daar 'Here' staan en nie 'Hy' of 'Jesus' nie.)
In die Bybel word dit weerlê deur Handelinge 2:31-32, wat uit Psalm16:10 aanhaal en sê dat Jesus se liggaam nie verderf of verval sou sien nie. Toe Jesus aan Thomas en die ander dissipels in Johannes 20:24-28 verskyn het, het Hy met die spykermerke en die gat in Sy sy getoon dat dit dieselfde liggaam was wat tot lewe opgewek is. In Johannes 2:19-21 het Jesus ook genoem dat Sy liggaam opgewek sou word.
Jesus is in ons plek as sonde gemaak, maar Hy was persoonlik nooit sondig nie.
V: In 2 Korintiërs 5:2, waarom was Paulus so ontevrede om hier op aarde te leef?
A: Om soortgelyke redes as iemand wat maande lank op die pad was, gretig kan wees wanneer hy op die punt staan om huis toe te keer en sy familie te sien. Ons Christene smag daarna om Christus van aangesig tot aangesig te sien, en om al die gelowiges te ontmoet wat voor ons heengegaan het. Ongelukkig het die rolprent Heaven Can Wait die presiese teenoorgestelde boodskap.
Pouse se doelbewuste, maar abrupte verandering van metafore van tente na klere kan wees omdat Pous, as tentmaker, besef het dat dieselfde stof soms gebruik is om beide klere en tente te maak.
V: In 2 Korintiërs 5:2,4 as Christene veronderstel is om tevrede in die lewe te wees, waarom moet ons dan "sug"?
A: Ons behoort tevrede en te content te wees om Christus te volg en te ontvang wat Hy ons gegee het. Maar paradoksaal behoort ons te smag en selfs te kreun om hierdie bevlekte, mal en hartseer wêreld te verlaat en vir ewig by God te woon. Ons is amper soos die klein kind op 'n reis wat gereeld vra: "Is ons al daar?"
Die woord "steun" in verse 2 en 4 staan in kontras met "vol vertroue" in verse 6 en 8. Ons moet dus vertroue hê en terselfdertyd steun, soos dit reg verstaan word. Ons steun egter nie omdat ons tans 'n aardse liggaam het nie, maar omdat ons smag na ons onsterflike liggaam.
V: In 2 Korintiërs 5:2-4, kan "ontbloot" en "aangetrek" verwys na 'n "tussentoestand" tussen die dood en die opstanding?
A: Daar is twee sienings.
Drie toestande: in hierdie liggaam, in die hemel voor die opstanding, en in die Nuwe Hemel en aarde in 'n opgestane liggaam.
Twee toestande: Sommiges sien dit as net twee toestande: "ontkleed" sterflikheid, en "aangetrek" ewige lewe in die hemel. Ten ondersteuning van die tweetoestand-beskouing is dat Paulus hier net twee dinge kontrasteer: sterflikheid en onsterflikheid.
V: In 2 Kor 5:5 is die onderpand 'n belofte of 'n teken van 'n toekomstige betaling, vir 'n eerste paaiement met die res wat later kom?
A: Die Griekse woord vir onderpand hier, arrhabon, kan in beide gevalle pas, afhangende van die konteks.
Toekomsbelofte: Ten gunste van die eerste betekenis, is ons liggame broos en sterflik, en ons het slegs 'n belofte van 'n hemelse liggaam wat totaal anders is as ons aardse liggaam.
Aanbetaling: Ten ondersteuning van die tweede betekenis, is ons nou 'n nuwe skepping, ons behoort nou aan Jesus, ons het nou die Heilige Gees, en die koninkryk van die hemel is nou in ons.
Natuurlik is 'n derde siening dat hierdie Griekse woord hier perfek pas, omdat albei betekenisse waar is.
V: In 2 Korintiërs 5:7, verwys "Want ons wandel deur geloof, nie deur aanskouing nie." na instrumentale musiek?
A: Glad nie, ondanks wat 'n skrywer van die Kerk van Christus leer. Dit hou nie meer verband met instrumentele musiek as wat hierdie vers met sing of klap hou nie. Die Kerk van Christus-boekie Instrumentele Musiek in Aanbidding, bl. 28, sê dat instrumentele musiek in aanbidding "1. oortree die wet van geloof (2 Korintiërs 5:7; Hebreërs 11:6; Romeine10:17 )." Net so het die ander twee verse wat aangevoer word om instrumentele musiek se oortreding van die wet van geloof te ondersteun, ook niks met musiek te doen nie.
Op bladsye 3–5 probeer die outeur, James M. Tolle, sê dat enige aanbidding wat nie in die goddelike woord geopenbaar is nie, nie uit geloof is nie, en 'n noukeurige ondersoek van Christus se openbaring sal nie 'n enkele woord ten gunste van instrumentele musiek in die aanbidding oplewer nie. Die Ou Testament is egter God se woord, en die boek Openbaring is eintlik die Openbaring van Jesus Christus. Die Nuwe Testament noem ook nie kansels nie. As ons die Ou Testament, soos Nehemia 8:4, "noukeurig" ignoreer, kan 'n mens 'n sterker saak maak dat ons nie kansels in die kerk moet hê nie as dat ons nooit instrumentale musiek moet hê nie. Dit is hartseer om te sien hoe mense totaal onrelevante verse kan probeer gebruik om hul sektariese leerstellings te ondersteun.
Nou sê evangeliese Christene nie dat kerke musiekinstrumente moet hê, of dat 'n persoon nie 'n ware Christen kan wees as hulle oor hierdie punt verkeerd is nie. Hierdie saak kan egter meer ernstig wees as net musiek, aangesien legalisme mense kan verhinder om die genade en vryheid wat in Christus is, te ervaar.
V: Deur 2 Kor. 5:8 te ignoreer, sien die skeptikus Ehrman teenstrydighede met 'n siening oor die hiernamaals (Jesus, Interrupted bl. 261). "Hierdie siening van die ewige en liggaamlose bestaan van die siel kom nie in die vroegste Christelike geskrifte voor nie, maar slegs in geskrifte wat later verskyn het" (Jesus, Interrupted bl. 266).
A: Eintlik glo ons nie in 'n ewige en liggaamlose bestaan van die siel vir ewig nie. Ons glo in 'n liggaamlose bestaan van die siel vir 'n rukkie, totdat Jesus terugkom, en daarna 'n ewige bestaan met 'n nuwe, verheerlikte liggaam. Hoe dit ook al sy, glo beide Christene en Bybelkritici dat die vroegste Christelike geskrifte briewe van Paulus was.
Hier is verse wat Ehrman erken as deur Paulus geskryf, wat 'n bestaan van die siel ná die dood los van die liggaam toon.
2 Kor 5:8 "Ons is dan vol vertroue en verkies om van die liggaam weg te wees en by die Here tuis te wees."
Fil 1:23b-24 "Ek verlang om te heengaan en by Christus te wees, wat inderdaad baie beter is. Maar dit is vir julle meer nodig dat ek in die liggaam bly."
Rom8:38 –39 "Want ek is oortuig dat nie die dood of die lewe, nie engele of heerskappye, nie die teenwoordige of die toekoms nie, en ook geen magte, nie die hoogte of die diepte nie, en ook niks anders in die hele skepping, ons sal kan skei van die liefde van God wat in Christus Jesus, onse Here, is nie."
V: In 2 Korintiërs 5:10, kom selfs ongelowiges voor die oordeelstoel van Christus?
A: Nee. Daar is twee oordele.
1. Die eerste oordeel is die Groot Wit Troon-oordeel in Openbaring 20:11-15, waar gelowiges deur Jesus geregtig verklaar word. Alhoewel sommige Christene dink dat gelowiges nie eens teenwoordig is by die Groot Wit Troon-oordeel nie, stem alle Christene saam dat gelowiges niks hoef te vrees by die Groot Wit Troon-oordeel nie.
2. 2 Korintiërs 5:10 praat van 'n tweede oordeel, genoem 'n "bema-stoel-oordeel", net vir gelowiges om te oordeel wat hulle vir Christus gedoen het en hulle gepas te beloon. Sien die bespreking oor 1 Korintiërs 3:12-15 vir meer inligting.
V: In 2 Korintiërs 5:11, moet Christene bewus wees van "die verskrikking van die Here?"
A: Moderne vertalings sê, "die vrees van die Here". Ons Christene moet die vrees van die Here ken, op die behoorlike wyse van eerbied en respek vir God, en ook vrees vir dié wat God nie ken nie. Ander verse wat praat van ons behoorlike vrees vir die Here is Genesis 22:12; Spreuke 1:7; 1 Samuel 12:14; 2 Kronieke 6:33; 19:7; Nehemia 5:9; Psalm 19:9; 22:25; 33:8; 119:74; 128:1; Prediker 8:13; 12:13; Jesaja 11:3; Jeremia 5:22; Miga 6:9; Maleagi 3:5.
V: In 2 Korintiërs 5:13, was Paulus ooit geestelik ongesond?
A: Dit sê nie dat Paulus ooit mal was nie. Hy maak nie moeite om te verdedig of hy ooit geestesongesteld was of nie. Paulus sê hier dat as hy ooit die voorkoms gehad het asof hy "uit sy nate" of "uit sy kop" was, dit vir hulle ontwil was.
V: In 2 Korintiërs 5:16, wat is 'n paar maniere om iemand vanuit 'n geestelike oogpunt te beskou teenoor 'n wêreldse oogpunt?
A: 'n Wêreldse oogpunt sou dalk vra hoeveel geld of mag hulle het, wat hulle vir jou kan doen, hoe aantreklik hulle is, of of hulle 'n potensiële kêrel of meisie is. Nie almal hiervan is sleg nie, maar dit kyk net na die oppervlak van dinge. 'n Geestelike oogpunt is om te kyk waar hulle met God staan, hoe hulle van binne is, en hoe en watter dinge jy kan doen om hulle te bevoordeel.
V: In 2 Korintiërs 5:17, wanneer iemand 'n nuwe skepping in Christus word, kan hulle hulle saligheid verloor en weer 'n ou skepping word?
A: Egte Christene verskil van mening oor die moontlikheid om jou saligheid te verloor. Sien die bespreking oor Efesiërs1:14 en Hebreërs 6:4-10 vir meer inligting.
Aangesien God egter voor die skepping van die wêreld geweet het wie na die hemel sou gaan, kan niemand God verras en een van die nie-uitverkorenes word nie.
V: In 2 Korintiërs 5:17, hoe is Christene nuwe skeppings in Christus?
A: Ons is op die volgende maniere nuwe skeppings:
1. Posisioneel: Ons het die seker belofte van die ewige lewe.
2. Ervaringsgewys: Die Heilige Gees woon in ons, en ons is in die proses om heilig gemaak te word.
Ons is nog steeds dieselfde op die volgende maniere:
1. Fysies het ons steeds dieselfde liggame, wat onderhewig is aan siekte, besering en dood.
2. Ons sondige natuur is nog steeds daar.
3. Ons pleeg steeds sondes.
V: In 2 Korintiërs 5:19, wat presies is die "verzoening" waarvan hier gepraat word?
A: Ons was almal vanweë ons sondes van God geskei. Maar Jesus Christus, wat sondeloos was, het versoening tussen God en mense gebring.
Sien The Bible Knowledge Commentary: Nuwe Testament bl. 568 vir meer inligting.
V: In 2 Kor 5:20, hoe som hierdie vers Paulus se bediening (en ons s'n) op?
A: Uiteindelik was Paulus 'n ambassadeur wat God se versoening aan alle mense, maar veral aan die heidene, verkondig het.
Sien The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 568 vir meer inligting.
V: In 2 Korintiërs 5:21, hoe kon Jesus "sonde gemaak word" aangesien Jesus sonder sonde was in Hebreeuse4:15 ?
A: Die antwoord lê in 2 Korintiërs 5:21 self. God het hom wat geen sonde geken het nie, vir ons tot 'n sondoffer gemaak. Die skuldige gewig van al ons sonde is op die sondelose gelê.
V: In 2 Korintiërs 6:1, hoe kan mense God se genade tevergeefs ontvang, of die Heilige Gees in Handelinge 7:51 weerstaan?
A: Onthou dat die oorspronklike hoorders van 2 Korintiërs 6:1 mense was wat in Korinte bely het dat hulle Christus aanvaar het. Drie sleutelpunte om in die antwoord in ag te neem.
1. God kan enigiets en alles doen wat Hy wil.
2. As Hy kies, kan God se hande dinge tevergeefs doen. As voorbeeld sê Romeine10:21 , wat uit Jesaja 65:2 aanhaal: "Die hele dag het Ek [God] My hande uitgesteek na 'n ongehoorsame en wederstrewige volk."
3. Nietemin bepaal God se mond nooit tevergeefs nie, maar God se woorde bereik altyd wat Hy begeer (Jesaja 55:10-11).
Opsommend, God se voorskrifte is nooit tevergeefs nie, maar God kies soms om dinge toe te laat wat tevergeefs is en Sy hart breek.
V: In 2 Korintiërs 6:3, wat is 'n paar maniere waarop ons 'n struikelblok in iemand se pad kan plaas?
A: 'n Mens kan iemand direk verlei om te sondig deur versoeking in hulle pad te plant. Jesus het gesê dat versoekings sekerlik sal kom, maar wee oor dié deur wie hulle kom (Matteus 18:6-7). 'n Mens kan ook indirek tot sonde lei deur 'n slegte voorbeeld te stel. Iemand kan sê hulle is 'n Christen, maar 'n slegte voorbeeld en getuie wees. Laastens kan 'n mens tot sonde aanmoedig deur niks te doen wanneer jy eintlik moet optree nie.
V: In 2 Korintiërs 6:4-5, hoe groepeer Paulus sy moeilikhede?
A: Paulus het drie groepe van elk drie moeilikhede. Die eerste is moeilikhede en benarde situasies in die algemeen. Die tweede groep is ontberings wat deur ander mense veroorsaak word. Die derde groep bestaan uit selfopgelegde ontberings.
V: In 2 Kor 6:5, waarom sou ons ooit selfopgelegde beproewings hê?
A: Eerstens die twee dinge wat nie die antwoord is nie, en dan die antwoord.
Nie die antwoord nie: Al kan ons selfopgelegde beproewings as gevolge van ons sondes hê, is dit nie wat hier in die fokus is nie.
Nie die antwoord nie: Soms doen godsdienstige mense dwaas dinge wat hulle fisies seermaak, in die misvatting dat God tevrede is met hulle wat dinge teen hul liggaam doen wat God nooit gevra het nie. Sommige Sjiitiese Moslems maak hul rûe bloederig deur kettings oor hulle te gooi. Trappistiese monnike, in plaas daarvan om meer tyd te spandeer om uit te reis en die evangelie van Jesus te deel soos Jesus beveel het, neem gelofte van stilte vir 'n tydperk af. Sommige monnike en nonne, in plaas daarvan om hard te werk om God se liefde aan ander te wys, onderneem fisiese ontberings met hul liggame deur misbruik van halfhonger en verzwakking, in die gedagte dat dit God meer behaag as wat God hulle opgedra het om te doen. Vast is goed, tot 'n mate, maar wanneer jy nie meer in staat is om ander te help nie, het jy jou doel op aarde uit die oog verloor.
Die antwoord: Die konteks is selfopgelegde ontberings wat 'n Christen kies om te verdra om God te dien, binne God se wil. Waarom sou ons ooit selfopgelegde ontberings hê? Waarom sou 'n worstelaar nageregte weier wanneer hy probeer gewig maak? Waarom sou 'n goeie verkoopsman vroeg opstaan om 'n vlug te haal om 'n ooreenkoms te onderhandel? Hoekom sou 'n soldaat die heeltyd marsjeer en oefen voordat hy in die geveg ingaan? In 'n bofbalspan het mense verskillende rolle, maar as Christen behoort jy daarna te streef om meer as 'n bankwarmer te wees. Net soos 'n AWOL-soldaat een is wat net verdwyn het deur van sy plig weg te loop, kan jy AWOL-Christene hê wat so 'n bietjie verdwyn wanneer God iets vir hulle het om te doen. Hoe ernstig is jy daaroor om vir die wêreld te vertel wie Christus is?
V: In 2 Korintiërs 6:6-7, wat is die verhouding hiervan tot die vorige lys?
A: Hierdie eienskappe is die geheim van hoe Paulus die vorige moeilikhede voortdurend kon deurstaan. Wanneer Paulus die algemene term "wapens van geregtigheid" gebruik, impliseer hy dat hy nie ander, onregverdige wapens wil gebruik nie (dwang, dreigemente, omkopery, ens.).
Q: In 2 Korintiërs 6:8-10 waarom is al hierdie nege paradokse hier?
A: Dit is dikwels teenoorgestelde situasies. Deur die moeilikhede van elkeen moes Paulus nie net volhard nie, maar ook floreer. Hy beklemtoon die kontras tussen tydelike, aardse omstandighede en ewige, geestelike werklikheid.
V: In 2 Kor 6:11-13, wat is die konteks van Paulus se beroep hier?
A: Die vorige ses verse wys op Paulus se moeilikhede, hoe hy in daardie omstandighede, in alle omstandighede, deurgestaan en voorspoedig was. Hier vra hy beleefd wat hulle gaan d . Hy sal dit volg met 'n beroep om geld om die komende hongersnood wat Jerusalem en Judea gaan tref, te verlig.
Iemand het eendag 'n kerk met 'n sokkerwedstryd vergelyk. In 'n sokkerwedstryd is daar 22 spelers wat dringend rus nodig het, en 20 000 ondersteuners wat dringend oefening nodig het. Doen 'n paar mense in die kerk die meeste werk? Gee net 'n paar mense in die kerk 'n aansienlike persentasie van hul inkomste, of doen almal hul deel en help saam? In 'n kerk is daar mense wat hoofsaaklik gee en mense wat hoofsaaklik neem. Sommiges kan vrygewig geld gee, ander hul talente en ander hul tyd. As jy 'n nuwe gelowige is, 'n baba-Christen, en jy neem hoofsaaklik, is dit heeltemal in orde vir die stadium waarin jy is. Maar as jy al 'n geruime tyd Christen is, gee jy hoofsaaklik, of neem jy hoofsaaklik?
A.W. Tozer het gesê: "Petrus was 'n klein man met 'n uitgestrekte binnelewe; sy groot hart is dikwels gewond deur die engheid van sy dissipels. Die gesig van hulle ingeslompte siele het hom baie seergemaak." (Die Woel van Geregtigheid, 1955). Aangehaal in die Gelowige se Bybelkommentaar bl. 1844.
V: In 2 Kor 6:14-18 en Ef 5:7, wat beteken dit om saam met ongelowiges in 'n juk te wees?
A: Dit is 'n baie gepaste analogie. Vir die beste resultate moet twee osse wat saam aan 'n span gekoppel is, soortgelyke krag hê en albei presies in dieselfde rigting trek.
Christene pas hierdie vers ook toe op die huwelik, afsprake een-tot-een, en sakevennootskappe. Hulle glo oor die algemeen nie dat dit van toepassing is op indiensneming by 'n maatskappy, openbare aandeleienaarskap, en lidmaatskap in sekulêre sosiale klubs, organisasies en liefdadigheidsorganisasies nie.
Stel jou voor 'n Christen en 'n nie-Christen is getroud, en die Christen wil 'n groot bedrag geld opofferend gee aan 'n Christelike sending of kerk. Hoe sou dit by 'n nie-Christen aanklank vind? Dikwels (alhoewel nie altyd nie) trek ongelowige eggenote 'n gelowige weg van die Here.
V: In 2 Kor 6:14-17, hoe hou dit verband met die vorige drie verse (2 Kor 6:11-13)?
A: Sommige Christene wil dalk beter gee, maar hulle kan regtig nie omdat hulle gekompromitteer is. Hulle mag gekompromitteer wees in 'n huwelik waar die gade nie aan die kerk wil skenk nie. Hulle mag gekompromitteer wees deur duur gewoontes wat baie geld verg. Hulle mag gekompromitteer wees deur sonde, waardeur hulle nie geskik is vir sekere rolle nie. Hulle mag gekompromitteer wees deur afleidings wat al die tyd opneem wat hulle aan die diens van God kon bestee. Soms moet jy jouself "ontkompromitteer" voordat jy ' kan wees die gever wat God wil hê jy moet wees. Hulle kan gekompromitteer wees deur sinkretisme met ander godsdienste, astrologie, Masonic lodges, of die okkultisme.
V: In 2 Korintiërs 6:17, waarom is reinheid belangrik?
A: Daar is ten minste drie redes.
Ons reinheid is een van die belangrikste maniere waarop ons God behaag.
Reinheid is 'n goeie voorbeeld vir ander, sowel nie-Christene as Christene, soos 1 Tessalonika 2:10 wys.
Reinheid in Grieks beteken beide heiligheid en enkeldoelgerigtheid. Reinheid behels ook om jouself van afleidings te bevry om aan God toegewyd te wees.
Die frase "kom uit hulle midde" is uit Jesaja 52:11, waar hulle beveel is om Babilon te verlaat. Op 'n soortgelyke wyse moet ons plekke verlaat, insluitend werkplekke, waar ons nie rein teenoor God is nie. As jy betrokke is by 'n werk of maatskappy wat mense aktief van God of geregtigheid aflei, moet jy 'n ander werk kry.
Net so behoort ons nie lede te wees van kerke wat nie God wil volg nie. Al is geen kerk perfek nie, behoort ons nie gemeenskap te hê met kerke waar God en Sy Woord nie voorrang geniet nie. Die Believer's Bible Commentary bl. 1846 verklaar: "Die probleem is vandag aan alle kante volop onder evangeliese Christene in liberale en neo-ortodokse kerke. Hulle vra voortdurend: 'Wat moet ek doen?' God se antwoord word hier gevind. Hulle behoort 'n gemeenskap te verlaat waar die Here Jesus nie geëer en verhef word as God se beminde Seun en die Verlosser van die wêreld nie. Hulle kan meer vir God doen buite so 'n gemeenskap as wat hulle ooit daarbinne sal bereik."
V: In 2 Korintiërs 7:1, hoe kan ons onsself reinig, aangesien net God ons kan reinig?
A: Op ons eie kan ons onsself nie reinig nie, en nie eens 100% opreg reiniging begeer nie.
Met die Heilige Gees kan ons ons aan God onderwerp, ons lewe aan Jesus oorgee, en laat dat God se lewe elke donker hoek van ons lewens raak en vul. Om te verwys na Filippense 2:12-13, het alle ware gelowiges die verantwoordelikheid om die saligheid wat in hulle is, uit te werk.
V: In 2 Korintiërs 7:1, wat is die verskil tussen: "reiniging" (2 Korintiërs 7:1), "bad van wedergeboorte" (Titus 3:5), "vernuwing deur die Heilige Gees" (Titus 3:5), "wedergebore word" (Johannes 3:7), en "nuutheid van die lewe" (Romeine 6:4)?
A: Hulle verwys almal na die Christelike lewe, maar na verskillende aspekte. Christus het 2 000 jaar gelede die regverdigmaking vir ons aan die kruis verskaf. Tog word ons vandag nog steeds geregenereer omdat ons reddende geloof in God het. Verder is God, as 'n Christen, besig om ons lewens skoon te maak. God verleen nie net vergifnis vir sondes ( ) nie, maar God is besig om ons sondige natuur te verander. Ons sal nie sondeloos volmaak word voordat ons sterf nie, maar namate ons Christus volg, word ons hier op aarde al hoe meer soos Christus. 'n Simbool daarvan dat ons kies om openlik met Christus se dood en reiniging te identifiseer, is waterdoop, wat 'n verbintenis tot 'n goeie gewete teenoor God is (1 Petrus3:21 ).
V: In 2 Korintiërs 7:1, aangesien God ons reinig, hoe moet ons onsself reinig?
A: God voorsien die krag, maar ons is ook verantwoordelik, aangesien ons met God omgaan. Ongeag waar ons as gelowige ook al is, behoort ons te verwag (en te verlang) dat ons oor drie tot vier jaar aansienlik meer soos Christus sal wees as nou.
V: In 2 Korintiërs 7:2, hoe kon Paulus sê hy het "niemand onreg aangedoen nie", aangesien hy voor hy Christen geword het, baie mense laat doodmaak het?
A: 2 Korintiërs 5:17 beantwoord dit: "as iemand in Christus is, is hy 'n nuwe skepping. Die ou het verbygegaan. Kyk, die nuwe het gekom!" Toe die pers ontdek het dat 'n evangelis baie jare gelede 'n verhouding gehad het. Die evangelis het hierdie boosheid erken, maar gesê dat Christene hierdie sonde nie teen hom en sy bediening sou hou nie, aangesien dit gebeur het voordat hy 'n Christen geword het. Die evangelis was reg, -soos hy ook moes wees. God het Paulus ten volle vergewe vir alles wat hy gedoen het, en Paulus het homself ook vergewe, soos ons ook behoort te doen.
V: In 2 Korintiërs 7:2, waarom dink jy het Paulus hier 'n behoefte gevoel om homself te verdedig?
A: Skynbaar het Paulus gehoor van sommige mense wat sy karakter of bediening aangeval het. Ons moet nie trots of arrogant wees nie, maar as iemand ons karakter of bediening aanval, is dit reg om te praat om jouself te verdedig. Die manier waarop Paulus praat, sê hy nie dat hy gedink het die Korintiërs het hierdie laster geglo nie. Nietemin is dit goed om hierdie dinge tog uit te klaar.
V: In 2 Korintiërs 7:2, waarom is dit belangrik vir ons om te sê dat ons niemand onreg aangedoen het nie (of reg te stel as ons dit wel gedoen het)?
A: Vir ons eie gewete en vir ons getuienis. Skadevergoeding is 'n deel van bekering. As ons iets gesteel het, moet ons dit teruggee. As ons geld geneem het, of iets van waarde vernietig het, moet ons dit vergoed. Soms kan ons nie regstel nie, dalk omdat ons kontak met hulle verloor het of hulle oorlede is. Maar wanneer ons kan regstel en met hulle versoen, moet ons dit dadelik doen, want daar kan 'n tyd kom, onverwags, wanneer jy dit nie meer kan doen nie.
V: 2 Korintiërs 7:2-8 kan gesien word as 'n beroep op versoening ná 'n vorige streng brief. Wanneer moet ons versoening wat deur 'n ander aangebied word, aanvaar, en wanneer moet ons die aktiewe party wees in die poging om met iemand te versoen?
A: Versoening moet nooit, nooit belemmer word deurdat ons 'n bittere of onvergewensgesinde gees het nie. Ons moet nie net die verkeerde dinge vergewe wat die ander persoon dalk vir ons gedoen het nie, maar ons moet hulle ook vergewe vir dinge wat hulle nie verkeerd gedoen het nie, maar wat ons destyds verkeerdelik as verkeerd ervaar het. 'n Mens behoort die ander vrylik te vergewe, maar 'n mens behoort die gepaste vlak van vertroue in die ander persoon te plaas, veral as die persoon voorheen oneerlik was. Vergewe 'n dief, maar verlei hom nie deur hom al jou kosbare besittings toe te vertrou nie.
V: In 2 Korintiërs 7:8, waarom het Paulus gesê hy betreur dit nie, alhoewel hy gesê het hy betreur dit wel? Hoe hou dit soms verband met ons omstandighede?
A: Toe hy die streng brief geskryf het, was Paulus baie ongemaklik daarmee en hy het gevrees dat hy dalk te streng teenoor hulle was. Maar later, toe Paulus die resultaat – hulle bekering – gesien het, was hy bly dat hy dit geskryf het. Hy was egter gretig om hulle te vertel en enige harde gevoelens wat hulle gehad het, uit die weg te ruim.
Chirurgie kan pynlik wees, maar noodsaaklik. Om 'n kind te straf kan pynlik wees, selfs vir die ouer.
V: In 2 Korintiërs 7:2-8, wanneer ons probeer om met iemand versoen te raak, wat kan ons sê?
A: Afhangende van die situasie, kan jy drie dinge beklemtoon.
Onthou die verlede: die liefde en genegenheid, die goeie tye, die toewyding
Oorweeg die hede: wie ons is en wat ons doen
Kyk na die toekoms: ons hoop, en om sterker saam te werk
V: In 2 Kor 7:10, wat is die verskil tussen goddelike en wêreldse hartseer?
A: Wereldse droefheid sluit spyt in dat jy betrap is, en hartseer oor die gevolge vir jouself en ander. Wereldse droefheid is wat Esau gehad het in Hebreërs 12:16-17.
Goddelike berou mag of mag nie die vorige insluit nie, maar sluit in
1) Die besef van die erns van sonde en dat God die primêre is teen wie jy gesondig het (Psalm 51:4).
2) 'n Gebroke hart teenoor God (Psalm 51:17), insluitend die erkenning van ons behoefte om te huil vir God se barmhartige vergifnis en reiniging (Psalm 51:1-2).
3) 'n Verbintenis om dit nooit weer te doen nie (Psalm 51:10-12).
4) Voortgaan in 'n verhouding met God op die regte pad, en nooit weer daardie sondige pad betree nie. (Psalm 51:13-15,18), maar besef dat ons diens nie so gewens is soos ons gehoorsame hart nie (Psalm 51:16-17).
V: In 2 Korintiërs 7:11, dink jy dit is verontwaardiging teenoor hulleself of teenoor iemand anders?
A: Verontwaardiging verwys "waarskynliker" na verontwaardiging teenoor hulself. Dit is nie noodwendig persoonlike verontwaardiging teenoor jouself nie, maar ' ' verontwaardiging dat dit in hul kerk gebeur het, en hulle het dit vir 'n tyd lank geduld.
V: In 2 Kor 7:11, wanneer behoort ons hierdie soort verontwaardiging te hê?
A: Wanneer ons in sonde is en nie berou het nie, behoort ons verontwaardig te wees dat ons nie aan God, die engele en selfs demone wys wie ons regtig is nie. Ons behaag nie God nie, en ons skyn nie as 'n lig in hierdie wêreld nie.
V: In 2 Kor 8:1-3, dink u dat dit destyds meer abnormaal of normaal was vir 'n kerk of Christen om onder verdrukking en ontberings te moes lewe?
A: Dit was normaal vir Paulus, maar dalk nie so normaal vir alle kerke nie – nog nie. Ná daardie tyd was dit egter, met vervolginge en latere barbaarse invalle, meer normaal as ongewoon. Vandag behoort ons nie te dink dat dit ongewoon is om as Christen onder ontberings of beproewinge te leef nie.
V: In 2 Kor 8:1-7, wat is regtig ongelooflik om te glo oor Paulus se beroep hier?
A: Paulus, as Saulus van Tarsus, het die heiliges in Jerusalem vervolg. Nou, jare later, doen hy dringend 'n beroep op mense wat nie Christus geken het in die tyd van Saulus se vervolging nie, om vrygewig te gee vir dieselfde mense wat hy in die tronk gegooi en laat dood het. As jy die gemiddelde Christen wat van Saulus van Tarsus gevlug het, gevra het of hulle geglo het dat hy eendag 'n offer vir die Christene in Jerusalem sou insamel, sou hulle gedink het jy is mal en dit sou vir hulle baie, baie moeilik gewees het om jou te glo. God werk egter soms so.
Dit is ook interessant dat Paulus blykbaar nie besef hoe vinnig hy oorskakel het van dankbaarheid dat hy en hulle versoen is, na die versoek om skenkings vir die Kerk in Jerusalem nie.
V: In 2 Kor 8:5, waarom dink jy kon hulle onder swaar omstandighede so maklik eers hulleself aan God en dan aan ander Christene gee?
A: Christendom gaan oor liefde en sorg, veral vir God en Sy mense. Tereggaan gaan Christendom ook oor nie liefhê en nie omgee nie. Dit gaan oor nie die wêreld liefhê nie, en nie jouself meer liefhê as ander nie. Dit gaan oor nie so baie vir onsself sorg nie as vir die koninkryk van God. Paulus het daardie houding goed voorgeleef, want hy was baie meer bekommerd daaroor om die woord van die evangelie te versprei as oor wat met hom gebeur het.
V: In 2 Korintiërs 8:6 en 2 Korintiërs 8:7, wat is "hierdie genade/voorreg" (charis in Grieks) waarvoor hulle die verantwoordelikheid ontvang om daarin oorvloedig te wees, en waarom is dit belangrik?
A: Dit is die genade van vrygewige gee. Ons wil ook vandag in hierdie genade oorvloedig wees. Ons kan al wat God vir ons het, en wat Hy vir ons het om te doen, misloop as ons nie ook hierin oorvloedig is nie.
V: In 2 Kor 8:8, wat is die verskil tussen Paulus wat "deur gebod spreek" en "nie deur gebod nie"?
A: As 'n apostel, en as 'n leier oor hulle, kon Paulus beveel het dat hulle soveel moes gee. Maar waar is dan die vrygewigheid en inisiatief, met bevel en dwang? Hy wil hê hulle moet gee, maar hy wil hê dit moet uit hul eie besluit en vrygewigheid wees. As hulle vir Paulus gevra het hoeveel hulle moes gee, sou Paulus waarskynlik vir hulle gesê het om daaroor te bid en dan self te besluit. Daar is tye as 'n Christelike leier dat ons "op bevel moet spreek" en tye wanneer ons dit nie moet doen nie.
V: In 2 Korintiërs 8:9, hoe was Christus ryk maar het arm geword?
A: Christus was ryk in die hemel voordat Hy na die aarde gekom het. Hy het baie daarvan prysgegee toe Hy as 'n boer se kind in Betlehem gebore is.
V: In 2 Kor 8:9, gee die verzoening ons finansiële voorspoed, soos sommige woord-geloof-onderwysers sê?
A: Nee. Paulus sê dat alhoewel Jesus ryk was [in die Hemel], Hy ter wille van ons arm geword het, sodat ons ryk kan word. Dit is verbasend hoe iemand die ware rykdom van die ewige lewe met skamele materiële rykdom op hierdie aarde kan verwar.
As iemand daarop aandring om dit ook as 'n waarborg van aardse rykdom te beskou, kan 'n mens veronderstel 'n saak maak dat Christene net so finansieel welvarend kan wees soos Paulus. (Paulus was glad nie baie ryk nie, wat aardse rykdom betref.)
V: In 2 Korintiërs 8:11-13 en 2 Korintiërs 8:6, wat bedoel Paulus daarmee dat hulle dit wat hulle begin het, moes voltooi?
A: Sommige mense raak opgewonde om hul geld, hulpbronne of tyd aan 'n projek te gee, en dan vervaag hul belangstelling. Ander is beter daarin om dinge deur te voer. Dit beteken nie dat die eerste nie opreg is nie, maar soms moet hulle daaraan herinner en aangemoedig word om dinge deur te voer.
V: In 2 Kor 8:13-15, hoe moet Christene finansiële gelykheid hê?
A: Sien die bespreking oor Handelinge 4:32-35 vir die antwoord.
V: In 2 Kor 8:15, wat het gebeur met dié wat te veel manna geneem het? Hoe gebeur dit vandag?
A: Paulus haal Eksodus 16:18 aan. Eksodus 16:19-20 vertel van ander wat ekstra manna geneem het om dit vir die volgende dag op te berg. Die opgebergde manna het wurms in gehad. Vandag, wanneer mense rykdomme opgaar, kan dit ook "wurms" skep wat hul lewe en dié van hul gesinne bederf.
V: In 2 Kor 8:16-17, 2 Kor 8:6, 2 Kor 8:23 en 2 Kor 7:13-15, wat was hier spesiaal daaraan dat Paulus Titus dikwels noem?
A: Alhoewel Titus ongetwyfeld 'n goeie Christelike werker was wat die waarheid geken het en kon onderrig en predik, gaan dit hier nie oor daardie dinge nie. Titus se hart het regtig omgegee vir hulle. Wanneer ons aan ander bedien, binne en buite die kerk en ons familie, wys ons hulle dan regtig dat ons omgee vir hulle, in plaas daarvan om net die formaliteit te deurloop?
V: In 2 Korintiërs 8:18-19, aangesien Titus betroubaar was, waarom het Paulus nog 'n ander onbenoemde broer saam met Titus gestuur? Moet ons altyd twee mense by geldsake betrek?
A: Dit is nie dat Paulus nie in Titus vertrou het nie, maar dit sou voorkom dat dit kwaad of beskuldiging lyk dat Titus dalk 'n deel van die geld afgetap het. Ons moet dinge eerlik in die Here se oë doen, maar ons moet dinge ook eerlik in die oë van mense doen.
Wat as jy baie geld ingesamel het, dit nie getel het nie, en dit aan 'n persoon gegee het om aan iemand anders te gee. Maar jy het geweet die persoon aan wie jy al die geld gegee het, het die hoogste integriteit. Is daar iets verkeerd daarmee?
Laat ek 'n ander vraag vra. Eintlik is dit dieselfde vraag, behalwe dat dit in plaas van geld dodelike gif was. Sou daar iets verkeerd wees daarmee? By ons oordeel kan selfmoord pleeg deur doelbewus dodelike gif te drink baie erger wees as om die geld te steel. As die twee dus by ons oordeel soortgelyk kan wees, wat maak hulle nou so anders?
V: In 2 Korintiërs 8:24, waarom behoort ons nie net oor ons liefde bekommerd te wees nie, maar ook oor die bewys van ons liefde?
A: Dit beteken die uitdrukking van ons liefde. Miskien het ons ander diep lief, maar om net sentimentele gedagtes te hê, help nie veel nie. Toon ons ons liefde aan ander op betekenisvolle en gepaste maniere?
V: In 2 Kor 9:1, wanneer behoort ons bekommerd te wees dat ander gelowiges nie voltooi wat hulle begin het nie?
A: Soms hou mense om geldige redes op, en dit is in orde. Maar ander kere hou hulle op om net verskonings te gee: redes wat nie werklik is nie. Soms hou mense wat ' ' is, op om sonder verduideliking te verdwyn. Hulle tree gretig op om deel te neem, en dan sien jy hulle nooit weer nie.
Wanneer gelowiges nie klaarmaak wat hulle begin het nie, sonder goeie redes, gee hulle 'n swak voorbeeld van getrouheid en integriteit. Ander mense kan begin wonder of hulle hulle kan vertrou of nie.
Sien The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 575 en die Believer's Bible Commentary bl. 1853 vir meer inligting.
V: In 2 Korintiërs 9:2-3, wanneer ons agterkom dat ons daarin faal om iets te voltooi wat ons weet ons behoort te doen, wat kan ons doen om onsself te motiveer om in beweging te kom?
A: Dit is belangrik om uitstel te beveg. Soos baie sondes, kan dit 'n gewoonte wees wat groei. Jakobus 4:17 sê: "Enigiemand wat dan weet wat om te doen, maar dit nie doen nie, is skuldig aan sonde." (BSB) Een ding wat help, is struktuur; skryf 'n lys van wat jy moet doen, hou die lys, en merk dit af. Dit help ook om 'n aanspreeklikheidspartner te hê; 'n gade of iemand anders wat by jou sal navraag doen en sal kyk hoe dit met jou gaan. Natuurlik, daarmee saam, moet jy nie kla of aanstoot neem wanneer Christelike susters en broers vra hoe dit met jou geestelik gaan nie.
V: In 2 Korintiërs 9:2-3, is daar dinge wat ons met die beste bedoelings begin en nie voltooi nie, omdat ons dit nie behoort te doen nie?
A: Ja, soms is dit die regte ding om te doen. Soms dwing eksterne omstandighede, gesondheid en finansiële teëspoed ons om ons planne te verander. Ander kere kom ons dalk meer te wete oor die skade of slegte gevolge wat sou voortvloei uit die voltooiing van iets, waarvan ons voorheen nie geweet het nie, of wat voorheen onwaarskynlik was.
V: In 2 Kor 9:5 wat is interessant aan hierdie Griekse woord vir "vrygewige geskenk"?
A: Hierdie woord, eulogia, is dikwels in die Grieks gebruik om goed te praat oor iemand anders se seëninge. Die betekenis is dat om goed te praat en om goed te doen hier met mekaar verweef is. Jy "praat" jou liefde en seën uit teenoor ander (soos die kerk in Jerusalem) deur iets daaraan te doen.
V: In 2 Kor 9:6 en Mal 3:8-10 beteken hierdie beginsel van saai dan dat as ons geld aan God gee, ons finansieel voorspoedig sal wees?
A: Nee. Saai en maai hoef nie noodwendig dieselfde te wees nie. Dit sou ongelukkig wees as gee aan God in hierdie lewe ons slegs belonings in hierdie lewe sou besorg en nie in die Hemel nie. Die belonings wat Christene in die Hemel sal ontvang, laat enige belonings in hierdie lewe op aarde baie klein lyk. Dit is hartseer dat baie mense 'n verhouding met God slegs sien in terme van wat hulle in hierdie lewe op aarde sien.
V: In 2 Korintiërs 9:6-11, wat behoort ons motiverings te wees om te gee?
A: Eerstens behoort dit uit liefde en dankbaarheid teenoor God te wees. Tweedens behoort dit ook 'n sorg en liefde vir ander te wees. Ons word beveel om ons plig te doen en te gee, maar dit mag nie onder dwang wees nie. Ons behoort plesier te hê in die gee omdat ons weet dat dit God behaag. Een Christen, wat redelik welgesteld was, het besluit om van 10% te leef en die 90% aan God te gee.
Aan die ander kant het ek eens van 'n klein kerk gehoor wat, omdat almal 10% moes gee, net 10% van die predikant se salaris afgetrek het. Dit het die punt heeltemal gemis, aangesien daar geen vrywillige gee aan sy kant was nie, en dus geen geleentheid om te gehoorsaam nie.
V: In 2 Korintiërs 9:8, hoe laat God alle goedheid/genade oorvloedig wees vir die Korintiërs en vir ons?
A: Daar is geen knelpunt aan God se kant om alles wat ons in hierdie lewe nodig het, te gee nie. God gee dalk nie altyd alles wat ons begeer nie, maar as ons tekortskiet in wat ons nodig het, is die skuld nie by God nie, maar by die mens. Ons moet seker maak dat ons die verantwoordelikheid wat God aan ons gegee het om ander te help om te hê wat hulle nodig het, nakom.
V: In 2 Kor 9:15, hoe is hierdie gawe onuitspreeklik of onbeskryflik, aangesien Paulus so baie daaroor kon praat?
A: 'n Lewenslange op aarde is nie lank genoeg vir Paulus, of enigiemand anders, om die omvang van wat God vir ons gedoen het toe Jesus aan die kruis gesterf het, ten volle en uitputtend te beskryf nie. Maar ons kan probeer. As Christene wil ons ons lewens bestee daaraan om "God te dank vir Sy onuitspreeklike geskenk".
V: In 2 Kor 9:15, was Paulus se beroep suksesvol?
A: Skynbaar wel. Die brief aan die Romeine is ongeveer vyf maande ná 2 Korintiërs geskryf. Paulus spreek hom baie goedkeurend uit oor die gawe van die kerke in Masedonië en Achaia in Romeine 15:26-28. Tessalonika en Filippi was in Masedonië, en Korinte was die belangrikste stad in Achaia.
V: In 2 Kor 10:1-12, dink u dat Paulus hier sy bediening moes verdedig? Was Paulus slegs "verdedigend" of was hy ook "aanvallend"?
A: Mens sou kon dink dat as iemand nie hoef homself teen uitdaging te verdedig nie, dit Paulus sou wees. Tog het selfs Paulus gely onder valse beskuldigings. Al mag dit ongemaklik lyk dat Paulus na hierdie onderwerp oorskakel, was daar regtig nie 'n beter plek om dit te sê nie. Petrus was beide verdedigend, deur homself te verdedig, en aanvallend in die sin dat hy bevraagteken het waarom hierdie e ander "super-apostels" ('n spotnaam), gevoel het dat hulle die gesag gehad het om te sê dat na hom nie geluister moes word nie.
V: In 2 Korintiërs 10:8-11, wanneer moet ons "durf" in ons gesag, en die risiko loop om as 'n eikel beskou te word, teenoor om "sagmoedig" te wees en die risiko te loop om as swak en magteloos beskou te word?
A: Sommige mense verwar sagmoedigheid met swakheid. Net omdat Paulus sag en nederig was, beteken dit nie dat hy nie die gesag van 'n apostel kon handhaaf nie. Byvoorbeeld, toe Elimas die towenaar hom op Siprus teëgestaan het, het Paulus vir hom gesê dat God hom met blindheid sou slaan, en God het dit in Handelinge 13:8-11 gedoen. Romeine 14:10-13,15 leer dat ons sag moet wees teenoor "swakker broeders". Tog sê Romeine 14:16 ook dat ons nie moet toelaat dat wat goed is, as kwaad beskryf word nie.
Twee hoofverskille tussen durf en arrogansie is dat jy met arrogansie in die kollig wil staan, en met arrogansie jouself beter ag as ander mense. Maar afgesien daarvan kan durf wat goed is net so luid en skril wees soos arrogansie.
V: In 2 Korintiërs 10:12 word gekritiseer dat 'n mens homself met homself vergelyk. As jy net jouself met jouself vergelyk, sal jy myns insiens altyd eerste wees! Galasiërs 6:4-5 sê ons moet dit egter doen.
A: 2 Korintiërs 10:12 kritiseer iemand wat homself met homself vergelyk. As jy net jouself met jouself vergelyk, sal jy myns insiens altyd eerste wees! Galasiërs 6:4-5 sê ons moet ons nie met ander vergelyk nie, en ons moet ons eie dade toets, maar dit sê nie om jouself met jouself te vergelyk nie.
V: In 2 Kor10:13 –15, aangesien Paulus in Gal6:14 nooit behalwe oor die kruis gespog het nie, wat het Paulus hier en in 2 Kor11:18 –12:6 gedoen?
A: Vier punte om in die antwoord in ag te neem.
1. 2 Korintiërs 10:13-15 sê dat Paulus nie verder as sy behoorlike sfeer sou spog nie.
2. Alhoewel dit binne Paulus se eie sfeer (nie ons s'n nie) was om sy eie kwalifikasies as apostel te bevestig, was hy huiwerig om dit te doen, soos 2 Korintiërs12:11 toon.
3. In 2 Korintiërs 11:18–12:6 het Paulus objektief vir die Korintiërs oor 'n bepaalde man vertel. As jy noukeurig lees, kan jy sien dat die man self Paulus is.
4. Paulus was waarskynlik huiwerig om dit te doen, omdat sommige mense, as hy nie ook 2 Korintiërs 10:17-18 geskryf het nie, in die vestiging van sy kwalifikasies op hierdie wyse 'n voorbeeld kon sien om mee te roem.
V: In 2 Kor 10:13-15, wanneer moet ons beklemtoon wat ons gedoen het, en wanneer moet ons dit nie doen nie?
A: Dit is goed om feitelik en eerlik te sê wat jy gedoen het en wat bereik is. Dit is nie om trots of egoïsties te wees nie. Jy wil dalk eerder op die feite fokus en minder op wat jy bereik het.
Jy hoef egter nie altyd vir almal daarvan te vertel nie; net wanneer dit nuttig is om dit te doen. Dit is in orde om geheim te hou wat jy gedoen en bereik het.
V: In 2 Korintiërs 10:13-15, wat is 'n paar maniere waarop Christene ongelukkig "die grens oorskry"?
A: Dit sluit in om iets voor te gee as beter of belangriker as wat dit werklik is, dikwels om ander te beïndruk. Oordryf jou prestasies, spog oor wat iemand anders gedoen het asof dit jou eie werk was, al die lof opeis vir iets waaraan jy deelgeneem het, spog oor wat jy kon gedoen het, spog oor wat jy van plan is om te doen, of spog oor jouself in die algemeen.
Blijkbaar het die valse leraars baie gespog, en die Korintiërs het daarvoor geval. Sien die New International Bible Commentary bl. 1407-1408, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 578-579, en die Believer's Bible Commentary bl. 1857-1858 vir meer inligting.
V: In 2 Korintiërs 10:13-15, was die kruis Satan se oorwinning en nie God s'n nie, soos die Unification "Kerk" van ds. Moon beweer? (Huisstudie-kursus vir die Goddelike Beginsel 5de uitgawe (1977) bl.30 Goddelike Beginsel bl.143. Dialoog bl.161)
A: Nee. Dit word nie net direk weerspreek deur Paulus se houding in 2 Korintiërs 10:13-15 nie, maar ook deur Kolossense 1:20 en Kolossense 2:13-15. Galasiërs6:14 , sê: "Maar wat my betref, mag ek my nooit beroem nie, behalwe in die kruis van onse Here Jesus Christus, deur wie die wêreld vir my gekruisig is, en ek vir die wêreld."
Paulus kla in Filippense 3:18-19 dat baie as vyande van die kruis van Christus leef. Paulus en die vroeë Christene het hulself nie as vyande van die kruis van Christus beskou nie, soos mens sou verwag as hulle gedink het dit was Satan se oorwinning.
V: In 2 Korintiërs 11:2,11,28-29, wat is goddelike jaloesie, hoe verskil dit van menslike jaloesie, en waarom het Paulus dit gehad?
A: Menslike jaloesie vergelyk wat van ander gesê word met wat van jou of jou groep gesê word; dit gaan oor die eer en agting wat betoon word. Goddelike jaloesie vergelyk wat van ander gesê word met wat van God gesê word; dit gaan oor die eer en agting wat aan God betoon word. Volgens die Believer's Bible Commentary bl. 1859 was Paulus selfs bereid om homself te skaam deur dwaas te praat, as dit hulle sou help.
V: In 2 Korintiërs 11:2, terwyl ons nie menslike jaloesie mag hê nie, hoe kan ons meer goddelike jaloesie hê?
A: Ons kan dit deur 'n spesifieke soort gebed. Bid dat God jou hart meer soos Syne sal maak. Vra dat jy met God se oë sal kan sien wat belangriker is, en dat jy sal kan sien wat minder belangrik is. Vra dat jou hart nie vir afleidings en ander dinge nie, maar vir mense sal wees, sodat hulle God kan leer ken en liefhê.
Ons moet besef wat Oswald Chambers gesê het. "Gebed berei ons nie voor vir groter werke nie; dit is die groter werk."
V: In 2 Korintiërs 11:2, wat is die verskil tussen "godsalike jaloesie" en om iemand 'n "skaapdief" te noem?
A: As iemand 'n godvresende, Bybel-gelowige kerk verlaat en na 'n ander godvresende, Bybel-gelowige kerk gaan, kan dit dalk in orde wees. In werklikheid wil God dalk spesifiek hê dat hulle moet verander, al was daar geen tekortkoming by die ou kerk nie. As jy 'n predikant is, is jy 'n herder, maar uiteindelik is hulle nie jou skape nie. Hulle is Christus se skape, en hulle is aan jou toevertrou om vir hulle om te sien vir 'n kort tydjie.
Maar as 'n skaap deur geestelike wolwe aangeval word, is dit jou taak om die trop te verdedig teen dié wat die skaap wil wegtrek na iets wat nie goddelik is nie. Die kwessie is nie of die skaap van jou af na 'n ander betroubare herder gaan nie, maar of dit 'n geestelike wolf is.
A: Daar is baie valse Jesu's, maar net een ware Jesus. As 'n persoon beweer dat hy in Jesus glo en Hom gehoorsaam, is dit nie genoeg nie. Jy moet die ware Jesus van die Bybel glo en Hom gehoorsaam.
V: In 2 Korintiërs 11:4, hoe kan jy onderskei of iets of iemand "van 'n ander gees" is?
A: 'n Ander gees kan van 'n ander evangelie wees, waarteen Paulus ons sterk waarsku in Galasiërs 1:8-9. Daar is ten minste ses maniere waarop hulle 'n ander gees kan hê.
Leergewys bevraagteken of beveg hulle altyd belangrike dinge.
Liefde: is daar geen opgewondenheid oor die dinge van God of mense wat tot Christus kom nie. Of is hulle opgewonde oor ander dinge.
Handeling: Doen hulle dinge wat ongehoorsaam is aan God, of smag hulle daarna, en is hulle apaties oor die dinge van God.
Partygeestig: Is hulle verdeelend, probeer hulle 'n skeuring of slegte gevoelens veroorsaak, of is hulle net betweterig om betweterigheid se ontwil?
Trots: Is hulle vol afgunstigheid, arrogansie of bitterheid?
Geestelik gesien, kan sommige met die gawe van onderskeiding een van die vorige dinge raaksien?
V: In 2 Korintiërs 11:5 was Paulus "geen manier minderwaardig nie", of was hy die "minste van die apostels" soos 1 Korintiërs 15:9 sê?
A: Die konteks van 2 Korintiërs 11:5 was 'n vergelyking met valse apostels wat 'n valse evangelie geleer het. Die BSB vertaal: "Ek ag myself in geen opsig minderwaardig aan daardie 'super-apostels' nie."
Die konteks van 1 Korintiërs 15:9 was 'n vergelyking van die tydsberekening en die lewe voor die Christendom met die ander ware apostels. Volgens 1 Korintiërs 15:10 was Paulus steeds die hardwerkendste van die ware apostels.
V: In 2 Korintiërs 11:13, as iemand die waarheid teëstaan, wanneer moet jy sagkens met hulle probeer redeneer, en wanneer moet jy hulle openbaar as 'n valse apostel of vervalste Christen skaam maak?
A: Probeer eers om met hulle te redeneer, aanvanklik in die geheim indien moontlik. Maar as hulle nie berou het nie of nie wil luister en verander nie, moet jy oorskakel van om hulle privaat te probeer help na om hoofsaaklik ander openbaar te beskerm teen hulle verkeerde lering.
V: In 2 Kor 11:12-15 was hierdie valse apostels besig om Paulus sleg te praat. Wat moet ons doen wanneer mense ons of 'n vriend van ons sleg praat?
A: Baie kere word stilte beskou as 'n erkenning van skuld. Praat uit teen valse beskuldigings. Selfs al sal sommige mense jou nie glo nie, praat tog uit vir die rekord. Natuurlik, as 'n paar mense vir jou opstaan, kan dit 'n sterker impak hê as wanneer jy net vir jouself praat. Net so, as iemand laster teen 'n ander spreek, moet jy in hul verdediging praat.
V: In 2 Korintiërs 11:13-15, hoe vermom sommige valse apostels hulle as kinders van die lig?
A: Hulle beweer dat hulle Christelik is of God volg, maar hulle verwerp wat die Bybel leer of beveel. Hulle mag dalk ander dinge korrek leer, of goeie dienswerke verrig. Die probleem is egter dikwels nie so veel by hulle nie, maar eerder die maklikheid om te glo en die gebrek aan onderskeiding by sommige Christene. 'n Probleem is dat mense dikwels iemand sal glo, ongeag die bewyse wat daarteen is.
V: In 2 Korintiërs 11:13-15, waarom lyk dit asof hierdie vermommings vandag en histories so goed in die samelewing werk?
A: Baie mense neem dinge op hul gesigwaarde. As hulle beweer dat hulle Christene is, dink hulle dat hulle dit moet wees.
V: In 2 Korintiërs 11:24, is Paulus 5 keer 39 roede geslaan, of 4 keer 40 + 39 roede?
A: Deuteronomium 25:3 sê nie dat hulle 40 roede moes gee nie, maar eerder 'n maksimum van 40 roede. Dit was vyf afsonderlike geleenthede, en dit was blykbaar die Joodse gebruik om altyd een minder as 40 te gee om seker te maak hulle gaan nie deur verkeerde telwerk oor nie, so dit is waarskynlik 5 x 39 roede.
V: In 2 Korintiërs 11:32, is daar enige buite-Bybelse bewyse vir Aretas, goewerneur van Sirië?
A: Nee. Ons weet nie wie die goewerneurs van Sirië was toe dit in Handelinge 9:24,25 gebeur het nie. Alhoewel Paulus in Handelinge 17:28 aanhaal uit 'n Aratus, was dit 'n ander man, 'n digter wat in 240 v.C. gesterf het. Ons weet nie of Damaskus op daardie tydstip 'n kliëntstaat van Rome was, indirek onder Romeinse beheer, of direk onder Romeinse beheer nie, omdat daar geen munte uit daardie tydperk ontdek is wat dit sou aandui nie. Ons weet egter dat dit teen 63 n.C., ná hierdie tyd, onder direkte Romeinse beheer was.
V: In 2 Korintiërs 12:2, wanneer het dit 14 jaar gelede gebeur?
A: Dit het waarskynlik gebeur toe Paulus in Arabië was, tussen sy bekering omstreeks 34–36 n.C. en sy eerste sendingreis, wat in 46–47 n.C. begin het.
V: Toon 2 Kor 12:2 drie hemele, identies aan die Mormonse leer?
A: Nee. Dat Paulus in die derde Hemel opgeneem is, valideer nie die Mormonse konsep nie, wat voor die negentiende eeu totaal onbekend was. In die besonder sou die Mormonse "Telestiale Hemel", wat gesê word effens slegter as die aarde te wees en waar baie mense heen gaan, vir 'n Christen of Jood glad nie soos die Hemel klink nie.
V: In 2 Kor 12:6,11, wanneer, indien ooit, behoort ons "soos 'n dwaas te praat" soos Paulus hier doen?
A: Paulus het dit nie baie dikwels gedoen nie, en ons behoort dit ook nie te doen nie. Paulus wys alles wat hy gely en bereik het, omdat hy uitgedaag is. Miskien is die enigste keer dat ons dit behoort te doen soms wanneer ons uitgedaag word.
V: In 2 Korintiërs 12:7, waarom is vir Paulus 'n doring gegee?
A: Een rede wat Paulus in 2 Korintiërs 12:7 geken het, is dat hy nie hoogmoedig sou word nie. As God nog redes gehad het, het Hy dit nie gesê nie.
Soms het Christene net een ding, of dit nou 'n omstandigheid, persoonlike voorkoms, of persoonlikheidseienskap in hulself, hul eggenoot, of ander is, wat hulle wil hê God moet verander, en God doen dit nie. Wanneer God ons versoeke in gebed afwys, vertel Hy ons nie altyd waarom nie. Wat ook al die rede is, God wil nie hê ons moet so tevrede wees in hierdie lewe dat ons ons gretige verlange na die volgende verloor nie. Onthou, sommige mense kan te groot wees (in hul eie oë) vir God om te gebruik, maar niemand kan te klein wees nie. Sien ook die antwoord op die volgende twee vrae.
V: In 2 Kor. 12:7, wat was die doring? - fisiese lyding, voorkoms, homoseksualiteit, 'n ander bose versoeking, of depressie?
A: Die Skrif sê nie, waarskynlik omdat ons dit nie hoef te weet nie. Wanneer mense dogmaties sê dit was 'n sekere ding, kan dit meer oor daardie mense sê as oor Paulus. Teorieë het gewissel van oogprobleme, malaria, migraine-hoofpyn, epilepsie, oorpyn, spraakgebrek, en verskeie versoekings. Die New International Bible Commentary bl. 1411 verkies óf oogprobleme, óf malaria, moontlik opgedoen by Perga.
Baie Christene het 'n doring, 'n #1 ding waarmee hulle worstel of probeer aanvaar. As jy 'n doring het, onthou dat Paulus ook een gehad het, en God kon steeds op 'n magtige wyse gebruik maak van Paulus, solank Paulus op God se krag staatgemaak het en nie op sy eie nie.
Laastens, as Jesus ander Christene met dorings kan aanvaar, kan ek dit ook (Sien Romeine 15:7).
V: In 2 Korintiërs 12:7-8, aangesien Paulus die belangrikheid daarvan verstaan het om nie trots te wees nie, waarom het God nie die doring van Paulus verwyder nadat hy daaroor gebid het nie?
A: Daar is 'n groot verskil tussen om die boodskap te hoor om nie trots te wees nie en om iets te hê wat waarborg dat jy daardie stryd nie hoef te voer nie. Sien ook die antwoord op die vorige twee vrae.
V: In 2 Kor. 12:9-10, wat beteken "wanneer ek swak is, dan is ek sterk"?
A: Wanneer jy plat op jou rug lê, is dit baie maklik om op te kyk. Wanneer ons baie bewus gemaak word van ons eie onvoldoendeheid, is dit dikwels dan dat ons die sterkste is om op die Here te vertrou. Ons beste pogings, in ons eie krag, is niks in vergelyking met wat God deur ons kan doen nie. Om Hudson Taylor losweg te parafraseer, wanneer ons al ons planne kan vervul sonder dat God in ons werk, is ons planne nie groot genoeg nie.
V: In 2 Korintiërs 12:9-10, wat is maniere waarop ons God ons swakheid kan gee?
A: Christene dink dikwels dat ons God ons liefde, tyd, geld, ambisies, loopbaan en lewe moet gee, en dit behoort ons ook te doen. Christene wil graag 'n goeie getuienis lewer dat ons liefdevol, wys, slim en 'succesvol' is, wat dit ook al mag beteken. Maar hiermee gee ons net ons kragte aan God.
Wat as jy 'n sonde het waarin jy steeds val. Jy kan berou hê en jammer wees, en ten minste jou jammer hart aan God gee. Maar wat as jy regtig nie wil berou nie; jy geniet jou sonde eintlik. Dan kan jy eerlik met God wees, Hom sê jy het 'n bose hart. Vra Hom om jou te wys, hetsy deur gevoelens of eksterne omstandighede, wat dit doen, en verander jou bose hart in 'n hart vol berou. Dan kan jy God jou hart vol berou gee, en Hom vra om jou te reinig. Verreining beteken nie net dat jy dit nie meer sal doen nie. Dit beteken jy sal nie eers meer daarna verlang nie.
Jy kan meer deursigtig teenoor ander wees oor jou stryd en swakhede, en nie net vir ander voorkom as iemand wat "te goed is om waar te wees" nie. As jy egter vatbaar is vir 'n sonde, vertel jy nie vir ander daarvan wat jou op daardie manier kan verlei nie.
Laastens, moenie oor die hoof sien dat Paulus in 2 Korintiërs 12:9 sê hy sou "oor sy swakhede spog" nie. Met ander woorde, Paulus sou sy moeilikhede bekendmaak. Ons kan eerlik wees oor ons tekortkominge en sondes. Deel egter nie oor sonde op so 'n wyse dat jy dit verheerlik en iemand anders tot dieselfde sonde verlei nie, dit vir iemand makliker maak om jou te verlei, of veroorsaak dat iemand van die gemeenskap afdwaal.
V: In 2 Korintiërs 12:10, was Paulus hier vreemd?
A: Glad nie. Eerder het Paulus wyslik besef dat die dinge wat hom vanuit 'n wêreldse oogpunt benoud gemaak het, sommige van die instrumente was wat God gebruik het om te verseker dat hy sterk in Christus bly.
As Christene is dit net natuurlik om ons kinders en ander geliefdes teen al die beproewings en storms van die lewe te beskerm. Ons sou nooit wil beperk hoe God in hul lewe kan werk nie, maar as alles wat ons doen effektief hul geleentheid om groeiervarings op te doen beperk, doen ons ons kinders geen guns nie.
V: In 2 Korintiërs 12:12, wat was die tekens van 'n apostel?
A: Alhoewel ander ook kon profeet en wonders verrig, het die apostels hierdie gawes in 'n geweldige mate gehad, soos Handelinge 2:43; 3:3-9, 5:4-12, 14-16 toon.
V: In 2 Kor 12:14-15, wanneer dit reg, billik en wettig is om geld of finansiële ondersteuning te ontvang, onder watter omstandighede sou dit die beste wees om dit nie te aanvaar nie?
A: Dit is in orde om finansiële ondersteuning te aanvaar wanneer jy en jou gesin dit nodig het. Wanneer jy God se bediening uitoefen, is dit reg om finansiële ondersteuning te aanvaar, beide vir die bediening self en vir jou eie behoeftes as jy daardeur onderhou word. Dit is verkeerd om finansiële ondersteuning uit gierigheid te aanvaar, of om baie ryk te word deur God se bediening. Byvoorbeeld, 'n uitvoerende hoof van 'n nie-Christelike liefdadigheidsorganisasie wat die armes help, verdien $1 miljoen per jaar.
V: In 2 Korintiërs 12:15, toon Paulus se selfopoffering vir die Korintiërs die Katolieke leer van aflate aan?
A: Nee. Paulus sê eenvoudig dat hy bereid is om "alles wat hy het" (finansieel en materieel) uit te gee, en ook homself (tyd en fisiese lewe) vir die Korintiërs uit te gee.
As dit wel die leer van aflate sou bewys, sou 'n persoon wat nog nie dood was nie, aflate kon voorsien vir ander mense wat op aarde leef.
V: In 2 Korintiërs 12:16, hoe was Paulus slinks?
A: Paulus was hier en in 2 Korintiërs 12:13 sarkasties. Paulus is blykbaar daarvan beskuldig dat hy slinks was en voordeel uit hulle getrek het, terwyl die waarheid was dat hy regtens om finansiële ondersteuning kon vra, maar hy het gekies om nie te vra nie.
As Christene kan ons soms 'n ekstra moeite vir ander doen, net om te hê dat dit deur agterdogtige mense in ons gesig gegooi word. Ons moet hulle egter bly liefhê.
V: In 2 Korintiërs 12:16-18, waarom dink jy maak mense soms beskuldigings teen ander sonder enige grondslag daarvoor, en waarom glo ander mense hulle?
A: Soms, as daar geen bewys is dat 'n beskuldiging vals is nie, glo hulle om een of ander rede dat dit waar moet wees. As jy nie seker is oor iets nie, is dit laster om iets as 'n feit te stel wanneer jy nie weet dat dit 'n feit is nie.
V: In 2 Korintiërs 12:16-18, wanneer moet ons nie opstaan vir ons regte nie, wanneer ons eintlik daardie regte behoort te hê?
A: Ons hoef nie altyd op te staan vir wat ons verdien nie, as daar iets belangriker is as ons regte. Wanneer die prysgee van wat ons behoort te hê die evangelie verder kan deel, iemand se geestelike lewe kan help, of ander in die algemeen kan help. Niemand behoort Paulus daarvan te beskuldig dat hy dit net vir die geld gedoen het nie, aangesien hy homself onderhou het. (Alhoewel hulle Paulus tog daarvan beskuldig het.) Daar is tye om die ander wang te draai en nie 'n broer te laat struikel nie. Jy hoef nie altyd die laaste woord te hê nie.
V: In 2 Korintiërs 12:20, wat is gerugte en laster, en waarom is dit verkeerd?
A: Gossie is om iets oor iemand anders te sê wat nie gesê hoef te word nie, selfs al is dit waar. Gossie verraai 'n vertroue, soos Spr. 11:13;16:28 en20:19 sê.
Rugsteekery word in stand gehou deur gerugte, soos Spreuke26:20 sê.
Klatspraat is 'n versoeking, net soos om keusebytjies te eet, volgens Spreuke 18:8; 26:22.
Roddelende mense word spesifiek bestraf in Romeine 1:29; 1 Timoteus 5:13.
Moet egter nie gekraak word wanneer mense kwaadwillig oor jou skinder nie; hulle het dieselfde met Johannes die Apostel in 3 Johannes 10 gedoen.
Blasfemie is nou verwant; dit is om negatiewe dinge oor ander te sê wat óf doelbewus vals is, óf waarvoor die spreker nie moeite gedoen het om te kyk of dit waar of vals is nie. Blasfemie verskil van wanneer iemand glo hulle sê die waarheid en verkeerd is. Komplimenteerwerk behels om vals positiewe dinge oor ander te sê.
Die Bybel sê nooit net dat ons die lasterlike dinge wat ons sê moet verminder nie; eerder moet ons glad geen laster op ons tong hê nie, soos Psalm 15:3, Titus 3:2 en Jakobus 4:11 toon.
Laster is 'n gunstelinginstrument van die dier in Openbaring 13:6.
Moenie verbaas wees wanneer mense jou laster nie; Jesus en gelowiges is gelaster in Psalm 38:20; 56:5; 119:23; 1 Petrus3:16 . Alhoewel ander Christene sal laster, hoef Christelike weduwees en ander Christene nie 'n geleentheid vir laster te gee nie, soos 1 Timoteus 5:14 wys.
V: In 2 Korintiërs 12:21, hoe kon Paulus hom voor die Korintiërs verneder?
A: Dit beteken nie dat Paulus trots voor hulle was nie. Inteendeel, Paulus kon in hulle oë verneder word deur siek te wees, soos wat hy in Galasië siek geword het (Galasiërs4:13 ). Dit sou vreemd vir hulle gelyk het dat die man wat hulle gehoor het ander genees, self siek was. In werklikheid het Paulus se siekte getoon dat die genesing nie uit Paulus se krag nie, maar uit die krag van God gekom het.
V: In 2 Korintiërs 13:1,3, Matteus 18:16 en Deuteronomium 19:15, waarom neig mense daartoe om op grond van flou bewyse tot gevolgtrekkings te spring, en is hulle nie in staat om 'n gevolgtrekking selfs met sterk bewyse te erken nie?
A: Daar is drie faktore hierby betrokke. Eerstens is mense vinnig, dikwels te vinnig, om tot 'n gevolgtrekking te kom wat hulle al die tyd wou bereik. Mense kan 'n bevestigingsbias hê deur op bewyse te fokus wat hul reeds getrefde gevolgtrekking ondersteun en bewyse wat daarteen indruis, te ignoreer. Tweedens is mense dikwels nie bewus daarvan dat hulle dit doen nie. Derdens, selfs wanneer ' ' 'n persoon besef dat hulle dalk verkeerd is, kan daar 'n trotsfaktor wees wat hulle nie toelaat om te erken dat hulle dalk 'n fout gemaak het nie. Ongelowiges doen dit, en gelowiges ook. Dit is 'n swakheid wat ons moet besef dat ons het. Een manier om hierdie swakheid te versag, is om gemeenskap te hê met ander gelowiges, veral dié met ander agtergronde en opvoeding as jy, en dalk kan jy hulle help om te sien waar hulle tot gevolgtrekkings spring en bevestigingsvooroordeel het, en hulle kan jou help.
V: In 2 Korintiërs 13:2 en 1 Korintiërs 4:21, behoort ons ooit mense, insluitend mede-Christene, te dreig soos Paulus gedoen het?
A: Daar is 'n behoorlike tyd en plek om mense op drie maniere te waarsku.
1. Ons mag nie versuim in ons verantwoordelikheid om ander te waarsku oor wat God gesê het oor die dreigende verderf van mense as hulle weier om hul lewe aan Christus oor te gee nie.
2. Net soos wyse ouers reëls en gevolge vir hul kinders opstel, en 'n maatskappybestuurder doelwitte, aansporings (en afskrikmiddels) vir hul werknemers opstel, moet diegene wat die kerk lei, duidelik maak wat hulle van die mense met wie hulle saamwerk, verwag.
3. Nog meer so, as 'n apostel, het Paulus 'n spesiale gesag gehad om ander Christene te beveel, te waarsku en te bestraf.
Ongelukkig kan sommige Christelike kerke leiers hê wat mense nie na God lei nie, en lede wat hulle nie eens sou volg as hulle dit wel gedoen het nie.
V: In 2 Korintiërs 13:3, wat doen jy wanneer jy Christene vind wat deur die verkeerde dinge beïndruk is?
A: Behalwe asemhaal, kan jy geduldig probeer om hulle te lei na wat belangrik is. Vra hulle hoe belangrik sekere dinge oor jare vir hulle gaan wees. Daarbenewens is daar ses dinge wat jy kan doen.
Bid vir hulle, dat hulle in staat sal wees om op wat belangrik is te fokus, en ewe belangrik, te kan sien wat nie belangrik is nie.
Moedig hulle aan wanneer hulle op die belangrike dinge fokus.
Korrigeer hulle wanneer hulle op onbelangrike of bose dinge fokus. Verduidelik geduldig waarom ons nie op daardie dinge moet fokus nie.
Bestraf hulle soos nodig wanneer hulle steeds tot die verkeerde dinge aangetrokke bly.
Wees self 'n voorbeeld van om op die belangrike dinge te fokus.
In nederigheid, kyk of jy dalk die een is wat verkeerd is. Miskien is hulle reg of andersins gedeeltelik reg.
V: In 2 Korintiërs 13:3, hoe sou jy die rol van "swakheid" in die Christelike lewe beskryf?
A: Die Christelike lewe is 'n paradoks. Ons kan sekerheid van saligheid hê, vertroue in God se voorsienigheid hê, en hard probeer om uit te blink en ons uiterste bes te doen as vir die Here. Tog moet ons op God vertrou, in Sy krag rus, nie in ons eie nie, en weet dat ons niks ewig betekenisvols sonder Hom kan bereik nie.
Swakheid was 'n deel van Paulus se lewe, en swakheid is 'n deel van ons lewe, of ons dit besef en erken of nie.
Bely voor God jou sondes, en erken ook jou swakheid. Bid vir God se krag (want jy het dit nodig) om swakhede in jou lewe te oorwin.
Teenoor jouself, besef dat jy nie self die vermoë het om alles te doen wat God beoog het dat jy moet doen nie, en nog belangriker, om alles te wees wat God beoog het dat jy op aarde moet wees. Maar met God se krag wat in jou werk, HET jy WEL die krag om alles te doen wat God beoog het dat jy moet doen, en om alles te wees wat God beoog het dat jy moet wees.
Teenoor ander, wees vry om te bely dat jy nie perfek is nie en wees bereid om jou swakhede te deel. Moet dit egter nie ononderskeidelik doen deur pêrels voor swyne te gooi nie. Deel ook nie jou versoekings op so 'n wyse dat iemand daardie inligting kan gebruik om jou te verlei nie.
V: In 2 Korintiërs 13:3, wanneer kom "swakheid" by ons na vore?
A: 'n Sterk ondersteuning en 'n swak ondersteuning kan albei dieselfde lyk, totdat jy 'n las op albei plaas. Net so kan 'n stewige geloof en 'n swak geloof vir ander dieselfde lyk, en in die persoon se eie gedagtes verkeerd geklassifiseer word totdat beproewings en versoekings kom.
Potensiële vervolging kan wys of 'n geloof stewig is of nie. Wat as mense minder van my dink, of erger nog, as ek die evangelie deel of God dien.
Die risiko blyk gewoonlik laer te wees as jy niks doen nie. As God wou hê jy moes iets doen, maar dit was riskanter as om dit nie te doen nie, sou jy die risiko in God se hande plaas, terwyl jy steeds versigtig is, of sou jy dink jou lewe hang heeltemal van jou af?
Ontberings kan wys watter soort geloof ons het. Jy sing van die vreugde van die Here wanneer alles goed gaan, - soos dit behoort. Maar wanneer dinge nie goed gaan nie, of jy of 'n geliefde sterwend is, het jou sing gestaak? Of in die aangesig van die hartseer en verlies, kan jy steeds sing van die vreugde van die Here? Watter soort sing is die pynlikste vir demone se ore, en die aangenaamste vir God?
V: In 2 Korintiërs 13:5-8, hoe ondersoek ons onsself om te sien of ons in die geloof is?
A: Al kan mense sekerheid van saligheid hê, kan mense ook 'n vervalste bekering en 'n valse sekerheid hê. Hoe weet jy of jou sekerheid eg is? Of as iemand nie sekerheid voel nie, besef dalk dat hulle d die saligheid mis, of anders dat hulle wel saligheid het, maar net die sekerheid mis.
Het jy jou verbind om Jesus as jou Here en Verlosser te aanvaar? Glo jy dat Jesus vir ons sondes gesterf het en liggaamlik uit die dood opgestaan het (1 Korintiërs 15:1-6)? Glo jy in wat God ons in Sy Skrifte geleer het (1 Johannes 2:24)? Houd jy van God en nie van die wêreld nie (1 Johannes 2:15-16)? Spandeer jy tyd saam met God in gebed en deur Sy Woord te lees? Al is jy nie sonder sonde perfek nie (1 Johannes 1:8), wil jy jou sondes agter jou laat en groei om God meer ten volle te volg (1 Johannes 3:6-10)? Wil jy God gehoorsaam (1 Johannes 2:4-6) en in die lig wandel en nie in die duisternis nie (1 Johannes 1:5-7)? Hê jy ander lief (1 Joh. 2:9; 3:10; 4:20-21)? Is jy bereid om jou geloof met ander te deel? As die antwoorde almal ja is, is jy in orde.
Maar soos iemand eens geseg het: "As jy verhoor word omdat jy 'n Christen is, sou daar genoeg bewyse wees om jou skuldig te bevind?"
Die klem hierop laat Paulus ook impliseer: "ondersoek my nie, ondersoek julleself".
V: In 2 Korintiërs 13:6, waarom het Paulus gesê: "En ek hoop julle sal besef dat ons nie in die toets misluk het nie", aangesien ons nooit werklik weet of ander gered is nie?
A: Paulus praat daarvan om ons lewens in die lig van die Skrif te toets. Alhoewel geen Christen op aarde sondeloos sal wees nie, sal ware Christene geleidelik al hoe nader aan die absolute doel van Christusgelykenheid kom. Dit is die toets wat Paulus bedoel.
A: Dit impliseer dat die Drie-eenheid waar is, maar dit bewys dit nie. 'n "drie-eenheid" van die Vader, die Seun en die Gees word bewys deur hierdie vers plus Matteus 3:16-17; 28:19; Johannes 15:26; Romeine 15:16; 1 Korintiërs 12:4-6; Efesiërs 2:18; 3:14-17; 1 Tessalonika 1:3-5; Hebreërs 9:14; Judas 20,21; 2 Tessalonika 2:13-14; 1 Petrus 1:2; en Openbaring 4:8.
Drie-eenheid is 'n deel van die leer van die Drie-eenheid, maar selfs Mormone glo in drie-eenheid sonder om in die Drie-eenheid te glo. (Let wel dat die LDS-kerk amptelik die Drie-eenheid ontken, maar ek het baie Mormone ontmoet wat die opregte fout maak om te sê hulle glo in die Drie-eenheid. Hulle sê dit omdat hulle nie die leer van die Drie-eenheid verstaan nie, en hulle glo eenvoudig dat dit beteken dat die Drie in liefde, gees en doel verenig is.) Vir 'n beskrywing van die leer van die Drie-eenheid, sien die bespreking oor Matteus 28:19.
V: In 2 Kor, hoe weet ons dat die Skrif vandag 'n betroubare bewaring is van wat oorspronklik geskryf is?
A: Ons het ten minste drie goeie redes.
1. God het belowe om Sy Woord te bewaar in Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1 Petrus 1:24-25; en Matteus 24:35.
2. Bewyse van die vroeë kerk. Vroeë kerkvaders tot by die Konsilie van Nikaia I (325 n.C.) het ongeveer 312 keer uit 2 Korintiërs aangehaal, nie ingesluit toespelings nie. Hulle het 47% van die boek 2 Korintiërs aangehaal, met gedeeltelike verse as breuke getel. Dit is 120,8 uit 257 totale verse.
Hier is die pre-Nikeese skrywers wat na verse in 2 Korintiërs verwys het.
Ignatius van Antiochië (c. 110–117 n.C.) haal 9 uit 18 woorde uit 2 Korintiërs 4:18v. aan. Brief aan die Romeine, hoofstuk 3, bl. 74
Epistel van Barnabas (c.70-130 n.C.) hoofstuk 18 bl. 148 verwys na 2 Korintiërs
Polycarp (111-155 n.C.) haal die eerste 11/25 woorde van 2 Korintiërs 5:10a aan, sowel as 7 uit 22 woorde van Romeine 14:10f. Brief van Polycarp aan die Filippense hfst.6 bl.34
Polycarp (110-155 n.C.) verwys na 2 Korintiërs 4:14a (ook die eerste vierde van Romeine 8:11) Brief van Polycarp aan die Filippense hfst.2 bl.33
Polycarp (110–155 n.C.) verwys na 2 Korintiërs 8:21b ½ aanhaling, Brief van Polycarp aan die Filippense hfst. 6 bl. 34 (ook Romeine12:17 )
Brief aan Diognetus (c. 130–200 n.C.) hfst. 5 bl. 27 (3/4 aanhaling) haal 11 uit 16 woorde aan uit 2 Korintiërs6:10 .
Epistel aan Diognetus (c.130–200 n.C.) hfst. 5 bl. 27 verwys na 2 Korintiërs 10:3; 6:9;6:10 ; en4:12
Christene van Wene en Lugdunum (177 n.C.) (ANF vol.8) bl.781 verwys na 2 Korintiërs 2:15
Irenaeus van Lyoon (182–188 n.C.) oor 2 Korintiërs in Teen die Hereesie, boek 2, hoofstuk 22:7, sê: "Want dat daar geestelike wesens in die hemele is, verkondig alle Skrifte dit luid; en Paulus getuig uitdruklik dat daar geestelike dinge is wanneer hy verklaar dat hy tot die derde hemel opgeneem is, …" Hy haal ook 2 Korintiërs 7:7-9 as deur Paulus in die Tweede aan die Korintiërs in Irenaeus se Teen die Ketters, boek 5, p.3.1, p.529
Die Muratorianse Kanon (c. 190–217 n.C.) noem Paulus se twee briewe aan die Korintiërs, sowel as sy ander 11 briewe.
Klemens van Alexandrië (193-202 n.C.) haal 2 Korintiërs 7:1 aan as deur Paulus. Stromata (193-202 n.C.) boek 3 hfst. 11 bl. 394
Tertullianus (198–220 n.C.) het in De resurrectione carnis, hoofstuk 40, gesê dat 2 Korintiërs deur die apostel Paulus geskryf is. Hy sê ook dat Paulus 2 Korintiërs 2:5–11 geskryf het in De pudicitia, hoofstuk 14, bl. 89
Tertullianus (204/205 n.C.) verwys na 2 Korintiërs 4:10 in Vyf Boeke Teen Marcion, boek 5, hoofstuk 11, bl. 454.
Hippolytus (222-235/6 n.C.) haal 2 Korintiërs 12:2 aan as deur Paulus in Die Weerlegging van alle Ketterse boek 5 hfst.3 bl.54
Hippolytus haal 'n deel aan uit 2 Korintiërs 12:4. Die Weerspreking van alle Hereesieë boek 7 hoofstuk 14 bl. 107-108
Teodotus, waarskynlik 'n Montanist (ca. 240 n.C.), haal die laaste 10 van die 19 Griekse woorde van 2 Korintiërs 4:18 aan. Uittreksels uit Teodotus, hoofstuk 11, bl. 44
Origen (225–253/254 n.C.) haal 2 Korintiërs 4:17,18 aan as deur Paulus, in die Tweede Brief aan die Korintiërs in Origen teen Celsus boek 6 hoofstuk 19 bl. 582
Origen se Kommentaar op Johannes (c.227-240 n.C.) noem die Evangelies van Matteus, Markus, Lukas en Johannes. Hy noem Paulus wat in 2 Korintiërs skryf en Johannes in die Openbaring.
Novatianus (250/254–257 n.C.) het die laaste 3/5 van 2 Korintiërs 3:17 aangehaal. Traktaat oor die Drie-eenheid h.29 bl.641
Cyprianus van Kartago (c.246-258 n.C.) haal aan uit "die tweede brief aan die Korintiërs" in Traktaat 12, derde boek, hoofstuk 2.
Firmilianus van Caesarea (256 n.C.) haal die laaste 10 van 10 Griekse woorde uit 2 Korintiërs 11:2 aan
Adamantius (c.300 n.C.) sê die Apostel het aan die Korintiërs geskryf en haal 2 Korintiërs 4:6 aan. Hy verwys ook na 2 Korintiërs 1:20 as deur die Apostel.
Victorinus van Pettau (gemartel in 304 n.C.) (Korintiërs) noem die Ou en Nuwe Testament in sy Kommentaar op die Openbaring van die Gelukkige Johannes bl. 345. Hy het die briewe van Paulus gelys as Romeine, Korintiërs, Galasiërs, Efesiërs, Tessalonisiërs, Filippense, Kolossense, Timoteus en haal 1 Timoteus 3:15 aan in hoofstuk 16, bl. 345. Hy gaan voort om 1 Korintiërs 15:53 aan te haal op bl. 346
Petrus van Alexandrië (306,285–311 n.C.) parafraseer 2 Korintiërs 11:32–33. Kanonieke brief, kanon 9, bl. 273
Methodius (c. 250–312 n.C.) haal 2 Korintiërs 10:5 aan. Diskours oor die Opstanding deel 3.2 hfst. 1 bl. 371
Athanasius van Alexandrië (318 n.C.) sê 2 Korintiërs 5:10 is deur die geseënde Paulus. Inkarnasie van die Woord hfst. 56 bl. 66-67.
Alexander van Alexandrië (313–326 n.C.) haal 2 Korintiërs 6:14v (6/16 woorde) en 6:15a (6/123 woorde aangehaal) en 2:9 aan as deur die apostel in Briewe oor die Ariaanse kettery, Brief 1, hfst. 7, bl. 294–295
Hulle het 312 aanhalings uit 2 Korintiërs, wat 47% (120,8) van die 257 verse aanhaal. Sien https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/Early ChristianNTQuotes.xlsx vir al die besonderhede.
Na Nicea
Eusebius se Kerkgeskiedenis (323–340 n.C.)
Athanasius van Alexandrië (367 n.C.) lys die boeke van die Nuwe Testament in Feesbrief 39 bl. 552
Hegemonius (4de eeu) verwys na 2 Korintiërs 2:9. Hy haal ook 2 Korintiërs 13:3 aan as deur Paulus geskryf en noem hom 'n apostel. Disputasie met Manes hoofstuk 42 bl. 218
Optatus (4de eeu) verwys na 2 Korintiërs 3:3
Hilarius van Poitiers (355–367/368 n.C.) haal 2 Korintiërs 13:4 aan as "aan die Korintiërs skryf hy [die geseënde Apostel]" Oor die Drie-eenheid boek 9 hfst. 13 bl. 159
Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 n.C. of 5de eeu) noem Paulus se twee briewe aan die Korintiërs as deel van die Nuwe Testament. Dit haal driekwart van 2 Korintiërs 1:1 aan.
Die skismatiese Lucifer van Cagliari (370/371 n.C.)
Marcellus van Ankyra (ongeveer 374 n.C.)
Basil van Cappadocië (357–378/379 n.C.) haal 2 Korintiërs 10:4 aan as "Paulus skryf aan die Korintiërs". Oor die Gees hfst. 16.37 bl. 23
Sinode van Laodicea (in Frygië) (343–381 n.C.) kanon 60 bl. 159 lys die boeke van die Ou Testament en die Nuwe Testament. Kanon 59 bl. 158 sê slegs die kanonieke boeke van die Ou en Nuwe Testamente mag in die kerk gelees word.
Ambrosiaster (na 384 n.C.)
Cyril van Jerusalem (c.349-386 n.C.) haal 2 Korintiërs 13:3 as deur Paulus aan in Lesing 10.17 bl.62
Ambrosius van Milaan (370-390 n.C.)
Pacianus van Barcelona (342–379/392 n.C.)
Amfilochius (na 394 n.C.)
Gregorius van Nyssa (c.356-397 n.C.) verwys na 2 Korintiërs 5:16 as deur Paulus in Teen Eunomius boek 6 hfst.2 bl.184. Ook Paulus aan die Korintiërs vir 2 Korintiërs 5:20 in Teen Eunomius boek 2 hfst.14 bl.128-129
Didymus die Blinde (398 n.C.)
Macarius/Symeon (4de of 5de eeu)
Optatus (4de eeu)
Die skismatiese Lucifer van Cagliari, Sardinië (361–c.399 n.C.) Ef 5:9,15
Epiphanius van Salamis (360–403 n.C.)
Gaudentius (na 406 n.C.)
Johannes Chrysostomos (392–407 n.C.) het 30 preke oor 2 Korintiërs neergeskryf. Hy sê 2 Korintiërs is deur Paulus geskryf.
Chromatius (407 n.C.)
Severianus (na 408 n.C.)
Niketa van Remesiana (366-c.415 n.C.)
Orosius/Hosius van Braga (414-418 n.C.) verwys na 2 Korintiërs 5:9-10 as deur die apostel Paulus. Verdediging teen die Pelagianers h.18 bl.140
Jerome (373-420 n.C.)
Augustinus van Hippo (388–430 n.C.) haal 2 Korintiërs 2:15 aan in Oor Doop, Teen die Donatiste, hoofstuk 39, bl. 508
Marcus van Eremita (na 430 n.C.)
Akasius van Melitene (c.438 n.C.)
Kiril van Alexandrië (444 n.C.)
Alexandrinus-handskrif [A] (c.450 n.C.)
Hesychius van Jerusalem (na 450 n.C.)
Quodvultdeus (c.453 n.C.)
Teodoret van Kiro (biskop en geskiedkundige) (423-458 n.C.)
Prosper van Aquitanië (vyand van Cassianus) (426-465 n.C.)
Varimadum (445/480 n.C.)
Hegemonius (4de eeu)
Macarius/Symeon (4de of 5de eeu)
Maximinus (4de of 5de eeu)
Speculum (5de eeu)
Teodotus van Ankyra (5de eeu n.C.)
Ons het vandag nog al hierdie.
Bewyse van ketels en vervalste boeke
Apostoliese Konstitusies (onsekere datum, omstreeks 380 n.C.)
Marcion verwys na Romeine volgens Tertullianus.
Mani/Manes (262–278 n.C.) "Soos Paulus ook hierdie verdere getuienisse gegee het, dat" en haal gedeeltes uit 2 Korintiërs 3:6–7 en 1 Korintiërs 15:56 aan. (Manes praat) Dispuut met Manes, hoofstuk 31, bl. 203
Die ketter Priscillianus (c.385 n.C.)
Die ketter Pelagius (416–418 n.C.)
Manicheese ketter Faustus-Milevis (na 383 n.C.)
3. Die vroegste manuskripte wat ons van 2 Korintiërs het, toon dat daar klein variasies in die manuskripte is, maar geen teologiese beduidende foute nie.
p46 Chester Beatty II 100–150 n.C. 2 Kor 1:1–11:10;11:12 –21;11:23-13:13 (95% of 254 uit 257 verse) en ander gedeeltes van Paulus se briewe en Hebreërs. Die Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bevat 'n foto van 'n gedeelte van p46 op bl. 192. Daar word ook op bl. 197–198 gesê dat die gehalte en die stichimetriese merkers aandui dat dit deur 'n professionele skrywer geskryf is.
Eerste helfte van die 3de eeu - 1936 - Frederic G. Kenyon volgens Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testament Manuskripte.
2de eeu, 200 n.C. - 1935 - Ulrich Wilken volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.
200 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.
81–96 n.C. – 1988 – Young Kyu Kim volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.
Ongeveer 200 n.C. - 1975 - Aland et al. derde uitgawe.
Ongeveer 200 n.C. - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe.
Vroeë tot middel van die 2de eeu - 1999 - Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte. Dit is deels gebaseer op die handskrif wat baie soortgelyk is aan Papirus Oxyrhynchus 8 (laat eerste of vroeë tweede eeu) en Papirus Oxyrhynchus 2337 (laat eerste eeu).
bl. 46, dek 95% van 2 Korintiërs, of 254 uit 257 verse.
p34 - 1 Kor 16:4-7; 10; 2 Kor 5:18-21; 10:13-14; 11:2,4,6-7 (7de eeu) Aleksandrynse teks.
7de eeu - 1968 - Die teks van die Nuwe Testament.
Vaticanus [B] 325-350 n.C.
Sinaïticus [Si] 340-350 n.C.
Bohairiese Kopties [Boh] 3de/4de eeu
Sahidies-Kopties [Sah] 3de/4de eeu
Goots [Goth] 493-555 n.C.
Ephraemi Rescriptus [C] 5de eeu
Sien www.BibleQuery.org/2 Corinthians Manuscripts.html vir meer oor vroeë manuskripte van 2 Korintiërs.