< Bybelnavraag uit Handelinge

V: Het Lukas twee afsonderlike boeke geskryf: "die Evangelie" en "die Handelinge", of het hy een boek geskryf, maar het die kerk of die eerste Christelike gemeenskap dit in twee boeke verdeel?

A: Albei is redelik groot boeke, en Lukas het hulle aanvanklik afsonderlik geskryf. Handelinge 1:1 begin met: "In my eerste boek, o Teofilus, het ek geskryf oor alles wat Jesus begin doen en te leer…" Van die 31 voor-Nikeense skrywers wat Lukas en/of Handelinge aangehaal of daarna verwys het, het geen ooit geskryf dat dit ooit een boek was nie.

V: In Handelinge 1:1 en Lukas 1:3, was Teofilus 'n werklike persoon?

A: Daar is drie moontlikhede, en ek verkies die derde siening.

Nee: Die Griekse woord Theophilus beteken 'liefhebber van God', en baie sien dit as 'n generiese uitnodiging aan liefhebbers van God in die algemeen. Volgens die historikus Plutarchus is 'n sekere Cleomenes wonderbaarlik deur 'n slang beskerm, en hy is theophiles genoem, of 'n gunsteling van die gode.'

Ja: Tog was Teofilus 'n bekende Griekse naam, en sommige, soos die Nelson Study Bible bl. 1685, sê Teofilus was 'n individuele gelowige. Net so sê The NIV Study Bible bl. 1532 dat Teofilus "byna sekerlik na 'n spesifieke persoon verwys eerder as na liefhebbers van God in die algemeen." Teofilus kon Lukas se borg gewees het, wat Lukas se uitgawes betaal het terwyl hy sy navorsing en skryfwerk gedoen het.

Opsetlik vaag: 'n derde siening is dat hierdie vaagheid opsetlik is, hetsy deur Lukas self of deur God.

Teofilus was die naam van 'n aantal mense:

1) 'n antieke Griekse geograaf wat deur Plutarch, Ptolemaeus en Josefus genoem word

2) 'n Indo-Griekse koning óf in 130 v.C. óf in 90 v.C., 'n biskop van Antiochië (168–181/188 n.C.)

3) 'n Teofilus van Keesarea (c. 170–180 n.C.)

4) Die Ariaanse Teofilus die Indiër (oorlede 364 n.C.)

5) 'n patriarg van Alexandrië iewers rondom 391 n.C.

6) Die skrywer van die Martelaarsdood van Habib die Diaken, wat in 315 n.C. plaasgevind het.

V: In Handelinge 1:3 was Jesus veertig dae ná Sy opstanding op aarde, of minder as vyf dae soos Luk. 24:50-52 na bewering impliseer?

A: Jesus was ná Sy opstanding veertig dae lank op aarde, soos Lukas ons in Handelinge 1:3 vertel. In teenstelling daarmee vertel Lukas ons in Lukas 24:50 van die laaste vyf dae, maar die Evangelie volgens Lukas spesifiseer nie die aantal dae voordat Jesus hulle na Betanië gelei en na die hemel opgevaar het nie.

V: In Handelinge 1:8, het die apostels vooraf geweet wat sou gebeur wanneer die Heilige Gees oor hulle sou kom?

A: Die Skrif sê dit nie, maar daar is geen aanduiding dat hulle dit geweet het nie. Baie kere wanneer ons God volg, vertel God ons nie altyd vooraf van die seëninge wat Hy vir ons het nie.

V: In Handelinge 1:10, wie was die mans geklee in wit?

A: Dit was engele. Lukas het hulle mans genoem omdat hulle soos mense gelyk het.

V: In Handelinge 1:11, waarom het die engele die apostels sagkens berispe?

A: Hulle het verstaanbaar net daar in verbasing gestaan en gekyk hoe Jesus na die hemel opvaar. Maar nadat Jesus verdwyn het, het hulle aanhou staar. Hulle hoef nie bekommerd te wees dat hulle Christus se terugkeer sal mis nie; elke oog sal dit sien. Ons, soos hulle, is nie geroep om net op te kyk na die sterre nie, maar ons is geroep om getuies te wees vir die mense regoor die wêreld.

V: Toon Handelinge1:11 hoe Jesus sal terugkeer?

A: Ja. Jesus sal liggaamlik in die wolke terugkeer, net soos Hy liggaamlik in die wolke opgevaar het.

Die vroeë Christelike skrywer Irenaeus (182-188 n.C.) sê ná die aanhaling van 1 Johannes 5:1: "in die wete dat Jesus Christus een en dieselfde is, aan wie die poorte van die hemel geopen is, omdat Hy vlees aangeneem het; wat ook in dieselfde vlees sal kom waarin Hy gely het, en sodoende die heerlikheid van die Vader sal openbaar." Irenaeus teen die ketterye boek 3 hoofstuk 16:8 bl. 443

V: In Handelinge 1:12, wat is 'n Sabbatsreis?

A: Hierdie spreekwoordelike term was die afstand wat die Fariseërs bepaal het dat 'n persoon op die Sabbat kon reis sonder om werk te verrig. Die Misjna leer dat dit 2 000 el was, wat ongeveer 1,11 km of 1 200 yards of 2/3 van 'n myl sou wees.

V: Toon Handelinge 1:12 dat ons nie verder as dit op die Sabbat moet reis nie?

A: Nee. Die feit dat 'n "Sabbatreis" 'n algemene term was en hier gebruik is, beteken nie dat ons die tradisies van die Fariseërs moet volg nie. 'n Sabbatswandeling was ongeveer 3 000 voet, of 'n bietjie meer as 'n half myl, volgens The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 354.

V: In Handelinge 1:12, waarom het die dissipels na die Olyfberg gegaan, aangesien hulle in Handelinge 1:4 gesê is om Jerusalem nie te verlaat nie?

A: Die Olyfberg was minder as 'n myl van die mure van Jerusalem self af. Dit was steeds binne die gebied van groter Jerusalem, net soos 'n voorstad wat aan 'n stad grens steeds as deel van die stedelike omgewing beskou word.

V: In Handelinge 1:12, het Jesus vanaf die Olyfberg na die hemel opgevaar, of het Hy vanaf Betanië opgevaar soos in Luk. 24:50 gesê word?

A: Albei, want Betanië was op die helling van die Olyfberg. Betanië was nader aan Jerusalem as die afstand wat 'n Jood op die Sabbat toegelaat is om te loop, en die Olyfberg was tussen Betanië en Jerusalem.

As 'n kanttekening klink Lukas se beskrywing van die Olyfberg asof dit geskryf is vir 'n nie-Joodse leser wat andersins nie daarmee vertroud sou wees nie. Joodse lesers wat al in Jerusalem was, sou reeds geweet het waar die Olyfberg was. Daarom vind jy nie taal soos hierdie by enige van die ander evangelieskrywers nie, wat dalk nie so geneig sou wees om 'n behoefte daaraan te sien nie.

V: In Handelinge 1:16 en 15:7, waarom het Petrus begin met die groet wat die Grieks gee as "Mense, broers" (BSB "Broers"), en waarom het Jakobus so begin in Handelinge 15:13?

A: Daar is geen spesiale betekenis hieraan verbonde nie; dit was een van die standaard maniere om 'n plechtige, respekvolle openbare toespraak te begin. As 'n voorbeeld het die Griekse redeenaar Demosthenes sommige van sy toesprake so begin, volgens The Expositor's Greek Testament, deel 2, bl. 63. Paulus het begin met "Broeders en vaders" in Handelinge 22:1, "Broeders" in Handelinge 23:1 en 28:17, en net "Mense" voor nie-Jode in Handelinge 27:21.

V: Wat wys Handelinge 1:14 oor Josef en Maria?

A: Josef, Jesus se aangenome vader, is nie teenwoordig nie. Soos Johannes Chrysostomos geleer het, het Josef waarskynlik gesterf voordat Jesus gekruisig is. Hulle was daar om God te aanbid en tot Hom te bid; daar is geen vermelding van die verering van of gebede tot Maria nie. Maria word geëer as die moeder van Jesus; die titel "Maria, moeder van God" is onbekend in die Nuwe Testament. Dit is die laaste keer dat Maria direk in die Nuwe Testament genoem word.

V: In Handelinge 1:17, waarom sou God Judas Iskariot deel van die bediening laat wees voordat Judas Jesus verraad het?

A: Judas se verraad was deel van God se plan volgens Handelinge20:29 . Judas is net een voorbeeld in die Bybel van onwaardige mense wat as leiers van God se skare optree, maar in werklikheid geestelike wolwe is. Dit het destyds in Handelinge –31 gebeur, en dit gebeur soms vandag nog.

God was egter nie daaroor verras nie; in werklikheid het God selfs Judas se verraad as deel van Sy plan ingewerk.

V: In Handelinge 1:18 en Mattheüs 27:3-10, hoe het Judas presies gesterf?

A: Handelinge 1:18-19 sê Judas het kop-oor op 'n veld geval, wat sou impliseer dat hy van minstens 'n sekere hoogte geval het. As mens hierdie verse saamlees, kry mens twee moontlikhede. In albei scenario's het Judas homself gehang, waarskynlik aan 'n boom, moontlik bo-op 'n krans.

Die teregstelling het misluk: Terwyl Judas nog geleef het, het die tou gebreek, en hy het kop-oor op die veld geval, en sy liggaam het oopgeskeur.

Die teregstelling het geslaag, en Judas het aan die kruis gesterf. As niemand sou opgaan om hom af te haal nie, sou die lyk vroeg of laat op een of ander manier neerkom.

Hoe dit ook al sy, daar was 'n teregstelling, 'n gebroke tou en 'n oopgesperde liggaam.

V: In Handelinge 1:17 praat die Bybel oor selfmoord? Sal 'n persoon wat selfmoord pleeg na die hemel of hel gaan? ...Ek het nie 'n geweer teen my kop nie. Ek wonder net. Dit is een van daardie vrae wat nog nooit by 'n Bybelstudie ter sprake gekom het nie. Ek dink dit is omdat mense te bang is om te vra.

A: Oor selfmoord en ander sondes spesifiseer die Bybel nie hoe God 'n persoon oordeel nie. Selfmoord is 'n vorm van moord, en volgens die tien gebooie mag ons nie moord pleeg nie. Die Bybel het 'n paar voorbeelde van bose mense wat selfmoord pleeg: Koning Saul en Judas.

Sommige mense dink dat as jy Christus aanvaar, jy jou saligheid kan verloor as jy enige sonde pleeg en nooit berou toon nie. 'n Persoon wat selfmoord pleeg, afhangende van die metode, mag nie tyd hê om te berou voordat hulle sterf nie.

Hierdie redenering is egter vals: alhoewel Christene veronderstel is om berou te hê oor al hul sondes, word ons gered deur God se genade deur geloof; nie op grond daarvan dat ons berou het oor elke sonde nie. Ek is seker elke Christen wat sterf, het nie uitdruklik berou gehad oor sommige sondes nie, omdat hulle dit óf vergeet het óf nie besef het dat dit 'n sonde was nie. Maar ons verlossing is 'n geskenk van God aan almal wat dit aanvaar.
In die vroeë kerk was daar 'n voorbeeld van 'n pragtige, godvresende Christelike moeder en haar twee dogters, wat deur Romeinse soldate gevang is. Die moeder het met haar dogters gepraat, en voordat hulle verkrag is, het hulle gevra om na die kant van die pad by 'n rivier te gaan [waarskynlik om die toilet te gebruik]. Toe gooi hulle hulself in die rivier en het hulle verdrink. Eusebius se Kerkgeskiedenis, boek 8, hoofstuk 12, bl. 332-333, noem hulle onder die "bewonderenswaardige martelare van Christus". Dit was egter 'n sonde, omdat jy nie mag moord pleeg nie. Onder vroeë Christelike skrywers het Lactantius (c. 303–c. 325 n.C.) in The Divine Institutes, boek 3, hoofstuk 18, bl. 89, geleer dat selfmoord verkeerd is. Augustinus van Hippo het ook geleer dat selfmoord, selfs om verkragting te ontvlug, verkeerd is.

V: In Handelinge 1:20, hoe hou hierdie aanhalings uit Ps 69:25 en Ps 109:8 verband met Judas?

A: Psalm 69:21 verwys ook na Jesus. Daar is drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Hierdie drie verse sê nie uitdruklik dat hulle na die toekomstige Messias verwys nie.

2. Daar is ook geen rede waarom ons hierdie verse nie op enigiemand anders as Jesus en Judas van toepassing sou maak nie.

3. Die soort situasie waarin Jesus verkeer het, pas baie nou by die soorte situasies waarop hierdie Psalms verwys.

V: In Handelinge 1:20, waarom het Petrus gesê "sy plek", aangesien Ps 69:25 sê "hulle plek"?

A: Petrus het nie Psalm 69:25 woordeliks uit die geheue herhaal nie, en die boek Handelinge vertel ons (sonder fout) wat Petrus eintlik herhaal het. Daar is twee sienings oor die betekenis hiervan.

Eerste siening: Die keuse van Mattias as die twaalfde apostel was 'n fout, aangesien daar ná hierdie niks meer van Mattias gehoor word nie, en Paulus 'n apostel geword het. Petrus se besluit om 'n twaalfde apostel deur die lot te kies, was gebaseer op Petrus se foutiewe herinnering aan Psalm 69:25. Dus, terwyl Petrus probeer het om God se woord te gehoorsaam, kon selfs Petrus foute maak. Dit is egter nie 'n probleem nie, want God werk steeds deur onvolmaakte mense.

Tweede siening: Petrus se parafrase was 'n behoorlike toepassing, omdat die Psalm oor die vyande van die Messias gepraat het, en Judas beslis een van hulle was.

V: In Handelinge 1:21-26, hoeveel apostels was daar bybels? Ek is redelik seker dat Barnabas in die boek Handelinge as een erken is. En dat Jakobus, die broer van Jesus, ook 'n apostel was wat elders in die Skrif gevind word. Ook, was Apollos 'n apostel?

A: Die woord "apostel" het verskeie betekenisse. Die woord kan oor die algemeen "ambassadeur" beteken, en Barnabas en Jakobus, die Here se broer, was in daardie sin apostels. Alhoewel Barnabas in Handelinge14:4 apostel genoem is, is Jakobus en Apollos nie per se in die Bybel apostels genoem nie, alhoewel hulle belangrike rolle in die kerk gehad het.

Om van hierdie te onderskei, was daar 'n ander, meer beperkte groep, genoem "die twaalf", wat 'n interessante punt na vore bring. Aangesien elf dissipels van Jesus apostels geword het, wat van die twaalfde? Petrus het 'n behoefte aan die twaalfde gesien, hulle het lotte gegooi tussen Josef en Mattias, en Mattias het gewen (Handelinge1:21 –26). Toe hulle lotte gegooi het, is dit twyfelagtig of daar 'n derde keuse was: "moenie nog kies nie". Tog hoor ons niks meer van Mattias nie. Later het Paulus die twaalfde apostel geword en is hy deur die ander erken (Gal 2:8-10; 2 Pet3:15 -16). Dit is amper asof God net hul loting geïgnoreer het omdat Sy keuse van Paulus later sou kom.

'n Interessante kantnota is dat hulle in die Qumran-gemeenskap twaalf leiers van hul gemeenskap gehad het, sowel as 'n binneste kring van drie.

V: In Handelinge 1:22-26, toe hulle Mattias deur die lot gekies het om Judas se plek in te neem, was dit wat God wou hê?

A: Die Skrif neem nie kennis van goedkeuring of afkeuring van hierdie besluit nie. Baie Christene dink egter dat dit nie is wat God wou hê nie, om drie redes.

1. God het slegs twaalf as apostels erken in Openbaring 21:14.

2. Paulus word as 'n apostel genoem in 1 Timoteus 1:1; 2:7; Romeine 1:1; 1 Korintiërs 1:1; 2 Korintiërs 1:1; Galasiërs 1:1; Efesiërs 1:1; Kolossense 1:1; 2 Timoteus 1:1; en Titus 1:1.

3. Van Mattias het in die Bybel nooit weer iets gehoor nie.

Hier is argumente dat Mattias gekies moes gewees het.

1. Dit sou goed wees om "12" as 'n vervulling van Israel by Pinkster in die volgende hoofstuk te wys.

2. In verband met die vorige punt het Paulus 'n duidelik ander bediening gehad, aangesien hy nie by Pinkster was nie en ver weg na die heidene gegaan het.

3. Petrus, geïnspireer deur die Heilige Gees, sou 'n goeie begrip gehad het van hoe om hierdie psalms hier toe te pas.

4. Daar was geen kritiek of veroordeling deur God nie.

Wanneer opregte gelowiges God met hul hele hart dien, sal hulle steeds foute maak. God is egter groot genoeg om ons foute te verskoon.

   F.F. Bruce is van mening dat dit gepas was. F.F. Bruce wys ook daarop dat hulle Judas nie vervang het omdat hy gesterf het nie. Hulle het eerder Judas vervang omdat hy sy plek verlaat het. Hulle het nie letterlike "apostoliese opvolging" beoefen nie, want toe Jakobus in Handelinge 12:2 gemartel is, het hulle nie gedink om hom te vervang nie. Tertullianus (198–220 n.C.) meen in sy werk *Oor die voorskrif teen kettery*, hoofstuk 20, bl. 252, ook dat die keuse van Mattias gepas was.

V: In Handelinge 1:23, wat beteken "Barsabbas"?

A: Dit beteken letterlik "seun van die Sabbat". Miskien is Josef Barsabbas op die Sabbat gebore.

V: In Handelinge 1:26, was die loting stemgewing?

A: Nee. Loottrekking is soortgelyk aan om 'n klip met elke kandidaat se naam daarop in 'n pot te sit en dan 'n naam lukraak te trek.

V: In Handelinge 2:1, hoeveel dae was daar tussen die hemelvaart van Jesus en Pinkster?

A: Aangesien Jesus ongeveer 40 dae ná die opstanding na die hemel opgevaar het (Handelinge 1:3), en Pinkster 50 dae ná die Paasfees was, was dit ongeveer 10 dae.

V: In Handelinge 2:3, wie het die tonge van vuur gehad?

A: Al sê die Skrif nie uitdruklik dat dit op die apostels beperk was nie, was dit waarskynlik wel so. Ons kan nie sê of Mattias 'n tong van vuur gehad het of nie. Aan die ander kant meen The Bible Knowledge Commentary: New Testament (bl. 357) dat al die ongeveer 120 gelowiges die tonge van vuur gehad het, maar dat slegs die twaalf in tonge gepraat het. Ook sê dit nie presies "vurige tonge" nie, maar eerder "tonge soos vuur". Net so sê dit nie die geluid van 'n woeste wind nie, maar 'n geluid soos van 'n woeste wind.

V: In Handelinge 2:4, waarom het God die uitstuur van die Heilige Gees tot Pinkster vertraag?

A: Die Skrif sê nie waarom daar 'n vyftig dae lange vertraging vanaf die Paasfees was nie. Tog is twee redes duidelik.

Miskien moes die hemelvaart eers plaasvind: Jesus het dikwels aan sy dissipels verskyn voordat Hy na die hemel opgevaar het. Hy moes klaar wees om hulle te onderrig en die opdrag wat in Handelinge 1:7-8 gevind word, te gee voordat Hy na die hemel opgevaar het. Sy hemelvaart het plaasgevind voordat die Heilige Gees oor hulle gekom het.

Het die feeste gevolg: God het die Joodse feeste in die Ou Testament ingestel. Jesus se lewe het parallel geloop met die feeste, en dit sou net gepas wees dat die Heilige Gees op die fees van Pinkster sou kom. Pinkster word beveel in Levitikus 23:15-16 en Deuteronomium 16:9-12.

V: In Handelinge 2:4, hoe het almal die tale verstaan, aangesien 1 Korintiërs 14:27-28 sê daar mag geen tale in die kerk wees sonder interpretasie nie?

A: Die reaksie van die skare wys dat die apostels nie in onbekende tale gepraat het nie, maar in tale wat vir die sprekers onbekend was, maar deur die luisteraars verstaan is. Daarom was geen tolkers nodig nie.

Wat die idee betref dat hulle 1 Korintiërs14:27 –28 ongehoorsaam was, onthou dat

a) Die luisteraars kon self interpreteer

b) Dit was nie in 'n kerk nie

c) 1 Korintiërs 14:27-28 was nog nie geskryf nie.

Alhoewel Moslems nie Christene is nie, behoort hulle geen moeite te hê om hierdie weergawe te aanvaar nie. Een van die mees vooraanstaande vroeë Moslem-geskiedkundiges, al-Tabari, verklaar ook dat Jesus se dissipels wonderdadig die taal van die mense aan wie hulle gestuur is, kon praat. (al-Tabari se Geskiedenis, vol. 8, bl. 99)

V: In Handelinge 2:4, bewys die feit dat die Heilige Gees mense vervul dat die Heilige Gees nie 'n persoon kan wees nie, soos Jehovah's Getuies leer?

A: Nee. As daardie logika geldig was, sou God nie 'n persoonlike God wees nie, aangesien Hy die hemele en die aarde vervul, soos Jeremia23:24 , sê. Die feit dat die Heilige Gees dinge kan doen wat ons nie kan doen nie, en die feit dat God oneindig is, beperk Hom nie daarvan om ook 'n intelligente wese met gedagtes en gevoelens te wees nie. Soos When Cultists Ask op bl. 194-195 uitwys, sê Efesiërs4:10 dat Christus alles vervul, so volgens dieselfde foutiewe logika, is Christus ook nie 'n persoon nie?

Terwyl die vorige paragraaf wys dat niks die Heilige Gees daarvan weerhou om 'n persoon te wees nie, wys die volgende lys dat die Heilige Gees die eienskappe van 'n persoon het. Met persoon bedoel ons nie 'n mens nie, maar 'n intelligente, persoonlike wese.

Parakletos (die vertroosting, die een langs ons)

Praat met ons (Johannes14:16 ,26; Johannes15:26 ; Handelinge 13:2; Hebreërs 3:7)

Vermaan ons (Johannes14:26 )

Soos 'n ouer, sodat ons nie weeskinders (orfanos in Grieks) sal wees nie (Johannes14:18 )

Lei ons (Johannes16:13 )

Leer ons (Johannes14:26 ; 1 Korintiërs2:13 )

Woon in ons (1 Korintiërs3:16 ; 2 Timoteus1:14 ; Romeine 8:9,11; Efesiërs2:22 )

In ons harte (2 Korintiërs1:22 ; Galasiërs 4:6)

Ons leef deur die Gees (Galasiërs5:16 ,25)

Gelei deur die Gees (Galasiërs5:18 ; Romeine 8:9)

Hy tree vir ons in (Romeine8:26 -27)

Kan beledig word (Hebreërs10:29 )

Getuig van Christus (Johannes15:26 )

Het 'n verstand (Romeine8:27 )

Kan bedroef word (Jesaja 63:10; Efesiërs4:30 )

Kies vir wie om geskenke te gee (1 Korintiërs12:11 )

Besit liefde (Romeine15:30 )

Kan dinge goed ag (Handelinge15:28 )

Deurgrond die diep dinge van God (1 Korintiërs 2:9-10)

God in ons (1 Johannes 4:12-13,15-16; Romeine 8:9-10; 1 Korintiërs3:16 ,6:19 ; Johannes 14:23, 15:4)

Altyd by ons (Matteus 28:20)

Steun vir ons (Romeine8:26 )

Gee blydskap (1 Tessalonika 1:6)

V: In Handelinge 2:4, bewys dit dat spreek in tale 'n normale ervaring vir toekomstige Christene was?

A: Die ervaring van die twaalf apostels in Handelinge 2:4 bewys dit nie en weerlê dit ook nie, tensy jy dink dat vlamme van vuur ook 'n normale Christelike ervaring is. Spreek in tale is voor dit nie gedoen nie, omdat die apostels nie voor Pinkster met die Heilige Gees vervul was nie. Vir ander mense wat ná dit in tale gespreek het, is daar geen vermelding van vlamme van vuur nie.

Q: In Handelinge 2:6-11, aangesien die meeste mense destyds óf Grieks óf Aramees gepraat het, het die apostels dan net in hierdie twee tale gepraat om vir almal in hul eie taal te spreek, wat nie mirakelagtig sou wees nie, soos die skeptiese Asimov's Guide to the Bible op bl. 1002 suggereer?

A: Baie mense in Palestina het beide Grieks en Aramees gepraat. Asimov se verklaring dat dit net die praat van twee tale was, maak vir ten minste vyf redes geen sin nie.

1. "'n Skare het bymekaargedrom en verbaas geraak, omdat elkeen hulle in sy eie taal hoor praat het. Verstom en verwonderd,…" (Handelinge ). Hoeveel mense is vandag verstom en verwonderd as hulle verneem dat 'n vreemdeling tweetalig is?

2. "Verbaas en verbijsterd het hulle mekaar gevra: 'Wat beteken dit?'" (Handelinge2:12 ).

3. Ander het gesê: "Hulle is dronk van nuwe wyn!" (Handelinge2:13 )

4. Handelinge 2:8 sê dat mense van vyftien etniese groepe die Evangelie in hul eie taal gehoor het. Dit sou nie sin maak om vyftien groepe op te noem as net twee tale gepraat is nie.

5. Laastens is dit onwaarskynlik dat al die Parthiers en Arabiere óf Grieks óf Aramees gepraat het.

V: In Handelinge 2:7, hoe kon hulle weet dat die apostels Galileërs was?

A: Die skare kon dit aan hul aksent uitmaak. Mense het in Galilea geneig om lettergrepe af te laat val. Galileërs het ook moeilikheid gehad om keelklanke uit te spreek (soos Engelssprekendes). Keelklanke is byna afwesig in Engels, behalwe dalk vir die woord "loch". Hulle is die meeste soortgelyk aan h, g, k, en Duitse r's. Hulle kom voor in Duits, Hebreeus, Arabies, soos my vriend Akhmed sou weet. Byvoorbeeld, twee Arabiese woorde, kalb en qalb, beteken "hond" en "hart". Ek het gehoor dat Arabiere daarvan gehou het om buitelandse sendelinge in die Arabiese taal te hoor praat en mense te sê om God hul "hart" te gee.

V: In Handelinge 2:14-40, is die toesprake in Handelinge presies opgeteken?

A: Nee, om 'n paar redes. Handelinge 2:14-40 kan in 'n minuut of twee gelees word, en Petrus het waarskynlik langer as dit gepraat. In werklikheid sê Lukas in Handelinge 2:40 dat Petrus baie ander woorde ook gesê het. Lukas het 'n samevatting gegee van wat Petrus gesê het, en Lukas het waarskynlik ook dele daarvan parafraseer.

Ons het 'n goeie voorbeeld in die sekulêre geskiedenis by die betroubare historikus Thucydides in die vyfde eeu v.C. In sy Geskiedenis van die Peloponnesiese Oorlog sluit hy ook baie toesprake in. Thucydides skryf: "Wat die toesprake betref… dit was moeilik vir my, en vir ander wat dit aan my oorgedra het, om die presiese woorde te onthou. Ek het daarom in die mond van elke spreker die gedagtes geplaas wat by die geleentheid pas, uitgedruk soos ek gedink het hy sou dit waarskynlik uitgedruk het, terwyl ek terselfdertyd, so na as wat ek kon, probeer het om die algemene strekking van wat werklik gesê is, weer te gee. … Wat die gebeure van die oorlog betref, het ek nie gewaag om daaruit te spreek op grond van lukrake inligting nie, en ook nie volgens enige eie denkbeeld nie; ek het niks beskryf behalwe wat ek óf self gesien het, óf by ander geleer het van wie ek die mees noukeurige en spesifieke ondersoek gedoen het nie. Die taak was 'n moeisame een." Thucydides, vertaal in Engels deur Benjamin Jowett (1881) vol.1 boek 1 hfst.22.

V: In Handelinge 2:15 waarom het die Jode gedink dit was verkeerd om op daardie tyd wyn gedrink te hê?

A: Alhoewel matige wyninname beoefen is, was dit op feesdae gebruiklik om te vas tot ten minste die vierde uur. 'n Persoon is 'n ernstige alkoholis as hulle wyn nodig het om in die oggend op te staan. Oor die algemeen het Jode nie wyn in die oggend gedrink nie.

V: In Handelinge 2:16-21, is hierdie profesie van Joël 2:28-29 hier vervul, of sal dit vervul word by die Tweede Koms van Christus?

A: Dit sal by elke koms van Christus vervul word. 'n Deel daarvan is vervul tydens Jesus se kruisiging toe die son in die middag donker geword het in Matteus 27:45, Markus 15:33 en Lukas 23:44-45. Petrus het dit in Handelinge 2:16-21 genoem.

Dit sal ook donker word voor die tweede koms van Jesus in Openbaring 6:12-14;8:12 ; 9:2;16:10 .

V: In Handelinge 2:16-21, aangesien dit die profesie van Joël 2:28-32 vervul het, hoe kom dit dat die maan nie in bloed verander het nie?

A: Die maan wat in bloed verander, beteken eenvoudig dat die maan 'n rooi kleur aanneem. Die son is vir drie uur verduister tydens Jesus se kruisiging volgens Lukas 23:44-45. 'n Nie-Christelike Palestynse historikus met die naam Thales (ook gespel Thallus) het in 52 n.C. geskryf dat duisternis die kruisiging van Jesus vergesel het. 'n Cariese Griekse skrywer met die naam Phlegon het ook geskryf dat in die 202ste Olimpiad (33 n.C.) daar 'n sonsverduistering was.

Daar is twee sienings oor Handelinge 2:16-21:

Ten volle vervul: Aangesien die maan dikwels sigbaar is gedurende die dag, toe die son verduister is, sou die maan waarskynlik ook verduister of rooi word.

Deels vervul: Die profesie in Joël 2:28-32 het verskeie dele gehad. Die uitstorting van die Gees het eers vyftig dae later by Pinkster plaasgevind. Die maan is blykbaar hier nie verduister nie, maar dit sal by die Tweede Koms van Christus verduister word. Die son is by beide die kruisiging en by die Tweede Koms verduister.

V: In Handelinge 2:25-26 en 4:25-28, hoe pas Ps 16:8-11 en Ps 2 by Jesus en die vroeë Christene?

A: Hierdie verwys hoofsaaklik op Jesus. Omdat Jesus vir ons Sy lewe gegee het, verwys hulle ook sekondêr op ons.

In Psalm 16:8-11 het die liggaam van Jesus nooit verval gesien nie, en Jesus sal ewige vreugde in die Hemel hê. Ons aardse liggame sal verval. Ons sal egter later verheerlikte liggame ontvang, en vir ons ook sal daardie liggame nooit verval nie, en ons sal ewige vreugde in die Hemel hê.

In Psalm 2 sal Jesus op Sy troon sit en oor die aarde regeer. Efesiërs 2:6 en Openbaring 3:21 sê dat ons saam met Christus op Sy troon sal sit (nie op ons eie nie), en saam met Hom sal regeer.

Die kombinasie van twee verse met dieselfde woorde daarin was die "tweede midrasjiese reël" wat aan die beroemde Joodse rabbi Hillel toegeskryf word.

V: In Handelinge 2:34, het Dawid na die Hemel gegaan, of nie?

A: Uiteindelik, ja. Twee punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Toe Dawid die aangehaalde gedeelte neergeskryf het, het hy nog op die aarde gewoon.

2. Vandag is Dawid se siel in die hemel. Sy liggaam is egter nie in die hemel nie, soos Handelinge2:29 , sê.

V: In Handelinge beweer die skeptikus Bart Ehrman dat Petrus getoon het dat Jesus sy verhewe status by die opstanding ontvang het (Jesus, Interrupted bl. 95).

A: Ehrman is half reg en half verkeerd. Alhoewel Handelinge2:36 wys dat Jesus 'n verhewe status ontvang het, wys Johannes 17:5-7 dat Jesus Sy verhewe status wat Hy voor die wêreld begin het, teruggekry het.

V: Beteken Handelinge 2:38 dat waterdoop noodsaaklik is vir verlossing?

A: Nee, soos die rower aan die kruis en sommige vroeë martelare kan getuig. Jesus is noodsaaklik vir verlossing. Nie bekering of waterdoop verdien ons verlossing nie. Dit is ons reaksie op Jesus se werk. Doop is 'n uiterlike teken van ons vorige innerlike bekering. Maar Petrus het nie gesê, "geloof net innerlik" nie. Hul innerlike geloof was gekombineer met die uiterlike getuienis aan God en ander.

Let daarop dat Handelinge2:38 'n bevel was, nie 'n formule nie. As Handelinge2:38 'n formule was, sou 'n mens verkeerdelik kon aflei dat dit onnodig is om God lief te hê, geloof te hê, te glo en op God te vertrou, aangesien dit hier nie genoem word nie. Almal wat na Christus kom, moet gedoop word, en dit is vandag net so waar soos destyds. Dit is egter die bloed van Jesus wat ons red, nie ons doop nie. Tog sal Christene Christus wil gehoorsaam en met water gedoop word.

Kolossense 2:11-12 wys dat besnydenis 'n soort doop was. Soos Justin Martyr aangetoon het, aangesien slegs mans en nie vroue nie besny kon word, het dit bewys dat besnydenis deur God gegee is as 'n teken, nie 'n werk van geregtigheid nie. (Dialoog met Trypho hfst. 23 bl. 206)

V: In Handelinge 2:38 sê baie dat ons vir verlossing van sondes moet bekering, ander sê net deur geloof, en ander sê bekering tot God. Wat sê die Bybel?

A: Ek glo die eerste manier is wat die Bybel leer. Ek het een keer gehoor daar was twee Campus Crusade-sendelinge in Moskou, Rusland, en hulle het 'n paar prostitute op die straat gesien. Hulle het na hulle toe gegaan en begin met hulle praat, en 'n traktat van die Vier Geestelike Wette uitgehaal. Die prostitute het toe hul eie traktate van die Vier Geestelike Wette uitgehaal en gesê hulle glo daarin, en het dit selfs aan al hul kliënte gegee!

Sommige Bybelverse sê, "bekeer en glo" maar ander sê "glo". Maar "glo" in die Bybelse sin impliseer gehoorsaamheid, en nie net intellektuele instemming nie, soos geleer in Jakobus 2:14-20 en 1 Johannes 2:3-4,9; 1 Johannes 2:15-16. Johannes sê nou nie dat jy sondeloos moet wees nie (1 Johannes 1:10), maar eerder dat ons nie in sonde moet voortgaan nie (1 Johannes 3:6)

In die boodskap wat Petrus op Pinksterdag in Handelinge 2:38 gegee het, was dit "Bekeer julle en laat julle doop". Soos Petrus in 1 Petrus 3:21 gesê het, is die doop nie eintlik om die vuilheid te verwyder nie (hetsy fisies of geestelik), maar dit is die verbintenis van 'n goeie gewete teenoor God.

Ander verse wat ons behoefte aan bekering beklemtoon, is:

Esegiel 18:23,32

Mattheüs 3:2; 3:8,11; 4:17; 11:20; 21:32

Markus 1:4,15; 6:12

Lukas 3:3,5,8; 5:32; 15:7,10; 16:30; 24:47

Handelinge 2:38; 3:19; 5:31; 8:22; 11:18; 13:24; 17:30; 19:4; 20:21; 26:20

Romeine 2:4

2 Korintiërs 7:9,10

2 Timoteus 2:25

Hebreërs 6:1,6

2 Petrus 3:9

Openbaring 2:5,16; 2:21,22; 3:3; 3:19; 9:20,21; 16:9,11

V: In Handelinge 2:39, dui enige Skrifgedeelte daarop dat die Bybel van toepassing is op mense wat nie Jode was wat in Israel gewoon het nie?

A: Ja, daar is 'n paar verse wat die beloftes op ons uitbrei. (Al hierdie aanhalings is geneem uit die Berean Standard Bible.)

Handeling2:39 "Hierdie belofte behoort aan julle en julle kinders en aan almal wat ver is — aan almal wat die Here ons God na Hom sal roep."

Efe­siërs 1:3 "Geseënd is die God en Vader van onse Here Jesus Christus, wat ons geseën het met elke geestelike seën in die hemelse geweste in Christus."

Romeine 10:11-12 "Soos daar in die Skrif staan: 'Elkeen wat in Hom glo, sal nie beskaam word nie.' Want daar is geen onderskeid tussen Jood en Griek nie: dieselfde Here is Here van almal en verryk almal wat Hom aanroep,"

Galasiërs 3:28 "Daar is nie Jood of Griek nie, slaaf of vryman, manlik of vroulik nie, want julle is almal een in Christus Jesus."

2 Petrus 1:1 "…Aan dié wat deur die geregtigheid van God en ons Verlosser, Jesus Christus, 'n geloof ontvang het wat net so kosbaar is soos ons s'n:" Neem kennis dat Petrus hier skryf, en dat ons geloof as heidene net so kosbaar is soos sy geloof as 'n Jood, want in werklikheid is daar net een geloof.

Romeine 11:17 "As nou sommige van die takke afgebreek is, en jy, 'n wilde olyftak, in hulle ingeënt is om saam met hulle te deel in die sap van die olyfwortel,"

Nou het Christene verskillende menings oor die mate waartoe ons die Israel van God is, en oor God se rol vir die etniese Jode vandag. As mens kyk na dinge soos die verskriklike Holocaust van die Tweede Wêreldoorlog, blyk dit dat Satan steeds sy oog op Jode het vir kwaad. Jode self het bevraagteken hoeveel beskerming God hulle gee sedert dit gebeur het. Oor die algemeen neig Christene wat dispensasionaliste is, om Joodse mense vandag met besondere respek te behandel, aangesien God steeds met hulle besig is. Christene wat in "verbondsleer" belangstel, neig om te sê dat aangesien die Jode Christus verwerp het, hulle tans geen ander plek in God se oë het as enige ander etniese groep nie.

Ongeag hoe God vandag na Joodse mense kyk, blykbaar het hulle 'n spesiale rol om te speel in die eindtyd. Die 144 000 getuies in Openbaring sal almal suiwer Joodse mans wees. In Sagaria 12:1-9 sal hulle vyande rondom Jerusalem versamel wees. In Sagaria 12:10-14 sal hulle 'n massale bekering tot Christus hê, "en hulle sal ween oor Hom wat hulle deurboor het." In Daniël9:26 sal die Antichris 'n verbond met die Jode sluit en dit ná drie en 'n half jaar breek en die stad en die heiligdom vernietig.

Voor die Jode het God aan Abraham belowe dat alle nasies deur hom geseën sou word (Galasiërs 3:8-9), ons is almal kinders van God deur geloof in Christus Jesus (Galasiërs3:26 ), en ons word almal beskou as kinders van die belofte, van Sara en nie van Hagar nie, soos Galasiërs4:24 -28 toon.

V: In Handelinge 2:40, waarom het Petrus so 'n dringendheid gehad om die evangelieboodskap met mense te deel wat reeds probeer het om goed te wees?

A: Petrus het opreg omgegee vir hulle. Net probeer om goed te wees is nie genoeg om by God se Hemel uit te kom nie; 'n transformasie is nodig. Selfs die Jode moes weer gebore word.

Petrus het selfs by die Jode gepleit om Jesus te aanvaar in Handelinge2:40 . As iemand in 'n brandende huis is, nooi jy hulle nie net uit om buite te kom omdat die weer mooi is nie; jy sê dringend vir hulle om gered te word.

Dit is merkwaardig dat dieselfde Petrus, wat Christus drie keer ontken het by die huis van die hoëpriester, nou in die tempelpleine dapper Christus verkondig. Sou Petrus geslaan of gedood word daarvoor? Petrus het nie baie omgegee nie, in vergelyking met die dringendheid om die evangelieboodskap uit te dra.

V: In Handelinge 2:42, wat beteken die breking van brood?

A: Dit beteken nie bloot eet en drink nie, want hulle sou hulle nie net aan eet en drink "gewy" het nie. In plaas daarvan verwys dit na die viering van die Here se Avondmaal, wat Jesus hulle in Lukas 22:19 en 1 Korintiërs 11:24-26 gesê het om te doen ter herinnering aan Hom.

V: In Handelinge 2:44-45 en Handelinge 4:32, beteken dit dat Christene nie privaatbesit mag hê nie?

A: Nee. Hierdie voorbeeld van die eerste Christene wat in Jerusalem gewoon het, hoef ons nie te volg nie. In die Nuwe Testament is daar 'n teenoorgestelde voorbeeld, van Paulus se private eienaarskap van sy mantel in 2 Timoteus 4:13. Verder het Paulus die Korintiërs in 2 Korintiërs 8 aangespoor om vrygewig te wees. Hy sou nie hoef dit te doen as die kerk reeds al hul eiendom geneem het nie.

Hierdie verdeling was vrywillig en nie aan almal gegee nie, maar aan dié wat behoeftes gehad het.

V: In Handelinge 2:44, sluit "alles in gemeen" losbandige seks in, soos die Children of God-kultus leer?

A: Nee, om twee redes.

1. Vroue en mans is nie dinge om mee te handel of as voorwerpe te gebruik nie. Dit verwys na materiële dinge, nie na mense of verhoudings nie.

2. Aangesien hulle God gehoorsaam het, sou hulle ook nie bose dinge gemeen hê nie, soos gesteelde goedere.

Dit klink soos om 'n vlieg te vergroot en 'n kameel te verslind, om seksuele losbandigheid op grond van hierdie vers te regverdig en alles wat die Bybel oor seksuele reinheid sê, te ignoreer.

Q: In Handelinge 3:1-3, wanneer kan wat ons wil verskil van, en soveel minder wees as, wat ons nodig het?

A: Die man het 'n bietjie geld gewens om sy huidige toestand te verlig. Petrus het hom geroep om uit sy huidige toestand op te staan. Die man het die hoop opgegee dat hy ooit genees kon word, maar nadat Petrus in die naam van Jesus gepraat het, het hy die geloof gehad om dit te doen. Die man het geweet dat Jesus onlangs gekruisig is, maar hy het waarskynlik ook geweet dat Jesus uit die dood opgestaan het.

Sommige mense, selfs Christene, dink hulle kan nooit ophou rook, dronk word, hul woede beheer, of ander sondes nie. Maar God roep ons om geloof te hê en op te staan uit ons verlammende gevangenskap van sonde.

V: In Handelinge 3:2, waar of wanneer was die man kreupel?

A: Die Griekse woord koilia kan maag of baarmoeder beteken. Alhoewel die Nuwe Testament hierdie woord elders in beide betekenisse gebruik, gebruik Lukas hierdie woord slegs om "baarmoeder" te beteken. Dus was die man vanaf geboorte gestremd.

V: In Handelinge 3:3, wat is aalmoese?

A: Dit is geld wat aan arm mense uitgedeel word.

V: In Handelinge 3:3-6, hoeveel geloof en hoop het die man gehad dat hy genees sou word?

A: Die bedelaar was van geboorte af lam, hy het dag ná dag by die tempelpoort gelê, en hy het geen aanduiding gegee dat hy gehoop het om genees te word nie. Hy was net tevrede met 'n klein geldskenking. Hoe tevrede is ons vandag net met 'n bietjie van God, terwyl God meer in ons lewens wil doen.

Hierdie genesing is ongewoon, aangesien die man net vir iets kleins gevra het, met min geloof, en deur God se genade het hy iets groots ontvang.

V: In Handelinge 3:7, gegewe die erns en die duur van sy gestremdheid, het die man elke rede gehad om 'n verskoning te maak dat hy nie kon loop nie. Maar hy het dit nie gedoen nie. Wanneer probeer ons verskonings by God maak, terwyl ons net moet doen?

A: Hoe kragtig iets is, maak nie saak in vergelyking met God se krag nie. As ons net aanhou om God te gehoorsaam, soos ons die geleentheid het, sal God ons ontmoet en lei. Terwyl 'n baba wat die potensiaal het om te kan loop, steeds deur 'n lang proses gaan om te leer loop, was dit nie so met die man nie. Nie net is sy bene genees om hom die potensiaal te gee nie, maar hy het onmiddellik die vermoë en vaardigheid gehad om te loop, te spring en te spring.

Soos iemand gesê het: "Moenie vir God sê hoe groot die storm is nie; sê vir die storm hoe groot jou God is."

V: In Handelinge 3:11-26, hoe verskil Petrus se preek hier van sy preek in Handelinge 2?

A: Hierdie spontane preek kom nie so gepoleer oor soos die preek in Handelinge 2 nie. Maar miskien maak dit nie saak hoe glad en goed-oefen hoe ons praat nie wanneer ons die waarheid van die evangelie wat in ons is, deel.

V: In Handelinge 3:13 het die Jode Jesus in die teenwoordigheid van Pilatus ontken, alhoewel Pilatus vasbeslote was om Jesus vry te laat?

A: Ja. Dit word duidelik getoon in Matteus 27:17-26, Lukas 23:4-25, en Johannes 19:4-16. Dit word minder duidelik getoon in Markus 15:9-15.

V: In Handelinge 3:14-15, wat stel Petrus hier teenoor mekaar, en hoe pas dit op ons toe?

A: Die skare by Jesus se verhoor het 'n keuse gehad: bevry 'n moordenaar wat die lewe neem, of bevry die Messias wat die lewe gee. Hulle keuse was dié wat die lewe neem. Soms maak mense verkeerde keuses en volg hulle 'n verkeerde pad, wat die lewe wegneem. Maar Petrus het vir hulle die goeie nuus vertel, dat dit nog nie te laat is nie, dat hulle kan bekering, van gedagte kan verander, en die pad van die lewe kan volg. Petrus is nie hard op hulle nie, maar verkondig in ernstige, dringende terme wat hulle gedoen het en wat hulle nou moet doen.

V: In Handelinge 3:16-17, wat is die belangrikheid van "die Naam" van Jesus?

A: Lukas het dit beslis as belangrik beskou, aangesien hy dit 33 keer noem: Handelinge 2:21; 38; 3:6,16; 4:7,10,12,17,18; 5:28,40,41; 8:12,16; 9:14,15,21,27,29; 10:48; 15:26; 16:18; 19:5,13,17; 21:13; 22:16; 26:9; Lukas 10:17; 21:8; 24:47

V: In Handelinge3:17 –21, is aan die Joodse volk 'n ander kans gegee om die Koninkryk van God hier op aarde op te rig?

A: Christene is dit nie eens nie.

Ja: Baie dispensasionaliste glo dat die Jode as 'n nasie hier die geleentheid gegee is om die Koninkryk van God op aarde te vestig. Natuurlik het God egter van teë af geweet dat hulle hierdie geleentheid sou verwerp.

Nee: Baie ander sê dat die beroep hier aan elke individu wat die boodskap hoor, gerig was.

Irrelevante punt: Dit is 'n egte aanbod, maar 'n suiwer hipotetiese geval, soos om die evangelie aan verwerpte mense aan te bied. God het geweet hulle sou dit nie aanvaar nie.

V: In Handelinge 3:19-20, waarom is hulle gesê om te bekering en omgekeer te word?

A: Dit is 'n belangrike punt om op te let. Handelinge 3:19 verklaar dat die doel van bekering en om tot God te keer was sodat hulle sondes uitgewis sou word. Daar is steeds 'n ewige aspek aan die verlossing, aangesien God diegene wat na die Hemel sou gaan, voorwetend en voorbestem het. Handelinge 3:19 toon egter ook 'n "tyd"-aspek, en in een opsig word ons sondes vergewe "wanneer" ons ons bekeer en omgedraai word.

Die verfrissing en vernuwing van alle dinge was reeds aan die Jode bekend, aangesien dit ook in Jesaja 34:4; 51:6; 65 profeteer is. Dit word ook genoem in die Boek Henog 45:2; 62:1; 91:16-17, die Apokalips van Barug 32 volgens The Expositor's Greek Testament, deel 2, bl. 116.

V: In Handelinge 3:21,26, ondersteun dit universalisme, dat almal gered sal word?

A: Nee. Jesus het gekom as die verzoeningsoffer vir die hele wêreld (1 Joh. 2:2) om elkeen van hul bose weë af te keer. Vir dié wat egter kies om nie van die ongoddelike weë af te draai nie, dwing God niemand teen hul wil in die Hemel in nie.

Onmiddellike universalisme, dat almal onmiddellik na die Hemel gaan, is vals volgens Mt 25:46; Joh 3:36; 5:40-43; 6:45; 8:24; 10:8; 12:47-48; 14:6; (impliseer) Hand 4:12; 2 Thessalonicense 1:8-9.

Gevolglike universalisme, dat sommige dalk na die hel gaan maar almal uiteindelik na die hemel gaan, is vals volgens Markus 9:44-48; Openbaring 20:10.

V: In Handelinge 3:13, 22, 26 en4:27 , waarom word Jesus in hierdie verse as 'n heilige dienaar aangespreek, en wanneer Hy die Seun van die Mens genoem word, wat beteken dit?

A: Twee van Jesus se gunstelingtitels blyk te wees "Seun van die mens" en "Seun van God". Maar Jesus het blykbaar eers een titel op 'n slag bekendgestel. Die eerste beklemtoon dat Jesus ten volle mens is, en die tweede dat Jesus ten volle God was. Jesus het nie net soos 'n mens gelyk en 'n paar ooreenkomste met mense gehad nie, maar Jesus was 100% mens. Hy was in elke opsig net so menslik soos jy en ek. Net so was Jesus nie 'n bietjie God of gedeeltelik God nie, maar Hy was 100% God.

Jesus het al die heerlikheid gehad wat aan God in die Hemel behoort. En tog het Jesus na die aarde neergedaal. Hebreërs 5:7-8 sê nie dat Jesus 'n "Vriend" van God die Vader was nie, maar op aarde was Jesus 'n "onderdaan" en het gehoorsaamheid geleer. Filippense sê nie dat Jesus 'n regmatige dienaar was, of dat Hy verdien het om 'n dienaar te wees nie, maar eerder dat Hy vrywillig gekies het om 'n dienaar te word.

Maar die Skrif gaan voort. Diensmense het dikwels hoë posisies beklee, soos skoolmeesters, tutors, regeringsamptenare en rekenmeesters. Dit was net diensmense van laer status wat hul meester se voete moes was. Tog was Jesus nie net 'n diensmeester nie, maar 'n diensmeester van laer status van die dissipels, wat hul voete gewas het in Johannes 13:4-17. Jesus het steeds bevestig dat hulle reg was om Hom Here te noem in Johannes 13:13, tog het Jesus as 'n dienaar van die dissipels opgetree en gesê dat ons almal dienaars van mekaar behoort te wees.

As 'n kanttekening is die aanhaling hier uit Deuteronomium 18:15,18-19 nie presies dieselfde as óf die Masoretiese teks of die Septuaginta nie. Maar dit volg wel die Hebreeuse teks van Deuteronomium 18:18-19 in die rol 4Q175 (=4QTest), geskryf in 100–1 v.C.

V: In Handelinge 3:26, was Jesus suksesvol daarin om elkeen van hulle ongeregtighede af te draai?

A: Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Jesus was volkome suksesvol in die doen van alles wat Hy moes doen, en in die voorsiening van alles, aan God se kant, sodat almal van hul ongeregtighede kan afdraai.

2. Sommiges kies egter om nie van hul sondes af te draai nie, en dit is nie Jesus se skuld nie.

3. Petrus het die koninkryk beklemtoon, nie die kerk nie, aangesien hy hier net tot Jode gepraat het.

V: In Handelinge 4:3-14, waarom het die leiers hulle destyds slegs gewaarsku?

A: Eerstens let daarop dat in Handelinge 4:7 die leiers in wese gevra het "deur watter krag of watter naam"; hulle het uitsluitlik daarop gefokus om die behoorlike gesag te hê. Die Sadduseërs het gedink dat die Messiaanse Tydperk reeds in die Makkabeese tydperk begin het, volgens die Boodskap van Handelinge bl. 78. Die Sadduseërs, wat die meerderheid van die Sanhedrin uitgemaak het, het die apostels oor Jesus sonder enige regverdigbare rede preek gesien.

Alhoewel die Skrif nie spesifiek op hierdie vraag antwoord nie, is daar waarskynlik drie redes.

Die leiers was bang vir wat sommige "optiek" noem. Hulle was bang om die ondersteuning van die mense te verloor, en om teen die Joodse leiers in opstand te kom, omdat hulle mense gestraf het wat niks anders as goed gedoen het deur iemand te genees nie. Dit was na bewering 'n primêre bekommernis in Handelinge 5:26. Petrus, vol van die Heilige Gees, het op hierdie punt ingegaan in Handelinge 4:9. Daar sou dalk 'n beter tyd wees om van hierdie apostels in die geheim ontslae te raak.

Tweede, hulle was bang vir die Romeinse reaksie op 'n skare-onrus. Die Romeine het getoon dat hulle geen gewetensbesware gehad het om Joodse leiers te dood nie. As die skare instemmend was om die leiers wat hulle nie meer ondersteun het nie, dood te maak, kon hulle in 'n slegte situasie beland. Dit was 'n primêre bekommernis van Kajafas in Johannes 11:48-50.

Derde, volgens die Joodse wet moes 'n persoon bewus wees van die gevolge van sy misdaad voordat hy daarvoor gestraf word. Die waarskuwing was dus net die eerste stap om hulle bewus te maak van die gevolge.

Petrus het geen poging aangewend om die Sanhedrin te beswyk of op 'n kompromieënde wyse te praat om die Sanhedrin te kalmeer nie. Dit mag skokkend gewees het, veral omdat dit van iemand gekom het wat ná die arrestasie gevlug het, om nie te praat van die feit dat hy Jesus drie keer ontken het nie. Soms, wanneer ons in iets val en ons bekeer, sal God ons in 'n soortgelyke situasie plaas sodat ons oorwin kan wees waar ons geval het.

'n Resultaat van die Sanhedrin se besluit was in wese 'n verklaring van "oorlog" tussen die Sanhedrin se aardse gesag en Jesus se hemelse gesag.

V: In Handelinge 4:8; 4:31; 2:4; 6:3; 11:24; 13:9; 7:55, waarom vervul God mense met die Heilige Gees?

A: Die boek Handelinge gee ons vyf verskillende redes.

Om God se woord te spreek (Handelinge 2:4; 4:8; 4:31)

Vir diens (Handelinge 6:3)

Vir die weiding (Handelinge 11:24)

Om te bestraf (Handelinge 13:9)

Vir sterwe (Handelinge 7:55)

V: In Handelinge 4:12, is Jesus regtig die enigste weg?

A: Ja. Jesus is volgens hierdie vers, Johannes 14:6, en Handelinge 4:12 die enigste weg vir almal. As jy nie saamstem nie, is dit nie so erg om met byna alle ware Christene deur die geskiedenis heen oneens te wees as om Jesus en Petrus leuenaars of mal te noem omdat hulle gedink het Jesus was die enigste weg nie. Glo jy regtig dat Jesus iets gesê het wat al Sy volgelinge duisende jare lank mislei het, en dat Hy Sy apostels ook toegelaat het om dit te doen? Dink jy jy weet beter as Jesus of Petrus?

Blasfemie is om iets te sê waarvan 'n persoon weet dat dit 'n leuen is, of andersins 'n roekelose minagting vir die waarheid toon. As jy glo dat Jesus en Petrus lasteraars was, sou dit 'n leuen wees om te sê dat jy in Jesus glo en 'n volgeling van Hom is.

Sommige mense wil graag 'n "Bybel-buffet" hê, waar hulle al die leringe wat hulle wil, aanvaar en dié wat hulle nie wil nie, verwerp. Dit is 'n soort houding van "ek en God" teenoor "God en ek". Maar dit is nie wat God, ons Here, bedoel het nie.

V: In Handelinge 4:12, afgesien van die Bybel, hoe weet ons dat nie alle godsdienste waar is nie?

A: Voordat ek die vraag beantwoord, hier is 'n kort akrostich van die oortuigings van sommige godsdienste.

V: In Handelinge 4:12, afgesien van die Bybel, hoe weet ons dat nie alle groot wêreldgodedienste waar is nie?

A: Hier is 'n paar kort stellings.

Jode glo dat Jesus nie die Messias van God is nie. Christene glo dat Jesus die Messias van God is. Hindoes en baie boeddhiste glo dat die aanbidding van afgode as god(e) reg is. Christelike en Joodse lering sê dat afgodery 'n groot kwaad is. Vroeë Christene het liewer foltering en die dood gekies as om afgode te aanbid. Mohammed het Moslems geleer dat afgodedienaars wat nie berou betoon nie, gedood moet word.

As jy sou stop en vyf mense om rigting te vra om êrens te kom, en hulle sou so verskillende antwoorde gee soos hierdie godsdienste gee, sou jy tot die slotsom moes kom dat ten minste sommige van hulle verkeerd was. Of

a) dit is OK om afgode te aanbid,

b) mense wat afgode aanbid, moet gedood word

c) dit is beter om gemartel en te sterf as om afgode te aanbid,

Al drie van bogenoemde kan nie waar wees nie.

Of

a) jy moet 'n seën vir ander wees, of

b) dit is 'n goeie ding, behaaglik vir God om Jode en Christene te vervloek soos Mohammed geleer het.

Beide kan nie waar wees nie.

Stel jou voor jy kyk na die kruising van twee strate op 'n klein eiland. Jy kan waarskynlik enige straat neem en uiteindelik by enige gewenste bestemming op die eiland uitkom. Die meeste godsdienste is so. Solank jy op die eiland wil reis, maak dit nie saak watter pad jy neem nie. Jy kan regs, links of in die middel om die eiland ry. Die paaie sal uiteindelik kruis. As jy egter van die eiland af en op die vasteland van God se koninkryk kom, moet jy voor die orkaan kom, die een lang brug neem. Dit te sê is nie bekrompenheid nie, maar geografie op die kaart. Om te sê daar is net een weg na God is nie bekrompene menings van ons nie, maar die waarheid wat Jesus geleer het.

'n Ou verhaal vertel van 'n bedrieër wat vir nuwe immigrante in Amerika die Brooklyn-brug wys. Met al die motors wat daaroor ry, bied die bedrieër aan om die brug, wat nie aan hom behoort nie, aan die immigrant te verkoop sodat die immigrant geld kan maak deur tolgeld te invorder. Soms wil mense in 'n denkbeeldige brug vertrou, of in 'n brug wat hulle beplan om self te bou. Die waarheid oor verlossing is dat jy niks kan "koop" nie. Jy kan vrylik die smal brug van Jesus se kruis oorsteek, of jy kan op die eiland van katastrofe bly.

V: In Handelinge 4:12, wat kan jy sê vir iemand wat dink alle godsdienste lei tot God?

A: Dit hang af van die persoon en die situasie. Hier is drie verskillende maar aanvullende antwoorde.

a. Dit is vertroostend om te dink dat alles reg is met die wêreld, en elke godsdiens mense na God lei. Is die Taliban, die ryk predikant Moon, die onmorele Rajneesh, die gewelddadige David Koresh, die selfmoordneigende Jim Jones, almal "vuurtorings" wat hul volgelinge gelei het na wat God behaag? Was Jesus se offer, sy dood in angs op die kruis, sonder gevolg, of erger nog, 'n onnodige vermorsing? Nee, Jesus het gesê dat die pad wat na verderf lei, breed is, en die pad wat na die ewige lewe lei, smal is. Nou verwerp sommige mense Jesus se woorde as dié van 'n dwaas, en dink dat Hy nie geweet het waarvan Hy praat nie. As ons egter eerlik op Jesus vertrou, moet ons die feit aanvaar dat nie alles reg is met die meerderheid van die wêreld nie, en dat ons werk het om te doen in die deel van die boodskap oor die smal pad.

b. Op 'n ligter noot, as iemand vir my sê dat alle godsdienste tot God lei, vra ek hulle of hulle besef dat hulle hul nek regtig uitsteek as hulle dit sê. Byvoorbeeld, in die Thuggee-godsdiens is dit 'n daad van aanbidding om ander mense tot die dood toe te wurg. Aangesien hulle glo alle godsdienste lei tot God, en hulle jou nie baie goed ken nie, sal hulle asseblief omdraai en hul oë toemaak sodat ek 'n daad van aanbidding in daardie godsdienstige tradisie kan beoefen?

c. Mohammed het geleer om nie-moslems aan te val en heidene te vermoor in Soera 9:29 en Boechari Hadith, deel 4, nr. 196, bl. 124. Mense wat Moslems ekstremiste noem, is bloot mense wat alles wat Mohammed gesê het ernstig opneem. Hierdie soort gewelddadige Moslem mag vir 'n Universalist sê: My profeet, Mohammed, mag die vrede met hom wees, het vir ons gesê om ongelowiges te dood. Egter, voordat ek jou kop in gehoorsaamheid aan Allah afkap, wou ek net hê jy moet weet dat ek dit waardeer dat jy my godsdiens as korrek valideer.

V: In Handelinge 4:12, is godsdienste wat goeie werke doen goed?

A: Hier is 'n aanbevelingsbrief oor een van daardie godsdienste wat liefde vir ander beklemtoon.

"Om te weet van jou gemeente se diep betrokkenheid by die belangrike sosiale en grondwetlike kwessies van ons land, is 'n groot inspirasie vir my." -- Walter Mondale (VSA-Visepresident) in 'n aanbevelingsbrief vir ds. Jim Jones. Jones het hierdie aanbevelingsbrief aan die regering van Guyana voorgelê toe Jonestown eers gestig is. (aangehaal in The New Republic,12/2/1978 , en in Experts Speak bl. 283.) Jim Jones het later sy volgelinge in Jonestown gedwing om selfmoord te pleeg.

V: In Handelinge 4:19, wanneer moet ons die opdragte van godsdienstige leiers ongehoorsaam wees?

A: Drie punte om in ag te neem: die gebooie, die ongodsdienstige godsdienstige leiers, en Petrus.

Gebooie: Net soos die wette van 'n nasie voorrang geniet bo die wette van 'n provinsie, geniet God se gebooie voorrang bo die gebooie van ander. Alles wat mense vir jou sê, selfs die woorde van godvresende predikante, moet teen die Skrif getoets word.

Leiers: Paulus sê in 2 Timoteus 3:5 dat daar mense sal wees wat die gedaante van godsaligheid het, maar die krag daarvan verloën. Ons moet niks met hulle te doen hê nie. Natuurlik het jy wel iets met 'n persoon te doen as jy hulle as jou geestelike leier erken.

Titus3:10 sê om niks te doen met iemand wat verdeeldheid saai nadat jy hom twee keer gewaarsku het nie. In Openbaring 2:20 is die kerk van Thiatira deur Jesus bestraf omdat hulle 'n valse profetes geduld het wat seksuele losbandigheid en die eet van kos wat aan afgode geoffer is, bevorder het.

Nou is geen Christelike leier sondeloos perfek nie, of 100% korrek oor elke enkele klein doktrinale punt nie. Maar as 'n Christelike leier nie bereid is om hom aan God te onderwerp nie, behoort ons ons nie aan hom te onderwerp nie. Vir ons Christelike leiers wat met God wandel, hoe onvolmaak hulle ook al mag wees, word ons beveel om hulle te onderwerp, soos Hebreërs13:17 en 1 Petrus 5:2-5 toon.

Petrus: Petrus se reaksie kon net stilte gewees het (maar nie instemming nie), en hy kon toe geheim praat, of sê dat hy nooit ingestem het nie. Maar eerder het Petrus die teenoorgestelde gedoen. Hy was nie bang dat hy buite die beskerming van God sou val nie. Dit sou dalk geïmpliseer het dat hy ingestem het as hy net stilgebly het, en toe, reg of verkeerd, kon hulle Petrus daarvan beskuldig het dat hy teruggekom het op wat hy stilletjies ingestem het. Nee, Petrus was hier dapper, en waarvoor hulle by God gesmeek het, was dapperheid.

Een vroeë skrywer wat hierdie punt bespreek het, was Tertullianus (198-220 n.C.) in Scorpiace hfst. 14 bl. 648.

As 'n historiese nota het John Wycliffe (~1330-1382) dit een stap verder geneem. Hy is deur Richard Fitzralph beïnvloed in die idee dat "heerskappy van God kom." Hierdie konsep is dat menslike mag en gesag van God kom en deur God onderhou word. Ondankbare en goddelose godsdienstige leiers behoort nie ondersteun of betaal te word nie. Wycliffe het gevra: As die hele Rooms-Katolieke Kerk korrup is, waarom moet Engeland dan Rome van geld voorsien?

Wat was die Rooms-Katolieke reaksie? Wycliffe se dood deur 'n beroerte het hom waarskynlik daarvan gered dat hy as 'n martelaar gesterf het. Hoe dit ook al sy, die kerk het Wycliffe se liggaam opgegrawe en dit weggegooi.

V: In Handelinge 4:21, hoe het almal hier God verheerlik?

A: Die konteks van "al die mense" was al die mense wat gesien het wat gebeur het. Sommige van hulle sou later dalk van die apostels afvallig raak, maar vir nou het hulle almal hul lof aan God uitgespreek.

V: In Handelinge 4:22, wat is die betekenis daarvan dat die man 40 jaar oud was?

A: Die betekenis is die les dat ouderdom vir God nie saak maak nie.

Liggame groei nie baie ná 20 nie, en liggame herstel stadiger met ouderdom. Dit alles is vir God, wat wonders verrig, irrelevant.

Net so kan 'n ouer persoon huiwer om tot bekering te kom en hom tot God te wend, omdat hulle hulle vroeëre jare vermors het en voel dat hulle te vasgeroeste is in hulle gewoontes. Al hierdie dinge is vir God irrelevant. Moenie probeer om vir God te sê dat jy na Hom wil kom, maar dat Hy nie kragtig genoeg is om jou beperkings of jou ouderdom te oorkom nie. God glo dit nie, en jy ook nie.

V: In Handelinge 4:23, het Petrus en Johannes geklets deur aan die ander gelowiges te vertel wat al die priesters gesê het?

A: Nee. Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Afspraken maak is 'n ernstige sonde, volgens Spruk 11:13; 16:28; 18:8; 20:19; 26:20,22 en 2 Korintiërs 12:20; 3 Johannes 10; Romeine 1:29; en 1 Timoteus 5:13. Klatsch en laster behels om dinge oor ander te vertel waarvoor daar geen goeie rede is nie, en om dinge valslik te vertel.

2. Petrus en Johannes het nie geklets nie, want hulle het vertel wat met hulle gebeur het, en hulle het die waarheid vertel.

3. Daarbenewens was die oordeel en optrede van die hoofpriesters en ouderlinge belangrik vir die ander Christene om daarvan te weet.

4. Uiteindelik het hulle vertel van God se genesing, en mens kan altyd vir ander vertel van wat God gedoen het.

V: In Handelinge 4:28-29, wat is nuuskierig aan hul gebed?

A: Twee dinge is baie interessant: wat hulle aan God verklaar het, en waarvoor hulle nie gebid het nie.

Mens sou verwag dat hulle vir God sou sê dat die heersers teen God se wil was. Maar in plaas daarvan om dit te sê, is daar hier 'n "verrassing". Hulle erken teenoor God dat die goddelose leiers inderdaad presies gedoen het wat God vir hulle bepaal het om te doen, volgens Psalm 2 in Handelinge 4:25-26.

Hulle het in wese drie versoeke aan God gerig.

1. Kyk na die dreigemente van die leiers (sonder om te waag om vir God te sê wat Hy daaroor moet doen)

2. Gee hulle vrymoedigheid om God se Woord te spreek

3. Hou aan om U Naam te verheerlik met die genesing, tekens en wonders.

Wat die nuuskierigste is, is waarvoor hulle NIE gebid het nie. Hulle het God as die Soewereine Here aangespreek, maar tog het hulle nie vir veiligheid, verligting van onderdrukking, of dat God hulle sou beskerm, gebid nie. Hulle het nie gebid dat God geleenthede in hul skoot sou lê om die woord te preek nie. Hulle het volop geleenthede gesien. Hulle het eerder net gebid dat God hulle sou verander en hulle meer durf sou gee om die geleenthede wat ongetwyfeld sou ontstaan om die woord te preek, te skep of te benut.

God het getoon dat Hy baie tevrede was met hulle gebed deurdat die plek geskud is. Soos Johannes Chrysostomos opgemerk het, toe die plek geskud is, is hulle meer onwankelbaar gemaak.

V: In Handelinge 4:32-35 en 2 Korintiërs 8:13-15, moet Christene vandag finansiële gelykheid met alle ander Christene hê?

A: Handelinge 4:32-35 wys dat die vroegste Christene baie vrygewig was en dinge gemeen gehad het, en dat niemand in nood was nie. Die Bybel beveel egter nie 'n "Christelike kommunisme" nie en gee ook nie daardie voorbeeld nie, want Handelinge 5:4 wys dat Ananias die reg gehad het om die grond en die geld vir homself te hou. Dit is net dat hy nie die reg gehad het om te beweer dat hy al die geld aan die kerk gegee het nie, terwyl hy dit in werklikheid nie gedoen het nie. Paulus het persoonlike besittings gehad, naamlik sy mantel en 'n paar boekrolle, waarvan hy in 2 Timoteus 4:13 skryf.

2 Korintiërs 8:13-15 sê dat niemand te veel mag hê nie en niemand te min nie. Dit is uitdagende verse vir welgestelde Christene, maar ons moet die hele Bybel volg, nie net dele daarvan nie.

V: In Handelinge 4:36, was daar 'n egte Evangelie van Barnabas, geskryf deur Barnabas soos sommige Moslems beweer?

A: Nee. Die Evangelie van Barnabas was 'n vervalsing uit die Middeleeue. Hier is 'n paar redes waarom ons weet dit is nie 'n antieke werk nie.

Basiese feite wys dat dit nie 'n antieke werk is nie. Die Evangelie van Barnabas is slegs in Italiaans bekend, en geen antieke skrywer het ooit daarna verwys nie. Dit noem dinge wat eers eeue later gebruik is. Verder is ander evangelie-vervalsings wat in Arabies geskryf is, ook in Granada gevind. Hulle is ná 1588 ontdek, en die vervalsers was Moreners. Aangesien almal hierdie ander evangelie-vervalsings oor die algemeen verwerp, waarom sou hierdie een dan aanvaar word? Alhoewel een Moslem-skrywer, Ata ur-Rahman, die Evangelie van Barnabas verwar het met 'n ander skrywe genaamd die Brief/Epistel van Barnabas, is daar geen ooreenkoms behalwe vir die naam van die persoon nie.

Wat beide die Bybel en die Koran weerspreek

Die volgende is leringe uit die Evangelie van Barnabas wat in stryd is met die Islamitiese leer in die Koran, sowel as met die Christelike leer in die Bybel.

Sommige ander verskille met die Bybel

Sommige ander verskille met die Koran behoort Moslems waaksaam te maak oor die begeerte om hierdie "Evangelie" aan te haal. Volgens die Bukhari-Hadith, volume 4, boek 56, nr. 712, bl. 467, het Mohammed gesê dat een van die drie ergste leuens is "om my iets toe te skryf wat ek nie gesê het nie."

Algemene Foute - Seil na binnelandse stede: Dit is nie net klein foute nie, maar toon dat die skrywer baie min geweet het van die geografie en geskiedenis van Palestina.

Historiese anachronismes: Die punt hier is nie dat die Evangelie van Barnabas 'n paar historiese vreemdhede het nie. Die punt is dat die talle foute bewys dat die boek in die Middeleeue in Europa geskryf is.

Hierdie "meer as 'n paar" foute bewys dat die boek in die Middeleeue in Europa geskryf is.

V: In Handelinge 4:36, wie het dan die Evangelie van Barnabas geskryf?

A: Eerstens 'n paar leidrade, en dan drie moontlike verdagtes.

Aanwysings: 'n Italiaanse drukker met die naam Arrivabene het in 1547 die eerste Italiaanse vertaling van die Koran gepubliseer. Die skrywer van die Evangelie van Barnabas was nie goed vertroud met Bybelse geskiedenis of met ortodokse Moslemteologie nie, maar blykbaar was hy (of sy) baie goed ingelig oor Europese middeleeuse gebruike. Die Italiaans in die Evangelie van Barnabas het bewyse van sowel Venesiaanse as Toskaanse dialekte bevat. Latynse spelings wat invloed van die Latynse Vulgaat toon. Daar is ook invloede uit Dante se werke.

Daar was Arabiese aantekeninge in die kantlyn. David Sox (bl. 51) noem egter dat hulle nie deur 'n ortodokse moslem geskryf is nie. Die Raggs-vermoedting is dat aangesien die donker groen, oosterse tipe band baie soortgelyk is aan die band van 'n Turkse dokument van 1575 in die Venesië-argiewe, die band en kantlynnotas albei in Istanboel/Konstantinopel gedoen kon gewees het.

Eerste verdagte: Fra Marino was van 1542 tot 1550 die inkwisisie-vors van Venesië, en sy motief was moontlik wraak (Sox bl. 68). Felice Peretti (die toekomstige Pous Sixtus V) was 'n streng, toegewyde inkwisisitor van Venesië wat baie vyande gemaak het. In die sestiende eeu was daar in Venesië alleenlik 843 verhoorte vir Protestantisme en Anabaptisme, 65 vir godslasterlike taal en 148 vir towerkrag. (Sox bl. 57) In die 1530's is Venesië gekritiseer vir sy verdraagsaamheid. 'n Agostynse monnik is gestraf omdat hy kettery by die Kerk van St. Barnabas in Venesië geleer het. (Sox bl. 59) 'n Handskrifontleding van Fra Marino se handskrif en die Evangelie van Barnabas toon dat hulle volgens Sox bl. 70 van dieselfde persoon kon gekom het.

Tweede verdagte: Anselmo Turmeda (wat later Abd-Allah ibn Abd Allah geword het) van Mallorca, Spanje, het tien jaar lank in Bologna gestudeer. In sy biografie, geskryf tussen 1383 en 1390, het hy beweer dat hy 'n priester was voor sy bekering tot die Islam. Sy onderwyser in Bologna was 'n geheime moslem. De Epalza (bl. 63–64) sê hy was 'n bekeerde Franciskaan wat wraak op die Christendom geneem het ná sy bekering tot die Islam. Die vermelding van Spaanse munte in die Evangelie van Barnabas ondersteun hierdie teorie.

Ander verdagtes: Ander evangelie-vervalsings, hierdie ten minste deur Moorse in Arabies geskryf, is van Granada. Geen daarvan was egter voor 1588 bekend nie.

Gevolgtrekking: Stel jou voor jy was 'n Moslem wat vertel is dat iemand 'n verlore "boek" van God gevind het. Onder andere het hierdie "Soera" genoem dat Mohammed op 'n boot na Mekka geseil het, en hierdie Soera het die lering van die Bybel en die Koran op tien punte teëgespreek. Die oudste manuskrip van die beweerde Soera is in Italiaans geskryf, wat nie net nie 'n Midde-Oosterse taal is nie, maar Italiaans het ook nie in die tyd van Mohammed bestaan nie. Laastens het hierdie veronderstelde Soera sekere historiese gebruike gehad wat eers 1 000 jaar later in Europa voorgekom het.

Ek dink dit is veilig om te sê dat 'n moslem waarskynlik 'n paar vrae sou hê, om die minste te sê. Voordat jy hierdie middeleeuse vervalsing as 'n egte werk omhels wat die "ware" leringe van Jesus toon, onthou dat hierdie werk ook die Koran weerspreek.

V: In Handelinge 4:36, hoe kan 'n gelowige verander om meer bemoedigend te word soos Josef/Barnabas was?

A: Daar is 'n aantal dinge wat jy kan doen, sowel as 'n paar dinge om te staak.

Wanneer 'n persoon jou sien, verwag hulle om meer bemoedigende dinge of meer kritiese dinge te hoor? Daar is 'n plek om kritiese dinge te sê, maar oor die algemeen behoort daar minder daarvan te wees as bemoedigende dinge.

Jy behoort ontmoedigende en siniese dinge uit jou spraak te verban.

Wees dankbaar vir die bydraes en pogings van ander. Selfs al het die welbedoelde poging misluk, wees dankbaar dat hulle probeer het.

Maak seker dat jy die goeie dinge wat ander doen of probeer doen, uitwys.

Aan die ander kant, wees eerlik, moenie mense vleie deur komplimente te gee oor dinge wat hulle weet nie met die beste motiewe gedoen is of nie goed uitgevoer is nie.

V: In Handelinge 4:37 en Handelinge 5:2, waarom is die kerkbydraes by die apostels se voete neergelê?

A: Die Skrif sê dit nie, maar ons kan vier moontlike redes sien.

Owerheid: erkenning van die apostels se gesag in die kerk om die geld en ander bydraes te ontvang en te verdeel.

Gebrek aan Voorwaardes: Deur die geskenk op hierdie wyse te gee, was daar geen byvoegsels of verpligte voorwaardes nie.

Anonieme gee: Aangesien die apostels dit versprei het in plaas van die skenker self, was daar dalk nie soveel geleentheid vir lof of roem vir die skenker nie.

Vertroue: Die mense wat gegee het, het vertrou dat die apostels die geskenk wysgeaard sou gebruik.

V: In Handelinge 4:37 en Handelinge 5:2, behoort kerke vandag op vertroue te funksioneer, of behoort hulle finansiële beheer te hê?

A: Albei. As ons weet ons kan nie 'n kerkleier of -organisasie vertrou nie, moet ons nie aan daardie leier of organisasie gee nie. Die kwessie hier is nie net bedrog nie, maar ook die besteding van God se gawes aan dinge wat Hom nie eer nie. Aangewese gawes is in orde, soos dit was vir die hongersnood in Israel in Paulus se tyd.

Dit beteken egter nie dat finansiële beheer nie ook gebruik moet word nie. In 2 Korintiërs 8:17-18 is verskeie mense saam met 'n offer gestuur om die skyn van onbehoorlikheid te vermy. Dit is vandag net so belangrik om ook die skyn van onbehoorlikheid te vermy. Selfs goeie bedienings het soms probleme gehad met 'n werknemer wat geld neem. Goeie bedienings het dit met finansiële beheermaatreëls opgespoor. Daar is 'n koepelorganisasie, genaamd die Evangelical Council for Financial Accountability (ECFA), wat honderde Christelike organisasies as lede het. Elke organisasie moet die Geloofsverklaring aanvaar, en elkeen moet voldoen aan die ECFA se rekeningkundige praktyke, wat 'n eksterne, onafhanklike oudit deur 'n rekeningkundige firma een keer per jaar insluit.

Q: In Handelinge 4:37 en Handelinge 5:2, behoort bydraes vandag na 'n kerk te gaan of direk aan die behoeftige armes?

A: Daar is geen harde en vaste reël nie, maar daar is vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Om die armes, weeskinders en weduwees te help, behoort 'n belangrike prioriteit in ons lewens te wees (Jakobus 1:27; Deuteronomium 15:11; Jesaja 1:17; 58:6-10; Jeremia 5:28; 22:16; Galasiërs 2:10; Psalm 41:1; 68:5; Spreuke 19:17; 21:13; 22:9; 24:11-12; 29:7; 31:9,20; Matteus 25:34-36; Sagaria 7:9-10; Handelinge 10:2,4; Efesiërs 4:28; 1 Timoteus 6:18-19). "Wie sy ore toedraai vir die roep van die arm, sal self ook roep en geen antwoord ontvang nie." (Spreuke 21:13)

2. Die armes wat weier om te werk, moet nie gehelp word nie, totdat hulle bereid is om te werk (2 Tessalonikense3:10 ).

3. Wanneer jy direk aan die armes gee, gee wyslik. Probeer om die kans te verminder dat die geld gebruik sal word vir dwelms, alkohol, sigarette, loterykaartjies of ander vermorsde goed.

4. Wanneer jy aan of deur 'n kerk gee, gee wyslik. Vind uit wat die organisasie ondersteun. Byvoorbeeld, 'n sekere persentasie van die offergawes van baie hoofstroom-denominasies het na die Wêreldraad van Kerke gegaan. Hulle het geld gegee aan Rhodesiese (Zimbabwese) guerrilla's, wat sendelinge van een van die lidorganisasies van die Wêreldraad van Kerke vermoor het.

As 'n deel van jou geld gebruik word om afvalliges (soos die Episkopale biskop Spong) of seminare te ondersteun waar hulle Christus se fisiese opstanding ontken (soos sommige by die Perkins School of Theology aan die Southern Methodist University), besef dat 'n deel van die geld wat jy beweer aan God te gee, gegee word aan wolwe wat die skare verstrooi. Hoekom geld mors deur dit te gee aan dié wat nie daartoe verbind is om die Christus soos in die Bybel voorgestel, te volg nie?

V: In Handelinge 5:1-10, wat was verkeerd daarmee dat Ananias en Saffira grond verkoop het en net 'n deel van die geld by die voete van die apostels neergelê het?

A: Dit was in orde om net 'n deel van die geld te gee. In Handelinge 5:4 wys Petrus dat daar geen druk op enigiemand was om Barnabas se voorbeeld te volg nie. Die probleem was dat hulle gelieg het en gesê het dit was al die geld. Die sekondêre probleem was oneerlikheid. Die primêre probleem was dat hulle gedink het hulle kon die Heilige Gees mislei.

Lukas se skrywe hiervan toon sy eerlikheid in die neerskryf van hierdie ongelukkige, ietwat verleentheidwekkende gebeurtenis in die kerk. Ananias en Saffira is vir die vroeë kerk wat Achan se familie vir die Israeliete was: 'n sondige bedrog wat die oorwinningsgang van God se volk onderbreek.

Oor die algemeen val Satan die kerk op drie maniere aan.

Eksterne: geweld in die boek Handelinge

Interne infiltrasie, soos morele kompromie en ketterlike lering

Afleiding: vasgevang raak in die doen van ander goeie dinge wat God nie bedoel het dat daardie mense moes doen nie.

V: In Handelinge 5:1-10, hoe kom dit dat mense wat vandag hul bydraes aan die kerk verkeerd voorhou, nie deur God gedood word nie?

A: Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Dit was direk voor die apostels self, moontlik 'n gedeeltelike vervulling van Johannes 20:23. Dit was 'n nuwe tydperk van die "helder lig van byna perfekte getuienis van die vroeë Kerk", soos die New International Bible Commentary op bl. 1277 sê.

2. Aan die een kant was hulle oneerlik, maar dit was selfs 'n groter sonde om vir die apostels te lieg en te dink hulle kon daarmee wegkom om vir God te lieg.

3. Niks sê dat hulle meer werd was om onmiddellik fisies te sterf as al die ander wat mense in die naam van godsdiens bedrieg het nie. Hulle het egter hulle oordeel "vroeër" ontvang om 'n voorbeeld van hulle te maak gedurende die eerste dae van die kerk onder die direkte leierskap van die apostels.

4. Ananias en Sifra was naby die apostels en die middelpunt van God se werk. Dit is 'n goeie ding as jy God gehoorsaam en eerlik met Hom is, maar pynlik as jy dit nie is nie.

V: In Handelinge 5:3-4, is die Heilige Gees 'n vroulike Gees soos die beweerde Koreaanse Messias, ds. Moon, leer (Goddelike Beginsel, vyfde uitgawe, 1977, bl. 215-216)?

A: Nee. Die Heilige Gees het nie x- of y-chromosome of geslagsorgane nie. Wanneer daar egter in die Bybel na die Heilige Gees verwys word, word na Hom verwys as Hy, en nooit as sy nie. Johannes14:17 sê: "Die wêreld kan Hom nie ontvang nie, want dit sien Hom nie en ken Hom nie. Maar julle ken Hom wel,…" (BSB). In die Griekse grammatika het woordeindings geslag, en Johannes 14:16, 26 en Handelinge 13:2 het die manlike geslag. Johannes15:26 en Johannes16:13 sê ook "Hom".

Opsommend is Johannes 14:17 waar. Dié wat volhard dat die Heilige Gees vroulik is, ken Hom nie.

V: In Handelinge 5:13,14, hoe het niemand anders by die gelowiges aangesluit nie, aangesien hulle getal gelowiges toegeneem het?

A: Die letterlike Grieks is "geen van die res nie". As gevolg van die vrees vir vervolging en wat met Ananias en Saffira gebeur het, sou niemand by die gelowiges aansluit nie, tensy hulle ook tot geloof gekom het. Soos The Tony Evans Bible Commentary op bl. 1078 sê: "Ongelukkig, wanneer God begin werk, doen die duiwel dit ook."

V: In Handelinge 5:19-20, waarom is die apostels hier vrygelaat?

A: Handelinge 5:20 wys dat hulle met 'n doel vrygelaat is: om te gaan en weer tot die mense te spreek, terwyl hulle in die tempel staan. Hulle moes dit nie in die geheim doen nie, maar stoutmoedig en openlik.

God het op 'n komiese wyse getoon dat die godsdienstige leiers dwase was. Die tronkbewaarders het sorgvuldig leë tronkcelle bewaak. Die raad het vergader om gevangenes te oordeel wat hulle nie gehad het nie. Terwyl hulle probeer uitvind waarheen die gevangenes gevlug het, was hulle buite in die tempelpleine en het weer gepreek.

Let wel dat toe hulle weer gearresteer is, die vrae of Jesus die Messias kon wees of hoe hulle uitgegaan het om te preek, nie eens ter sprake gekom het nie. In werklikheid is in hierdie "verhoor" glad geen vrae aan die apostels gerig nie. Slegs 'n verklaring deur die hoëpriester dat hulle die Sanhedrin se reëls oortree het.

V: In Handelinge 5:30, 10:39 en 13:29 is Jesus aan 'n boom gehang, of aan 'n kruis gekruisig?

A: Jesus is aan 'n kruis van hout gekruisig. Die kruis sou uit die stam van 'n dooie boom gekom het. Om "aan 'n boom opgehang te word" was 'n vloek volgens Deuteronomium 21:23. Die gebruik van hierdie term sou beklemtoon dat Jesus die vernedering en vloek vir ons op hom geneem het.

V: In Handelinge 5:34 en 22:3, wat weet ons van Gamaliël I behalwe uit die Bybel?

A: Gamaliël, seun van Simon, was 'n beroemde Joodse rabbi wat die kleinseun was van 'n ander beroemde rabbi met die naam Hillel. Gamaliël I het in 52 n.C. gesterf. Die Fariseese tradisie van Hillel het geglo dat 'n man sy vrou om enige rede kon skei.

V: In Handelinge 5:36, wanneer het Theudas geleef?

A: Eerstens wat nie die antwoord is nie, dan 'n feit wat nie relevant is vir die antwoord nie, en uiteindelik die antwoord.

Nie die antwoord nie: Dit kan wees dat Gamaliël hier 'n fout gemaak het, en Lukas net vir ons vertel het wat Gamaliël verkeerdelik gesê het. Aangesien die volgende antwoord egter gegee word, is daar geen rede om die volgorde of tydsberekening van wat gesê is, te bevraagteken nie.

Nie relevant vir die antwoord nie: Josefus in Antiquitates Judaeorum 20.5.1 (ongeveer 93–94 n.C.) noem 'n Theudas wat in 44 n.C. deur Cuspius Fadus onthoof is terwyl Fadus procurator was. Gamaliel sê egter dat hierdie Theudas voor die inskrywing was, wat in 6–7 n.C. plaasgevind het. Hierdie Theudas het ook 'n redelik groot leër gehad, nie net 400 mense nie.

Wat sake bemoeilik, is dat daar op hierdie tydstip baie klein opstote was. Josefus noem dat vier van die opstote gelei is deur verskillende mense, almal met die naam Simon, oor 'n tydperk van 40 jaar. Hy noem ook drie verskillende opstote, gelei deur drie verskillende mans, almal met die naam Judas, binne tien jaar. Natuurlik, alhoewel Josefus oor die algemeen 'n noukeurige historikus was, het hy ook ander foute gemaak. Dus kon óf Josefus óf 'n daaropvolgende kopieerder ook 'n naam verkeerd neergeskryf het. Baie mense het destyds gedink dat Lukas Josefus as bron gebruik het. 'n Paar skrywers, insluitend Emil Schürer, het dit egter "ontmasker".

Die antwoord: Die Theudas met 400 rebelle was 'n ander persoon met dieselfde naam. Die rebelse sentiment teen die Romeine was hoog, aangesien daar 'n groep mense was, die Zelote genoem, wat byna voortdurend teen die Romeine geveg het, tot die suksesvolle, maar kortstondige opstand in 70 n.C. Hierdie Theudas was een wat voor Judas in opstand gekom het, terwyl die rebel wat Josefus noem, ná Judas in opstand gekom het.

V: In Handelinge 5:36, watter bewyse is daar dat Paulus onder Gamaliël gestudeer het?

A: Behalwe vir Paulus se uitstekende kennis van die Ou Testament en sy bewering dat hy 'n Fariseër is, is daar een spesifieke voorbeeld. In 1 Korintiërs 14:21 noem Paulus 'n aanhaling uit Jesaja 28:11-12 as 'n deel van die Tora (Wet). Die Sadduseërs en ander het slegs die eerste vyf boeke van die Bybel as die Tora aanvaar, maar die Fariseërs het die hele Ou-Testamentiese Tora beskou. Dit dui dus daarop dat Paulus onder 'n Fariseër, nie 'n Sadduseër nie, gestudeer het.

Terloops, alhoewel Gamaliël 'n hoogs gerespekteerde Fariseër was, word gesê dat hy net 'n lid van die Sanhedrin-raad in Jerusalem was. Fariseër-rabbyne was nooit die hoof van die Sanhedrin nie tot ná die verwoesting van die tempel in 70 n.C.

V: In Handelinge 5:38-39, was dit kenmerkend vir Fariseërs om hier so lankmoedig te wees?

A: Daar is verskillende subgroepe Fariseërs, en sommige, soos Gamaliël I en Josefus, was van die meer toegeeflike soort. 'n Latere rabbi, Gamaliël II, was strenger. Josefus skryf, "die Fariseërs is van nature toegeeflik in die saak van strawwe" in Antiquities of the Jews boek 13 294 [x.6]. 'n latere Fariseër, Rabbi Johanan die sandalemaker, wat onder die beroemde Rabbi Akiba gestudeer het, het iets baie soortgelyks gesê as wat Gamaliël gesê het. In Pirke Aboth 4:11 het hy gesê: "Enige byeenkoms wat vir die hemel se wille is, sal uiteindelik gevestig word, maar enige wat nie vir die hemel se wille is nie, sal uiteindelik nie gevestig word nie."

V: In Handelinge 5:40-41, wat is hier ironies?

A: Die apostels het veertig houe minus een gekry. Soms het mense dit nie oorleef nie. Tensy God ingryp, sou hulle waarskynlik permanente fisiese skade gehad het. Dus sou die apostels wat God in die wêreld uitgestuur het, fisiese skade gehad het as gevolg van hul geseling. Tog het die apostels hulleself vereerd gevoel om onteerd te word, en die genade ontvang om in diskrediet gebring te word!

Soos die Oegandese biskop Festo Kivengere gesê het: "Sonder om te bloei, faal die kerk om te seën." Tertullianus het beroemd gesê: "Dood ons, martel ons, veroordeel ons, maal ons tot stof; julle onreg is bewys dat ons onskuldig is. …Hoe meer gereeld ons deur julle afgemaai word, hoe meer in getal word ons; die bloed van Christene is saad." Apology hoofstuk 50 (ANF vol.3 bl.33).

V: In Handelinge 6:1, waarom sou daar tog baie weduwees in die kerk wees?

A: Eerstens 'n verkeerde antwoord: "omdat hul mans vir die geloof gedood is", is op hierdie stadium nie korrek nie, omdat nog byna niemand vir hul geloof gedood is nie. Daar is waarskynlik drie redes. 1) daar kan in die samelewing in die algemeen baie behoeftige weduwees wees. Destyds was dit moeilik vir 'n vrou om sonder 'n man haar brood te verdien, tensy sy 'n wewer of handelaar was, of 'n beroemde beroep gehad het.

2) 'n Deel van die rede kan wees wat in sommige ontwikkelende lande waargeneem is; wanneer 'n bejaarde persoon tot Christus bekeer, hou die familie wat hulle finansieel ondersteun het op om dit te doen. Dit sou nie net baie mense oortuig om na hul familie se geloof terug te keer nie, maar ook 'n finansiële las vir die kerk wees, wat geld wegtrek wat andersins vir evangelisasie gebruik kon word. En as die kerk nie vir haar eie weduwees gesorg het nie, sou dit aan die wêreld wys dat Christene nie regtig omgee vir ander mense nie, of ten minste vir ander mense wat nie geld het nie.

3) Afgesien van hul familie, het die Jode reeds 'n manier gehad om kos aan arm, honger Joodse mense te versprei, volgens The Expositor's Bible Commentary, vol. 9, bl. 330. Maar as 'n persoon nie meer na die Joodse leiers geluister het nie, sou die Joodse leiers hulle dalk nie meer by die kosverspreiding ingesluit het nie.

Maar die weduwees se behoeftes was glad nie 'n las vir die kerk nie; dit was eerder die kerk se behoorlike rol om vir hulle te sorg. Evangelisasie, en die geld wat daarmee gemoeid is, is nie ons primêre verantwoordelikheid nie; dit is om God gehoorsaam te behaag. Om die armes en weduwees te help, is nie 'n las op die kerk se sendingwerk nie; dit is eerder 'n fundamentele deel daarvan.

V: In Handelinge 6:1, wanneer en hoe is dit gepas om te kla?

A: Dit is nooit gepas om te kla of te murmureer nie. Maar dit is dikwels gepas om kwessies en dinge wat reggestel moet word, na vore te bring. Wanneer jy dit doen, kan jy valslik daarvan beskuldig word dat jy kla, maar daar is 'n verskil.

Gemompel kan demoraliserend wees. Dit is om ander af te trek, 'n vernietigende manier om op die probleem te fokus. Om kwessies na vore te bring kan gefokus wees op die oplossing, en om saam met ander daaraan te werk om dit toe te pas. Dit is konstruktief, maar soms behels dit om die slegte af te breek en die puin weg te vee.

As Lukas net probeer het om 'n prentjie te skilder van die perfekte harmonie van die vroeë Christene, sou Handelinge 6 presies hierdie doel teëwerk. Inteendeel, Handelinge 6 wys dat Lukas se doel was om dinge soos dit was te vertel, probleme en al.

V: In Handelinge 6:1, wanneer iemand anders in God se kerk kla, hoe behoort jy op te tree, en wat behoort jy te doen?

A: Kyk afsonderlik na die toon van hul klagte en die inhoud daarvan. Selfs al is hul voorstel goed en wettig, mag hulle dalk moet verander hoe hulle hul kommer uitspreek. Dit is in orde om beslis te wees om jou punt oor te dra, maar jy moet ook respek toon vir jou leiers en diegene met wie jy praat. As iemand iets op 'n verdeelende of andersins onvanpaste wyse opper, moet jy hulle korrigeer of bestraf. Maar as dit steeds 'n geldige kwessie is wat hulle op 'n onvanpaste wyse na vore gebring het, moet jy die kwessie steeds aanspreek.

Soms kan 'n opregte gelowige iets na vore bring wat hulle dink 'n probleem is, op 'n gepaste wyse, en hulle is totaal verkeerd. Jy moet hulle op 'n vriendelike wyse kan vertel dat jy alles wat hulle gesê het ten volle oorweeg het, en jy besluit het dit is die beste om niks te doen nie. As hulle baie sterk voel oor die begin van 'n nuwe bediening, en jy voel nie so sterk daaroor nie, gee hulle 'n bietjie speling, en laat hulle dit begin.

Tweedens, maak nie saak of hul klagte in die regte toon was of nie, kyk of hul saak 'n werklike bekommernis is, en of hul voorstel dalk 'n goeie een is. As hulle daaroor sterk voel, wil jy dalk vir jouself vra, of beter nog, vir hulle vra, waarom. Daar kan iets daar wees wat jy nie sien nie.

In hierdie spesifieke geval het die apostels nie probeer om die skuld op iemand te sit nie; hulle het net besluit om die probleem op te los.

V: In Handelinge 6:1, waarom dink jy is Griekssprekende weduwees oor die hoof gesien ten gunste van Hebreeussprekende weduwees?

A: Omdat hulle nie sprekers, of ten minste moedertaalsprekers, van Aramees was nie, het hulle waarskynlik net vir 'n paar jaar na Jerusalem gekom en nie sterk wortels in die gemeenskap gehad nie. Daar was verskillende subkulture binne die kerk, en dit is verwag dat Christene ander Christene sou help sonder om bevooroordeeld te wees op grond van kultuur.

Hierdie probleem was dalk nie opsetlik nie, maar daar is ook onbedoelde bevooroordeling en gunstelingbehandeling. Wanneer jy selektief dié help wat jy die meeste sien, pasop dat jy nie onbedoeld gunstelingbehandeling toon nie, want dit is maklik om te doen. In hierdie geval was die oplossing nie om vir die kosverspreiders te sê om nie gunstelingbehandeling te toon nie, maar om 'n diverse groep kosverspreiders saam te bring.

V: In Handelinge 6:1, dink jy ooit dat dit reg is om verskillende groepe in die kerk te hê?

A: Dit kan goed wees om die verskillende groepe binne 'n kerk te hê, maar soms is daar moeilikhede. Soms is die verskille in taal of kultuur so groot dat dit beter is om verskillende dienste, gemeentes of kerke te hê. Ek het van 'n kerk in Peru gehoor met stadsbewoners en dorpsbewoners wat hul babas na die diens sou bring en nie luiers gebruik het nie. Urine wat op die grond vloei, het nie goed by die stadsbewoners ingeval nie. Soms kan verskillende kerke dus vriendelik teenoor mekaar wees, maar steeds verskillende kerke wees.

Ongeag kultuur en taal, sê 1 Korintiërs 1:10-13 dat daar geen verdeeldheid tussen ons as Christene behoort te wees nie. Daarom wil elke lid dalk meer moeite doen om dié wat anders as hulle is, te leer ken, met hulle vriende te raak en hulle lief te hê, eerder as net die mense wat soos hulle self is. As jy 'n volwasse gelowige is, maak nie saak wat jou etniese agtergrond is nie, oorweeg dit om 'n kerk te versterk deur by 'n kerk aan te sluit waar jou etniese agtergrond nie die meerderheid is nie.

V: In Handelinge 6:2, aangesien die Twaalf doelbewus gekies het om nie 'n legitieme behoefte te vervul nie, wanneer is dit gepas vir ons om nie die legitieme behoeftes van ander gelowiges te vervul nie?

A: "Julle" behoort almal se behoeftes te voorsien. Maar dit is nie "julle" enkelvoud nie, maar "julle" meervoud, in die sin dat die kerk almal se behoeftes behoort te voorsien. Hulle het nie 'n sinnelose oorweldigende druk nodig gehad om te dink hulle moes elke behoefte persoonlik voorsien nie. Die kerk is nie die individu nie, maar die span. Eendag het 'n Christen met 'n buurman oor Christus gepraat en hy was bereid om Christus te ontvang. Toe het die Christen haastig die predikant gebel en vir hom gesê om gou te kom, want die persoon wou Christus aanvaar. Die predikant het gesê OK en toe die telefoon opgeraak. Toe het die predikant 'n oortuiging van die Heilige Gees gevoel. Hy het teruggebel en gesê: "Ek kom nie; jy moet hulle na die Here lei." As 'n Christen, moenie delegeer wat jy self moet doen nie. As 'n predikant, moenie afhanklikheid bevorder nie.

Onthou dat Petrus stoutmoedig sy lewe gewaag het om die evangelie te preek en vir die leiers en ouderlinge gesê het: "Oordeel self of dit reg is in God se oë om julle eerder as God te gehoorsaam. Want ons kan nie ophou om te praat oor wat ons gesien en gehoor het nie." Stel jou nou voor dat Petrus besluit om nie meer baie oor die evangelie te preek nie, omdat hy al sy tyd sou spandeer om arm Christene te help.

Stel jou voor dat Petrus sê: "Ek moet die evangelie preek en ek moet die armes help, so iets moet plek maak, daarom gaan ek net die meeste van my gebedstyd uitsny." Ek dink nie daardie gedagte het ooit by Petrus opgekom nie. Inteendeel, in Handelinge 6:4 blyk Petrus te dink dat gebed en die bediening van die woord saamgaan, aangesien hy die tweede nie effektief kan doen sonder die eerste nie.

In Handelinge 6:3 het hulle inderdaad aan die behoeftes voldoen, maar indirek in plaas van direk. Hulle het vir hulle gesê om sewe mans te kies om kos aan die behoeftige weduwees te voorsien.

V: In Handelinge 6:3, waarom moes hierdie manne vol van die Gees en wysheid wees, aangesien hulle in wese administratiewe take verrig het?

A: Eerstens 'n bietjie agtergrond. Die Jode het 'n voedselverspreidingsnetwerk vir die armes gehad, en dit sou natuurlik gelyk het dat Christene wat uit die Jodendom gekom het, dieselfde sou doen. Joodse armes en weduwees wat kos uit die Joodse verspreiding ontvang het, sou waarskynlik uitgesluit gewees het sodra hulle Christene geword het. Daarom sou 'n getuienis van hoe die kerk vir sy armes gesorg het, hier besondere belang gehad het. Dit is een ding om sporadies en onderbroke kos aan die armes te gee, maar dit is iets anders om konsekwente bystand te lewer waarop hulle kan staatmaak.

Hierdie manne moes diens doen (diakonein/diakoneo) aan die behoeftes van ander. Die voedselverspreiding was die diakonia. Om dit met 'n goeie getuienis vir die kerk te doen, moes hierdie mense eerlik en betroubaar wees ('n goeie voorbeeld sonder berisping), geestelik (vol van die Heilige Gees) en prakties (vol wysheid). Diakens word ook genoem in Filippense 1:1 en 1 Timoteus 3:8-13. Maar hierdie diakens sou ook in staat moes wees om ander aan te moedig om geld vir kos te gee. Mense sou dalk nie so geneig wees om te gee as hulle nie gedink het dat die geld soos beoog en wys gebruik is nie. Soms ontvang God se mense nie soos hulle behoort nie omdat God se mense nie altyd gee soos hulle behoort nie.

V: In Handelinge 6:5, waarom wys hierdie name almal dieselfde etniese agtergrond?

A: Dit is Griekse name, nie Hebreeuse nie. Die oplossing vir die ongelyke verspreiding van kos was om 'n deel van die leierskap hiervan aan dié van die minderheidsetniese groep te gee.

Natuurlik is dit moontlik dat 'n paar van hulle etnies nie-Grieks was, maar Griekse name gekry het. Maar dat al sewe nie-Hebreeuse name gekry het, dui sterk daarop dat die meeste, indien nie almal nie, óf Grieks was, óf hoofsaaklik Griekssprekend was.

'n Paar het gespekuleer dat Griekssprekende Jode net nie-Joodse bekeerlinge tot die Judaïsme beteken het nie. Dit is egter nie korrek nie, want Nikolas van Antiochië in Handelinge 6:5 is die enigste een wat genoem word wat 'n bekeerling tot die Judaïsme was. Die feit dat net Nikolas genoem word, dui sterk daarop dat die ander ses nie bekeerlinge was nie.

'n Interessante kanttekening is dat die apostels die probleem gesien en 'n oplossing voorgestel het, maar dit was die hele kerkvergadering wat die manne gekies het, nie die apostels nie. Die apostels het nie die skuld vir die probleem toegeskryf nie, en hulle het gesien dat dit beter sou wees as ander die finale besluit neem in plaas van hulle.

V: In Handelinge 6:7, nadat hierdie sewe mans gekies is, waarom dink u het 'n groot aantal priesters die geloof gehoorsaam?

A: Daar was geen natuurlike rede waarom die keuse van hierdie sewe mans, wat almal Griekse name gehad het, as diakens Joodse priesters meer geneig sou maak om tot Christus te kom nie; natuurlik gesproke sou 'n mens die teenoorgestelde dink. Miskien het die tydsberekening hiervan God se goedkeuring met die keuse van die sewe mans getoon.

Ook sou "priesters" nie net Sadduseërs insluit nie, maar ook ander werklike priesters, priesterlike families en selfs Essene wat hulleself ook priesters genoem het.

V: In Handelinge 6:8, waarom sou hulle Stefanus, 'n man vol van God se genade en krag, wat groot wonders en tekens gedoen het, in 'n "alledaagse" administratiewe rol plaas?

B: Skynbaar het hulle nie gedink dat dit onbeduidend was om 'n diakeno te wees en vir regverdige voedselverdeling te sorg nie. Hulle het iemand gesoek wat eerlik was en bekend daarvoor dat hy met die Heilige Gees vervul was, wat ook sou impliseer dat hy 'n goeie reputasie gehad het. Dit is ook belangrik dat hy 'n Griekssprekende Jood was. (Stefanus is nie 'n Joodse naam nie, maar 'n Griekse.) In werklikheid was die ander name ook Grieks.

Ook vandag is dit belangrik om die regte mense te kies om belangrike werk te doen, soos om mense gevoed te hou. Jy wil hê mense moet gekwalifiseer en betroubaar wees om 'n rol te vervul. As 'n persoon in 'n sekere area bietjie tekortskiet, is dit liewer dat hy bietjie minder gekwalifiseer as bietjie minder betroubaar is. Ook, aangesien die Griekssprekende weduwees verwaarloos is, was dit om 'n paar redes belangrik om 'n Griekssprekende diakenaar te hê. Met sy kontakte sou hy dalk beter geweet het wie die Griekssprekende weduwees was. Dit sou ook aan almal wys dat iemand die probleem opgelos het wat nie onverskillig teenoor hul behoeftes was nie. Dus, byvoorbeeld, as elke ouderling of elke diaken in die kerk van dieselfde ras, etniese agtergrond, moedertaal of ekonomiese klas is, kan daar, selfs al probeer hulle dalk almal regverdig behandel, die skyn van partydigheid ontstaan, waarteen Jakobus 2:1-5 waarsku. As elke leier uit een klassifikasie kom, kan die leiers sekerlik nie 'n enkele persoon van 'n ander klassifikasie vind om ook 'n leier te wees nie?

V: In Handelinge 6:9, gebaseer op die keuse van diakens, waarom sou teenstand van die sinagoge van die vrygelaatdes kom?

A: Die aanstelling van hierdie diakens wys dat Griekssprekende Jode nie net tweedeklaslede van die kerk was nie. Die vrygelaatstes was waarskynlik Griekssprekend, en dit sou geneig wees om Griekssprekende Jode aan te moedig om Christene te word. Ander vrygelaatstes-Jode sou dit nie waardeer het nie.

V: In Handelinge 6:9, wat kan argeoloë vir ons vertel oor die sinagoge van die Vrymense?

A: Op die punt van die suidoosberg van Jerusalem het argeoloë gevind wat die "Theodotus-inskripsie" genoem word, en dit dateer uit ongeveer 70 n.C. Dit lui gedeeltelik: "Theodotus, seun van Vettanus, priester en sinagogevoorsitter, … het die sinagoge … en die gastehuis en die vertrekke en die watercistern gebou om verblyf te verskaf aan dié van buite wat dit nodig het…." Daar word gedink dat sy familienaam van die Romeinse familie Vettani afkomstig was.

In latere tradisie het inheemse rabbyne Grieksgesinde Jode as 'n soort tweedeklas-Jode beskou.

V: In Handelinge 6:10-11, dink u dat Stefanus hulle oortuig sou het as hy 'n beter of meer effektiewe werk gedoen het om hulle te oortuig?

A: Nee, hierdie mense was vol woede. Hierdie Jode het amper 'n opstand begin omdat Pilatus in sy eie paleis in Jerusalem goue skilde met die name van Griekse afgode geplaas het, volgens The Expositor's Greek Testament, deel 2, bl. 165.

Hulle besluit was reeds geneem, en hulle het Stefanus se woorde verdraai om hul optrede te regverdig.

Stefanus het indirek gesê dat om die Beloofde Land meer te vereer as God, kan lei tot die misloop van God se werk op ander maniere.

V: In Handelinge 6:11, wat presies is "lastering teen Moses"?

A: Die term word nooit in die Bybel deur gelowiges gebruik nie, hetsy voor of ná hierdie gebeurtenis. Godslastering teen God is om onheilige dinge te sê teen die majesteit van God. Alhoewel Moses 'n goeie man was, is dit amper asof hulle Moses soos 'n afgod opgerig het.

Stefanus het duidelik Moses en sy lering gerespekteer, maar toe Stefanus en die vroeë Christene gesê het dat die Mosaïese Wet nie die uiteindelike doel was nie, maar net tydelik totdat Christus gekom het, sou baie Jode dit as godslastering verwerp het, sonder om dit eers te oorweeg. Net so vandag, wanneer jy teen iemand se "heilige koei" praat, selfs al moet daarteen gepraat word, kan hulle jou afsny.

V: In Handelinge 6:13, waarom sou beweerde Godvrezende, godsdienstige Jode valse getuies opstel?

A: 'n Mens kan baie godsdienstig wees, maar tog nie reg met God wees nie. Skynbaar het hulle gedink die doel heil die middele, en hulle het nooit gedink (of omgegee) of God wou hê hulle moes daardie middele gebruik of nie. Sommige mense kan probeer om vir God te werk, en tog 'n diep gebrek aan geloof in God se vermoë hê om Self vir dinge te sorg.

Vandag, as jy ooit in 'n situasie kom waar jy dink jy moet iets bose doen, of sonde pleeg om "God te help", moet jy onmiddellik ophou. God het nie hulp nodig nie, en Hy begeer beslis nie daardie soort hulp nie.

V: In Handelinge 7:3-5 en Genesis 11:31, het God Abram van Ur of Haran geroep?

A: Alhoewel Stefanus, 'n godsalige spreker, hipoteties verkeerd kon gewees het, was Stefanus hier korrek. Handelinge 7:2-4a sê spesifiek dat God Abram uit Ur geroep het, voordat hy en sy familie in Haran gewoon het. Daarna, in Handelinge 7:4b-5, nadat sy vader in Haran gesterf het, het God Abram van daar na Palestina verhuis. God het meer as een keer met Abram gepraat.

Vandag, wanneer God ons lei, lei Hy ons nie net na die finale plek waar ons veronderstel is om te wees nie, maar Hy lei ons op elke tree van die reis. God lei ons ook in die tydsberekening van wanneer ons moet beweeg. Gehoorsaamheid is nie net om te gaan waar God wil hê jy moet gaan nie, maar om God onmiddellik te gehoorsaam en Sy tydsberekening te volg.

V: In Handelinge 7:4 en Genesis 11:26, toe Abraham die dorp Haran verlaat het, hoe was hy 75 jaar oud?

A: Tenzyde Abram, Nahor en Haran drielinge was (wat alhoewel moontlik onwaarskynlik is), verwys Genesis11:26 na Tera wat 70 jaar oud was toe hy begin het om kinders te kry. Abram is eers gebore toe Tera minstens 130 jaar oud was.

V: In Handelinge 7:6 en Genesis 15:13, hoe kon God profeet dat die Israeliete vir 400 jaar onderdruk sou word, aangesien Eksodus 12:40-41 sê dat hulle presies 430 jaar in Egipte was? (Twee verskillende Mormone het na hierdie beweerde teenstrydigheid gewys as 'n rede om nie die Bybel te vertrou nie.)

A: Die Israeliete was 400 jaar lank slawe in Egipte, maar voor dit was hulle 30 jaar lank in Egipte onder Josef. (Ek ken 'n graad-sewe-leerling, Amy, wat hierdie beweerde teenstrydigheid in minder as 'n minuut uitgevind het.)

Terloops, Irenaeus (182-188 n.C.) haal Handelinge 7:2-8,56,60a aan, en wat hy aanhaal, is presies wat ons vandag het. (Irenaeus Against Heresies boek 3 hoofstuk 21 bl. 434)

V: In Handelinge 7:7, hoe is Egipte tydens die Eksodus geoordeel?

A: Oordeel kan 'n evaluering wees, of 'n straf, en albei betekenisse was hier waar.

Evaluering: Toe God deur Moses vir Farao gesê het om sy volk te laat gaan, het Farao se aanvanklike weiering, latere intriges en uiteindelike stuur van die leër agter hulle sy bedoelings getoon. In plaas daarvan om dit te stop, het God Farao toegelaat om God teë te staan soos hy wou. Die gevolge het beide getoon hoe hard Farao se hart was, en dat die voortdurende plae sy hart net harder gemaak het.

Straffing: Nie net het Farao se seun gesterf nie, maar daar was ook oordeel oor die hele Egipte vir die 400 jaar wat hulle God se volk onderdruk het.

V: In Handelinge 7:14, hoeveel het presies in Jakob se tyd na Egipte gegaan?

A: Vyf punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Stefanus het gesê 75. Selfs al was Stefanus hier verkeerd, kon die Bybel die beweerde fout wat Stefanus gemaak het, akkuraat opteken. Ons moet egter nie te gou dink dat Stefanus verkeerd was nie, soos die volgende punte wys

2. In die Hebreeuse manuskripte sê Genesis 46:27 en Eksodus 1:5 albei 70 mans, insluitend Jakob, Josef en Josef se twee seuns. Handelinge7:14 sê 75. Die Griekse Septuaginta vir Deuteronomium 10:22 sê ook 70.

3. Die Griekse Septuaginta vir Eksodus 1:5 sê 75. Die Griekse Septuaginta vir Genesis 46:27 sê 75, omdat dit sê dat Josef nege (nie twee) seuns gehad het. Eksodus 1:5 in die Doodsee-rolle 4QExod(b) sê ook sewe-en-sewentig. Sien die laaste vraag aan die einde van Genesis en die laaste vraag aan die einde van Eksodus vir aanhalings van wat die Hebreeus en die Septuaginta sê.

4. Wie was hierdie ekstra seuns in die Septuaginta (en waarskynlik die Doodsee-rolle)? Genesis 46:20 in die Septuaginta lys hierdie sewe "seuns" (in werklikheid kleinkinders en agterkleinkinders) soos volg:

"…En daar is seuns gebore aan Manasse, wat die Syriese byvrou vir hom gebore het, naamlik Gilead. En Gilead het seuns gehad: Sutalaam en Taam. En die seuns van Sutalaam: Edom."

Let wel dat dit slegs 3 kleinkinders en 2 agterkleinkinders, oftewel vyf in totaal (nie sewe nie), lys. Egter het beide Manasse en Sutalaam seuns (meervoud) gehad.

5. Aangesien Stefanus 'n Griekssprekende Jood was (sien Handelinge 6:1-5), het Stefanus waarskynlik die Septuaginta en nie die Hebreeuse Ou Testament gebruik nie, en hierdie klein detail is onfeilbaar opgeteken.

Opsomming: Miskien het Stefanus hier 'n fout gemaak, en die Bybel, sonder fout, neem op wat hy gesê het. Aan die ander kant was Stefanus waarskynlik tog korrek.

V: In Handelinge 7:16, hoe is Jakob en die patriarge by Sjekem begrawe?

A: Dit is 'n herhaling van die bespreking oor Genesis 33:18-19.

Abraham het grond in Mamre naby Hebron vir Sara gekoop in Genesis 23:16-20, maar dit is nie op dieselfde plek nie. Wat die grond betref wat in Sjekem gekoop is, is daar drie moontlike antwoorde.

Jakob en Abraham het dit gekoop: Beide Josua 24:32 en Genesis 33:18-19 sê dat Jakob, Abraham se kleinseun, die persoon was wat die grond naby Sjekem gekoop het. Ongeag of Abraham gekom het om die aankoop van die grond met die geld wat hy aan Isak oorgedra het, te sien of nie, kan 'n mens sê dat die stam van Abraham die grond gekoop het. Selfs vandag kan 'n tiener, met sy pa se toestemming, 'n motor in sy pa se naam koop.

Stefanus mag miskien verkeerd gewees het: Aangesien Jakob die land gekoop het waarop sy seuns begrawe is, maar Jakob self by Mamre saam met Abraham begrawe is, het Stefanus dalk per ongeluk hierdie twee afsonderlike gebeure gekombineer. Selfs al was Stefanus verkeerd, sou die Bybel steeds ongeïnspireerd wees. Die Bybel het eenvoudig, ongeïnspireerd, neergeskryf wat Stefanus gesê het, fout en al.

Herbegrawe: Toe hulle permanent in die land gevestig was, het hulle besluit om Abraham, Sara, Isak en Rebekka saam te herbegrawe.

V: In Handelinge 7:19, hoe het Farao verraderlik / slinks met die Israeliete opgetree?

A: Hy was verraderlik daarin dat hy, ná al die harde werk wat die Hebreeuse slawe gedoen het, vir hulle gesê het om hul manlike babas in die rivier te gooi. Ook het Farao verskeie kere vir hulle gesê hulle kon gaan en toe sy besluit verander. Ná die laaste keer het hy later steeds sy leër agter hulle aan gestuur.

V: In Handelinge 7:20, waarom is Moses as "pragtig in die oë van God" beskryf?

A: Hierdie Grieks is die term wat 'n mediese persoon sou gebruik. Dit beteken 'n gesonde, fiks, goedgevoede kind.

V: Aangesien Handelinge 7:22 sê dat Moses die wysheid van die Egiptenare geleer het, wat het die Egiptenare destyds geweet?

A: Die Egiptenare het baie geweet oor sterrekunde, die kalender, geografie (insluitend plekke so ver weg soos Indië), die gebruik van yster uit meteoriete, en die weef van fyn linneklere. Sys, waarskynlik uit China, is so vroeg as 1000 v.C. in Egipte gevind. Hulle was uitstekende argitekte, en wat dit ook al werd is, het hulle uitgemunt in die balseming van liggame.

In Moses se tyd het die Egiptenare nie geweet hoe om selle geskik vir perdry te maak nie, of oor ruitersoldate, of oor die smelt van ystererts.

V: In Handelinge 7:29, hoe neem jy dit wanneer mense aan wie jy lojaal is, en wat lojaal aan jou behoort te wees, bereid is om jou by ander te verraai?

A: Moses het gesien dat ten minste sommige Israeliete hom nie sou beskerm nie; inderdaad, dalk kon die Israeliete hom nie beskerm nie. So het Moses vertrek na 'n plek waar hy veilig sou wees.

Moenie in 'n posisie bly waar jy op mense moet staatmaak wat betoon het dat hulle onbetroubaar is, teenoor jou of teenoor ander nie. Jy kan iemand vergewe vir wanneer hulle jou verkeerd behandel het, of ten minste wanneer jou mening is dat hulle jou verkeerd behandel het. Egter, selfs al vergewe jy 'n dief, hoef jy hom nie te vertrou om hom meer goed te gee om te steel nie.

V: In Handelinge7:32 , wat is ongewoon aan hierdie aanhaling?

A: Stefanus se aanhaling uit Eksodus 3:6 volg die Samaritaanse Pentateug, nie die Masoretiese teks of die Septuaginta nie.

V: In Handelinge 7:36, het hulle die Rooi See of die Rietsee oorgesteek?

A: Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Die Griekse woord in beide Handelinge 7:36 en die Septuaginta-weergawe van Eksodus 15:4 is eruthro, wat "rooi" beteken en nie "riet" nie.

2. Die Hebreeus is soos die Engels sonder die vokale: "Rd" kan óf "Red" óf "Reed" wees.

3. Of dit was die Rooi See, en Stefanus het dit herhaal.

4. Of dit was die Rietsee, alhoewel die Septuaginta-Grieks dit as "Rooi" vertaal het. Stefanus, 'n Griekssprekende Jood, sê net wat hy geleer het.

Opsomming: Hoe dit ook al sy, kan die Bybel onfeilbaar opneem wat Stefanus gesê het.

V: In Handelinge 7:41-43, was die afgodsbeesel 'n valse beeld van die ware God, of was dit aanbidding van hemelse wesens?

A: Stefanus sê nie uitdruklik dat die goue kalf die aanbidding van hemelse wesens was nie. Hy noem eerder die goue kalf en dat God van hulle afgedraai het, en in die daaropvolgende eeue het hulle oorgeskakel na die aanbidding van baie verskillende afgode, insluitend hemelse wesens.

Wat die gebruik van die goue kalf betref, was dit 'n beeld van 'n valse god en het die eerste gebod oortree. Handelinge 7:42 dui daarop dat dit aan valse gode was. Selfs al sou dit as 'n gesnede beeld van die ware God gemaak gewees het, sou dit steeds sondig gewees het en die tweede gebod oortree het.

V: In Handelinge 7:43, wie was Moloch en die ster Rephan?

A: Dit was 'n aanhaling uit Amos 5:25-27 in die Septuaginta.

V: In Handelinge 7:43, behoort dit "Molech en Rephan" te wees of "Sakkuth en Kaiwan" soos die Masoretiese teks van Amos 5:26 sê?

A: Stefanus was 'n Griekssprekende Jood, en hy het waarskynlik uit die Septuaginta aangehaal. Aangesien Handelinge bloot sonder fout opteken wat Stefanus gesê het, kan hierdie vers op sigself nie bewys watter die oorspronklike bewoording in Amos was nie.

V: In Handelinge 7:43, wanneer is hulle vertel dat hulle in die toekoms na Babel sou gaan?

A: Deuteronomium 28:64 sê dat as die Israeliete ongehoorsaam was, hulle versprei sou word. Dit noem Babilon egter nie. Stefanus parafraseer uit Amos 5:25-27. Dit sou byna 'n aanhaling uit die Septuaginta wees, behalwe dat Amos 5:25-27 in beide die Hebreeus en die Septuaginta "beyond Damascus" sê, en Stefanus Babilon genoem het, wat die presiese ligging verder as Damaskus is van die ballingskap van die suidelike Israeliete.

V: In Handelinge 7:48, wat is interessant aan die frase "woon nie in huise wat deur menslike hande gemaak is nie"?

A: Hierdie uitdrukking van Stefanus is ietwat kenmerkend, maar dit moes ten minste een hoorder beïndruk het. Paulus gebruik dieselfde uitdrukking wanneer hy tot die Atheniërs in Handelinge 17:24 spreek. Die idee, maar nie die bewoording nie, kom voor in Jesaja 66:1-2 en 1 Konings 8:27.

V: In Handelinge 7:51-53, wat was Stefanus se doel hier?

A: Stefanus se gehoor was hardnekkig omdat hulle in ander terme gedink het. Voor die verwoesting van Jerusalem in 70 n.C. was die drie prominente pilare van die Judaïsme 1) die land, 2) die wet en 3) die tempel. Stefanus het indirek tot al drie gepraat , maar indirek. Stefanus het hierdie nie verwerp nie, maar het eerder getoon dat God groter as hierdie was.

Maar onthou dat Stefanus gestop is voordat hy sy toespraak kon voltooi. Mens wonder hoe onbevooroordeeld Stefanus se toehoorders was. Toe hulle hul klere by Saulus se voete neersit, was dit waarskynlik omdat Saulus die aanstoker hiervan was.

Dus was Stefanus se lewe NIE in gevaar nie, aangesien die Jode onder Saul van Tarsus reeds Stefanus se lot beslis het. Stefanus se wyse van praat dui daarop dat sy hoofdoel hier nie was om sy eie lewe te probeer red nie, maar om die lewens van sommige van sy hoorders vir ewig te red. Stefanus het nie vir sy eie lewe gepleit nie; hy het in wese vir hulle lewens gepleit.

Stefanus het waarskynlik reeds gesien dat hy geen kans gehad het nie, maar aangesien hy 'n forum gegee is om sy verdediging te lewer, het hy daardie laaste geleentheid gebruik om vir hulle te preek. Al mag sy toespraak vir hedendaagse lesers lank lyk, het hy eintlik soveel besonderhede weggelaat. Maar uit wat Stefanus ingesluit het, blyk daar 'n patroon in sy boodskap te wees. Hy het Abraham se vertrek uit Ur en Haran, Josef se verhuising na Egipte, Moses se vertrek uit Egipte, en eers die tabernakel en daarna Dawid in Jerusalem wat die tempel bou, genoem.

1) Daar is vooruitgang en verandering in God se werk.

2) God se seëninge is nie beperk tot die land van Israel en die Tempel nie. God het hulle lank gelei voordat daar 'n tempel was, en selfs lank voordat hulle die Beloofde Land binnegegaan het. Stefanus het die woord "Egipte" ses keer gebruik.

3) Israel het God se planne altyd teëgestaan. Beide Josef en Moses is eers by hul tweede verskyning aanvaar.

Soos die Believer's Bible Commentary op bl. 1604 insiggewend opmerk, het die Jode gedink dat Stefanus op die verdediging was, maar teen die einde het Stefanus die aanklaer geword en was hulle eintlik die skuldige beskuldigdes.

V: In Handelinge 7:51-53 verwerp mense soms die evangelie omdat hulle dit nie kan verstaan nie. Soms verwerp hulle die evangelie omdat hulle dit nie wil verstaan nie. Wat is die verskil?

A: Sommiges is net 'n karikatuur van die evangelie vertel. Ander verstaan nie hoe daar net een God kan wees nie; sommige kan nie verstaan hoe ons deur genade gered kan word, sonder enige verdienste van ons eie nie. Aan die ander kant mag sommige ander verstaan, maar kies om nie te glo nie.

"So maak julle die woord van God nietig ter wille van julle tradisie." Matteus 15:6b. Sien ook Markus 7:13.

"Sy woord bly ook nie in julle nie, omdat julle nie glo in Hom wat Hy gestuur het nie." Johannes 5:38

"…maar julle probeer My doodmaak omdat My woord geen plek in julle het nie." Johannes 8:37b

Demetrius die silwersmid in Handelinge 19:23-34. Handelinge 19:34 "Maar toe hulle besef dat hy [Alexander] 'n Jood was, het hulle almal in koor vir ongeveer twee uur geskreeu: 'Groot is Artemis van die Efeërs!'"

V: In Handelinge 7:51-53, hoe bereik jy dié wat nie die evangelie wil verstaan nie?

A: Eerstens, verstaan dat dit nie jy is wat mense bekeer nie; dit is die Heilige Gees. Sonder die Heilige Gees wat in hulle lewe werk, sou daar geen hoop wees dat hulle tot Christus sal kom nie. Tweedens, ons praat nie noodwendig met mense wat net objektief na die feite kyk nie. Sommige mense vind dit ekstra moeilik om te verstaan omdat hulle verkeerde dinge geleer is, en hulle verwar wat jy sê met wat hulle geleer is. Vir ander mag hulle beweer dat hulle nie kan verstaan nie, maar dit is eintlik 'n saak van nie wil verstaan nie. Soos iemand eendag gesê het, jy kan nooit iemand wakker maak wat voorgee om te slaap nie.

Maar ons moet geduldig wees, want selfs al weier hulle om die evangelie nou te aanvaar, luister hulle steeds, die saad word gesaai, en 'n saad kan nog ontkiem selfs al lê dit lank dormant.

Soms kan jy 'n gemeenskaplike grond vind en aansluit by dinge waarmee hulle reeds vertroud is. Selfs dan werk dit nie altyd nie. In die Midde-Ooste is daar 'n storie van 'n man wat voor 'n regter in sy dorp verskyn het en gevra het wat die wet in hierdie saak was. Sy os het per ongeluk ontsnap en die regter se os tot die dood toe gestoot. Die regter het gesê die wet was duidelik: die man moes vir die dooie bul betaal. Die man het omverskoning gevra omdat hy gesê het hy het een detail verkeerd gehad: eintlik was dit die regter se bul wat ontsnap het en die man se bul doodgesteek het. In daardie geval, het die regter gesê, was die wet nie duidelik nie. Dis waar die uitdrukking vandaan kom: "dit hang af wie se os gesteek word."

Om by gevalle, verkeerd geleerde mense deur te dring, het ons die Heilige Gees en die krag van die kruis nodig. Soos Paulus oor homself gesê het: "Want Christus het my nie gestuur om te doop nie, maar om die evangelie te verkondig, en wel nie met woorde van wysheid nie, sodat die kruis van Christus nie sy krag verloor nie." (1 Korintiërs 1:17).

"My boodskap en my prediking was nie met oortuigende woorde van wysheid nie, maar met 'n vertoning van die krag van die Gees, sodat julle geloof nie op mense se wysheid sou rus nie, maar op God se krag." (1 Korintiërs 2:4-5).

V: In Handelinge 7:52, Mt 23:37; en Lk 13:34, wat het Joodse nie-bybelse literatuur gesê oor die behandeling van die profete?

A: b Pesahim 87b sê die profete het tot 'n hoë ouderdom geleef (Jeremia en Daniël het). B Nedarim 38a sê die profete was welgesteld (Josef en Daniël was). Volgens b. Gittin 57b, b Sanhedrin 96b, Lev R 10.3; Exod R 31.16; Pesikta Rabbati 26:1-2 is die profete egter deur die Jode vervolg en/of gedood. Hierdie gebeure is egter as lesse beskou waarvan hulle geleer het.

V: In Handelinge 7:53, hoe het hulle die wet van engele ontvang?

A: God het engele gebruik om die Israeliete te lei met die wolk bedags en die vuurpilaar snags. Hy het blykbaar ook engele gebruik om Moses die oorspronklike tafels van die Tien Gebooie te gee.

V: In Handelinge 7:55, aangesien Stefanus vol was van die Heilige Gees, waarom het die Heilige Gees laat sê dat hy dinge gesê het wat tot sy dood gelei het?

A: Twee aanvullende antwoorde:

1. Die Heilige Gees lei soms doelbewus gehoorsame Christene in situasies waar hulle God sal verheerlik en vir hul geloof sal sterf.

2. Hulle sou hom tog al doodmaak. Stefanus was reeds in Handelinge 6:11-7:1 gearresteer, en hulle sou hom ongeag wat hy gesê het, stenig.

V: In Handelinge 7:56 en Markus 16:19, hoe kon Jesus aan die regterhand van God staan, aangesien Jesus God is?

A: Regterhand beteken 'n posisie van eer. Jesus word dikwels uitgebeeld as "zittend" aan die regterhand van die Vader, maar hier gee Jesus 'n staande ovasie.

Die woord "God" in die Bybel, wanneer dit nie na 'n valse god verwys nie, het verskeie betekenisse. Die eenvoudigste bewys hiervoor is Johannes 1:1 en Hebreërs 1:9. In elkeen van hierdie verse word die woord God twee keer gebruik, en die betekenisse is duidelik die Vader en die Seun.

Die woord "God" het drie nou verwante betekenisse. Hulle is:

God die Vader hier en in 1 Petrus 1:2,3; Efesiërs 1:3,17; 3:14; 5:20; 1 Tessalonisense 1:1; 3:11; 2 Tessalonisense 1:1-2; 2:16; Titus 1:4

God die Seun in Hebreërs 1:8-9; Johannes 1:1,18; 20:28; Hosea 1:7, Jesaja 7:14; 1 Johannes 5:11,12 + 21; Kolossense 2:9; Matteus 1:23

God die Heilige Gees in Romeine 8:9-16; Lukas 1:35; 1 Johannes 4:12-13,15-16; 1 Korintiërs3:16 + 1 Korintiërs 6:19; Handelinge 5:4

Daarbenewens,

Die Vader is ewig in Psalm 90:2; 93:2.

Die Seun is ewig in Hebreërs 7:3; 13:8

Die Gees is ewig in Hebreërs 9:14.

V: In Handelinge 7:59, hoe kon Stefanus gestenig word as die Sanhedrin nie die mag gehad het om iemand tereggestel te kry nie?

A: Dit was interessante tye in die regering van Judea. Pontius Pilatus was nie meer daar nie. Op aandrang van Vitellius, die prefek van Sirië, is Pilatus in diskrediet na Rome teruggeroep om voor keiser Tiberius rekenskap te gee van sy wanbestuur. Daar sou nie weer 'n Romeinse goewerneur in Judea wees tot later, onder Marcellus nie. Hierdie siening sou egter beteken dat Stefanus ietwat later, in 37 n.C., gedood is. Gedurende hierdie tyd sou Vitellius die Jode tevrede wou stel, sodat die Romeine moontlik laat weet het dat hulle dit sou toelaat.

Ook sê die latere Misjna Sanhedrin 4:1 dat by 'n doodsvonnis vir moord die straf nie op dieselfde dag as die uitspraak gegee kan word nie; hulle moet minstens een dag wag.

V: In Handelinge 7:59-60, het Stefanus hier tot Jesus gebid?

A: Ja. Hy het spesifiek "Here Jesus" aangespreek en gevra dat "Jesus" sy gees sou ontvang.

V: In Handelinge 8:1, wat weet ons hier oor Saulus van Tarsus?

A: Die Grieks sê dat Saulus 'n "jong man" (neanias) was, en daar word beraam dat hy ongeveer 30 jaar oud was. Dit sou te jonk wees om 'n lid van die Groot Raad of vir baie sinagoge-posisies te wees. By steniging moet die hande van die getuies die eerste wees wat hom tot die dood stenig in Deuteronomium 17:7. Paulus was nie een van hulle nie, maar hy het hulle klere opgepas. Saul was betrokke by die doodslag van ander in Handelinge 9:1. As Paulus het hy hierdie dinge lewendig onthou en daaroor met spyt geskryf in Galasiërs 1:13; 1 Korintiërs 15:9; Filippense 3:6; en 1 Timoteus 1:13.

V: In Handelinge 8:1, was hierdie vervolging 'n goeie ding?

A: Nee, dit was 'n bose ding om Christene te vervolg. Hulle is waarskynlik deur Saulus van Tarsus aangemoedig en het moed gekry toe hulle geen slegte gevolge vir die doodslag op Stefanus gesien het nie. Dit het gelyk of dit 'n baie donker dag vir die Christendom was. God het egter hierdie bose ding vir die goed gebruik, want God kan alle dinge gebruik ten goede van dié wat Hom liefhet (Romeine 8:28). Skynbaar was die vroegste Christene stadig om die groot sendingbevel in Matteus 28:19 en veral Handelinge 1:8 te gehoorsaam. Vervolging het hulle uit Jerusalem uitgedryf en na ander plekke gebring waar hulle tog reeds veronderstel was om te evangeliseer.

Daarbenewens was die Samaritaners, wat nie van die Jode gehou het nie, dalk nie geneig om die evangelie van mense wat uit Jerusalem gekom het, te hoor nie. Maar aangesien die Christene, veral die hellenistiese, uit Jerusalem gevlug het, was die Samaritaners dalk meer geneig om mense te hoor wat die Joodse owerhede in Jerusalem nie gehou het nie. Miskien is dit een rede waarom Jesus in Handelinge 1:8 vir hulle gesê het om in Jerusalem en Judea, en dan in Samaria, getuies te wees. Sien The Expositor's Bible Commentary, vol. 9, bl. 359 vir meer oor hierdie siening.

V: In Handelinge 8:1, sou die Christene deur Judea en Samaria versprei het as daar nie vervolging was nie?

A: Hulle sou waarskynlik stadiger versprei het as die vervolging nie plaasgevind het nie. Wanneer Christene óf ongehoorsaam is, óf stadig is om God se wil te gehoorsaam, gebruik God soms beproewing en vervolging om hulle te kry waar hulle veronderstel is om te wees.

V: In Handelinge 8:1, waarom het die Christene weens vervolging uit Jerusalem gevlug, terwyl die apostels gebly het?

A: Daar is twee sienings.

1. Volgens Hard Sayings of the Bible bl. 522-523 was die vervolging deur die Sanhedrin en hoofsaaklik gerig teen die Griekssprekende Christene. Christene wat ook Arameessprekende Jode was, is eers later vervolg. Sien ook The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 371-372 vir meer oor hierdie siening.

2. Hulle het wel probeer om die apostels te vervolg toe hulle Jakobus, die broer van Johannes, vermoor en Petrus in die tronk gegooi het. Aangesien God Petrus egter beskerm het, het hulle nie weer probeer nie, omdat hulle bekommerd was oor hoe dit by die mense sou lyk.

V: In Handelinge 8:1b-25, waarom dink jy begin dwaalleer?

A: Walter Martin het eens gesê dat dwaalleer die onbetaalde rekeninge van die kerk is. Wanneer die kerk sekere leringe wil weglat, bied daardie versuim om die skare te wei 'n opening vir kultusse om met valse leringe in te tree. Ek het eens van 'n kerk in Galveston gehoor wat kandidate vir die pos van predikant ondervra het. Een van die diakens het gevra of die predikant die Drie-eenheid kon verduidelik. Die predikant het gesê dit is 'n komplekse onderwerp en hy kon dit nie regtig verduidelik nie. Later het die diaken vir hom gesê dit was 'n goeie antwoord, want as hy gesê het hy kon dit verduidelik, sou hulle hom nie aangestel het nie. Hierdie verkeerde houding teenoor die waarheid is wat die skare kwesbaar vir kultusse kan maak. Ja, die Drie-eenheid is kompleks, en ja, God het ons nie alles daaroor in die Bybel vertel nie. Maar 'n ervare, godvresende leraar behoort in staat te wees om behoorlik te verduidelik wat God oor die Drie-eenheid geopenbaar het, sowel as al die ander groot Christelike leerstellings. Wanneer 'n kerk die onderrig van leerstellings wil bagatelliseer, is die kerk gereed om van die ortodoksie af te wyk, al kan dit dalk 'n dekade of so neem.

V: In Handelinge 8:1b-25, is daar vandag egte Christene wat nogal anders is?

A: Ware Christene verskil oor sekondêre leerstellings soos gelowiges- teenoor doop van babas, die verhouding tussen God se soewereiniteit en mense se vrye keuse/wil, die Here se Aandmaal, charismatiese gawes. Christene verskil ook oor wat hulle as die beste praktyke beskou: moet klein kinders altyd saam met volwassenes in die kerk wees, moet daar 'n gestandaardiseerde kurrikulum wees, moet 'n denominasie of 'n plaaslike gemeente die kerkpersoneel besit, moet daar 'n denominasionale sendingraad wees, en baie ander dinge wat nie in die Bybel gespesifiseer word nie.

V: In Handelinge 8:2, waarom het toegewyde gelowiges oor Stefanus se dood getreur, aangesien Stefanus by Jesus gaan wees het?

A: Die Skrif sê dit nie, maar ons kan 'n paar redes sien.

1. Hulle was bedroef oor hierdie "skynbaar voortydige" dood van die magtige man van God, en oor al die geleenthede vir diens aan God wat deur sy dood verlore gegaan het. God is egter in beheer, en wat as 'n voortydige dood kan voorkom, was dalk 'n faktor in Saul se bekering tot Christus.

2. Hulle het dalk getreur dat hulle Stephen nie weer sou sien tot in die Hemel nie.

3. Alhoewel hulle geweet het Stefanus sou in die Hemel wees, is dit soms moeilik om dinge deur die oë van geloof te sien wanneer die geskeurde, gekreukelde liggaam van die geliefde vriend voor hulle lê onder 'n hoop koue, wrede klippe.

Die Griekse woord vir "dood" hier, anairesei, is nie die algemene woord vir dood nie, maar 'n mediese term.

Wanneer 'n geliefde gelowige vandag sterf, is dit natuurlik en aanvaarbaar om te treur oor die feit dat ons hulle vir 'n rukkie nie kan sien nie. Maar ons treur nie soos dié wat geen hoop het nie, want ons sal hulle in die hemel sien.

As 'n kanttekening het hulle dalk privaat oor Stefanus getreur, want die Joodse Misjna sê dat 'openbare klaagliedere' nie gesing moet word vir dié wat deur 'n oordeel van die Sanhedrin tereggestel is nie, alhoewel stille rou aanvaarbaar was.

V: In Handelinge 8:5, het Filippus na die stad met die naam Samaria gegaan of na 'n stad in die streek Samaria?

A: Daar was sowel 'n streek as 'n stad daarin met die naam Samaria. Die letterlike Grieks is "'n stad van Samaria", so dit kon enige stad in die streek Samaria wees. Justinus die Martelaar (c. 150 n.C.), self 'n Samaritaanse Christen, sê dat Simon van die Samaritaanse dorpie Gitto/Gitta was. Dus het óf Filippus na Gitto/Gitta gegaan, óf Simon na 'n ander stad gegaan. Sien die Eerste Apologie van Justinus die Martelaar, hoofstuk 26 bl. 171 vir meer inligting.

V: In Handelinge 8:5-8,8:26 –40, watter Filippus was dit?

A: Die Skrif sê nie of dit Filippus die apostel of Filippus die Griekse evangelis in Handelinge 6:1-5 en Handelinge 21:8-9 was nie. As dit Filippus die Griekse was, sou dit beteken dat die vermoë om baie magtige wonders te verrig nie tot die twaalf apostels beperk was nie.

Aan die ander kant het Papias, Polycrates en Eusebius almal Filippus die Evangelis in Handelinge 8:5 en Filippus die apostel as dieselfde persoon beskou.

V: In Handelinge 8:9, wat van die liberale kritikus-teorie dat Simon Magus 'n sinoniem of skuilnaam vir Paulus was?

A: Hierdie teorie is eers deur Baur vorendag gebring, gebaseer op die konfrontasie tussen Petrus en Simon Magus in die (ketzerige) Ebionitiese Herkennings van Petrus. 'n Ander liberaal, Spitta, noem dit egter 'n "volmaakte absurditeit". Waarom sou Lukas dit byvoeg as hy die vriend en reisgenoot van Paulus was?

V: In Handelinge 8:9-24, waarom het Simon probeer om die reg om mense te genees te koop?

A: Volgens Simon Magus se perspektief sou dit nie so sleg gelyk het nie. Die Joodse hoëpriesterskap is in die Seleusidiese tyd en onder die Romeine gekoop. In die Middeleeue het sommige pouse die sogenaamde "pouslike opvolging" vervul deur hul amp as paus te koop. Simon Magus het net gedoen wat baie ander valse godsdienstige leiers gedoen het.

Uit die oogpunt van God en Petrus het Simon Magus egter iets verskrikliks gedoen. Om te koop wat God vrylik gee, en moontlik om betaling te vra vir die uitdeling van die genade wat God vrylik gegee het, sou 'n belediging van God wees.

V: In Handelinge 8:9-24, was Simon hier gered?

A: Handelinge sê Simon het geglo en is ook gedoop. Vir die tipiese waarnemer was daar blykbaar geen verskil tussen Simon en enigiemand anders nie. Om egter Amerikaanse voetbalterminologie te gebruik, was dit 'n "fumble". Petrus het vir Simon gesê: "Mag jou silwer met jou vergaan", terwyl gelowiges volgens Johannes 3:16 nooit sal vergaan nie. Petrus het gesê dat Simon geen deel in hierdie bediening gehad het nie, sy hart nie reg was nie, en hy deur bitterheid vergiftig en deur ongeregtigheid gebind was. Simon was beslis nie op daardie tydstip gered toe Petrus hierdie dinge vir hom gesê het nie. Dié wat glo dat mense hul saligheid kan verloor, en dat Simon syne verloor het, sal moet verstaan dat Simon, as hy inderdaad gered was, hoogstens vir 'n uur of so gered sou gewees het. Simon het meer besorg gelyk om hierdie oordeel te ontvlug as om God se barmhartigheid en vergifnis te ontvang.

Die werklike antwoord kan gesien word in Simon se daaropvolgende geskiedenis. Hy het 'n kettery begin, en het selfs 'n dissipel met die naam Menander gehad, wat sy ketterlike tradisie voortgesit het.

Hiervandaan kom die Engelse woord "simony", wat beteken om geld te betaal om 'n kerkamptenaar te word.

V: In Handelinge 8:9-24, wat het met Simon Magus gebeur?

A: Skrifgedeelte vertel ons niks oor Simon se uiteindelike bekering of gebrek daaraan nie. Op daardie tydstip was Simon nie gered nie; die woord vir geloof hier, pisteuo, is dieselfde woord vir die geloof van duiwels in Jakobus 2:19, Lukas sê nooit dat Simon die Heilige Gees ontvang het nie, en wat nog belangriker is, Petrus het gesê Simon was [nog steeds] besig om te vergaan. Met ander woorde, Simon het die geloof "bely", maar hy het nie die geloof "besit" nie. Die Engelse term simonie kom van hierdie gedeelte af. Dit is die bose praktyk om 'n kerkamp deur omkopery te probeer verkry.

Die kerkvaders Justinus Martelaar, Irenaeus, Clemens van Aleksandrië, Tertullianus en Hippolytus vertel ons van Simon se daaropvolgende dade as 'n berugte ketter. (Irenaeus was 'n dissipel van Polykarpus, wat 'n dissipel van Johannes die apostel was. Hippolytus was 'n dissipel van Irenaeus.)

Justin Martelaar (c. 150 n.C.), self 'n Samaritaanse Christen, sê dat Simon van die Samaritaanse dorpie Gitto/Gitta was. Hy sê hy het 'n dissipel gehad, Menander, 'n Samaritaan van die dorp Capparetaea, wat ná Simon sy eie kettery begin het. Justin sê dat Simon later na Rome gegaan het, towerkrag bedryf het, en daar is 'n standbeeld ter ere van hom opgerig. Eerste Verdediging van Justinus die Martelaar, hoofstuk 26, bl. 171. Justinus is hier byna seker verkeerd. 'n Standbeeld op 'n eiland in die Tiberrivier is opgegrawe met die inskripsie "Semoni Sanco Dei Fidio" wat verwys na "Semo Sancus", 'n Sabynse god soortgelyk aan Hercules. Sien The Expositor's Greek Testament, deel 2, bl. 213 vir meer hieroor.

Irenaeus in Teen die Ketters (182–188 n.C.) het heel hoofstuk 23 aan Simon Magus gewy. Hy het gesê dat keiser Claudius Simon Magus met 'n standbeeld vereer het weens sy towerkrag. Irenaeus sê dat Simon geleer het dat hy aan die Jode as die Seun, aan die Samaritaners as die Vader, en aan ander nasies as die Heilige Gees verskyn het. Simon het 'n vrou uit Tirus met die naam Helena uit slawerny bevry, wat volgens Simon die eerste vrug van sy verstand was. Simon het gesê dit was dieselfde Helena oor wie die Trojaanse Oorlog gevoer is. Irenaeus sê Simon Magus se opvolger was die ketter Menander.

Teen alle ketteryhede (200–210 n.C.) wy ook die eerste hoofstuk daaraan om Simon Magus te bespreek. Tertullianus sê dat Simon homself "Die Opperdeug" genoem het, en dat sy opvolger Menander was.

Tertullianus (198–220 n.C.) sê in 'n Traktaat oor die siel, hoofstuk 34, dat Simon sy energieë daaraan gewy het om die waarheid te vernietig nadat Petrus hom bestraf het. Hy voeg by dat Helena 'n vrou uit Tirus was wat 'n slavin in 'n bordel was.

Sien vir aanhalings van die ander skrywers.

V: In Handelinge 8:14-17, was dit 'n normale ervaring?

A: Nee. Die vertraging om in Jesus te glo sonder om die Heilige Gees in hulle te hê, was óf te wyte aan:

1. Die koms van die apostels, of

2. Onvoldoende onderrig deur Filippus, of

3. Onkorrekte begrip van wat Filippus geleer het.

As hulle die Heilige Gees sonder die apostels ontvang het, sou hulle dalk van hulself as 'n "tweede kerk" onafhanklik van die kerk wat in Jerusalem begin het, gedink het. Maar hulle was onvolledig totdat die apostels uit Jerusalem gekom het, en so was alles gekoppel aan die [een] kerk wat in Jerusalem begin het. Hierdie ervaring was oorgangstydig in die geskiedenis van die kerk.

V: In Handelinge8:15 –17, waarom is die Heilige Gees nie aan die Samaritaners gegee toe hulle die evangelie vir die eerste keer gehoor het nie?

A: Christene het twee sienings.

1. Die prediking wat hulle gehoor het, was onvolledig.

2. Die prediking was goed, maar vir hierdie "groot oorgang" van prediking na die Samaritaners was dit gepas dat sommige van die apostels teenwoordig was voordat die Heilige Gees na hierdie nie-Jode gekom het. Sien 1001 Bible Questions Answered bl. 50, 53 vir meer oor hierdie siening.

V: In Handelinge 8:26, wat was die doel van Filippus se reis van Jerusalem na Gaza?

A: Volgens Filippus se perspektief het hy geen idee gehad nie. Daar was baie mense in Jerusalem, en baie min wat die 50 myl langs die woestynpad van Jerusalem na óf Nuwe Gaza (gebou in 57 v.C.) of Ou Gaza (in 93 v.C. geplunder), ook bekend as Gaza by die woestyn, gereis het. Daar was baie gelowiges om te dissipels te maak, baie ongelowiges om die evangelie mee te deel, en oor die algemeen baie geleenthede vir getuienis. – baie meer as wat daar op 'n woestynpad sou wees. Filippus het nie geweet waarom hy beveel is om na Gaza te gaan nie. Terloops, Handelinge 8:40 wys dat Filippus nooit in Gaza aangekom het nie, ten minste nie op hierdie reis nie.

Maar vanuit God se oogpunt was daar 'n belangrike doel waarom Filippus uit sy pad moes gaan om net met een man te praat. Vanaf hierdie tyd het die Christendom in Ethiopië begin. Dit is asof die Jodendom hierdie volk vir die evangelie voorberei het, en God dadelik hiervan gebruik gemaak het. Filippus en die demone sou dit egter nie geweet het nie. Ook het Christene nog nie die evangelie buite Jerusalem en Samaria gepreek nie, en daarom het God Filippus na die Ethiopier gebring.

V: In Handelinge 8:27, wanneer mag God van ons vra om iets te doen sonder dat ons weet waarom?

A: God kan dit te eniger tyd doen as Hy wil. God mag dit doen om ons gehoorsaamheid te beproef, of omdat God wil hê ons moet reageer soos ons sou reageer as ons nie die hele storie geken het nie.

Mens kan kyk na die verhaal van die groot sendeling Adoniram Judson, wat van 1788-1850 geleef het. Hy is in Malden, Massachusetts gebore uit 'n Kongregasionalistiese predikant en sy vrou, en Adoniram het Christus van kindsbeen af gevolg. Hy het op 16-jarige ouderdom universiteit toe gegaan (later Brown Universiteit) en het op 19-jarige ouderdom as Valedictorian gegradueer. Terwyl hy egter op kollege was, het hy goeie vriende geword met 'n skeptikus en deïs en sy geloof verloor. Hy het 'n skool geopen en 'n grammatika- en wiskundeboek geskryf. Later, op 'n reis, het hy by 'n herberg gebly en die doodsgekreun van die persoon in die kamer langs hom gehoor. Die volgende dag het Adoniram uitgevind dat die persoon oorlede was, en "toevallig" was dit sy beste vriend. Judson het daarna in 1808 tot die geloof teruggekeer. Hy het Latyn, Grieks en Hebreeus geken. Judson en sy vrou Nancy het in 1812 getrou en die volgende dag op 'n skip na Kalkutta, Indië, geklim as Kongregasionalistiese sendelinge. Judson het ook die doop bestudeer en tot die gevolgtrekking gekom dat die doop iets is wat gelowiges moes doen; dit was nie vir babas nie. Toe hy daar aankom, het hy die Kongregasionalistiese sending verlaat en die Suidelike Baptiste gevra om hom te ondersteun, wat hulle ook gedoen het. William Ward het hom gedoop. Tydens die Brits-Amerikaanse Oorlog van 1812 het die Britse Oos-Indiese Kompanjie Amerikaanse sendelinge uit Indië uitgewys, en so het hulle in 1813 op 'n skip na Birma geklim; sy vrou het op die skip 'n miskraam gehad. Hy het drie jaar lank sowat 12 uur per dag Birmaans bestudeer. Van 1810 tot 1823 het hy net gesien hoe 18 mense die Here leer ken, maar hy was op pad met sy 24 jaar lange taak om die Bybel in die Birmaanse taal te vertaal, wat hy voltooi het. Tydens die Anglo-Birmese Oorlog van 1824 het die Birmaanse koning hom en sy vennoot in 'n afgryslike, ratte-besette tronk gegooi. Sy swanger vrou het hul derde kind gebore. Toe is sy tweede kind oorlede, en in 1824 is sy vrou oorlede. In 1827 is sy derde kind oorlede.

Terwyl hy aan die Karen en ander stamsvolke in die suide gepreek het, het Adoniram 'n slaaf van een van sy bekeerlinge losgekoop en bevry: Ko Tha Byu. Hy was nie 'n baie belowende kandidaat nie. Anders as Judson kon hy nie lees nie. Terwyl Judson 'n uitputtende drie jaar deurgebring het, kon Ko Tha Byu nie eens Birmaans praat nie. Hy was 'n rover en hy kon nie onthou hoeveel mans hy vermoor het nie, al was dit minstens 30. – onberispelike kwalifikasies, inderdaad! Nadat hy bevry is, is hy gedoop, en het toe onmiddellik in die oerwoud verdwyn om na sy stam terug te keer. Maar toe hy vir sy mede-Karenstamlede preek, het vier van hulle onmiddellik tot Christus gekom. Die Karen-mense het 'n "oorgelewerde tradisie van die oudstes" gehad oor 'n onveranderlike, ewige, almagtige God, die skepper, wat 'n man en 'n vrou geskep het wat uit sy rib geneem is. Hulle is deur die duiwel verlei, en dat eendag 'n Verlosser sou kom. Hulle het geglo dat eendag wit buitelanders heilige geskrifte hieroor sou bring. Die Christendom het soos veldbrand versprei toe Ko Tha Byu en George en Sarah Boardman die suidelike Karen-mense geëvangeliseer het. Aangemoedig hierdeur het Judson sy jaarlange depressie afgeskud. Hy het toe na deur tigere geteisterde oerwoude gegaan om die noordelike Karen-mense te evangeliseer. Met al hierdie ontberings, terugslae en skamele aanvanklike reaksie, wat was die resultate? Teen die tyd van sy dood was daar 100 kerke en 8 000 gelowiges, hoofsaaklik Karen- en Kachin-stamlede. Vandag is die lande met die meeste Suid-Baptiste die VSA, Indië en Myanmar. (geneem uit Wikipedia oor Adoniram Judson, 30/3/2018).

V: In Handelinge 8:27, wie was Kandase?

A: Kandase (of Kandake) was 'n term vir die koninginne van Nubie, net soos Farao 'n term is vir die konings van Egipte, en Keiser 'n term was vir die keisers van Rome.

'n Ethiopiese koningin het altyd as regent vir haar seun geregeer, omdat die seun as 'n kind van die son beskou is en te heilig was om met sekulêre sake te handel. Dit is gebaseer op Bion van Soli Aethiopica 1; Strabo se Geografie 17.1.54; Plinius die Elder se Natuurlike Geskiedenis 6.186, Dio Cassius se Geskiedenis van Rome 54.5.4, en Eusebius se Kerkgeskiedenis 2.1.13 NPNF2 bl. 105.

V: In Handelinge 8:27, waarom sou 'n Ethiopier na Jerusalem wou gaan?

A: Die antieke land wat Ethiopië genoem is, was eintlik noord van die moderne Ethiopië in die moderne Soedan. Na 590 v.C. het Joodse huursoldate 'n fort by Elephantine in suidelike Egipte beman om die Nubiers daarvan te weerhou om Egipte aan te val. Sommige wat van Ethiopië gekom het, kon hulle nakomelinge gewees het.

Daarbenewens het die Koningin van Skeba Jerusalem tydens Salomo se tyd besoek (omstreeks 960 v.C.). Alhoewel Skeba oorkant die Rooi See van Ethiopië was, het blykbaar sommige mense uit die land van die hedendaagse Ethiopië destyds tot die Jodendom bekeer en was nog in die twintigste eeu daar. In die tiende eeu n.C. het die noordelike Ethiopiese koninkryk Beni Hamwiyah teen die Christelike Ethiopiese koninkryk suid van hulle geveg.

Irenaeus teen Hereesieë (180–188 n.C.) boek 3 hoofstuk 12.6 bl. 432 en Eusebius se Kerkgeskiedenis boek 2 hoofstuk 1.13 bl. 105 sê dat die eunug deur God gestuur is om aan die Ethiopiërs te preek.

Opsommend was hierdie Ethiopier waarskynlik op pad na die Joodse Tempel omdat hy van die Joodse godsdiens was. Daarbenewens is dit moontlik dat hy ook 'n bietjie Joodse bloed in hom gehad het.

V: In Handelinge 8:27, waarom staan daar dat die Ethiopiër na Jerusalem gegaan het om te aanbid, in plaas van na die tempel?

A: Deuteronomium 23:1 sê dat 'n kasteel nie die tempel kon binnegaan nie. Aangesien hy, as 'n kasteel, nie veronderstel was om die tempel self binne te gaan nie, kon hy ten minste na die buitenste voorhof van die heidene gaan. Ons weet nie of hy na Jerusalem gegaan het met die wete daarvan of nie.

Voordat Filippus by hom aangesluit het, het hy dalk Jesaja 56:3-7 gelees. Die Etiopiese eunug kon steeds na Jerusalem gegaan het om die Paasfees te vier, en het ander na die tempel gestuur om namens hom te offer.

V: In Handelinge 8:36, behoort 'n persoon gedoop te word wanneer hulle glo?

A: Sodra 'n persoon glo en eenvoudig verstaan wat dit beteken om 'n Christen te wees, behoort hulle gedoop te word. Daar is twee kwessies hier: klasse voor doop, en die doop van gelowiges teenoor babas.

1. Sommige Christene glo dat 'n persoon onmiddellik ná geloof in Christus gedoop moet word, soos die Ethiopiese eunug. Ander Christene glo dat daar eers onderrig moet wees, en die kerk in Alexandrië het dit tot die uiterste gevoer deur 'n tweejaarlange kategumenaatklas voor die doop te hê. Let wel dat die eunug vertroud was met die Skrifte voordat hy Filippus ontmoet het, en alhoewel sy kennis onvolmaak was, was dit voldoende om onmiddellik gedoop te word.

2. Hierdie vers handel nie oor die doop van gelowiges teenoor dié van babas nie. Alle Christene glo dat as 'n volwassene in Christus glo en nog nie gedoop is nie, hulle gedoop behoort te word. Sien die bespreking oor gelowiges- en babadoop in Kolossense 2:11-12 vir meer inligting.

As 'n kanttekening weet ons nie presies waar Filippus en die eunug in die water afgegaan het om gedoop te word nie, maar die Wadi el-Hesi, noordoos van Gaza, sou gerieflik gewees het en op die pad gelê het. Ons kan egter nie seker wees nie, omdat daar 'n aantal seisoenale wadi's tussen Jerusalem en Gaza was, en die klimaat in Palestina destyds 'n bietjie minder dor was.

V: In Handelinge 9:1-2, waarom sou die Joodse priesters so gretig wees om Christene te dood?

A: Daar is drie gelyktydige redes.

Hoofsaaklik 'n godsdienstige bedreiging: Jesus se koms en die inrigting van dinge op 'n nuwe wyse wat in stryd was met die tradisies van die Fariseërs, was 'n bedreiging vir hul godsdienstige leierskap.

Sekondêr politieke mag: Dit was in hierdie tyd dat die Romeine iets weggeneem het wat as baie belangrik vir die Joodse leiers beskou is; die reg om mense vir kapitaalmisdade tereggestel te word. Aangesien die Romeine blykbaar sou instem tot die dood van Christene, is dit 'n veronderstelling dat dit 'n manier sou wees om ten minste die skyn te behou dat hulle daardie mag behou.

Geestelik was Satan hier aan die werk. Selfs vandag wil Satan aanbidders van God doodmaak.

V: In Handelinge 9:1-2, waarom sou briewe van Joodse (nie Romeinse) leiers in Jerusalem enige uitwerking hê op 'n nie-Joodse stad buite Judea? Stel jou voor ek gaan na my predikant en vra hom om 'n brief te skryf aan die leier van Noord-Korea om alle Christelike gevangenes aan my vry te laat. Wanneer ek na Noord-Korea reis om dit af te lewer, hoe dink jy sal dit ontvang word? As jy dink dit sou nie goed afloop nie, waarom sou Saulus dan 'n beter ontvangs in Damaskus verwag?

A: Daar is twee antwoorde, en albei kan waar wees.

1) Dit is waarskynlik dat Rome die reg van Joodse priesters sou erken om Jode uit ander stede uit te lewer om verhoor te word.

2) Die Nabateese-Arabiese koning van Sirië en Damaskus destyds, Aretas IV, het die Romeine wat hom beheer het, gehaat. Hy sou baie geneig wees om die Joodse priesters 'n guns te bewys, omdat hy geweet het dat hulle Rome ook nie gehou het nie. Daar was baie Joodse mense in Damaskus; Josefus rapporteer dat die mense van Damaskus óf 10 500 óf 18 000 Joodse mense in Damaskus vermoor het.

Ten slotte was Saulus dalk nie seker of die briewe van die Joodse priesters erken sou word nie.

V: In Handelinge 9:1-2, wat het Saulus geweet?

A: In sy eie lewe het Saulus waarskynlik groot waarde aan tradisie geheg. Volgens Genesis 10:4 en argeologie was óf die stad óf die volk van Tarsus ouer as Abraham. In Filippense 3:4-6 het Paulus na sy afkoms, sy status as Fariseër en sy ywer verwys. Dit is voor Filippense 3:7-8, waar Paulus gesê het dit was alles drek in vergelyking met die kennis van Christus.

Oor Christene het Saul geweet dat hulle toegewyd was, bereid om opofferings te maak, en uiterste moeite sou doen om Jode vir Christus te wen.

V: In Handelinge 9:3-8, hoe verskil dit van die weergawes in 22:6-11 en Handelinge 26:12-18?

A: Die weergawes verskil in drie opsigte.

Lig en Paulus se metgeselle

Handelinge 26:13: Die lig was rondom Saulus en sy metgeselle

Handelinge 22:6,9: Saulus en sy metgeselle het almal 'n helder lig gesien.

Handelinge 9:3 'n Lig uit die hemel het rondom Saulus geskyn, maar dit spesifiseer nie wat rondom sy metgeselle was of wat hulle gesien het nie.

Gevolgtrekking: Saulus en sy metgeselle het almal 'n helder lig gesien wat om hulle was. Dit spesifiseer nie of die lig eers om Saulus was, of om almal gelyktydig nie, en eintlik maak dit nie saak nie.

Stem en Paulus se metgeselle

Nie die antwoord nie: In Handelinge 22:8-9 kon Paulus dalk eenvoudig verkeerd gewees het oor wat die manne gehoor het, en die Skrif het getrou opgeteken wat Paulus gesê het. Egter, Paulus het waarskynlik geweet, en hy was waarskynlik NIE hier verkeerd nie.

Die antwoord:

Handelinge 26:14 Saul van Tarsus (Paulus) het 'n stem gehoor. Dit spesifiseer nie wat sy metgeselle gehoor het nie

Handelinge 22:9 Saulus se metgeselle het nie die stem gehoor/verstaan nie.

Handelinge 9:7 Saulus se metgeselle het die geluid gehoor, maar niemand gesien nie.

Gevolgtrekking: Daar is geen probleem as Saulus se metgeselle 'n geluid gehoor het, maar nie die stem verstaan het nie. Die woord in Handelinge 22:9 word 153 keer in Lukas se geskrifte gebruik. 57 keer beteken dit luister om te verstaan, en 7 keer beteken dit om te gehoorsaam. Hierdie werkwoord in die genitiefvorm beteken gewoonlik net hoor. In die akkusatiewe vorm, soos gebruik in Handelinge 22:9, beteken dit dikwels luister om te verstaan, alhoewel dit ook net hoor kan beteken.

Houding van Sauls metgeselle

Handelinge 26:14 Saul en sy metgeselle het almal op die grond geval

Handelinge 22:6-9 Saul het op die grond geval, maar dit spesifiseer nie wat sy metgeselle gedoen het nie.

Handelinge 9:7 Sauls metgeselle het daar stom gestaan.

Gevolgtrekking: Aanvanklik het hulle almal gestaan. Saulus is verblind en het op die grond geval. Nadat hulle aanvanklik stom gestaan het, sou die vrees vir die stem en die lig maklik veroorsaak het dat sy metgeselle ook op die grond geval het.

V: In Handelinge 9:4-7, hoe kom dit dat Paulus ander dinge gehoor en gesien het as die ander?

A: Die ander manne het die lig gesien en die geluid gehoor, maar God het slegs bedoel dat Saulus die woorde moes verstaan.

V: In Handelinge 9:11, is daar enige argeologiese bewyse vir die Regte Straat in Damaskus?

A: Ja. Daar is nie net argeologiese bewyse dat die straat eens deur kolonnades omring was nie, maar die straat word vandag nog gebruik. Die straat loop van noordoos na suidwes en was in Paulus se tyd ten minste twee myl (3,2 km) lank.

V: In Handelinge9:15 –16, waarom het God Saulus van Tarsus as Sy gekose instrument gekies?

A: Dit is een van 'n aantal verse wat wys dat die Here op geheimsinnige maniere werk. Al kan ons vandag almal die Handelinge lees en sien dat God goed gekies het, moes dit vir Ananias baie vreemd gelyk het. Dit is verstaanbaar dat Ananias, alhoewel hy in God geglo het, in Handelinge 9:13-14 om bevestiging gevra het, en God dit vrygewig en genadiglik aan hom gegee het.

V: In Handelinge 9:16, wat was die doel daarvan om vir Ananias te sê hoeveel Saul vir Christus se naam sou ly?

A: Die Skrif sê nie. Ananias moes nie gevoel het dat Saulus van Tarsus dit "maklik" gehad het nie, want die lyding wat hy verduur het, was waarskynlik meer as die lyding wat hy aan enige een persoon berokken het.

V: In Handelinge 9:23, wie het probeer om Paulus te dood?

A: Handelinge9:23 sê die Jode het probeer om Paulus te dood. Daarbenewens sê 2 Korintiërs 11:32-33 dat die goewerneur onder koning Aretas ook probeer het om Paulus te arresteer.

V: In Handelinge 9:26, waarom was die dissipels bang vir Saul, aangesien hulle nie bang vir die dood moes wees nie?

A: Christene moet versigtig wees, en Jesus het gelowiges vertel dat hoewel vervolging onvermydelik was (Johannes15:20 ), gelowiges kan vlug vir vervolging (Matteus10:23 ).

Daarbenewens kon die dissipels natuurlik die pynlike dood gevrees het wat Saulus van Tarsus aan ander toegedien het.

V: In Handelinge 9:27-28, was Barnabas dapper of roekeloos om Saulus, 'n potensiële "infiltreerder", aan die ander voor te stel?

A: Al kan dapperheid en dwaasheid saamgaan, was Barnabas hier nie dwaas nie. Sy vertroue in wat God in Saulus gedoen het, het vir Barnabas die moed gegee om vorentoe te gaan en Saulus aan die ander voor te stel.

V: In Handelinge 9:27-28, waarom dink jy het Barnabas so 'n moed gehad dat hy nie vir Saul bang was nie, alhoewel die ander dit was?

A: Die Skrif sê dit nie, maar ons kan oor drie redes spekuleer.

Temperament Barnabas was 'n bemoedigende tipe mens, en hy was dalk meer bereid om iemand te vertrou.

Tyd saam met Paulus deurgebring Barnabas het nie net gerugte gehoor dat Paulus dalk verander het nie; hy het self met Paulus gepraat en gehoor hoe Paulus in Damaskus met ander debatteer het.

God het hom gewys. As God met Barnabas oor Paulus gekommunikeer het, soos Hy met Ananias gedoen het, of as God Barnabas die vertroue gegee het, sou hy natuurlik nie bang wees nie.

Een punt wat hieruit geleer kan word, is dat God nie altyd eers aan die leierskap van die kerk dinge openbaar nie. Leiers moet ook bereid wees om van ander lede te leer.

V: In Handelinge 9:31, hoe het die kerke in die vrees van die Here geleef, en hoe behoort ons dit vandag te doen?

A: Hulle het 'n eerbied vir God en Sy krag gehad. Hulle het Sy Woord gerespekteer, en die vrees van die Here was 'n motivering vir evangelisasie en heilige lewe.

Ander verse wat 'n gelowige se vrees vir die Here toon, is Genesis 22:12; Spreuke 1:7; 1 Samuel 12:14; 2 Kronieke 6:33; 19:7; Nehemia 5:9; Psalm 19:9; 22:25; 33:8; 119:74; 128:1; Prediker 8:13; 12:13; Jesaja 11:3; Jeremia 5:22; Miga 6:9; Maleagi 3:5, en 2 Korintiërs 5:11.

V: In Handelinge9:43 , was leerlooier 'n onrein beroep vir Jode?

A: Die Israeliete het hierdie belangrike ambag van die Egiptenare geleer, alhoewel die Siriërs dit ook beoefen het. Die Jode het looiery nie as 'n goeie beroep onder die Jode van Jesus se tyd beskou nie, aangesien hulle met dooie diere moes werk om die velle af te haal. Simon het onder Christene gemeenskap gevind, maar hy sou dalk nie onder die Jode gemeenskap gevind het nie. Dit was 'n seremonieel onreine beroep, en in Joppe was die looier se huise op die suidelike kus net buite Joppe geleë (waar die gebruikte chemikalieë weggegooi kon word).

V: In Handelinge 10, wat is die hooftoepassing van hierdie twee boodskappe?

A: Die boodskap wat aan Kornelius in Handelinge 10:1-8 oorgedra is, is dat die Evangelie van die Jode af kom. In Handelinge 10:9-23 is die boodskap wat aan Petrus oorgedra is, dat die Evangelie ook vir die heidene is.

V: In Handelinge 10:2, 4, 31, wat weet ons van Kornelius?

A: Cornelius het beide 'n ongewone en 'n algemene naam gehad. In 82 v.C. het Cornelius Sulla 10 000 slawe bevry, wat almal toe hul naam na Cornelius verander het ter ere van hom. Die Expositor's Bible Commentary, vol. 9, bl. 384–385, veronderstel dat Cornelius moontlik van een van hulle afgestam het. Ons weet dat die Romeinse "Italiaanse Regiment" in Sirië in 69 n.C. gedien het.

Cornelius self was 'n ongewone man, 'n soldaat in 'n bezettingsleër, en tog het hy geld gegee om die armes in die bezette land te help. Hy het waarskynlik 'n private fortuin gehad aangesien hy baie liefdadigheid kon gee. Oor senturione in die algemeen sê die geskiedkundige Polybius: "Daar word van senturione verlang om nie so baie dapper en avontuurlustig te wees nie, maar eerder goeie leiers met 'n standvastige en bedagsame gemoed, nie geneig om die aanval te loods of sonder rede te veg nie, maar in staat om, wanneer hulle oorweldig en onder druk is, stand te hou en by hul pos te sterf." Geskiedenisboek 6, hoofstuk 24. Keesarea was die hoofstad van Judea wat die Romeinse regering betref.

Daar word gesê dat Kornelius 'n senturio van 'n kohort was. 'Senturio' het oorspronklik 'oor 100 man' beteken, maar senturios was gewoonlik oor 'n kohort, wat 'n tiende van 'n legioen was, oftewel 300 tot 600 man. Die 'Italiaanse kohort' was waarskynlik Cohors II Miliaria Italica Civium Romanorum. Hierdie kohort het uit bevrydes uit Italië bestaan wat burgers geword het en almal boogskutters was. Hulle is 'n bietjie voor 69 n.C. na Sirië oorgeplaas en het by die verowering van Jerusalem in beide 70 n.C. en 135 n.C. betrokke geraak. Al kan argeoloë nie onafhanklik verifieer waar die kohort in 41–44 n.C. was nie, maak dit sin dat die watervoorsiening by Keesarea bewaak moes word.

As 'n kanttekening was hierdie gebeurtenis baie belangrik vir Petrus, aangesien hy dit weer genoem het in Handelinge 11 en 15:6-9.

V: In Handelinge 10:2, 4, 31, wat was die verband tussen Kornelius se aalmoese en God se antwoord op sy gebede?

A: Kornelius het die waarheid oor God in die Ou Testament gesien. Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Kornelius se aalmoese was op geen wyse nodig om die Almagtige God in staat te stel om te werk of om sy gebede te verhoor nie.

2. Kornelius se opregte gebede is verhoor, net soos God almal se opregte gebede om Hom te ken, verhoor.

3. Dit is interessant dat beide liefdadigheid en gebede voor God verskyn het. Dit is amper asof die liefdadigheid as 'n vorm van gebed beskou is of as iets wat sy gebede versterk het.

V: In Handelinge 10:2, 22, 44-48, aangesien Kornelius Godvreesend was en gereeld tot God gebid het, maar tog nog nie weergebore was nie tot ná Petrus se besoek, sou Kornelius na die hel gegaan het as hy gesterf het?

A: Dit is 'n oorbodige punt. As die God waarvan ons praat óf nie kundig genoeg was om te weet dat Kornelius Jesus vreugdevol sou aanvaar nie, óf nie kragtig genoeg was om Kornelius tot hierdie tyd lewendig te hou nie, dan praat ons nie van die God van die Bybel nie.

Let daarop dat Kornelius se gebede en gawes, voordat hy van Jesus gehoor het, 'n aanvaarbare gedenkte aan God was. Dit geld ook vir mense wat voor Jesus gesterf het en God se woord in die Ou Testament gehoorsaam het, en Kornelius is deur die Jode gerespekteer, nie vir sy vrees vir enige god nie, maar vir sy vrees vir die ware God, hulle God.

V: In Handelinge 10:10-16 en Markus 7:17-23, aangesien Jesus gesê het hy sou niks in die wet afskaf nie in Matteus 5:17, waarom volg Christene nie die Ou-Testamentiese spyswette soos Moslems [na bewering] doen nie?

A: Alhoewel nie Christene of Moslems die dieetwette volg nie, volg Christene dit nie omdat hulle na Jesus luister. Vyf punte om in die antwoord in ag te neem.

Op daardie tydstip het Jesus se volgelinge die Ou-Testamentiese voedselwette gehou. Jesus het eintlik gesê dat nie een jota of tittel sal verbygaan voordat alles vervul is nie.

Die feit van Jesus se opstanding het fundamenteel die manier verander waarop God met Sy kinders omgegaan het. 'n Engel het vir Petrus, Jesus se apostel, meegedeel dat God alle kos rein gemaak het in Handelinge 10:9-16. Let wel, dit sê nie hierdie diere was altyd rein nie, maar eerder dat God hulle rein gemaak het.

Selfs Moslems wat hierdie beswaar opper, moet self erken dat sommige van die Ou-Testamentiese dieetwette nie gevolg moet word nie. Mohammed het Moslems geleer dat hulle kamelvleis kon eet (Sahih Muslim vol.1 boek 1 nr.220 bl.70), tog verbied Levitikus 11:3-8 en Deuteronomium 14:6-8 om kamel te eet.

Luister na Jesus in Matteus 15:10,17-20 en Markus 7:14-15. Jesus het gesê dit is wat uit 'n mens uitkom wat hom onrein maak, nie wat inkom nie. Markus 7:19 wys dat Jesus hiermee alle kos rein verklaar het. As ons Jesus 'n profeet noem, behoort ons na Sy woorde te luister.

'n Stem uit die hemel het vir Petrus beveel om te eet in Handelinge 10:10-16, en het hom getoon dat die koswette slegs van krag was tot by Jesus se offer, nie daarna nie. Ons moet die stem van God se engel en Jesus se apostel gehoorsaam.

Gevolglik behoort ons nie te ignoreer wat God se profete gesê het nie, maar na hulle te luister.

V: In Handelinge 10:20-23, toe Petrus beveel is om nie te huiwer om saam met die drie mans te gaan nie, het Petrus ongehoorsaam opgetree deur hulle uit te vra, hulle in sy huis te nooi en die volgende dag te vertrek?

A: Miskien was Petrus nie so vinnig as moontlik nie. Aan die ander kant, as dit laat in die dag was, was die enigste praktiese ding om vroeg die volgende oggend te vertrek eerder as om te probeer om 'n huis in die donker te vind. Onthou, destyds het hulle geen straatnaame of straatligte gehad nie.

Ongeag, Petrus het beslis beoog om saam met hulle te gaan. Dit was nie wettig vir 'n Jood om saam met 'n heiden te eet nie, tog nadat Petrus sy les uit die visioen geleer het, het hy die mans genooi om saam met hom te eet.

Dit het waarskynlik beide moed en 'n direkte visioen verg om Petrus te oortuig om enige soort kos te eet. Die Joodse skeptikus Asimov in Asimov's Guide to the Bible, bl. 1050, wys daarop dat Jode in die Makkabeese tyd onder marteling gesterf het eerder as om varkvleis te eet.

V: In Handelinge 10:25-26, waarom het Kornelius probeer om Petrus te "aanbid"?

A: Die Griekse woord hier is proskuneo, wat óf "aanbid" óf "in eerbied neerval" beteken. Óf Cornelius, wat nog nie in die Christelike geloof onderrig was nie, was verward in sy poging om Petrus te aanbid, of hy het nie bedoel om te aanbid nie, maar om groot respek te betoon aan die een wat hom die weg tot verlossing sou leer.

V: In Handelinge 10:28, was dit net nie-Jode in die algemeen wat nie as gewoontelik of onrein beskou moes word nie, of elke enkele persoon?

A: In hierdie vers beteken "geen mens" niemand nie, dit wil sê elke enkele persoon of elke ras.

V: In Handelinge 10:30-33, hoe kon Lukas geskryf het: "Ek vas al sedert Woensdag, toe ek om die negende uur in my huis gebid het, en daar het 'n man in helder klere voor my gestaan?" Het Kornelius vier dae aaneen gebid tot by die negende uur (15:00) toe hy met Petrus praat? En op watter dag het die man in helder klere verskyn? Laastens, wat is die taalkundige regverdiging om die APO ... MECRI ... konstruksie in Handelinge 10:30 as iets anders as 'n "duur" van vier dae te vertaal? Enigiets soos "vier dae gelede" blyk vir my bloot ongegronde taalkundige gimnastiek te wees.

A: Kom ons kyk na die drie verse in sy geheel: Handelinge 10:30-32 sê: "Cornelius het geantwoord: 'Vier dae gelede was ek in my huis besig om te bid by die negende uur. Skielik het 'n man in stralende klere voor my gestaan en gesê: 'Cornelius, jou gebed is verhoor en jou gawes aan die armes is voor God in herinnering gebring. Stuur daarom na Joppe vir Simon, wat Petrus genoem word. Hy is 'n gas in die huis van Simon die leerlooier, by die see.'" (BSB)

Lukas neem op wat Kornelius gesê het. Dit was 'n monumentale oomblik vir die kerk, want dit is die oomblik dat die kerk, en veral Petrus, duidelik verstaan het dat Christus nie net aan die Jode gestuur is nie, maar aan die hele aarde. Lukas het dalk direk van Petrus gehoor hoe hierdie sleutelontwikkeling plaasgevind het, of Lukas het dit dalk van iemand anders geleer. Lukas het dalk wat Kornelius gesê het letterlik aangehaal, of dit is baie waarskynlik dat hy dit parafraseer het. Dit maak egter nie saak nie; dit is die betekenis wat belangrik is.

Wanneer 'n persoon praat, kan iemand anders altyd onduidelikheid vind as hulle lank en hard genoeg soek, of daar werklik onduidelikheid is of nie. In ander gevalle, hierdie een ingesluit, kan 'n frase van 'n persoon se woorde op 'n paar verskillende maniere opgeneem word, maar gesonde verstand maak die betekenis vir alle hoorders duidelik. Hier is die volgorde van gebeure, in omgekeerde volgorde.

3. Petrus het 'n paar dae later gekom nadat hy opgeroep is (Handelinge 10:23-24)

2. Die man in skitterende klere het vir Kornelius gesê om vir Petrus te laat kom.

1. Voor dit het Cornelius gebid toe die man in skitterende klere verskyn het.

Gesonde verstand dui daarop dat "hierdie uur" toe Kornelius gebid het, dieselfde uur (15:00) vier dae gelede was, en nie hierdie uur op daardie dag nie. Anders sou Kornelius die manne vir Petrus gestuur het nadat hulle reeds vertrek het om Petrus te gaan haal.

V: In Handelinge 10:31, onthou God al die regverdige dinge wat mense doen?

A: God ken al die regverdige (en onregverdige) dinge wat ons doen, selfs voor ons gebore is (Psalm 139). Wat betref die toekenning daarvan vir belonings in die hemel, is dit egter nie noodwendig so nie. Esegiël3:20 gee 'n voorbeeld van 'n regverdige man wat van sy regverdigheid afgedwaal het en sy regverdige dade nie onthou is nie. Ook was Paulus bekommerd dat hy sou afdryf en die kroon wat hy daarvoor gewerk het, sou verloor.

V: In Handelinge 10:34-35, hoe kon Petrus [vermeendlik] Jesus teëspreek deur te sê God aanvaar mense uit elke nasie wat God vrees en geregtigheid doen, terwyl Jesus gesê het niemand kom na die Vader behalwe deur Jesus in Joh 14:6 nie? (Die moslem Ahmad Deedat het dit na vore gebring.)

A: Daar is geen teenstrydigheid hier nie. God het kinders wat in Hom glo uit elke nasie. Daar is Arabiere, Chineërs, Australiërs, Afrikaners, Europeërs, Eskimos en Chileense en Argentynse mense wat in Jesus glo. Watter mensegroep jy ook al is, van Ababda tot Zuni, Jesus is vir jou.

Niemand kom na die Vader behalwe deur Jesus nie. Selfs mense soos die patriarch Abraham, wat gesterf het voordat hy die naam Jesus gehoor het, kom slegs deur Jesus na die Vader in die hemel. In Johannes 8 het Jesus gesê dat Abraham [in die toekoms] Jesus se dag gesien en bly was.

Daar is drie punte om te onthou:

1) Nie almal wat in die hemel ingegaan het, het die naam van Jesus gehoor voordat hulle gesterf het nie, soos dié wat God in die Ou Testament gevolg het voordat hulle van Jesus gehoor het.

2) Almal wat hulle vertroue in die ware God stel, gaan deur Jesus na die hemel.

3) Dié wat Jesus in hierdie lewe verwerp (en nooit berou betoon nie), het die enigste weg verwerp waardeur hulle na die hemel kon gaan.

V: In Handelinge 10:34 het Petrus agtergekom dat sy "vooroordeel" teenoor die heidene buite God se wil was. Wat moet ons doen as ons skielik agterkom dat ons bevooroordeeld is teenoor sekere mense?

A: Daar is verskillende soorte en vlakke van vooroordele, teen verskillende groepe mense, nie net op grond van geslag of teen swartes, of teen blankes, of Hispanics, of Asiërs, ensovoorts nie. Vooroordeel kan ook wees teen die armes, of teen die rykes, teen minder of beter opgeleides, minder of meer modieus, nerds, of baie ander faktore.

Maar ongeag die soort en mate van vooroordeel, moet ons dit uit ons lewens uitroei. Die tyd om daarop te handel is "nou", sodra jy dit ontdek. Maak vriende met iemand uit daardie groep, en soos Filippense 2:3-4 leer, ag hul belange belangriker as jou eie. Ongeag of dit 'n man of 'n vrou is, moet jy dadelik gehoorsaam en bly wees dat God blinddoeke van jou oë verwyder het waarvan jy dalk nie eens geweet het nie.

As jy agterkom dat 'n mede-gelowige bevooroordeeld is, is dit baie hartseer. Maar hulle kan steeds 'n egte gelowige wees, net óf ongehoorsaam óf blind. Behalwe om vir hulle te bid, moedig hulle positief aan om hul liefde aan "alle mense" te betoon, om jou naaste lief te hê soos jouself.

V: In Handelinge 10:34-43, hoe nou is hierdie by Petrus se werklike woorde?

A: Alhoewel Lukas kon parafraseer het, dink ons hy was hier redelik letterlik. Lukas se styl was gesofistikeerde, verfynde Grieks, met tegniese woorde en komplekse sinne. Maar in hierdie gedeelte was die woordkeuses en die styl dié van 'n Jood wat Grieks praat.

V: In Handelinge 10:38, hoe was God by Jesus, aangesien Jesus God is?

A: Op aarde het Jesus vrywillig Homself van Sy heerlikheid ontledig en tydelik die gebruik van Sy goddelike eienskappe prysgegee. Die Vader en die Heilige Gees het egter getoon dat hulle by Jesus was. Hulle het dit by Sy doop en deur Jesus se mirakels getoon. Sien die bespreking oor Handelinge 7:56 vir meer inligting.

V: In Handelinge 10:45-48, is waterdoop noodsaaklik om gered te word?

A: Nee. Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Hulle het in tale gespreek voordat hulle met water gedoop is.

2. Om in tale te spreek is 'n teken (maar nie die enigste teken nie) dat 'n mens met die Heilige Gees vervul is.

3. Om met die Heilige Gees vervul te word, is slegs vir dié wat weergebore is.

4. Dié wat weergebore is, is gered.

Dus is hulle weergebore voor hulle met water gedoop is. Sien die bespreking oor Handelinge 22:16 vir 'n tweede voorbeeld van verlossing voor waterdoop.

V: In Handelinge10:45 –48, omdat hierdie gedeelte 'n baie spesiale gebeurtenis was, weerlê dit dan die gebruik van hierdie gedeelte om te wys dat waterdoop nie noodsaaklik is vir verlossing nie?

A: Nee. Hierdie gedeelte beskryf wel 'n belangrike oorgang vir die kerk, maar dit diskwalifiseer ons nie daarvan om al sy leringe te verstaan nie. Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Heidene kon met die Heilige Gees vervul word en dus gered word, voor die doop in hierdie tyd. Dit was nie onmoontlik vir God om dit te doen en steeds getrou aan Sy Woord te bly nie.

2. Dit is dus moontlik dat mense op ander tye voor doop gered kan word, sonder dat God Sy woord breek.

3. As 'n persoon se interpretasie van die Bybel vereis dat God nie aan Sy woord getrou kan wees as iemand ná Christus gered word voordat hy gedoop is nie, moet daar in ag geneem word dat hulle interpretasie, en nie God se woord nie, verkeerd is.

V: In Handelinge 10:48 en Handelinge 2:38, aangesien mense in die naam van Jesus gedoop word, en aangesien mense in die naam (enkelvoud) van die Vader, Seun en Heilige Gees in Mattheüs 28:19 gedoop word, beteken dit dan dat die drie almal Jesus is, soos Eenheidspentekostalisme leer?

A: Nee. Dit was Jesus, nie die Vader of die Heilige Gees nie, wat beveel het dat Christene gedoop moet word. "In sy naam" beteken ook deur die gesag van Jesus.

V: In Handelinge 11:1-3, aangesien Paulus die apostel aan die heidene was, waarom sou God Petrus en nie Paulus na Kornelius stuur nie?

A: Daar is vier dele in die antwoord.

Eerstens, Paulus was eers in Handelinge 13 gekonsakreer om uitgestuur te word; dalk het God nie gesien dat dit nodig was om so lank te wag voordat iemand met Kornelius praat nie.

Tweede, dit sou beter wees as dit Petrus, die leier van die apostels, was, sodat dit duideliker sou wees dat daar net een kerk was, nie 'n Joodse kerk en 'n heidense kerk nie.

Derde, Petrus sou dalk huiwerig gewees het om Christus met 'n nie-Jood te deel, weens sy opvoeding. In Handelinge 10:34 sê Petrus: "Nou besef ek hoe waar dit is dat God nie partydigheid toon nie." Soms, as 'n gelowige bevooroordeeld is teenoor 'n sekere groep, kan God daardie Christen stuur om daardie spesifieke groep te bedien. Op hierdie manier was Petrus nie die een wat die doop van 'n heiden bevraagteken het nie, maar die een wat sy eie daad om 'n heiden te doop, verdedig het.

Vierde, Petrus is vervul met die Heilige Gees, met 'n tong van vuur op hom tydens Pinkster, en sy beskrywing van wat met hierdie heidense gelowiges gebeur het, klink herinnerend aan Pinkster.

Aan die een kant mag sommige mense dink dat dit wonderlik is dat Petrus 'n visioen gehad het en 'n engel hom spesifiek gesê het wat om te doen. Maar aan die ander kant, God se siening dat Petrus "hand-vas-hou" nodig gehad het, kon 'n teken van Petrus se swakheid gewees het, nie van sy sterkte nie.

V: In Handelinge 11:1-3, was die manne reg om met die apostel Petrus te twis?

A: Hulle was op een manier korrek, en op 'n groter manier verkeerd.

Korrek: Hulle was korrek om te bevraagteken wat enige Christen, selfs Petrus, gedoen het toe hulle gedink het dit stem nie ooreen met die Skrif nie. Immers, in Mattheüs 10:5-7 het Jesus destyds gesê om nie met die heidene te gaan praat nie, maar slegs met die Huis van Israel. Ook het Paulus Petrus gekorrigeer in Galasiërs 2:11-21.

Onkorrek: Hul Bybelse begrip was onkorrek. Verder, nadat die Raad van Jerusalem die saak met al die lewende apostels besleg het, het sommige van hierdie mense voortgegaan om verdeeldheid te saai, omdat hulle nie toegelaat het dat ander hulle korrigeer nie.

V: In Handelinge 11:1-3 kon Petrus gesê het: "Ek weet ek het God gevolg, en ek gee glad nie om wat julle dink nie." Wat sou daaraan nie goed wees nie?

A: Petrus wou geen misverstande skep nie, want hy moes 'n goeie voorbeeld wees. Daar is twee kwessies in leierskap: om te doen wat reg is en om dit op die regte manier te doen. Alhoewel Petrus gedoen het wat reg was (soos die Heilige Gees gewys het), het hy nederig (en regtens) sy optrede aan ander se vrae onderwerp. Hy het geduldig verduidelik waarom hy sy optrede geneem het, en het onbevooroordeeld die resultate gedeel. Leiers vandag behoort dienskneg-leiers te wees, wat lei deur hul woorde, dade en die wyse waarop hulle hulself gedra en ander respekteer.

V: In Handelinge 11:1-3, in watter situasies vandag sou jy, of iemand anders, so iets kon sê, of eintlik gesê het? Hoe sou dit afloop?

A: Ek was eens 'n lid van 'n Chinese Christelike kerk in Amerika. In Amerika is groepe, komitees en stemming algemeen. Daar is 'n predikant aangestel wat in die buiteland opgelei is, met 'n meer hiërargiese denkwyse. In 'n redelik moeilike tyd het die predikant gesê dat die ouderlinge aan my verantwoording doen, en ek doen net aan God verantwoording. Hy is nie lank daarna ontslaan nie. Die kwessie was NIE dat hy dinge nie op 'n nie-Katolieke Amerikaanse wyse gedoen het nie (alhoewel hy dit nie gedoen het nie). Die kwessie hier was dat hy dinge nie op 'n Bybelse wyse gedoen het nie; selfs Petrus die apostel het nie so opgetree nie.

V: In Handelinge 11:1-4, hoe gestruktureerd dink u behoort die kerk te wees?

A: Die "beste" antwoord kan in verskillende kulture en omstandighede verskil. Daar is twee kante aan hierdie vraag: super-kulturele bestendigheid en kulturele buigsaamheid.

Oorkulturele bestendigheid: Konsepte van kerkleierskap en -organisasie wat in die Skrif beveel of getoon word, moet in alle kerke toegepas word. Byvoorbeeld, 1 Timoteus 3:1-13 en Titus 1:5-9 gee vereistes vir die ouderlinge, diakens en diakens in 'n kerk. Daar is geen "ontsnappingsklousule" waar Paulus sê: "tensy jy in hierdie kultuur is, hoef jy dit nie te doen nie."

Kulturele buigsaamheid: Kerke moet aanpas by die omgewing, kultuur en tyd waarin hulle verkeer. Groot kerkgeboue teenoor huiskerke. Hoe hanteer jy verskeie tale in 'n kerk? As jy 'n kerk het van gesofistikeerde stadsbewoners en stammense, moet hulle dan altyd saam vergader? Hoe betrokke moet die leiers wees teenoor hoe afstandelik? Moet mans en vroue saam of geskei wees? Voorskrifte wat jou kan help om hierdie vrae vir jou kerk te beantwoord, is in die Skrif, maar die antwoorde self is nie in die Skrif nie. Dit is waarskynlik doelbewus van God se kant af, aangesien die antwoorde wissel na gelang van die kerk, en God wil hê ons moet goddelike oordeel gebruik om te besluit.

V: In Handelinge 11:3, was die apostels gehoorsaam aan Jesus se bevel in Matteus 28:19 en Handelinge 1:8 om die Evangelie tot aan die uithoeke van die aarde te versprei?

A: Die apostels was nie sondeloos nie, en dit blyk nie dat hulle dit aktief gehoorsaam het nie. Die rede was moontlik hul vassteek oor omgang met nie-Jode. Ongelukkig kan Christene vandag soms ook toelaat dat hul vassteke hulle daarvan weerhou om God ten volle te gehoorsaam. Sien die bespreking oor Handelinge 8:1 vir hoe God blykbaar met daardie situasie omgegaan het.

V: In Handelinge 11:14, was Kornelius gered voordat hy vir Petrus laat kom het?

A: Hierdie gedeelte wys dat hy nie gered was nie. Deur God se genade het Kornelius egter God gesoek en vir Petrus laat roep.

V: In Handelinge 11:18, watter twee gevolge sou dit hê: eerstens op ander heidene en tweedens op Jode?

A: Vir heidene sou dit 'n demonstrasie wees dat heidene net so welkom in God se kerk was as Jode. Aan die ander kant sou heidense heidene se godsdienstige leiers hulle dalk meer bedreig voel as wanneer hulle gedink het dat mense eers Jode moes word voordat hulle Christene kon word.

Vir Jode het dit 'n groter skeiding veroorsaak tussen Joodse Christene en nie-Christelike Jode.

V: In Handelinge 11:18, hoe dink jy sou 'n voormalige heiden, wat tot die judaïsme bekeer het net om tot die Christendom bekeer te word, oor dit voel?

A: 'n Volwasse man sou ongeveer 'n week neem om te herstel nadat hy besny is. Hoekom het niemand vir hom gesê "ek grap net!" nie? Die gelowige sou dalk "bedrieg" voel. Hier is vir hom deur gelowiges gesê dat hy eers 'n Jood moes word, en tog sou al hierdie mense toegelaat word sonder om eers Jode te word. Het hy regtig dit vir God gedoen, aangesien God blykbaar nie van enigiemand anders verwag het om dit te doen nie?

Maar God kyk na ons bedoelings en hart, nie net na die dade nie. Dinge wat onnodig gedoen is, omdat 'n Christelike leier slegte raad gegee het, sou steeds vir God gedoen gewees het.

V: In Handelinge 11:19, waarom het hulle net aan die Jode gepreek?

A: Destyds was daar onenigheid oor of 'n nie-Jood 'n Christen kon word sonder om eers 'n Jood te word. Selfs nadat daardie onenigheid by die Raad van Jerusalem in Handelinge 15 besleg is, het Paulus steeds die gebruik gehad om eers die evangelie aan die Jode te preek en daarna eers aan die nie-Jode. Lees Handelinge 18:6 vir 'n voorbeeld.

V: In Handelinge 11:20, wat is die belangrikheid van Antiochië?

A: Antiochië was nie so 'n ou stad nie; dit is omstreeks 300 v.C. gestig deur Seleucus Nicator I, wie se vader en seun albei Antiochus geheet het. Dit was ongeveer 300 myl noord-noordoos van Jerusalem. Maar Antiochië was die derde grootste stad in die Romeinse Ryk met ongeveer 500 000 mense. Slegs Rome en Alexandrië was groter. Dit is ook Antiochië aan die Orontes genoem om dit te onderskei van vyftien ander stede met die naam Antiochië wat deur Seleucus gestig is. Romeine, Grieke, Siriërs en Persiërs het almal daar gewoon, en na raming was een sewende van die bevolking Joods. Later, gedurende die tyd van Caligula (37–41 n.C.), is baie Jode egter vermoor. Antiochië is in 540 n.C. deur die Persiërs geplunder, en dit het daarna nooit regtig herstel nie.

V: In Handelinge 11:25-26, wat het Paulus terug in sy tuisdorp Tarsus gaan doen?

A: Die Skrif sê nie direk iets hieroor vir hierdie moontlik sewe of agt jaar nie. Maar Paulus noem dat hy vyf maal deur die sinagoge-owerhede geskaal is in 2 Korintiërs 11:24, en ander fisiese vervolging in 2 Korintiërs 11:23-27, en dit is nie aangeteken wanneer dit gebeur het nie. Miskien het sommige of al hierdie voorvalle plaasgevind terwyl Paulus in Tarsus gepreek het.

Soos Handelinge 11:20-21 vir ons wys, was Paulus nie noodsaaklik vir die verspreiding van die evangelie nie. Daar was 'n groot aantal gelowiges in Sereene (noordoos-Libië) en Siprus (waar Barnabas vandaan gekom het), en hulle was betrokke by 'n groot werk van die Here in Antiochië. Ons ken nie die naam van een enkele van hierdie gewone Christene nie, en klaarblyklik het God nie gesien dat ons dit moes weet of dat hulle beroemd moes word nie.

Dit is nou die tweede keer dat Barnabas gewerk het om Paulus se bediening te vergemaklik. Watter geleenthede benut jy om die bediening van ander aan te moedig en moontlik te maak?

V: In Handelinge 11:26, wat is die betekenis daarvan dat die term "Christene" eers in Antiochië gebruik is?

A: Twee punte om in die antwoord in ag te neem.

Spot: Ander mense het hulle dalk eers as 'n vorm van bespotting Christene genoem. Destyds was daar mense wat baie toegewyd was aan die aanbidding van Keiser, en hulle is Caesareërs genoem. 1 Petrus 4:14 sê dat as jy beledig word weens die naam van Christus, jy geseënd is. 1 Petrus 4:16 noem lyding as 'n "Christene".

Eer: Die gelowiges het die woord "Christelik" as 'n eerbewys aanvaar. Christus is die enigste naam waaronder mense gered kan word.

Christelik was 'n kosbare naam vir die vroeë volgelinge van Christus. Dit was die naam wat ons volgens 42 vroeë Christelike skrywers voor 325 n.C. vir onsself moes gebruik. Sien vir aanhalings van elkeen.

V: In Handelinge 11:28, Handelinge 14:17 en 2 Korintiërs 8–9, watter bewyse is daar van 'n hongersnood regoor die hele wêreld in die tyd van Klaudius (41–54 n.C.)?

A: Christene het twee sienings.

Plaaslike hongersnood

1. Die Griekse woord vir wêreld/land hier, oikoumene. Dit beteken nie noodwendig die hele planeet of wêreld nie, soos die Griekse woord cosmos. Eerder was die hongersnood oor Judea.

2. Josefus in Joodse Oudhede 20.5.2 (ongeveer 93–94 n.C.) noem 'n hongersnood in Judea in 44/46–47/48 n.C.

3. As verdere bewys het Paulus 'n offer by die kerke in Griekeland ingesamel (waar daar vermoedelik geen hongersnood was nie) om dit terug na Palestina te stuur in 1 Korintiërs 16:2-3 en 2 Korintiërs 8:1-4, 13-15, 18-21.

4. As verdere ondersteuning het Helena en later haar seun Izates, nadat hulle tot die judaïsme bekeer het, koring wat in Egipte gekoop is en vygies wat op Siprus gekoop is, na Judea gestuur om uit te deel en sodoende te help met die hongersnood omstreeks 46 n.C., volgens Josefus se Antiquitates Judaicae, boek 20, hoofstukke 51–52 [ii.5].

Hongersnood oor die hele Romeinse Ryk

Die Griekse uitdrukking hier is algemeen deur die Romeine gebruik om na die hele Romeinse wêreld te verwys. Daar was geen enkele hongersnood wat die hele Romeinse Ryk terselfdertyd getref het nie. Die Expositor's Bible Commentary, volume 9, bl. 403-404, sê egter dat die historici Suetonius (Life of Claudius 18:2), Tacitus (Annals 12:43), Dio Cassius (Geschiedenis van Rome 60:11), en Orosius (Geschiedenis 7.6.17) noem verskeie hongersnoode oor die Romeinse Ryk gedurende die bewind van Klaudius. Daar is geen ander tydperk in die Romeinse geskiedenis waar hongersnoode so gereeld genoem word nie.

V: In Handelinge 12, waarom seën God ons nie finansieel so baie as wat ons kan hanteer nie?

E: Eerstens wys Sprukunde 30:8-9 dat 'n mens geseën kan word bo wat hulle kan hanteer. Hulle kan so geseën word dat hulle God vergeet. Maar daarbenewens kon baie gelowiges meer finansiële seëninge hanteer as wat hulle gegee is. Maar vir God is ons geloof meer kosbaar as goud (1 Petrus 1:7) en God gebruik stryd om ons geloof te versterk en te verdiep. Daar word gesê dat wanneer 'n nuwe skoenlapper uit sy kokon uitkom, as jy die skoenlapper help om uit die kokon uit te kom, die skoenlapper nooit sal vlieg nie. Dit moet daardie stryd hê, om homself te inspan om homself uit sy kokon vry te maak, om sy spiere te versterk sodat hy kan vlieg.

Blijkbaar is God se plan met ons nie primêr ons materiële seëninge nie. In plaas daarvan om te hoop dat God ons prioriteite sal volg, moet ons ons prioriteite prysgee en eerder God se prioriteite ons eie maak. God stel dalk nie te veel belang daarin om ons te seën met die uitsluitlike doel dat ons meer gerieflik met meer materiële rykdom moet leef nie. Inteendeel, God kan sommige ryklik seën met die doel dat hulle ander kan help.

V: In Handelinge 12:1-2, wie was hierdie Herodes, en waarom sou hy Jakobus en Petrus wou doodmaak?

A: Dit was nie Herodes die Grote of Herodes Antipas nie, maar 'n ander Herodes, genaamd Herodes Agrippa I, wat vanaf 41 n.C. geregeer het en in 44 n.C. gesterf het. Hy is omstreeks 10 v.C. gebore, die seun van Aristobulus IV en Bernice. Hy was die kleinseun van Herodes die Grote wat geregeer het tydens Jesus se geboorte. Agrippa II in Handelinge 25:13-22 is 'n ander persoon.

As driejarige seun is Herodes Agrippa I na Rome geneem nadat Herodes die Grote sy vader, Aristobulus IV, in 7 v.C. laat verstik het. Hy was naby die koninklike familie. Hy het in 23 n.C. na Idumea (Edom) gevlug om sy skuldeisers te ontvlug. Hy is later deur sy oom Herodes Antipas 'n pensioen gegee, alhoewel hy uiteindelik met hom baklei het. In 36 n.C. het Agrippa I na Rome teruggekeer, die keiser Tiberius beledig en is in die tronk gegooi. Toe Tiberius in 37 n.C. gesterf het, het die nuwe keiser, Caligula, hom vrygelaat. Toe Herodes Antipas in 39 n.C. verban is, het Agrippa I sy lande ontvang. Agrippa I en sy vrou was versigtig om die Joodse Wet na te kom, waarskynlik om die guns van die Jode te wen, wat hy ook reggekry het, ten minste totdat hy toegelaat het dat hy as 'n god aanbid word. Toe Klaudius, 'n persoonlike vriend van Agrippa I, in 41 n.C. keiser geword het, het hy Judea en Samaria aan Agrippa I gegee om te regeer, totdat hy in 44 n.C. ná 'n siekte veroorsaak deur dermbesies gesterf het. Ons is nie seker watter fees dit was nie. Dit kon óf 'n spesiale fees gewees het wat Agrippa I ingestel het om Claudius se verjaarsdag op 5 Augustus te eer, óf die eens-in-vyf-jaar-fees by die stigting van Keesarea wat omstreeks 5 Maart sou val, of dit kon die jaarlikse Loofhutfees gewees het.

Lintwurms kan tot 10 tot 16 duim lank groei en kan dundarmobstruksie, baie braking, erge pyn en die dood veroorsaak. Josefus se weergawe verskil ietwat van Lukas s'n, maar sê dat hy ná vyf dae se lyding gesterf het. Die man wat Jakobus die apostel tereggestel en probeer het om Petrus te tereggestel, het nie maklik gesterf nie, maar het wurmvoer geword.

Herodes Agrippa I was nie bekend daarvoor dat hy besonder bloeddorstig was nie, anders as Herodes die Grote, behalwe dat hy van bloedige gladiatorspele gehou het. Herodes Agrippa I wou Jakobus, Petrus en waarskynlik ander doodmaak om gewild te word. Hy was blykbaar baie bekommerd daaroor om die ondersteuning van sy Joodse onderdane te hê, sodat hulle nie by Rome oor hom sou kla nie. Agrippa I het Kaligula oortuig om nie 'n standbeeld van homself in die Tempel in 40 n.C. te plaas nie.

Die Jode sou Herodes se guns teenoor hulle tydens die Paasfees dalk nie regtig waardeer het nie, en dit was waarskynlik tog nie gepas om tydens die Paasfees teregstellings uit te voer nie, so sou Herodes gewillig gewees het om te wag totdat die week verby was om Petrus te tereg te stel.

In 40 n.C. wou Keiser Caligula 'n standbeeld van homself in Jerusalem oprig, maar Herodes het hom daarvan oortuig om dit nie te doen nie.

Sien Josephus se Antiquitates van die Jode, boeke 18 en 19, vir meer inligting.

V: In Handelinge 12:6, hoe kon Petrus so rustig slaap die nag voor sy teregstelling?

A: Mense wat nie kan slaap nie, wens hulle het wat Petrus gehad het! Petrus het vertroue gehad dat God hom beskerm, en dat die woorde van Jesus nie sou faal nie. Uit Johannes 21:18-19 het Petrus met sekerheid geweet dat hy nie sou sterf voordat hy oud was nie. Stel jou voor as jy geweet het dat niemand of niks jou moontlik kon doodmaak nie, totdat God dit toegelaat het. Tog het Petrus steeds rustig geslaap, ten spyte daarvan dat hy geweet het dat die apostel Jakobus nie lank tevore onthoof is nie.

Petrus was waarskynlik in die veilige vesting Antonia aan die noordekant van Jerusalem. Gewoonlik sou 'n gevangene aan hoogstens een wag geketteld wees. Maar Petrus was aan twee wagters geketteld. Hy is deur vier eskaders van elk vier soldate bewaak in Handelinge 12:4. Miskien het elke eskadron 'n ses uur lange skof gehad. Waarom sou hulle soveel sekuriteit hê vir net een ongewapende man? Onthou dit was die tweede keer dat die owerhede vir Petrus in hegtenis geneem het. 'n Engel het Petrus laat ontsnap in Handelinge 5:18-21.

Ons mag dalk nie 'n belofte hê oor hoe lank ons op hierdie aarde sal leef nie, maar ons het wel die belofte dat God oor ons sal waak, en dat ons vir ewig in die Hemel sal leef. Slaap dus lekker.

V: In Handelinge 12:15, waarom het hulle gedink dat "Petrus se engel" by die deur verskyn het?

A: Daar is twee sienings.

1. Die eenvoudigste siening is dat hulle gedink het Petrus is doodgemaak, en dit was Petrus se gees.

2. Hulle kon egter ander terme gebruik het, soos "sy gees" of "sy spook", in plaas van "sy engel". Hulle het dalk geglo dat, aangesien mense bewakerengele het, dit sy bewakerengel was wat soos Petrus gelyk het.

Hoe dit ook al sy, dit was die oortuigings van die jong Christene in daardie huis. Die Bybel wys dat hulle hier verkeerd was, want dit was Petrus self wat verskyn het.

V: In Handelinge 12:23, wat is buite-Bybelse bewyse dat Herodes skielik aan wurms gesterf het?

A: Die Joodse skrywer Josefus neem die volgende op in Antiquitates Judaicae 19.8.2. (c. 93–94 n.C.)

"Toe Agrippa drie volle jare oor die hele Judea geregeer het, het hy na die stad
Caesarea, wat voorheen Strato se Toring genoem is. Daar het hy vertonings ter ere van Caesar aangebied en dit as 'n fees vir die keiser se welsyn ingehuldig. En daar het 'n menigte provinsiale amptenare en dié wat tot 'n gesiene posisie bevorder is, bymekaargekom. Op die tweede dag van die vertoning het hy 'n mantel aangetrek wat heeltemal van silwer was, van 'n buitengewoon wonderlike weefsel, en het by dagbreek in die teater aangekom. Toe het die silwer geskyn toe die eerste sonestralle daarop val en het dit wonderlik geglinster, en sy glans het 'n soort vrees en bewing in diegene wat daarna gekyk het, ingegee. Onmiddellik het sy vleiers uit verskeie kante uit geroep, met woorde wat in werklikheid nie tot sy voordeel was nie, hom as 'n god aangespreek en hom met die kreet aangeroep: 'Wees gunstig! As ons jou tot dusver as 'n mens vereer het, bely ons van nou af tog dat jy bo die sterflike natuur verhewe is.'

Die koning het hulle nie berispe nie, en hy het ook nie hul goddelose vleiery verwerp nie. Maar toe hy kort daarna opkyk, sien hy die uil bo sy kop op 'n tou sit, en hy herken dit onmiddellik as 'n boodskapper van kwaad, soos dit voorheen 'n boodskapper van goed was, en 'n pyn van hartseer deurboor sy hart. Daar het ook 'n ernstige pyn in sy buik gekom, wat met 'n geweldadige aanval begin het… So is hy gou in die paleis ingedra en die nuus het onder almal versprei dat hy beslis nie lank sou lewe nie…. En toe hy vyf dae lank aaneen aan die pyn in sy buik gely het, het hy in die vyf-en-vyftigste jaar van sy lewe en die sewende van sy bewind die lewe verlaat."

As 'n kanttekening is dit nie iets wat dikwels sou gebeur met gehoorsame Jode wat nooit onreine diere geëet het nie.

Alhoewel Josefus en Handelinge ooreenstem, is die verskille groot genoeg om te wys dat Lukas nie net van Josefus gekopieer kon het nie, of andersom. Dit was waarskynlik dermbewende rondwurm, wat tot 16 duim lank kan wees.

V: In Handelinge 12:2 was Jakobus, Johannes en Petrus drie van Jesus se naaste dissipels. Waarom dink jy het die drie so verskillende doods­hede gehad?

A: Die Skrif sê nie, en dit sê nie dat een van hulle "meer werd" was of enige ander rede nie. Maar dit is soos Christene vandag. Sommige Christene leef lank en sterf 'n vreedsame dood. Sommiges lyk (ten minste vir ons baie beperkte insig) asof hul lewe deur 'n ongeluk of siekte kortgeknip is. Sommiges sterf glorieryk as martelare, sonder om geweld te pleeg terwyl geweld teen hulle gepleeg is, terwyl hulle die Here dien. Uiteindelik wys dit vir ons dat God op verskillende maniere individueel met ons omgaan.

Maar wie dink jy was die "mees bevoorregte"? Jakobus wat vinnig as martelaar gesterf het en soveel versoekings kon vermy? Petrus, wat baie later, omstreeks 63 n.C., as martelaar kop-oor in Rome gekruisig is. Of Johannes, wat die langste kon bedien, maar nie as martelaar gesterf het nie. Jy kan nie die kwaliteit van 'n persoon se lewe aan die lengte daarvan afmeet nie. Eintlik hoef jy egter glad nie die kwaliteit van 'n ander persoon se lewe te oordeel nie; God sal dit doen, nie jy nie.

V: In Handelinge 12:2,7, waarom red God sommige mense, sommige op 'n wonderbaarlike wyse, en nie ander nie?

A: Paulus beantwoord dit in Filippense 1:22-25. God kon Paulus dadelik huis toe neem, maar Paulus het geglo dat God wou hê hy moes nog 'n rukkie bly vir die werk wat hy hier moes doen. In 'n Calvin en Hobbes-spotprent sê Calvin: "God het my op aarde geplaas om sekere dinge te bereik, en teen die pas waarop ek vorder, sal ek vir ewig lewe!" Calvin se teologie is dalk nie altyd die beste nie. Tog kon God ons nou na die hemel neem, maar God stel dit uit en gee ons die geleentheid om Hom op aarde te dien en te verheerlik. Gryp ten volle die geleenthede aan wat aan jou gegee is.

V: In Handelinge 12:13-16, wat is hieraan nogal verleentlik?

A: Die verleentheid is nie so baie vir Roeta (Grieks vir Roos) nie, wat vanweë haar verbasing vergeet het om die deur oop te maak. Eerder het die Christene in die huis, wat in Handelinge 12:5 vir Petrus gebid het, Roeta berispe omdat sy hulle in wese vertel het dat God hul gebed verhoor het. Nota aan myself: as jy vir iets gaan bid, glo dat dit gaan gebeur! Soos die Evangelical Commentary on the Bible op bl. 902 sê, was dit waarskynlik die enigste keer wat dit makliker was om uit die tronk uit te kom as om by 'n gebedsbyeenkoms in te kom!

V: In Handelinge 12:17, kon die ander plek Rome gewees het, en het Petrus daar vir 25 jaar gebly, soos sommige Rooms-Katolieke teoloë voorgestel het?

A: Nee, daar is geen aanduiding dat die plek Rome was nie meer as wat dit China was. Petrus was egter in Jerusalem, of anders terug in Jerusalem, in Handelinge 15:7, net 'n paar jaar later. Daarna was Petrus in Antiochië in Sirië in Galasiërs 2:11 en het rondgereis volgens Paulus in 1 Korintiërs 1:12; 9:5.

V: In Handelinge 12:18-19, waarom sou die wagte bekommerd wees?

A: Volgens die Romeinse reg, soos die Codex van Justinianus 9.4.4., ontvang 'n wag wat 'n gevangene laat ontsnap dieselfde straf as wat die gevangene sou ontvang het. Die Grieks in Handelinge sê eenvoudig dat die wagters "weggevoer moes word", wat waarskynlik beteken dat hulle tereggestel sou word.

V: In Handelinge 12:25 en Handelinge 15:37, is dit hierdie Johannes Markus wat die Evangelie van Markus geskryf het?

A: Ja.

V: In Handelinge 13:1, wat was hierdie ampte en wat het die handoplegging hier beteken?

A: Dit is interessant dat hulle in die kerk in Antiochië twee verskillende ampte gehad het: profete en leraars. Die profete was Simeon, Lucius en Manaën. Dit was nie 'n ordening nie, omdat Barnabas ook in die kerkbediening was, net soos Saulus. Manaën en Herodes Antipas (die Tetrarg, wat Jesus verhoor het) is albei in die huishouding van Herodes die Grote grootgemaak. Manaën het 'n volgeling geword, en Herodes die Tetrarg het die Christendom teëgestaan en Johannes die Doper onthoof.

V: In Handelinge 13:1, was Simon/Simeon Niger van die land Niger in Afrika?

A: Nee. die land het toe nie bestaan nie, en niger is eenvoudig die Latynse woord vir swart. Hy kon swart gewees het. Aangesien mnr. White of mev. Green jou egter kan vertel, dui vanne nie noodwendig velkleur aan nie. Die NIV Study Bible sê egter dat hierdie van sy donker velkleur kon aandui.

Dit maak nie saak nie, want soos die Believer's Bible Commentary op bl. 1619 treffend sê: "'n nuwe maatstaf is in die lewe geroep: dit gaan nie oor wie jy is nie, maar oor wie joune is."

V: In Handelinge 13:1, kan Lucius van Sereene dieselfde wees as Lukas, die skrywer van Lukas en Handelinge?

A: Waarskynlik nie. Alhoewel Lukas 'n verkorte vorm van Lucius (asook Lucanus) was, dui niks daarop dat Lucius en Lukas dieselfde persoon was nie.

V: In Handelinge 13:1-15, wat is die verskil tussen om "terwyl jy gaan" te evangeliseer en om uit jou pad te gaan om te evangeliseer?

A: Om voorbereid te wees vir en "onbedoelde evangelisasie" te doen, is goed. Jy het oorspronklik nie beplan om die evangelie te deel nie, maar die geleentheid het ontstaan en jy kon deel. Maar doelbewuste evangelisasie is net so goed, waar jy beplan en met iemand deel. Net doelbewuste evangelisasie is geen plaasvervanger vir toevallige evangelisasie nie, en andersom. Wanneer het jy laas toevallige evangelisasie gedoen? Wanneer het jy laas doelbewuste evangelisasie gedoen?

Handelinge 13:1-15 is 'n begin van doelbewuste evangelisasie wat strategies na plekke gaan waar die evangelie nog nie verkondig is nie. Eerstens het hulle na Siprus gegaan, waar Barnabas vandaan gekom het (Handelinge 4:36). Handelinge 13:5 sê nie dat hulle die boodskap in 'n sinagoge verkondig het nie, maar eerder 'sinagoge' in die meervoud, dus moes daar 'n groot Joodse bevolking in Siprus gewees het. Paulus was van Tirus, en hulle sou ook daar verbygaan. Maar daarna sou hulle na 'onbekende plekke' gaan.

Dit is goed vir ons om die evangelie "onbedoeld" te deel, maar ook om doelbewus na plekke te gaan waarmee ons vertroud is en die evangelie met dié te deel wat dit moet hoor. Dan is dit ook goed om na "onbekende bestemmings" te gaan om te sien hoe God ons daar ook sal gebruik om die evangelie te deel.

V: In Handelinge 13:6, waarom is die towenaar Bar-Jesus genoem?

A: Bar-Jesus beteken "seun van Jesus". Miskien is sy vader Jesus/Jozua genoem. Allegories gesproke kan gesê word dat kultusse vandag probeer om "seuns van Jesus" te wees. Hulle beweer dat hulle versoenbaar is met die Christendom, en hulle beweer ook dat hulle "nuwe en verbeterde" weergawes is van wat Jesus geleer het.

Terwyl die uitreik in Samaria op Simon Magus afgekom het, het die uitreik buite Palestina op Elymas (Bar-Jesus) afgekom. Lukas het hierdie gedeelte so geskryf dat die leser die ooreenkomste kon sien.

V: In Handelinge 13:6, waarom sou 'n skynbaar nuchter-denkende prokonsul 'n towenaar in sy hof in diens neem?

A: In die Romeinse samelewing is towenaars nie net deur regeringsamptenare in diens geneem nie, maar ook deur baie ander, soos Romeinse skrywers van Horatius tot Livy getuig. Volgens The Expositor's Greek Testament, deel 2, bl. 286. Daar word ook bygevoeg dat skeptisisme en maklikgelowigheid dikwels hand aan hand kan gaan in dieselfde persoon. Dit is vandag nog steeds waar.

V: In Handelinge 13:6-13, watter buite-Bybelse bewyse bestaan vir Sergius Paulus?

A: Daar is twee bronne.

1. 'n Inskripsie by Soli (nou Karavastasi) op die noordelike kus van Siprus noem die propraetor Paulos. (Inscriptiones Graecae ad res Romanas pertinentes, 3:930). 'n Inskripsie in Pisidië-Antiochië van L. Sergius Paullus, 'n propraetor van Galasië in 72–74 n.C., was waarskynlik sy seun.

2. Die vroeë Christelike skrywer Tertullianus (198–220 n.C.) noem in De idololatria, hoofstuk 9, bl. 66, dat die towenaar wat Sergius Paulus bedien het, die gebruik van sy oë verloor het.

'n Bykomende moontlikheid is 'n Lucius Sergius Paulus wat 'n "kurator van die Tiber" onder keiser Claudius was. (Corpus Inscriptionum Latinarum 6.4.2, Nr. 31545). Miskien is hy ná sy ampstermyn as propraetor na Siprus gestuur.

As 'n kanttekening het Sergius Paulus 'n dogter gehad, Sergia Paulla, wat 'n Christen was, en haar seun Gaius Caristanius Fronto, wat 'n Romeinse senator geword het, was ook 'n Christen.

Op 'n verwante noot, sommige manuskripte het Etymas of Hetiomos in plaas van Bar Jesus, Elymas (towenaar / wyse man / die geleerde een). Josefus skryf van 'n Joodse towenaar op Siprus met die naam Atomos wat deur Felix in diens geneem is om Azizus se vrou Drusilla te oortuig om haar man/verloveling te verlaat en met Felix te trou, saam met sy drie ander vroue.

V: In Handelinge 13:7, wat was die verskil tussen 'n procurator en 'n proconsul?

A: Die meeste provinsies was onder die keiser, maar 'n paar, insluitend Ciprus, was onder die Senaat. Om die provinsies te regeer, is prokureurs deur die Romeinse keiser aangestel, terwyl die Romeinse Senaat goewerneurs aangestel het.

Dit was voorheen 'n groot Bybelse moeilikheidspunt. As Ciprus 'n keiserlike provinsie was, sou Lukas verkeerd gewees het om die woord "prokonsul" te gebruik; dit sou lyk of hy die woord "prokureur" moes gebruik het. Daar is egter ontdek dat die Keiser en die Senaat 'n "ruil" gemaak het, en op hierdie tydstip was Ciprus onder die Senaat, en het Lukas inderdaad die korrekte woord gebruik. Iemand sou nie van hierdie uitruiling geweet het nie, tensy hulle in of naby hierdie tyd geleef het. Daar is ook 'n inskripsie van die "prokonsul" Paulus gevind.

V: In Handelinge 13:7-9 het Saulus van Tarsus dalk sy nuwe, Romeinse naam van Sergius Paulus, die propraetor van Pafos, gekry?

A: Dit is die eerste keer dat die naam "Paulus" vir Saulus van Tarsus gebruik is, en daarom beweer die Ante-Nicene-vaders, vol. 5 bl. 562, dat hy dit moontlik gedoen het. Daar is egter geen ander ondersteuning vir daardie spekulasie nie. Paulus beteken "klein" in Latyn.

V: In Handelinge 13:9-11, waarom het Saulus Elimas so skerp bestraf?

A: Daar is 'n tyd en 'n plek vir 'n skerp berisping, en dit was hier. Elymas het nie net doelbewus gekies om die waarheid self te verwerp nie, maar hy het aktief probeer om ander van die waarheid af te keer. In 1 Tessalonisense 2:16 praat Paulus van dié wat God se boodskap aktief teëgestaan het. Paulus is ook al eens verblind, beide geestelik en fisies, so hy het geweet hoe dit voel. Miskien het Paulus gedink dit sou die enigste hoop vir Elymas wees.

In 2 Petrus 2:20-21 praat Petrus van sommige mense vir wie dit beter sou gewees het om die waarheid nie te ken nie as om dit te ken en dit te verwerp. Vandag moet ons tussen vier soorte mense onderskei.

1. Sommiges sal waarskynlik die waarheid wil ken en dit volg. Hulle moet onderrig word.

2. Sommiges, soos in 2 Petrus 2:20-21, sal die waarheid wat jy hulle gee, verwerp. Om hulle meer te gee kan wees soos om pêrels voor swyne te gooi. 'n Vraag wat ek graag aan mense in Rev. Moon se Verenigingskerk stel, is hierdie: "As jy op een of ander manier met sekerheid sou uitvind dat Rev. Moon nie van God afkomstig is nie, wat sou jy doen? Sou jy hom tog steeds volg, of sou jy die waarheid soek, wat dit ook al mag wees?" Ek het 'n aantal mense gevra, en ek het net een keer 'n antwoord gekry dat hulle die waarheid sou volg.

3. Sommiges, soos Elimas, verwerp nie net die waarheid nie, maar probeer ook ander daarvan afwend. Dit was 'n verdere manifestasie van die waarheidsgehalte van God se woorde dat Elimas blind gemaak is. Dit is nie so veel gedoen om Elimas te help nie, maar om die waarheid vir Sergius Paulus en ander te bevestig.

4. Nuut bekend: ons weet nie in watter kategorie hulle val nie.

V: In Handelinge 13:11, watter soort mis het op Elymas geval?

A: Dit beteken nie dat water op Elimas gereën het nie, maar eerder dat sy sig bewolk geraak het, asof in 'n mis.

V: In Handelinge 13:13, waarom dink jy het Johannes (ook bekend as Johannes Markus) hulle so skielik verlaat om na Jerusalem terug te keer?

A: Alhoewel die Skrif nie die rede gee waarom Johannes Markus hulle verlaat het nie, kan ons spekuleer oor 'n paar moontlikhede waarom gelowiges soms vandag hul werk met ander gelowiges verlaat.

Dit was nie presies waarvoor Johannes Markus aangemeld het nie.

Barnabas was die oorspronklike leier, en nou was dit Paulus.

Hulle het hoofsaaklik tot Jode gepreek, en nou tot nie-Jode.

Die pad oor die Taurusberge was gevaarlik.

Die stad Perga het aan malaria gely, en dalk het Paulus daar malaria opgedoen. Paulus het 'n siekte gehad in Galasiërs 4:13.

Merk se moeder was dalk 'n weduwee (Handelinge 12:12). Miskien het Merk heimwee gehad.

V: In Handelinge 13:14, in watter provinsie was "Antiochië in Pisidië"? ('n slinkse vraag)

A: Dit was eintlik nie in Pisidië nie, maar reg langs Pisidië in Frygië. Dit is histories Pisidiese Antiochië genoem om dit van die ander Antiochië te onderskei, wat ook in Frygië was. Dit is in 281 v.C. deur Seleucus Nicator gestig, ter ere van óf sy vader óf sy seun, wat albei Antiochus geheet het. Daar was baie Romeinse invloed daar, omdat Keiser Augustus in 25 v.C. 3 000 leërveteraane en hul gesinne daarheen verhuis het.

V: In Handelinge 13:16, waarom het Paulus gestaan en gepraat, terwyl in Luk. 4:16,20 Jesus opgestaan het om uit die Skrif te lees en gaan sit het om te praat?

A: Philo, die Joodse geleerde van Alexandrië, sê ook dat sprekers sou staan wanneer hulle die gemeente toespreek. Skynbaar sou hulle, ten minste in Palestina, staan wanneer hulle die Skrif lees en sit wanneer hulle die Skrif verklaar. Op dié manier kon mense onderskei watter woorde Skrif was en watter woorde net hul interpretasie van die Skrif was. Maar wanneer hulle nie 'n gedeelte verklaar het nie, ten minste buite Palestina, sou hulle staan om te praat, net soos Griekse en Romeinse redevoerders gestaan het om te praat.

V: In Handelinge 13:19, wie was die sewe nasies van Kanaän wat die Israeliete verower het?

A: Toe Paulus gepraat het, het hy blykbaar gedink aan (alfabeties) die Amoriete, Kanaäniete, Girgasiete, Hetiete, Hewiete, Jebusiete en Peresiete. Deuteronomium 7:1, Josua 3:10 en Josua 24:11 het hierdie sewe in 'n ander volgorde, so daar is niks besonders aan die volgorde nie.

Die nasies het effens in mekaar oorgeloop, aangesien daar baie klein stadstate was. Eksodus 3:8; 3:17; Eksodus 23:23; Deuteronomium 20:17, Josua 12:8 en Rigters 3:5 noem ses nasies, met elkeen van die ses verse wat die Girgasiete weglat. Eksodus 13:5 noem slegs vyf nasies, en laat die Girgasiete en Peresiete weg. 1 Konings 9:20 en 2 Kronieke 8:7 noem ook vyf nasies, en laat die Girgasiete en Kanaäniete weg.

Sien die bespreking oor Deuteronomium 7:1 vir meer inligting oor die nasies wat in Kanaän gewoon het voor die Israeliete.

V: In Handelinge 13:20, wat beteken "ongeveer 450 jaar van Josua tot Samuel" vir die datering van die Ou Testament?

A: Die Israeliete is 400 jaar lank in Egipte onderdruk, hulle het minstens 40 jaar in die wildernis rondgedwaal, en Josua se verowering het tot tien jaar geduur.

Dit stem ooreen met wat 1 Konings 6:1 sê, dat Salomo die tempel in die 480ste jaar ná die uittocht van die Israeliete uit Egipte gebou het. Argeoloë is redelik seker dat Salomo se tempel in Oktober/November 960 v.C. voltooi is (Wycliffe Bible Dictionary bl. 1673). Dit sou die Eksodus op ongeveer 1440 v.C. plaas. Aangesien Samuel ongeveer 30 jaar voor Salomo se tempel gesterf het, sou dit omtrent 990 v.C. wees.

Die datum van 1440 (of 1447/6 v.C.) vir die Eksodus is belangrik, omdat baie mense in die vroeë twintigste eeu geglo het dat die Eksodus meer as honderd jaar later plaasgevind het. Die latere datum stem egter nie so goed ooreen met argeologiese bewyse nie.

V: In Handelinge 13:22, hoe kon Dawid 'n man na God se eie hart wees, aangesien Dawid met Batseba en Uria gesondig het?

A: Dawid se sonde was verskriklik. Die wonderlike nuus is dat Dawid berou gehad het, en God sy berou aanvaar het. Natuurlik was daar dissipline en gevolge: die kind het gesterf, die swaard het nie van Dawid se huis weggedaen nie, en Dawid se geliefde seuns, Amnon en Absalom, het albei 'n gewelddadige dood gesterf. Absalom het Amnon vermoor. Absalom is doodgemaak nadat Dawid sy leër gestuur het om Absalom se opstand te onderdruk.

Al hierdie negatiewe dinge is steeds gering in vergelyking met die feit dat God Dawid barmhartig vergewe het. God het Dawid nie net vergewe nie, maar Hy "vergewe en vergeet" ook. Alhoewel God nie "inligting verloor" nie, kies Hy om Dawid te beskou asof daardie sondes nooit gepleeg is nie.

Dit behoort vir almal duidelik te wees dat toe Dawid, Salomo, Abraham of ander 'n sonde begaan het, Christene nie nodig het om hul slegte voorbeeld te volg nie. God roep ons nie op om te sondig soos hulle gedoen het nie. Wanneer Jesus egter 'n voorbeeld gestel het om iets te doen, glo ek wel dat ons Sy voorbeeld moet volg.

V: In Handelinge 13:30, hoe het God Jesus uit die dood opgewek, aangesien Jesus God is?

A: Dit is 'n herhaling van die antwoord vir Galasiërs 1:1.

Selfs mense kan saamwerk. Die drie in die Drie-eenheid het selfs meer saamgewerk in hierdie wonderlike wonder. Hier is wat die Skrif sê.

1. Die Vader was betrokke. (1 Tessalonisense 1:10; Handelinge 3:26)

2. Jesus was betrokke by die opwekking van Homself. (Johannes 2:19-21;10:18 )

3. Die Gees was betrokke. (Romeine 8:11)

4. God het dit gedoen. Handelinge (17:31 ;2:32 ;3:15 ; Hebreërs13:20 )

5. Vader en/of Gees. (2 Korintiërs 4:14)

V: In Handelinge 13:32-33 skryf die skeptikus Bart Ehrman: "In hierdie teks was die 'dag' waarop Jesus as God se Seun verwek is, die dag van die opstanding." Dan vra Ehrman hoe dit versoen word met Jesus se verwekking in Luk. 3:22. (Jesus, Interrupted bl. 95)

A: Daar word oor die algemeen saamgestem dat albei gedeeltes deur Lukas geskryf is, en Lukas het beslis geen probleem hierin gesien nie. Dit blyk dat Ehrman nie óf Lukas óf Handelinge baie noukeurig gelees het nie. Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

a) Lukas 3:22 sê nie dat Jesus by Sy doop verwek is nie, en dit sê ook nie dat Jesus by Sy doop God se Seun geword het nie. Eerder het die Vader die erkenning gegee: 'Jy is my Seun', sonder om te spesifiseer wanneer dit gebeur het.

b) Net so sê Handelinge 13:32-33 ook nie dat Jesus by Sy opstanding God se Seun geword het nie. Dit haal Psalm 2 aan, sonder om te spesifiseer wanneer, en beweeg dan voort na die demonstrasie van Jesus se kwalifikasies deur Sy opstanding.

c) Ehrman is dus verkeerd oor wanneer Jesus die Seun van God geword het, maar wanneer het Jesus presies die Seun van God geword? Volgens die Christendom was Jesus die Seun van God in twee onderskeie sinne. Eerstens was Hy altyd die Seun van God, voor die tyd begin het. Tweedens was die Vader die naaste ding aan 'n biologiese vader wat Jesus gehad het, alhoewel Jesus se liggaam nie die produk van 'n seksuele verhouding was nie.

V: In Handelinge 13:32-37, hoe is dit messiaans om Ps 2:7 en 2 Sam 7:14 te kombineer?

A: Ons kan vandag sien dat hierdie gedeeltes na die Messias verwys, maar selfs in daardie tyd het 'n pesher-kommentaar wat by Qumran gevind is, genaamd 4QFlorilegium, ook Psalm 2:7 en 2 Samuel 7:14 saamgevoeg asof dit oor die Messias praat.

V: In Handelinge 13:41, hoe is Habakuk 1:5 messiaans?

A: Habakuk 1:5 verwys volgens die Doodsee-rol 1QpHab na die Messias.

V: In Handelinge 13:42-43, hoe kon Paulus en Barnabas gunstig ontvang word, en tog in Handelinge 13:45 verwerp word?

A: Verskillende mense kan verskillende menings hê, en mense se menings kan verander. Beide heidene en aanvanklik die Jode wou na Paulus en Barnabas luister in Handelinge 13:42-45. Maar nadat hulle hulle 'n week later gehoor het, was sommige van die Joodse leiers vol jaloesie oor die ontvangs wat Paulus en Barnabas van ander Jode en heidene ontvang het, en hulle het hulle teëgestaan.

V: In Handelinge 13:46-47, hoe kon sommige hulleself onwaardig tot die ewige lewe oordeel? Is nie almal onwaardig tot die ewige lewe nie?

A: Niemand op aarde is goed genoeg om sonder Christus na die hemel te gaan nie; maar dit is nie Paulus se punt hier nie. Inteendeel, Paulus kritiseer hierdie mense omdat hulle self kies om nie te luister nie, laat staan te glo, in die genadige geskenk van die ewige lewe wat deur Jesus gegee is.

V: In Handelinge 13:48, wat sê hierdie vers oor verkiesing?

A: Hierdie vers sê bloot dat toe Paulus tot hierdie spesifieke skare gepraat het, almal van die uitverkorenes (mense wat na die Hemel sou gaan) in die skare destyds geglo het.

V: In Handelinge 13:50 hoe kon hulle onrus opwek teen Paulus en Barnabas?

A: Judaïsme was destyds 'n wettige godsdiens in die Romeinse Ryk. Maar omdat die Jode vir die Romeine kon sê dat Paulus se prediking nie egte Judaïsme was nie, kon die Romeine hulle uitsit asof hulle 'n onwettige godsdiens verkondig.

V: In Handelinge 13:52, as die dissipels voortdurend met blydskap en met die Heilige Gees vervul was, behoort Christene vandag ook so te wees?

A: Ja. Miskien was dit destyds makliker, met die apostels in die omtrek en Jesus se opstanding net 'n paar jaar tevore, maar Paulus se bevel in Filippense 3:1 is vandag net so 'n bevel as in sy tyd. Ons moet nie die vroeë kerk idealiseer nie. Hulle het ook beduidende probleme gehad, soos 1 Korintiërs, Galasiërs, Kolossense en die sewe kerke in die boek Openbaring wys.

V: In Handelinge 14:2, wat kan jy doen wanneer Satan in sommige ongelowiges werk om die verstand van ander teen die boodskap te vergiftig?

A: Satan werk in die geestelike sowel as die fisiese sfeer, so die belangrikste ding wat jy kan doen, is om vir hulle te bid en dat God Satan in hierdie situasie sal bind. Tweedens kan ons seker maak dat ons as ligte vir Christus skyn en ons liefde en geduld toon.

Handelinge 14:3 sê dat Paulus en Barnabas "'n geruime tyd daar deurgebring het". Blijkbaar het hulle 'n lang verblyf nodig gehad om Satan se leuens te weerstaan. Sommige stryd duur lank, en ons moet die uithouvermoë hê om Satan se aanvalle te oortref.

Handelinge 14:3 sê God het tekens en wonders verleen om die waarheid te bewys. Ons kan nie net bid nie, maar ook op die krag van God deur gebed staatmaak. Benewens jou woorde, kan jy ook getuig deur jou karakter en hoe jy lyding en vervolging hanteer.

V: In Handelinge 14:6, wat is hier belangrik daaraan dat hulle na Likaonië "weggegaan" het?

A: Ikoniüm, Listra en Derbe was almal in die groot provinsie Galasië. Galasië was so groot dat dit in vyf distrikte verdeel is, insluitend Frygië en Lykonië. Volgens die Romeinse skrywers Cicero en Plinius se Natuurlike Geskiedenis 5.25 was al drie stede in Lykonië. Die argeoloog Sir William Ramsay het egter getoon dat Ikonium van 37 n.C. tot 72 n.C. deel van Frygië was, 'n relatief kort tydperk. Dus het hierdie gebeure nie net in hierdie tyd plaasgevind nie, maar dit sou ook aandui dat die skrywer, Lukas, in daardie tyd moes geleef het om dit te kon weet, aangesien hulle later almal in Lykonië was.

V: In Handelinge 14:8-13, hoe verras sou heidene gewees het om hierdie wonder te sien?

A: Miskien nie so verras as wat ons sou verwag nie. Hulle het gedink dat hul gode en godinne wonders kon doen, so het hulle probeer om Paulus se wonders as een van die wonders van hul gode te beskou.

V: In Handelinge 14:11-13, hoe is hierdie sataniese aanval erger as ander?

A: As Paulus en Barnabas eenvoudig niks gedoen en nie gereageer het nie, sou die fokus op Christus se dienaars gewees het en nie op Christus nie. Dit kon amper gebeur het, aangesien Paulus en Barnabas nie geweet het wat hulle in hul plaaslike taal geskree het nie. Die fokus sou op die interpretasie van die krag as deur heidense afgode gedoen gewees het in plaas van deur die ware God. Vandag kan 'n werk van God te veel fokus op die mense wat die werk doen, en nie op God nie. Dan is dit maklik vir Satan om die bediening te "oornemen" of te kap om sy doeleindes te bereik.

V: In Handelinge 14:12-14, waarom sou die Listraërs dink dat Paulus en Barnabas Zeus en Hermes was?

A: Ovidius was 'n Latynse digter wat van 43 v.C. tot 18 n.C. geleef het, ongeveer 50 jaar voor Paulus en Barnabas. Ovidius is die enigste skrywer wat dit neergeskryf het: in die agtste boek van sy Metamorfose (reëls 626 vv.) vertel hy dat Zeus en Hermes onherkenbaar na Listra gekom het en 'n bejaarde egpaar met die naam Filemon en Baucis besoek het. Hulle het hul huis gedeel, terwyl niemand anders dit sou doen nie. Zeus en Hermes het die ander huise vernietig, maar het hul huis in 'n tempel met marmerkolomme en 'n goue dak verander. Hulle het tempeloppassers geword. Die gode het hul wens vervul dat wanneer een sou sterf, die ander ook sou sterf. Toe hulle gesterf het, is hulle in inmekaargeslingerde bome verander. Dus, van al die Griekse gode, is dit waarskynlik waarom die Frygiërs gedink het hulle kon Zeus en Hermes wees.

Stier en kransblomme is aan Zeus en Hermes geoffer volgens Ovidius se Metamorfose 4.755, Persius se Satires 2.44, Vergilius se Aeneïs 5.366, en Euripides se Herakles 529.

'n Inskripsie by Sedasa naby Lystra (c. 250 n.C.) neem die dedikasie aan Zeus van 'n beeld van Hermes deur mans met Lykische name op.

Klemens van Aleksandrië (193–217/220 n.C.) in Exhortation to the Heathen hfst. 4 bl. 186 gee 'n aantal ander voorbeelde van mense wat gode of selfs 'n spesifieke god genoem is. Hy sê dat Ceyx, seun van Aeolus, deur sy vrou Alcyone Zeus genoem is. Haar man het haar Hera genoem. Ptolemaeus IV is Dionysus genoem. Alexander wou as 'n seun van die Egiptiese god Ammon beskou word en het horings op sy standbeelde gehad. Menecrates die dokter het die naam Zeus aangeneem. Die grammatikus Alexarchus wou as die songod bekendstaan. Nicagoras van Zela is Hermes genoem en het soos Hermes geklee. Hy noem ook verskeie ander mense wat as gode aanbid is.

Die twee keuses was dus dat Paulus en Barnabas Hermes en Zeus was, of dat hulle bedrieërs was. In hul spesifieke heidense wêreldbeskouing was dit die enigste twee moontlike keuses.

V: In Handelinge 14:14, waarom het Paulus en Barnabas hul klere geskeur?

A: Daar is drie sienings.

1. Dit was hul manier om vir die Listra-mense te probeer wys dat hulle gewone klere aangehad het en dat hulle net gewone mans was.

2. Dit was 'n normale teken van rou oor benoudheid, of van protes en hartseer.

3. Dit was 'n Joodse gebruik om hul mantels te skeur wanneer hulle godslastering hoor. Die skeure is vier tot vyf duim in die halslyn van die klere gemaak. Die persoon sou steeds beskeie geklee wees, maar die klere sou daarna verwoes wees.

V: In Handelinge 14:2,19, wat is dit aan mense wat 'n skare kon laat omslaan van die begeerte om Paulus en Barnabas te aanbid na die steniging van Paulus en om hom vir dood agter te laat?

A: Hul grootste ondersteuners het hul grootste kritici en vervolgers geword. Dit illustreer wankelrigheid in sy mees ekstreme vorm. Miskien was die Listraanse perspektief soos volg.

Sommige Listraërs wou vir Paulus en Barnabas as gode aanbid. 'n Tweede groep het dalk gewonder of hulle bedrieërs was.

1. Vir die eerste groep het Paulus en Barnabas hulle belaglik laat lyk.

2. Vir die tweede groep wou hulle nie vervalser-godhede hê nie. Toe ander beweer het dat Barnabas en Paulus Zeus en Hermes was, en die mense uitgevind het dat Barnabas en Paulus dit nie was nie (omdat hulle dit vir hulle gesê het), het hulle tot die gevolgtrekking gespring dat Barnabas en Paulus vervalsers was.

3. Vir alle Listra-bewoners het Paulus en Barnabas aangevoer dat hulle van hul tradisionele afgodsdiens moes afwyk om 'n "nuwe" God te volg, vir wie hulle nie afgode kon maak nie.

4. Afgodspriesters wat geld uit offers gemaak het, sou dit nie wou hoor nie.

5. Afgodsaanbidders, wat basies vertel is dat hul verlede offers geld was wat vermors is, sou dit nie wou hoor nie.

Ongelukkig is dit dikwels gemakliker om 'n leuen te glo wanneer die waarheid behels dat jy in die verlede verkeerd was en jou hulpbronne en geld vermors het.

V: In Handelinge 14:10-20, waarom dink jy het God nie een addisionele wonder gedoen nie, soos om vuur uit die hemel te roep op die mense wat Paulus gestenig het, of om te verhoed dat die klippe hom tref?

A: Paulus het beklemtoon dat hy en Barnabas net mense soos hulle was in Handelinge 14:14-18. Om hulle bonatuurlik te red sou die indruk wek dat hulle oor-menslike verdediging gehad het en sou bevestig dat hulle inderdaad ook gode was.

Later, nadat Paulus gestenig is, het hulle teruggekeer na die plek waar hy gestenig is. Al kon hulle 'n kortpad neem, net 160 myl terug na Antiochië in Sirië, het hulle in Handelinge 14:21 die lang pad geneem en hul spore teruggetrap deur 'n tweede keer na Listra, Ikonium en Antiochië terug te keer.

Dit is onwaarskynlik dat Paulus so ernstig beseer is dat hy vir dood agtergelaat is en natuurlik herstel het, aangesien mense met gebreekte bene en groot wonde nie maklik iewers heen loop nie. Miskien is Paulus vir dood agtergelaat, maar het herstel, maar God het hom óf gedeeltelik óf heeltemal genees. Of miskien is Paulus regtig gedood, en het God hom opgewek. Al sê die Skrif net dat Paulus vir dood agtergelaat is, miskien omdat of God hom van sy wonde genees het, of hom van "die dood" genees het, het Paulus in elk geval weer begin preek.

V: In Handelinge 14:15-17b, waarom dink jy het Paulus hier nie uit die Ou Testament aangehaal nie?

A: In Handelinge 14:15-17 het Listra nie 'n sinagoge gehad nie; daar was nie baie Jode daar nie. Daar behoort 'n sinagoge te wees as daar volgens M. Sanhedrin 1:6 en M Pirke Aboth 3:6 ten minste tien Joodse mans is (The Expositor's Bible Commentary, vol. 9, bl. 460. Sien ook die Evangelical Commentary on the Bible, bl. 909).

Die dinge wat Paulus hier gesê het, het hy gewoonlik nie aan Jode gesê nie. Jode het dit reeds geweet. Paulus het nie op die Skrif of filosofie (soos later in Athene) gefokus nie, maar eerder op die natuur en die nietigheid van afgode.

V: In Handelinge 14:19-20, hoe sou jy preek, wetende dat jy gestenig sou word, afhangende van wat jy gesê het?

A: In 'n sekere sin kan mens sê dat Paulus sy "verdiende loon" gekry het; hy het gekry wat hom te beurt geval het. As Saulus van Tarsus het hy ander Christene vervolg en gedood, en nou sou hy vir sy geloof vervolg en uiteindelik gedood word. Maar Paulus het nie daarvoor teruggeskrik nie; hy was onverskrokke. In plaas daarvan om van die bediening weg te hardloop, het hy sy roeping omhels, en selfs die vervolging is gebruik om mense tot God te bring. Wat sou jy doen as jy vreesloos was? Nie vreesloos omdat God vir jou gesê het Hy sou jou beskerm teen steniging, aan wilde diere oorgawing of doodslag nie, maar vreesloos omdat selfs vir die dinge wat hy geweet het sou kom, het Paulus geweet dat niks met hom sou gebeur wat God nie vir Sy heerlikheid kon gebruik nie. "En ons weet dat God alle dinge saamwerk ten goede vir dié wat Hom liefhet, dié wat geroep is volgens Sy doel." (Romeine 8:28)

V: In Handelinge 14:23, waarom het hulle destyds gevas?

A: In kombinasie met hul gebede het hulle gevas om God om leiding te vra in die ordening van ouderlinge. Dit was 'n werklike uitdaging om volwasse Christelike mans as ouderlinge aan te stel, aangesien hulle nog net 'n kort rukkie Christene was.

V: In Handelinge 14:23, hoe lank was hierdie ouderlinge al in Christus? Moet 'n persoon lank Christen gewees het voordat hy 'n ouderling word?

A: Hierdie mense was nog net weke tot hoogstens 'n paar maande Christene. Daar was dus 'n bietjie tyd tussen Paulus se aanvanklike kontak en sy terugkeer sodat hulle in hul geloof kon groei. Maar tog was dit nie veel tyd nie. Aan die ander kant kan 'n mens sê dat hulle as Jode reeds "met God geloop" het voordat hulle van Christus geweet het. Maar teen hierdie argument is dat daar in Handelinge 14:15-17 geen sinagoge in Listra was nie, en daar dus byna geen Jode in Listra was nie.

1 Timoteus 3:6-7, geskryf ná hierdie, sê dat 'n ouderling nie 'n nuwe gelowige moet wees nie. Dit is dus gewoonlik goed dat 'n persoon al vir 'n aantal jare 'n Christen is. Dit is interessant dat hulle ouderlinge aangestel het wat daar gewoon het en die taal en kultuur geken het, eerder as om ouderlinge uit Antiochië of Jerusalem in te voer.

V: In Handelinge 14:27, waarom is dit belangrik dat sendelinge vir die kerk vertel wat hulle gedoen het?

A: Dit is nie grootpratery nie, maar eerder om te vertel wat God deur hulle gedoen het. Een doel is om gelowiges aan te moedig. Maar dit is ook om hulle te help riglyn te gee oor hoe om te bid. Laastens, vandag is dit om die kerk te help om besluite te neem oor die toewysing van geld vir sendingwerk.

V: In Handelinge 15:1-29, wat is twee verskillende maniere om hierdie gedeelte te bestudeer?

A: Die eerste manier is om te fokus op wat besluit is; die tweede manier is die idee om 'n vreedsame raad te hê om dinge te besluit en dat almal tot 'n ooreenkoms gekom het. In die vroegste dae van die Islam ná Mohammed het hulle soortgelyke meningsverskille en besluite gehad, behalwe dat hulle dit nie rade genoem het nie; dit was gevegte. (d.w.s. die Slagtes van die Kamel, Siffin, Harra en Karbala).

V: In Handelinge 15:1-29, was Petrus die "Pous" van die eerste kerkraad, soos sommige Rooms-Katolieke sou wil sê?

A: Nee. Petrus was 'n leier in hierdie kerkraad, maar nie die enigste leier nie. Ter ondersteuning hiervan is die volgende.

1. Die dispuut is in Handelinge 15:4,6 voor die apostels en ander gebring.

2. Petrus het in Handelinge 15:7-11 gepraat, maar ander het ook in Handelinge 15:1; Handelinge 15:2; Handelinge 15:5 gepraat.

3. Petrus het nie die laaste woord gehad nie; Paulus en Barnabas (wat Petrus ondersteun het) het daarna in Handelinge 15:12 gepraat

4. Die heel laaste woord is deur Jakobus gegee, wat sy "oordeel" in Handelinge 15:13-21 gegee het.

5. Die brief wat uitgestuur is, is nie as 'n "pouslike bul" uitgestuur nie, of selfs nie deur Petrus se gesag nie (Handelinge15:22 –29). Eerder is dit deur die gesag van al die apostels en ouderlinge uitgestuur.

6. Laastens kom die woord "pous" van pappa vir vader, en Jesus het gesê om niemand jou vader te noem nie in Matteus 23:9.

V: In Handelinge 15:1-6, was die hele kerk teenwoordig, of net Paulus, Jakobus en die apostels?

A: Dit het omstreeks 49 n.C. plaasgevind. Dit was dringend om redelik vinnig byeen te kom, sodat hierdie moontlike verdeeldheid nie sou voortduur nie. Let ook daarop dat die mans uit Judea gekom het, maar Jakobus in Handelinge 15:24 sê spesifiek dat hulle geen sulke gebod gegee het dat jy eers besny moes word nie. Daar is twee sienings.

Die hele kerk: Die Believer's Bible Commentary bl. 1628, 1629 sê dat alhoewel Handelinge 15:6 voorkom asof net die apostels en ouderlinge teenwoordig was, Handelinge 15:12 blykbaar wys dat dit die hele kerk was.

Slegs die ouderlinge: Handelinge 15:6 dui nie daarop dat daar iemand anders as die apostels en ouderlinge teenwoordig was nie. Die "hele gemeente" in Handelinge 15:12 kan die gemeente van die apostels en die ouderlinge wees. Maar toe die besluit geneem is, is dit in Handelinge 15:22 aan die apostels, ouderlinge en die hele kerk bekendgemaak. Die leierskap was dus deursigtig; die hele kerk kon die probleem sien, die verskillende kante hoor, sien hoe almal opgetree het, en die oplossing. Mens kon die posisie van die Jodisers sien, aangesien Genesis 17:14 sê 'n Joodse man moet "van die volk afgesny" word as hy nie besny word nie. Selfs Eksodus 12:48-49 sê dat vreemde manne wat onder hulle gewoon het, en wat die Paasfees wou vier, besny moes word. Dus, as ons aanvaar dat die hele Ou Testament nog in krag was ('n groot aanname), kon jy hul punt verstaan.

Terloops, Handelinge 15:7 kan vertaal word as baie bespreking, debat, navraag of bevraagtekening. Cornelius (in Handelinge 10:1-11:18) is in Handelinge 15:7 genoem, en dit was tien jaar gelede.

V: In Handelinge 15:1-3, hoe voer die Hebreeuse Wortelbeweging en baie Sewende-dag-Adventiste vandag hierdie samevoeging van God se verbond in Christus en die Wet van die Ou Testament voort?

A: Hierdie twee verskillende ketterye deel die gemeenskaplike tema om Jesus by die wette van die Ou Verbond te voeg. Jy kan sien of iemand deel is van die Hebreeuse Wortelsbeweging omdat hulle beweer dat hulle Christus volg, maar hulle sal nie bevestig dat Paulus 'n apostel van God was nie. Hulle skryf gewoonlik "G_d" of "g_d" in plaas van "God". Hulle glo dat die Sabbat (Saterdag) en die Mosaïese spyswette gehou moet word. Hulle glo dat Jesus bloot by die Mosaïese Wet gevoeg het.

Sewe-de-Adventiste glo nie almal identies nie, maar die meer "tradisionele" onder hulle ontken die Drie-eenheid, hou die Mosaïese spyswette en die Sabbat (Saterdag) in stand. Hulle glo dat die merk van die dier vandag in die wêreld is, en dat die merk van die dier Sondagvereering is. Stel jou voor jy sê vir jou kinders: "Ek weet nie wat julle beplan om vandag op Sondag te doen nie, maar wat dit ook al is, dit is beter dat dit nie die aanbidding van God behels nie!"

V: In Handelinge 15:5, toe hierdie Fariseërs Christene geword het, waarom het God hulle nie reggehelp oor besnydenis en die Ou-Testamentiese Wet nie?

A: Die Skrif sê nie so nie, en God het die voorreg om soveel of so min te openbaar as wat Hy wil. Vir dié wat nie iets leer wat God reeds geopenbaar het nie, het God die voorreg om dit te "herhaal totdat hulle dit begryp" of om daarvan af te sien.

Al word hier geen poging aangewend om presies te verduidelik waarom God alles doen wat Hy doen nie, kan ons in hierdie geval enkele waarnemings maak wat 'n redelike antwoord bied oor waarom God nie onmiddellik alle foute van alle belydende Christene regstel nie.

Om aan Christus gekoppel te wees, soos 'n loot aan 'n wingerdstok (Johannes 15), is blykbaar vir God belangriker as dat ons altyd die korrekte antwoord het. As 'n persoon nie gekoppel is nie, is die hoofprobleem nie hul verkeerde antwoorde nie, maar die feit dat hulle nie gekoppel is nie.

Ons is geskape om mekaar in die liggaam van Christus nodig te hê (1 Korintiërs12:17 –19,21–26). Elke gelowige het iets om by te dra tot die liggaam, en elke gelowige ontbreek iets wat hulle slegs kan kry deur met mekaar verbind te wees.

'n Verleiding wat Christene het, is om toe te laat dat menings oor sekondêre sake so belangrik vir ons word, dat ons versuim om God se gebod te gehoorsaam om ander lief te hê en saam te werk. Om watter rede ook al, het God nie hierdie of ander versoekings verwyder nie. Dit is altyd moontlik, as ons dit toelaat, dat sekondêre doktrinale sake 'n skeepsramp van ons geloof, ons gesamentlike getuienis, en ons eenheid met ander ware Christene kan veroorsaak.

Eenheid in Christus ten spyte van ons verskillende menings is 'n uitdaging wat God vir ons gegee het. Met een hart en mond moet ons God verheerlik (Romeine 15:5-6). Eenheid sou baie makliker wees as alle Christene identiese menings gehad het. Aangesien dit nie so is nie, was Christus se gebed dat ons tog een sou wees (Johannes17:21 –23). Die Bybel sê nooit dat ons 'n eenheid moet skep wat nie daar is nie. Eerder sê Efesiërs 4:3 dat ons die verantwoordelikheid het om "die eenheid van die Gees te behou." Daar was verskille in leer onder gelowiges in Romeine 14. Paulus het gelowiges aanvaar wat albei kante van daardie sekondêre sake ondersteun het, en ons moet ander gelowiges net so aanvaar soos Christus hulle aanvaar het (Romeine 15:7).

Tydsberekening en prioriteite is dikwels anders by God as by ons. Ons mag wil hê dat ander onmiddellik oor 'n bepaalde detail gekorrigeer moet word, terwyl God wil hê dat die persoon eers aan ander areas moet werk.

Opsomming: Kennis maak hoogmoedig, maar liefde bou op (1 Korintiërs 8:1). God is meer besorg daaroor dat dié wat die primêre waarheid van die evangelie ken, Hom gehoorsaam, ander liefhet en eenheid met ander ware Christene het, as dat ons oor alle sekondêre sake korrek is.

V: In Handelinge 15:9 hoe word ons harte deur geloof gereinig?

A: God het sy volk in sy oë gereinig toe Jesus vir ons aan die kruis gesterf het. Petrus het gesê dit was "deur die genade van die Here Jesus" en nie "genade plus die wet" nie. Ons moet egter reiniging in hierdie lewe ervaar. Deur God se genade deur ons geloof het God ons nie net gered en geregtig verklaar nie, maar Hy maak ons ook rein en heilig.

Al sal niemand behalwe Jesus 'n sondeloos rein hart hê totdat ons in die hemel kom nie, moet ons nou op aarde deur die proses van verfyning gaan. Verzuivering is nie iets wat ons alleen kan doen nie, maar iets wat God aan ons doen terwyl ons ons aan Hom onderwerp. Verzuivering vind nie plaas wanneer ons op die sonde fokus en herhaal: "Ek gaan dit nie doen nie, ek gaan dit nie doen nie, ensovoorts," nie, maar wel deur geloof wanneer ons ons oë op Jesus rig, soos Kolossense 3:1-4 ons aanspoor om te doen. Dit is betekenisvol dat die pragtige prentjie in Kolossense 3:1-4 amper 'n voorbereiding is vir 'n stryd (eintlik 'n stryd tot die dood) teen ons sondige natuur in Kolossense 3:5-10.

V: In Handelinge 15:14-21, wat is 'n samevatting van Jakobus se toespraak?

A: In Handelinge 15:14-18 het Jakobus die onlangse werk onder die heidene verduidelik deur 'n geskiedenis van wat gebeur het met profesie in die Ou Testament te korreleer. In Handelinge 15:19-21 trek Jakobus die gevolgtrekking oor wat gedoen moet word en watter beperkings (en gebrek aan beperkings) op heidense gelowiges geplaas moet word. Dit is interessant dat Jakobus eet van kos wat aan afgode aangebied is en bloed eet in dieselfde gedagte as die kwaad van seksuele onmoraliteit.

Sien The Expositor's Greek Testament, vol. 2, bl. 320–321.

V: In Handelinge 15:15-17, waarom sou Jakobus se aanhaling van Amos 9:11-12 ooreenstem met die Septuaginta en nie met die Masoretiese teks nie? Hier is Amos 9:11a, 12.

Masoreties: "In dié dag … dat hulle mag besit (yaras in Hebreeus), die oorblyfsel van Edom (Edom is 'dm in Hebreeus) en al die nasies wat by My naam genoem is, sê die Here wat hierdie dinge doen."

Septuaginta: "in daardie dag … dat die oorblyfsel van die mense, en al die heidene oor wie my naam aangeroep word, my ernstig mag soek, sê die Here wat al hierdie dinge doen."

Handelinge 15:17a "Na hierdie … Dat die oorblyfsel van die mense (Adam is 'dm in Hebreeus) die Here mag soek (daras in Hebreeus), en al die heidene wat by my naam genoem is, sê die Here wat dit alles doen"

Midrash 4QFlorilegium 1:12?

A: Dit is moeilik omdat die Ou Testament oorspronklik sonder vokale geskryf is, en die medeklinkers vir "Edom" en "Adam" ('dm, vertaal as "mense") dieselfde is. Die woord vir besit, yaras, is net een medeklinker verwyder van die Hebreeus vir soek, daras. Hierdie aanhaling kom uit 'n Hebreeuse Midras-handskrif wat in die Doodsee-rolle gevind is en 4QFlorilegium 1:12 genoem word, en is soortgelyk aan, maar nie identies aan die Septuaginta nie. Die Masoretiese teks het "hulle sal van mense erf" en "die oorblyfsel" is die objek, teenoor die Septuaginta en 4QFlorilegium wat het "hulle sal van mense soek" en "die oorblyfsel" is die onderwerp.

Opsommend stem Jakobus se aanhaling ooreen met die Hebreeuse 4QFlorilegium 1:12. Die Masoretiese teks is nie altyd die beste kopie nie.

V: In Handelinge 15:16, wat is die tabernakel van Dawid?

A: Die BSB vertaal dit as "herbou die gevalene tent van Dawid." Net soos ons na die huis van so-en-so sou verwys wanneer ons van hul familie praat, sou meer nomadiese kulture na tente verwys. Hierdie vers is 'n herinnering aan God se belofte oor Dawid se geslagslyn. Die belangrikheid van Dawid se troon word genoem in 2 Samuel 7:16 en Psalm 89:4. Christus sou op 'n troon sit in Matteus 19:28; 25:31. Die punt van die aanhaling hiervan was in die volgende vers, oor die heidene wat God se naam sou dra. Dit blyk dat God daarin behae skep om iets wat geval het, te herstel; maar Hy herstel dit dikwels op 'n ander manier as die oorspronklike. Sommiges sien dit as vervul in die kerk; ander sien dit as vervul in die Millennium.

V: In Handelinge 15:20, is bloedtransfusies verkeerd?

A: Nee, die Skrif sê dit nie. Hulle het destyds nie die konsep van bloedtransfusies gehad nie. Hulle het nie nuwe reëls ingestel nie, maar die betekenis van hul bondige stellings "om hulle van bloed te weerhou" het duidelik beteken dat hulle geleer het dat die Ou-Testamentiese regulasies oor die eet van bloed steeds geldig was. Om jou eie bloed in 'n bloedtransfusie te ontvang, is nie kannibalisme teenoor jouself nie, en om 'n bloedtransfusie van iemand anders te ontvang, is ook nie kannibalisme nie, aangesien niks "geëet" word nie.

V: In Handelinge 15:20 en Handelinge 21:25, waarom sou hulle hierdie vier verbodsbepalings hier hê?

A: Eerstens het Jakobus nie oor verlossing gepraat nie, maar oor praktyk en gemeenskap met die Joodse gelowiges, en oor wat die heidene moes gehoorsaam. Hier is twee moontlike antwoorde. Kom ons kyk na albei en besluit dan watter een korrek is.

Moglike antwoord 1: Kultuurgevoeligheid om aanstoot te vermy: Soms sal 'n Christen dalk nie iets doen nie, ten minste in die openbaar, omdat dit die gewete van ander sou seer maak en hulle sou dink die Christen is verkeerd. Byvoorbeeld, in Andhra Pradesh in Indië in die 21ste eeu het 'n Hindoe 'n beesbeen in 'n kerk gegooi. Toe het Hindoes Christene daarvan beskuldig dat hulle in die geheim beesvleis in die kerk eet, en op grond van die bewys van die beesbeen is die kerk deur die dorpsmense afgebreek. In tye van vervolging mag Christene dalk nie dinge doen wat onmiddellike vervolging oor hulself bring nie, wat nie verband hou met die prediking van die evangelie nie. In sommige kerke sit mans en vroue apart in die kerk, omdat dit kultureel skandalig sou voorkom om saam te sit. Die vermy van seksuele losbandigheid (porneia in Grieks) is egter dieselfde vir alle Christene regoor die wêreld. 'n Teenargument is dat baie Christene dink dat dit aanvaarbaar is om bloed te drink (soos bloedsoep in Duitsland en China), en dat die vermelding van porneia hier dalk was om te beklemtoon dat selfs die geringste skyn van seksuele losbandigheid vermy moet word. Sommiges wat dit as net seremonieële dinge beskou, herinterpreteer dit om net te beteken dat naaste familierelatie­s in Levitikus verbied word. Die Grieks hier sou egter deur 'n heidense Christen as onmoraliteit in die algemeen geïnterpreteer word, so hierdie interpretasie is eerder 'n gewelddadige pasvorm om die gevolgtrekking te ondersteun.

Moglike antwoord 2: Algemene moraliteit: Alle Christene, selfs vandag, behoort nie een van hierdie dinge te doen nie. Om nie kos te eet waarvan ons weet dat dit aan afgode geoffer is nie, dit wil sê kos wat deur afgode verontreinig is, kom ook voor in Openbaring 2:14,20. Die verbod op seksuele onmoraliteit kom voor in beide die Ou en Nuwe Testament. Die verbod om bloed te eet, wat ook in die Mosaïese Wet voorkom, gaan eintlik terug tot Noag in Genesis 9:4. Diere wat verstik word, met die bloed wat nie uitgebloei is nie, word implisiet genoem in Levitikus 17:10-14.

V: In Handelinge 15:22-29, waarom het Paulus nie die besluit van die Raad herhaal toe hy aan die Galasiërs geskryf het nie?

E: Eerstens wat waarskynlik nie die antwoord is nie, dan die primêre antwoord, en dan 'n sekondêre antwoord.

Nie die antwoord nie: Dit is moontlik dat Paulus die Galasiërs in Klein-Asië, in die sentrale streek, besoek en geskryf het voordat die Raad van Jerusalem plaasgevind het. Die meeste Christelike geleerdes meen egter dat die Raad van Jerusalem omstreeks 49 n.C. plaasgevind het, en dat Paulus tussen 53 en 59 n.C. aan die Galasiërs geskryf het.

Hoofantwoord: Paulus het sy besprekings in Jerusalem in Galasiërs 2:2-10 genoem, maar net 'n deel daarvan. Die Galasiërs het aanvaar dat sowel hy as Petrus apostels was, en Paulus het genoem dat hy en Petrus tot 'n ooreenkoms gekom het. Dit is onduidelik of die Raad openbaar was of dit eintlik privaat was en net die finale besluit openbaar was. Laastens het hy nie geweet wat die mans wat beweer het hulle was van Jakobus af, gesê het nie. Dus het Paulus beklemtoon wat Petrus self vir hom gesê het.

Sekondêre antwoord: As Paulus die besluit van die raad herhaal het, is dit onduidelik of hulle dit sou geglo of aanvaar het. Eeue lank ná Paulus se tyd was daar ketels genaamd Ebioniete, wat gesê het hulle glo in Jesus en geleer het dat alle gelowiges steeds die hele Mosaïese Wet moes volg. Hulle het gesê dat Jesus slegs as 'n erewoordtitel God genoem is. Ook, Petrus het tegnies gesproke nie die besluit van die raad oortree toe hy nie saam met heidene geëet het toe sommige Jode gekom het nie.

V: In Handelinge 15:28, aangesien dit goed gelyk het vir die Heilige Gees, waarom was dit relevant of dit ook vir hulle goed gelyk het of nie?

A: Dit dui daarop dat hulle geweet het dit was wat die Heilige Gees wou hê. Al sou hulle nie teen die Heilige Gees wou optree nie, sou dit nie reg wees as die Heilige Gees van hulle sou wil hê dat hulle iets moes gehoorsaam en doen, en niemand sou weet wat verlang word nie.

Net so weet God vandag wat goed is en wat nie. Ons moet egter steeds ons eie oordeel gebruik om te onderskei wat vanuit God se perspektief die beste is.

As 'n kanttekening is Judas Barsabbas 'n interessante naam. "Barsabbas" beteken "seun van die Sabbat", so moontlik is hy op die Sabbat gebore, maar byna seker was hy 'n Joodse gelowige.

V: In Handelinge 15:29, is hierdie gebooie vandag nog geldig vir Christene?

A: Christene stem saam dat die gebooie oor seksuele onmoraliteit nie verander het nie, maar hulle verskil van mening oor die gebooie aangaande kos wat aan afgode geoffer is, bloed, en die vleis van verstikte diere. Almal stem saam dat die brief van die apostels bindend was op alle Christene destyds, en dat die nakoming daarvan nie Joodse mense (sowel Christene as nie-Christene) sou aanstoot gee nie.

1. Sommige ware Christene sien dit so dat aangesien hierdie brief van die apostels af gekom het, en hulle nooit gesê het dit was net vir 'n sekere tydperk nie, is al hierdie gebooie vandag steeds bindend. Dit was oor die algemeen hoe Christene in die tweede en derde eeue na hierdie gebooie gekyk het. Dit is ook my siening.

Byvoorbeeld, in Minucius Felix se Octavius (c. 210 n.C.), hoofstuk 30, bl. 192, staan daar dat Christene nie eens bloed van eetbare diere in hul kos gebruik het nie. Ander pre-Nisaanse Christene wat gesê het dat Christene nie van bloed gebruik gemaak het nie, was Justinus die Martelaar (150 n.C.), Christene van Vienne en Lugdunum (177 n.C.), Clemens van Alexandrië (193-217/220 n.C.), Tertullianus (198–220 n.C.), en Lactantius (c.303–c.325 n.C.)

2. 'n Ander siening is dat die seksuele beperkings bindend is, en die dieetbeperkings onderhewig is aan die gewete van onsself en die mense wat ons nie wil laat struikel nie. Alhoewel die brief destyds bindend was, is die absolute verbod op vleis wat aan afgode geoffer is, later deur Paulus as 'n saak van gewete beskou.

V: In Handelinge 15:37-40, wie was reg, en hoe het dit uitgewerk?

A: Uit Barnabas se oogpunt was Johannes Markus sy neef, en dalk het Barnabas gesien dat Markus werklik berou gehad het oor sy verraad. Uit Paulus se oogpunt was dit vir hierdie bediening krities om iemand te hê wat die stryd beproef was (en geslaag het), op wie nie net staatgemaak kon word nie, maar van wie Paulus geweet het dat hy betroubaar was. Paulus het Markus waarskynlik nie so goed geken soos Barnabas hom geken het nie.

Uit God se perspektief het die skeiding tot God se heerlikheid gelei. Silas (=Silvanus) en Timoteus is bygevoeg as Paulus se medearbeiders. Kerkgeskiedenis vertel ons dat Barnabas en Markus na Egipte gegaan en daar die evangelie verkondig het. 'n Paar eeue later het Egipte een van die hoofsentrums van die Christendom geword, die ander drie was Jerusalem, Rome en Konstantinopel. Paulus en Markus is versoen in 2 Timoteus 4:11.

V: In Handelinge 16:1, is dit dieselfde persoon as die ontvanger van die boeke van 1 en 2 Timoteus?

A: Ja.

V: In Handelinge 16:1, hoe dink jy het Paulus gevoel om weer terug te gaan na 'n dorp waar hulle hom gestenig en vir dood agtergelaat het?

A: Miskien het Paulus 'n mate van vrees gehad dat hulle weer sou doen wat hulle reeds getoon het dat hulle bereid was om te doen. Of dalk het Paulus nie 'n tweede gedagte daaraan gegee nie. 'n Derde siening is dat daardie pynlike herinnering wel by Paulus opgekom het toe hy weer die stad binnegekom het, maar dat hy besluit het dat hy nie daaraan omgegee het nie. Miskien het hy, ná alles wat hy teen Christene gedoen het en ná God se wonderlike genade, gedink dat om God te volg net meer ontberings en dood sou meebring voordat hy na die hemel toe gaan, en dat hy liewer besig kon raak, kon klaarmaak wat God van hom wou hê, en dit maar klaar kon kry.

Daar mag plekke en mense wees wat vir jou pynlike herinneringe inhou. Maar as God jou roep om terug te gaan, is dit te hoop dat God se liefde in jou hart groter is as jou herinneringe.

V: In Handelinge 16:1-5, waarom het Paulus en Silas Timoteus besny nadat hulle bevestig het dat heidene nie besny hoef te word nie en Titus nie besny het nie?

A: Paulus het geweet Timoteus hoef nie besny te word nie, maar hierdie "vrywillige besnydenis" was om die Jode te versoen. Dit is eintlik drie vrae: waarom het Paulus dit gedoen, was Paulus reg om dit te doen, en watter beginsels moet ons vandag volg.

1. Waarom het Paulus Timoteus besny?

Petrus het dit gedoen om die Jode te versoen wat geweet het dat Timoteus nie besny was soos 'n Jood behoort te wees nie. Petrus wou 'n struikelblok verwyder sodat die Jode die evangelie kon aanvaar. Binne perke moet ons alles vir alle mense wees, soos in 1 Korintiërs 9:19-23. As 'n tweede voorbeeld sou Petrus selfs opgehou het om sekere vleis te eet as dit sou beteken dat hy nie 'n persoon sou laat val nie, soos in 1 Korintiërs8:13 en Romeine 14:20-21.

2. Moes Paulus Timoteus besny het?

Petrus was 'n apostel, maar dit beteken nie dat hy nooit 'n oordeelstwis gehad het nie. Ja, ek is seker dit het die Jode tevrede gestel, maar teen 'n koste. Baie Jode het nooit die boodskap gekry dat die evangelie die wet vervang het nie, en dat ons nie meer onder die wet nie, maar onder genade was. Baie Jode het as "Judaiseerders" in die kerk gekom en het nooit die boodskap reg begryp nie. Handelinge 16:1-5 sê dit was in Listra naby Derbe en Ikoniüm. Al hierdie dorpe is in Galasië, en daar was probleme met hulle terugkeer na die wet volgens die Brief aan die Galasiërs. Alhoewel Paulus vroeër Timoteus in Galasië besny het om die Jode te paai, het hy later vir die Galasiërs gesê: "Let wel: ek, Paulus, sê vir julle dat as julle julle laat besny, Christus vir julle niks sal baat nie." (Galasiërs 5:2)

3. Watter beginsels kan ons hieruit leer en vandag volg?

3.1 Ja, ons moet kompromieë maak en die beginsel volg om vir alle mense alles te wees, maar ons moet nie die hoër beginsel verwaarloos om nie die boodskap te kompromitteer nie. Om Timoteus te besny het evangelisasie dalk makliker laat lyk, maar dit het daartoe gelei dat ongelowiges in die kerk gekom het en jong Christene verward geraak het. Net so kan ons meer doeltreffend in evangelisasie voorkom as ons nooit oor die hel of die heerskappy van Christus praat nie. Maar is dit om die evangelie te verwater regtig wat gehoorsame ambassadeurs wil doen?

3.2 Wanneer jy 'n kompromie wil maak om dit makliker te maak om die evangelie te deel, vra jouself hoekom. As dit nie met die evangelie verband hou nie, gaan jou gang en maak dit. As dit direk met die evangelie verband hou, moet jy dit nie maak nie. As dit indirek met die evangelie verband hou, soos kos wat jou nader of verder van God af bring, sien dan die volgende punt.

3.3 Daar is 'n beter manier om 'n kompromie te maak in Romeine 14:15-16. Moenie die aktiwiteit doen wat jou broer laat struikel nie, maar aan die ander kant moet dit nie as kwaad beskou word nie.

3.4 Selfs leiers soos Petrus en Paulus kan foute maak en slegte besluite neem. Hierdie besluite kan so sleg wees dat hulle gevolge kan hê wat nuwe Christene kan verwar. Ons moet die leiers hul foute wys, en ons kan die korreksie uitsaai tot by die mense wat deur die probleem mislei is, soos Paulus met Petrus in Galasiërs 2 gedoen het. Solank hulle egter nie dinge doen wat hulle uit hul amp diskwalifiseer nie, is hulle steeds ons leiers. As jy dink enige Christelike leier is perfek, beteken dit net dat jy daardie Christelike leier nie baie goed ken nie. Geen van ons is perfek nie, en ons behoort almal te worstel om meer Christus-gelyk te word.

V: In Handelinge 16:3, was dit reg vir Paulus om Timoteus te besny, net vir ander se goedkeuring, aangesien 1 Korintiërs 7:18-19 sê besnydenis is niks, en Galasiërs 5:2-3 sê ons moet nie besny word nie?

A: Daar is vyf verskillende sienings.

a) Ander saak: Paulus en Timoteus het nooit geglo dat besnydenis Timoteus sou regverdig nie. Dit is nie om godsdienstige redes gedoen nie, maar wel om nie die Jode aanstoot te gee nie.

b) 'n Vroeër tyd: Paulus het Timoteus lank voor hy 1 Korintiërs en Galasiërs geskryf het, besny. God het klaarblyklik nog nie aan Paulus geopenbaar dat Christene nie om godsdienstige redes besny moet word nie. God verwag nie van iemand om 'n gebod te gehoorsaam wat Hy nog nie gegee het nie.

c) Paulus was inkonsekwent: Paulus het 'n fout gemaak deur Timoteus te besny, omdat dit by die Jode die indruk geskep het dat dit om godsdienstige redes was. Nadat Paulus later sy fout besef het, het hy 1 Korintiërs 7:18-19 en Galasiërs 5:2-3 geskryf. Paulus het spesifiek die nie-besnying van Titus in Galasiërs 2:3 genoem.

Dit behoort geen verrassing te wees dat die apostels nie perfek was nie. Petrus het 'n soortgelyke fout gemaak deur nie saam met heidene te eet nie in Galasiërs 2:11-14.

d) Om nie ander te laat struikel nie: Paulus het Timoteus vroeër besny omdat hy nie die swakker broers wou laat struikel nie, soos in Romeine 14. Toe die "swakker broers" egter so sterk geword het dat hulle die kerk tiranniseer, moes Paulus op hierdie bedreiging van legalisme reageer.

e) In die sinagoge ingaan: Timoteus sou as 'n Jood beskou word omdat sy moeder 'n Jodin was. Verder dui die werkwoordstyd aan dat sy vader oorlede was. Aangesien Paulus se metode was om eers na die sinagoge te gaan, sou Timoteus nie toegelaat gewees het nie as die woord uitgegaan het dat Timoteus nooit besny is nie. Alhoewel Paulus dalk 'n fout gemaak het, is daar 'n verskil tussen te dink dat besnydenis noodsaaklik is vir verlossing (wat Paulus nooit geïmpliseer het nie), en dat dit nuttig is vir evangelisasie.

V: In Handelinge 16:6, hoe het die Heilige Gees vir Paulus en sy metgeselle verhinder om in die Romeinse provinsie Asië te preek?

A: Daar is geen bewyse van geweld of dwang nie. Paulus en sy metgeselle was gehoorsaam aan God, en waarskynlik het die Heilige Gees hulle nie vrede gegee om na Asië te gaan nie, of anders het die Heilige Gees hulle eenvoudig gesê om nie te gaan nie. Paulus het deur die buitewyke van Oos-Misië gereis (insluitend Troas), maar hy het blykbaar nie daar gepreek nie. Die stad Troas in Paulus se tyd was suid van die klassieke stad Troje. Hierdie verbod was net totdat die gepaste tyd aangebreek het. Alternatiewelik dink sommige dat siekte die middel was wat die Heilige Gees gebruik het om Paulus daar weg te hou. Soms beweeg die Heilige Gees vandag ons gees om ons te laat weet dat ons iets moet of nie moet doen nie.

Dit kan "dubbele leiding" genoem word, waar God sê: "moenie dit doen nie, doen eerder dit." Ander voorbeelde van dubbele leiding is dat David Livingstone probeer het om na China te gaan, maar God hom in plaas daarvan na Afrika gestuur het. William Carey wou na Polinesië gaan, maar God het hom in plaas daarvan na Indië gestuur. Adoniram Judson het eers na Indië gegaan, maar het nie gebly nie en het in plaas daarvan na Birma (Myanmar) gegaan. God vertel jou blykbaar net soveel as wat jy nodig het om te weet, en net wanneer jy dit nodig het.

Blijkbaar het God ander planne gehad vir die Bitiniërs en dié in die provinsie Asië (insluitend die Efesiërs). Hulle het die evangelie later gehoor, soos blyk uit Handelinge 18:19-21, 18:24-19:41; en 1 Petrus 1:1.

V: In Handelinge 16:6-7, hoe moet ons reageer wanneer God "nee" sê vir iets wat ons weet nie sondig is nie, selfs al kan dit Sy koninkryk bevorder?

A: Om dit steeds te wil doen is ongehoorsaamheid. Moenie wees soos Bileam, wat God in Numeri 22 met 'n donkie gewaarsku het nie, en Bileam het tog steeds die geld begeer. Om God se koninkryk te bevorder is nie ons primêre doel nie. Ons primêre doel is om God te verheerlik deur Hom lief te hê en Hom te gehoorsaam. Of dit nou geestelik, in die sakewêreld of op ander maniere is, is mense, wat gevalle is, baie geneig om hul oë van die doel af te neem en een middel om na 'n doel te werk met die doel self te verwar.

V: In Handelinge 16:9, was die man in die visioen Lukas?

A: Nee. Die NIV Study Bible bl. 1676 sê daar is geen aanduiding dat dit Lukas was nie. Inteendeel, in Handelinge 16:11 gebruik Lukas die voornaamwoord "ons" wanneer hy van Paulus en sy metgeselle praat wat vir die eerste keer na Europa gaan, so Lukas was hier by Paulus. Daar is ook 'n spekulasie dat Paulus Lukas hier vir die eerste keer ontmoet het, wat by hom vir mediese redes gekom het.

V: In Handelinge 16:14, waarom moes Lydia se hart geopen word om op Paulus se boodskap te reageer, aangesien sy reeds God aanbid het?

A: Ons almal moet hê dat ons harte oopgaan om op die Evangelie te reageer. Die Heilige Gees werk in mense volgens Johannes 16:8-11. Niemand nie, en dit sluit diegene in wat van nature die beste onder mense is, soek God op hul eie, soos Romeine 3:10 aandui. 2 Korintiërs 4:3-4 sê dat die evangelie vir diegene wat verlore gaan, bedek is. Ons moet bid dat dit vir hulle onthul word. Handelinge 16:14 neem eenvoudig die wonderlike nuus op dat die Heilige Gees in Lidia gewerk het sodat sy die Evangelie sou aanvaar. Al is daar geen aanduiding van dwang aan God se kant nie, is die werk van die Heilige Gees noodsaaklik vir iemand om weergebore te word.

As 'n kanttekening was Tiatira 'n stad in die land van Lidië voordat die Romeine dit verower het. In Paulus se tyd het die Romeine dit in hul provinsie Asië ingesluit, maar dit was steeds 'n Lidiërstad.

V: Ondersteun Handelinge16:15 babadoop?

A: Nee. Sien die bespreking oor 1 Korintiërs 1:16 vir die antwoord.

V: In Handelinge 16:16-18, waarom was Paulus ontsteld deur die besete slavin wat gesê het hulle was van God?

A: Die Skrif sê nie. Die Skrif sê sy het 'n gees van waarzegging gehad — in Grieks 'n "python"-gees — wat beteken besit deur 'n python-gees van die Griekse demoon Apollo. Hier is 'n paar teorieë oor waarom Paulus ontsteld was.

1. Sy het in 'n styl gepraat wat mense sou afstoot. Of miskien het sy voortdurend geskreeu en sodoende van Paulus se boodskap afgelei.

2. Sy het dit op 'n positiewe wyse gesê, sodat hulle ná Paulus se vertrek sou glo dat die demonbesete meisie een van hulle was en later haar lering sou volg. Sy het hulle boodskap toegeëien.

3. Die demoon wou hê dat almal moes weet dat Paulus probeer het om heidene te bekeer (daarteen was daar 'n Romeinse wet), en dat hy Romeinse burgers vertel het om nie die Keiser of Romeinse gode te aanbid nie.

Dit is maklik vir mense om ons boodskap verkeerd te hoor en te dink dat Jesus "'n manier van verlossing" is. Deur mense die waarhede wat die slavin gesê het te laat glo, sou dit in die oë van ander legitimiteit gee dat dit ook goed was om Apollo te volg.

V: In Handelinge 16:19 het Paulus effektief die inkomstebron van die slavin se meesters uitgedryf. Wanneer in ons eie lewens moet ons "ons inkomstebron uitdryf" omdat dit nie vir God aanneemlik is nie?

A: Lukas het dieselfde werkwoord twee keer gebruik. Toe die gees uit die meisie "uitgegaan" het, het die inkomstebron van hulle "uitgegaan". Dit kan baie pynlik wees as ons geld, voorspoed en sekuriteit as belangriker beskou as om God te verheerlik. Maar jy kan 'n beter houding hê deur te besef dat as dit nie vir God aanneemlik is nie, dit nooit joune was om in die eerste plek te verdien nie.

As mense misleiding, die okkultisme, iemand se wanhoop , of selfs godsdiens gebruik om meer van mense te kry, moet ons die slagoffers, en toekomstige potensiële slagoffers, help deur dit te ontbloot. As ons in ons lewens 'n inkomstebron het uit iets wat God nie behaag nie, moet ons daardie inkomstebron afsny. Dit mag beteken dat ons 'n finansiële verlies moet neem en dit moet staak, nie net dit aan iemand anders verkoop om geld daaruit te maak nie.

Let daarop dat hierdie meisie deur 'n demoon besit was, en toe sy daarvan bevry is, was die eienaars, wat glad nie omgegee het vir haar welsyn nie, kwaad dat hulle inkomste verloor het. Dit sou nie die laaste keer wees dat bose mense liewer sou hê dat ander moet ly as om 'n deel van hul inkomste te verloor nie. Daar is geen aanduiding dat die eienaars omgegee het vir die godsdienstige aspek nie; hulle wou net vir Paulus pak omdat hy hul inkomste verminder het.

Soms mag 'n mens dink dat as hul loopbaan nie mense beroof, steel of vermoor nie, hul loopbaan dan goed is. Maar wat as jy by 'n gewone werk werk, soos 'n rekenmeester, programmeerder, fabriekswerker, ensovoorts, vir 'n maatskappy waarvan jy weet dat dit mense beroof, steel of vermoor (insluitend ongebore babas), en jou werk hulle help om hul doel te bereik. Dan moet jy daardie werk uit jou lewe uitdryf.

V: In Handelinge 16:19, wanneer 'n ander gelowige geld maak op 'n wyse wat nie vir God aanvaarbaar is nie, hoe sê ons vir hulle om hul inkomste uit te dryf?

A: Handelinge vertel ons net van twee plekke waar heidene vir Paulus en Silas skade aangedoen het: hier en in Efese in Handelinge 19:23-41. Op albei plekke was die hoofkwessie verlies aan inkomste. Satan het hier twee verskillende tegnieke gebruik: valse vriendskap en oop oorlog.

Stel jou voor jy sê vir 'n ander persoon: "Ek het jou uitgedryf sodat jy nie meer jou beroep hoef uit te oefen nie. Ek het eintlik by die toezichthoudende liggaam gekla en jy mag nou nie meer jou gekose beroep beoefen nie. Jy kan my later dankie sê." Hoe sou dit oor kom?

V: In Handelinge 16:21, hoe hanteer jy dit wanneer jy nie veronderstel is om te preek nie?
A: Die Romeinse Ryk het mense toegelaat om hul eie godsdiens te hê, maar hulle was nie toegelaat om Romeinse burgers te probeer bekeer nie.

V: In Handelinge 16:25, wat leer dit ons oor pyn en lofprysing?

A: Paulus en Silas was in 'n donker sel, met hul liggame geslaan en hul rûe bloederig. Die tronkbewaker het in Handelinge 16:33 Paulus se pas aangetaste wonde skoongemaak. Mens hoop hulle het nie gewoonlik op hul rug geslaap nie! Die situasie het nie baie hoopvol gelyk nie, en hulle het geen idee gehad van die uitkoms nie. Maar hulle het God geprys, nie in sonnige tye nie, maar hier te midde van hul pyn en hopeloosheid. God vra ons om Hom te prys, maar Hy wil hê ons moet Hom ook prys te midde van ons eie pyn en hopeloosheid, wanneer ons geen idee het van die uitkoms nie.

V: In Handelinge 16:26-28, is daar enige buite-Bybelse bewyse vir hierdie aardbewing?

A: Nee. Egter:

1. Daar was gereelde aardbewings in hierdie bergagtige streek van Noord-Griekeland en Macedonië. Hier is 'n paar groot aardbewings in hierdie streek. (In die antieke tyd was verslagdoening baie sporadies.)

403 n.C. Konstantinopel (Chrysostom in ballingskap)

856 n.C. Korinthe, Griekeland   45 000 dooies

1858  Korinthe, Griekeland   

1928  Korinthe, Griekeland   

3/18/1953 Noordwes-Turkye 1 200 dooies 7,2 op die Richterskaal

7/26/1963 Skopje, Noord-Masedonië 1 100 dooies 6,0 op die Richterskaal

Wat kleiner aardbewings betref, rapporteer die Encyclopedia Britannica vir Griekeland en Turkye dat:

Tussen 1902 en 1946 was daar 58 aardbewings

Tussen 1947 en 1966 was daar 82 aardbewings

Tussen 1967 en 1976 was daar 45 aardbewings

Tussen 1977 en 1981 was daar 9 aardbewings

2. Maar dit was geen gewone aardbewing nie. Die gebou het gestaan, maar die kettings het mirakelagtig gebreek. Dit kon net plaaslik tot die tronkgebied beperk gewees het.

Wat betref hoe al die deure oopgemaak kon word, was die deure in sommige Turkse tronke slegs met stawe gesluit. 'n Aardbewing kon die deurposte uitmekaar gedryf het.

V: In Handelinge 16:34, hoe sou jy voel om die huisgas te wees van die man wat jou in boeie gesit het?

A: Net voor dit in Handelinge 16:33 het die tronkmeester die wonde van Paulus en Silas gewas, waarskynlik om infeksie te voorkom. Natuurlik sou dit baie vreemd gelyk het. Maar die tronkmeester sou baie dankbaar teenoor hulle gewees het dat hulle nie ontsnap het nie, want volgens die (later) Codex van Justinianus 9.4.4 sou die persoon wat 'n gevangene bewaak, dieselfde straf as die gevangene ontvang as die gevangene ontsnap het. Verder, as die tronkmeester en sy gesin na Christus wou kom, sou dit die enigste ding wees om te doen om Hom te aanvaar. Eerstens was daar die fisiese aardbewing, en toe het die tronkmeester se gees bewing gekry toe hy gedink het dat al die gevangenes ontsnap het. Soos Johannes Chrysostomos opgemerk het, aangesien die tronkmeester en sy gesin deur Christus van hul sondes gereinig is, was dit net gepas dat hulle die wonde van Paulus en Silas moes was.

As 'n kanttekening was tronkmeesters gewoonlik afgetrede leërveterane.

Oorweeg die uiteenlopende samestelling van die kerk in Filippi: 'n ryk, Godvresende sakelui, 'n voorheen heidense, demonbesete slavin, en 'n Romeinse tronkmeester, onder andere. Wanneer ons as Christene toon dat ons almal een is in Christus, te midde van ons diversiteit, verheerlik dit God en is dit 'n getuienis vir die wêreld.

V: In Handelinge 16:37, watter Romeinse wet het Paulus en Silas aangevat?

A: Volgens die wette van Valerianus en Porcianus, opgestel tussen 509 v.C. en 195 v.C., was 'n Romeinse burger nie onderhewig aan plaaslike wette nie, tensy hy daartoe instem. Die Romeinse burger kon die dood, marteling of gevangenskap vermy deur appèl te doen aan Caesar, wat dan oor die saak sou besluit. Wat betref waarom hulle Paulus gegesel het voordat hulle eers gevra het of hy 'n Romeinse burger was, het 'n soortgelyke voorval met 'n Romeinse burger gebeur, wat vir 'n geruime tyd gegesel is selfs nadat hy geskreeu het, volgens Cicero in Verrine Orations., 2.5.161-162. Maar as 'n magistraat 'n Romeinse burger geslaan het wanneer dit nie toegelaat is nie, kon dit verhoed dat die magistraat ooit weer 'n Romeinse amp beklee.

V: In Handelinge 17:6, watter buite-Bybelse bewyse is daar vir hierdie vreemde Griekse woord vir "stadsheer" (politarch)?

A: Daar was voorheen glad geen nie. Argeoloë het die woord egter eers in 1835 in 'n boog buite Tessalonika ontdek. Die term is sedertdien in sestien of sewentien ander plekke gevind, maar slegs vir stede in Macedonië. Terloops, dit moes vreemd gelyk het dat hierdie Jode voorgegee het om so verontwaardig te wees oor die noodsaaklikheid om die reputasie van die Romeinse Ryk te verdedig.

V: In Handelinge 17:11, waarom was die Bereërs edeler as die Tessalonisiërs, omdat hulle nie so baie op Paulus vertrou het nie?

A: Hulle was edelder omdat hulle Paulus se woorde krities met die Ou Testament vergelyk het. Die geloof van die Tessalonisiërs was nie minder geldig nie. Vandag is 'n Christen se geloof steeds geldig as hulle eenvoudig geglo het wat hul Christelike vriende en familie vir hulle vertel het. Dit is egter beter om die feite te ondersoek en al die bewyse vir geloof te sien.

V: In Handelinge 17:14-15 het Paulus na bewering alleen na Athene gegaan en Silas en Timoteus in Berea agtergelaat, of het hy Timoteus terug na Tessalonika gestuur soos 1 Tessalonisense 3:1-2 aandui?

E: Eerstens weet ons nie of Paulus oorspronklik beplan het om na Athene te gaan nie, wat destyds waarskynlik nie meer as 10 000 inwoners gehad het nie. Teen hierdie tyd het dit alle politieke invloed verloor, maar was dit die "intellektuele hoofstad" van Griekeland. Dit was basies 'n "historiese tempelstad" en 'n kollegestad. Paulus het moontlik beoog om die 500 myl lange Egnaatiërweg na die Adriatiese See te volg en reguit na Rome te gaan. Maar die onrus in Tessalonika het hom moontlik suid na Athene laat draai. Daar is twee verskillende antwoorde wat hierdie vraag effektief beantwoord, alhoewel ek die tweede verkies.

Geen bewys dat Timoteus in Athene was nie: 1 Tessalonika 3:1-2 sê nooit dat Timoteus by Paulus in Athene was nie. Dit sê eerder net dat Paulus Timoteus gestuur het. Paulus kon vir Timoteus per brief of mondelings deur 'n ander werker gesê het om te gaan. Mense, destyds en nou, delegeer voortdurend dinge aan ander deur boodskappe.

Timoteus kon na Athene gegaan en toe weer vertrek het: Handelinge 17:14-15 sê dat Paulus eers na Athene gegaan het, maar hy het daar op hulle gewag. Dus het Paulus na die Marsheuwel gegaan voordat Timoteus en Silas in Athene aangekom het, hulle het in Athene aangekom, en toe het Paulus Timoteus terug na Tessalonika gestuur.

So ná Timoteus na Berea gegaan het, óf

a) hy het ná Paulus na Athene gegaan en is toe deur Paulus opdrag gegee om terug na Tessalonika te gaan.

b) hy het in Berea gebly en is per brief of boodskapper vertel om terug na Tessalonika te gaan.

c) op pad na Athene, is hy per brief of boodskapper vertel om terug na Tessalonika te gaan.

Dit is een van die besonderhede wat Handelinge nie aan ons vertel nie.

V: In Handelinge 17:16, waarom sou Paulus geprikkel word deur al daardie pragtige beeldhouwerke te sien? Hoe behoort ons te voel wanneer ons artistieke, goed vervaardigde tempels en altare sien?

A: In die ergste geval, dink aan die noukeurige, professionele kunswerk van die Maya-tempels, met hul goed-ontwerpte poele onderaan om die lyke van die menslike offers in te gooi. Nou, die Grieke, Romeine, Egiptenare en ander het nie menslike offers beoefen nie. Xenophon het, terloops, na Athene verwys as een groot altaar en offer. Hy het sarkasties gesê dat dit makliker was om 'n god in Athene te vind as 'n mens. Daar was waarskynlik meer altare in Athene as in die res van Griekeland saam. Maar hierdie afgodsbeelde-tempels en -altare het mense in geestelike gevangenskap geplaas by hul "gode" wat eintlik demone was. Dink ook aan die argitek van die pragtige Taj Mahal. Dit was nie 'n godsdienstige tempel nie, maar 'n mausoleum vir 'n heerser se baie geliefde vrou. Hy wou seker maak dat niks anders gebou sou word om daarmee te kon meeding nie, en daarom het hy die argitek vir sy goeie werk beloon deur hom te tereggestel. God kyk dalk meer na die morele kant van dinge, terwyl baie mense net na die fisiese kant kyk. Die Griekse woord hier vir dat Paulus "in nood was", is 'n mediese term wat ook na 'n toeval of 'n epileptiese aanval kan verwys. Miskien moet ons ook meer na die morele kant kyk.

Miskien praat ons nie soos Paulus nie omdat ons nie voel soos hy gevoel het nie. Ons voel nie soos hy gevoel het nie, omdat ons nie sien soos hy gesien het nie.

V: In Handelinge 17:16, wat is drie reaksies wat Paulus kon hê, en watter een het hy gekies om te hê?

A: Drie reaksies is veg, vlug of betrokke raak. Emosioneel kon Paulus uit woede, vrees of liefde opgetree het. Paulus het gekies om betrokke te raak weens sy liefde vir God en vir hulle.

V: In Handelinge 17:18-34, waarom het Paulus waarheid uit heidense bronne aangehaal? Spesifiek die digter Epimenides (600 v.C.) van Knossos, Kreta in Cretica soos Zeus se seun Minos gesê het, "in hom leef en beweeg en ons wese het" en die Ciliciese digter Aratus (c. 315–240 v.C.) in Phaenomena, en die Stoïsyn Cleanthes van Assos (331–233 v.C.) in Hymn to Zeus "Ons is sy nageslag"

A: Paulus se aanhalings was beide doelbewus en is as sodanig deur sy luisteraars verstaan. Paulus het 'n gemeenskaplike grond gevestig waarmee baie van sy luisteraars kon identifiseer. Aratus het geskryf: "Dit is met Zeus dat elkeen van ons op elke wyse te doen het, want ons is ook sy nageslag." Clement van Alexandrië, in Stromata (193–202 n.C.) boek 1, hoofstuk 14, bl. 313, het 'n interessante gedagte hieroor. Hy sê dat Paulus ware stellings van Griekse digters aangehaal het om sommige op te bou en ander te skaam. Miskien wou Paulus daarop wys hoe vreemd dit was dat half-ateïstiese Epikureërs en panteïstiese Stoïci Griekse afgode sou aanbid en lofgesange daaroor skryf.

V: In Handelinge 17:23-30, aangesien Paulus aan die Grieke die onbekende god verkondig het waarvan hulle 'n vae begrip gehad het, het ander godsdienste vandag 'n onbekende god waarvan hulle 'n gevoel het, of soos een persoon dit gestel het, "die verborge Christus van die Hindoeïsme"?

A: Hierdie idee en uitdrukking kom van Raymond Panikkar in "The Unknown Christ of Hinduism" bl. 137. Dit is net so verkeerd soos om te sê dat Baäl-aanbidders eintlik die ware God van Israel aanbid het. Paulus het nie hul aanbidding geprys nie, maar eerder hul eerlike belydenis dat hulle nie van 'n bepaalde God geweet het nie. Hoe naby of ver 'n ongelowige van Christus is, of wat hulle vir 'n valse god gedoen het teenoor die soeke na die een ware God, is nie besonderhede wat ons hoef vas te stel nie. Inteendeel, Paulus was "in 'n kramp" toe hy al die gode en altare in Athene in Handelinge 17:16 gesien het. Petrus het geweet hulle moes afdwaai van afgode, wie se offers aan demone is, nie aan God nie, in 1 Korintiërs 10:19-20. Petrus het gesê: "Daarom, my geliefdes, vlug van die afgodediens," in 1 Korintiërs 10:14. Ons moet onsself bewaar van afgode in 1 Johannes 5:21.

V: In Handelinge 17:18-34 het Paulus later spyt gekry oor hierdie benadering toe hy beklemtoon het dat hy niks anders as Christus aan die Korintiërs gepreek het in 1 Korintiërs 1:18-2:8, sy volgende bestemming ná Athene?

A: Alhoewel mense hieroor verskil, dink sommige dat hy dit wel gedoen het.

In Athene het Paulus begin deur hom met hul godsdiens te verbind, het hy sommige goeie waarhede in hul godsdiens gewys wat respek verdien, het hy sommige van die onverenigbaarheid van hul afgodsdiens getoon, en het hy die waarheid van Christus onderskei.

In Korinte het Paulus beklemtoon dat wêreldse wysheid nie geleidelik verander kan word om tot Christus te kom nie, dat hy Christus alleen verkondig het, en hy wou hê dat hulle geloof op God se krag moes rus, nie op menslike wysheid nie.

Hoe dit ook al sy, het Paulus Christus verkondig, die Skrif gebruik, tot die mense se behoeftes gepraat, steeds argumente afgebreek (2 Korintiërs 10:5), en probeer om vir almal alles te wees om sommige te red (1 Korintiërs 9:19-22).

Dit is interessant om drie van Paulus se preke te vergelyk:

1) Pisidiese Antiochië (in werklikheid in Frygië, nie Pisidië nie) Handelinge 13:16-43

2) Lystra het nie 'n sinagoge gehad nie Handelinge 14:15-17

3) Athene Handelinge 17:22-31, Handelinge 20:18-35; sien 1 Korintiërs 2:2-5

Sien die bespreking oor 1 Korintiërs 1:18-2:8 vir meer inligting.

V: In Handelinge 17:18-34, wat is die bewyse dat Paulus nie suksesvol was nie?

A: Die siening dat Paulus teleurgesteld was oor die resultate in Athene, is deur Sir William Ramsay gewild gemaak, volgens The Message of Acts Revised Edition bl. 272–273. N.B. Stonehouse skryf egter dat dit "onhoudbaar" is. Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Die kerk moes onbeduidend gewees het in een van die voorste stede van Griekeland; slegs twee mense is genoem, en hy het nooit aan daardie kerk geskryf nie. Aan die ander kant, alhoewel Athene en sy universiteit as 'n kulturele en opvoedkundige hoofstad van die Romeinse wêreld beskou is, was die bevolking van Athene slegs ongeveer 10 000.

2. Daar is min bewyse uit die kerkgeskiedenis van die belangrikheid van die kerk in Athene.

3. In Handelinge 17:18 het sommige Paulus gekritiseer as 'n "saadplukker", 'n eklektikus wat woorde uit verskillende bronne geneem het om sy eie filosofie te vorm.

4. Toe Paulus van Athene na Korinte gekom het, het hy in swakheid, vrees en groot bewing gekom (1 Korintiërs 2:3).

Die Atheniërs wou na hom luister, en alhoewel hulle nie saamgestem het nie en neerbuigend teenoor Paulus was, het hulle hom nie vervolg nie. Sommiges hou daarvan om oor God en geestelike dinge te debatteer, maar is nooit bereid om hulle daaraan te verbind nie. Sommiges verwerp die evangelie omdat hulle dit vals ag, maar ander verwerp die evangelie omdat hulle dit onbelangrik ag. Hulle dink so omdat hulle 'n "Godsvervanger" het. 'n Afgod is enigiets wat 'n Godvervanger is. Soms kan selfs 'n ideologie 'n afgods-ologie wees.

Maar aan die positiewe kant het die Jode wat Paulus van dorp tot dorp gejaag het, blykbaar nie gewaag om hom te probeer stop toe hy in die heidense Athene aangekom het nie. Athene was skaam dat hulle eeue gelede die filosoof Sokrates tereggestel het. Sedertdien was hulle gretig om alle skole te laat praat, en omdat hulle Paulus as 'n filosoof beskou het, sou hulle meer geneig wees om vervolgers van 'n filosoof as 'n filosoof self te benadeel.

Gevolgtrekking: Die bewyse is nie afdoende dat Paulus totaal onsuksesvol was nie. Dit is egter 'n vasgestelde feit dat die kerk in Athene baie kleiner en minder invloedryk was as die Griekse kerke van Filippi, Tessalonika en Korinte.

V: In Handelinge 17:18, waarvan het hulle Paulus beskuldig dat hy was?

A: Die woord hier, soms vertaal as "kletser", het eintlik 'n meer spesifieke betekenis gehad. Dit is gebruik vir voëls wat verskeie sade versamel het, en mense wat rommelversamelaars was. Hulle het in wese Paulus daarvan beskuldig dat hy geen oorspronklike idees gehad het nie, maar eerder stukkies wysheid hier en daar opgetel en dit as iets nuuts aangebied het.

Dit is interessant dat die Atheense filosowe self daarvan beskuldig is dat hulle net rondgesit het en nuwe idees wou hoor. Nie net sê Lukas dit in Handelinge 17:21 nie, maar Thucydides sê in Geskiedenis 3.38.5 van die Atheniërs: "Julle is die beste mense om deur iets nuuts wat gesê word, mislei te word." Later, toe die Masedoniërs Athene wou verower, het die Atheense Demostene die Atheniërs daarvan beskuldig dat hulle altyd na nuwe idees vra. Philip 1.10.

V: In Handelinge 17:18, hoe het Paulus probeer om die Epikureërs te bereik, wat afkomstig was van Epikurus van Samos (341-270 v.C.)?

A: Epicurus het geglo dat die twee hoofdinge waarvan die mens bewus kan wees, pyn en plesier is. Hy het gesê dat die mens se hooffooi was om plesier en geluk te maksimeer. Hy het geglo dat die gode, as hulle al bestaan het, vir die mensdom irrelevant was, en dat materie en toeval die primêre oorsake was. (October 29, 2002 ) sê dat Epicurus nuut was in die toelaat van vroue en slawe in sy skool.

Epicureërs het geglo dat slegs materiële atome vir ewig sou voortbestaan en dat daar geen hiernamaals was nie. Epicurus en Chrysippus het gesê dat óf daar glad geen god is nie, óf as daar een is, hy net omgee vir homself, volgens Theophilus se Brief aan Autolycus, boek 2, hoofstuk 4, bl. 95.

Volgens The Octavius van Minucius Felix (210 n.C.) hoofstuk 34 bl. 194 het beide die Stoïci en die Epikureërs geglo dat die wêreld deur vuur vernietig sal word. Volgens die Encyclopedia Britannica was een van Epikurus se hoofdoelwitte om die vrees vir die gode by die mens weg te neem. Mense behoort vry te wees van die vrees vir die dood en oordeel. Die Epikureërs het nie baie etiese leerstellings gehad nie. Daar was twee soorte Epikureërs: oorspronklike en "gemuteerde". Die oorspronklike Epikureërs het in matigheid geglo. Byvoorbeeld, beide verhongering en ooreet veroorsaak pyn. Die latere, gemuteerde Epikureërs was partytjiegangers wat gesê het: "Eet, drink en wees vrolik, want môre sterf ons." Mens kan vandag se volgelinge van Ayn Rand as soortgelyk beskou aan die oorspronklike Epikureërs. Daar was min beroemde Epikureërs, maar die Romeinse digter Lucretius was een daarvan.

Daarteen het Paulus die volgende genoem.

1) Dit was God, nie toeval nie, wat die wêreld en alles daarin gemaak het

2) God bepaal wanneer en waar mense leef

3) Mense moet God soek

4) Ons moet voor God bekering vind

5) God is naby ons

6) God sal die wêreld met geregtigheid oordeel

7) Bewys van die ware godsdiens: Opstanding van Jesus

V: In Handelinge 17:18-31, waarom word afgode aan Epikureërs genoem?

A: Epicurus het nie die bestaan van die Griekse gode ontken nie, aangesien hy geskryf het (Brief aan Menoeceus 123) "hulle bestaan is vir ons bekend deur onmiddellike insig." Ander Epikureërs het geskryf: "Hulle is uit fynere stof as ons gevorm en woon ver in die tussenwereldlike ruimtes" (Plutarch Moralia 731 D, 734 C, Intermundia Cicero N.D. i.8). Die Stoïci het die Epikureërs daarvan beskuldig dat hulle atheïste was. Daardie beskuldiging was nie regtig waar nie, maar die Epikureërs het nie geglo dat die gode omgegee het vir of 'n invloed op menslike sake gehad het nie.

Die Epikureërs se hoofteenstanders was die Stoïci. Terwyl die Stoïci panteïste was en die Epikureërs soortgelyk aan ateïstiese rasionaliste was, het albei die inkonsekwentheid gehad om gode te ontken, maar tog uitdruklik die Griekse en latere Romeinse afgode te bevestig.

V: In Handelinge 17:18, hoe het Paulus probeer om die Stoïci te bereik, wat afkomstig was van Zenon van Citium op Siprus (c.320-c.250 v.C.)?

A: Die Stoïci het in 'n panteïstiese krag of goddelike siel geglo wat alles deurdrenk, en hulle het geglo dat 'n groot doel die geskiedenis rig. Hulle het nie gesien dat plesier noodwendig die beste manier was om pyn te vermy nie. Soms het 'n mens nie geweet hoe om die beste plesier korrek te kies nie. Hulle was fatalisties, en Josefus merk op dat hulle baie ooreenkomste met die Fariseërs gehad het. In plaas daarvan om in 'n goddelike wet te glo, het hulle geglo dat hulle 'n "natuurwet" moes volg.

Volgens Athenagoras in A Plea for Christians (177 n.C.) hoofstuk 19 bl. 138, sê die Stoïci dat alles sal verbrand word en die wêreld 'n ander begin sal kry. Tatian se Address to the Greeks hoofstuk 6 bl. 67 voeg by dat die Stoïci geglo het dat alles vernietig sal word en weer in 'n siklus sal terugkeer om te wees soos dit voorheen was.

Die Stoïci het drie dinge beklemtoon: logika, fisika en etiek, en hulle het gestreef om mense se karakter deur oorwinning en tragedie sterk te maak. Die vier hoogste deugde was wysheid, moed, selfbeheersing en geregtigheid. Stoïsisme was 'n beduidende invloed. Seneca, Epictetus en die keiser Marcus Aurelius was Stoïci.

Teen Stoisïsme het Paulus in Athene die volgende genoem.

1) God het die wêreld en alles daarin geskep; die wêreld is nie God nie

2) God is persoonlik

3) God onderhou ons, ons doen niks om God te onderhou nie

4) Mense moet God soek, nie net wysheid en etiek nie

5) Ons moet voor God bekering vind

6) God sal die wêreld oordeel

7) Bewys van die ware godsdiens: die opstanding van Jesus

V: In Handelinge 17:18-31, waarom het Paulus afgode aan die panteïstiese/ateïstiese Stoïci genoem?

A: Die beroemde filosoof Sokrates was die enigste Griekse filosoof wat bekend is daarvoor dat hy tereggestel is omdat hy nie in die Griekse gode geglo het nie. Sedertdien het geen ander Griekse filosoof opgestaan en gesê dat die Griekse gode vals was nie. Een van Sokrates se dissipels, Antisthenes, het die Cyniese skool gestig, en die Stoïse het uit die Cynici voortgekom.

Mens moet die teenstrydigheid opmerk tussen die Stoïese filosofie en die werklike oortuigings van die Stoïci.

Stoïese Filosofie: Stoïsisme het geleer dat alle mense afkomstig is van die een universele gees (nie Griekse afgode nie) wat materie deurdring, en dat alle mense broers is en gelyk is.

Stoïci: Die Stoïci was egter nie ateïste nie, aangesien een van die Stoïci se vooraanstaande leiers, Kleantes van Assos, die Hymne aan Zeus geskryf het (Zeus was 'n Griekse afgod) waarvan Paulus aangehaal het. Die Stoïci se geloof in afgode het later 'n saak van lewe en dood vir Christene geword. Die Romeinse keiser Marcus Aurelius was 'n Stoïsyn wat Christene vervolg het, onder andere omdat hulle nie in enige gode behalwe die Een Ware God geglo het nie.

Paulus se doel: In Handelinge 17:18-31 het Paulus waarskynlik skerp, maar implisiet, die intellektuele skynheiligheid uitgewys van lofgesange aan Zeus en die goedkeuring van Griekse afgode teenoor geloof in net een (maar panteïstiese) God. Die kernkwessie is dat as God die oorsaak van ons bestaan is, kan ons nie die oorsaak van God se bestaan wees nie.

V: In Handelinge 17:18-31 het Paulus 'n strooimanargument gebruik deur te sê dat die gode nie hierdie mensgemaakte afgode was nie? Sommige politeïste het geglo dat die afgode net lewelose voorstellings van die gode was.

A: Heidene het onkonsekwent in beide onsigbare gode en die sigbare standbeelde geglo. Spesifiek kon die gode gelokaliseer word om in die sigbare standbeelde te "woon", wat heilig was en die krag gehad het om profesieë te gee en te genees. Byvoorbeeld, in Efese het hulle nie gesê dat die godin Artemis belangrik was nie; eerder het hulle geskreeu: "Groot is Artemis van die Efesiërs." Kom ons kyk na wat vroeë Christene, moderne Hindoes en moderne Katolieke gesê het, nie oor politeïsme in die algemeen nie, maar oor die aanbidding van die werklike klipbeelde self.

Vroeë Kerk: Behalwe vir Paulus het baie vroeë Christelike skrywers op hierdie inkonsekwentheid gewys en baie argumente van dieselfde tipe gebruik, dat "die werklike hout, metaal en klip niks kan doen nie". 'n Paar voorbeelde is:

Tatianus se Toespraak aan die Grieke hfst. 4 bl. 66 110–172 n.C.

Theophilus aan Autolycus boek 1 hoofstuk 10 bl. 92 168–181/188 n.C.

Athenagoras se Pleidooi vir Christene (177 n.C.) kritiseer die heidene daarvoor dat hulle glo dat werklike standbeelde die siekes genees en orakels uitspreek.

Klemens van Aleksandrië, Exhortation (193–217/220 n.C.) hoofstuk 10 bl. 199, kritiseer die aanvaarding van klippe en hout as heilige voorwerpe.

Minucius Felix (210 n.C.) "Hoeveel meer waaragtig oordeel stomme diere tog natuurlik oor julle gode? Muise, swawels, swaeltjies het geweet dat hulle geen gevoel het nie: hulle knaag hulle, hulle vertrap hulle, hulle sit op hulle; en tensy julle hulle wegjaag, bou hulle hulle neste in die mond van julle god. Spinnekoppe weef inderdaad hul webbe oor sy gesig en hang hul drade van sy kop af. Jy vee, reinig, skraap, en jy beskerm en voed dié wat jy maak; " Octavius van Minucius Felix hfst.24 bl.187

Octavius van Minucius Felix 210 n.C. hfst.19 bl.184 en hfst.27 bl.189-190. In hoofstuk 27 bl.190 noem hy dat demone onder die standbeelde en beelde loer.

Cyprianus van Kartago (c. 246–258) Traktaat 6, hfst. 7, bl. 467 parafraseer Octavius oor bose geeste wat onder standbeelde en gewyde beelde loer.

Hindoeïstiese beeldediens: Vandag beklemtoon Vedantiese Hindoes die Upanishads en een pantheïstiese wese, Brahman. Anders as ander Hindoes beklemtoon hulle nie Indra, die koning van die gode, of dat Shiva die Allerhoogste is, of dat Vishnu die Allerhoogste is, of ander gode nie. Tog, inkonsekwent, kan hulle steeds afgode van hierdie of ander afgode in hul huise hê, aan wie hulle ghee (botter) of ander offers gee. Hoe verbruik hierdie klein plastiek- of metaalafgode die botter en ander kos, veral as alles Brahman is?

Katolieke afgodsdiens: Vandag glo Katolieke nie net dat Maria trane stort en genees nie, maar dat werklike standbeelde van haar trane stort en genees.

V: In Handelinge 17:23, is daar enige buite-Bybelse bewyse van 'n altaar aan 'n onbekende god?

A: Daar is geen argeologiese bewyse nie, maar daar is oorvloedige literêre bewyse. Pausanias (2de eeu n.C.) in Beskrywing van Griekeland 1:1:4 sê: "altare van onbekende gode" en Philostratus (3de eeu n.C.) in Lewe van Apollonius van Tyana 6:3:5 noem: "Dit is meer verstandig om goed van alle gode te praat, veral in Athene, waar altare selfs vir onbekende gode opgerig word." Diogenes Laërtius in Lewens van die Filosofe 1:110, noem dat Epimenides tydens 'n plaag in Athene swart en wit skape losgelaat het. Die Atheniërs moes die skape offer waar hulle ook al neerstryk, by die altaar wat die naaste was aan die plek waar hulle stilgehou het. Toe die skape ver van enige bestaande altaar van 'n god stilgehou het, het die Atheniërs 'n altaar opgerig vir 'n onbekende god.

Ons weet ook nie met sekerheid of Paulus klaar was met sy preek toe hy deur die Atheense filosowe, wat hom bespot het, onderbroke is nie.

V: Ondersteun Handelinge 17:23 op enigerlei wyse die ateïstiese bewering dat "God" bloot die naam is vir wat ons nie ken nie?

A: Daar is een punt waarop Christene gedeeltelik met ateïste kan saamstem. "God" is die term vir wat hulle nie ken nie. Maar deur Christus ken ons God wel. 'n Tweede punt waarop ateïste behoort saam te stem, is dat, gegewe die omvang van die Bybel en die vele getuienisse van Christene, die Christendom, mits dit waar is, baie oor God openbaar.

As 'n kanttekening het Aeschylus, in Die Eumeniden, die god Apollo laat sê: "Wanneer die stof 'n man se bloed ingesuig het, sodra hy dood is, is daar geen opstanding nie." As iemand daaraan geglo het, sou hulle bespot het toe Paulus van die opstanding gepraat het.

Daar kan gesê word dat almal, ateïste ingesluit, in God glo. As ons God hier definieer as dit wat ongeskape is, dit wat die natuurwette in plek gestel het, die oorspronklike oorsaak, is die naam van die ateïste se god "toevallige kans." (geneem uit 'n toespraak deur David Prentiss.)

V: In Handelinge 17:28, hoe en wanneer moet ons uit nie-Christelike bronne aanhaal as waar, wanneer ons die evangelie deel of met nie-Christene debatteer?

A: Die manier waarop dit gedoen moet word, is: baie versigtig. Ons wil nie die indruk wek dat ons glo, of dat hulle moet glo, in die hele werk waaruit hulle aanhaal nie, selfs al is 'n deel daarvan waar. Paulus, en ons, kan uit iets aanhaal om 'n gemeenskaplike grondslag te vestig deur saam te stem oor dinge wat albei kante reeds as waar beskou, voordat ons na nuwe grond beweeg. Maar ons kan wat ons sê inlei met iets soos: "Ek glo nie hierdie boek/bron is heeltemal waar nie, maar ek dink ons kan saamstem dat hierdie een sin daarin waar is." In 'n sekere sin loop jy op 'n tou tussen 'n ad hominem-argument deur aansluiting te vind by wat hulle glo hulle reeds as geloofwaardig en betroubaar beskou, sonder om hul siening oor die geloofwaardigheid van 'n anti-Bybelse bron te bevestig of daaraan toe te voeg.

Soms is daar egter interessante waarhede. Byvoorbeeld, Xenofanes, wat in 570 v.C. geskryf het, het bespot dat die gode in die hemel almal ligvel en blouogig was, net soos die Thraciërs, ten minste volgens die Thraciërs in moderne Bulgarije en noordoos-Griekeland. Maar in plaas daarvan was die gode in die hemel almal donkervel en het almal gelyk soos, wel, Ethiopiërs, volgens Ethiopiërs. Terloops, het jy gehoor van die blonde, blou-oog Hindoe-godin met die naam "Brigitte", of die Hindoe-god met die naam Chau Chung? – Ek het so iets nie gedink nie. As elke kultuur gedink het dat die mense wat die naaste aan die gode in die hemel gelyk het, hulle self was, sou mens kon wonder of die beelde van hierdie gode in die hemel almal vervalsings of misleidings was, en Xenophanes het dalk op iets afgekom. Sou jy dit met 'n heiden deel? – dalk. Is dit om die evangelie te preek? – nee. Dit word polemiek genoem.

In baie gevalle is daar geen behoefte om nie-Christelike en anti-Bybelse bronne te noem of aan te haal nie. Maar as die mense wat na jou luister 'n versperring teen die evangelie het, kan dit soms, maar nie altyd nie, goed wees om te wys wat korrek en wat onkorrek is aan die bron of gesag waarop hulle vertrou.

In Paulus se geval is Christene verdeeld oor of Paulus hier die beste ding gedoen het. Ons sien nie 'n florerende kerk in Athene nie, en net 'n paar mense het geglo. Miskien het die luisteraars gedink dat Paulus se woorde interessant was, maar sy lering maklik in hul bestaande godsdienstige siening kon pas, aangesien alles wat hy gesê het, tog reeds deur hul eie bronne gesê is. Aan die ander kant sou ander argumenteer dat onder die omstandighede van 'n baie skeptiese gehoor, Paulus die beste gedoen het wat moontlik was.

Ek het 'n wedergeborene Christen geken, 'n eks-Mormoon, wat toe hy vir Mormone getuienis afgelê het, net uit die Boek van Mormon vir hulle aangehaal het (wat hy baie goed geken het). Hulle kon nie regtig met hom argumenteer nie, aangesien dit in hulle eie godsdienstige boek staan. Maar hoeveel sukses hy met daardie unieke benadering behaal het, weet ek nie.

V: Toon Handelinge17:28 dat panteïsme waar is?

A: Nee. Die frase "In Hom leef ons, beweeg ons en bestaan ons" verwys nie na ons wat fisies in God is nie, wat gees is. Dit beteken eerder dat ons almal deur God geskep is, en ons voortbestaan van Hom afhang. Sien Kolossense 1:16-17 vir meer oor Paulus se denke hieroor.

V: In Handelinge17:28 –29, wys dit dat 'n hemelse vader en moeder gees-kinders gebore het, soos die Mormone geleer het?

A: Nee. Twee punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Neem kennis van die afwesigheid van enige verwysing na 'n godin of moeder.

2. Let op die afwesigheid van enige verwysing na seksuele aktiwiteit aan God se kant. Moslems dink dikwels verkeerdelik dat Christene glo God kan seksuele verhoudings hê. Ware Christene het nog nooit gesê God is 'n seksuele wese nie, alhoewel Mormone wel leer dat God 'n seksuele wese is.

V: In Handelinge 17:34, was Dionysius dieselfde een wat later biskop van Athene geword het?

A: Ons is nie seker nie, maar Eusebius se Kerkgeskiedenis, boek 3, hoofstuk 4, bl. 137–138, rapporteer dat Dionysius van Korinte (170 n.C.) gesê het dat Dionysius, die eerste biskop van Athene, en Dionysius die Areopagiet dieselfde persoon was.

V: In Handelinge 17:34, het hierdie Dionysius die werke geskryf wat toegeskryf word aan Dionysius die Areopagiet?

A: Nee. Hierdie is honderde jare later geskryf, omstreeks 485–528 n.C. Die Encyclopedia Britannica, 1956-uitgawe (volume 7, bl. 396–397), sê dat hierdie vier werke plus tien briewe 'n diepgaande invloed op teoloë in die Middeleeue gehad het, insluitend Thomas Aquinas, Erigena, Petrus Lombardus, Albertus Magnus en ander. Hulle was meer geïnteresseerd in die stelsel van Christelike teologie gekombineer met Griekse filosofie wat daarin gevind word, as in die identiteit van die werklike outeur.

Ongelukkig het dit filosofie in die plek van verhouding en gehoorsaamheid aan God gestel. Die Encyclopedia Britannica (1956) bl. 396 sê: "Hul bestanddele – Christelik, Grieks, Oosters en Joods – is verenig in 'n organiese stelsel, nie ruweg gemeng nie. Miskien het teologiese-filosofiese fantasie nog nooit iets meer merkwaardigs gekonstrueer nie." Hierdie stelsel het die vloei van lewe van God deur 'n drie-by-drie hemelse hiërargie beklemtoon:

I. Serafs, Cherubs en Trone

II. Heerskappye, Deugde en Kragte

III. Aartshertogdomme, Aartsengele en Engele.

Die studie van die veronderstelde verhouding van hierdie wesens, triades van rituele en ander dinge het die plek van die eenvoudige studie van God se woord ingeneem. Dit is amper asof die skrywer onder die skuilnaam Dionysius die Areopagiet Kolossense 2:18-19 baie noukeurig gelees het, en toe alles in sy vermoë gedoen het om dit te oortree.

V: In Handelinge 17:34, wie was die eerste wat in Achaia geglo het, die Atheniërs Dionysius en Damaris, of die huishouding van Stephanas in 1 Korintiërs 16:15?

A: Die huishouding van Stefanus was die eerste wat in Achaia geglo het. Athene was nie deel van die Romeinse provinsie Achaia nie, maar 'n administratief onafhanklike stad wat deur Achaia omring is. 'n Skrywer sou dit waarskynlik nie geweet het nie, tensy hy in daardie presiese tyd gewoon het.

V: In Handelinge 18:2, het ons enige ekstrabibliese bevestiging dat Keiser Claudius (41–54 n.C.) alle Jode beveel het om Rome te verlaat?

A: Ja, die Romeinse historikus Suetonius skryf in Claudius 25 oor die uitdrywing en sê die rede was "hulle voortdurende onluste wat deur Chrestus aangehits is". Chrestus was waarskynlik 'n spelfout vir Christus, en die onluste was waarskynlik die teenstand van baie Jode wat Christus aanvaar het. Dit het omstreeks 50 n.C. gebeur, maar Suetonius gee nie die presiese jaar nie.

Die Romeinse historikus Dio Cassius en die Joodse historikus Josephus noem ook die besluit van Claudius om alle Jode uit Rome te verwyder, maar hulle gee nie die jaar nie.

Die Christelike skrywer Orosius noem dit ook en sê dit is gebaseer op Josefus. Orosius sê die jaar was 49 n.C.

Q: In Handelinge 18:3, 20:34; 1 Korintiërs 9:1-18; 2 Korintiërs 11:7-12; 1 Tessalonisense 2:9; 2 Tessalonisense 3:7-10, waarom was Paulus 'n tentmaker en nie 'n professionele rabbi nie?

A: Daar was geen professionele rabbyne nie. Volgens Mishnah Pirke Aboth/Avot 2:2 moes alle rabbyne 'n vak geleer word.

V: In Handelinge 18:6, wanneer dink jy is dit gepas om soos Paulus hier te wees en "jou klere af te skud" (of, soos in Handelinge 13:51, "die stof van jou voete af te skud")?

A: Hulle het besluit dat hulle onder geen omstandighede Paulus se woorde sou aanvaar nie, en hulle het dit duidelik aan Paulus gemaak. Wanneer dit 'n oortuiging by al die mense met wie jy praat is om nie God te volg nie, jou en jou boodskap verwerp, en geen aandag aan jou woorde skenk nie, dan kan jou nut om hulle te waarsku verby wees. Om die stof van jou voete af te skud is 'n finale boodskap aan hulle dat God Self hulle van nou af kan waarsku. Terloops, Paulus het dit slegs by die sinagoge in Korinte gedoen. Later het Paulus die sinagoge in Efese besoek.

V: In Handelinge 18:9-10, waarom dink jy het God hier met Paulus gepraat?

A: Na sy vervolginge en die gebrek aan positiewe ontvangs in Athene, kon hy depressief gevoel het. Selfs op ander plekke het hy dikwels 'n belowende begin gehad, net om weens al die teenstand gedwing te word om te vertrek. Toe hy dalk gewonder het of sy poging enige blywende uitwerking sou hê, het God hom aangemoedig. Ten spyte van wat voorheen gebeur het, het God vir Paulus belowe dat niemand hom in Korinte sou benadeel nie. 2 Korintiërs 1:3-11 wys ook die depressie wat Paulus op daardie tydstip ervaar het.

V: In Handelinge 18:9-10, waarom raak goddelike leiers soms moedeloos en ontmoedig?

A: Soms kan dit wees omdat hulle nie die resultate sien wat hulle verwag dat hulle behoort te sien nie. Of, net so sleg, hulle sien wel positiewe resultate, maar sien dan dat die positiewe resultate nie blywend is nie. Onthou egter, die resultate behoort aan God.

Aan die ander kant kan leiers soms te vol van hulself raak. Dit kan ander mense ontmoedig.

Gehorsame Christene wat die Here liefhet, kan steeds ontmoedig raak. Voorbeelde uit die Bybel sluit Job, Elia, Dawid en Paulus in. Ander voorbeelde van Christene wat aan ontmoediging of depressie gely het, is Martin Luther, Charles Spurgeon, Adoniram Judson, Hudson Taylor, Mary Morrison, die vrou van Robert Morrison, David Brainerd en A.B. Simpson.

Kom ons kyk na wat Paulus in situasies in sy lewe kon sien. Daar kon groot strategiese waarde wees in die rigting waarin Paulus beweeg het. As Paulus met die Joodse leiers kon praat en die leierskap kon oortuig om Jesus as die Messias te aanvaar, sou dit 'n geweldige impak hê. As Paulus vir die Romeinse keiser kon getuig en hom tot Christus kon lei, of ten minste Christendom 'n aanvaarbare godsdiens kon maak wat nie vervolg sou word nie, sou dit dit soveel makliker gemaak het vir Christene regoor die Ryk. Petrus het stappe in albei rigtings geneem, maar ons weet nie hoeveel Petrus oor daardie strategiese inisiatiewe gedink het nie. Hoe dit ook al sy, het albei hierdie potensieel groot geleenthede niks opgelewer nie. Christene in daardie tyd sou nie oor die hulpbronne van die Joodse nasie of dié van die Romeinse Ryk beskik het om hulle te help met die verspreiding van die evangelie nie. In plaas daarvan het hulle 'n moeilike stryd gehad met hulp van God, maar nie van instellings nie.

Hoe sou jy voel as jy 'n begaafde prediker, leraar en wonderwerker was, en jy dan vir twee jaar in die tronk was, met slegs 'n baie beperkte geleentheid om 'n impak te maak? Ons is gereedskap. Ek het 'n hamer in my gereedskapskis en dit is 'n goeie hamer. Ek haal dit uit en gebruik dit wanneer ek dit nodig het, en die res van die tyd laat ek dit in my gereedskapskis. Ek maak my nie bekommerd of die hamer ten volle benut word of nie, of of die hamer vervul voel nie. Ons is gereedskap vir God. God gebruik ons wanneer Hy wil, en mag ons op ander tye slegs beperkte geleenthede gee.

Soms het God ons gevra om gevangenes en slawe te wees. Ons mag nie altyd dinge tot ons volle potensiaal doen nie, of selfs dinge vir God tot ons volle potensiaal doen. Maar God vra nie van ons resultate nie, maar gehoorsame liefde. Ons moet voorbereid wees, altyd gereed wees, en nie aanstoot neem wanneer ons op die agterstevuur geplaas word en moet wag nie.

V: In Handelinge 18:9-10, wat moet ons doen wanneer ons ontmoedig voel?

A: Soos een goeie Christen-skrywer gesê het, moet ons nie aanstoot neem aan die onverklaarbare nie. Kom nader aan God. besef dat die huidige oomblik baie klein is in vergelyking met die toekoms van die ewigheid. Wie jy is, is belangriker as wat jy doen en wat met jou gebeur. Paulus het dit besef, vanuit die tronk, en dit is die geheim van hoe hy daar kon bly wees, en God kon sing en prys.

V: In Handelinge 18:9-10, wat moet ons doen om goddelike leiers te bemoedig?

A: Bid vir hulle, laat hulle weet dat ons hulle waardeer en vir hulle bid. Selfs wanneer hulle dalk gekorrigeer moet word, of selfs bestraf moet word, laat hulle ook weet dat ons hulle steeds respekteer en omgee vir hulle.

V: In Handelinge 18:12, het ons enige buite-Bybelse inligting oor Gallio die propraetor?

A: Ja, maar voordat ons spesifiek oor Gallio praat, kom ons praat eers oor prokonsuls in die algemeen. Sommige Romeinse provinsies was onder die beheer van die Keiserlike legatus wat aan die Keiser verslag gedoen het, ander was onder 'n prokonsul wat aan die Senaat verslag gedoen het. Dit was 'n belangrike verskil in Rome, wie die belastings gekry het. Korinte was 'n antieke stad, deur die Romeine afgebreek, maar in 47 v.C. herbou. Korinte was die hoofstad van die streek van Griekeland bekend as Achaia. Achaia was 'n deel van Masedonië tot 27 v.C., en was onder 'n proconsul (van die Senaat). In 15 n.C. het Tiberius dit met Masedonië en Moesië as 'n keiserlike provinsie verenig. Claudius het dit in 44 n.C. onder 'n prokonsul van die Senaat geplaas, volgens Suetonius, Claudius 25.

Junius Annaeus Gallio was die ouer broer van die beroemde Stoiese filosoof Lucius Annaeus Seneca, wat die tutor van Nero was. 'n Inskripsie by Delphi sê Gallio was goewerneur van ongeveer 51–52 n.C. Ander interpreteer die datum as 52–53 n.C. Blijkbaar het hy kort tevore goewerneur geword toe Paulus daar was. Gallio was baie ontspanne. Volgens Gallio se eie broer Seneca, "Geen sterfling is so aangenaam vir enigiemand soos Gallio vir almal is." Gallio was nie lank lank proconsul nie. Hy het binne 'n paar jaar 'n skeepreis onderneem om homself van 'n terugkerende koors te verlig. 'n Paar jaar later het hy 'n skeepreis na Alexandrië onderneem om sy asma te help. Uiteindelik is Gallio se broer Seneca gedwing om selfmoord te pleeg, en later het Nero Gallio laat vermoor.

Gallio se besluit om die saak teen Paulus te verwerp, was belangrik om 'n presedent te skep. As Gallio Paulus skuldig bevind het aan die bevordering van 'n onwettige godsdiens, sou ander goewerneurs dit kon navolg en Paulus kon uitsit sodra hy hul gebied binnekom.

V: In Handelinge 18:17, wie het Sosthenes geslaan en waarom?

A: Die Skrif sê nie wie Sosthenes geslaan het of waarom nie. Kom ons kyk na vier alternatiewe en besluit dan watter die mees waarskynlike is.

a) Anti-Semitiese Grieke het Sosthenes geslaan

b) Jode het Sosthenes geslaan omdat hy 'n lauwe woordvoerder was.

c) Sosthenes die Jood het 'n klop gekry "offerend" om Gallio te probeer oortuig.

d) Jode het Sosthenes geslaan omdat hy 'n Christen geword het.

Die korrekte antwoord is waarskynlik a), maar d) is ook moontlik. Paulus noem Sostenes in 1 Korintiërs 1:1. Aangesien Paulus nie 'n ander Sostenes onderskei het nie, was dit waarskynlik dieselfde persoon, wat beteken dat d) waarskynlik die korrekte antwoord is. Sostenes was nie 'n algemene Griekse naam nie.

V: In Handelinge 18:24-28, was Apollos 'n gelowige voordat hy van Jesus geweet het?

A: Apollos het nie van Jesus geweet nie, maar soos Abraham, Job en ander ware volgelinge, het Apollos in God geglo, maar het nog nie die geleentheid gehad om van Jesus te hoor nie. Soos J.D. Pentecost geleer het, was Apollos, wat hom betref, nog in die Ou Verbondsperiode voordat hy met Aquila en Priscilla gepraat het. Apollos was van Alexandrië en het waarskynlik 'n "Hellenistiese inslag van die Judaïsme" gehad wat vertroud was met Griekse filosofie. Hy sou dalk beter daarin geslaag het om met die Griekse filosowe te praat as Paulus.

V: In Handelinge 18:24-28, as Apollos gesterf het voordat hy met Christene gepraat het, sou hy na die hemel gegaan het?

A: Die Skrif sê dit nie, maar daar is drie punte.

1. Apollos het die waarheid oor God wat hy geken het, geglo.

2. Hy het waarskynlik nie verstaan of die Gees gehad nie.

3. In plaas daarvan om Apollos in hierdie tussenstaat, soortgelyk aan 'n Ou-Testamentgelowige, te laat, het God verseker dat Apollos die waarheid sou leer ken.

V: In Handelinge 18:24-28, hoe onderrig jy iemand wat gedeeltelike maar onvolledige kennis van die waarheid het?

A: As hulle 'n ongelowige is, begin met gebed; net die Heilige Gees kan hulle bekeer, maar jy kan saadjies plant, hulle begelei of na Christus bring, afhangende van waar hulle is. Vir baie Christene wat ek met eks-Mormone gepraat het, het gesê dat die ding wat hulle uit die Mormonisme gekry het, hulle ongeveer tien keer moes hoor voordat dit enige effek op hulle gehad het. Eers toe het hulle besluit om navorsing te doen, in die "wete" dat hulle die Christen verkeerd sou bewys. Toe het hulle agtergekom dat hulle dit nie kon nie, en uiteindelik het hulle die Mormonisme verlaat en later tot Christus gekom.

As hulle 'n gelowige is wat verkeerd is oor belangrike, maar sekondêre dinge, begin tog met gebed. Jy mag dalk ook steeds geduldig met hulle moet wees. Moet nie met hulle debatteer nie, behalwe waar dit nodig is. Soms moet jy elke punt wat jy maak noukeurig bewys; maar soms hoef jy nie tyd daarmee te mors nie, stel net jou punte voor. Jy moet uitvind waar hulle staan, en dit afmeet aan die persoon en die situasie. Dit is goed om hulle te vra op watter grondslag hulle hul standpunt inneem. Miskien sien hulle reeds meriete in jou siening, maar hulle voel hulle kan dit nie aanvaar nie omdat hulle dan dink hulle sal 'n ander siening moet verander. Maar jy sal dit nie weet nie, totdat jy hulle vra waarom hulle by hul standpunt bly. Dan kan jy dalk vir hulle wys dat hulle jou siening kan aanvaar sonder om hul siening oor die ander standpunt te verander.

Dit kan ook wees dat nadat jy jou saak voorgelê het, en hulle die redes vir hul standpunt verduidelik het, jy mag vind dat jy die een is wat verkeerd is, en dat óf jy, óf julle albei, julle sienings moet verander om in ooreenstemming met die waarheid te wees.

V: In Handelinge 19:1, hoe was die stad Efese in Paulus se tyd?

A: Efese was een van die drie of vier grootste stede in die Romeinse Ryk. Daar was 'n baie sterk heidense teenwoordigheid daar, en monetêre belange wat met die voortsetting van die heidendom verbind was. Die stad het sy kommersiële hoogtepunt reeds verbygesteek omdat die hawe deur oormatige boomkap, oorbeweiding en houtskoolbrand stroomop, met modder gevul het. Die Romeine het in 65 n.C. probeer om die modder te verwyder, maar hulle was nie baie suksesvol nie. Hulle kon egter steeds baie geld maak uit hul silwer godin Artemis. Die hoofstraat was vir sy tyd baie breed, ongeveer 11 meter. Maar niks hiervan het regtig die groot verspreiding van die evangelie daar beïnvloed nie. Die Tempel van Artemis was 239 voet breed en 418 voet lank volgens Plinius se Natuurlike Geskiedenis 36.95. Dit was waarskynlik die grootste tempel in die wêreld, ongeveer vier keer so groot soos die Parthenon van Athene.

V: In Handelinge 19:1, wat is die boonste/hoër kuste?

A: Dit was die binnelandse hooglandstreek van Klein-Asië (die Frygiese en Galatiese plato), wat Paulus op sy pad na Efese deurtrek het.

V: In Handelinge 19:2-3, hoe kon hulle werklik glo sonder om die Heilige Gees te ontvang?

A: Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

Intellektueel kan enigiemand glo dat die Christendom waar is sonder om hulleself te verbind om 'n Christen te wees en gered te word.

In die Ou-Testamentiese tyd het baie in God geglo sonder dat die Heilige Gees in hulle was.

In hierdie oorgangstyd was hierdie heidene gehoorsaam om te glo, alhoewel die Heilige Gees hulle nog nie vervul het nie.

Vandag, alhoewel hierdie geval nie 'n voorbeeld vir ons is nie, bewys dit wel dat die Heilige Gees in 'n persoon nie 'n vereiste was om in God te glo nie.

V: In Handelinge 19:2-3, kan mense vandag werklik glo sonder om die Heilige Gees te ontvang?

A: Twee punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Hierdie gedeelte, sowel as die ervaring van baie gelowiges in die Ou Testament, bewys dat dit teoreties moontlik is vir God om mense te laat glo sonder dat die Heilige Gees in hulle woon.

2. Teen die tyd dat Paulus Romeine 8 geskryf het, sou die Heilige Gees in almal wat ware gelowiges was, woon.

V: In Handelinge 19:5 kan jy verduidelik waarom daar in die boek Handelinge staan dat die dissipels van Jesus net in Jesus se naam gedoop het. Waarom?

A: Al sê die Skrif dit nie spesifiek nie, kan ons 'n aantal dinge waarneem.

1. Ander mense het ook gedoop. Jode het rituele wassings gehad, en later het die Kerenthiese ketels gedoop. Daar was verskeie seremonies vir Griekse misteriereligies.

Maar anders as hierdie ander doopbedienings, het hulle in die gesag van Jesus gedoop; dus sluit "in die naam van" hier beslis die betekenis van "in die gesag van" in.

2. Natuurlik het Johannes die Doper ook gedoop. In werklikheid het sommige Christene in Efese dinge verkeerd gedoen. Sien Handelinge 19:1-6 vir meer.

3a. Sommiges meen dat dit nie saak maak of jy in die naam van Jesus of in die naam van die Vader, Seun en Heilige Gees gedoop is nie; dit is alles dieselfde. Dit is nie die "formule" of woorde wat saak maak nie, maar die betekenis en bedoeling.

3b. Aan die ander kant wil Christene of Lukas dalk doelbewus nie bekendmaak dat hulle in die naam van die Vader, Seun en Heilige Gees gedoop het nie, maar het dit net bondig as doop in die gesag/naam van Jesus uitgedruk.

4. Eenheidspinkstermense beweer dat dit sinonieme is omdat Jesus die Vader is en Jesus die Heilige Gees is. Maar dit kan nie waar wees nie, want in Matteus 27:46 het JESUS uitgeroep en gesê: "My God, My God, waarom het U My verlaat".

Dus is 1 en 2 albei beslis waar, en óf 3a óf 3b kan waar wees. 4 is beslis vals.

V: In Handelinge 19:6-7, was die Efeese dissipels egte Christene voordat hulle met die Heilige Gees gedoop is?

A: Hulle was nog nie Christene nie, alhoewel hulle onder die uitverkorenes was. Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

In die Ou-Testamentiese tyd kon 'n mens werklik in God glo sonder om die Heilige Gees in hom te hê. Die Heilige Gees kon iemand verlaat, soos God Simson in Rigters16:20 , verlaat het, en Dawid het in Psalm 51:11 gevra dat God dit nie sou doen nie.

In die Nuwe-Testamentiese tyd het alle ware Christene die Heilige Gees in hulle, soos Romeine 8:9-11 sê en 1 Korintiërs 2:16 impliseer. Handelinge 19:2 wys mense wat in Jesus geglo het, maar nog nie die Heilige Gees gehad het nie. Aangesien die oorgang van die Ou-Testamentiese Mosaïese Verbond/Bestuur na die Nuwe reeds plaasgevind het, was die ding om te doen om onmiddellik vir die Heilige Gees te vra.

God is nie beperk tot werk binne ons verwagtinge nie. Byvoorbeeld, sommige babas sterf sonder dat hulle die vermoë gehad het om in Jesus te glo. Niks in die Bybel beperk God daarvan om hulle deur Jesus na die Hemel te laat gaan nie.

Die Efese-discipels het net van die Ou Testament en Johannes die Doper geweet. (Miskien het Apollos met hulle gepraat.) Hulle kon soos dié in die Ou-Testamentiese tye gewees het.

V: In Handelinge 19:12, behoort geloofsgenesers vandag handdoekies uit te deel vir genesing?

A: As 'n nie-karismatikus, is daar niks in hierdie skrifgedeelte, of enige ander in die Bybel, wat dit direk uitsluit nie.

V: In Handelinge 19:12, aangesien mense genees is deur handdoeke en voorskote wat die apostel aangeraak het, ondersteun dit dan godsdienstige relikwieë soos dié wat die Katolieke en Ortodokse kerke gebruik?

A: Nee, want daar was beduidende verskille tussen die apostel se handdoeke en latere relikwieë.

1. Die klere is vir genesing gebruik en nie in aanbidding of verering nie.

2. Dit was net klere van die apostels, nie van ander heiliges nie, soos Maria of Jakobus, die Here se broer.

3. Daar was geen geld hierby betrokke nie.

Vanaf die tyd van Johannes Klimaks (voor 670 n.C.) af het verskeie Christelike teoloë probeer om 'n omvattende lys van deugde en ondeugde op te stel. Wat die belangrikste is aan byna al hierdie lyste, is dat hulle heeltemal die tweede van die tien gebooie vergeet het. (As jy nie seker is wat die tweede gebod is nie, wil jy dalk Eksodus 20:4-6 lees.)

Let daarop dat daar sekere verskille is tussen die Katolieke en Ortodokse sienings oor verering. Die Ortodokse het gewoonlik ikone, of tweedimensionele beelde waardeur hulle tot God bid. Katolieke het meer standbeelde.

V: In Handelinge 19:13-17, waarom kon die Joodse eksorsiste nie die duiwels uitdryf nie?

A: Hulle het die regte woorde gesê, maar die krag was nie in die woorde nie. Die belangrike deel was die krag van God wat deur die lewe van 'n Christen vloei. Aangesien hulle nie Christene was nie, was daardie krag nie daar nie.

As 'n kanttekening beteken die feit dat Sceva as hoofpriester aangevoer is nie eintlik dat hy een was of nie; dit kon net 'n titel gewees het wat hy vir homself gegee het. Ook, alhoewel Sceva se seuns betrokke was by uitdrywing, sê die Skrif nie of Sceva self betrokke was of nie.

Let daarop dat hierdie eksorsiste nie aan Jesus as hul Here en Verlosser onderwerp het nie, maar hulle het geen rede gesien om nie die naam van Jesus tot hul eie voordeel te gebruik nie. Sommige mense vandag is dieselfde.

V: In Handelinge 19:13-17, het ons enige bewyse van latere magiese eksorsiste wat probeer het om die naam van Jesus te gebruik?

A: Eintlik ja. Die Parys-magiese papirus nr. 574, reëls 3018–3019, sê: "Ek besweer jou by Jesus, die god van die Hebreërs" (vergeleke met K. Preisendanz, Papyri Graecae Magicae, 2 vols. [Leipzig: Teubner, 1928, 1931] plaat IV). Ook het Joodse rabbyne geskryf teen die gebruik van die naam van Jesus in genesing in (vergelyk Tos Hulin 2:22-23; j. Shabbath 14.4.14d; j Abodah Zarah 2.2.40d-41a; b Abodah Zarah 27b"). Hoekom sou hulle dit veroordeel as sommige mense nie probeer het om dit te doen nie? Jy kan nie die okkult en Jesus meng nie. As Christene mag ons nie betrokke raak by horoskope, palmlees, Ouija-borde, tarotkaarte of enige okkultiese praktyke nie.

V: In Handelinge 19:19, wat behoort ons houding te wees teenoor boeke oor die okkult en valse godsdienste?

A: Soos Zola Levitt gesê het, "As jy met Satan speel, sal hy met jou speel."

Daar mag een of twee medisinale middels gewees het wat gewerk het, vermeng met 'n groot aantal valses middels. Daar mag 'n paar wyse woorde gewees het wat gesond was, vermeng met baie okkultiese leuens. Daar mag 'n paar spreuke gewees het wat eintlik gewerk het omdat demone dit laat voorkom het asof hulle werk. Nietemin is al die boeke verbrand.

Alhoewel boeke van ander godsdienste baie ware dinge bevat, mag ons nie na waarheid soek deur boeke van ander gode te bestudeer nie. In Spreuke9:17 is dit dwaasheid, nie wysheid nie, wat sê: "Gesteelde water is soet, en brood in die geheim geëet is lekker!" (BSB). Dit beteken dat dit dwaasheid is om eklekties te wees en watter goeie "besonderhede" ook al in 'n werk mag wees, aan 'n valse god toe te skryf. Het jy enige twyfelagtige standbeelde, tydskrifte, video's of boeke in jou huis? As dit so is, neem jou verhouding met Jesus ernstig op en maak jou daarvan ontslae.

Die balans vir die vorige paragraaf is dat Paulus uit heidense Griekse digters aangehaal het toe hy met die Grieke in Athene en ander plekke gepraat het. Alhoewel Paulus sy mening oor vertroue in Griekse filosofie baie duidelik gemaak het in Kolossense 2:8 en 1 Korintiërs 1:18-31, het hy sy kennis van Griekse filosofie en godsdiens gebruik om Christelike konsepte op 'n manier te verduidelik waarmee hulle beter kon identifiseer. Christene verskil van mening oor die relatiewe doeltreffendheid van Paulus se gebruik van hierdie metode teenoor "om niks anders as die Evangelie te preek nie", soos hy gesê het hy gedoen het in 1 Korintiërs 1:18-31.

V: In Handelinge 19:24, is dit dieselfde Demetrius wat 'n gelowige was in 3 Johannes 12?

A: Alhoewel dit moontlik is, is dit uiters onwaarskynlik, aangesien Demetrius 'n algemene Griekse naam was.

V: In Handelinge 19:26,28, waarom het Demetrius al Paulus se lering op hierdie wyse opgesom?

A: Sy eenzijdige samevatting is eintlik baie insiggewend. Hy het al Paulus se lering geneem en dit "gekondenseer" tot wat hy as vir hom relevant beskou het. Aangesien hy nie die waarheid wou volg nie, het hy net gehoor dat sy besigheid om afgode te maak sou afneem as mense in 'n God glo wat geen afgode het nie.

Sommige Christene mag verbaas wees wanneer 'n nie-Christelike persoon se opsomming van hul woorde so eenkantig en oppervlakkig is soos Demetrius se ontleding. Alhoewel Paulus 'n effektiewe Christelike kommunikator was, het sy woorde net nie die kloof oorbrug nie, want mense soos Demetrius het die brug aan die ander kant afgebrand. Selfs al het jy so baie geweet soos Paulus, sy ervaring gehad en die wonders kon doen wat hy gedoen het, as die Heilige Gees nie in die hart van die luisteraar werk nie, sal jou woorde alleen nie doeltreffend wees om die kloof te oorbrug nie.

Aan die ander kant was dieselfde woorde doeltreffend om baie in Efese te bekeer. Dus beteken die feit dat jou woorde dalk nie by sommige mense deurdring nie, nie dat die mislukking by die woorde lê nie.

V: In Handelinge 19:31, wat is Asiargi?

A: Dit is amptenare van die provinsie. Asiargi was deel van 'n eregenootskap en was belas met die bevordering van die aanbidding van die keiser in die provinsie Asië. Hul hoofkwartier was in Pergamon. Een persoon op 'n slag het as 'n Asiarg van die hele provinsie opgetree, en daar was Asiargs in elke stad. Nadat hul termyn verstryk het, is hulle vir die lewe vereer met die titel Asiarg. Daar was ook Lisiargs in die provinsie Lisië, en Galatarge in die provinsie Galasië. Blijkbaar het die skare dalk gedink dat as iemand 'n vriend van die Asiargs was, hulle nie 'n bedreiging vir die Romeinse Ryk was nie.

V: In Handelinge 19:35, waarom was hulle so sensitief oor "Artemis van die Efesiërs"?

A: Die tempel van Artemis is hier gebou, hoogstwaarskynlik nadat 'n meteoriet geland het wat hulle aanbid het. Die Griekse Artemis was die selibate jaggodin, terwyl hierdie Artemis 'n grotesk-uitende godin van vrugbaarheid was. 'n Griekse god of godin kon in verskillende plekke verskillende eienskappe hê. Die offers wat by die Tempel gelaat is, en die verkoop van beelde van Artemis het inkomste vir die stad opgelewer. Daarbenewens, aangesien 'n tempel as 'n heilige en dus 'n veilige plek beskou is, het dit ook as 'n bank gedien waar die rykes hul fortuine kon bêre. Soos die skeptiese Asimov's Guide to the Bible op bl. 1072 uitwys, het verowerders oor die algemeen Efese gespaard weens respek vir die Tempel van Artemis. In 400 v.C. is die Tempel egter per ongeluk afgebrand, en in 356 v.C. het 'n roemsoekende man met die naam Herostratus die tempel op die verjaarsdag van Alexander die Grote doelbewus afgebrand sodat Herostratus se naam onsterflik sou wees. Hulle het Herostratus tereggestel, en in die toekoms sou hulle waarskynlik enigiemand wat daarvan beskuldig word dat hy die Tempel van Artemis ontheilig het, tereggestel, wat vir hulle veiligheid en inkomste gebring het. In Paulus se tyd was dit 'n weelderige tempel, met 127 marmerpilare met goud en wit. Die tempel het ook as 'n bankbewaarplek gedien.

Vir sommige mense word die aanbidding van 'n afgod met nasionale patriotisme gelykgestel. In Romeinse tye moes lojale Romeinse burgers aan die keiser offer. Die tydskrif Hinduism Today van April 1998, bl. 36, noem dat Hindoeïsme "patrioties" teenoor Indië is. Natuurlik, totdat die Britte gekom het, was een van die min elemente wat alle Hindoeïsme gemeen het, "Suttee", die praktyk dat die weduwee op haar man se begrafnisvuur verbrand is. As tradisionele Hindoeïsme ware patriotisme is, dank tog dat min Indiërs "patrioties" is volgens die verdraaide definisie om getrou te wees aan hul Hindoe-tradisies.

Dit verg nie 'n profetiese gawe om te kan voorspel dat Paulus 'n interessante tyd in Efese sou hê, met baie moeilikhede nie. Maar dit het nie gelyk of dit Paulus een bietjie vertraag het nie. As jy geweet het dat om êrens heen te gaan jou in baie moeilikhede sou bring, maar jy ook geweet het dat God wou hê jy moet daarheen gaan, sou jy steeds gretig gewees het om te gaan? – Ek hoop so.

V: In Handelinge 19:35, wat weet ons van hierdie posisie van "stadssekretaris"?

A: Die stadssekretaris, of grammateus, was gewoonlik die hoogste amptenaar van die stadsregering, die leier van die stadsraad, en nie net 'n sekretaris nie. Dit sou soortgelyk wees aan 'n stadsbestuurder in die Verenigde State. Die Romeinse provinsiale regering was in Efese, en die stadssekretaris was die skakel tussen die stad en die Romeinse regering. Hy is nie deur die Romeine aangestel nie, maar die Romeinse prokonsul sou hom aanspreeklik hou vir openbare orde. As daar 'n oproer was, kon sy werk, en moontlik sy lewe, op die spel wees. Die teater in Efese kon meer as 24 000/25 000 mense huisves. Die stadssekretaris se kort maar effektiewe toespraak het sy vaardigheid getoon om sy kennis van die mense te gebruik om hulle te oortuig om kalm te bly, en die respek wat die mense vir hom gehad het.

V: In Handelinge 19:35, waarom noem hulle die beeld "wat uit die hemel geval het" (KJV "wat van Jupiter af geval het")?

A: Skynbaar was een faktor in die besondere klem op Artemis by Efese 'n meteoriet wat naby daar uit die lug geval het. Behalwe by Efese is meteoriete ook in Troje, Pessinus, Enna en Emesa (Amasea) aanbid, volgens The Expositor's Bible Commentary, deel 9, bl. 502.

Net so is 'n meteoriet by die Kaaba in Mekka vereer, sowel voor as in Mohammed se tyd. Die vroeë Christelike skrywer Arnobius (297-303 n.C.) skryf: "Julle [heidenen] lag omdat die Persiërs in die oudheid riviere aanbid het, soos vertel word in die geskrifte wat hierdie dinge tot in herinnering bring; die Arabiërs 'n onggevormde klip; die Skithiese nasies 'n sabel;…" Arnobius Against the Heathen boek 6 hfst. 10 bl. 510

V: In Handelinge 20:3, moet ons soms ons planne verander weens vrees of versigtigheid in 'n gevaarlike situasie?

A: Paulus het dit gedoen. Paulus is beskerm, nie bonatuurlik nie, maar deur van die komplot te verneem en gepaste optrede te neem. Petrus het oorspronklik beplan om vanaf die oorvol Korintiese hawe van Kenchreë suidoos reguit na Sirië te vaar, die vinnigste roete na Jerusalem. Maar toe Petrus van die komplot teen hom verneem het, het hy in die teenoorgestelde rigting gegaan, landeinwaarts en noordwaarts na Masedonië, en moontlik ook noord daarvan na Illyricum (moderne Serwië, Bosnië en Montenegro). Of Petrus of een van sy metgeselle het die evangelie na Illyricum gebring in Romeine 15:19.

V: In Handelinge 20:4, hoe kon Gajus van Derbe wees, aangesien Gajus in Handelinge 19:29 'n Masedoniër was?

A: Derbe is in die middel van hedendaagse Turkye, ver van Masedonië af. Al is dit moontlik dat 'n Masedoniër na Derbe sou verhuis, is 'n veel meer waarskynlike antwoord dat dit twee verskillende mans is. Gajus was destyds 'n baie algemene naam. Daar is ook 'n Gajus (waarskynlik 'n derde persoon) in 3 Johannes.

V: In Handelinge 20:6, wat was die dae van die ongesuurde brood?

A: Dit was 'n uitdrukking vir die tyd van die Paasfees. In die Bybel word dit in Eksodus 23:15 en Levitikus 23:4-8 met die Paasfees gelykgestel. Paulus wou vir twee waarskynlike redes haastig na Jerusalem gaan. Hy het die Paasfees in Filippi deurgebring (Handelinge 20:6) en wou vir Pinkster in Jerusalem aankom (Handelinge 20:16), en hy wou nie beroof word nie aangesien hy 'n groot geldbedrag saamgedra het. Om 'n Christen te wees beteken nie dat jy nie veiligheidsmaatreëls moet tref nie, en dit beteken ook nie dat jy nie beroof kan word nie.

V: Wat sê Handelinge 20:7-9 vir Sewendedag-Adventiste en Jehovah's Getuies?

A: Die vroeë Christene het op die eerste dag van die week, Sondag, aanbid, soos hulle in 1 Korintiërs 16:1-2 gedoen het. As dit reg was vir Paulus en die vroegste Christene om God op die eerste dag van die week aan te bid, is dit ook reg vir ons.

V: In Handelinge 20:9-12, wat beteken die naam "Eutychus" in Grieks?

A: Die naam Eutychus beteken "Gelukkig". Jy kan hierdie storie onthou, want min mense wat aan die slaap raak by die venster van geleentheid 'n tweede kans kry. Sommige geleerdes het gespekuleer dat aangesien dit nag was, baie lampe waarskynlik gebrand het, en dit moontlik 'n deel van die suurstof uit die kamer geneem het en mense slaperiger laat voel het. Eutychus het egter op 'n venster gesit, so hy sou waarskynlik genoeg suurstof gehad het.

V: In Handelinge 20:9-12, was Eutychus dood, of was sy lewe nog in hom soos Paulus blykbaar gesê het?

A: Eutychus se lewe was in hom nadat Paulus hom uit die dood opgewek het. Lukas was 'n mediese dokter, en hy kon waarskynlik bepaal of 'n slapende persoon wat uit 'n derdeverdieping-venster val, dood was of nie.

V: In Handelinge 20:13, waarom wou Paulus hier te voet reis?

A: Die Skrif sê nie waarom Paulus hierdie ongeveer 20 myl te voet wou loop nie. Miskien wou Paulus 'n rukkie alleen saam met die Here deurbring, of anders wou hy sekere mense vir die laaste keer op aarde sien.

V: In Handelinge 20:15,17 wat weet ons van die stad Mileteus?

A: Sowel die Persiërs as modder het dit 'n stad gemaak wat sy glorie verby was. Die Persiërs het Milete in 494 v.C. geplunder. Dit het herstel en 'n belangrike stad in Klein-Asië geword. Milete was aan die kus sowat 30 myl van Efese af. Vandag is die kus tien myl verder, omdat groot hoeveelhede modder langs die hele kus neergesit is.

Dit het gedurende die eerste eeu n.C. 'n bevolking van 100 000 gehad. 'n Ander bron sê egter dat dit 'n stad van geen groot betekenis was nie.

Die rede vir hierdie meningsverskil is waarskynlik omdat Miletus oorspronklik groter as Efese was. Omstreeks die tweede eeu n.C. was dit egter onbeduidend omdat die hawe vol modder geloop het. Dit is onduidelik hoe groot dit in Paulus se tyd was.

V: In Handelinge 20:16, waarom wou Paulus haastig wees om teen Pinkster in Jerusalem te wees?

A: Skynbaar het Paulus geweet hy het 'n afspraak met die noodlot op daardie spesifieke plek en tyd. Handelinge20:23 noem dat die Heilige Gees 'n deel van Paulus se toekoms aan hom geopenbaar het.

'n Tweede rede kan wees dat hy geweet het dat daar groot skares uit baie lande op daardie tydstip in Jerusalem sou wees, en Paulus wou vir hulle preek.

V: In Handelinge 20:18-35, wat was die hoofpunte van Paulus se boodskap hier?

A: 'n verlede voorbeeld van diens (20:18-21)

Die huidige koers (20:22-27)

Waarskuwings aan die ouderlinge oor die toekoms (20:28-31)

Aanbeveling by die Here (20:32)

Voorbeeld van vrygewige gee (20:33-35)

V: In Handelinge 20:20, watter riglyne kan ons van Paulus leer vir die verkondiging van God se boodskap?

A: Hierdie vers gee nie 'n uitputtende lys nie, maar hier kan ons vyf dinge leer.

Petrus het nie geaarzeld nie: Hy het gepraat, of dit nou positief of negatief was, ongeag wat die luisteraars wou hoor. In teenstelling met Paulus se "uitvoering van sy plig" in 2 Timoteus 4:5-9, het valse leraars in 2 Timoteus 4:3-4 die mense se kriewelende ore bevredig.

Wat sou nuttig wees: Daar is geen beperking op die aantal interessante klein onderwerpe wat nie relevant is vir 'n persoon se wedergeboorte of groei in hul verhouding met die Here nie. Paulus het gepraat om te bemoedig, te korrigeer en te bestraf (2 Timoteus4:2 ), en om te bemoedig, te troos en aan te spoor (1 Tessalonisense2:12 ). Ons gesprekke moet altyd "met sout besprinkel" wees, soos Kolossense 4:6 sê.

Aan julle: Jesus het dikwels nie presies dieselfde woorde met verskillende mense gebruik nie. Paulus het op dieselfde wyse gespreek wat nodig was vir sy gehoor.

Openbaar geleer: Paulus was nie bang om extemporanees 'n skare mense toe te spreek nie, wetende dat God deur hom sou spreek.

En van huis tot huis: Paulus se status, reputasie en sukses het hierdie openbare spreker nie trots gemaak dat hy nie een-op-een met klein groepe mense vir hul voordeel sou praat nie.

V: In Handelinge 20:21, waarom het Paulus hulle geleer om geloof in die Here Jesus te hê in plaas van geloof in God die Vader?

A: Reg verstaan, is geloof in een geloof in die ander, want saam met die Heilige Gees vorm hulle 'n Drie-eenheid. Die kettery van Eenheid (Modalisme) was so ver verwyder van die denke van Paulus en die vroeë Christene in daardie tyd, dat die saak nie eens oorweeg is nie.

V: In Handelinge 20:22-23, waarom het die Heilige Gees Paulus na vervolging en moontlik die dood gelei?

A: Die antwoord vind ons in Handelinge 20:24. Die Heilige Gees het hom eerlik vertel wat sou gebeur as Paulus God volg. Paulus het, met daardie kennis, vrywillig die besluit geneem om tog te gaan. In Handelinge 19:21 het Paulus in sy gees besluit om na Jerusalem te gaan. Ons moet nie verward raak en dink dat iets wat moed verg, nooit nodig is nie. Soms lei God Christene vandag ook op hierdie wyse. Dit kan wees dat God se pad vir 'n gehoorsame Christen eindig in 'n dood ter wille van God se heerlikheid.

V: In Handelinge 20:22 - Handelinge 21:11, was Paulus gehoorsaam of ongehoorsaam aan die Heilige Gees?

A: Paulus was gehoorsaam. Hier is vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Die Heilige Gees het vir Paulus spesifiek gesê dat dit God se wil is dat hy na Jerusalem moet gaan.

2. Meermale het die Heilige Gees hom gewaarsku oor die gevare daar.

3. Miskien is vir Paulus 'n keuse gegee om na Jerusalem te gaan en te ly, of om nie na Jerusalem te gaan nie.

4. Paulus se eie keuse om presies te doen wat God wou hê en na Jerusalem te gaan, was nie afgedwing nie, en dit is ook nie uit onkunde gemaak nie, maar dit is gemaak met die kennis wat God aan Paulus gegee het dat hy sou ly.

V: In Handelinge 20:25, waarom het Paulus gesê dat hulle hom nooit weer sou sien nie, aangesien hulle hom weer in die Hemel sou sien?

A: Eerstens sê The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 414 dat dit nie beteken dat geen individu wat daar was hom ooit weer sou sien nie, maar eerder dat hulle as groep hom nie weer sal sien nie. Ongeag dit sou egter vir die meeste of almal van hulle wees dat hulle sterflike oë hom nooit weer sou sien nie. Paulus het 'n voorspelling gemaak, maar hy het hier nie noodwendig 'n profesie gemaak nie, aangesien hy spesifiek gesê het hy ken nie sy hele toekoms nie, net dele daarvan, in Handelinge 20:22-23. Verder sê die Grieks letterlik dat hulle nooit weer Paulus se gesig sou sien nie. 1 Korintiërs 15:50-54 sê dat vlees en bloed nie die koninkryk van God kan beërf nie, maar dat die verganklike in die onverganklike verander moet word. Dus is dit waar dat hulle nooit weer Paulus se vlees of sterflike gesig sou sien nie.

V: In Handelinge 20:26, hoe kan Paulus in die wêreld sê dat hy rein is van die bloed van almal, aangesien hy soveel Christene gedood het?

A: Daar is twee aspekte hieraan: fisies en die versuim om die evangelie te deel.

Fisies was Paulus voorheen skuldig aan daardie misdade teen God, maar God het hom gereinig deur die offer van Jesus Christus. Maak nie saak hoe sleg 'n persoon ook al is nie, Christus se bloed kan daardie persoon van hul sondes reinig, as hulle hul bekeer en in Jesus glo.

Versuim om die evangelie te deel: Paulus het vrylik die evangelie met almal gedeel, behalwe in die paar gevalle waar die Heilige Gees uitdruklik aan hom gewys het dat hy nog nie moes nie, in Handelinge 16:6-7. In beide Esegiel 3:17-21 en Esegiel 33:2-7 het God die profeet Esegiel 'n wagter gemaak om die mense te waarsku. As hulle nie op die waarskuwing ag slaan nie, sou hulle bloed op hul eie hoof wees. Maar as Esegiel in sy plig versuim het om hulle te waarsku, sou Esegiel daarvoor rekenskap moet gee. Net so, wanneer God wil dat 'n Christen die evangelie deel, en die Christen versuim om te doen wat God wil, sal hy rekenskap moet gee, soos 1 Korintiërs 3:11-15 wys. Dit verwys nie na verlies van saligheid nie, maar eerder na verlies van belonings.

V: In Handelinge 20:28, aangesien Christus Sy kerk met Sy eie bloed gekoop het, beteken dit dan dat Hy nie verlossing vir die nie-uitverkorenes gekoop het nie?

A: Daar is net een antwoord, maar dit het twee dele.

Nee. Christus het die offer gebring en almal in die aanbod ingesluit.

Ja. Aangesien hulle die aanbod nie aanvaar het nie, is die transaksie waarin Jesus hulle verlossing gekoop het, nooit voltooi nie.

Daar is 'n inherente teenstrydigheid by baie Calviniste (met uitsondering van Amyraldiaanse Calviniste en hipercalviniste). Hulle glo dat Christus selfs aan die nie-uitverkorenes iets aangebied het wat Hy nie vir hulle gekoop het nie en wat Hy nooit beoog of begeer het dat hulle dit moes hê nie.

Let ook daarop dat "God" hulle met "sy bloed" gekoop het. Het die Heilige Gees bloed, of God die Vader? Natuurlik nie. Dit is weer 'n vers wat wys dat Jesus God is.

V: In Handelinge 20:28, wat is al die opdragte wat Paulus hier aan die ouderlinge (episkopous) gegee het?

A: Paulus het gesê om op te pas en 'n herder te wees. Daar is verskeie voorwerpe hier: hulle moet oppas oor hulself en die kerk. Dus, behalwe om oor die kerk te waak, moet elke ouderling oor homself waak, en ook oor die ander ouderlinge waak.

Ouderlinge moet nie óf kettery óf volgehoue, onbekeerlike sonde by ander ouderlinge, óf by hulleself, duld nie. Jakobus 3:1 sê: "Moenie baie van julle onderwysers word nie, my broeders, want julle weet dat ons wat onderwys gee, met groter strengheid geoordeel sal word." (BSB). Ons moet nie net toesien oor afgedwaalde of misleide gelowiges nie, maar ook oor dié wat Paulus "wilde wolwe" noem. Ongelukkig is daar onenigheid onder sommige Christelike kerke in Europa oor of "wilde wolwe" toegelaat moet word om in die kerk te onderrig. Met ander woorde, as 'n persoon nie net 'n paar foute nie, maar kettery leer, word hulle steeds toegelaat om in die kerk te onderrig. Jy kan jou voorstel wat dit met die lewenskrag van die kerk sou doen. 'n Treurige verhaal wat ek gelees het, is dat ná die Tweede Wêreldoorlog 'n aantal Christelike sendelinge na Japan gegaan het. Die baie liberale teoloog Paul Tillich is uitgenooi om na Japan te kom praat. Nadat hy dit gedoen het, het die kerk daar nie veel groei beleef nie. Ons kan Paul se lering hier slegs ten koste van die kerk se welsyn ignoreer.

V: In Handelinge 20:29-30, waarom sou die Almagtige God "wilde wolwe" toelaat om in te kom en Sy skare te plunder?

A: Om watter rede ook al, God laat dikwels toe dat Sy mense beproef word. Een doel van die lewe op aarde is as 'n beproewingsgrond vir die Hemel. Deur al die beproewings wat Christene ondergaan, belowe God egter dat Hy hulle altyd 'n weg sal wys om sukses te behaal. Spesifiek, hier is die verse in die volgende areas.

Verleiding: 1 Korintiërs 10:13 sê dat geen versoeking oor ons kom behalwe wat algemeen is vir die mens nie. Wat nog belangriker is, is die laaste deel van dieselfde vers: wanneer ons versoek word, sal God ook 'n uitweg voorsien sodat ons daaronder kan uitkom.

Leer: In Johannes 16:13 het Jesus belowe dat die Heilige Gees ons in die hele waarheid sal lei. 1 Johannes 4:1-3 gee ons een leerlike manier om die geeste te beproef. Jesus het ons 'n ander manier gegee (aan hulle vrugte) in Matteus 7:15-20. 2 Timoteus 3:5,8-9 sê dat die soort valse leraars wat die gedaante van godsaligheid het, maar die krag daarvan verloën, deur almal herken sal word.

Moedeloosheid: Jesus het belowe dat dié wat treur, vertroos sal word in Matteus 5:4, en 2 Korintiërs 1:3-5 belowe dat die Vader ons in al ons benoudhede sal vertroos. Soms kan leiers moedeloos raak, of 'n gebrek aan geduld hê vir hul skare. Maar aangesien Jesus vir hulle gesterf het, kan ons nie ten minste vir hulle arbeid nie?

V: In Handelinge 20:31 het Paulus die Efesiërs drie jaar lank vermaan, of het hy twee jaar lank by die skool van Tyrannus in Efese geleer, soos Handelinge 19:10 sê?

A: Albei is waar. Voordat hy in die Saal van Tyrannus in Handelinge19:10 , onderrig het, het Paulus tyd in Efese deurgebring om bekeerlinge te maak (Handelinge 19:1-7), en hy het onder andere plekke drie maande lank in die sinagoge gepraat (Handelinge 19:8).

Petrus, ten spyte van teenstand van heidene, teenstand van Jode, en sommige spekuleer oor gesondheidstoestande, het voortgegaan om die evangelie te preek. Een voorstel is dat jy 'n lys maak van familie en vriende wat jou naby is, aan wie jy nog nooit die evangelie gedeel het nie, en ophou om skaam of lui te wees en dit met hulle deel.

V: In Handelinge 20:35, waar het Jesus gesê "dit is meer geseënd om te gee as om te ontvang"?

A: Hierdie woorde van Jesus kom nie in die vier Evangelies voor nie. Die apostel Johannes sê in Johannes 21:25 dat Jesus nog baie ander dinge gesê het, wat nie opgeteken is nie.

V: In Handelinge 20:38, waarom het sommige oor Paulus se komende martelaarsdood getreur, en is dit reg dat Christene treur?

A: Ja, dit is reg om 'n rukkie oor iemand se dood te treur, en dit is reg vir Christene om te rou. Jesus het in Matteus 5:4 verwag dat godvresende mense oor sonde sal treur, alhoewel die breër konteks rou in die algemeen kan ondersteun.

V: In Handelinge 21:8, tot watter groep het Filippus behoort?

A: Dit was die oorspronklike sewe diakens wat in Handelinge 6:3-5 gekies is.

V: In Handelinge 21:4, waarom het die dissipels, deur die Gees, vir Paulus aangespoor om nie na Jerusalem te gaan nie, aangesien die Gees vir Paulus gesê het om te gaan in Handelinge 20:22-23?

E: Eerstens, toe die dissipels vir Paulus aangespoor het om nie te gaan nie, sê die Skrif nie of Paulus besef het dat dit van die Heilige Gees af gekom het of nie. Toe Agabus, 'n profeet wat deur Paulus erken is, dieselfde gesê het, sou Paulus dit egter geweet het.

Handelinge 20:22 en 21:14 wys dat God tevrede was dat Paulus na Jerusalem sou gaan. Die Heilige Gees het vir die dissipels gesê dat hulle Paulus nooit weer lewendig op aarde sou sien as hy sou gaan nie. Om Paulus te waarsku oor die gevare is anders as om hom te verbied om te gaan. Het die Heilige Gees deur Agabus vir Paulus gesê om nie te gaan nie, of het Agabus sy eie inisiatief gebruik om vir Paulus te vertel wat die Heilige Gees hom gewys het? Dit kan albei wees. God het egter geweet dat as Hy Agabus die toekoms sou vertel, Agabus op hierdie wyse sou reageer, en die uitkoms was dat Paulus goed bewus was van wat met hom in Jerusalem sou gebeur. Nadat hy in Jerusalem was, het God vir Paulus gesê dat hy in Rome sou getuig in Handelinge 23:11.

V: In Handelinge 21:4-6, aangesien Paulus niks te doen gehad het met die kerk wat in Tirus gestig is nie, waarom het hy sewe dae by die dissipels deurgebring?

A: Die kerk in Tirus was nie Paulus se kerk nie, maar Korinte, Tessalonika, Ikonium, of enige van die kerke was ook nie Paulus se kerke nie. Hulle was almal God se kerke! Paulus was daar om gelowiges te onderrig en aan te moedig, en of hulle deur hom tot Christus gekom het of nie, was onbelangrik. Net so moet ons die liggaam van Christus help sonder om om te gee oor die erkenning wat ons sal kry of wie hulle tot Christus gelei het.

V: In Handelinge 21:9, wie was Filippus en sy vier dogters?

A: Filippus was nie 'n apostel nie, maar eerder een van die sewe oorspronklike diakens in Handelinge 6:5. Hy was waarskynlik dieselfde Filippus wat aan die Samaritaners en Simon Magus in Handelinge 8:5-13, en die Ethiopiese Kastraten in Handelinge 8:26-40 gepreek het. Filippus het vier selibate dogters gehad wat geprofeteer het. Die meeste vroue het getrou, en in die Joodse kultuur was poligamie toegelaat, so dit is waarskynlik dat hulle gekies het om selibaat te wees uit toewyding aan God. Alhoewel vroue nie pastore oor mans moet wees nie, gee die Heilige Gees Sy gawes sonder om tussen geslagte te onderskei. Eusebius skryf dat Papias hulle genoem het gedurende die tyd van die vroeë kerk.

V: In Handelinge 21:11, waarom het Agabus geprofeteer dat die Jode Paulus op hierdie wyse sou bind, aangesien dit die Romeine was wat Paulus in Handelinge 22:25,29 gebind het?

A: Terloops, Agabus was dieselfde profeet wat die hongersnood in Handelinge 11:28 geprofeteer het. Om bewegings ('n mime) te gebruik om iets te profeteer, is ook deur Jesaja in Jesaja 20:3, Esegiël in Esegiël 4:1, en Ahia die Sjiloniët in 1 Konings 11:29-39 gedoen.

Eerstens mag die Jode ook vir Paulus gebind het toe hy voor die Sanhedrin in Handelinge 23:1-10 gestaan het. Hoe dit ook al sy, het die Romeine namens die Jode opgetree toe hulle Paulus gebind het weens die Joodse rumoer. Hierdie taalgebruik is soortgelyk aan dié wat Petrus in Handelinge 4:10 gebruik het, toe hy vir die raad gesê het dat hulle Jesus "gekruisig het", alhoewel dit eintlik die hand van die Romeinse soldate was wat dit uitgevoer het.

Die idee dat iemand wat 'n misdaad beplan en beveel het om gepleeg te word, onskuldig sou wees omdat dit deur 'n ander se hand gedoen is, was vir hulle 'n ewe vreemde konsep as wat dit vir ons behoort te wees.

V: In Handelinge 21:19, waarom het Paulus altyd vir ander gelowiges vertel wat God deur hom gedoen het?

A: Daar was niks verkeerd daarmee nie. Jakobus en die ander het God verheerlik vir Paulus se werk, volgens Handelinge 21:18-20.

V: In Handelinge 21:21, het Joodse Christene ekstra regulasies wat nie-Joodse Christene nie het nie?

A: Destyds was dit so. Jode wat Christen geword het, is verwag om die Ou-Testamentiese wet te hou, en daar was twee pragmatiese redes om die Jode nie te aanstoot nie.

a) Hulle wou in staat wees om hulle tot Christus te bekeer.

b) Hulle kon moontlik sommige vervolging vermy wanneer hulle in hul land woon.

Dit gesê, het 'n engel vir 'n Joodse Christen (Petrus) in wese meegedeel dat nie alle Christene verplig was om die Joodse koswette te gehoorsaam nie (Handelinge 10:9-16). 'n Ander Joodse Christen (Paulus) het gesê dat dit in orde was dat ware Christene verskil van mening oor die onderhouding van die Sabbat en die eet van sekere vleise (Romeine 14).

Dit gesê oor die voedselwette, is daar geen aanduiding dat die morele wet van die Ou Testament verander of verouderd gemaak is nie.

Ten spyte van wat Paulus vir nie-Jode gesê het, het hy nooit vir Jode gesê om nie Joodse gebruike te volg of om nie hul seuns te besny nie.

V: In Handelinge 21:21-26, was die versoek wat Jakobus en die ouderlinge aan Paulus gegee het, wys?

A: Gebaseer op Handelinge 21:27-36, blyk dit dat die plan misluk het. As dit by iemand die indruk gewek het dat bekeerde Jode steeds die wet moes gehoorsaam, is daardie indruk vertroebel deur die valse beskuldiging dat nie-Jode in die Tempel gebring is en dat Paulus gearresteer is. Aan die een kant het Paulus dalk in 1 Korintiërs 9:19-23 probeer om vir almal alles te wees, maar aan die ander kant sou dit vir sommige die indruk gegee het dat hy probeer het om weer onder die wet te wees. Maar tog, alhoewel ons nie onder die wet is nie, het ons die vryheid om 'n Nazareër-gelofte af te lê as ons wil. Soos F.F. Bruce gesê het, "'n werklik emansipeerde [bevryde] gees soos dié van Paulus is nie in gevangenskap van sy eie emansipasie nie."

Maar sommige sê dit was 'n reinigingsritueel, nie dat Paulus 'n Nazireër-gelofte afgelê het nie, omdat die minimum tydperk vir 'n Nazireër-gelofte volgens die Misjna Nazir 3:6 30 dae was.

Petrus en Jakobus was dit eens dat verlossing deur Christus en nie deur die wet nie was. Tweedens was hulle dit eens dat heidene nie Joodse gebruike hoef te volg nie, soos reeds by die Raad van Jerusalem in Handelinge 15:1-31 besluit is. Maar behoort Joodse mense wat Christene geword het, steeds Joodse gebruike te volg, hetsy as 'n vereiste of net as 'n getuie vir die Jode? Jakobus en die ouderlinge het ja gedink, en Petrus het saamgestem.

Maar hoe dit ook al sy, dit het nie gewerk nie. Soms kan godsalike mense, wat ywerig probeer om God te dien, steeds foute maak. Hoe dit ook al sy, soos Paulus dit gesien het, was hy in die middelpunt van God se wil. Hy het gesê hy het nie sy eie gewete oortree nie in Handelinge 23:1.

V: In Handelinge 21:22-26, in watter mate moet ons ons gebruike verander om beter by diegene aan te pas by wie ons bedien?

A: In die 1860's toe die meeste Chinese mans hul hare in 'n varkstaart gedra het, moes jy in China jou hare in 'n varkstaart gedra het – soos Hudson Taylor gedoen het? In die Midde-Ooste, wanneer baie mans lang snorre het, moet Christelike sendelinge lang snorre laat groei, as hulle dit kan doen? Toe Chinese vroue in die 1860's die voete van hul dogters gebind het sodat hulle "ouliker" sou lyk wanneer hulle met hul verminkte voete geloop het, moet Christene dit doen? Waar trek jy die grens, en waarom?

Daar is boeke hieroor geskryf, maar ons kan in die Skrif 'n paar riglyne sien. Eerstens, of dit sosiaal aanvaarbaar is of nie, mag ons nie kompromieë maak met wat God ons in die Skrif leer nie. As dit dus sosiaal aanvaarbaar is om onbeskeiden te wees of oor ander mense te roddel, doen ons nie wat sosiaal aanvaarbaar is nie. Ons moet God gehoorsaam eerder as mense (Handelinge 4:19-20). Aan die ander kant moet ons, sover moontlik, kompromieë maak en plaaslike gebruike volg wanneer dit nie ons geloof kompromitteer nie (1 Korintiërs 9:19-23) ter wille van die evangelie. Ons behoort nie dinge te doen wat ander laat struikel nie (1 Korintiërs 8:9,13; Romeine 14:13-15,21), hetsy deur iets nie te doen, of deur iets te doen. Tog behoort ons nie toe te laat dat wat ons as goed ken, as kwaad beskryf word nie (Romeine 14:16).

V: In Handelinge 21:24-26, aangesien Jesus aan die kruis gesterf het, waarom dink u sou Paulus vir dierlike offers betaal?

A: Hy sou dit waarskynlik as 'n gedenkte beskou, aangesien offers 'n gedenkte sal wees in Esegiel 43:18–46:24; Maleagi 1:11 en Maleagi 3:3–4. Terloops, dit is as 'n vrome daad beskou om die uitgawes van 'n Naziriër te betaal. Herodes Agrippa I het volgens Josefus se Antiquitates Judaicae, boek 19 nr. 294 (6.1), die uitgawes van 'n aantal arm Nazireërs betaal.

V: In Handelinge 21:28,31 is daar enige argeologiese bewyse vir die Joodse reël dat nie-Jode gedood moes word as hulle die Tempel binnekom?

A: Ja. In 1871 is 'n inskripsie in Jerusalem gevind wat lui: "Geen vreemdeling mag binne die barricade wat die tempel en die omheining omring, ingaan nie. Enigiemand wat betrap word terwyl hy dit doen, kan homself dank vir sy daaropvolgende dood." In 1935 is 'n tweede inskripsie ook gevind.

V: In Handelinge 21:38, wat weet ons van hierdie Egiptenaar waarmee Paulus verwar is?

A: Volgens die Joodse historikus Josefus het 'n Egiptenaar, wat beweer het dat hy 'n profeet is, 'n leër van 30 000 gevorm en na die Olyfberg gekom en gesê dat die mure van Jerusalem by sy bevel sou instort. Lukas sê dit was net 4 000, maar Josefus het dikwels ongelooflik groot getalle.

Terloops, toe Paulus met trots oor Tirus gepraat het, met die nuuskierig klinkende uitdrukking: "'n burger van geen gewone stad nie", is dit dieselfde frase wat Euripides 500 jaar vroeër in Ion 8 gebruik het om Athene as "geen gewone stad van die Grieke" te beskryf.

V: In Handelinge 21:40–22:23, waarom wou Paulus die skare toespreek?

A: Dit was waarskynlik nie om hulle te versoen en tevrede te stel nie. Onthou, Paulus het 'n baie soortgelyke ervaring gehad, behalwe dat hy aan die ander kant was toe Stefanus in Handelinge 7:1-58 gepraat het. Paulus het eintlik die durf gehad om dit in Handelinge 22:20 te noem. Paulus het hulle evangeliseer sodat hulle in Jesus sou glo.

V: In Handelinge 22:1, wat is nuuskierig aan die begin van Paulus se toespraak?

A: Paulus begin sy toespraak met "broers en vaders", dieselfde manier waarop Stefanus sy toespraak in Handelinge 7:2 begin het.

V: In Handelinge 22:6-8 kon Paulus maklik raai dat toe hy van sy bekeringervaring vertel het, baie hom as dwaas sou afskryf. Sou ons steeds die evangelie deel, wetende dat baie ons as mislei sal afskryf wanneer ons dit doen?

A: Hopelik wel, want ons moet die genot en guns van God meer waardeer as die lof en respek van mense. Wanneer sommige mense jou afskryf, kan dit steeds 'n bietjie seermaak, maar dit is nie so belangrik soos om God te behaag nie. Wanneer sommige mense jou altyd vertel dat jy dwaas, niks werd, nutteloos of waardeloos is, moet jy die punt bereik waar dit jou net nie meer saak maak wat hulle dink nie.

V: In Handelinge 22:9 staan daar hoekom hulle die stem nie verstaan het nie, aangesien Handelinge 9:7 sê hulle het die geluid gehoor?

A: Hulle het die geluid gehoor, maar kon nie die woorde uitmaak nie. Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. In Handelinge 22:9 in die Grieks sê Paulus: "maar die stem het hulle nie van Hom gehoor nie"

2. Handelinge 9:7 in die Grieks sê, "hoor inderdaad die geluid"

3. Soos Encyclopedia of Bible Difficulties 382-383 uitwys, het hulle 'n geluid gehoor, maar nie die woorde van 'n stem gehoor nie. Alhoewel die Griekse selfstandige naamwoord dieselfde is, is die werkwoord in die genitief wanneer hulle 'n geraas hoor, en in die akkusatief wanneer dit beteken dat hulle 'n gedagte-oordragende boodskap gehoor het.

V: In Handelinge 22:16, hoe word mense gedoop en word hulle sondes weggespoel?

A: In Handelinge 22:16 is die Grieks hier 'n bietjie meer presies as die Engels. Hier is daar twee afsonderlike klousules. Die eerste is om op te staan en gedoop te word. Die tweede is om jou sondes weg te was deur op Sy naam te roep.

Dit is in orde om te sê dat mense hier hul sondes wegwas, solank jy vier punte onthou.

1. Die krag om sondes weg te was, is by God, nie 'n towerkrag in die water nie.

2. God is nie beperk tot die "onvermoë" om mense wat nie gedoop is nie te red nie, want die rower aan die kruis was saam met Jesus in die Paradys.

3. Aan ons kant is die belofte van 'n opregte gewete voor God belangriker as die water, soos 1 Petrus 3:21 wys. Om egter met water gedoop te word, is 'n bevel vir elke enkele Christen.

4. Die Jode was vertroud met seremonieële wassinge in die Wet van die Ou Testament. Daarom het Paulus se gehoor verstaan wat hy bedoel het en dit nie verwar met die foute van "magiese water" of "'n beperkte God" nie.

Die uitdrukking "roep op Sy naam" is 'n Griekse aorist-deelwoord, wat "verwys na 'n handeling wat gelyktydig met of voor dié van die hoofwerkwoord plaasvind. Hier het Paulus se roep op Christus se naam (vir verlossing) sy waterdoop voorafgegaan. Die deelwoord kan vertaal word as 'het op Sy naam geroep.'"

V: In Handelinge 22:22-23 lyk dit of die Jode hier 'n "uitlokfrase" gehad het oor die gaan na die heidene. Wanneer moet ons 'n uitlokfrase gebruik, of nie gebruik nie?

A: Paulus het dalk nie besef dat dit 'n aanleiding tot woede sou wees nie, maar ongeag, God het in Genesis 12:3 gesê dat al die nasies geseënd sou wees deur Abraham, Jona het na die Nineviete gegaan, en Jesaja 49:22 sê al die nasies sal kom. Oënskynlik, as Paulus se primêre doel sy eie veiligheid was, moes hy dit nie gesê het nie, en moes hy ook nie na Jerusalem gekom het nie. Maar Paulus se primêre doel was om die volle evangelie te preek, en hulle moes weet dat die evangelie vir almal was, insluitend die heidene.

Wanneer ons God se waarheid met iemand deel, wil ons soms dalk begin met 'n 'gemeenskaplike grond' deur die dinge te bevestig waarop ons kan saamstem, soos Paulus hier in Handelinge 22:3 gedoen het. Maar wanneer daar 'n spesifieke punt is waar die hoorders teen die evangelie ingaan, moet ons dit spesifiek aanspreek en vir hulle wys waar hulle moet verander. Anders, as jy net dinge vir hulle vertel wat hulle reeds weet en waarmee hulle saamstem, het ons hulle dan regtig nuwe lig gegee?

V: In Handelinge 22:24-25, hoe oordeel mense vandag soms reg of verkeerd oor 'n persoon of standpunt slegs op grond van die rumoer wat ander mense veroorsaak?

A: Sommige mense gee nie om vir geregtigheid nie, net om die vrede te bewaar. Natuurlik het die Romeinse garnisoenbevelvoerder, 'n chiliarch genoem, waarskynlik nie Paulus se toespraak in Aramees verstaan nie.

Om net 'n gevolgtrekking te maak en ander te vertrou in plaas daarvan om self die feite uit te vind, is vinniger, en kan óf meer doeltreffend óf luier wees, as 'n persoon nie te veel omgee vir die korrekheid van die gevolgtrekking nie. Maar tot sy eer het die Romeinse bevelvoerder wel verander en self die rede wou vasstel.

V: In Handelinge 22:28, waarom het die kaptein gesê dat hy self betaal het om 'n Romeinse burger te word?

A: Dit kon gewees het om Paulus te probeer mislei as hy gelieg het. 'n Man wat voorgee om 'n Romeinse burger te wees, sou eenvoudig kon sê dat hy ook 'n Romeinse burger geword het deur daarvoor te betaal. Dit was baie skaars om 'n Romeinse burger te word deur vir die voorreg te betaal. Mens kon Romeinse burgerskap koop gedurende die tyd van keiser Klaudius (41–54 n.C.). Die Romeinse historikus Cassius Dio sê dat Messalina, die vrou van Klaudius, en vrygestelde slawe, Romeinse burgerskap verkoop het vir die prys van een of twee gebarste drinkbekers. Dokumente wat Romeinse burgerskap bewys het, is dikwels veilig weggestoor en nie op 'n persoon rondgedra nie, en daarom sou hulle 'n mondelinge bevestiging aanvaar en nie dokumente eis nie. 'n Tweede rede om 'n mondelinge bevestiging te aanvaar, was die strengheid van die straf vir leuens hieroor. 'n Vals bewering van burgerskap kon met die dood bestraf word.

Ook kon die hoofman oortuig gewees het omdat, alhoewel Paulus vroeër in Hebreeus met die mense gepraat het, hy waarskynlik in Grieks gepraat het, en aangesien hy van Tarsus was, was dit waarskynlik perfekte Grieks sonder 'n aksent uit Palestina.

V: In Handelinge 23:1-2, hoe was die hoëpriester Ananias, seun van Nedebaüs, soos?

A: Josefus het geskryf dat die hoëpriester Ananias, seun van Nedebaüs in Handelinge 23:1-2, onbeskof, kort van draad, godslasterlik en gierig was. Hy is deur die Romeinse heerser, Herodes van Chalkis, van 47-59 n.C. as hoëpriester aangestel. Die Evangeliese Kommentaar op die Bybel, bl. 917, sê dat Paulus se weerlegging, dat God Ananias sou tref, waar geword het. Ananias was hoëpriester van 47 tot 58 n.C. Hy was bekend daarvoor dat hy wreed was en die tiendes uit die tempelkas gesteel het en om omkopingsgeld aan beide Jode en Romeine te gee. Die Joodse volk het hom gehaat; die Talmoed het selfs 'n bespottende gedig oor hom: "Hys op julle koppe, o poorte, en laat Yohanan [Ananias], die seun van Narbai/Nadbai [wat "vrygewig" beteken] en dissipel van Pinqai (wat bederf beteken), inkom en sy maag vul met die goddelike offers (b. Pesahim 57a). Toe die oorlog met die Romeine in 66 n.C. uitbreek, het Joodse ysteraars sy huis afgebrand. Hy het ontsnap, maar hy en sy broer Hezekiah is gou op die paleisgronde van Herodes die Grote gedood.

V: In Handelinge 23:3, hoe is sommige mense soos met wit geskilderde mure?

A: Kalkverf is goedkoop verf. Dit kan 'n heining of muur baie wit laat lyk, maar die wit kleur kom maklik af in die reën of wanneer dinge daarteen kom. Met Ananias was hy besig om te oordeel of Paulus die Wet gebreek het of nie, maar Ananias self het die onwettige beveel deur te laat slaan, alhoewel Paulus nog van niks skuldig bevind is nie. Net so kan sommige mense baie regverdig voorkom, maar die regverdigheid kom baie maklik af. Ons behoort te streef na 'n geregtigheid wat ons hele wese deurdring. Witskildering is OK vir heinings en mure, maar nie vir Christene nie.

V: In Handelinge 23:3, het Paulus hier kwaad geword en sy selfbeheersing verloor?

A: Ja, dit lyk of hy dit gedoen het. Paulus was nie sondeloos nie, en dikwels as ons ons humeur verloor, kan ons dinge sê waarvoor ons later spyt is. Onthou Jakobus 1:20, dat die toorn van die mens nie die geregtigheid van God voortbring nie.

V: In Handelinge 23:5, waarom het Paulus gesê hy het nie geweet dat Ananias die hoëpriester was nie?

A: Paulus het Handelinge 23:5 gesê op grond van Eksodus 22:28. Ananias was hoëpriester van 47 n.C. tot 58 n.C. toe Agrippa hom afsit en Ismeel ben Fabi as hoëpriester aanstel vanaf 58 n.C. Die Skrif sê dit nie, maar daar is vier moontlike redes.

(onwaarskynlik) 1. Paulus was hier sarkasties. Dit sou moeilik wees vir 'n vreemdeling om Ananias as hoëpriester te herken, gegewe hoe Ananias die Joodse Wet oortree het om Paulus laat slaan.

(onwaarskynlik) 2. Sommige mense dink dat Paulus swak sig gehad het, en daar was destyds nie brille nie. As Paulus Ananias se gesig geken het, het hy hom nie van 'n afstand herken nie.

(waarskynlik) 3. Aangesien Paulus nie in Jerusalem gewoon het nie, het hy nie geweet dat Ananias die hoëpriester was nie, of as hy die naam geken het, het hy die man nog nooit voorheen gesien nie.

(waarskynlik) 4. Toe Paulus geslaan is, het hy die bevel gehoor om hom te slaan, maar hy het nie gesien wie daar gepraat het nie. Paulus het teen die spreker gepraat, sonder om te besef dat dit die hoëpriester was.

V: In Handelinge 23:5, waarom het Paulus gesê dat jy nie kwaad moet spreek van die leier van jou volk nie?

A: Eksodus 22:28 sê om nie die owerste van jou volk te vervloek nie. Die Hebreeuse woord hier, qalal, beteken ook om te laster, te verag, gering te ag, en so meer.

V: In Handelinge 23:6, was Paulus reg om die Fariseërs en Sadduseërs teen mekaar op te hits?

A: Dit was reg vir Paulus om dit te doen. Paulus het 'n belangrike saak na vore gebring (sien 1 Korintiërs 15:1-4) om te wys dat die eenheid tussen die Sadduseërs en Fariseërs slegs oppervlakkig was. Aangesien Fariseërs later in groot getalle tot Christus gekom het (Handelinge 15:5), was hulle in 'n sekere sin steeds Fariseërs.

V: In Handelinge 23:6-7, stem jy saam of nie saam dat 'n Sadduseër, wanneer hy 'n Christen word, ophou om 'n Sadduseër te wees, maar 'n Fariseër, wanneer hy 'n Christen word, steeds 'n Fariseër kan wees, soos die New International Bible Commentary op bl. 1307 sê?

A: Dit is te kompleks om met 'n ja of nee te beantwoord. Kom ons kyk eers na die Fariseër-saak, en dan na die Sadduseër-saak. Vir vergelykingsdoeleindes vra ons ook of 'n opregte Christen 'n Nazi in die Tweede Wêreldoorlog kon wees.

Kan 'n Christen steeds 'n Fariseër wees? Ja, maar later nie.

Deursigtig Ja: Daar was niks amptelik daaroor om Jesus as die Messias te ontken om iemand te keer om by die Fariseërs aan te sluit of daar te bly nie. Hul liefde en kennis van die Ou-Testamentiese Skrifte was 'n pluspunt. Dus sou 'n Fariseër, toe hy Christen geword het, nie hoef te besluit om vrywillig die Fariseërgroep te verlaat nie. Vroeë in die geskiedenis van die kerk, Handelinge 15:5 wys Christene wat nog steeds deel was van die Fariseërgroep, alhoewel hulle ongelukkig hul aandrang om Joodse gebruike te volg saamgebring het.

Later nie: Die ander Fariseërs kon hom egter uitgooi, omdat hulle nie daarvan gehou het dat hy geglo het Jesus is die Messias nie. Maar as hulle hom nie uitgooi nie, kon hy bly. As 'n kanttekening was daar in Jesus se tyd slegs sowat 5 000 Fariseërs. Hulle is deur die Sadduseërs vervolg, maar die Fariseërs was baie in die volksmond geëer as leraars van die wet. Om dus, indien moontlik, te bly, kon 'n voordeel wees.

Kom ons kyk na Paulus se houding in Filippense 3:6. Paulus was, in sy eie woorde, 'n Fariseër, net soos hy 'n Hebreër was, uit die stam van Benjamin. Daardie dinge het nie verander nie. In Filippense 3:7–9 het Paulus daardie dinge egter as rommel beskou in vergelyking met die voortreflike grootheid van Christus. Paulus het steeds sy Fariseese agtergrond gehad, en hy was nie bang om dit as 'n prestasie te noem nie, maar hy het nie toegelaat dat dit hom verhinder om Christus te gehoorsaam nie.

Kan 'n Christen nog steeds 'n Sadduseër wees? Duidelik nie, heimlik wel.

Deursigtig nee: Die Sadduseërs het almal die opstanding ontken, die hiernamaals ontken en ontken dat engele en demone bestaan het. 'n Christen kon nie glo wat Jesus en die apostels oor daardie dinge gesê het nie, en terselfdertyd die presiese teenoorgestelde glo.

Skuimelagtig ja: Maar as 'n persoon 'n Sadduseër was en daarna 'n Christen geword het, kon hy 'n "geheime Christen" wees en geheimhou vir die owerhede dat hy daardie Sadduseërleer ontken het. Dit sou werk totdat die Sadduseërleiers dit uitvind. Of dit kon onbepaald werk as die betrokke leiers wegkyk of nie omgee nie. So sou 'n Sadduseër-Christelike 'n "geheime gelowige" wees wat die owerhede (dalk deur stilte) moes mislei om te laat glo dat hy in Sadduseërleer glo, terwyl hy dalk die waarheid van die evangelie aan ander Sadduseërs versprei.

Kon 'n Christen 'n Nazi in die Tweede Wêreldoorlog wees: Eerlik nie, Listig wel

Stel jou voor 'n Nazi het daarna Christen geword, of andersins 'n Christen het Nazi geword, sonder om te weet waarvoor die Nazi-party gestaan het.

Duidelik nie: Die Nazi-party het geglo dat wat hulle die Ariese ras genoem het, die meestersras was, en dat mense van ander rasse ondergeskik gemaak of doodgemaak moes word. Hulle het die moord op Jode, geestesgestremdes en baie Oos-Europeërs bepleit om plek te maak vir uitbreiding. 'n Christen, wat veronderstel is om alle mense lief te hê, te glo dat daar in Christus geen Jood of Nie-Jood, of enige ander verdeeldheid is nie, en te glo dat moord verkeerd is, kon nie Christus volg en glo wat die Nazi's geleer het nie.

Skuimelagtig ja: Het jy geweet daar is 'n Nazi-party-lid wat met eer in Jerusalem begrawe is? Oskar Schindler, 'n Nazi-party-lid wat gesien het wat met die Jode gebeur het, het NIE sy Nazi-party-lidmaatskap prysgegee nie. Hy het dit eerder gebruik om ongeveer 1 200 Jode in Europa van uitwissing te red deur sy hele aansienlike fortuin aan omkopingsgeld te bestee om Jode te red. Later het hy bankrot gegaan. In China het 'n Duitse Nazi met die naam John Rabe gewerk om 'n kwart van Nanjing en ongeveer 200 000 Chineërs teen Japannese gruweldade te beskerm. Weereens kon hy gesê het: "Ek hou nie daarvan waarvoor die Nazi-party staan nie, ek tree uit en ek gaan myself net isoleer." Maar nee, in plaas daarvan het hy die posisie waarin hy hom bevind het, en sy lidmaatskap in daardie bose organisasie, gebruik om lewens te red. As gevolg daarvan is hy ná die oorlog as 'n Nazi veroordeel, en het later aan ondervoeding gely omdat hy nie werk kon kry nie. Ook was Schindler en Rabe nie bekend as Christene nie; albei was baie toegewyde Nazi's toe die oorlog begin het.

Relevansie vandag

Dit is 'n baie relevante kwessie vandag omdat Christene debatteer of 'n volgeling van Jesus ook 'n Moslem of 'n Hindoe kan wees.

Aan die kant van die teenargument kan hulle sondig deur die leuen te bevestig dat die Koran of die Veda's waardevolle geestelike boeke van die Enige Ware God is, of deur te versuim om mense te waarsku dat Mohammed 'n valse profeet is, en dat jy niemand anders as die ware God kan aanbid nie. As sommige (maar nie die meeste nie) verwerp dat Jesus God is, of ontken dat Paulus 'n apostel en skrywer van die Skrif is, dan is hulle nie regtig gelowiges nie.

Aan die positiewe kant, in lande soos Maleisië, wanneer iemand in 'n Moslemfamilie gebore word, sê hul identiteitskaart dat hulle 'n Moslem is. Dit maak nie saak wat hulle daarna glo nie, die identiteitskaart sal nie verander word nie.

In die eindtye kan daar 'n geleentheid wees vir gelowiges om van binne af te probeer werk, om heimlik deel van Babilon te wees, om te oorleef en geheim met ander te deel. Maar gelowiges mag dit NIE doen nie, maar moet van Babilon vlug, soos God in Openbaring 18:4 beveel.

V: In Handelinge 23:6-7, watter soort groepe kan 'n persoon vandag nog deursigtig deel van wees wanneer hulle Christen word, en watter soort groepe kan hulle nie meer deel van wees nie?

A: Ek veronderstel 'n persoon kan deel wees van 'n groep wat nie enige anti-Bybelse oortuigings het wat jy moet aanvaar om by te kan aansluit of lid te bly nie. Maar as die groep anti-Bybelse oortuigings bevorder, maar jy nie daaraan hoef te glo nie, moet jy jouself afvra waarom jy 'n lid wil wees. Om 'n Moslem te word, moet jy sê: "Daar is geen God behalwe Allah nie, en Mohammed is sy profeet." Jy kan dit nie sê sonder om te sondig nie.

Stel jou voor iemand sê hulle het Christen geword, maar hulle sê hulle glo nie in God nie, wil nie Jesus volg nie en aanvaar nie God se Woord nie. Sou jy ten minste nie 'n paar vermoedens hê dat hulle dalk 'n valse Christen is nie? Wat waar is oor die ontkenning van die kernleerstellings van die Christendom, is ook waar oor die ontkenning van die leerstellings van ander godsdienste. So ja, hipoteties gesproke kan 'n persoon 'n Christen en 'n valse Hindoe, 'n valse aanbiddelaar van die Romeinse gode, of selfs 'n valse Satanis wees. Maar sou die Ware God wil hê dat jy dit moet doen? – natuurlik nie.

V: In Handelinge 23:11, waarom sou die Here hier aan Paulus verskyn?

A: Paulus was op die punt om deur moeilike tye te gaan, en is vir twee jaar in die tronk opgesluit. God het gepraat om hom te bemoedig en om hom te verseker dat hy op die regte plek was, presies toe hy daar moes wees. Let wel dat daar geen kritiek was op Paulus se besluit om na Jerusalem te gaan nie, en ook geen kritiek op Paulus se optrede om die Fariseërs en Sadduseërs teen mekaar uit te speel nie.

V: In Handelinge 23:1-11, met sy durf, het Paulus hier 'n goeie werk gedoen met sy getuienis?

A: Ja, want hy het wel getuig. Een manier om mislukking in die deel van die evangelie te verseker, is om dit glad nie te deel nie. Maar Paulus wou nie toelaat dat hierdie geleentheid verbyglip nie. Bid dat ons die durf mag hê wat Paulus gehad het. Daar is 'n gebrek aan vlotheid in die dialoog hier. Daar is nie van Paulus verwag om 'n toespraak te lewer nie; dit was eerder 'n vrae-en-antwoorde-sessie, waar hulle te eniger tyd kon onderbreek. Vandag, wanneer ons in 'n chaotiese, onrepetitiewe formaat is, is dit goed om eers jou hoofpunte te stel, soos 'n koerantartikel dit doen, ingeval hulle besluit om nie na die res van wat jy sê te luister nie.

Eerstens wat nie die antwoord is nie, en dan die antwoord.

Nie die antwoord nie: Paulus het hier nie regtig getuig nie; hy sou in Cesarea in Judea getuig, en later in Rome. Dit is egter nie die antwoord nie, omdat die Here hom nie geprys het vir wat hy sou doen nie, en Hy het Paulus nie geprys vir sy getuienis in Judea nie, maar eerder in Jerusalem.

Die antwoord: Hy het 'n goeie genoeg werk gedoen deur dapper voor 'n vyandige gehoor te getuig.

V: In Handelinge 23:15-25, het die veertig sluipmoordenaars gesterf, en waarom is 470 Romeine gebruik?

A: Dit is interessant dat die Jode gedink het hulle het 'n beter kans om Paulus te laat sterf deur 'n hinderlaag op 'n Romeinse militêre wag te plaas as om hom in 'n hof van wet te veroordeel. Dit dui daarop dat hulle self die swakheid van hul saak besef het.

Al hierdie Jode het geswore om nie te eet of te drink totdat hulle Paulus doodgemaak het nie. As hulle egter nie in staat was om Paulus dood te maak nie, deur geen skuld van hul eie nie, sou die Joodse leiers hulle van hul eed ontslaan. Rabbyne het toegelaat dat eedde om vier redes gebreek word: eedde van aanhitsing, eedde van oordrywing, eedde wat uit dwaling gemaak is, en eedde wat weens dwang nie vervul kan word nie (M Nedarim 3:1-3).

Die Romeinse bevelvoerder, Claudius Lysias, wou Paulus se veiligheid verseker, nie uit eerbied of kommer vir hom nie, maar omdat hy sleg sou lyk as hy deur sy slapheid toegelaat het dat die Jode 'n Romeinse burger wat onder sy beskerming was, doodmaak. Sesarea was 65 myl noordwes van Jerusalem, ver genoeg buite bereik vir 'n oproer. Hulle het waarskynlik in Antipatris gestop, ongeveer halfpad, 35 myl van Jerusalem en 23 myl van Sesarea af. Ook, om spoed te verhoog, het die infanterie dalk op die lastiere gery.

V: In Handelinge 23:26-30, wat is 'n paar belangrike dele van hierdie brief?

A: Daar is 'n fout en 'n paar weglatings daarin. Die brief klink asof Lysias Paulus gered het omdat hy 'n Romeinse burger was. In werklikheid het Lysias eers baie later te wete gekom dat Paulus 'n Romeinse burger was. Lysias het blykbaar "vergeet" om te noem dat hy beoog het om Paulus te gesel. Die meeste van die res van die brief is akkuraat, maar dit was baie selfdiens.

Lukas sou van hierdie brief van Paulus geweet het, maar hoe sou Paulus van die inhoud van hierdie brief geweet het? Selfs al het Felix die brief later nie aan Paulus gewys nie, is die brief waarskynlik tydens die hofverrigtinge voorgelees.

V: In Handelinge 24:1-27, wat weet ons van die een wat Tertullus "edele Felix" noem en sy vrou Drusilla?

A: Volgens die Evangelical Commentary on the Bible, bl. 918, is Antoninus Felix as 'n slaaf gebore, deur die moeder van keiser Claudius vrygelaat en in 52 n.C. weens die invloed van sy broer Pallas bevorder tot goewerneur van Judea. Felix was gierig en het rowers wreed behandel.

Na hierdie tyd was daar 'n opstand in Keesarea, en Felix het dit saam met sy soldate hanteer, baie Joodse burgers doodgemaak en hul rykdom geneem. 'n Joodse hoëpriester met die naam Jonathan het aan Felix geskryf en hom gevra om meer waardig tot sy amp te wees. Felix het toe die anti-Romeinse Sikariërs, wat sluipmoordenaars was, betaal om Jonathan te vermoor. As gevolg van Felix se gedrag in die algemeen het sommige Jode na Rome gegaan om by Nero te kla, en Felix is teruggeroep. Hy sou in Rome gely het, behalwe dat sy broer Pallas vir hom by Nero gesmeek het.

Drusilla was die jongste dogter van Herodes Agrippa I. Haar broers en susters was Berenice, Mariamne en Herodes Agrippa II in Handelinge 25:13–26:32. Drusilla was Felix se derde of vierde vrou. Sy en Azizas/Azizus, die koning (onder die Romeine) van Emesa (vandag se Homs, Sirië), het beplan om te trou toe sy 14 was, op voorwaarde dat hy tot die Jodendom bekeer. Maar later het Felix haar oortuig om Azizas/Azizus te verlaat en in plaas daarvan met hom as sy vierde vrou te trou.

Tertullus self het 'n redelik algemene naam gehad, wat 'n klein Tertius beteken. Felix was vertroud met Joodse gebruike, en Felix het 'n opstand van rowers neergeslaan, waaraan Tertullus waarskynlik in Handelinge 24:2 verwys. Behalwe dit was daar waarskynlik min anders wat Tertullus positief oor Felix kon sê. Soms kan dit 'n moeilike taak wees om iemand te vleie!

Sien Josephus se Antiquitates Judaicae, boek 20, hoofstuk 7.1–2,5, bl. 420–421 vir meer inligting.

V: In Handelinge 24:5-8, wat is die kern van Tertullus se aanklag van Paulus se skuld?

A: Tertullus het net vier dinge gehad. Hy het nogal subjektief vir Paulus 'n plaag genoem, gesê Paulus was 'n skepper van verdeeldheid, korrek gesê Paulus was 'n leier van die Nasarener (ook bekend as Christene), en valslik gesê dat Paulus probeer het om die Tempel te ontheilig. Maar enigiemand wat jy, of dié wat jou in diens geneem het, nie mag nie, kan jou net 'n plaag noem. Vreemd genoeg is dit nie gesê dat die Jode wat Paulus gevolg het, en selfs 'n komplot gesmee het om hom te vermoor, verdeeldheid veroorsaak het nie, net Paulus. Is dit 'n misdaad om 'n groep mense te lei? – Die Jode self het verskeie rabbyne-skole gehad. Tertullus het dus die ernstigste aanklag, die profaner van die Tempel, tot laaste bewaar, en selfs dit was vals. As 'n prokureur het Tertullus probeer om die meeste uit die bietjie wat hy gehad het, te haal.

V: In Handelinge 24:11-21, wat is die kern van Paulus se verdediging?

A: Gedurende die baie kort tyd wat hy in Jerusalem was, twaalf dae, het hy niks opgehits nie. Die Jode wat die skare opgehits het, behoort hier te wees, nie hy nie. Paulus het nie die Tempel ontheilig nie, en hulle het geen bewys dat hy dit gedoen het nie. Ja, hy was deel van die "Weg", d.w.s. 'n Christen.

Maar Paulus het ook baie gesê wat nie regtig vir sy verdediging was nie. Hy het eers uitgedaag dat hulle geen spesifieke aanklagte gegee het oor hoe hy die tempel ontheilig het nie, of regtig waarvoor hy verhoor is, so was Paulus graag bereid om vir Felix te vertel wat die werklike beskuldiging was wat hulle teen hom gehad het. Paulus het daardie geleentheid benut om 'n deel van die evangelie te preek, oor die opstanding van die dooies. Dit is asof hy sy verdediging in die middel onderbreek het, omdat hy die evangelie moes uitdra.

Aan die begin van die verhoor het Felix nie gesê: "ons moet op 'n uitspraak wag totdat Lysias afkom nie." Dit is amper asof Felix geen vinnige uitslag gesien het nie, dalk moeg geword het vir die verhoor, en net besluit het om te wag totdat Lysias self afkom. As Felix Paulus toe en daar vrygespreek het, sou die Joodse leiers kwaad vir hom gewees het, en Felix was besorg daaroor om hulle guns te behou en die fees te vier. Intussen sou die Joodse leiers moes terugstap na Jerusalem en later moes terugkeer vir die voortsetting. Maar Felix het waarskynlik nie omgegee vir hulle moeite of hoe lank Paulus in die tronk sou bly nie. Terloops, ons het geen rekord daarvan dat Lysias ooit die tweedae-reis gemaak het om te kom nie.

V: In Handelinge 24:25b, wat is vandag die verskil tussen die evangelie verwerp en dit bloot uitstel om daaroor na te dink?

A: Wanneer die vertraging oneindig is, is daar uiteindelik glad geen verskil nie. Maar God is geduldig met ons, en ons kan bid dat iemand se vertraging tydelik is en dat hulle sal omdraai. God is baie geduldig met ongelowiges, en ons behoort ook so te wees. Ongelukkig het Felix in hierdie geval gesê om weg te gaan, en dat Felix vir Paulus sou stuur wanneer dit vir hom gerieflik was. Skynbaar was daar nooit 'n gerieflike tyd vir Felix om die evangelie te aanvaar nie. Wanneer iemand net na die evangelie wil luister wanneer dit vir hulle gerieflik is, is daar in baie gevalle nooit 'n gerieflike tyd nie.

V: In Handelinge 24:25-27, was Felix onregverdig om Paulus in die tronk te hou?

A: Volgens Romeinse standaarde was Felix nie onregverdig nie, maar in werklikheid was hy dit wel. Felix het geen verkeerde oordeel oor Paulus geveld nie. Maar om Paulus vir twee jaar in die tronk te hou, was verkeerd. Paulus was in 'n toestand wat die Romeine custodia libera genoem het, wat beteken dat hy altyd bewaak is, maar sy vriende kon kom en gaan om hom te besoek. Ook, alhoewel dit regverdig was dat Paulus homself tydens die verhoor moes verdedig, het hy in werklikheid vier verhoore gehad: by die Sanhedrin, Felix, Festus en Herodes Agrippa II. Paulus het dalk gewonder hoeveel verhoore hy moes deurmaak sonder dat hulle enige skuld kon vind, voordat hulle hom sou vrylaat. Vandag kan mense onregverdig wees nie net deur te ontken wat iemand behoort te hê nie, maar ook deur dit onbepaald uit te stel.

V: In Handelinge 24:26, waarom sou Felix 'n omkoopgeld van Paulus, 'n eenvoudige tentmaker, verwag?

A: Paulus was baie waarskynlik nie ryk nie, maar iemand wat 'n aansienlike geldskenking na Jerusalem kon bring, moes óf vriende gehad het wat saam baie geld gehad het. Ook, volgens Josefus se Antiquitates Judaicae, boek 20, hoofstuk 9.5, bl. 424, het die goewerneur Albinus ná die bewind van Felix en Festus die tronk byna leeggemaak, en die enigstes wat oorgebly het, was dié wat glad nie geld aan Albinus kon betaal nie.

Aan die een kant kon Felix waarskynlik geld gekry het deur die Jode om 'n omkoopgeld te vra om Paulus aan hulle oor te gee. Maar as iemand ooit sou sê dat Felix dit gedoen het om 'n Romeinse burger te laat doodmaak, sou dit baie gevaarlik vir Felix gewees het.

V: In Handelinge 24:27, wat is die ekstra-bybelse inligting wat ons oor Festus het?

A: Porcius Festus is in die herfs van 60 n.C. aangestel as goewerneur van Judea. Daar is egter onsekerheid oor die datum, wat van 55 n.C. tot 60 n.C. kan wissel. Josefus (Antiquitates Judaicae 20.8.9-11; 20.185-188, en Oorloë van die Jode 2.271, geskryf omstreeks 93-94 n.C.) sê ook dat Festus as goewerneur van Judea aangestel is. Die Jode sou Festus as beter en meer redelik beskou het as sy voorganger Felix, en ook as sy opvolgers Lucceius Albinus (62–64 n.C.) en die korrupte Gessius Florus (64–66 n.C.)

Festus was die van van 'n edele familie in Rome.

Daar is geen rekord van Festus voor sy aankoms in Palestina nie. Rekords van sy bewind toon egter dat hy wyzer en eerliker as Felix was. Tog moes Felix na Rome gaan om verantwoording te doen vir sy hantering van onluste tussen Jode en Heidene in Keesarea.

In teenstelling het Felix die bevolking gewelddadig onderdruk. Hy was oorspronklik 'n slaaf en later vrygelaat. Die Romeinse historikus Tacitus het van Felix gesê: "Hy het koninklike mag met die gemoed van 'n slaaf uitgeoefen". Hy het die sluipmoord gereël op 'n hoëpriester met die naam Jona­tan, wat hom gekritiseer het vir sy slegte bewind.

V: In Handelinge 25:2, waarom staan daar "hoofpriesters" (meervoud) as daar net een hoofpriester moes wees?

A: Die hoëpriester op hierdie tydstip was Ismael, seun van Fabbi, aangestel deur Herodes Agrippa II (Marcus Julius Agrippa II). Ismael het Ananias opgevolg. Oor die algemeen kon 'n voormalige hoëpriester steeds 'n hoëpriester genoem word, maar hier was 'n meer onmiddellike rede. Ananias het steeds die mag behou totdat die Joodse rebelle hom in 66 n.C. vermoor het. Ananias het nie huiwer om moord en sluipmoord te gebruik om sy doelwitte te bereik nie, en dit is gepas dat dié wat deur die swaard geleef het, deur die swaard gesterf het. Sien Josephus se Antiquitates Judaicae 20 179 (i.8), 194-196 (8.11) vir meer inligting.

V: In Handelinge 25:23, wat weet ons nog oor Bernice / Berenice?

A: Eerstens was haar naam óf Berenice óf Pherenika, uitgespreek as Veronica in Latyn. Bernice was verloof aan Marcus, 'n nefie van die Joodse filosoof Philo. Daarna het sy met haar oom Herodes van Chalkis getrou, 'n baie klein koninkryk onder Rome in die berge van Libanon. Nadat hy in 48 n.C. gesterf het, het sy haar derde man verlaat en saam met haar broer (een jaar ouer), Agrippa II, gewoon. Sowel die Romeinse digter Juvenal (Satirae 6.156-160) as die Joodse historikus Josefus (Antiquitates 20.145-147) het gesê hulle het 'n incestueuse verhouding gehad. Dit sou egter nie 'n probleem wees nie, aangesien Keiser Nero 'n seksuele verhouding met sy eie moeder gehad het (alhoewel sy waarskynlik teen haar sin was). Sy het tydens die Joodse Oorlog die kant van die Romeine gekies en het later die minnares van Vespasianus en daarna die Romeinse generaal Titus geword. Dit het 'n openbare skandaal veroorsaak, en uiteindelik moes Titus haar wegstuur.

So hier het jy hierdie "paar" wat probeer om aan 'n Keiser te skryf wat later (na 60 n.C.) 'n monster sal word, en wat besig is om aanklagte teen Keiser Nero te formuleer oor waarom Paulus 'n bose, skuldige man is, en hulle sukkel daarmee. Let wel dat Paulus hulle egter steeds met respek behandel.

Hoe dit ook al sy, omdat Agrippa as 'n kenner van die Jodendom en 'n vriend van die keiser se familie beskou is, is hy die voorreg gegee om die Joodse hoëpriester te kies, en hy het Ananias afgedank en Ismael, die seun van Fabi, gekies. Later was daar 'n dispuut oor 'n muur wat die koning se uitsig op die Tempel geblokkeer het, en so het Agrippa Ismael afgedank en Josef, die seun van Simion, gekies. Hoe dit ook al sy, was die voormalige hoëpriester Ananias steeds agter die skerms in beheer, en dit is waarskynlik waarom Lukas van hoëpriesters in die meervoud praat.

V: Handelinge 25:23 noem dat Agrippa en Bernice met groot praal ingekom het, maar die Skrif neem dit nie vir Herodes of Pilatus op nie. Hoekom doen sommige mense dinge met "praal"?

A: Dit was in Grieks meta polles phantasias. Hulle doen dinge vir skyn, en gee voor dat die skyn ooreenstem met die werklike inhoud. Die Romeine het dikwels baie pageantry gehad. Miskien sou die praal beskou word as iets om Joodse leiers te beïndruk of die beskuldigde te intimideer. Daar was vyf kohorte in Keesarea gestasioneer, en elke kohort het nominaal uit 1 000 mans bestaan. Dus sou daar vyf Romeinse chiliarge by Festus teenwoordig wees.

Romeinse keisers is soms Augustus, Sebastos in Grieks, genoem, wat beteken dat hulle hoër as ander sterflinge was. Dit was egter eers in die tyd van Nero dat hulle "Here" genoem is.

Vandag het sommige mense die idee dat as hulle belangrik lyk, mense hulle as belangrik sal aanvaar, en dan sal hulle belangriker wees. Dit is hartseer as jy dink jou selfwaarde hang af van jou voorkoms en gewildheid.

V: In Handelinge 26:12-15 het Paulus hier 'n paar besonderhede weggelaat, soos oor Ananias en dat hy die opdrag later ontvang het. Wanneer is dit vir ons in orde om saam te vat en te vereenvoudig?

A: Paulus het nie bedrog gebruik nie, en ons ook nie. Maar Paulus het sommige besonderhede weggelaat, omdat dit nie as belangrik vir die gehoor beskou sou word nie. Dit is heeltemal in orde dat ons ook besonderhede weglat.

V: In Handelinge 26:14, hoe kon die stem in Hebreeus met Saulus praat, aangesien die bekende uitdrukking "dit is moeilik om teen die prikkels te skop" in Grieks bekend was, maar nie in Hebreeus nie?

A: Dit was 'n bekende uitdrukking in Grieks, wat beteken om teen die goddelikheid te veg, soos hierdie vyf verwysings toon. Euripides se Bacchanales 794-795; Aeschylus se Prometheus Gebonde 324-325; Agamemnon 1624, Pindar se Pythia 2.94-95, Terence se Phormio 1.2.27. Paulus het Grieks en die Griekse kultuur sowel as Hebreeus geken. Daar is twee moontlike antwoorde, en eerlikwaar maak dit nie saak watter een waar is nie.

1. Dit is nie ongewoon om 'n slanguitdrukking van een taal in 'n ander te vertaal nie, veral wanneer Paulus, om nie eens van God te praat nie, albei tale goed geken het.

2. God kon in Hebreeus met Paulus gepraat het en net hierdie frase in Grieks gebruik het. Dit sou steeds akkuraat, al is dit onnauwkeurig, wees om te sê God het in Hebreeus met Paulus gepraat as God ook een klein frase in Grieks gebruik het.

V: In Handelinge 26:14 was 'n ossepen 'n harde, skerp stok om 'n os mee te steek wanneer die os nie wou beweeg nie. Om teen die penne te skop is meer as net sondig. Hoe sondig mense vandag en skop hulle teen die penne?

A: Soos 'n meer moderne skrywer opgemerk het: "jou arms is te kort om met God te boks." Dit is een ding om te sondig, maar dit is iets anders om daaroor opstandig te wees. Wanneer God duidelik gesê het om nie iets te doen nie, en jy met daardie kennis tog gaan en dit doen, veg jy basies teen God.

V: In Handelinge 26:23, wat beteken "eerstens" presies hier?

A: Eerstens kyk ons na die Griekse woord vir "eerstens" wat Paulus hier en elders gebruik, en dan kyk ons na wat presies met opstanding bedoel word, hier en elders.

Die Griekse woorde protos/proton (Strong's 4412/4413) is verwante woorde wat kan beteken eerste in tyd, volgorde of belangrikheid. Paulus gebruik hierdie woord ook in 'n benaderde sin om "vroeë" of "voor 'n ander" te beteken.

As ons Paulus se geskrifte en Lukas se weergawe van Paulus se lering kombineer, gebruik Paulus hierdie woord soos volg:

Slegs tyd of volgorde: Hand 13:46; 20:18; 26:20; 1 Kor 14:30; 16:2; Gal 4:13; Ef 1:12; 4:9; 1 Tess 4:16; 2 Tess 2:3; 1 Tim 3:10; 5:4; 5:12; 2 Tim 1:5; 4:16; 2 Tim 2:6; Tit 3:10

Slegs belangrikheid: 1 Kor11:18 ;12:28 ; 15:3; 2 Kor 8:5,12; 1 Tim1:16 ; 2:1

Sowel tyd/orde as belangrikheid: Hand 26:23; Rom 1:8; 1 Kor1:16 ; 1 Kor 15:45,46,47; 1 Tim 2:13

Vroeër of voor 'n ander: Romeine 10:19-20; 15:24; Efesiërs 1:12; 6:2; Filippense 1:5; 1 Timoteus 1:16; 2 Timoteus 4:16

Ononderskeid: Rom 2:9; 2:10; Ef 6:2

Gevolgtrekking: Handelinge 26:23 kan al drie beteken: tyd/orde, belangrikheid, en voor 'n ander. Christus was die eerste wat met 'n onverderflike liggaam opgestaan het, Hy is die bron van ons opstanding, en het opgestaan voordat enigeen van ons sal opstaan.

Watter Soort Opstanding:

Paulus was nie onbekend met opstanding nie, aangesien hy Eutychus uit die dood opgewek het in Handelinge 20:9-12. Maar om tegnies te wees, is die Grieks nie die werkwoord "opstaan uit die dood" nie, maar eerder die selfstandige naamwoord "opstanding van die dooies". Waarop verwys Paulus dus?

a) Tydelike opstanding met liggame wat weer sou sterf: Lasarus (Johannes11:38 –42), die weduwee se seun (1 Konings17:22 ), die Sunamitiese seun (2 Konings4:28 –37), en Eutikhus (Handelinge 20:9–12).

b) Permanente opstanding, waarvan Jesus die eerste was wat met 'n onverderflike liggaam opgestaan het.

Paulus het nêrens anders die eerste tipe gepreek nie, net die tweede. In Romeine 6:9 sê hy dat aangesien Christus uit die dood opgewek is, "Hy kan nie weer sterf nie", en net so is ons opgewekte liggame onverganklik (1 Korintiërs 15:20-23,35-55). Paulus sê ook, "In werklikheid het God Hom [Jesus] uit die dood opgewek, nooit om verval te sien nie" in Handelinge 13:34a

Dit sou vals wees om te dink dat Paulus óf gepreek het dat Christus slegs 'n tydelike opstanding gehad het, óf dat Paulus vir ons slegs 'n tydelike opstanding belowe het. Sy boodskap aan Festus en Agrippa, en aan almal anders, het slegs gegaan oor die permanente opstanding wat Christus en ons het.

V: In Handelinge 26:24-29, waarom was Paulus so dapper voor koning Agrippa?

A: Wat het Paulus gehad om te verloor? Die Heilige Gees het vir Paulus gesê dat hy in Rome getuienis sou aflê, en Paulus het geweet hy was op pad na Rome. Paulus was hier dapper om sy gehoor tot bekering te bring. Paulus het blykbaar gedink 'n direkte, eenvoudige beroep was die beste benadering. Daar kan ook 'n dringendheid gewees het vir Paulus om nou aan Rome appèl te doen. Festus was nie vertroud met die situasie nie en het blykbaar nie vermoed dat die Jode net wou hê dat Paulus na Jerusalem gestuur moes word sodat hulle hom kon oorval nie. Paulus het dalk nou aan Rome appèl gedoen omdat hy gesien het dat hy op die punt was om na Jerusalem gestuur te word.

Mens kan vra waarom Paulus hom sou steur om die evangelie te preek aan heersers wat so buite die bereik van die evangelie gelyk het. Miskien is die antwoord dat Paulus dit nie so gesien het nie. Paulus het nie gevra: wie is buite die bereik van die evangelie nie, maar aangesien hy die geleentheid gehad het, sou hy dit benut en nie net vir Felix en koning Agrippa preek nie, maar vir almal wat geluister het.

As 'n historiese kanttekening is Romeinse burgers in die tweede eeu (100–200 n.C.) gewoonlik na Rome gestuur sonder dat hulle hoef aan te spreek by die Keiser. In die derde eeu was byna alle nie-slawe in die Romeinse Ryk burgers, sodat byna enigiemand kon kies om na Rome gestuur te word. Maar in Paulus se tyd is Romeinse burgers nie na Rome gestuur nie, tensy hulle spesifiek aanspreek.

Vandag moet ons ook dapper wees. Moenie net 'n agterliggende motief hê om die Evangelie voor te dra nie, maar sê van die begin af dat die belangrikste rede waarom ons met hulle praat, is dat hulle gered kan word.

V: In Handelinge 26:24-25, waarom het Festus Paulus daarvan beskuldig dat hy mal was?

A: Dit was nie omdat hy gedink het Paulus was onkundig nie; hy het eintlik beweer dat al Paulus se groot geleerdheid hom mal gemaak het, wat op 'n manier iets sê oor Festus se eie vlak van geleerdheid. Een rede waarom Festus dit dalk gesê het, is omdat hy dalk nie al Paulus se argument gevolg het nie. 'n Tweede rede is dat Festus Grieks was, nie Joods nie, en Griekse filosofie (byna) geen konsep gehad het van mense wat uit die dood opstaan nie.

Q: In Handelinge 26:27 het Paulus goed gevaar met sy welsprekende, geleerde en Skriftuurlike toespraak, maar hy het dit alles onderbreek om koning Agrippa 'n direkte, ondersoekende vraag te vra. Wanneer dink jy moet ons in ons deel van die evangelie 'n oomblik stilhou om direkte, ondersoekende vrae te vra?

A: Met 'n evangeliepreek kan dit vir die leser maklik wees om passief te luister en nie die idee te kry dat hulle op die punt staan om die belangrikste besluit in hul lewe te neem nie: of hulle wel of nie die boodskap van die evangelie sal glo en volg nie. Koning Agrippa was na bewering 'n kenner van die judaïsme, insluitend die profete. Maar hier het Paulus 'n grens in die sand getrek. Agrippa het van die profete geweet, maar het hy, ja of nee, in hulle geglo? Agrippa was beslis 'n gehoor wat bereid was om te luister, maar was hy 'n gehoor wat bereid was om 'n verskil te maak en verandering aan te bring op grond van wat hy sou hoor?

V: In Handelinge 26:27-29, waarom het Koning Agrippa Christus nie aanvaar toe Paulus met hom gepraat het nie?

A: Alhoewel ons nie al die redes ken nie, kon dit uit trots, vrees of omdat ander mense gekyk het, gewees het. Uiteindelik het God voorwetend en voorbestem wie na die Hemel sou gaan. Ongeag hoe jy dalk dink oor die verband tussen voorwetendheid en voorbestemming, is dit verkeerd om die twee so te kombineer dat koning Agrippa uitdruklik of implisiet van sy verantwoordelikheid om te aanvaar en te glo, ontslaan word.

V: In Handelinge 26:32 en Handelinge 25:11, moes Paulus by Keiser appèl aangeteken het?

A: Dit het beteken dat Paulus na Rome sou reis sodat Keiser persoonlik oor sy saak sou besluit.

Paulus was slim om by Keiser appèl te aanteken om drie redes.

Eerstens wou Paulus na Rome gaan, en dit sou sy kaartjie wees.

Tweede, Paulus het moontlik besef dat die onversetlike, moorddadige teenstand sou beteken dat hy nooit in Judea vrygelaat sou word nie. Onthou dat die hoofpriesters wou hê dat Paulus na Jerusalem moes terugkeer, sodat hulle hom kon oorval.

Derdens, as Paulus voor Keiser verskyn en onskuldig bevind word, sou dit die Christendom 'n wettige grondslag gee, soos die Jodendom gehad het.

Laastens, onthou dat wanneer iemand iets sê, dit nie noodwendig waar is nie. Festus en Agrippa was dit eens dat Paulus onskuldig was, en as hy nie by Keiser appèl aangeteken het nie, sou hulle hom vrygelaat het. Dit was nou maklik vir hulle om dit te sê. Hulle kon Paulus te eniger tyd in die twee jaar wat hy in die tronk deurgebring het, vrygelaat het! Hulle kon hom selfs nou vrygelaat het, wat die appèl by Keiser sinloos sou gemaak het. Dit is maklik vir iemand om baie vriendelik en versoenend te klink wanneer daar geen koste daaraan verbonde is nie, hulle niks het om te verloor nie, en hulle weet dat dit onmoontlik is dat hul "vrygewigheid" in die praktyk gebring sal word. Eintlik het Festus waarskynlik 'n sug van verligting geslaak toe Paul sy beroep gedoen het, want dit het hom uit 'n lastige situasie gehaal. Hy wou nie die Jode kwaad maak nie, en hy sou liewer nie 'n onskuldige Romeinse burger doodmaak wat hy dalk later moes beantwoord nie. Festus het dus waarskynlik besef dat selfs al was Paul onskuldig, hy steeds 'n gevaarlike persoon kon wees.

V: In Handelinge 27:1-28:13, wat kan ons uit die skryfstyl aflei?

A: Dit is so gedetailleerd dat Lukas 'n ooggetuie moes gewees het, en waarskynlik selfs toegang tot die skeepsjoernale gehad het. Soos Thomas Walker gesê het: "Daar is geen so gedetailleerde rekord van die werking van 'n antieke skip in die hele klassieke literatuur nie." Aangesien hy 'n geneesheer was, sou Lukas, wat gereeld in mediese terme in die Handelinge geskryf het, 'n oog vir detail gehad het. Maar aan die ander kant dui Lukas se eenvoudige terminologie oor seilwerk daarop dat hy geen seeman was nie. James Smith van Renfrewshire, Skotland, was vir dertig jaar 'n jagter en het na Malta gegaan om Paulus se reis te bestudeer. Hy het in 1848 Die Reis en Skipbreuk van Paulus geskryf: "Geen seeman sou in 'n styl geskryf het wat so min soos dié van 'n seeman is nie; geen man wat nie 'n seeman is nie, sou 'n verhaal van 'n seereis kon skryf wat so konsekwent in al sy dele is nie, tensy dit uit werklike waarneming kom." Aan die ander kant, nie ingereken hierdie reis nie, het Paulus se elf ander reise in totaal 3 500 myl afgelê. Dus, alhoewel Paulus nie 'n ervare seeman was nie, was hy 'n ervare skeepspassasier.

Ook, wie anders sou waarskynlik aan boord gewees het? Die passasiers het waarskynlik ook ander gevangenes ingesluit wat na Rome gegaan het om verhoor of tereggestel te word. Hulle is dikwels in die Kolosseum of ander arena's tereggestel.

V: In Handelinge 27:10 het Paulus hier 'n valse profesie gegee dat mense hul lewens sou verloor, aangesien niemand volgens Handelinge 27:22-23 hul lewe verloor het nie?

A: Nee, maar daar is twee verskillende antwoorde.

Petrus se oorspronklike mening vs. God se latere belofte: Petrus het uit sy eie kennis gepraat in Handelinge 27:10, want Petrus het gesê: "Ek sien", en nie "God het gesê" of "'n engel het gesê" soos in Handelinge 27:22 nie.

God se geopenbaarde wil kan verander wanneer ons wil verander: Miskien het God vir Paulus wel gesê dat daar lewensverlies kon wees voor Handelinge 27:10. Aangesien Handelinge 27:24 sê dat die lewens van diegene by Paulus aan hom "geskenk" is, moes Paulus ernstig vir hulle gebid het. God se geopenbaarde wil teenoor ons kan verander wanneer ons bid, of wanneer ons wil verander. Vir 'n ander voorbeeld hiervan, sien Genesis 20:3-7. Vir 'n voorbeeld waar Dawid se getroue, gereelde en ernstige gebed met 'nee' beantwoord is, sien 2 Samuel 12:15-19.

V: In Handelinge 27:10, hoe moet jy leef wanneer jy 'n onwillige deel is van iets wat na 'n wrak vaar?

A: Eerstens bid daaroor, en waarsku dan ander, soos Paulus gedoen het. Soms werk dit nie, omdat diegene aan wie jy dit vertel, óf die erns van die gevaar óf die waarskynlikheid dat dit sal gebeur, onderskat. Jy mag dalk van die boot wil afkom as jy kan, alhoewel dit in Paulus se geval nie uitvoerbaar was nie. Of as jy op die Titanic was toe dit gesink het, sou jy mense dalk kon sê om in die reddingsbote te klim, mense kon sê om te wag totdat ander die reddingsbote volmaak, en oor die algemeen optree soos Christus van jou sou verwag in hierdie situasie. Maar om daardie dinge te kan doen, sou jy koelkop moes bly en nie paniekerig raak nie. Mense is meer geneig om paniekerig te raak wanneer hulle nie weet dat God oor hulle waak nie. Maar God se waak oor jou kan ook beteken dat Hy jou senuwees kalmeer, sodat jy kan kies om die beste kursus van aksie te volg.

Ons mag tevrede wees om te dink dat solank ons God getrou volg, ons nie ernstige storms of skeepsbreuk sal teëkom nie. Maar dit is nie waar nie, fisies en emosioneel, selfs nie vir Paulus nie. God sal ons deur die storms dra, maar intussen moet ons 'n "sentrum van kalmte" wees, 'n goeie getuie wees en God prys, selfs in die middel van die storm.

V: In Handelinge 27:14, wat is 'n Euroclydon-wind?

A: Dit beteken letterlik "noordooster", en dit is 'n sterk, noordoosterwind wat in die herfs en vroeë winter in hierdie deel van die Middellandse See voorkom. Dit maak seil in die oostelike Middellandse See ná 14 September gevaarlik. Dit was ná die Versoendag, en volgens William Ramsay was die Versoendag in Oktober 59 op 5 Oktober, so rustige seiltye was verby tot ongeveer 5 Maart. Cauda was 'n klein eiland ongeveer 25 myl suid van Kreta. Dit was dwaas om in hierdie seisoen te vaar, maar die eienaars het dit waarskynlik vir geld gewaag. Die vaar vanaf Fair Havens na Phoenix was minder as 100 myl, en die wind was sag toe hulle eers vertrek het, so hulle het besluit om dit te waag.

V: In Handelinge 27:17, hoe voel mense vandag beter deur klein voorsorgmaatreëls in gevaarlike situasies te tref?

A: In Handelinge 27:17 het hulle toue om die buitekant van die skip gesit om dit beter bymekaar te hou in rof see. Stel jou voor jy word vertel jy gaan see-oorweldigende winde teëkom, maar moenie oor enigiets bekommer nie, ons sit toue om jou boot! Alhoewel dit 'n goeie idee was om toue om die skip te sit, was dit nie eens 'n honderdste so goed soos die idee om nie so laat daarheen te vaar nie. Maar toe hulle eers daardie besluit geneem het, vir wins op koste van almal se veiligheid, was dit beter om toue om die skip te sit as niks te doen nie. Die ander vier dinge wat hulle gedoen het – die reddingsboot aan boord op te takel, die seil te laat sak om hul vordering te vertraag, anker te gooi om hul vordering effens te vertraag, en uit desperaatheid die vrag oorboord te gooi – was die beste wat hulle kon doen, nou dat hulle reeds in hierdie situasie was. Hulle wou die skip vertraag, omdat hulle nie die kus van Libië snags wou tref nie. Daar was vrees vir sandbanke voor die kus van Libië.

Vandag doen mense soms dinge wat daartoe lei dat hulle 'n tikkie veiliger is, nie omdat dit baie saak maak nie, maar om beter te voel oor die feit dat hulle in 'n riskante situasie is. Dit is beter om die algehele risiko te evalueer, en dalk nie in die eerste plek in die riskante situasie beland te hê nie. Klein stappe om iets beter of minder riskant te maak, is goed, maar laat dit jou nie blind maak vir die algehele situasie nie. Dink byvoorbeeld aan Robin Hood, wat van die rykes geroof en aan die armes gegee het. Moes hy geroof het? Nee. Maar as hy 'n bietjie aan die armes gegee het, sou dit hom beter laat voel het? Dit is beter om nie mense te beroof nie, as om mense te beroof, selfs al gee jy geld wat nie aan jou was nie aan die armes.

V: In Handelinge 27:21, hoe en wanneer moet jy sê "ek het jou so gesê" soos Paulus hier blykbaar gedoen het?

A: Baie hang af van jou houding en toon van stem wanneer jy dit sê. Paulus het nie probeer om hulle klein te maak nie, maar sy uitspraak sou daarop dui dat hulle in die toekoms meer aandag aan sy aanbevelings moet skenk.

V: In Handelinge 27:27, hoe het hulle in die Adriatiese See geseil, aangesien hulle suid van Italië moes wees?

A: Destyds het wat hulle die Adriatiese See genoem het ook water suid van Italië tot by Sicilië en Malta in die weste tot by die eiland Kreta in die ooste ingesluit. Dit is aansienlik suideliker as wat vandag die Adriatiese See genoem word. Josefus, wat hier ook skipbreuk gely het, het dit die "See van Adria" genoem.

V: In Handelinge 27:37, waarom was daar so baie mense (276) op die skip waarmee Paulus gereis het?

A: Dit was blykbaar 'n groot skip, en die meeste skepe in daardie tyd het slawe gehad om die roeisels te roei. Josefus noem in Lewe boek 15, hoofstuk 3, dat die skip wat Josefus na Italië vervoer het, 600 passasiers gehad het. Josefus het ook skipbreuk gely, en slegs 80 passasiers het oorleef.

V: In Handelinge 27:38-41, waarom wou hulle die skip in 'n stroom of kreek laat loop?

A: Waarskynlik om groot rotse te vermy.

V: In Handelinge 27:41, wat is die betekenis daarvan om die skip tussen twee see op die droë te laat loop?

A: Daar was (en is nog steeds) sandbanke in wat nou St. Paul's Bay genoem word, tussen die eilande Malta en die nabygeleë eilandjie Salmonetta. Hierdie plek was perfek om die skip te laat vasloop, aangesien niemand die skip teen rotse wou laat vasloop nie.

Hierdie onbeduidende detail is baie belangrik, want niemand sou dit geweet het nie, tensy hulle óf op Malta gewoon het óf 'n ooggetuie was.

V: In Handelinge 27:42, waarom was die soldate so gretig om die gevangenes te dood?

A: Romeinse soldate kon tereggestel word as hulle hul gevangenes laat ontsnap, maar hulle sou nie gestraf word as hulle hul gevangenes doodmaak om te verhoed dat hulle ontsnap nie. Miskien sou die soldate tevrede wees aangesien enige skuld na die senturio sou gaan, omdat hy hulle beveel het om die gevangenes nie dood te maak nie.

V: In Handelinge 27:1 tot 28:1, ons almal het storms in die lewe. Hoe sou jy Paulus se reis met Jona vergelyk en kontrasteer?

A: Dit is interessant om Paulus se reis te vergelyk met 'n soortgelyke reis oor ongeveer dieselfde gebied deur Jona. Albei het storms gehad en moes onverwags die beskerming van die skip verlaat. Maar Jona, onder God se beskerming, het vrywillig gevlug om God te ongehoorsaam. Paulus, ten spyte van Satan se moontlike teenstand, maar steeds onder God se beskerming, was 'n gevangene sonder beheer oor waarheen hy sou gaan. Albei het egter by die bestemmings aangekom wat God beoog het. En albei het daar op maniere aangekom wat vir hulle totaal onverwags was.

V: In Handelinge 28:1, wat weet ons van die eiland Malta?

A: Malta is 'n klein eiland (18 by 8 myl, 95 vierkante myl of 246 vierkante kilometer), wat net 58–60 myl (93–96 kilometer) suid van Sicilië en ongeveer 180 myl noordoos van Tunisië is. Dit is 600 myl (960 kilometer) wes van Fair Havens, Kreta.

Die inwoners was voormalige Fenisiërs plus Romeinse soldate en hul gesinne. Hulle is "barbare" genoem nie omdat hulle nie beskaafd was nie, maar omdat "barbaar" oorspronklik iemand beteken het wat nie inheems Grieks (of later Latyn) gepraat het nie. Die NIV Study Bible, bl. 1699, voeg by dat hierdie mense die nakomelinge van Fenisiërs was wat geromaniseer is en dus redelik beskaafd was.

V: In Handelinge 28:1, presies waar het Paulus op Malta geland?

A: Dit was waarskynlik 'n plek wat vandag Paulusbaai genoem word (om voor die hand liggende redes). Dit is ongeveer 8 myl (13 km) noordwes van die stad Valletta.

V: In Handelinge 28:3, hoe kon 'n klipadder homself aan Paulus se hand vasmaak, aangesien daar vandag geen klipadders op Malta is nie?

A: Vandag is daar net twee slangspesies op Malta, en albei is ingevoer. Daar is vandag ook nie baie bos op Malta om hout in te samel nie. Daar is egter geen rede om aan te neem dat daar nie dieselfde soorte slange was as in die omliggende lande nie, voordat mense die bos uitgeroei het. Die slang Vipera aspis kom in Suide-Europa voor, Vipera latastei woon in Spanje en Portugal, en Vipera ammodytes is ietwat verder weg in Suidoos-Europa.

Alhoewel dit 'n demoon kon wees wat as 'n slang vermom was, is daar geen rede om aan te neem dat dit nie 'n normale, natuurlike dier was nie. Of die slang inheems was of op 'n skip aangekom het, was die Maltese nie vreemd aan giftige slange nie.

V: In Handelinge 28:4, wie of wat is "Justice" hier?

A: Geregtigheid beteken "geregtigheid", maar daar was ook 'n Griekse godin met die naam Dike/Dice, ook genoem "Dame Geregtigheid", wat die godin van geregtigheid en morele orde was. Sy was die dogter van Zeus en sy tweede vrou, die Titaan Themis, wat die godin van "goddelike orde en geregtigheid" was. Dus kon die Malteërs oor een van hulle gepraat het. Alhoewel die meeste Malteërs van Fenisiese/Karthagense oorsprong was, was ander gesinne van Romeinse soldate. Blijkbaar het verskeie gode en godinne vrylik tussen die kulture beweeg.

V: In Handelinge 28:7, is daar enige argeologiese bewyse vir die titel "eerste/hoofman" van die eiland?

A: Ja. Malta was te klein om 'n provinsie of koninkryk te wees. 'n Inskripsie toon dat Keiser Augustus 'n "hoofman oor die hele munisipaliteit van Malta" aangestel het.

V: In Handelinge 28:7, is daar enige buite-Bybelse bewyse vir hierdie Publius, die "hoofamptenaar van die eiland"?

A: Ja. Die tradisie sê Publius het die eerste biskop van Malta geword. Gennadius/Jerome in On Illustrious Men 19 sê dat hy later vir sy Christelike geloof vermoor is.

V: In Handelinge 28:7-10, waarom sou die eilandbewoners hulle voorrade gee?

A: Malta is 'n klein eiland, en die eilandbewoners was nie verplig om voorsienings te gee in plaas daarvan om dit te verkoop nie. Maar hulle was waarskynlik baie dankbaar vir die mense wat Paulus op die eiland genees het. Dus het al die Romeinse soldate en bemanning baat gevind by Paulus se optrede. As 'n gelowige vandag, baat mense rondom jou by jou geseënde lewe?

V: In Handelinge 28:8, waaraan het Publius se vader moontlik gely?

A: Malta het 'n matige klimaat. In die winter kan die temperatuur tussen 50 en 65 F (10-17 C) wees, so dit kon verskeie dinge wees. In die meeste plekke kom dysenterie van slegte water of bederfde kos. In Malta is daar egter 'n derde oorsaak. Daar is 'n mikroorganisme, wat in die melk van bokke op Malta, Gibraltar en ander warm plekke in die Middellandse See voorkom, genaamd micrococcus melitensis. Vandag is daar 'n entstof daarteen, maar sonder die entstof kan terugkerende koors van vier maande tot drie jaar duur.

V: In Handelinge 28:11 wie was Castor en Pollux?

A: Volgens die Griekse mitologie was Castor en Pollux tweelinge wat uit eiers gebroed is. Dit was destyds nie so gewild soos ander mites nie, maar later tydens die Renaissance het baie kunstenaars skilderye gemaak wat die grafiese daad uitbeeld, insluitend Leonardo da Vinci (nooit voltooi nie) en Michelangelo. Hulle is betaal om dit te doen. Hulle het na bewering uit eiers uitgekom. Dit was destyds nie so gewild soos ander mites nie, maar later tydens die Renaissance het baie kunstenaars skilderye gemaak wat die grafiese daad uitbeeld, insluitend Leonardo da Vinci (nooit voltooi nie) en Michelangelo. Hulle is deur mecenasse betaal om dit te doen. As jy betaal word om iets te doen, hoeveel tyd spandeer jy daaraan om te vra of God regtig wil hê jy moet daaraan werk of nie?

Terloops, in die Vatikaan op die deur van die Sint-Pietersbasiliek is daar 'n prent van wat blykbaar Leda en die swan is. Trip Advisor het 'n prent daarvan gehad. Ek weet nie hoekom dit daar in die Vatikaan is nie.

V: In Handelinge 28:24-25, wat weet ons van die Jode in Rome?

A: Hulle was eers in Puteoli, 'n hawe naby Napels, omstreeks 4 v.C. Keiser Claudius het die Jode tussen 41 en 53 n.C. uit Rome verban, maar hulle is sedertdien toegelaat om terug te keer. Daar was sewe verskillende Joodse sinagoges in Rome. Hulle was 'n minderheid in Rome, maar 'n beduidende minderheid.

V: In Handelinge 28:30-31, wat het Paulus twee jaar lank onder huisarres in Rome gedoen?

A: Die Skrif sê dat Paulus besoekers ontvang en die evangelie verkondig het, maar dit sê nie veel meer nie. Dit was moontlik die tyd toe Paulus Efesiërs, Filippense, Kolossense en Filemon geskryf het.

V: In Handelinge 28:30-31, dink u dat Paulus vrygelaat is of nie?

A: Die Skrif sê nie. Die geskiedenis vertel ons ook nie of a) Paulus skuldig bevind en gemartel is, of b) vrygelaat is, meer dinge gedoen het, later weer gearresteer is, en toe skuldig bevind en gemartel is nie. Maar ons kan na die situasie kyk. Daar is geen aanduiding dat sy Joodse aanklaers opgedaag het nie, waarskynlik omdat hulle geweet het hulle saak was so swak. Nero was nie vroeg in sy loopbaan moordend mal nie. Daar was dus 'n goeie kans dat Paulus uiteindelik vrygelaat is.

Net soos ons het Paulus goeie en slegte tye gehad, tye waarin hy seker was van wat sou gebeur en tye waarin hy geen idee gehad het nie. Maar of Paulus hierdie keer vrygelaat is of nie, was hy 'n Christen vir alle seisoene. Hy kon tevrede wees om voor groot skares te preek en mense te genees, hy kon tevrede wees in die tronk, vanwaar hy die Filippense geskryf het. Petrus kon tevrede wees met die sekerheid dat hy na Rome sou gaan, en hy kon tevrede wees in die onsekere tye waar die lewe soos 'n skeepsramp gelyk het. Aangesien ons Paulus se lewe ondersoek het, behoort ons daarna te streef om ons lewens meer soos dié van Paulus te maak (Filippense 3:17).

V: In Handelinge en Lukas, wat kan gesê word oor Lukas se skryfstyl?

A: Terwyl Markus geskryf het as 'n "man van aksie", was Lukas geïnteresseerd in wat gesê is. Meer as 22% van Handelinge bestaan uit die hooftoesprake, en as ander, kleiner toesprake ingereken word, bestaan meer as die helfte van die boek Handelinge uit toesprake. Die toesprake was ongetwyfeld baie langer as wat Lukas opgeteken het, en dit word erken dat Lukas parafraseer het. Net so vertel die Evangelie volgens Lukas meer gelykenisse van Jesus as ander evangelies.

Lukas se Grieks is uitstekend, en hy was blykbaar hoogs opgelei. In werklikheid vind Grieksstudente vandag sy Grieks die moeilikste om in die Bybel te vertaal.

V: Wie het die boek Handelinge geskryf?

A: Dit is redelik eensgesind dat dit deur Lukas geskryf is, dieselfde persoon wat die Evangelie volgens Lukas geskryf het.

Daar is aanduidings dat die skrywer van Handelinge eintlik 'n metgesel van Paulus was wat hom op sy reise vergesel het.

Lukas word ook genoem in Kolossense 4:14, 2 Timoteus 4:11 en Filemon 24.

V: Wanneer is die boek Handelinge geskryf?

A: Daar is twee sienings.

1. 'n Vroeë datum, want as hy daarvan geweet het, sou Lukas waarskynlik Paulus se dood, die vervolginge deur Nero en die val van Jerusalem genoem het as dit gebeur het. Lukas sou die boek Handelinge moontlik tussen 61 en 64 n.C. geskryf het. Ander sê 63–70 n.C. weens die stilte oor latere gebeure.

2. 'n Tweede siening is dat dit moontlik was dat Lukas 'n derde deel beplan het (alhoewel dit nie in God se wil was nie), sodat Lukas later kon skryf en die latere gebeure vir die derde deel beplan het.

Klemens van Rome (96-98 n.C.) haal 1/4 van Handelinge 20:35a-b aan (5 woorde uit 26 woorde) 1 Clemens, vol. 1, hoofstuk 2, bl. 5 en Polycarpus (100–155 n.C.) haal die helfte van Handelinge 2:24a aan (7 uit 15 Griekse woorde) Polycarpus se Brief aan die Filippense, hoofstuk 1, bl. 33. Dit is beslis voor 96–98 n.C. geskryf.

V: Is hierdie boek in die tweede eeu geskryf (lang ná Lukas se dood) soos die liberale Tübingen-skool beweer het?

A: Hulle het dit beweer weens die vele parallelle feite wat in beide Handelinge en die werke van Josefus voorkom. (Josefus het Antiquitates Judaicae c. 93–94 n.C. geskryf.)

Mens sou egter hierop verwag het as Lukas toegang gehad het tot baie van dieselfde bronne wat Josefus gebruik het. Daarbenewens sê Irenaeus (182-188 n.C.), Clemens van Alexandrië (193-202 n.C.), die Muratoriese Kanon (170-210 n.C.), Origen (225-254 n.C.) en Pamphilus (gemartel in 309 n.C.) sê almal dat Lukas Handelinge geskryf het.

V: In Handelinge, hoe weet ons dat die Skrif vandag 'n betroubare bewaring is van wat oorspronklik geskryf is?

A: Daar is ten minste drie goeie redes.

1. God het belowe om Sy Woord te bewaar in Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1 Petrus 1:24-25; en Matteus 24:35.

2. Bewyse van die vroeë kerk. Christelike skrywers voor die Konsilie van Nicea het 20,4% van die boek Handelinge aangehaal. Dit is 204,86 uit 1003 verse. Hier is die skrywers wat na verse in Handelinge verwys het.

Klemens van Rome (96-98 n.C.) haal 1/4 van Handelinge 20:35a-b aan (5 woorde uit 26 woorde) 1 Klemens, vol. 1, hoofstuk 2, bl. 5

Die Brief van Barnabas (c. 100–150 n.C.) hoofstuk 7 bl. 142 verwys na Handelinge 14:22

Polycarp (100–155 n.C.) haal die helfte van Handelinge 2:24a aan (7 uit 15 Griekse woorde) Polycarp se Brief aan die Filippense hfst. 1 bl. 33. Hy haal ook Handelinge 17:31 aan in hfst. 2 bl. 33

Die Herder van Hermas (160 n.C.) boek 1 hoofstuk 2 bl. 18 haal die helfte van Handelinge 4:12 aan.

Justin Martelaar (c.138–165 n.C.) parafraseer duidelik Handelinge 1:9 in Oor die Opstanding, hoofstuk 9, bl. 298

Christene van Vienne en Lugdunum (177 n.C.) haal die helfte van Handelinge 7:60 aan: "soos Stefanus, die volmaakte Getuie, 'Here, reken hierdie sonde nie aan hulle toe nie.'" Ante-Nicene Fathers, vol. 8, bl. 784.

Irenaeus, wat van 182-188 n.C. Teen die Here­sies geskryf het, verwys in 48 plekke na 88 verse in Handelinge.

Irenaeus (182-188 n.C.) haal Handelinge 8:9-11,20,21,23 (Simeon die Towenaaar) aan as geskryf deur Lukas. Irenaeus, Teen die Ketters, boek 1, hoofstuk 23.1, bl. 347

Die Muratorianse Kanon (190-217 n.C.) ANF vol.5 kanon 2 bl.603 "Verder is die Handelinge van die Apostels deur Lukas in een boek saamgestel,"

Klemens van Alexandrië (193-217/220 n.C.) haal 48 verse uit Handelinge aan: 1:7;2:26 -28, die helfte van2:41 ; 6:2; 8:22a;10:10 -15,34,35;15:23 ,28,29,17:18 ,22,23,28; 26:17-18. Hy verwys na 9 verse in Handelinge:3:14 ,17,19,21; 5:1;8:30 ;10:24 ;17:15 (vermelding van Athene);17:30 .

Klemens van Alexandrië (193–202 n.C.) haal Handelinge 17:22,23 aan en sê: "Lukas in die Handelinge van die Apostels" in Stromata (193–202 n.C.) boek 5, hoofstuk 12, bl. 464. Hy haal ook "Petrus in die Handelinge" aan in Stromata boek 6, hoofstuk 8, bl. 494.

Tertullianus (198–220 n.C.) noem die Handelinge van die Apostels by naam in Oor die Opstanding van die Vlees, hoofstuk 39.

Tertullianus maak baie aanhalings en toespelings uit Handelinge, en sê dit was in die Handelinge van die Apostels in Teen Marcion Vyf Boeke, boek 5, hoofstuk 2, bl. 432-433

Hippolytus (222–235/236 n.C.) haal Jeremia 23:18 en Handelinge 10:36 aan en sê dan onmiddellik: "Hierdie dinge dan, broeders, word deur die Skrifte verkondig." Teen die kettery van een Noetus hfst. 13–14 bl. 228

Origen (225–254 n.C.) "…soos Lukas in die Handelinge van die Apostels vertel" Origen teen Celsus boek 6 hoofstuk 11 bl. 578

Novatian (250–257 n.C.) haal 3/4 van Handelinge2:17 (ook Joël2:28 ) aan as deur Joël voorspel en deur Christus gegee. Traktaat oor die Drie-eenheid hfst. 29 bl. 640

Traktaat oor Herdoop hoofstuk 1,2 bl.668 (250-258 n.C.) "En daarom sal ons, soos nodig, alle gedeeltes uit die Heilige Skrifte wat tot hierdie onderwerp behoort, in een massa versamel." Dan in hoofstuk 2 haal hy Matteus 3:11b en Handelinge 1:4,5 aan as Handelinge van die Apostels, Handelinge 11:15-17, Handelinge 15:5,8

Traktaat oor Herdoop (c.250-258 n.C.) hfst.12 bl.674 haal Hand.15:13 –17 aan, en noem Jakobus by naam wat in die Handelinge van die Apostels spreek.

Cyprianus van Kartago (c.246-258 n.C.) "die goddelike Skrif bewys dit, wanneer dit sê: 'Maar die menigte van die wat geglo het, was van een hart en een siel.' [Handelinge 4:32] En weer: 'Almal het met een gesindheid in gebed voortgeduur saam met die vroue en Maria, die moeder van Jesus, en saam met sy broeders.'" [Handelinge 1:14] Traktaat van Cyprianus, Traktaat 1, hfst. 25, bl. 429

Siprianus van Kartago (c.246-258 n.C.) haal aan uit die "Handelinge van die Apostels" in sy Traktaat 12, derde boek 3,43.

Siprianus van Kartago (c.246-258 n.C.) noem die Handelinge van die Apostels en haal Handelinge 5:3,4 aan in Traktaat van Siprianus - Getuienisse hfst.30 bl.543. Sien ook Brief 72 hfst.17 bl.383.

Pontius se Lewe en Lydensweg van Cyprianus (na 258 n.C.) hfst. 3 bl. 268 verwys na Handelinge 8:37 as "in die Handelinge van die Apostels"

Dionysius van Alexandrië (246-265 n.C.) haal Handelinge 13:5,13 aan as "in die Handelinge van die Apostels" Uit die Twee Boeke oor Beloftes hfst.5 bl.83.

Adamantius (c. 300 n.C.) noem "die Handelinge van die Apostels" in Dialoog oor die Ware Geloof, tweede deel 12d, bl. 90.

Victorinus, biskop van Petau in moderne Slowenië (gemartel in 304 n.C.), noem Handelinge van die Apostels Kommentaar op die Openbaring van die Gelukkige Johannes bl.355

Pamphilus (gemartel in 309 n.C.): ons het sy uiteensetting van die Handelinge van die Apostels bewaar. Ante-Nicene Fathers vol.6 bl.166-168.

Petrus van Alexandrië (306,285–311 n.C.) haal Handelinge 7:59 aan terwyl Stefanus praat. Die Kanonieke Brief, kanon 9, bl. 273.

Raad van Neocaesarea (c.315 n.C.) Kanon 15 bl. 86 "Die diakens behoort sewe in getal te wees, volgens die kanon, selfs al is die stad groot. Hiervan sal julle oortuig word uit die boek Handelinge."

Athanasius (c.318 n.C.) haal voor Nicaea 'n gedeelte van Paulus se toespraak in Handelinge14:15 aan as deur Paulus. Teen die Heidenen deel 3 hoofstuk 35 bl. 22

Lactantius (c.303–c.325 n.C.) verwys na Handelinge 1:9 en sê: "Hy [Jesus] kon na Sy Vader voortgaan, op 'n wolk hoog verhef." Die Goddelike Institusies, boek 4, hoofstuk 12, bl. 111

Na Nicea

Eusebius van Caesarea (323–326 n.C.) sê dit is in "die heilige boek Handelinge" Kerkgeskiedenis boek 2 hoofstuk 18 Nicene and Post-Nicene Fathers Tweede Reeks vol. 1 bl. 122 Lukas het die Handelinge van die Apostels geskryf. ibid hoofstuk 22 bl. 124

Eusebius van Caesarea (323–339/340 n.C.) verwys na Handelinge 12:3 as "soos die goddelike Skrif sê" Eusebius se Kerkgeskiedenis boek 2 hoofstuk 9 bl. 111

Eustatius van Antiochië (voor 337 n.C.) verwys na Handelinge 16:17 en ander verse.

Aphrahat die Siriese (337–345 n.C.) verwys na Handelinge in Select Demonstrations

Die brief van die Ariaanse ketter Candidus aan Marius (359–362 n.C.)

Hegemonius van Sirmium (3de eeu n.C.), wat Archelaus (262–278 n.C.) vertaal, haal Handelinge 2:6 as Skrif aan. Disputasie met Manes, hfst. 36, bl. 210.

Archelaus haal ook Handelinge 9:15 aan in die Disputasie met Manes, hoofstuk 34, bl. 208. Hy verwys moontlik na Handelinge 9:40 in Fragment 1, bl. 234. Hy verwys nie na enige ander verse in Handelinge nie.

Sinode van Laodicea (in Frygië) (343–381 n.C.) kanon 60 bl. 159 lys die boeke van die Ou Testament en die Nuwe Testament. Kanon 59 bl. 158 sê dat slegs die kanonieke boeke van die Ou en Nuwe Testamente in die kerk gelees mag word.

Victorinus van Rome (na 363 n.C.)

Athanasius (367 n.C.) "Weereens is dit nie vermoeiend om oor die [boeke] van die Nuwe Testament te praat nie. Dit is die vier Evangelies, volgens Matteus, Markus, Lukas en Johannes. Daarna die Handelinge van die Apostels en sewe Briewe (genoem Katoliek), naamlik: een van Jakobus; twee van Petrus; drie van Johannes; ná hierdie een van Judas. Daarbenewens is daar veertien briewe van Paulus, geskryf in hierdie volgorde. Die eerste, aan die Romeine; dan twee aan die Korintiërs; ná hierdie, aan die Galasiërs; daarna, aan die Efesiërs; dan aan die Filippense; dan aan die Kolossense; ná hierdie, twee aan die Tessalonisiërs, en dié aan die Hebreërs; en weer, twee aan Timoteus; een aan Titus; en laastens, dié aan Filemon. En verder, die Openbaring van Johannes." Athanasius se Feesbrief 39 hfst.5 bl.552

Hilarius van Poitiers (355–367/368 n.C.) haal Handelinge 1:7 aan as deur Jesus. In die boek Oor die Drie-eenheid, boek 9, hoofstuk 75, bladsy 181.

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 n.C. of 5de eeu) noem Handelinge as deel van die Nuwe Testament. Dit haal Handelinge 1:1 in sy geheel aan.

Efraim die Siriese (350-378 n.C.) haal Handelinge 22:11 en 26:13 aan in Drie Homilieë, Homilie 1, hoofstukke 26 en 27, bl. 316.

Basil van Cappadocië (357-378/379 n.C.)

Ambrosiaster (na 384 n.C.)

Kiril van Jerusalem (c.349-386 n.C.) noem die Handelinge van die Apostels in Lesing 14.28 bl.102

Cheltenham-kanon (= Mommsen-katalogus) (c.360–370 n.C.) noem elk van die vier evangelies, Handelinge, Paulus se briewe, 1 Petrus, 1 Johannes en Openbaring.

Ambrosius van Milaan (370-390 n.C.)

Gregorius van Nazianze (330-391 n.C.)

Pasiën van Barcelona (342–379/392 n.C.) noem dat Paulus 'n Griekse digter aanhaal (Handelinge17:28 –29) in "Handelinge van die Apostels" Brief 4.2 bl. 31

Gregorius van Elvira (na 392 n.C.)

Gregorius van Nyssa (c.356-397 n.C.) noem Handelinge in Tweede Boek Teen Eunomius bl.274 en bl.276.

Gregorius van Nyssa (c.356-397 n.C.) haal Handelinge 2:36 aan in Teen Eunomius boek 5 hoofstuk 3 bl.177

Amphilochius (oorlede 397 n.C.) verwys na Handelinge15:24 en ander gedeeltes in Iambi ad Seleucum

Didymus die Blind (398 n.C.) verwys na Handelinge 13:8-11. Kommentaar op Sagaria 11 bl.285

Die skismatiese Lucifer van Cagliari (361–399 n.C.) verwys na Handelinge 12:23

Siriëse Katalogus van St. Catharina (ca. 400 n.C.) verwys na die vier evangelies, Handelinge, Romeine en Galasiërs tot Hebreërs.

Maximinus (4de/5de eeu)

Maximus van Turijn (4de/5de eeu)

Die Donatistiese skismatikus Petilianus (4de/5de eeu)

Epiphanius van Salamis (360-403 n.C.) noem die vier evangelies, 14 briewe van Paulus, Jakobus, Petrus, Johannes, Judas, Handelinge, Openbaring van Johannes, wysheid van Salomo en Sirach (=Ecclesiasticus).

Pous Innocentius I van Rome (ca. 405 n.C.)

Rufinus (374-406 n.C.) wat Origenes (225-254 n.C.) vertaal, verwys na Handelinge 7 as die Handelinge van die Apostels de Principiis boek 2 hoofstuk 4.2 bl. 276

Donatistiese skismatikus Gaudentius (na 406 n.C.)

Johannes Chrysostomus (392-407 n.C.) het 55 preke oor Handelinge neergeskryf.

Chromatius (oorlede 407 n.C.)

Severianus (na 408 n.C.)

Asterius van Emesa (c. 410 n.C.)

Orosius/Hosius van Braga (414-418 n.C.) verwys na Handelinge 6:11-13 Verdediging teen die Pelagiane hoofstuk 8 bl.124

Raad van Karthago (393-419 n.C.) (218 biskoppe)

Jerome (373-420 n.C.) bespreek die boeke van die Nuwe Testament. Hy noem spesifiek elkeen van die vier evangelies, Paulus se briewe aan die sewe kerke, Hebreërs, en Paulus se briewe aan Timoteus, Titus en Filemon. Jerome bespreek dan die Handelinge van die Apostels. Daarna bespreek hy die sewe briewe van Jakobus, Petrus, Johannes en Judas. Ten slotte bespreek hy die Openbaring van Johannes. Brief 53 hfst. 9 bl. 101-102.

Sulpicius/Sulpitius Severus (363–420 n.C.) noem die Handelinge van die Apostels in Geskiedenis boek 1 hfst. 36 bl. 89 en Geskiedenis boek 2 hfst. 28 bl. 110

Augustinus van Hippo (388–430 n.C.) haal Handelinge 17:30,31 aan in Die Stad van God boek 18 hfst. 54 bl. 395

Johannes Cassianus (419-430 n.C.) noem Handelinge 4:32-34 as in die Handelinge van die Apostels in die Institute van Johannes Cassianus, boek 2.5 bl. 206

Die Konsilie van Efese (431 n.C.) haal aan uit Handelinge.

Vincent van Lerins (c.434 n.C.)

Sokrates van Konstantinopel (c.400–439 n.C.) verwys na Handelinge 15:29 en ander verse. Sokrates se Kerkgeskiedenis

Kiril van Alexandrië (444 n.C.)

Hesychius van Jerusalem (oorlede 450 n.C.)

Speculum (vyfde eeu)

Teodotus van Ankyra (vyfde eeu)

Kerkraad van Kalsedon (451 n.C.)

Quodvultdeus (c.453 n.C.)

Eucharius (ca. 424–455 n.C.) Instructiones

Theodoretus van Koes (biskop en geskiedkundige) (423–458 n.C.)

Pous Leo I van Rome (461 n.C.)

Prosper van Aquitanië (425–465 n.C.) sê Handelinge10:45 is in die Handelinge van die Apostels

Bewyse van ketels en vervalste boeke

Apostoliese Konstitusies (onsekere datum, omstreeks 380 n.C.)

Die ketter Priscillianus (c.385 n.C.)

Die ketter Apollinaris van Laodicea (c.390 n.C.)

Die Ariaanse ketter Eunomius (c.360–c.394 n.C.) haal Handelinge 2:36 aan terwyl Petrus praat. Apologetiese Brief hoofstuk 25 bl. 71

Die Pelagiaanse ketter Teodorus van Mopsuestia (392–423/429 n.C.) verwys na Stefanus in Handelinge 7:42–43 as "in die Handelinge van die Heilige Apostels". Kommentaar op Amos hfst. 5 bl. 154

Nestorius se Bazaar van Heracleides (451/452 n.C.)

Ons het vandag nog al hierdie.

3. Die vroegste manuskripte wat ons van Handelinge het, wys dat daar klein variasies in die manuskripte is, maar geen teologiese beduidende foute nie.

V: In Handelinge, wat is die vroegste Bybelmanuskripte?

A: Hier is die meeste daarvan. In totaal haal die voor-Nikeense Bybelmanuskripte 32,5% van die Handelinge aan. Dit is 326 uit 1003 verse. Christelike skrywers voor die Konsilie van Nicea en Bybelmanuskripte van voor die konsilie dek 43,9% van die Handelinge. Sien vir meer inligting.

p8 (=Berlyn Inv. 8683) Handelinge4:31 –37; 5:2–9; 6:1–6,8–15 (4de eeu)

p29 Handelinge 26:7-8,20. 200-225 n.C. Die skrywer wat hierdie manuskrip geskryf het, het die volgende letters ongebruiklik gemaak: theta, pi en epsilon. Die manuskrip p45 (Chester Beatty I) het dieselfde ongewone soort handskrif. Die datum word gegee as 200–225 n.C. omdat die handskrif soortgelyk is aan Papyrus Marmarica, wat byna sekerlik 'n Aleksandrynse teks uit die periode 200–225 n.C. is.

p33 Handelinge 7:6-10,13-18;15:21 -24, 26-32 (6de eeu) Ooreenstem met Sinaiticus

p38 (=Ann Arbor Inv. 1570, =papyrus Michigan 137) Handelinge18:27 -19:6;19:12 -16 ca. 300 n.C.

Laat 2de of vroeë 3de eeu - 1999

p41 (8ste eeu) Handelinge 17:28-34; 18:1v,17v,22-25,27; 19:1-4,6-8,13-16,18v; 20:9-13,15v,22-24,26-38; 21:1-4,26v; 22:11-14,16f. Bron: Wene, Papyrussammlung Nationalbibliothek, K. 7541- 7542 - 7543 - 7544 - 7545- 7546 - 7547 – 7548. Stud. Pal. 015 237; P.Weigandt, in K.Aland, Materialien (1969), bl. 54–72. ed. princ. (faksimile); J.Henner, H.Förster, U.Horak, Christliches mit Feder und Faden, Nilus 3 (1999), bl. 10 nr. 9

(Sien http://www.tyndale.cam.ac.uk/Tyndale/staff/Head/NTPapyri.htm#_ftn40)

p45 Chester Beatty I (100-150 n.C.) Al 4 evangelies en 29% (289/1003 verse) van Handelinge. Handelinge 4:27-36; 5:10-20; (8 uit 33 letters in 5:21) 30-39; 6:7-7:2; 7:10-21; 7:32-41; 7:52-8:1; 8:14-15, 8:34-9:6; (8:37 is nooit geskryf nie); 9:16-27; 9:35-10:2; 10:10-23, 31-41; 11:2-13; 11:24-12:6; 12:13-22; 13:6-16,25-36; 13:46-14:3; 14:15-23; 15:2-7,9-27; 15:38-16:4; 16:15-21,32-40; 17:9-17. By Handelinge 15:7 het hierdie skrywer sy plek verloor en ses verse uit Handelinge 15:2 herhaal. (Daar is voorheen gedink dat dit uit die laat 2de of vroeë 3de eeu n.C. of 200 n.C. dateer.)

p48 Handelinge 23:11-17,25-29 (c.220 of laaste deel van die 3de eeu n.C.)

p50 (Papirus Yale 1543) Handelinge 8:26-32; 10:26-31 Aland dateer dit na die 4de of 5de eeu, "maar Yale-redakteurs voer redelik oortuigend aan dat dit gedateer moet word in die bewind van Diocletianus (n.C. 284-305)."

p53 Matteus 26:29-30 en Handelinge 9:33-38; (3 briewe van Handelinge 9:39b); Handelinge9:40 –10:1. c.260 n.C. Die datum is gebaseer op ooreenkomste met die Briewe van Heroninos wat op c.260 n.C. dateer.

p56 Handelinge 1:1,4-5,7,10-11 (5de tot 6de eeu) Alexandriese teks

p57 Handelinge4:36 -5:2; 5:8-10 (4de of 5de eeu) Aleksandrynse teks

p58 dieselfde oorspronklike as p33. Hier is die inligting op p33. Handelinge 7:6-10,13-18;15:21 -24, 26-32 (6de eeu) Ooreenstem met Sinaïtikus

p74 (=Bodmer 17) Handelinge 1:2-5,7-11,13-15,18-19,22-25; 2:2-4; 2:6-3:26; 4:2-6,8-27; 4:29-27:25; 27:27-28:31; Jakobus 1:1-6,8-19,21-23,25; 1:27; 2:1-3; 2:4?; 2:5-15; 18-22, 25-26; 3:1,5-6,10-12,14,17-18; 4:8,11-14; 5:1-3,7-9,12-14,19-20; 1 Petrus 1:1-2,7-8; 1:12?; 1:13,19-20,25; 2:6-7,11-12,18,24; 3:4-5; 2 Petrus 2:21; 3:4,11,16; 1 Johannes 1:1,6; 2:1-2,7,13-14,18-19,25-26; 3:1-2,8,14,19-20; 4:1,6-7,12,16-17;5:3-4,9-10,17; 2 Johannes 1,6-7,13; 3 Johannes 6,12; Judas 3,7,12,18,24 (7de eeu)

p91 (=Sydney Inv. 360) Handelinge2:30 –37;2:46 –3:2 middel 3de eeu. Dit is net een blaar (twee fragmente) "geskryf in 'n dokumentêre hand".

p112 (=papirus Oxyrhynchus 4496) Handelinge 26:31-32; 27:6-7 (5de eeu)

Uncia 0165 (Berlyn 5de eeu) Handelinge 3:25; 4:1; 4:6; 4:8;4:10 en waarskynlik ander verse.

Unciaal 0189 Handelinge 5:3-21. Dit is een van die oudste unciaalhandskrifte: laat 2de of vroeë 3de eeu.

Vaticanus [B] (325–350 n.C.)

Sinaïtikus [Si] (340–350 n.C.) het die volle Handelinge. Na Paulus se briewe (insluitend Hebreërs), wat met Filemon eindig, is daar 'n leë, ingedeelde bladsy, en dan Handelinge. Na Handelinge volg die boek Jakobus.

Alexandrinus [A] (c. 450 n.C.)

Bohairiese Kopties [Boh] 3de/4de eeu

Sahidies-Kopties [Sah] 3de/4de eeu

Meg. Kopties [Meg] 3de/4de eeu

Fayyumic-Kopties [Fay] 3de/4de eeu

Ephraemi Rescriptus [C] 5de eeu

Italiaans

Latynse Vulgaat [Vg] 4de en 5de eeue

Armeens [Arm] na 406 n.C.

Georgies [Geo] vanaf die 5de eeu

Cambridge 5de/6de eeu

Etiopies [Eth] vanaf ca. 500 n.C.

Goots 493–555 n.C.

Filoksenius-Siriaks [SyrPh] 507/508 n.C.

Harclean-Siriacs [SyrH] 616 n.C.

Bisantyns [Byz] (Die Bisantynse familie bevat van 1 761 tot 2 209 afsonderlike manuskripte. Hierdie dateer van ongeveer 850 n.C. tot 1576 n.C.)

Sien vir meer oor vroeë manuskripte van Handelinge.