< Bybelnavraag uit Kolossense

V: In Kolossense, wat is die hoofpunt van die boek?

A: Aan 'n godsalige kerk wat deur mense met 'n "extra-fancy" teologie geïnfiltreer is wat mense lei om op engele, filosofie, ens. te fokus in plaas van op God, was Paulus se boodskap baie eenvoudig in een hoofpunt, alhoewel dit baie ryk betekenisse het: Christus is alles wat jy nodig het; as jy in Christus leef, behoort jy dood te wees vir ander dinge. Ander godsdienstige dinge mag dalk mooi of interessant wees, maar as hulle die plek van jou toewyding aan God inneem, word hulle slegte dinge vir jou.

Dit is eintlik nogal moeilik om "die" vers te vind wat die boek Kolossense die beste opsom, omdat daar soveel goeie keuses is. Sommiges hiervan is Kolossense 1:17-18; 2:3; 2:6; 2:8-10; 3:1-3; 3:11; 3:17. Persoonlik is my twee gunstelingverse Kolossense 2:8-10 en 3:1-3.

V: In Kolossense, wat is 'n uiteensetting van die boek?

A: Hier is 'n redelik gedetailleerde oorsig.

Sedert julle Christus ontvang het, gaan voort in Christus se evangelie

I. Inleiding

…A. Groete Kol 1:1-2

……1. Van Paulus en Timoteus Kol 1:1

……2. Groete aan die heiliges en getroues in Kolose Kol 1:2

…B. Dank aan God vir hulle Kol 1:3-8

……1. Hul geloof en liefde wat uit hoop spruit Kol 1:3-6a

……2. Die evangelie dra vrug in hulle. Kol 1:6b-8

…C. Bid tot God vir hulle Kol 1:9-14

……1. Vol kennis en leef behaaglik en vrugbaar in Sy krag Kol 1:9-11

……2. Dat hulle ook dankbaar teenoor God sal wees Kol 1:12-14. (Oorgang: Kol 1:13b-14)

II. Die begrip van Christus se hoogheid Kol 1:15-23

…A. Hoe Christus alles is wat jy nodig het Kol 1:15-18

……1. Beeld van God en Here van alle skepping Kol 1:15-17

……2. Hoof van die Kerk en eerstgeborene Kol 1:18

…B. Waarom Christus alles is wat jy nodig het Kol 1:19-23

……1. Volheid van God wat in Christus woon Kol 1:19

……2. Christus het julle versoen Kol 1:20-22

…C. Maar net as julle voortgaan Kol1:23 (Oorgang: Paulus 'n dienaar van hierdie evangelie Kol 1:23b)

……1. Hou aan in julle geloof en hoop in die evangelie Kol 1:23a

……2. Hierdie evangelie het julle reeds gehoor en is deur Paulus verkondig. Kol 1:23b

Bly in Christus, sodat julle nie gevangene word nie

III. Paulus se stryd en werk vir hulle Kol 1:24-2:7

…A. Wat Paulus vir hulle doen Kol1:24 –29

……1. Verbly in Paulus se lyding Kol 1:24

……2. Diensbode wat die geheim verkondig Kol 1:25-29

…B. Waarom het Paulus gesukkel Kol 2:1-5

……1. Waarvoor Paulus veg Kol 2:1-3

……2. Teen wat Paulus stry Kol 2:4-5

…C. Hou aan om in Christus gewortel en opgebou te wees Kol 2:6-7

……1. Hou aan om in Christus te leef Kol 2:6

……2. Gewortel en opgebou in die geloof wat aan hulle geleer is en dankbaarheid Kol 2:7

IV. Staan in Christus teen ou foute Kol 2:8-3:4

…A. Nie vertroue in menslike middele nie, maar Christus

……1. Nie menslike filosofie nie, maar die volheid van Christus Kol 2:8-10

……2. Nie menslike besnydenis nie, maar doop deur Christus Kol 2:11-12

…B. Nie bly in sondes of rituele nie, maar Christus

……1. Nie dood in sondes nie, maar lewendig in Christus, deur die oorwinning van die kruis Kol2:13 –15

……2. Nie die skaduwee van ou rituele nie, maar die werklikheid van Christus Kol 2:16-17

…C. Geen behae in engele of reëls nie, maar Christus

……1. Nie valse nederigheid en engelebediening nie, Kol 2:18-19

……2. Ons het saam met Christus gesterf, dus geen asketiese reëls Kol 2:20-23

Aangesien ons saam met Christus gesterf en opgestaan het, leef in Christus

V. Nuwe lewe in Christus Kol 3:1-4:6

…A. Binnewereld: dood vir jouself, lewendig in Christus Kol 3:1-3:17

……1. Maak aardse dinge dood Kol 3:1-9

……2. Ons lewe is beklee met Christus Kol 3:10-17

…B. Gesins- en werksverhoudings Kol 3:18-4:7

……1. Huwelik en gesin Kol 3:18-21

……2. Slawe en meesters Kol 3:22-4:1

…C. Kommunikasie Kol 4:2-6

……1. Toewyding aan gebed Kol 4:2-4

……2. Wyse omgang met ander Kol 4:5-6

VI. Finale groete Kol 4:7-18

…A. Groete van Paulus en vriende Kol 4:7-15

……1. Tikhikus en Onesimus kom Kol 4:7-9

……2. Paulus en 6 ander stuur groete Kol 4:10-15

…B. Paulus se opdragte en seën Kol 4:16-18

……1. Ruil briewe met die Laodicense uit Kol 4:16

……2. Arhippus, doen jou werk Kol 4:17

…C. Paulus se laaste woorde Kol 4:18

……1. Paulus se eie handskrif in boeie. Kol 4:18a

……2. Genade sy met hulle. Kol 4:18b

V: In Kol, wat is die verhouding tot die boek van Efesiërs?

A: Daar is twee ooreenkomste en een hoofverskil.

Wat tyd betref, "…sekerlik nie baie tyd het die twee briewe van mekaar geskei nie" volgens The Expositor's Bible Commentary, vol. 11, bl. 166.

In inhoud het ongeveer 'n kwart van die materiaal in Kolossense ooreenkomste met die inhoud van Efesiërs.

Tog het Paulus geen berisping van die Efesiërs nie, maar in Kolossense bestry hy 'n sinkretistiese Judaïseerder/Ebionitiese legalisme, asketisme en aanbidding van engele. Sommiges sien argumente teen proto-gnostisisme. Vroeë kerkvaders het sommige van die oorspronge van latere gnostisisme teruggevoer na Simon van Samaria in Handelinge 8:9-25. Proto-gnostisisme verskil van ware gnostisisme daarin dat proto-gnostisisme nie die Ou Testament verwerp het as afkomstig van 'n ander god nie.

V: In Kolosense argumenteer Paulus teen proto-gnostisisme?

A: Nee, maar laat ons eers die vraag verstaan.

Gnostiese godsdienste was 'n familie van meer as 30 heidense Grieks-Christelike sinkretismes wat teen die Ou Testament was. Die verskeie sekte van die Gnostici was in hierdie dinge verenig: hulle het geglo dat die God van die Ou Testament kwaadwillig of dwaas was, dat die materiële wêreld kwaad/donker/laer geskape is as die esoteriese geestelike wêreld, dat hulle uitgebreide pantheons van Griekse en nuut uitgevinde goddelike wesens gehad het, en dat hulle alleen die geheime kennis gehad het wat noodsaaklik was om by die goddelike wesens aan te sluit en die materiële wêreld te ontvlug. Sommiges was asketies en ander libertynies. Proto-gnostisisme het van ware gnostisisme verskil in die sin dat proto-gnostisisme nie die Ou Testament verwerp het as afkomstig van 'n ander god nie. Vroeë kerkvaders het sommige van die oorspronge van proto-gnostisisme teruggevoer na Simon van Samaria in Handelinge 8:9-25.

Sommiges stel voor dat daar argumente teen proto-gnostisisme kan wees, omdat Kolossense spreek teen 1) aanbidding van engele, 2) die verminder van Christus se voorrang, 3) Christus nie as enigste middelaar nie, 4) spesiale rituele, 5) asketisme, en 6) geheime kennis. Verder was Marcion, die vader van die gnostisisme, 'n Frygiër uit Pontus, noord van Kolossae. Sien The Expositor's Bible Commentary, vol. 11 bl. 166, The NIV Study Bible bl. 1811, Believer's Bible Commentary bl. 1986-1987.

Ek is egter nie daarmee saam nie, want hierdie ses elemente waarteen in Kolossense gewaarsku word, was ook in Joodse sekte en/of die Judaïseerders/Ebioniete teenwoordig. Tweedens en ewe belangrik, alhoewel Marcion baie boeke van die Nuwe Testament verwerp het, het hy Paulus se brief aan die Kolossense aanvaar, dus het Marcion kennelik geen eksplisiete anti-gnostiese leringe daarin gesien nie.

V: Wat weet ons van die stad Kolosse?

A: Kolose was 'n groot stad 100 myl oos van Efese aan die Lycusrivier. Dit is net sowat 12 myl van Hierapolis en Laodicea af. Hierdie drie stede het minerale afsettings en ryk weivelde gehad, maar was aan aardbewings onderhewig. Toe die Griekse invloed ná Alexander die Grote se verowerings na die ooste versprei het, het dit 'n etniese bolwerk van Phrygiërs en Lidiërs gebly, alhoewel Grieke daar ook gewoon het. In die 2de eeu v.C. het die Seleusidiese keiser Antiochus III baie Jode gedwing om in Kolossae te vestig.

V: In Kol 1:3, aangesien daar 'n God en Vader van Jesus is, hoe kan Jesus dan God wees?

A: Dit is eintlik twee vrae wat as een voorgelê word. Eerstens, hoe kan Jesus God wees, en die tweede is hoe kan Jesus aan die Vader onderdanig wees. Kom ons hanteer hier net die eerste deel; die volgende deel word in die volgende vraag beantwoord.

In die Bybel kan "God/god" 'n valse afgod beteken, of die Een Ware God. Maar wanneer dit die Een Ware God beteken, kan dit vier betekenisse hê. Dit kan net verwys na God die Vader, net na Jesus, God die Seun, en in Handelinge, net na die Heilige Gees. Die vierde betekenis is dat dit na al Drie in die Drie-eenheid kan verwys. So byvoorbeeld, in Johannes 1:1, wanneer die Woord (Jesus) "by God" was, verwys die woord God daar na God die Vader, maar later in dieselfde vers wanneer dit sê die woord "was God", is dit die Een God in die Drie-eenheid.

Hebreërs 1:9 toon ook verskeie betekenisse van die woord "God" wanneer dit sê: "Daarom, o God, het U God U gesalf." Die leer van die Drie-eenheid leer drie onderskeie persone, God die Vader, God die Seun, God die Heilige Gees, en net Een God in die Drie-eenheid.

So in Kolossense 1:3 verstaan ons dat die woord "God" hier net na God die Vader verwys.

V: In Kolossense 1:3, hoe is die Vader nou die God van Jesus?

A: Eerstens wat nie die antwoord is nie, en dan die antwoord.

Op aarde, toe Jesus as 'n mens incarnasie het, het Jesus vrywillig 'Homself ontledig' van 'n groot deel van Sy heerlikheid voordat Hy na die aarde gekom het, soos Filippense 2:7 en Johannes 17:5 ons vertel. Terwyl Hy op aarde was, was Jesus onderdanig aan die Vader in die rol as Sy God. In Johannes 17:5, toe Jesus tot die Vader gebid het om Hom die heerlikheid terug te gee wat Hy gehad het voordat die wêreld begin het, het die Vader waarskynlik daardie gebed positief beantwoord, sodat hoe Jesus Homself op aarde verneder het, 'n onbelangrike punt is vir hierdie vraag.

1 Korintiërs 15:23-28 wys dat in die eindtyd, ná die Millennium, die Seun "onderwerp sal wees" aan die Vader, wat alle dinge onder Sy voete geplaas het. Dus selfs nou het die Seun 'n rol onder die Vader.

Maar beteken dit dat die Seun "minder as" die Vader is? – nee. Die Vader, die Seun en die Gees is gelyk in aard, heerlikheid en eer. Maar hulle het duidelik verskillende rolle: byvoorbeeld, dit was die Seun wat in die Tuin van Getsemane tot die Vader gebid het, nie andersom nie. Dit was nie die Heilige Gees nie, maar die Seun, wat aan die kruis gesê het: "My God, My God, waarom het U My verlaat?" in Matteus 27:46 en Markus 15:34. Dit kon nie die Vader wees wat gesê het: "Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie." in Lukas 23:34.

Maar soos hulle in rol verskil, verskil hulle ook in rang. Dit was die Vader wat die Seun gestuur het, nie andersom nie. Dit was die Vader en die Seun wat die Gees gestuur het, nie andersom nie.

Daar is niks op aarde wat presies soos die Drie-eenheid is nie. Maar iets wat ons met 'n mate van ooreenkoms kan sien, is die verhouding tussen 'n vader en 'n seun. 'n Seun is "gelykwaardig" aan sy vader: in natuur, in die oë van die wet. As 'n vader groter as sy seun was, en sy vader groter as hom, en so aan, dan moes sy groot, groot, grootvader 'n superman gewees het! Nee, ons is almal gelykwaardig in natuur. Daar is egter in die vader-seun-verhouding 'n verskil in rol, en daar is 'n verskil in rang.

As 'n historiese noot, 'n antieke Christelike teoloog wat dit duidelik gesien het, was Tertullianus (geskryf 200–240 n.C.). 'n Ander antieke Christelike teoloog, wat ontken het dat daar enige rangverskil was, was Ambrosius van Milaan (370–390 n.C.). Albei het in die Drie-eenheid geglo, en die sienings van albei stem ooreen met die apostoliese geloofsbelydenis en die Nikaese Geloofsbelydenis. Maar binne die algemene geloof in die Drie-eenheid bestaan hierdie sekondêre verskil.

V: In Kol 1:3, hoe het Paulus altyd vir mense gebid wat hy nooit ontmoet het nie?

A: Elke dag, wanneer hy aan hulle gedink het, het Paulus vir hulle gebid. Soos The Tony Evans Bible Commentary op bl. 1252 kleurvol sê: "Jy het nie 'n mikrogolfoondervaring met God nodig nie; jy het 'n stadigkookpot-ervaring met Hom nodig. Prut in Sy teenwoordigheid en beïnvloed die lewens van ander met die impak wat die Here op jou het."

V: Die Bybelkritikus Bart Ehrman skryf: "Kolossense 1:3-8 is in die Grieks een enkele sin; dit is 'n reuse sin, en heel anders as die soort sinne wat Paulus gewoonlik geskryf het." (Jesus, Interrupted bl. 126).

A: Kolossense verskil nie baie van ander boeke van Paulus nie. Histories het niemand getwyfel dat Paulus die skrywer van Kolossense was nie totdat Meyerhoff in 1838, volgens The Expositor's Greek Testament, deel 3, bl. 488. Ek is verbaas waarom Ehrman geen grondslag vir vergelyking verskaf nie. Ek het een hieronder verskaf. Aangesien 'n paar mense dink Hebreërs dalk deur Paulus geskryf is, het ek dit ook ingesluit. Lukas en Handelinge word as deur dieselfde outeur geskryf beskou, so dié is net ter vergelyking ingesluit.

Ehrman stem saam dat die boeke in kursief hoogstwaarskynlik deur Paulus geskryf is. Die "reuseverse" van 102 woorde in Kolossense 1:3-8 is nie net korter as ander verse in Kolossense nie, maar ook korter as baie ander verse in boeke wat Ehrman meen deur Paulus geskryf is. Die langste sin in elke boek en die boeke wat hy as deur Paulus geskryf beskou, lyk lukraak.

Wat kan jy dus oor die outeurskap sê op grond van die lengte van hierdie sinne? As jy net na een of twee boeke kyk, kan jy basies sê wat jy wil. Maar as jy na al die boeke kyk, sê hierdie syfers jou niks oor die outeurskap nie.

Ehrman se beswaar kom nie van net iemand wat nie beter weet nie; twee verskillende Moslems het vir my gesê Ehrman is vandag die grootste Nuwe-Testamentikus. Ek verstaan net nie hoe 'n persoon wat beweer word 'n Nuwe-Testamentikus te wees, hierdie argument uit die lengte van die langste sin kan put nie, tensy hy nie na die data gekyk het soos 'n objektiewe geleerde nie.

V: In Kol 1:7 en Fil 23, wie is Epafras?

A: Dit is 'n verkorte vorm van Epafroditus. Epafroditus was egter 'n algemene naam, so dit kan dieselfde persoon in Filippense 2:25-30 en 4:18 wees of 'n ander persoon.

Epaphras het getrou die boodskap van die evangelie aan die Kolossense verkondig wat hy van Paulus geleer het. Paulus loof hom en loof die getroue Kolossense. Maar sommige latere gedeeltes van die brief suggereer dat sommige Kolossense dalk gewonder het of Epaphras hulle regtig die "volledige verhaal" gegee het, of daar ander fundamentele dinge was wat hulle moes leer, soos die valse leraars hulle dalk vertel het.

Ten slotte, hoe het Paulus geweet van sommige van die probleme in 'n kerk wat hy nooit besoek het nie? Miskien het Epafras Paulus besoek en hom daarvan vertel.

V: In Kol 1:9-20, waar behoort die sinspunte te wees?

A: Vroeë Griekse manuskripte het nie leestekens gehad nie, wat dit moeiliker maak om te bepaal. Maar volgens die Griekse Nuwe Testament deur Aland et al. vierde hersiene uitgawe en die Nestle-Aland UBS 28ste uitgawe, is Kolossense 1:9-11a een sin, en 11b-20 is 'n tweede. Volgens die derde uitgawe is Kolossense 1:9-17 egter een sin, en 1:18-20 'n tweede sin. Die vyfde hersiene uitgawe beskou 1:9-20 as een sin. Een behulpsame leser sê Kolossense 1:9-20 behoort waarskynlik as een sin beskou te word weens twee bewyse:

a) Daar is geen onafhanklike eindige werkwoord in 11b-20 nie, en

b) Leedy se NT-diagramme in die Bibleworks-sagteware wys ook Kolossense 1:9-20 as een sin.

Wat sake bemoeilik, is die siening van 'n paar teoloë dat Paulus moontlik 'n deel hiervan geneem het uit 'n reeds bestaande hymne wat aan die vroeë Christene bekend was, wat Dick Lucas in The Message of Colossians and Philemon Revised Edition, bl. 28, terloops noem.

V: In Kol 1:10, hoe kan ons 'n lewe lei wat waardig is aan die Here, aangesien ons deur genade gered is?

A: Gered word is nie die einde van ons verhouding met God nie; dit is net die begin. As gelowiges word ons nie net aangemoedig nie, maar beveel om 'n heilige lewe te lei (1 Petrus 1:15-16). Ons word nie beveel om gered te word en 'n verhouding met God aan te gaan nie, maar ons word beveel en die krag gegee om dit te doen omdat ons weergebore is in 'n verhouding met God.

V: In Kol 1:11, hoe lyk 'n Christen wat nie met alle krag in Christus versterk is nie?

A: Daardie persoon kan glo, bid en goddelike dinge doen, maar die krag, geduld, volharding en blydskap ontbreek. Miskien probeer hulle die Christelike lewe uit eie krag leef, in plaas van uit die krag van Christus. Jy moet in staat wees om te kan "loslaat en God laat".

V: In Kol 1:12, hoe word ons geskik om deelgenote te wees van die erfenis van die hemel?

A: As gelowiges verstaan ons almal dat ons nie op ons eie die waardigheid het om ooit na die hemel te gaan nie. Net een sonde, enige tyd in ons lewe, sou ons buite hou, afgesien van God se genade. Maar wat ons dalk nie besef nie, is dat ons nie net onwaardig is om op ons eie na die hemel te gaan nie, maar ons is ook ongeskik om op ons eie na die hemel te gaan.

Die Gelowige se Bybelkommentaar bl. 1993 sê dit goed: "In werklikheid, as ongeredde mense op een of ander manier na die hemel geneem kon word, sou hulle dit nie geniet nie, maar sou hulle eerder in die diepste ellende wees. Om die hemel te waardeer, vereis geskiktheid daarvoor. Selfs as gelowiges in die Here Jesus, het ons in onsself geen geskiktheid vir die hemel nie…. Wanneer God iemand red, verleen Hy dadelik aan daardie persoon geskiktheid vir die hemel. Daardie geskiktheid is Christus. Niks kan dit verbeter nie." Dus sal selfs die persoon wat Christus aangeneem het en nie lank daarna gedood is, steeds geskik wees om na die hemel te gaan.

V: In Kol 1:15-18 en Heb 1:6, as Jesus ongeskape is en nie 'n skepsel nie, hoe is Jesus dan "die eerstgeborene van elke skepsel"? (Jehovah se Getuies bring dit ter sprake)

A: Die Griekse woord hier, prototokos, beteken die uitmuntende een. Ons is broers en susters van Christus, maar Christus is die uitmuntende eerstgeborene.

In Bybeltye het eerstgeborene nie net die eerste geborene beteken nie, maar ook die erfdeel en die eerstgeboorte-reg van die eerstgeborene. Jehovah se Getuies Antwoord Vers vir Vers bl. 97-98 wys daarop dat as 'n voorbeeld daarvan dat "eerstgeborene" nie die eerste baba gebore beteken nie, Psalm 89:27 sê dat Dawid as sy eerstgeborene aangestel sal word, alhoewel Dawid die jongste van Isai was.

Soos When Critics Ask bl. 485 sê, is Christus nie die eerstgeborene in die skepping nie, maar die eerstgeborene oor die skepping. Christus is nie die eerste wat op aarde gebore is nie (mense van die Ou Testament het hom voorafgegaan), maar Christus is die eerstgeborene uit die opstanding en as erfgenaam van alles.

Hierdie vraag is ook beantwoord deur Athanasius van Alexandrië omstreeks 330 n.C. Hy het gesê dat aangesien Christus beide die Eniggeborene sowel as die Eersgeborene is, hierdie na verskillende betekenisse van Christus verwys. Nadat Athanasius van Alexandrië tussen "geskape" en "geboren" onderskei het, toon hy aan dat "Eniggeborene" verwys na Jesus se afkoms van die Vader, terwyl "eersgeborene" verwys na beide sy voorrang oor die mensdom en sy voorrang onder almal wat weer gebore is. Vir die volledige teks van Athanasius se gedetailleerde argument, sien Vier Diskurse teen die Arianers, Diskuur II, hoofstuk 21, afdelings 57-60.

Voor Athanasius het Hippolytus van Rome (222–235/6 n.C.) dit egter reeds beantwoord in sy kommentaar op Lukas 2:7. Hy sê: "En as dit u behaag, sê ons dat die Woord die Eersgeborene van God was, wat uit die hemel neergedaal het na die geseënde Maria, en in haar skoot 'n eersgeborene-mens geword het, sodat die Eersgeborene van God in eenheid met 'n eersgeborene-mens geopenbaar kon word."

V: In Kol 1:15,18 watter bronne toon dat die Griekse woord prototokos 'n betekenis het behalwe biologies eerstgeborene of eerste geskape?

A: Ek het 'n professor van Dallas-seminarie gevra, en moderne Griekse woordeboeke wat sê dat prototokos (Strong se Konkordans 4416) kan beteken eerste in rang of iets anders as biologiese eerstgeborene of eerste geskape, is Bauer-Arndt-Gingrich-Danker en Liddell-Scott-Jones.

In die Ou Testament in Jeremia 31:9 sê God: "Efraim is my eerstgeborene." In Genesis 48:17–19 is Manasse egter voor Efraim gebore, maar Efraim het die eerstgeboorterecht van Jakob ontvang. Psalm 89:27 sê Dawid sal as sy eerstgeborene aangestel word, alhoewel Dawid die jongste van Isai was.

Op sommige plekke het vroeë Christene prototokos nie net as biologies eerstegeborene geskryf nie. Barnabasbrief (c.70-130 n.C.) hoofstuk 13 bl. 145 verwys na Manasse en Efraim, en 1 Clemens (96-98 n.C.) hoofstuk 4 deel 1 bl. 6 verwys na die eerstegeborene van Abel se skape.

Hierdie spesifieke Griekse woord beteken spesifiek NIE biologies eerstgeborene of eerstgeskape nie in die Brief van Polycarp aan die Filippense (100–155 n.C.) hoofstuk 7 bl. 35. "'Want wie nie bely dat Jesus Christus in die vlees gekom het nie, is die antichris;' en wie nie die getuienis van die kruis bely nie, is van die duiwel; en wie die orakels van die Here tot sy eie begeerlikhede verdraai en sê dat daar geen opstanding of oordeel is nie, hy is die eerstgeborene van die Satan."

Daarbenewens skryf Irenaeus van Lyoon (182-188 n.C.), "En Polykarp self het op Marcion geantwoord, wat hom een keer ontmoet het en gesê het: 'Ken jy my?' 'Ek ken jou wel, die eerstgeborene van Satan.' So groot was die afsku wat die apostels en hul dissipels gehad het om selfs mondelinge kommunikasie met enige verdraaiers van die waarheid te hê." Irenaeus teen die ketterye boek 3 hoofstuk 3.4 bl. 416

Adamantius (c.300 n.C.) sê, "Dit verklaar, 'Niemand het in die hemel opgeklim nie, behalwe Hy wat uit die hemel neergedaal het'. Die 'het opgeklim' dui op 'n verlede tyd. Dit het nie gesê dat niemand sal opgeklim nie, maar 'niemand het opgeklim nie.' Dit het dus duidelik getoon dat voor Christus niemand opgevaar het nie. Dit is soos die Apostel sê, 'die eerstgeborene'; en weer, 'die eerstelinge van diegene wat aan die slaap geraak het'. Nog verder sê hy, 'die eerstelinge, Christus; dan diegene wat aan Christus behoort'. Dialoog oor die Ware Geloof vyfde deel 855b bl.157

Athanasius van Alexandrië (326–373 n.C.) "soos Paulus hom op 'n ander plek 'eersgeborene van die hele skepping' noem (Kol.1:15 ). Maar deur Hom die Eersgeborene te noem, wys Hy dat Hy nie 'n skepsel is nie, maar die Afspruit van die Vader. Want dit sou onverenigbaar met Sy goddelikheid wees om Hom 'n skepsel te noem. Want alle dinge is deur die Vader deur die Seun geskape, maar die Seun alleen is ewig uit die Vader gebore, waaruit God die Woord die 'eersgeborene van alle skepping' is, onveranderlik uit onveranderlik. Die liggaam wat Hy egter om onsentwil gedra het, is 'n skepsel." Geloofsbelydenis hfst.3 bl.85

Johannes Chrysostomos (oorlede 407 n.C.) het 'n uitgebreide bespreking daarvan hoe Christus die eerstgeborene is. Nadat hy tussen Christus se benaming as "eerstgeborene" en nie as "eersteskepsel" onderskei het, sê hy dat een betekenis daarvan is dat "eerstgeborene uit die dood" (Kol 1:18; Rom 8:29) na die eerste opstanding verwys. "So ook die woord 'eersgeborene', in die sin van 'n fondament. Maar dit wys nie dat die skepsels van dieselfde wese as Hy is nie; maar dat alle dinge deur Hom is, en in Hom gehandhaaf word." Homilieë oor Kolossense Homilie 3 bl. 270-271

V: In Kol 1:15-20 toon die teologies gevorderde en ontwikkelde skryfwerk [op een of ander manier] dat Paulus nie die outeur van die brief aan die Kolossense was nie? (Bart Ehrman beweer dit op bl. 127)

A: Nee. Ehrman beweer dat sommige briewe deur Paulus geskryf is en sommige nie. Al is Kolossense 1:15-20 baie diepgaand, is die meeste van die 18 konsepte en uitdrukkings hier baie soortgelyk aan ander dinge wat Paulus geskryf het, of ten minste aan ander verse in die Bybel.

Op ander plekke in Kolossense kom die volgende soortgelyke konsepte voor.

Daar is ook ander.

V: In Kol 1:16, word iemand 'n engel nadat hy of sy gesterf het?

A: Nee. Dié wat na die Hemel gaan, sal nie engele wees nie, maar ons sal engele oordeel volgens 1 Korintiërs 6:3. Ons sal saam met Christus op Christus se troon gesit word in Efesiërs 2:6.

Sommiges sou dalk wens dat hulle as 'n engel in plaas van 'n mens gebore is. As 'n engel sou hulle die vreugdes hê om God te dien en in die Hemel te wees, en nie sonde, lyding en die dood hoef te ervaar nie. Anders as die engele is ons egter fisies betrokke by die stryd op aarde deur ons woorde, lewens en gebede in die prediking van die Evangelie. Ons kan kinders hê, en 1 Korintiërs 6:2-3 wys dat gelowiges in die Hemel hoër as engele sal wees.

V: In Kol 1:16, het God engele nodig gehad om die wêreld te skep?

A: Nee. Die feit dat Hy hulle gebruik het, beteken nie dat God hulle nodig gehad het nie.

V: In Kol 1:16, is daar verskillende rangordes onder engele?

A: Ja, alhoewel die Bybel nie al die grade en verantwoordelikhede in detail uiteensit nie. Ons ken die serafs/serafim in Jesaja 6:2,3, die cherubs in Esegiël 1:5-21; 10:1-22; en vier lewende wesens in Openbaring 4:6-9. Dit is waarskynlik almal dieselfde. Ons ken ook die aartsengel Michaël in Judas 9, Openbaring 12:7; en Daniël 12:1. Gabriël het as 'n boodskapper gedien in Daniël 9:21 en Lukas 1:26.

V: In Kol 1:17-22, wat is interessant aan die Grieks in hierdie gedeelte?

A: Christus is (teenwoordige tyd) die eerstgeborene van alle skepping. Deur sy opstanding het Christus geword (aoristiese tyd) die eerstgeborene van die kerk. Die Griekse woord vir "woon" hier, katoikēsai, beteken meer presies "permanent woon", in teenstelling met die siening dat God net tydelik in Christus was. In Kolossense 1:22 is die Grieks hier nie 'n baie goeie literêre styl nie – waarskynlik doelbewus so vir ekstra, ekstra beklemtoning. Dit kan vertaal word as "Christus se vlees-liggaam van vlees", wat redundant Christus se vleeslike liggaam beklemtoon.

V: In Kol 1:20, Ef 1:10, en 2 Kor 5:19, is die demone ook versoen?

A: Nee. In Filippense 2:10 onderskei God tussen "in die hemel", "op die aarde" en "onder die aarde". Kolossense noem nie die versoening van dié "onder die aarde" nie. As demone deel is van die ryk wat "onder die aarde" genoem word, het hulle reeds hul keuse gemaak, met volle kennis, toe hulle geval het. Hebreërs2:16 wys dat Jesus vir mense versoening bewerk het en Hy het nie engele of gevalle engele gehelp nie.

V: In Kol 1:20, Ef 1:10, en 2 Kor 5:19, aangesien God alle dinge in die hemel en op die aarde met Homself versoen het, sal alle mense gered word, soos die kettery van Universalistiese saligheid leer?

A: Nee. God het alle dinge met Homself versoen, maar alle dinge het nie hulleself met God versoen nie. Alle mense is "redbaar", maar nie almal verenig wat hulle hoor met geloof nie, soos Hebreërs 4:2 toon. Romeine 4:2-5,16 en Efesiërs 2:8-9 toon dat ons deur geloof geregtig gemaak word.

Verlossing is nie bloot vergifnis of selfs regverdigmaking nie. Verlossing is lewe, en Johannes 5:39,40 wys dat die wêreld nie na Christus sal kom om lewe te hê nie.

Hel is ewige straf in Matteus 25:41,46. Die duiwel en ander sal vir ewig gepynig word in Openbaring 20:10. Hel is ewige vernietiging in 2 Tessalonikense 1:9.

V: In Kol 1:20, wat word hier presies versoen?

A: Eerstens wat nie die antwoord is nie en dan die antwoord.

Nie die antwoord nie: Daar staan nie "onder die aarde" of "Hades" nie, maar net oor die hemel en die aarde. Selfs dinge onder die aarde sal buig en onderwerp word aan Christus (Filippense 2:10-11), en al kan dit as 'n onwillekeurige versoening beskou word, is dit nie 'n vrywillige een aan die kant van dié "onder die aarde" nie. Hebreërs 2:16 sê dat Jesus vir mense versoening bewerk het, maar dit is nie engele wat Hy help nie. Die straf is ewig volgens Matteus 25:41,46, en die duiwel en ander sal daar vir ewig gepynig word in Openbaring 20:10. Hel is ewige verderf in 2 Tessalonisense 1:9.

Die antwoord het twee dele: in die algemeen en spesifiek.

Oor die algemeen sal alles in die heelal uiteindelik vrywillig met God versoen word. Dié in die Vuurmeer is egter nie deel van daardie heelal nie. Selfs dinge/wesens wat nooit geval of gebreek het nie, sal nou onder Christus wees, wat oor alles sal wees. Maar die uitdrukking "alle dinge" impliseer meer as een tipe ding. Kom ons kyk dus spesifiek wat reggestel moet word.

Spesifiek dui die Skrif op 'n aantal dinge.

Gereddes mense was eens verlore en vervreemd van God, en hulle is nou met Hom versoen.

Die skepping self is in gevangenskap geplaas toe die mens geval het. Waarom sou 'n sondige, gevalle mens in 'n perfekte wêreld leef? Maar die skepping self, alhoewel dit nou gebreek is, sal herstel word volgens Romeine 8:19-21. Die grond is deur God vervloek nadat Adam en Eva gesondig het in Genesis 3:17.

Selfs die sterre is nie rein in God se oë nie, volgens Bildad in Job 25:5.

In die hemel sal dinge gesuiwer moet word, volgens Hebreërs 9:23. Miskien is dit omdat Satan toegang tot die hemel gehad het, soos Job 1:6,7 en Openbaring 12:10 wys.

Ons sal engele oordeel volgens 1 Korintiërs 6:3. Dit is egter nie duidelik of ons net oordeel oor hoe goed hulle werk was nie.

V: In Kol 1:21-23, wat is 'n samevatting van wat Paulus hier sê?

A: Daar is drie dele: wat jy eens was, wat jy nou is, en hoe jy moet voortgaan.

V: In Kol 1:22, as deel van die losprys, het Christus permanent afstand gedoen van 'n fisiese liggaam, soos Jehovah's Getuies, Rev. Moon en ander ketels geleer het?

A: Nee. Ons versoening deur die dood van Christus se fisiese liggaam beteken nie dat Christus nie die liggaam in Sy opstanding teruggekry het nie. As jy in Jesus glo, sal jy moet saamstem dat Jesus se fisiese liggaam opgewek is weens die volgende verse.

1. In Johannes 2:19-22, "Jesus antwoord: 'Breek hierdie tempel af, en in drie dae sal Ek dit weer oprig.' … Maar Jesus het oor die tempel van sy liggaam gepraat."

2. In Johannes 20:25-29, toe Jesus vir Thomas gesê het om sy vinger en hande op Hom te sit, óf

2a) Jesus het "'n truuk op Thomas uitgehaal", met ander woorde, Thomas mislei, of

2b) Dit was werklik Jesus se fisiese liggaam.

3. In Lukas 24:39 het Jesus gesê: "Kyk na my hande en my voete. Dit is ek self. Raak My aan en sien—want 'n gees het nie vleis en bene nie, soos julle sien Ek het."

Die apostels het ons geleer oor wat hulle uit eie ondervinding ervaar het, oor wat hulle gesien en selfs self aangeraak het (1 Johannes 1:1-4). As jy deel is van 'n godsdiens wat ontken wat beide Jesus en sy apostels hieroor gesê het, moet jy besluit of jy die god van jou godsdiens wil volg, of die God van Jesus en die apostels. Ek hoop jy maak die regte keuse.

V: Leer Kol 1:23 dat mense wat nie in die geloof voortgaan nie, hulle saligheid sal verloor?

A: Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

God ken die uitverkorenes: Op aarde kan baie mense lyk of hulle Christene is, maar voor die Skepping het God geweet wie na die Hemel sou gaan, en God sal nooit verras wees nie. Om te sê dat God met sekerheid geweet het dat iemand in die Hemel sou wees, en dat daardie persoon dan nie na die Hemel gaan nie, is 'n teenstrydigheid in terme.

Valse bekering: 'n Persoon kan ander mislei om te dink hy of sy is 'n Christen. Nóg erger, mense kan hulself mislei, soos Matteus 7:21-23 wys.

Die noodsaaklikheid om onsself te ondersoek: Versekering van saligheid sou geen sin hê as valse bekering heeltemal onontdekt was nie. Maar dit is nie onontdekt nie. Paulus vermaan ons om onsself te ondersoek om te sien of ons in die geloof is, in 2 Korintiërs 13:5-6.

Apostasie: Mense verlaat soms die Christelike geloof en keer nooit terug nie. Maar 1 Johannes 2:19 sê dat hulle van ons uitgegaan het omdat hulle nooit werklik by ons was nie. Hebreërs 3:10v. sê ook dat die Ou-Testamentiese afvalliges God se weë nie geken het nie.

Verder hieroor is ware Christene dit nie eens oor 'saved once, saved always' nie. Of

a) dié wat nie in die geloof voortgaan nie, het dit verloor, of

b) dié wat nie voortgaan nie, het dit nooit regtig gehad nie.

V: In Kol 1:24, hoe kon Paulus probeer om "aan te vul wat nog ontbreek aan die lyding van Christus"?

A: Twee woorde om te onthou: konsekwentheid en benaderde taal.

Konsekwentheid: Die enigste manier om sy woorde verkeerd te interpreteer, sou wees om te ignoreer wat hy op ander plekke gesê het. Byna niemand, destyds of nou, sou kon dink dat Paulus probeer het om die plek van die kruis wat hy gepreek het, in te neem, of dat hy ooit van homself as 'n tweede messias gedink het. In Kolossense 2 het sommige Kolossense egter probeer aanvul wat hulle beskou het as die tekortkominge in Christus deur die wet, engelebediening en rituele. In Kolossense 1 het Paulus aangevul wat in hul begrip van die volkomenheid van Christus se lyde ontbreek het. Hy het dit nie net gedoen met sy woorde in Kolossense 1:15-23 nie, maar ook deur sy lewe en volharding in lyding, wat beide sy woorde bevestig het en die volkomenheid van Jesus gedemonstreer het.

Benaderde taal: Paulus het presies genoeg gepraat sodat almal wat wou, hom kon verstaan. Paulus het nie gedink hy het Christus se plek ingeneem toe hy probeer het om "sommiges" te "red" in 1 Korintiërs 9:22 nie, en Paulus het gesê Timoteus kon sy hoorders red in 1 Timoteus 4:16, en Jakobus het gesê ons kon ander red in Jakobus 5:20.

V: In Kol 1:28 en 1 Kor 2:2, wat het Paulus hoofsaaklik gepreek?

A: Ons behoort in kennis toe te neem (Kolossense 1:10), maar kennis behoort nie 'n doel op sigself te wees nie. Dit is NIE hoofsaaklik dat Paulus 'n ander filosofie of leer as die valse leraars gepreek het nie, alhoewel Paulus dit ook gedoen het. Maar anders as hulle, het Paulus hoofsaaklik 'n Persoon gepreek. Wanneer ons die evangelie preek, preek ons dan hoofsaaklik feite, 'n filosofie, of 'n Persoon?

V: In Kol 1:28, hoe kom dit dat Paulus elke mens leer, en nie die vroue nie?

A: Soos die Engelse en Hebreeuse woorde vir "mens", kan die Griekse woord vir mens, anthropos, mans en vroue verteenwoordig. Galasiërs 3:28 sê spesifiek dat daar in Christus geen man of vrou is nie.

V: In Kol 1:29, hoe kan ons saam met God se werkende krag streef ("agonize") soos Paulus gedoen het?

A: Ons bly in Hom deur tyd saam met Hom te spandeer deur gebed, meditasie oor Hom en Bybelstudie. Ons rus in God en ons verlang daarna om hard vir Hom te werk. Ons laat ons nie aflei deur na ander dinge te streef nie. Ons probeer nie om vir Hom te werk net op ons eie krag nie. Ons raak nie so besig, selfs in God se krag, dat ons dink aktiwiteit vervang intimiteit nie.

V: In Kolossense 2:4, wat beteken "mislei" hier?

A: In die Grieks is daar verskillende woorde vir verskillende maniere om te mislei. Die spesifieke Griekse woord wat hier vir mislei gebruik word, is paralogizetai. Dit beteken om verkeerd te bereken of om buite die punt te redeneer. Aan die einde van Kolossense 2:4 sê Paulus spesifiek dat hy nie die afwesigheid van enige redenering of argumente bedoel nie, maar eerder swak redenering. Die enkele Griekse woord wat as "smooth rhetoric" vertaal is, beteken "oortuigende retoriek" of, in moderne Engelse slang, "snelklets". Daar kan sondes van die intellek sowel as sondes van die hart wees. Wuest se Expanded Translation vertaal dit as "om julle deur valse redenasie te mislei".

Kolossense 2:8 beveel ons om die leer wat ons hoor of lees, te toets. Soos Dick Lucas in The Message of Colossians & Philemon Revised Edition sê, "moet ons alle leer ondersoek vir die waarheidsgehalte van sy inhoud eerder as vir die aantreklikheid van sy verpakking." Soms, as 'n persoon mislei word, kan die skuld ten minste gedeeltelik by hulleself lê.

V: In Kolossense 2:5 en 1 Korintiërs 5:3, hoe was Paulus in gees by ander, aangesien hy nie oral teenwoordig was nie?

A: Paulus kon weet, omdat God hom deur sy gees kon onderrig. Christene is verenig deur 'n spesiale band van die Gees volgens Efesiërs 4:3.

V: In Kol 2:7, wat is die betekenis van die woordtye?

A: Die eerste drie hoofwerkwoorde, "gewortel", "opgebou" en "vasgestel", is almal passief. Met ander woorde, dit is dinge wat God aan ons doen. "Gewortel" is in die perfekte tyd, wat 'n eenmalige daad impliseer. Die uitdrukking "oorlopend van dankbaarheid" is aktief en dui ons reaksie op wat God gedoen het aan. Baie mense word hoofsaaklik gemotiveer deur gierigheid, wellus, vrees, of 'n begeerte om in die oë van hulself en ander as 'n beter mens beskou te word. Christene se primêre motivering behoort egter danksegging aan God te wees. Ons behoort 'n houding van dankbaarheid te hê.

Ook het die woord "gewortel" in Grieks twee betekenisse. Net soos in Engels, kan dit beteken dat plante goed gewortel is. Maar 'n tweede betekenis is dat 'n gebou "gewortel" is omdat dit 'n goeie fondasie het. Hoe kan jy sien of 'n boom of 'n gebou goed gewortel is? Jy kan dit nie sien wanneer die son skyn nie. Maar wanneer die storm of orkaan kom, sal dit wat goed gewortel is, staan; en dit wat nie is nie, kan weggedryf word.

V: In Kol 2:8, waarom is filosofie wat afhang van menslike tradisie en die beginsels van hierdie wêreld kwaad?

E: Eerstens, wat is filosofie eintlik? Filosofie beteken die liefde vir wysheid, en dit kan 'n ware liefde wees, of 'n obsessiewe idool. Filosofieë is nie net formele Westerse of Asiatiese filosofieë nie, maar ook hoe mense oor dinge dink, hetsy formeel of informeel. Miskien is 'n beter naam daarvoor wêreldbeskouings, wat eenvoudig mense se denkmodelle van die lewe, die kosmos, mense en/of etiek is. 'n model is egter net 'n model, dit is nie die lewe self nie. In wiskundige modellering is 'n goeie model vir die statiese gedrag van 'n chemiese aanleg of ander stelsel dikwels nie 'n goeie model vir die dinamiese gedrag nie, en andersom. 'n model van die lewe, selfs al is dit goed genoeg om vir sekere doeleindes nuttig te wees, waarborg dus nie deeglike bruikbaarheid vir alle doeleindes nie. Wanneer jou filosofie die plek van die lewe inneem, kan filosofie 'n afgod word, en 'n swak keuse daarby. Net so kan selfs 'n teologie 'n afgod word, as dit belangriker as God se Woord word. Ons kan en behoort ander te help om bevry te word van geestelike slawerny aan wrede afgode, maar laat ons seker maak dat ons nie ook afgode in ons eie gedagtes het nie.

Baie filosowe, selfs sekulêre filosowe, aanbid egter nie hul filosofie nie. Nietemin is enige "hierdie-wêreldse" filosofie wat beweer om die lewe te kan verklaar sonder om God nodig te hê, kwaad. Daar is leuens vir jouself sowel as leuens vir ander. Daar is sondes van die verstand sowel as sondes van die tong. As voorbeeld, neem Jean Paul Sartre, wat gesê het: "Die lewe is 'n leë borrel op die see van nietigheid." Nou mag Sartre dalk 'n punt hê as daar geen God was nie. Maar God is die betekenis van ons lewe, en daarom lei Sartre ons in die heeltemal verkeerde rigting.

Sarkasties gesproke kan filosofiese beredenering nogal aantreklik wees. Neem byvoorbeeld die filosoof David Hume. Hy het geskryf: "As ons enige band in ons hande neem, byvoorbeeld 'n boek oor teologie of skoolmetafisika, laat ons vra: Bevat dit enige abstrakte beredenering oor hoeveelheid of getal? Nee. Bevat dit enige eksperimentele redes aangaande feite en bestaan? Nee. Gooi dit dan in die vlamme: want dit bevat niks anders as sofistiek en illusie nie." Min ander ateïstiese filosowe het die frankheid en eerlikheid gehad om vir mense te sê dat hul eie geskrifte niks werd was nie en verbrand moes word, behalwe dat David Hume waarskynlik nie besef het dat hy sy eie werke veroordeel het nie. Want, ek redeneer, dat aangesien Hume se werke nie wiskundige redenering of eksperimentele wetenskap is nie (ten minste volgens my eie persoonlike definisies), ek kan aflei dat Hume sê dat sy eie werke verbrand moet word.

As 'n ander voorbeeld het Immanuel Kant probeer om goed los van God te definieer. Kant het gekom tot die definisie dat goed is dit wat uit 'n pliggevoel gedoen word. Volgens daardie analogie het Nazi-Duitse soldate wat Jode gefolter en vermoor het uit hul pliggevoel, en Kommuniste wat selfs vroue en kinders doodgemaak het uit hul pliggevoel, almal goed gedoen. As ek op een of ander manier gevoel het dat dit my plig was om al Kant se werke te probeer vernietig, sou Kant, volgens my redenering, saamgestem het dat ek 'n goeie ding sou doen.

Sekulêre ateïstiese filosowe en ek kan waarskynlik oor een ding saamstem: miskien moet ek my dagwerk behou, want dit is nie regtig die moeite werd om my lewe aan filosofie te wy nie!

Een laaste punt. Kolossense 2:8 kan impliseer dat ons nie holle en misleidende filosofie moet onderrig nie (NIV), maar dit is nie presies wat dit sê nie. Liewer moet ons seker maak dat niemand anders ons in gevangenskap kan neem nie ('n Griekse woord vir om in 'n geveg gevangene geneem te word) deur middel van holle en misleidende filosofie. Kolossense 2:8 sê daar is 'n gevaar hier, en ons het die verantwoordelikheid om daardie gevaar te vermy. Ek het nie Hume se werk gelees nie (soos hy geadviseer het), en ook nie Kant se werke nie. Hoekom soek mens die waarheid waar God sê daar is gevaar? Hoekom sluit mens aan by 'n kerk waar die leierskap dinge leer wat in stryd is met die evangelie?

V: In Kol 2:8-9, wat is die kontras hier, en hoe kan 'n Christen ontvoer / gevange geneem word?

A: Paulus stel die holheid van menslike filosofie in kontras met die volheid van Christus. Die holo menslike filosofie kan in die kerk inkruip deur voor te gee dat dit Christelik is of deur versoenbaar te wees met die Christelike geloof.

As Christene wil ons dalk dink dat ons nou vry is daarvan om mislei te word en in die verkeerde rigting te beweeg, maar Paulus se vermaning impliseer dat dit ongelukkig nie die geval is nie. En as 'n Christen trots is oor sy geestelike lewe of kennis, kan dit nog makliker wees. 'n Christen kan geestelik ontvoer word deur eers 'n holle filosofie as 'n "ekstra" ná die volg van Christus te volg. Maar ons hoef nie "buite" die geloof uit te gaan om meer waarhede in valse godsdienste en God-ontkennende filosofieë te vind nie. Maar vir 'n Christen wat dit wel doen, kan die holle filosofie net so belangrik vir hulle wees as om Christus te volg. Dan kan dit vir hulle belangriker wees as om Christus te volg. 'n Eenvoudige toets om jouself te vra: as God wou hê jy moes wegstap van alles wat jy doen en alles wat jy glo, behalwe God en wat Hy in Sy Woord gesê het, hoe huiwerig sou jy wees om dit te doen?

V: In Kol 2:9-10, hoe het ons as gelowiges volkomenheid / volheid in Christus?

A: Christus as hoof beteken dat Hy die regeerder is en die kerk 'n lewende organisme is. Ons het niks anders nodig nie. 'n Groot deel van Kolossense gaan nie oor wat om te begin doen nie, maar eerder oor wat om op te hou doen. Soos Peter Drucker gesê het: "Ons spandeer baie tyd daaraan om leiers te leer wat om te doen. Ons spandeer nie genoeg tyd daaraan om leiers te leer wat om op te hou nie. Die helfte van die leiers wat ek ontmoet het, hoef nie te leer wat om te doen nie. Hulle moet leer wat om op te hou." Aangehaal uit Marshall Goldsmith se What Got You Here Won't Get you There, bl. 36.

V: Toon Kol 2:10 dat God 'n fisiese beeld soos ons het?

A: Nee. Kolossense1:15 ,17 sê beeld van die onsigbare God. God het egter wel 'n werklike fisiese beeld; want Jesus het vandag 'n fisiese, verheerlikte liggaam, soos Johannes 20:25-29; 2:19-22; en Lukas 24:39 wys. Hebreërs 13:8 sê dat Jesus gister, vandag en vir ewig dieselfde is.

V: In Kol 2:11-12, hoe het ons as gelowiges volle gemeenskap met Christus?

A: Ons het nie net gedeeltelike gemeenskap nie, maar 'n volle verhouding. Ons kan na Hom gaan nie net 'n deel van die tyd, wanneer dinge sleg gaan nie, maar die hele tyd, of dit goed of sleg is.

V: In Kol 2:11-12, aangesien doop 'n tipe besnydenis is, behoort babas gedoop te word?

A: Doop is 'n uiterlike teken van die "besnydenis wat deur Christus verrig is", wat plaasgevind het toe ons in ons sondes dood was met 'n sondige natuur. Ware Christene verskil oor doop van babas.

Argumente ten gunste van kinderdoop: Aangesien die besnydenis van Joodse seuntjies 'n teken was van hul deelname aan die sigbare uitdrukking van God se volk op aarde, is die doop soortgelyk. "Babas" impliseer dat hulle toestemming nie vereis is nie, en "manlike" impliseer dat dit nie vir persoonlike gewin was nie, maar vir die gesamentlike uitdrukking van geloof. Vanaf die tyd van Ambrosius van Milaan (c. 378 n.C.) en Augustinus van Hippo (388–430 n.C.) af het die kerk voortdurend babadoop beoefen.

R.C. Sproul sê in Now That's a Good Question, bl. 341–342, in die konteks van iemand wat as baba gedoop is en as volwassene herdoop word, dat "ek sou sê die herhaling van die daad [doop] sou 'n dun verhulde belediging van God se integriteit wees, alhoewel ek ten volle erken dat nie een persoon uit 'n miljoen wat 'n tweede doop ondergaan dit as 'n belediging bedoel nie."

Ondersteun geloofsbelydende doop: Kolossense 2:12 en Romeine 6:3-7 toon dat die doop 'n sigbare uitdrukking is van ons identifikasie met Christus se begrafnis en opstanding. Alhoewel babas wat sterf nog deur God se genade gered kan word, is die doop 'n teken van ons verbintenis tot God (1 Petrus 3:21) en die ontvangs van die Heilige Gees. Net soos Joodse mans onmiddellik ná hulle toetrede tot die Joodse nasie (deur natuurlike geboorte) besny is, behoort Christene onmiddellik ná hulle toetrede tot God se volk, die kerk, deur die tweede geboorte gedoop te word. Justin Martelaar (geskryf omstreeks 138–165 n.C. Eerste Verdediging hoofstuk 61) neem kennis dat in die vroeë kerk doop gegee is aan "dié wat oortuig is en glo" en sê onmiddellik ná die bespreking van babas nie dat die babas gedoop is nie, maar dat die doop oor "hom wat kies om weer gebore te word, en wat berou het oor sy sondes" is. Justin noem gelowiges "kinders van keuse en kennis."

'n Ebionitiese ketter sê in Clementine-homilie 17, hoofstuk 7: "Hy het ons na die onkundige heidene gestuur om hulle te doop tot vergewing van sondes, en het ons beveel om hulle eers te leer." (anonieme skrywer 1–4de eeu)

Vir almal: As die uiteindelike rede vir doop is om Jesus te gehoorsaam, behoort ware Christene nie van ander Christene te skei wat opreg probeer om Jesus te gehoorsaam nie.

Vir meer oor doop van babas, sien die bespreking oor 1 Korintiërs 1:16; 7:14 en Christian Theology deur Millard Erickson (Baker 1985) bl. 1089-1105.

V: In Kol 2:13 en Ef 2:1,5, kan mense wat in sonde dood is, meer vrye keuse hê as dooie diere?

A: Afgesien van God se genade, soek niemand God nie, volgens Psalm 14:1-3; 53:1-3 en Romeine 3:10-12. Tog het baie deur God se genade God gesoek volgens Psalm 9:10;22:26 ; 24:6; 27:4,8; 40:16; 105:3,4; 119:2,30,45,94,173. God werk nie net aan mense nadat hulle weergebore is nie, maar dit word ook vereis dat God in mense se lewens werk voordat hulle na Hom sal kom om weergebore te word, soos Johannes 6:44; 15:5 wys.

Die hele wêreld is "deur sonde ingesluit" in Galasiërs 3:22. Benewens dat ons geestelik dood is, is ons wettiglik dood met 'n oordeel van ewige dood. Charles Spurgeon het hierdie analogie met veroordeelde misdadigers gegee in die pamflet Free Will - a Slave (bl. 3), "Al mag 'n maand verloop voordat hy na die skavot gebring word om die vonnis van die wet te ondergaan, beskou die wet hom tog as 'n dooie man."

V: In Kol 2:13-15, hoe het ons as gelowiges vryheid in Christus?

A: Ons het nie die vryheid om te sondig nie; eerder het ons vryheid van sonde. Ons het vryheid van die wêreld, vryheid van die wet en vryheid van die vlees. Ons leef om God te verheerlik, wat behels om te doen wat Hom behaag en nie te doen wat Hom nie behaag nie.

V: In Kol 2:14, wat het Paulus presies bedoel met "die skuld wat in die verordeninge wat teen ons was, aan ons toegeskryf is"?

A: Die Griekse term vir "uitwissing" beteken letterlik "wegvee", soos om die skrif uit te wis of te skeur. Christelike geleerdes het twee sienings oor wat dit presies is.

God se wet, geskryf deur Moses. Dit word uitgewis wanneer ons in Christus is. Ons dien op die nuwe wyse van die Gees, deur die wet van Christus te gehoorsaam, nie die ou wyse van die geskrewe kode nie (Romeine 7:6; Hebreërs 7:18-19; 8:6-8,13). Die Believer's Bible Commentary bl. 2004 is van hierdie siening.

Ons eie erkenning van ons skuld. Selfs vir mense wat nooit die Mosaïese Wet gehad het nie, getuig hulle gewete dat hulle slegte dinge gedoen het, en verdien nie om na 'n perfekte wêreld sonder sonde te gaan nie.

Miskien kan die antwoord gevind word deur Paulus se eie uitgebreide bespreking van ons posisie voor God sonder Christus te lees, in Romeine 2:1-3:20. Dit sou beteken dat die antwoord beide is.

V: In Kol 2:16, wat veroorsaak dat mense die onbelangrike dinge as belangrik beskou en die belangrike dinge as onbelangrik?

A: Die Mosaïese wet het geen verbod op drankies gehad nie, so Paulus praat hier oor asketisme, nie net die nakoming van die Mosaïese wet nie. Baie mense vind 'n "troos" daarin om vir ander te kan wys dat hulle baie godsdienstig of geestelik is weens kos en drank. Sommiges eet nie varkvleis, of beesvleis, of rooivleis op Vrydag nie, of vleis, of vleis en vis nie; omdat dit hulle meer geestelik laat voel.

Wat sou jy dink as ek vir jou sê dat ek persoonlik nie blomkool eet nie, net om ander mense te wys hoe geestelik ek is? Maar as dit belaglik is om nie blomkool te eet nie, wat nie in die Bybel genoem word nie, om spiritualiteit te toon, waarom sou dit dan nie wys dat iemand meer geestelik is deur nie vleis of vis te eet nie, aangesien dit nie in die Hindoe-Vedas, Upanishads, Koran, Bybel of enige ander boek wat deur enigiemand as Skrif beskou word, voorkom nie. As jy God beter wil volg en Hom meer wil behaag, spandeer jou tyd en energie daaraan om te doen wat God gesê het Hy wil hê ons moet doen, en hou op om te doen wat God ons verbied. Moenie sommer uit die bloute jou eie dinge begin uitdink en beweer dat jy God meer geestelik volg nie.

V: In Kol 2:16, hoe beklemtoon sommige mense vandag kos en drank?

A: Mormone mag nie stimulanse soos koffie, tee of gekafeïneerde koeldrank drink nie. Rooms-Katolieke eet dikwels nie vleis (behalwe vis) op Vrydae nie. Rooms-Katolieke gee dikwels iets op vir Vasentyd en vier Mardi Gras, met sy oormaat, net voor Vasentyd begin. Baie Baptiste dink dit is verkeerd om enige alkohol te drink. Natuurlik staan geen van hierdie dinge uitdruklik in die Bybel nie. Die Ou Testament sê dat God se mense destyds nie varkvleis, garnale, skaaldiere, kameel of bloed moes eet nie. Moslems eet nie varkvleis of bloed nie. Baie Hindoes eet nie beesvleis nie. Die Jain-godsdiens leer dat dit meer geestelik is om, so veel as moontlik, niks te eet nie. Daarom honger sommige sogenaamde "godsdienstige" Jain-aanhangers hulself uit tot die dood.

V: In Kol 2:18, wat beteken dit om nie engele te aanbid nie?

A: In die harte van baie mense deur die eeue is die kennis geplaas dat hulle iemand of iets moet aanbid. In Kolose het sommige mense engele aanbid. Aangesien engele as God se skeppings erken word, het hulle waarskynlik probeer om die engele sowel as God te aanbid. Al het hulle ongetwyfeld hul redes gehad (dit was nie toewyding of aanbidding nie, net verering, ensovoorts), het Paulus eenvoudig gesê dat die hele saak verkeerd was.

In sommige Joodse apokriewe literatuur was daar net soveel klem op die ontmoeting met die engele in die hemel as op God. Joodse apokriewe literatuur, soos Jubileums 2:2, 1 Henog 43:1-2; 80:6; 2 Henog 4:1-2, sê dat elke element sy eie engel daaroor gehad het. In gnostiese literatuur handel baie van die tekste oor mindere aeons / halfgode en hoe hulle met mekaar en die hoogste wese, wat teen die skepping van die fisiese wêreld was, omgaan. In Mahayana-boeddhisme lê daar baie klem op die Bodhisattva, wat die ingang tot Nirvana prysgee of uitstel om ander wat tot hulle bid, te help. In sommige vorme van Sjietiese Islam lê daar klem op Moslem-"saints" en die verdienste om hul grafte te besoek. Ook in die Midde-Ooste is daar die Jezidi-godsdiens wat beweer dat hulle 'n wese volg wat kwaad was en in opstand teen God was, maar berou gehad het en nou God volg, of ten minste dit is wat hy vir hulle gesê het en hulle glo. Dus volg hulle daardie wese, die "Peacock," in plaas van net God. In die Rooms-Katolisisme en die Oosters-Ortodoksie aanbid hulle nie engele nie, maar bid hulle tot Maria en ander "sintjies" as tussengangers vir genade uit hul "meriteswinkels", terwyl hulle in plaas daarvan net tot God behoort te bid.

Die Griekse woord vir "diskwalifiseer", katabrabeueto, kan volgens die New International Bible Commentary bl. 1457 "veroordeel" of "teen besluit" beteken. Dit kan verwys na 'n regter wat iemand in 'n atletiese konteks diskwalifiseer. Die uitdrukking kan dus ook vertaal word as "laat niemand jou skeidsregter wees nie" volgens The Expositor's Bible Commentary dl. 11 bl. 205.

Mens kan aflei dat in die gevalle mensdom regoor die wêreld 'n sterk begeerte bestaan om tussengangers te aanbid.

V: In Kol 2:18-23, wat is 'n paar voorbeelde van trots wat as nederigheid vermom is?

A: Sommige Oosterse Ortodokse en Rooms-Katolieke bid tot Maria en oorlede heiliges, omdat hulle voel hulle is te nederig om tot Jesus of die Vader te bid.

V: In Kol 2:20; 3:3, hoe is Christene in Christus dood?

A: Ons moet dood wees wat betref om vir onsself te leef. Net soos Christus letterlik in hierdie wêreld gesterf het, verteenwoordig doop ons dood ten opsigte van om vir onsself te leef, met ons eie weg, wysheid, ambisies en begeertes.

V: In Kol 2:21, waarom is sommige godsdienstige mense so geneig om by God se Woord te voeg?

Spreuke 30:6 waarsku ons om nie by God se woord iets by te voeg nie, sodat jy nie as 'n leuenaar bevind word nie. 1 Korintiërs 4:6 waarsku ons om nie verder te gaan as wat geskrywe is nie. Nietemin is baie godsdienstige mense gretig om verder te definieer as wat geskrywe is. Die idee om 'moenie aanraak nie' by te voeg by wat God beveel het, gaan terug tot die slang se verlei van Eva in Genesis 3:3.

Een manier waarop die Rooms-Katolieke en die Oosters-Ortodokse by God se woord voeg, is wat Rooms-Katolieke teoloë die "driepootbank" van Skrif, Pous en kerkvergaderings noem. Hulle beskou dié as gelykwaardig aan die Skrif. Die Oosters-Ortodokse het gesê dat die woorde van 'n godvresende heilige net so waar is soos die Skrif. Vir albei groepe is dit in hul oë nie genoeg om net die Skrif te hê nie. Sommige Protestante kan ook hiermee bots deur hul eie tradisies. 'n Tweede manier is wat "ontwikkeling van die leer" genoem word. Die idee hier is dat die Skrif vir ons die leer wat ons nodig gehad het, in 'n rudimentêre vorm gegee het. Dit was die edele taak van teoloë deur die eeue om die leer wat ons moet ken, te verfyn, te verduidelik en te ontwikkel. Hulle het hul taak daarvan om die Skrif te verduidelik, verander in die bou van hul eie superstruktuur bo-op die Skrifte. In kontras hiermee is die siening wat ek "biblicisme" noem. Enige leer wat nie in die Skrif geleer word nie, kan verkeerd wees of kan reg wees. Maar selfs al is dit reg, as dit nie belangrik genoeg was vir God om dit in die Skrif te leer nie, maak dit nie regtig saak nie. As jou leer nie ooreenstem met wat die Skrif sê nie, moenie huiwer om die "strooi" weg te gooi nie.

'n Rooms-Katolieke leser het my eendag (hoflik) hieroor uitgedaag. Hy het gevra watter bewyse ons het dat vroeë Christene, nadat die Nuwe Testament geskryf is, die Skrif as gesagvol in hul lewens beskou het (in plaas daarvan om dit net as lekker leesstof te beskou)? Dit het my 'n rukkie geneem om al die bewyse bymekaar te kry, en ek het die vraag in twee dele verdeel: Ou Testament en Nuwe Testament. Na navorsing het ek 41 vore-Nikejese kerkvaders gevind wat van die Skrif as ons gesag gepraat het. 38 vore-Nikejese skrywers het van die Ou Testament as God se Woord gepraat, 28 het geleer dat die Nuwe Testament God se Woord is, en 35 het geleer dat Paulus se woorde gesaghebbend is. In werklikheid gebruik 18 vore-Nikeense skrywers die twee woorde "Ou Testament", wat op 'n Nuwe Testament dui. Die twee woorde "Nuwe Testament" word deur 16 vore-Nikeense skrywers gebruik. Hulle het net soveel liefde, gehoorsaamheid, sorg en omgee vir die Skrif gehad as wat evangelikale vandag het. Jy kan die besonderhede van al die navorsing lees by (en .docx) onder die inskrywings Sc1, Sc2, Sc3, Otc26, Ntc19.

V: In Kol 3:1, waarom is ons hart/affeksie hier die sleutel?

A: Eerstens, vir 'n gelowige, is "As" in sommige vertalings beter vertaal as "Aangesien". Affeksie is wat ons begeer, of wat ons wil vermy. Ons moet slegte geneigdhede en slegte gewoontes uit ons gedagtes uitpluis. Net so sê 2 Korintiërs 4:18 om ons oë op dinge bo te rig, want ons genegenheid sal volg. Soos Spruk 23:7 sê: "Want soos hy in sy hart dink, so is hy" (NKJV). As daar geen verandering in ons genegenheid is nie, sal daar geen verandering in ons gedrag wees nie.

Soos Paulus leer, moet ons onthou dat ons gesterf het, ons lewe met Christus verborge is, en ons saam met Christus opgewek is.

V: Kol 3:5 klink asof dit ons verantwoordelikheid is. Aangesien ons broos en sondig is, hoe kan ons doen wat ons beveel word?

A: Gebroke en sondig wees is net 'n verskoning vir iemand wat met die Heilige Gees vervul is.

V: In Kol 3:8, spesifiek, as jy geneig is tot een van hierdie sondes, hoe moet jy presies "doodmaak" wat vir jou natuurlik mag voel?

A: Die term "ter syde sit" beteken soos om klere ter syde te sit, so 'n analogie kan hier nuttig wees. Dit is net "natuurlik" dat ons klere al hoe vuiler en stinkender word, namate ons dit maande lank dra sonder om dit te verander of te was. Hoe kan jy veg teen wat "natuurlik" is. Jy kan jou klere verander, dit was, en jou self was. Ons kan daagliks na Christus kom, in gebed, Bybelstudie en meditasie. Soos ons in Christus bly, kan ons die geestelike krag hê om ons klere te verander en die Heilige Gees toe te laat om ons te heilig. Ons kan gewillig wees, of eintlik uitsien daarna dat die Heilige Gees ons hart verder sal heilig om beter lief te hê wat God behaag en te haat om te doen wat God haat.

Die woord vir "gierigheid" hier, pleonexia, beteken om meer te wil hê, en dit impliseer die oortuiging dat alles en almal vir jou eie voordeel bestaan.

'n Paar nuttige hulpmiddels is om 'n joernaal by te hou van hoe dit met jou gaan, as 'n herinnering. Ook kan jy oorweeg om 'n Christelike "verantwoordingmaat" te hê wat a) omgee vir jou soos jy is, en b) genoeg omgee vir jou dat hulle jou nie sal laat bly waar jy is nie, wanneer jy eintlik verder moet beweeg om meer Christus-agtig te wees.

Beheer jy jou mond, jou maag en jou gewoontes, of beheer hulle jou?

V: In Kol 3:12, hoe verander ons ons klerekas en voeg ons hierdie dinge by?

A: Jy moet wil slaag in die Christelike lewe. Daar is geen plaasvervanger vir konstante beoefening nie; namate jy doen wat God wil hê jy moet doen, sal dit makliker word. Realiseer dat sommige dele van jou lewe op 'n manier sal "weggaan", en jy wil hê daardie dele moet weggaan.

V: In Kol 3:13, waarom is dit belangrik dat ons iemand anders vergewe?

A: Grolligheid het geen plek in die hart van 'n Christen nie. Soos Tony Evans sê, om te weier om te vergewe is om 'n brug af te brand wat jy moet oorsteek. Jy moet oorsteek, en dit is baie moeiliker om oor te swem, wanneer jy net oor die brug kon loop wat jy pas afgebrand het.

Om te vergewe beteken om los te laat wat hulle gedoen het. Dit beteken om die verpligtinge wat hulle jou verskuldig is, of wat jy dink hulle jou verskuldig is, los te laat vir wat hulle gedoen het.

V: In Kolossense 3:15, in hektiese en stresvolle situasies, hoe kan ons steeds vrede in ons hart kweek?

A: Eerstens, laat ons duidelik wees. Kolossense 3:15 sê nie daar sal nie hektiese of stresvolle situasies wees nie, en Kolossense 3:15 sê ook nie ons moet net vrede hê wanneer dinge nie hekties of stresvol is nie. Ons behoort hierdie vrede die heeltyd te hê, selfs in hektiese en stresvolle situasies. Soos die boekie My Heart Christ's Home leer, moet ons Christus die meester van elke kamer in ons huis laat wees, d.w.s. ons hart. Gee alles aan Hom oor, en die uitkoms is Sy verantwoordelikheid.

V: Indikeer Kol 3:16 dat ons nie musiekinstrumente mag gebruik nie?

A: Dit dui eintlik die teenoorgestelde aan. Mense in die Kerk van Christus wys daarop dat die woorde in hierdie vers na sang verwys, en sang nie musikale begeleiding vereis nie.

Mense in die Kerk van Christus voel dikwels dat as daar nie 'n voorbeeld van iets in die Nuwe Testament gevind word nie, dit nie gedoen behoort te word nie. As daar egter geen voorbeeld is van mense wat hul hande was voordat hulle eet nie, en Jesus het nie sy hande gewas voordat hy geëet het in Lukas 11:38-41 nie, beteken dit dan dat Christene vandag verbied is om hul hande te was voordat hulle eet? – natuurlik nie.

Maar terug by die hoofpunt, in Kolossense3:16 word die gebruik van Psalms genoem. Die instruksies in baie Psalms het die gebruik van musiekinstrumente ingesluit. Sommige hiervan is Psalm 4, 5, 6, 54, 55, 61, 67 en 76. Ander mag ook wees, maar ons is onseker oor die musikale terme. Kolossense 3:16 sê om Psalms te gebruik wanneer julle sing. Probeer hierdie Psalm gebruik: "…Ek wil sing en musiek maak met my hele wese. Ontwaak, harp en lier! Ek sal die dageraad laat ontwaak." (Psalm 108:1-2 BSB) Ek veronderstel dat mense van die Kerk van Christus egter nie moet luister na wat hulle sing nie. ;-)

Psalms wat harpe noem, is Psalm 33:2; 43:4; 49:4; 57:8; 71:22; 81:2; 92:3; 98:5; 108:2; 147:7; 149:3; 150:3.

Hier is nog ander bewyse dat musiekinstrumente in orde is.

Habakuk 3 was 'n lied wat gesing en op 'n snaarinstrument gespeel moes word, volgens Habakuk 3:19.

God se profete in die Ou Testament het met lieren, tamboeryne, fluite en harpe geprofeteer in 1 Samuel 10:5.

Mirjam, die profetes, het God geprys met 'n tamboeryn in Eksodus 15:20.

Davids het 'n harp bespeel en God aanbid volgens 1 Samuel 18:10, asook Psalms 4–6.

Onder Dawid het baie trompette, simbole en ander instrumente laat klink in 1 Kronieke 16:5,6,42.

In Salomo se tempel het sommige harpe gebruik om die Here te dank en te prys in 2 Kronieke 5:12-13.

In Nehemia se tempel het hulle dit met simbole, harpe en lieren ingewy in Nehemia 12:27.

In Openbaring 5:8; 14:2; 15:2 het God se aanbidders harpe gebruik.

Opsomming: Wat Dawid en ander profete in die Ou-Testamentiese tyd gedoen het om God te behaag, en wat die vier lewende wesens en God se volk in hemelse aanbidding sal doen, is nou nie onaangenaam vir God nie. God Self gee aan Sy volk harpe om Hom te prys in Openbaring 15:2. As jy 'n opregte gelowige is, maak dit jou eie.

Sien egter ook die volgende vraag vir twee antwoorde wat mense wat tot die Kerk van Christus behoort, kan gee.

V: In Kol 3:16, gegewe die bewyse vir die gebruik van instrumente in die vorige vraag, hoe sou iemand in die Kerk van Christus reageer?

A: Daar is twee moontlike antwoorde.

Slegs kerkdiens: Baie (waarskynlik byna almal) in die Kerk van Christus is nie in alle omstandighede teen musiekinstrumente nie, en hulle is ook nie teen musiekinstrumente om God mee te aanbid nie. Hulle is slegs teen musiekinstrumente in die kerkgebou en/of tydens die kerkdiens. Ek het van 'n predikant van die Kerk van Christus gehoor wat eens met 'n ander Christen oor die gebruik van meganiese musiekinstrumente gedebatteer het, en later is hy gesien terwyl hy in sy motor na 'n Christelike radiostasie geluister het. Hy was nie skynheilig nie, want dit was blykbaar net in die kerkdiens dat hy teen musiekinstrumente was.

Daar is egter geen skrifgedeelte wat onderskei tussen 'n kerkdiens en 'n aanbiddingsdiens nie. Trouens, daar is geen skrifgedeelte wat sê dat in enige soort aanbiddingsdiens sang aanvaarbaar is, maar musiekinstrumente nie.

Nuwe-Testamentiese tye: Sommiges mag sê dat musikale instrumente net in die Ou Testament aanvaarbaar was, aangesien die Nuwe Testament geen voorbeelde gee van aanbidding met musikale instrumente op aarde nie.

Die Nuwe Testament sê egter nie dat dit afgeskaf is nie, en dit is inderdaad nie afgeskaf nie, aangesien mense in die toekoms steeds harpe in die Hemel sal gebruik.

Almal kan oor drie punte saamstem.

1. Dit is aanvaarbaar om God te prys en sonder musiekinstrumente te sing.

2. Alhoewel sewe engele in Openbaring trompette gehad het, was die sewe trompette nie bedoel om musiek te maak nie.

3. As 'n persoon se fokus in 'n kerkdiens op iets anders as God is, soos om instrumentale musiek of sang te hoor, moet hulle hul fokus op God rig.

V: In Kol 3:16, wat dink u van die Kerk van Christus; hoe Bybels is hulle?

A: Die Kerke van Christus is baie heterogeen. Ek het in interdenominasionele Christelike Studente-verenigings op kampus gedien saam met wonderlike broers en susters uit die Kerk van Christus. Ongelukkig dwaal hulle oor sommige dinge van die Bybelse leer af, soos musiekinstrumente, waterdoop, ensovoorts. Tog kon daardie mense uit die Kerk van Christus en dié wat nie daartoe behoort nie, saamstem dat Hy wat ons verenig het, groter was as wat ons verdeel het. Niks van hierdie verskille is egter hier die primêre kwessie nie. Die primêre kwessie hier is met 'n tweede groep mense, wat ook Kerk van Christus genoem word.

Die eerste groep sê (oor die algemeen) dat jy nie meganiese musiekinstrumente in die kerk moet hê nie. Die tweede groep sê ook dat meganiese musiekinstrumente in die kerk 'n teken van die antichris is en mense na die hel stuur. Die eerste groep glo dat God vernuwende werk verrig tydens waterdoop. Die tweede groep glo ook dat almal wat met hulle verskil oor hul interpretasie, na die hel gaan.

Die eerste groep is baie "Arminiaans" in hul siening en glo nie in die versekering van verlossing nie. Die tweede groep het ek persoonlik gehoor hoe hulle hoog van Pelagius praat, en hulle ontken dat mense sondig gebore is. Voorbepaling blyk vir hulle 'n vuil woord te wees.

Mense in die eerste groep is Christelike broers en susters wat sommige foute het. Mense in die tweede groep lyk baie of hulle hul dogmatiese interpretasies in die plek van Christus se verlossende bloed stel.

Behalwe hierdie twee breë kategorieë van die Kerk van Christus, is daar 'n derde groep, genaamd Boston Church of Christ (= Church of Christ International). Hierdie mense dink dat al die ander van die Kerk van Christus (asook alle ander denominasies) verkeerd is en vals groepe is wat nie God verheerlik nie. Anders as die eerste twee groepe, het die Boston Kerk van Christus ook sekte-agtige praktyke, soos dat gelowiges elke sonde aan die ouderlinge moet bely, wat dit in 'n databasis invoer en moontlik oor 'n lid se kop kan hou as die lid probeer weggaan.

V: In Kol 3:17, hoe doen ons alles, selfs sekulêre dinge, in die naam van die Here Jesus?

A: Alles wat ons doen, moet ons doen asof ons dit vir God doen. Dit kan op vier maniere wees: wees afhanklik van die Here, erken die gesag van Jesus, werk so hard as vir die Here, werk soos God wil hê jy moet as 'n getuie. Wanneer jy by die werk is en niemand kyk nie, werk jy dan steeds hard ten bate van die maatskappy?

'n Christen het 'n bord bo hul kombuissink gehad, waar hulle die skottelgoed gewas het, waarop gestaan het: "Goddelike diens word hier drie keer per dag gehou." (the Believer's Bible Commentary bl.1950)

V: In Kol 3:18, in 'n behoorlike, goddelike huwelik hoe moet vroue hulle aan mans onderwerp op 'n manier dat mans nie aan vroue moet onderwerp nie, aangesien Ef 5:21 sê almal moet aan mekaar onderwerp?

A: Besef dat mans en vroue voor God gelyk is. Maar soos die Vader en die Seun gelyk kan wees, en tog die Seun Hom aan die Vader onderwerp het, is man en vrou gelyk, en tog onderwerp die vrou haar aan die man, soos The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 683 en Dick Lucas se The Message of Colossians & Philemon Revised Edition bl. 136 sê.

As julle nie saamstem nie, moet julle dit bespreek. Maar as daar steeds geen ooreenkoms is nie, moet die man besluit.

Wat as die vrou nie gehoorsaam nie? Die Bybel sê nooit dat die man die vrou moet dwing of haar moet laat gehoorsaam nie. Die man moet dit voor die Here bring. As jy meer daarop gemik is om op jou eie inisiatief op te tree as om te bid, is dit 'n probleem in enige situasie.

Vroue onderwerp hulle aan hul mans soos Sara aan Abraham in 1 Petrus 3:5. Onderwerp julle net in die Here. Mans is nie diktators nie, en vroue is nie eiendom nie. In werklikheid word vroue getoon om 'n groot rol te speel in die koop van eiendom en hul eie finansiële besluite in Spreuke 31:10-31.

In teenstelling hiermee is vroue en slavinne in die Islam soos eiendom.

Wanneer 'n mens 'n vrou, dienskneg of vee ontvang, moet hy die voorkop daarvan gryp en tot Allah bid. Ibn-i-Majah vol.3 nr.1918 bl.157

Oor vroue in die algemeen, hier is wat Mohammed gesê het. "'n Slaaf is 'n herder van sy meester se eiendom en 'n vrou is 'n herder van haar man se huis en kinders." Abu Dawud vol.2 nr.2922 bl.827. Let wel dat die huis en kinders hier aan die man behoort.

Yahya het vir my oorgedra van Malik van Zayd ibn Aslam dat die Boodskapper van Allah, mag Allah hom seën en vrede gee, gesê het: "Wanneer jy 'n vrou trou of 'n slavin koop, vat haar by die voorlok en vra om Baraka [seën]. Wanneer jy 'n kameel koop, vat die bokant van sy bobbel en soek skuiling by Allah teen Shaytan." Muwatta' Malik 28.22.52

V: In Kol 3:18-22, wat het al hierdie verse gemeen?

A: Dit is wedersydse pare. Paulus praat nie oor die vrou sonder die man, die kind sonder die ouer, en die slaaf sonder die meester nie. Wanneer jy dink dat ander mense verantwoordelikhede teenoor jou het, en jy geen verantwoordelikhede teenoor hulle het nie, is jou gedagtes ver van wat Paulus hier in gedagte het.

V: In Kol 3:18-22, wat is behoorlike en onbehoorlike maniere om aan iemand anders onderdanig te wees?

A: Selfs al het iemand nie gesag oor jou nie, as hulle iets beveel of wil hê, en dit is nie onwettig, oneties of teen God nie, waarom doen jy dan nie wat hulle vra nie? Natuurlik, as hulle jou beveel of begeer om iets te doen wat in stryd is met wat God behaag, kan jy as 'n gehoorsame kind van God dit nie doen nie. God gebruik dikwels mense in gesag oor ons om ons te rig, en ons behoort dikwels hul leiding te volg, - maar nie altyd nie.

Kom ons kyk na 'n voorbeeld en sien hoe die antwoord op hierdie vraag soms nie so eenvoudig is nie. Stel jou voor, byvoorbeeld, 'n man of ouer beveel jou om nooit na kerkdienste te gaan of daarna te luister nie. Aangesien God ons in Hebreërs 10:25 beveel het om nie die byeenkoms met ander te verwaarloos nie, moet jy steeds Hebreërs 10:25 gehoorsaam. Moet jy sagkens, maar openlik, verklaar dat jy daardie bevel moet ongehoorsaam en steeds met ander gelowiges moet saamkom, of moet jy dit geheim doen? Miskien, as jou lewe in gevaar is, moet jy dit geheim doen. Wat as hulle jou verbied om na 'n bepaalde kerk te gaan, maar jy kan na 'n ander kerk gaan. Dan moet jy na 'n paar dinge kyk. Eerstens, as die ander kerk waarheen hulle wil hê jy moet gaan nie ernstig is oor die volg van God se Woord nie, moet jy daardie bevel ongehoorsaam wees. Jy moet ook die rede vra waarom hulle jou verbied om na 'n bepaalde kerk te gaan. Dit kan om 'n goeie rede wees, byvoorbeeld as daardie kerk betrokke is by grove ongehoorsaamheid aan God. Maar as dit is omdat hulle nie saamstem met 'n sekondêre of onbelangrike leer nie, of as gevolg van 'n kleinlike, onversorgde kwetsing, dan kom die versoek nie van God af nie. Wanneer jy egter iemand se bevel aan jou ongehoorsaam is omdat jy God moet gehoorsaam, kan jy dikwels gevolge of twis ervaar. Maar wees bly, want God sien die vervolging wat jy vir Hom deurmaak.

As 'n tweede voorbeeld, sê ons dat 'n baas by die werk jou vriend of vriendin belaglik maak of met minagting behandel, of hulle nou teenwoordig is of nie. Jy behoort nie saam te lag met hul vernederende humor nie, maar moet jy dan net niks sê nie, of moet jy jou vriend verdedig, selfs al loop jy die risiko om die persoon oor jou kwaad te maak of ten minste te irriteer? Hoe behoort jy dit te doen?

V: In Kol 3:18-22, vir die teenoorgestelde van hierdie vers, wat is 'n paar verkeerde maniere waarop iemand mag probeer om iemand anders se gesag te ontnem?

A: Kleinag hul gesag agter hul rug, of anders voor hulle. Dit is soms goed om dinge te bevraagteken, maar moenie aanhou om dinge te bevraagteken nie, veral nie voor ander nie. Jy behoort hulle te adviseer oor die neem van 'n besluit, maar as die besluit by hulle lê om te neem, en hulle het dit reeds geneem, moenie dit voortdurend bevraagteken of ondermyn nie.

V: In Kol 3:20; Mt 10:37, moet kinders hul ouers gehoorsaam?

A: Kinders moet hul ouers eer (Eksodus20:12 ; Deuteronomium5:16 ), en hul ouers gehoorsaam (Kolossense3:20 ; Eksodus 21:17; Levitikus 20:9), in die Here (Efe­siërs 6:1), maar hulle mag nie hul ouers of enigiemand anders meer liefhê as wat hulle God liefhê nie (Matteus10:37 ). As 'n analogie behoort jy die wette van jou staat te gehoorsaam, behalwe wanneer dit bots met die wette van jou land. Net so behoort jy jou ouers te gehoorsaam, behalwe wanneer dit bots met wat God gesê het.

Vir 'n perfekte voorbeeld kan 'n mens na Jesus en Sy moeder kyk. Toe Jesus se ouers teruggekeer het na die Tempel en Hom daar gevind het, het Jesus kalm Sy optrede verduidelik in Lukas 2:41-50. Jesus het aan Maria se versoek om water in wyn te verander voldoen, al was dit nog nie Sy tyd nie (Johannes 2:1-11). Tog, toe Jesus se moeder en broers gekom het om Hom weg te neem, het Jesus geweier om saam met hulle te gaan (Markus 3:31-35).

V: In Kol 3:20, hoe moet ons ons jong kinders oplei?

A: Ons voorbeeld kan ten minste so belangrik wees soos wat ons sê. Ouers moet verenig wees in hul ouerskap. Dit is moeilik vir 'n kind wanneer een ouer sê iets is verkeerd, en die ander ouer die eerste ouer ondermyn.

Ons moet kinders nie in 'n woede-uitbarsting, onregverdig of sonder om die rede te verduidelik, straf nie. Dit is heeltemal in orde om vir 'n kind te sê: "Ek gaan jou hiervoor dissiplineer, maar nie nou dadelik nie. Ek gaan eers afkoel." Moet nooit dinge doen wat 'n kind permanent kan beseer nie, soos om hulle ore te slaan, hulle kop te slaan of hulle gewelddadig te skud nie.

Moenie julle kinders vervreem of ontmoedig nie.

V: In Kol 3:20, watter rolle het ouers teenoor hul volwasse kinders?

A: Opdragte vir jonger kinders word meer leiding en aanbevelings vir volwasse kinders. Ouers moet besef dat die kind in een of meer areas meer sal weet as die ouer, en die ouer moet daaroor bly wees. Maar volwassenes kan steeds ook dwaas foute maak. Hopelik sal hulle, met die wyse woorde en vertroue wat julle oor die jare opgebou het, steeds na jou luister.

V: In Kol 3:20, hoe moet volwasse kinders hul ouers eer?

A: Dink in terme van verlede, hede en toekoms.

Verlede: Op 'n stadium sal jy agterkom dat jy nou in sekere areas meer weet as hulle ooit geweet het. Jy kan dalk nou beter in staat wees om beide hulle en jouself te beskerm as wat hulle hulself en jou kan beskerm. Nietemin moet jy dankbaarheid toon vir die belegging van hulle lewe in jou, jou sorg en beskerming, jou onderhou en die deel van hulle wysheid, soos hulle dit gehad het. Jy het waarskynlik besef dat hulle nie perfekte ouers was nie, en jy sal ook nie wees nie. Maar eer hulle daarvoor dat hulle hul bes gedoen het.

Huidige tyd: Sowel in die privaatheid as in die openbaar behoort jy dankbaarheid te betoon vir die rol wat hulle gespeel het, en respek vir hulle te toon. Een ding wat baie ouers die meeste van hul volwasse kinders wil hê, is 'n deel van hul tyd. Jy mag 'n besige skedule hê, maar jy behoort steeds om jou ouers te besoek of met hulle te gesels 'n prioriteit te maak.

Toekoms: Op 'n stadium sal jou ouers waarskynlik meer hulp, wysheid en dalk finansiële ondersteuning nodig hê as wat hulle het. Net soos hulle vir jou gesorg het toe jy jonk was, kan jy dieselfde vir hulle teruggee wanneer hulle oud is. Onthou ook dat jou eie kinders kyk en leer uit die voorbeeld van hoe jy vir jou ouers sorg.

V: In Kol 3:22, waarom moet slawe hul meesters gehoorsaam?

A: Die Nuwe Testament het nie slawerny aanbeveel nie, maar dit het dit ook nie veroordeel nie. Selfs wanneer die omgewing nie goed was nie, soos wanneer 'n Christen 'n onregverdige meester gehad het met onregverdige lyding in 1 Petrus 2:18-19, moes Christene steeds onder hierdie slegte toestande volhard. Dit sou gewoonlik beter gaan met die Christene in hierdie lewe, en dit sou 'n getuienis wees vir ander van Christus wat in hulle woon.

V: In Kol 3:22, hoe moet ons diegene onder ons op die werk behandel?

A: Behandel die mense onder jou met waardigheid en respek. Betaal hulle betyds vir wat hulle doen, en hou jou beloftes aan hulle. Die Goue Reël, doen aan ander wat jy wil hê hulle moet aan jou doen, sal jou ver bring. Watter goeie eienskappe het jy by vorige base gesien wat jy gehad het? Hoe is jy, of hoe moes jy, regverdig deur jou vorige base behandel gewees het? Behandel jou ondergeskiktes (dié onder jou) op dieselfde wyse. Bely jou foute. Moenie verbaas wees dat die mense onder jou foute maak nie, tensy jou maatskappy net perfekte mense in diens neem. Jy kan die foute uitwys en bespreek hoe om te leer om in die toekoms soortgelyke foute te vermy. Maar jy wil nie die indruk wek dat jy daardie fout nooit sal loslaat nie – dit wil sê, as jy wil hê hulle moet aanhou vir jou werk. Moenie oorkom asof jy net die slegte dinge wil weet om dit in 'n beoordeling teen hulle te gebruik, maar al die goeie dinge sal vergeet nie.

Maak nooit spot met die mense onder jou nie, of hulle nou teenwoordig is of nie.

Laastens, wat die mense onder jou betref waarmee jy elke dag saamwerk, oorweeg dat hulle dalk iets belangriks het om jou te leer. Jy mag blinde kolle hê, maniere waarop jy moet verander en verbeter, waarvan jy dalk nie eens bewus is nie. Vra hulle om terugvoer oor hoe jy beter kan wees in wat jy doen.

V: In Kolossense 3:22, hoe moet ons diegene bo ons by die werk eer en respekteer?

A: Wys vir hulle dat jy hulle respekteer, of ten minste hul posisie. Maar moenie net 'n mense-behagter wees nie. Dit is goed om te komplimenteer en aan te moedig, maar moenie dinge sê wat nie waar is of onopreg is nie. Wanneer jy nie met hul benadering saamstem nie, het jy 'n verantwoordelikheid om vir hulle voor te stel wat jy as die beste manier van optrede beskou, ten minste een keer. Maar as hulle dit nie wil aanvaar nie, is daar geen sin om hulle daaroor te terg nie. Hulle het reeds hul besluit geneem en moet daarmee saamleef. Dit is goed om dinge per e-pos te stuur en te dokumenteer, om jou optrede later te kan regverdig. Die baas het die reg om jou te sê wat om te doen, maar hulle het nie die reg om jou as 'n sondebok te gebruik nie. Soos een bestuurder 'n bord bo sy hokkie gehad het wat (humoristies) gesê het: "Ek sê nie dis jou skuld nie. Ek sê ek gee jou die skuld." Maar aan die ander kant moet ons verantwoordelikheid neem en ons eie foute of verkeerde besluite erken.

Bosse is mense, en hulle kan ontmoedig raak en het ook aanmoediging nodig. Hulle kan ook van mening verander omdat eksterne omstandighede verander wat nie voorspel kon word nie. Baas­se kan ook van mening verander wanneer niks verander het nie, behalwe dat hulle dalk iets geleer het. Soos 'n sagteware­argitek altyd gesê het: "Ek behou die reg voor om slimmer te word." Dit is in orde om dit een keer aan te roer om seker te maak van die nuwe rigting, wat die ou rigting weerspreek, maar moenie daaroor aanhou hameren nie. Ons is ook nie perfek nie.

V: In Kolossense 4:1, hoe behandel jy iemand wat onder jou is regverdig, by die werk, in die kerk, in die weermag of in 'n politieke amp?

A: Daar is ten minste drie aspekte om iemand onder jou "reg en regverdig" te behandel.

Om jou woord te hou: As 'n persoon ingestem het om vir jou te werk onder verskeie voorwaardes en vergoeding, sodra hulle hul ander potensiële werksgeleenthede prysgegee het, gaan jy dan getrou bly aan wat ooreengekom is? Of, nou dat hulle nie in so 'n goeie posisie is om elders heen te gaan nie, gaan jy die voorwaardes en/of vergoeding in jou guns verander? As jy 'n voornemende werknemer is, en jy het mondelings of skriftelik ooreengekom om vir 'n sekere bedrag geld te werk, as 'n beter aanbod opduik, sal jy jou woord breek, terugkom en dreig om jou woord te breek tensy hulle jou meer gee, of sal jy 'n man of vrou van jou woord wees?

Die goue reël: Matteus 7:12 sê om met ander te doen soos jy wil hê hulle moet met jou doen. As jy in jou werknemer se posisie was en 'n goeie baas gehad het, hoe sou daardie goeie en regverdige baas jou behandel het? Wees daardie goeie baas!

Geen bevooroordeling nie: Is jy meer of minder vergewend teenoor sekere mense onder jou wat 'n fout maak as teenoor ander wat onder jou is? Beskou jy die harde werk en bydraes van sommige werknemers meer werd as dié van ander, bloot omdat jy weet wie hulle is? Jy sal waarskynlik verskillende take aan verskillende werknemers toewys op grond van hul vaardighede en ervaring, maar gee jy konsekwent aan sommige werknemers die "vetpot"-take wat byna gewaarborg is om hulle te laat groei en goed te laat lyk, terwyl ander werknemers take kry wat, hoe goed hulle ook al presteer, hul bydraes vergete sal laat wees? Stel jy, dalk onbewustelik, sommige werknemers op om te misluk? God beveel ons in Jakobus 2:1 om nie partydigheid te toon nie. Die konteks in Jakobus is iemand wat die kerk binnekom, maar die toepassing is universeel. Levitikus 19:15 sê om nie guns te bewys aan die rykes of die armes nie, en alhoewel ons nie meer onder die reëls van die Mosaïese Wet is nie, geld die voorskrif steeds.

Wil jy hê mense onder jou moet gemotiveerd wees om hard te werk? Hou dan op om hierdie drie dinge te verwaarloos.

V: In Kol 4:2-18, hoe hou hoofstuk 4 verband met Kol 3:18-25?

A: Kolossense 3:1-17 vertel ons hoe om 'n egte, behaaglike, volwasse Christelike lewe individueel met Christus te lei. Kolossense 3:18–4:1 vertel ons hoe om ons verhoudings in God se hande te plaas. Maar Kolossense 4:2–18 is nie net vinnige groete en 'n sluiting nie, maar eerder gee Paulus vir ons voorbeelde van hoe verhoudings sy bediening 'n turbo-aandrywing gegee het deur sy 'vennootskappe in die evangelie' met ander gelowiges.

V: In Kol 4:2, wat beteken dit om in gebed "waaksaam" te wees?

A: Efesiërs 6:11-17 sê vir ons om die volle wapenrusting van God aan te trek, en dan sê Efesiërs 6:18 vir ons om te bid. Het jy al gehoor van die doeltreffende soldaat wat goed toegerus was, maar net vir die geveg opgedaag het wanneer hy lus was? – ek ook nie.

Om waaksaam te wees in gebed beteken om te waak teen moeg word in gebed en in "geestelike slaperigheid" te verval. Ons moet die dissipline hê om volhardend te wees in gebed vir God se koninkryk, ander se behoeftes en ons eie. In die gelykenis van die onregverdige regter in Lukas 18:1-8 gee Jesus 'n voorbeeld van die volharding wat ons behoort te hê. As volharding voor 'n onregverdige regter sou werk, hoeveel te meer sal dit by ons goeie Vader werk? Maar aan die einde van die gelykenis bevraagteken Jesus nie die Vader se wil nie, maar eerder ons geloof om te volhard. Wanneer God jou sien bid, sien Hy 'n "bestendigheid" in jou? Epafras het altyd vir hulle in gebed gewerk in Kolossense 4:12, waarom kan hulle nie ook saamwerk nie? Kolossense 4:2-3 dui daarop dat Paulus nie sou rus totdat hy elke geleentheid, deur woord, daad of gebed, benut het om die evangelie te deel nie, en so behoort hulle ook nie te rus nie.

V: In Kol 4:3 was Paulus so geestelik, so wys en so hardwerkend, waarom sou iemand soos hy enige behoefte gehad het om gebed van die Kolossense te vra?

A: Hier vra Paulus spesifiek dat deure vir die evangelie geopen word. Paulus het duidelik gesien dat sy eie getroue geestelike lewe, toewyding, wysheid, geloof en harde werk nie die geleenthede vir die evangelie wat hy gesoek het, sou open nie; net God kon dit doen. God sou dit deur ons gebede doen. Dit was nie weens enige gevoel van onvoldoende by Paulus nie, maar eerder Paulus se besef van hoe belangrik gebed tot God was, anders sou sy werk ondoeltreffend wees. Die mees nuuskierige is dat jy in teenstelling nie sien dat Paulus mense vra om te bid dat hy uit die tronk vrygelaat word nie, behalwe vir 'n kort en omseilende "gedenk my kettings" in Kolossense 4:18. Dit is amper asof Paulus dink: "dat ek in die tronk gegooi word is nie 'n groot saak vir die doeltreffendheid van my bediening nie, maar dat julle nie vir my bid nie, is dit wel." As gebed, beide sy eie en dié van ander, so krities was vir Paulus se werk, hoe belangrik ag jy gebed vir jou bediening?

V: In Kol 4:5, watter maniere is daar, hetsy doelbewus of onbedoeld, waarop ons kan versuim om ons wyslik te gedra in die teenwoordigheid van nie-Christene?

A: Ons kan wegsteek dat ons Christene is, ons kan ons getuienis kompromitteer, en ons kan ander sonder rede antagoniseer.

Weerhou: Wat betref die weerhou daarvan dat ons Christene is, was ek een keer, as kollegestudent met 'n somerbaan, in die kafeteria gesit met iemand wat ek nie geken het nie, en ons het begin gesels. Ek het my langtermynplanne en my begeerte om 'n sendingwerker te word, genoem. Hy het onmiddellik gesê: "Aha! Ek het gedink jy is 'n Mormoon." Ek het dit vinnig reggestel, maar ek het nie oor Jesus en wat Hy vir my beteken gepraat nie.

Ek het van 'n man gelees wat eendag by die werk opgedaag het en aangekondig het dat hy 'n Christen geword het. 'n Christen by die werk het hom gelukgewen, en die nuwe Christen het die ouer Christen vreemd aangekyk. Hy het gesê: "Weet jy dat jy die rede is waarom ek dit vir 'n aantal jare uitgestel het om Christen te word?" Die ouer Christen was oorweldig en het gevra waarom. Die nuwe Christen het gesê dat jy ook altyd tevrede gelyk het en jou lewe op orde gehad het. Ek het nooit geweet dat jy 'n Christen was nie, en ek het gedink dat as jy jou lewe op orde kon hê en nie 'n Christen hoef te wees nie, dan hoef ek ook nie een te word nie.

Om ons getuienis te kompromitteer kan insluit om God openlik te ongehoorsaam of andersins ons gehoorsaamheid aan God te vertraag, ter wille van ons werk, vriende of familie.

Deur ligsinnig te praat oor die Christendom, ons toewyding, of ons kerkgang.

Spandeer jy al jou tyd aan dwase praatjies en grappies, sodat ons vriende nie dink ons is ernstig nie? Daar is tye wanneer ons ernstig met hulle moet wees, deur die evangelie te deel.

Ander antagoniseer: Die evangelie is onvermydelik aanstootlik vir sommige, en ons moet ons nie daaroor bekommer nie. Maar ons moet vermy om nie-Christelike bure onnodig aanstootlik of irritant te maak.

V: In Kol 4:6, hoe moet ons spraak met genade wees, gesout en in staat om almal te antwoord?

A: Ons spraak moet genadig wees, nie aanstootlik, antagonisties of bitter nie. Maar ons moet ook maniere soek om God se genade te deel. Sout bewaar, gee geur en laat mense dors word. Ons moet net gesonde spraak hê, vry van vloektaal, laster, skinder en kibbelen. Ons moet uit ons lewe praat om hulle die vreugde van die verlossing te wys. Laastens moet ons praat om hulle dorstig te maak om meer te weet oor Christus, ons Lewende Water. Is jou praat die moeite werd? Is dit wat jy gaan sê die moeite werd om te sê, en moet dit gesê word?

Ons moet die gewaagde deel van die evangelie met takt en diskresie balanseer. Die regte balans hang af van die situasie en die gehoor. Soms, veral in 'n kantooromgewing, is daar 'n beperking op hoeveel direkte evangelisasie jy kan doen, veral wanneer jy aan die werk is. Maar jy kan goddelike spraak hê en op vrae oor die hoop wat jy het, antwoord soos dit ontstaan. Of soos Dick Lucas in The Message of Colossians & Philemon Revised Edition, bl. 152, sê: "aanvaar geleenthede om te deel eerder as om dit te skep."

V: In Kol 4:7, is Kolossense op dieselfde tyd geskryf as Ef, 2 Tim en Tit?

A: Beide Efesiërs6:21 en Kolossense 4:7 sê dat Tikhikus dit persoonlik aan hulle sal vertel. In 2 Timoteus 4:12 sê Paulus hy het Tikhikus na Efese gestuur. In Titus 3:12 sê Paulus hy sal Artemas of Tikhikus na Titus stuur. Tikhikus was die draer van hierdie briewe, en Tikhikus het waarskynlik geen idee gehad dat mense hom vir meer as 2 000 jaar sou ken weens die perkamentstukke wat hy gedra het nie.

In Titus 3:12 was Paulus egter vry, en die ander verwysings was toe hy in die tronk was, so daar was ten minste twee reise. Aangesien daar ten minste twee reise was, kon daar drie of meer gewees het. Hoe dit ook al sy, raak dit nie die Christelike leer of die Skriftuurlike gesag (genoem kanonieklikheid) van die briewe nie.

V: In Kol 4:9, waarom het Paulus hom hier nie opgehef deur sy lesers te vertel dat Onesimus weggeloop het en dat Paulus hom oortuig het om terug te keer nie?

A: Paulus het net sy naam genoem en dat Onesimus getrou was. Die Kolossense sou reeds geweet het wie Onesimus, een van hulle, was. Paulus het nie nodig gehad om vir hulle te sê wie Onesimus was nie, om homself groot te praat, of om te sê dat Onesimus weggeloop het. Paulus het geen sin gesien om iets negatiefs oor Onesimus na vore te bring nie, net soos ons nie negatiewe dinge oor ander moet opper nie, tensy daar 'n goeie rede is om dit te doen. Soos The Expositor's Greek Testament, deel 3, bl. 545 dit stel: "so 'n weglating hier is kenmerkend van Paulus se delikaatheid." En terloops, wanneer iemand groot moeite doen om hulleself op te bou, is dit gewoonlik vir almal duidelik, of ten minste vir almal behalwe hulleself, dat dit is wat hulle doen.

V: In Kol 4:10, waarom sê Paulus vir die Kolossense om Markus te verwelkom, aangesien hy hulle nie gesê het om enigiemand anders te verwelkom nie?

A: Dit was duidelik dat hulle almal wat die Here bedien, moes verwelkom, maar daar kon 'n vraag in hulle gedagtes wees oor Markus. Baie sou waarskynlik goed bewus gewees het dat Markus sy pos verlaat het en vroeër Paulus se bediening in die steek gelaat het. In plaas daarvan om in die besonderhede oor Markus in te gaan vir enigiemand wat nie reeds vertroud was met Markus se mislukking nie, praat Paulus ondirect, sodat die ingewydes sou verstaan dat Markus teruggekom het, met Paulus versoen is, en dat hul verhouding en vennootskap in die evangelie herstel is.

V: In Kol 4:11, wat is die treurige punt wat Paulus hier maak?

A: Paulus het 'n beleid gehad om eers na die Joodse sinagoge te gaan en aan die Jode te preek, en daarna aan die heidene. Maar ondanks sy ekstra aandag aan die Jode, was hierdie die enigste Joodse mense wat onder sy werkers was. Soms, wanneer ons dink ons het 'n bediening "heeltemal uitgedink" of so ons dink, dra dit wat ons gedink het belangrik sou wees, min vrug, en dit waaraan ons nie soveel aandag gegee het nie, dra meer vrug.

V: In Kol 4:16, is die brief van Laodicea 'n verlore boek van die Bybel?

A: Nee, om twee redes.

1) Eerstens sou dit nie noodwendig deel van die Bybel wees nie, want selfs al was daar regtig 'n verlore boek, is God nie "gedwing" om enige boeke te bewaar wat Hy nie wou bewaar nie. As 'n kanttekening was daar 'n vervalste brief aan die Laodicense, maar dit is in die vierde eeu geskryf en destyds as 'n vervalsing erken.

2) Tweedens, was daar 'n verlore boek, of is dit die brief wat ons ken as die Brief aan die Efesiërs?

2a) Dit sou moontlik 'n brief kon wees wat nie bewaar is nie, soos geleer in The New International Bible Commentary, bl. 1459, en The Expositor's Bible Commentary, vol. 11, bl. 226.

2b) Paulus sê nie in Kolossense dat hy 'n brief aan die Laodicense geskryf het nie, maar eerder dat een van sy briewe in omloop was en uit Laodicea gekom het. Efeuse was ongeveer 100 myl (160 km) van die stad Kolose af, en Laodicea was tussen die twee, 10–12 myl (16–19 km) wes en 'n bietjie suid van Kolose. Hierdie brief was dus 'n rondbriew, wat ons ken as die Brief aan die Efesiërs.

V: In Kol 4:17, hoe sê jy as 'n Christelike baas of toesighouer vir iemand onder jou dat hulle meer aandag moet skenk aan die uitvoering van hul werk?

A: Archippus in Filemon 1-2 was waarskynlik die seun van Filemon en Apphia. Dit het moontlik verwys na die drie van hulle wat die weggeloopte slaaf Onesimus terug aanvaar het. Aan die ander kant kon dit ook na ander bedieningspligte verwys het, benewens die terugaanvaarding van Onesimus.

Om vir iemand te sê dat hulle hul werk beter moet doen, hetsy in 'n bediening of by die werk, kan daar ten minste vyf stappe wees.

1) Die eerste is om die beste benadering te oorweeg om die persoon te bereik, gegewe die erns van die probleem.

2) Die tweede kan wees om te bevestig dat jy hulle respekteer, hul werk waardeer en die goeie dinge wat hulle gedoen het.

3) Die derde is om hul aandag te vestig op wat regtig moet verander. Dit kan die gevolge vir die organisasie insluit as hulle nie verander nie, of as hulle dieselfde ding weer doen, asook die gevolge vir hulle self.

4) Die vierde is om die verhouding te behou, dat jy steeds omgee vir en respek het vir hulle, en hoop dat dit, nadat dit reggestel is, net in die verlede sal verdwyn.

5) Laastens wil jy dalk die datum, wat jy gesê het, wat hulle gesê het, wat ooreengekom is, aksiepunte en 'n tydperk waarin die aksiepunte voltooi moet word, dokumenteer.

V: In Kol, waarom behoort hierdie boek in die Bybel te wees?

A: Daar is ten minste drie redes.

1. Paulus het dit geskryf, en hy was 'n apostel. Petrus het in 2 Petrus 3:15-16 getuig dat Paulus se woorde Skrif is.

2. Paulus self het gesê hy was 'n apostel in Romeine 1:1; 1 Korintiërs 1:1; 9:1, 2 Korintiërs 1:1, 11:5; Galasiërs 1:1; Efesiërs 1:1; Kolossense 1:1; 1 Timoteus 1:1; 2:7; 2 Timoteus 1:1; Titus 1:1.

3. Bewyse van die vroeë kerk. Sien die volgende vraag vir skrywers wat na verse in Kolossense verwys het.

V: In Kolossense, hoe weet ons dat wat ons vandag het 'n betroubare bewaring is van wat oorspronklik geskryf is?

A: Daar is ten minste drie goeie redes.

1. God het belowe om Sy Woord te bewaar in Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1 Petrus 1:24-25; Matteus 24:35.

2. Bewyse van die vroeë kerk. Vroeë kerkvaders tot by die Konsilie van Nicea I (325 n.C.) het ongeveer 105 keer uit Kolossense aangehaal, nie ingesluit toespelings nie. Hulle het 69,4% van die boek Kolossense aangehaal, met gedeeltelike verse as breuke getel. Dit is 65,97 uit 95 verse in totaal.

Hier is die 17 pre-Nikeese skrywers wat ons weet na verse in Kolossense verwys het.

Klemens van Rome (96-98 n.C.) verwys na Kolossense 1:18 1 Klemens hfst.24 dl.1 bl.11; dl.9 bl.236

Epistel van Barnabas hoofstuk 12 bl. 145 verwys na Kolossense 1:16.

Irenaeus van Lyon (182-188 n.C.) haal Kolossense 3:5 aan as deur die apostel in die brief aan die Kolossense. Irenaeus Tegen die Ketters boek 5 hfst.12.3 bl.538

Die Muratorianse Kanon (c. 190–217 n.C.) noem Paulus se brief aan die Kolossense, sowel as sy ander 12 briewe.

Klemens van Alexandrië sê: "en op 'n ander plek sê hy [die apostel]: 'tot die kennis van al die geheimenis van God in Christus, in wie al die skatte van wysheid en kennis verborge is.'" (Kolossense 2:2b-3) Stromata (193-202 n.C.) boek 5 hfst.12 bl.463

Tertullianus (198–220 n.C.) parafraseer Kolossense 1:21 as die "apostel … sy brief aan die Kolossense" in Oor die Opstanding van die Vlees hfst. 23 bl. 561

Hippolytus (222-235/6 n.C.) haal Kolossense 1:19 aan ('n paar woorde in 'n ander volgorde) in Die Weerspreking van alle Ketterse Leringe, boek 8, hoofstuk 6

Origenes (225-253/254 n.C.) haal Kolossense 1:15 aan as deur Paulus. de Principiis boek 1 hfst. 5 bl. 247

Novatianus (250-257 n.C.) haal Kolossense 1:16 aan as deur "die apostel" Traktaat oor die Drie-eenheid hfst. 13 bl. 622

Novatian (250-257 n.C.) haal Kolossense 1:15 aan as deur "dieselfde apostel" Verhandeling oor die Drie-eenheid hfst. 21 bl. 632

Cyprianus was 'n biskop van Kartago van 248 tot sy martelaarsdood in 258 n.C. Hy haal aan uit "aan die Kolossense" in die Traktaat van Cyprianus, Traktaat 12, derde boek 11.

Adamantius (c.300 n.C.) verwys na Kolossense 1:21-22 as deur Paulus. Dialoog oor die Ware Geloof vyfde deel e p.151

Theonas van Alexandrië (c.300 n.C.) haal losweg die helfte van Kolossense 4:6 aan. Brief aan Lucianus die Hoofkamerdienaar hfst.8 bl.161

Methodius (270-311/312 n.C.) verwys na Kolossense 1:15 as deur Paulus. Die Banket van die Tien Maagde Toespraak 3 hfst. 3 bl. 317. Paulus word genoem aan die heel einde van hoofstuk 2 en die heel begin van hoofstuk 4.

Methodius (270–311/312 n.C.) verwys na Kolossense 3:4 volgens The Greek New Testament, 4de hersiene uitgawe deur Aland et al. Ek kon dit egter nie in die werke van Methodius wat ek het, bevestig nie.

Adamantius (c.300 n.C.) haal Kolossense 4:10-11 aan as "Paulus se brief aan die Kolossense"

Victorinus, biskop van Pettau (Poetovio, in moderne Slowenië) (gemartel in 304 n.C.), noem die Ou en Nuwe Testament in sy Kommentaar op die Openbaring van die Gelukkige Johannes, bl. 345. Hy het die briewe van Paulus gelys as Romeine, Korintiërs, Galasiërs, Efesiërs, Tessalonisiërs, Filippense, Kolossense, Timoteus en haal 1 Timoteus 3:15 aan in hoofstuk 16, bl. 345. Hy gaan voort om 1 Korintiërs 15:53 op bl. 346 aan te haal.

Methodius (270–311/312 n.C.) verwys na Kolossense 1:15: "Want hoe sal hy beskou word as 'die eerstgeborene van elke skepping'?" Die Banket van die Tien Maagde, boek 3, hoofstuk 3, bl. 317

Athanasius van Alexandrië (318 n.C.) haal Kolossense 1:15-18 aan in Teen die Heidenen hfst. 41 bl. 26

Alexander van Alexandrië (313–326 n.C.) haal 1 Korintiërs 2:9 aan as deur die apostel Paulus en Kolossense 1:16,17 as deur Paulus in Briewe oor die Ariaanse kettery, Brief 1, hoofstuk 5, bl. 293

Na Nicea

Eusebius van Caesarea (318-339/340 n.C.)

Hegemonius (4de eeu) haal Kolossense1:23 en 2:6-9 aan en verwys na Kolossense 1:24 in Dispuut met Manes hfst. 35 bl. 209

Athanasius van Alexandrië (367 n.C.) lys die boeke van die Nuwe Testament in Feesbrief 39 bl. 552

Victorinus van Rome (na 363 n.C.) verwys na Kolossense 1:14

Hilarius van Poitiers (355-367/368 n.C.) verwys na Kolossense 2:2-3 as deur Paulus. Oor die Drie-eenheid, boek 9, hoofstuk 62, bl. 177

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 n.C. of 5de eeu) noem Paulus se brief aan die Kolossense as deel van die Nuwe Testament. Dit haal Kolossense 1:1–2a aan.

Efraim/Ephrem die Syriese hymnendigter (350-378 n.C.)

Basil van Cappadocië (357–378/379 n.C.) haal Kolossense 2:19 aan as "Kolossense". Oor die Gees hfst. 5.9 bl. 6

Sinode van Laodicea (in Frygië) (343–381 n.C.) kanon 60 bl. 159 lys die boeke van die Ou Testament en die Nuwe Testament. Kanon 59 bl. 158 sê dat slegs die kanonieke boeke van die Ou en Nuwe Testamente in die kerk gelees mag word.

Ambrosiaster (na 384 n.C.) verwys na Kolossense 1:2-3,7,12,14,20,22; 2:7,8,13,18,23; 3:4,6,13,16,17,21; 3:3,8,12

Cyril van Jerusalem (c.349-386 n.C.) haal Kolossense aan op bl.19

Ambrosius van Milaan (370-390 n.C.)

Die Donatistiese skismatikus Tyconius (na 390 n.C.) verwys na Kolossense 3:6

Pasius van Barcelona (342–379/392 n.C.)

Johannes Chrysostomos (396 n.C.) het 12 preke oor Kolossense neergeskryf, wat ons vandag nog het. Hy het gesê dit is deur Paulus geskryf.

Gregorius van Nyssa (c. 356–397 n.C.) haal Kolossense 1:16 aan as deur Paulus in Teen Eunomius, boek 1, hoofstuk 22, bl. 63–64. Hy verwys ook na Kolossense 1:14.

Didymus (398 n.C.) verwys na Kolossense 1:12

Die skismatiese Lucifer van Cagliari, Sardinië (361–c.399 n.C.)

Gaudentius (na 406 n.C.)

Chromatius (407 n.C.)

Severianus (na 408 n.C.)

Jerome (373-420 n.C.)

Augustinus van Hippo (388-430 n.C.) sê dat Paulus (Oor die Vergewing van Sonde en Doop) boek 1 hfst.43 bl.31 (deel 5) die boeke Romeine, 1 Korintiërs en 2 Korintiërs (hfst.44 bl.32), Galasiërs (hfst.45 bl.32), Efe­siërs (hfst. 46 bl. 33), Kolossense (hfst. 47 bl. 33), 1 Timoteus en 2 Timoteus (hfst. 48 bl. 33), Titus (hfst. 49 bl. 33), Brief aan die Hebreërs (deur sommige betwyfel) (hfst. 50 bl. 34)

Die semi-Pelagiaanse Johannes Cassianus (419–430 n.C.) haal Kolossense 1:16 aan as deur Paulus in Sewe Boeke, boek 6.21 bl. 601

Nilus (c.430 n.C.) verwys na Kolossense 3:13

Paulinus van Nola (431 n.C.) verwys na Kolossense 1:12

Speculum (5de eeu) verwys na Kolossense 1:12

Kiril van Alexandrië (444 n.C.)

Quodvultdeus (c.453 n.C.)

Varimadum (445/480 n.C.) verwys na Kolossense 1:12

Theodoretus van Cyrus (biskop en geskiedkundige) (423–458 n.C.)

Onder ketels en vervalste boeke

Die ketter Priscillianus (-385 n.C.) verwys na Kolossense 2:13

Die ketter Marcion volgens Tertullianus

Die ketter Pelagius (416–418 n.C.) verwys na Kolossense 3:4

Pelaagiese ketter Theodorus van Mopsuestia (428 n.C.)

3. Die vroegste manuskripte wat ons van Kolossense het, toon dat daar klein manuskripvariasies is, maar geen teologiese beduidende foute nie.

p46 Chester Beatty II 100–150 n.C. het 79 verse uit Kolossense. Spesifiek bevat dit Kolossense 1:1–2, 5–13, 16–24;1:27-2:19 ;2:23-3:11 ;3:13 –24; 4:3–12, 16–18 en ander gedeeltes van Paulus se briewe en Hebreërs. Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testament-Handskrifte bevat 'n foto van 'n gedeelte van p46 op bl. 192. Daar word ook op bl. 197–198 gesê dat die gehalte en die stichometriese merkers aandui dat dit deur 'n professionele skrywer geskryf is.

Eerste helfte van die 3de eeu - 1936 - Frederic G. Kenyon volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

2de eeu, 200 n.C. - 1935 - Ulrich Wilcken volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

200 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

81–96 n.C. – 1988 – Young Kyu Kim volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

Ongeveer 200 n.C. - 1975 - Aland et al. derde uitgawe.

Ongeveer 200 n.C. - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe.

Vroeë tot middel van die 2de eeu - 1999 - Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte. Dit is deels gebaseer op die handskrif wat baie soortgelyk is aan Papirus Oxyrhynchus 8 (laat eerste of vroeë tweede eeu) en Papirus Oxyrhynchus 2337 (laat eerste eeu).

bl. 61 Romeine 16:23,25-27; 1 Korintiërs 1:1-2, 2-6; 5:1-3, 5-6, 9-13; Filippense 3:5-9, 12-16, Kolossense 1:3-7, 9-13, 1 Tessalonisense 1:2-3; Titus 3:1-5, 8-11, 14-15; Filemon 4-7. c.700 n.C.

c.700 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

Omstreeks 700 n.C. - 1975 - Aland et al. derde uitgawe.

Omstreeks 700 n.C. - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe.

Vaticanus [B] 325-350 n.C.

Sinaïticus [Si] 340-350 n.C.

Bohairiese Kopties [Boh] 3de/4de eeu

Sahidies-Kopties [Sah] 3de/4de eeu

Goots 493-555 n.C.

Sien vir meer oor vroeë manuskripte van die brief aan die Kolossense.