< Bybelnavraag uit Markus

Vrae wat na meer as een Evangelie verwys, word in die eerste evangelie bespreek waar hulle verskyn, of andersins in die evangelie-afdeling.

V: In Mk, wat is 'n paar van die kenmerkende elemente van hierdie evangelie?

A: Markus is 'n evangelie van aksie. Markus gebruik dikwels die woord "onmiddellik". Dit beklemtoon Christus as dienaar. Hy het gesondgemaak, gevoed, duiwels uitgedryf en sy lewe as 'n losprys vir baie gegee. Daar is dertien mirakels in Markus opgeteken. Christus is die hoop vir eenvoudige mense. 'n Sleutelvers is Markus 10:45.

Wat taal betref, sien sommige ooreenkomste in die woorde in Petrus en Markus. Markus was eintlik die tolk van Petrus. Markus het die eenvoudigste woordeskat van die evangelies.

Wat ooreenkomste betref, het ongeveer 90% van die verse in Markus 'n sekere parallel in Matteus.

Wat valse godsdienste betref, is Markus 1:9-11, sowel as Matteus 3:16-17, goeie gedeeltes om aan Eenheidspentekostale te wys dat die Vader, die Seun en die Gees nie identies is of bloot drie "wyses" van een persoon nie.

V: In Markus, wat weet ons van Markus as persoon?

A: Markus was Petrus se tolk, en daarom kan Markus in 'n sekere sin die "Evangelie van Petrus" genoem word. Markus self was egter waarskynlik 'n ooggetuie, en ons is redelik seker daarvan op grond van 'n detail wat niemand anders sou opmerk nie. Markus 14:51 vertel van die jong man in die Tuin van Getsemane wat naak weggeloop het. Die vroeë Christene het ook erken dat Markus die skrywer van hierdie evangelie was.

Mark het 'n groter aantal Latynse woorde as ander evangelies, soos census, denarius, legion, en praetorium. Markus is 'n Latynse naam, en Johannes is 'n Hebreeuse naam. Die Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 99 sê dat Latynse terme in plaas van hul Griekse ekwivalente gebruik is in Markus 5:9; 6:27; 12:15,42; 15:16,39. In twee frases, in Markus 3:6 en 14:65, gebruik Markus 'n Latynse, nie 'n Griekse konstruksie nie, asof Latyn sy eerste taal was en hy Grieks later geleer het. Die term 'Romeinse tyd' word in Markus 6:48 en 13:35 gebruik. Arameese uitdrukkings word in Grieks vertaal in Markus 3:17; 5:41; 7:11,34; 9:43; 10:46; 14:36; 15:22,34.

Q: In Mk, waarom was daar geen geslagsregister soos in Matteus en Lukas nie?

A: Markus se doeleindes met die skryf blyk ietwat anders te wees as dié van Matteus en Lukas.

Mattheüs is meer geskryf vir Jode, wat geslagsregisters beklemtoon het, en Mattheüs beklemtoon Christus as 'n koning, en geslagsregisters is belangrik vir konings.

Mark beklemtoon dat Christus 'n dienaar was, en beklemtoon Sy dade en bediening.

Lukas beklemtoon die menslikheid van Jesus, en is ongetwyfeld meer vir 'n Griekse gehoor geskryf. Lukas neem die meeste gelykenisse op.

Johannes beklemtoon Jesus as God en fokus op sewe tekens wat Jesus gegee het.

Q: Markus se gebruik van "onmiddellik" gee die indruk dat Jesus se bediening net 'n paar maande geduur het, van die graanpluk tydens die oes in Markus 2 tot die Paasfees in hoofstuk 11. Jesus, Interrupted bl. 42

A: Ek het al die Christelike pre-Niseense literatuur behalwe twee boeke gelees, en 'n groot deel van die bewaarde Gnostiese en Ebionitiese literatuur, en ek het nie 'n enkele pre-Niseense skrywer, Christen of Gnostikus, gevind wat gedink het dat Markus aangedui het dat Jesus se bediening net 'n paar maande geduur het. Geleerdes moet versigtig wees om nie hul eie innoverende teorieë in antieke geskrifte in te lees nie. Ek is seker dat verskillende mense allerhande indrukke in die Bybel kan vind as hulle hard genoeg werk.

V: In Mk 1:2 voeg Markus hier by Mal 3:1?

A: Markus het Maleagi parafraseer, net voordat hy na Jesaja verwys.

In die Masoretiese teks lui Maleagi 3:1: "Kyk, Ek stuur my boodskapper, en hy sal die weg voor My uit klaarmaak…." (Green's Literal Translation)

In die Septuaginta sê Maleagi 3:1: "Kyk, Ek stuur my boodskapper uit, en hy sal die weg voor my uit peil…" (Sir Lancelot C.L. Brenton)

Markus 1:2 sê: "Kyk, Ek stuur my boodskapper voor u aangesig uit, wat u pad voor u sal baan." (Green se Letterlike Vertaling) Let op die toevoeging van "voor u aangesig" en "u" in plaas van "my/my".

Twee punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Markus het die voornaamwoorde verander, wat hier nie die betekenis verander nie.

2. Aangesien "voor My" die laaste frase is, verander die toevoeging van "voor U aangesig" vir herhalende beklemtoning ook nie die betekenis nie.

V: Sê Mk 1:2 "in die profete", of "in Jesaja die profeet"?

A: Daar is hier 'n manuskripvariant.

"In die profete" kom voor in die volgende manuskripte: Alexandrinus, Siriies, Bohairies-Kopties, Armeens, Ethiopies, Irenaeus en ander manuskripte. Belangriker nog, die Bisantynse Leesboek sê dieselfde.

"In die Jesaja die profeet" of "In Jesaja die profeet" kom voor in die meeste ander manuskripte, insluitend Sinaïtikus, Vatikaanus, Sahidies-Kopties, Goties, Bezae Cantabrigiensis, ens. noem Jesaja. In die Griekse Nuwe Testament (Aland et al., 3de uitgawe) gee hierdie variasie 'n onsekerheidsgraad van "A", wat beteken dat die teks feitlik seker is dat Jesaja genoem is.

Dit is 'n interessante plek waar die Textus Receptus van die Bisantynse tekstfamilie afwyk, tog volg die KJV en NKJV die Textus Receptus.

V: In Mk 1:2, het Jesaja dit alles gesê?

A: Nee, dit is 'n lys van drie profesieë (Eksodus 23:20 (LXX), Maleagi 3:1 (Masoreties) en Jesaja 40:3 (LXX)). Die Bible Knowledge Commentary: Nuwe Testament, bl. 102, sê dit weerspieël 'n algemene praktyk om verskeie gedeeltes met 'n verenigende tema aan te haal. Elke profesie kombineer 'n hoopvolle verwagting van 'n voorloper met 'n waarskuwing indien dit nie gehoorsaam word nie. Dit word 'n "testimonia-ketting" genoem.

V: In Mk 1:2, wat is die verskille tussen hierdie Ou-Testamentiese verse in die Masoretiese teks en die Septuaginta (LXX)-vertaling?

A: Markus 1:2 is 'n testimonia-ketting (ook 'n konflasie genoem) van drie verse.

Eksodus 23:20 in die Masoretiese teks sê: "Kyk, ek stuur 'n engel voor jou uit om jou op die pad te bewaar en jou te bring na die plek wat ek voorberei het." Die Septuaginta-vertaling (LXX) sê: "En kyk, ek stuur my engel voor jou aangesig uit, dat hy jou mag bring in die land wat ek vir jou voorberei het."

Malaï 3:1 in die Masoretiese teks sê, "maak die weg vry", terwyl die Septuaginta-vertaling (LXX) sê, "beoordeel die weg"

Jesaja 40:3 in die Masoretiese teks sê, "hom wat roep … maak in die woestyn 'n grootpad gelyk". Die Septuaginta-vertaling (LXX) sê, "een wat roep … maak die paaie gelyk".

Die Hebreeuse vertaling is geneem uit Jay P. Green se Letterlike Vertaling. Die Septuaginta-weergawe is uit Sir Lancelot C.L. Brenton se vertaling van Die Septuaginta: Grieks en Engels.

V: In Mk 1:4, wat is vergewing van sondes presies?

A: Vergewing van sondes is dieselfde as vergifnis van sondes. Voor Jesus se tyd het Israeliete herhaalde rituele wassings gehad vir reiniging. Jerusalem het baie "mikvahs" gehad wat seremonieële wasbekkens was. Die Jode het ook eenmalige "doopbedienings" ingestel vir heidense bekeerlinge om hul heidense onreinheid weg te was. Waterdoop is iets wat ons doen as 'n teken van ons verlossing. Dit is ook 'n verbintenis tot 'n goeie gewete teenoor God (1 Petrus 3:21).

Sien Hard Sayings of the Bible bl. 404-406 vir 'n meer uitgebreide antwoord.

V: In Mk 1:4,9 en Lk 3:3, aangesien doop vir die vergifnis / vergewing van sondes was, waarom is Jesus gedoop, aangesien Jesus sondeloos was volgens Hebreërs 4:15; 2 Korintiërs 5:21, Johannes 8:46, en 1 Petrus 1:19?

A: Johannes die Doper het blykbaar dieselfde vraag in sy gedagtes gehad toe hy vir Jesus gevra het waarom Hy gedoop is in Matteus 3:14. Jesus het na die antwoord verwys in Matteus 3:15-16. Jesus het nie gesê dat Hy Self gedoop is vir vergifnis nie, maar Jesus het gesê dit was om "alle geregtigheid te vervul." Ons moet Christus se voorbeeld volg, en Christus is gedoop.

V: In Mk 1:5, aangesien die hele land van Judea uitgegaan het om Johannes te sien, beteken dit dan almal?

A: Nee. Daar word nie gesê elke enkele persoon nie, maar dit beteken eerder dat baie mense uit alle dele van Judea uitgegaan het om Johannes te sien.

V: In Mk 1:8, hoe doop Jesus met die Heilige Gees?

A: Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Wanneer 'n persoon bekering beoefen en in Christus glo, word hulle in Christus wedergeboorte en met die Heilige Gees gedoop.

2. Dan woon die Heilige Gees in hulle.

3. Alle Christene het die Heilige Gees. (Romeine 8:10,11,15)

4. Om die Heilige Gees te hê, gebeur voor waterdoop, soos Handelinge 10:44-48 wys.

V: In Mk 1:10, aangesien die Heilige Gees uit die hemel in die gedaante van 'n duif gekom het, wys dit dan dat die Heilige Gees nie 'n persoon is nie, soos Jehovah's Getuies dalk dink?

A: Nee. Die vermoë om as 'n duif te verskyn, beperk geensins die intelligensie, emosies of ander kenmerke van die Heilige Gees nie. Net so het God se verskyning as 'n brandende bos in die Ou Testament God op geen wyse verminder nie.

V: In Mk 1:12, waarom het die Heilige Gees Jesus in die wildernis gestuur om versoek te word?

A: Die Skrif sê nie. Miskien moes dit hanteer word voordat Jesus Sy bediening kon begin. As jy 'n Christen is, is daar versoekings waaroor jy konsekwent oorwinning moet behaal voordat God jou op 'n groter wyse kan gebruik?

V: In Mk 1:14, is die "evangelie van die koninkryk van God" dieselfde as die "evangelie van Christus"?

A: Ja, behalwe dat Jesus op daardie tydstip nog nie oor Sy dood, opstanding en Tweede Koms gepreek het nie. Dus was wat Jesus hier gepreek het 'n subset van Sy uiteindelike boodskap.

V: In Mk 1:14-15, waarom het Markus met die Galileese bediening begin en die eerste Judeese bediening in Joh 1:1-4:54 oorgeslaan?

A: Jesus het Sy bediening in Galilea begin. Johannes 1:43-2:12 was in Galilea. Johannes 2:13-4:3 was in Judea, en Johannes 4:4-42 was in Samaria. Markus het daardie gedeeltes nie opgeteken nie. Al sê Markus nie waarom nie, kan dit wees dat Markus nie by Jesus was gedurende die vroeë bediening nie, en nie opgeteken het wat Petrus daaroor gesê het nie.

As 'n kanttekening was Galilea slegs 30 myl breed en 60 myl lank. Vir vergelykingsdoeleindes is Galilea effens groter as die staat Rhode Island (37 myl breed by 48 myl lank) en Luxemburg (35 myl breed en 57 myl lank).

V: In Mk 1:15, hoe kon die koninkryk van God naby wees?

A: Die koninkryk van God was naby, is hier in ons, en sal kom.

Was naby: Jesus is die koning van konings, en waar Hy is, kan gesê word dat die koninkryk van God naby is.
Is hier in ons: Die koninkryk van God is vandag binne gelowiges. Dit het egter nie in enige sigbare vorm op die aarde verskyn nie. 'n Persoon wat in Christus glo, het 'n burger van die koninkryk van God geword.

Sal kom: Die koninkryk van God sal nie sigbaar in hierdie wêreld gerealiseer word totdat die Messias weer kom en Sy koninkryk op aarde vestig nie.

V: In Mk 1:16-18, hoe is dit om dissipels te wen soos om te vis?

A: Albei is 'n kuns. Albei verg geduld, vaardigheid, onderskeiding, volharding en stilte. Stilte beteken om jouself in die agtergrond te plaas en Christus in die voorgrond.

V: In Mk 1:16-45, wat is die vyf gesagseise wat Jesus in Markus 1 gemaak het?

A: Hier is vyf maniere waarop Jesus hier Sy gesag bevestig het.

Mk 1:16-20 Jesus eis gesag om mense te roep om Sy dissipels te wees.

Mk 1:21-22 Jesus eis gesag in Sy lering.

Mk 1:23-28 Jesus eis gesag oor onreine geeste.

Mk 1:29-34 Jesus eis gesag oor siektes, beide koors en siektes in die algemeen

Mrk 1:39-45 Jesus eis spesifiek gesag oor melaatsheid.

V: In die Evangelie van Markus vind ons dat Jesus Sy messianisme geheim hou (Mk 1:24; 1:34; 5:43; 8:30; 9:9), maar in die ander evangelies vind ons dat Hy gewoonlik die aandag van mense op Hom vestig as 'n Seun van God, deur Sy woorde of dade. Hoekom?

A: Aan die begin van Sy bediening onder die Jode het Jesus Homself voorgestel as iemand wat die werke van God doen, en later as die Messias, die Seun van God. Hierdie aanvanklike geheimhouding kom nie net in Markus voor nie, maar jy sien ook niks daaroor om die Messias of die Seun van God te wees in Matteus 5:1–11:24 nie. Nadat Johannes die Doper gedood is, sien ons dat Jesus meer openbaar maak, beginnende by Matteus 11:27. In Lukas 6:5 het Jesus verklaar dat Hy Here van die Sabbat is, maar Hy het nie verder gegaan totdat die Vader die wonder van die verheerliking in Lukas 9 gedoen het nie. Natuurlik, teen die tyd dat Jesus vir Simon Petrus gevra het wie die mense sê dat Jesus is, het Hy meer direk geword.

V: In Mk 1:24, waarom het die demone Jesus openlik erken?

A: Die Skrif sê nie. Miskien wou hulle te vroeg Jesus se geheim dat Hy die Messias is, bekendmaak, maar dit is nie 'n baie waarskynlike rede nie. Dit is meer waarskynlik dat hulle gehoop het dat as hulle Jesus sou herken, Hy die demone sou laat rus sodat hulle in die mense kon bly. Miskien was dit die demone se motivering, of andersins tree demone nie noodwendig altyd rasioneel op nie.

V: In Mk 1:24-26, was daar een demoon of baie in die man?

A: Dit kan albei wees. Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Wanneer Markus 1:24 "ons" gebruik, kan dit na verskeie demone verwys, een demoon en die man, of verskeie persoonlikhede in die man of een demoon.

2. In Markus 1:25-26 het Jesus die demoon net as een aangespreek.

3. Die demoon kon net een gewees het, maar het homself as baie voorgedoen.

4. Niks dui daarop dat 'n demoon 'n individu soos 'n dier moet wees nie. Niks in die Skrif verbied dat sommige demone soos plante of selle wat verdeel, kan wees nie, alhoewel die Skrif oor hierdie spekulasie swyg.

V: In Mk 1:34, 3:11-12, Lk 4:34-35, en Lk 4:41, waarom het Jesus nie toegelaat dat die bose geeste praat nie?

A: Al hierdie kere was vroeg in Jesus se bediening. Markus 1:34 sê dit was omdat die demone geweet het wie Jesus was. 'n Man wat vroeg in Jesus se bediening genees is, is beveel om niemand te vertel nie (Markus 1:44-45). Toe Petrus bely het dat Jesus die Christus is, het Jesus die dissipels destyds beveel om dit vir niemand te sê nie (Mattheüs 16:20; Markus 8:30). Die rede was dus waarskynlik dat Jesus nog nie wou hê dit moes bekendgemaak word dat Hy die Messias was nie. Hy wou hê die mense moes sy lewe, leringe en wonders sien en tyd hê om self te besluit.

Sien Hard Sayings of the Bible bl. 406-408 vir meer oor waarom Jesus dit op daardie tydstip geheim wou hou.

V: In Mk 1:37, aangesien "almal" na Jesus gesoek het, het elke enkele persoon na Jesus gesoek?

A: Bykans elke persoon in die onmiddellike omgewing het om een of ander rede na Jesus gesoek. Ongelukkig beteken dit nie dat almal na verlossing van Jesus gesoek het nie. Baie het dalk net na Jesus gesoek vir die opwinding om 'n wonder te sien.

V: In Mk 1:38, waarom het Jesus nie lank op een plek gebly nie?

A: Skynbaar het Jesus nie op herhaling staatgemaak om mense na Hom toe te lok nie. Sodra mense genoeg inligting gehad het om 'n besluit oor Hom te neem, het Jesus voortgegaan na ander wat Hom nog nie gesien het nie.

V: In Mk 1:40-41, watter soort twyfel het die melaatse gehad?

A: Die melaatse het nie getwyfel dat Jesus God se krag gehad het om hom te genees nie, maar hy het getwyfel of Jesus hom sou wou genees. Sommige skeptici vandag twyfel aan God se krag. Maar ander twyfel aan God se liefde of aan sy wil om vir ons te sorg.

Jesus het getoon dat Hy persoonlik omgegee het vir die man. Volgens die wet het 'n persoon wat 'n melaatse aangeraak het, onrein geword. Jesus het nie net die melaatse se genesing bewerk nie; Hy het hom aangeraak.

V: In Mk 1:40-44, was die melaatse goed of nie?

A: Die melaatse het verander. Hy was voor en ná die wonder nie heeltemal goed of sleg nie, maar hy het ná die wonder verander. Voor die wonder het die melaatse nederig in geloof na Jesus gekom en in Christus se krag geglo. Die melaatse het egter blykbaar getwyfel of Jesus hom wou genees of nie. Alternatiewelik het die melaatse vir Jesus 'n genadige uitweg gegee, as Jesus hom nie nou wou genees nie. Na hierdie groot wonder het die melaatse gevoel dat hy dit vir almal moes vertel. Gewoonlik sou mens dink dit is 'n goeie ding. Maar Jesus het die melaatse gevra om op net een eenvoudige manier te gehoorsaam: nie vir almal van hierdie wonder te vertel nie – ten minste nog nie. Die melaatse kon nie eens hierdie een eenvoudige ding gehoorsaam nie.

V: In Mk 1:44-45, waarom het die man Jesus ongehoorsaam gegee en vir almal van sy genesing vertel?

A: Die Skrif sê nie, maar vandag kan ons mense sien wat die seëninge en goeie dinge van die Christendom wil hê, maar wat geen begrip van gehoorsaamheid of verantwoordelikheid het nie. Buite die Christendom kan dit meer algemeen wees. Sommiges sien die bekoring van die Nuwe Era en ander geestelike bewegings as die belofte van spiritualiteit sonder enige verpligtinge.

Dit was nie 'n geval van omgekeerde sielkunde nie; Jesus wou nie hê die man moes dit voortydig vir ander mense vertel nie.

V: In Mk 2:4, hoe kon hulle die dak oopmaak en die man aflaat?

A: Algemene huise destyds was gewoonlik gemaak van riete, droë modder en 'n bietjie hout. Hulle moes net die riete uitneem en deur die droë modder grawe.

Dit mag verleentheidlik gewees het vir beide die verlamde en sy vriende, maar hulle het waarskynlik nie daaraan gedink nie, net dat hulle hul vriend gesond wou hê. Sou jy bereid wees om deur die dak te gaan vir 'n vriend?

V: In Mk 2:7, waarom het die skrifgeleerdes tot die gevolgtrekking gekom dat Jesus godslastering pleeg deur te sê dat die man se sondes vergewe is?

A: Die Jode was bewus daarvan dat daar, om vergifnis en herstel te kan wees, die oortreder vergifnis moet vra van die een wat hy gekrenk het, en die gekrenkte dit moet verleen. Toe Jesus vergifnis verleen het, het Hy in die plek van God gestaan. Net "sondig" sou nie 'n oortreding teen Jesus Self wees nie – tensy Jesus God was.

In Markus 2:8-9, alhoewel dit ewe maklik is om een ding te sê as 'n ander, is dit ewe onmoontlik vir 'n blote mens om een ding te doen as die ander.

V: In Mk 2:10, sou dit godslastering gewees het vir Jesus om te sê dat sy sondes vergewe is, as Jesus nie God was nie?

A: In hierdie konteks, ja. Jesus het egter later God se vergifnis uitgeroep vir dié wat hul bekeer en tot Christus wend, en ons kan in God se naam uitroep wat Hy uitgeroep het. Dit is dus aanvaarbaar vir óf protestante óf priesters om te verkondig dat 'n persoon se sondes vergewe is, aangesien hulle nie sê hulle het self die mag nie, maar uitroep wat God gesê het. Dit sou beslis 'n moeilike uitspraak gewees het in die oë van sommige van Jesus se luisteraars. Soms gee God ons egter moeilike uitsprake, sodat ons dit kan verteer en tot 'n nuwe en groter besef kan kom van wie Hy is.

V: In Mk 2:15, het Jesus sy eie huis gehad?

A: Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Jesus se moeder het êrens gewoon, en Jesus se "thuisbasis" was in Kapernaum, so het Jesus dalk 'n huis daar gehad.

2. Die woord "sy" hier verwys meer waarskynlik na Levi, nie Jesus nie, so dit praat van Levi se huis, nie Jesus s'n nie.

3. Natuurlik, in 'n ander sin, besit Jesus, as God, al die huise in die wêreld. Dit is egter nie die betekenis van "sy" huis hier nie.

V: In Mk 2:17, waarom het Jesus gesê Hy roep nie die regverdiges nie?

A: Jesus het nie 'n enkele persoon uitgesluit nie, soos Romeine 3:3-10,23-24 wys, aangesien niemand regverdig was nie. Wat Jesus hier bedoel het, was dat Hy nie dié gered het wat gedink het hulle was so regverdig dat hulle nie 'n redder nodig gehad het nie.

V: In Mk 2:18-20, waarom het Jesus se dissipels nie gevas nie?

A: Baie Jode het gevas uit gewoonte en tradisie, nie uit toewyding aan God nie, en die dissipels het om daardie rede nie hoef te vas nie. Christene vas steeds vandag om hul gebede te fokus en as 'n ander manier om hul hartseer of ernstigheid van hul versoek aan God uit te druk.

Op 'n ligter noot kan jy na enige Christen kyk wat 'n paar pond moet afskud en 'n persoon sien wat so 'n wonderlike potensiaal het om sy gebede deur vas te uiten.

Eintlik vas Christene ook om hulleself nader aan God te bring. Jesus was nie teen vas nie, maar aangesien die dissipels reeds by Jesus was, het hulle op daardie tydstip nie vir daardie doel gevas nie.

V: In Mk 2:21-22 en Mt 9:16-17, wat is die betekenis van die twee gelykenisse van die lappe en wynsakke?

A: Die Fariseërs het gesê hulle moes die tradisie van vas op daardie tydstip volg, terwyl Jesus gesê het die evangelie is 'n fundamenteel nuwe ding.

Uiterlik kan nuwe dinge soms nie aan ou dinge vasgeplak word nie, want die ou kan dit nie hanteer nie.

Interieurlik kan nuwe inhoud soms nie in ou vorms gehou word sonder om die ou vorms te breek nie.

Spesifiek met betrekking tot die Evangelie kan jy dit nie net byplak op wat jy reeds van die Ou Testament weet nie; dit is nie net 'n herformulering van wat in die Ou Testament is nie, maar 'n "misterie" waaraan net tot Christus se koms gewys is.

Terloops, daar is 'n mate van onsekerheid of die "ou" in hierdie twee gelykenisse die Ou Testament was, of die Ou Testament plus die tradisies van die Fariseërs wat daaraan vasgeheg is. Ongeag watter Joodse of ander godsdienstige tradisies 'n mens mag hê, is die Goeie Nuus nie iets wat jy sommer net aan enige bestaande tradisie kan vasheg nie. Laastens, hou julle harte buigsaam teenoor God; Hy mag julle dalk nuwe dinge wil wys wat julle nie verwag nie.

V: In Mk 2:22, hoe word organisasies soos ou wynsakke en verloor hulle hul vermoë om vir nuwe dinge uit te rek?

A: Wanneer hulle die doelwitte met die doelstellings verwar. Al mag die doelstellings oorspronklik goed wees om by die doelwit te pas, kan die doelstellings verouderd raak, of kan belangriker doelstellings na vore kom. Dan volg hulle steeds die oorspronklike doelwitte ter wille van tradisie, of om die proses te volg. Selfs met vars, goeie doelwitte kan goeie doelwitte in 'n goeie proses nie alle gevalle dek nie. Wanneer organisasies en mense die buigsaamheid verloor om aan te pas, en die vermoë verloor om in te stem oor dinge wat nie saak maak nie, kan hulle hul bruikbaarheid verloor.

V: In Mk 2:23-24, wat sou verkeerd wees met die pluk van graan?

A: Die Ou Testament sê niks was verkeerd hieraan nie. Die Fariseërs het egter enige byeenhaling van graan, hoe klein ook al, as oes beskou. Aangesien dit werk was om graan te oes, het hulle dit op die Sabbat verbied.

V: In Mk 2:26, was dit in die dae van Abiatar, of sy vader Ahimelek?

A: Die skeptiese Asimov's Guide to the Bible bl. 909 beweer dit is 'n "feitelike fout", maar hy is hier verkeerd. Sowel Abiathar as Ahimelech was destyds in die lewe, alhoewel Abiathar se vader Ahimelech kort daarna gedood is. Volgens die Encyclopedia of Bible Difficulties bl. 362 beteken die Grieks hier, epi Abiathar archiereos, eenvoudig "in die tyd van Abiathar die hoëpriester". Abiathar was nie net toe in die lewe nie, maar hy was ook teenwoordig toe dit gebeur het. Hierdie uitdrukking is soos om te sê "in die tyd van Dawid, die heerser van Israel", alhoewel Dawid later heerser van Israel geword het.

Opsommend was dit gedurende die tyd van Abiatar, wat later 'n hoëpriester was. Soos When Critics Ask bl. 370 afsluit, "dit was gedurende die tyd van Abiatar, maar nie gedurende sy ampstermyn nie."

V: In Mk 2:27, aangesien die Sabbat vir die mens gemaak is (anthropos in die Grieks), beteken dit dan dat die hele mensdom die Sabbat moet onderhou?

A: Nee, om drie redes.

1) Selfs al sou die hele mensdom beveel gewees het om dit te onderhou, sê die Nuwe Testament ná Jesus se opstanding in Kolossense 2:16-17 dat Sabbatte (asook nuwemaans en dieetwette) nie meer gehou hoef te word nie. Die Ou Verbond is nou verouderd volgens Hebreërs 8:13.

2) Selfs in die Ou-Testamentiese tyd het God nie aan enigiemand anders as die Jode meegedeel dat hulle die Sabbat moes onderhou nie. Die sabbatte, feeste en nuwemane was 'n blywende verordening vir Israel, volgens 2 Kronieke 2:3.

3) In Markus 2:27 is die woord anthropos net 'n generiese woord vir manlik (of mens). Maar jy kan nie te veel klem lê op die feit dat anthropos net mans aandui nie, want vroue moes ook die Sabbat hou. Die Sabbat is egter nooit aan enigiemand anders as die Jode beveel nie, want dit was 'n teken net tussen God en Israel volgens Eksodus 31:12-13. In die hemel en nou word die Sabbatsrus van Hebreërs 3-4 (wat nou en in die toekoms elke dag is) vir alle gelowiges wat in Hebreërs genoem word, aan almal aangebied.

Oor die algemeen kan ons en Sewende-dag-Adventiste saamstem (of ten minste behoort ons saam te stem) dat:

a) As ons Jode in die Ou-Testamentiese tyd was, sou ons die Sabbat moes onderhou het.

b) Maar selfs al was ons Jode in die Nuwe-Testamentiese tyd ná Christus se opstanding uit die dood, moes ons Paulus gehoorsaam het (asook die ander Nuwe-Testamentiese skrywers en Jesus).

c) Wanneer die Nuwe Testament iets in die Ou Testament verander, ophef of daaraan toevoeg, het die Nuwe Testament primêre prioriteit.

d) Ons behoort meer besorg te wees oor wat God in die Bybel geleer en beveel het, as oor dinge waaroor God nie gepraat het nie.

V: In Mk 3:6, wat is so skynheilig aan die Fariseërs en Herodianers (ook bekend as Sadduseërs) hier?

A: 'n Mens kan "wettig" wees en tog sleg wees (Sommige strafverdedigingsprokureurs weet daarvan.) Die Jode het wette gehad teen die doodmaak van diere op die Sabbat, maar aangesien daar geen geskrewe wet was teen die samenzwering op die Sabbat om hul Messias te vermoor nie, het hulle kennelik gedink dit was in orde. Dit is vroeg in Jesus se bediening, en selfs al sou hulle Jesus nie as hul Messias aanvaar nie, het hulle gesmee om 'n man te dood wat volgens hulle geen wet oortree het wat die dood verdien nie.

Die Fariseërs het hardnekkige harte gehad in die sin dat hulle gekies het om nie onderrigbaar te wees nie. Baie keer is mense vandag nie onderrigbaar nie. Soms is dit nie uit keuse nie, maar soms is dit wel.

Aangesien Koning Herodes Johannes die Doper tereggestel het, het hulle dalk gehoop dat hulle Herodes kon oortuig om dieselfde met Jesus te doen.

V: In Mk 3:11-12, waarom sou Jesus nie ware getuienis oor Hom aanvaar het nie, wanneer dit van demone gekom het? Is daar vandag getuienis wat God nie aanvaar nie?

A: Daar is 'n paar punte in die antwoord.

Demone wat die boodskap toe-eien: Wanneer mense die demone hoor wat Jesus prys, sou dit voorkom asof hulle aan Sy kant is. Nadat Jesus vertrek het, sou die mense dalk steeds gewillig wees om na daardie demone te luister, want hulle het immers Jesus geprys. Paulus het 'n demoon uit 'n meisie in Handelinge 16:16-19 uitgedryf om 'n soortgelyke rede. Vandag eer leiers van kultusse dikwels Jesus mondelings, maar leer dan dinge wat wys dat hulle nie glo in wat Jesus geleer en beveel het nie.

God ken die hart: Jesus het nooit die getuienis van demone ontvang nie. Wat mense betref, sê 1 Samuel 16:7 dat mense na die uiterlike kyk, maar God kyk na die hart. God is minder besorg oor die klanke wat ons uitspreek as oor ons hart wanneer ons daardie klanke maak. Vandag kan sommige mense God skynheilig prys, maar nie opreg nie.

V: In Mk 3:14,19, aangesien Jesus twaalf dissipels aangestel het, hoe kon een van hulle, Judas Iskariot, later Jesus verraai?

A: Handelinge 2:23 sê dat Jesus oorgelewer is tot die dood deur die bepaalde voorneme en voorkennis van God. Dit was Judas se keuse om Jesus te verraai, maar Judas is in 'n posisie geplaas om sy keuse uit te oefen.

Baie mense het dalk deur Jesus verraad gevoel in Johannes 13:21. Hulle kon sy mirakels en bewerings so interpreteer dat hy die mag gehad het om die Romeine uit te dryf, maar hy het gekies om nie te probeer om dit te doen nie. As jy dink dat God daar is om jou doeleindes te dien, sal jy vroeg of laat waarskynlik ook deur God verraad voel, totdat jy besef dat ons hier is om Sy doeleindes te dien, en nie andersom nie.

V: In Mk 3:14-19, waarom wou Jesus twaalf dissipels hê?

A: Ons weet nie met sekerheid nie, maar ons kan ten minste drie redes sien.

Sodat hulle deur naby Hom te wees kon leer.

Sodat Jesus hulle uit kon stuur om te preek

Sodat hulle die mag sou hê om die siekes te genees en duiwels uit te dryf.

V: In Mk 3:14-19, waarom dink jy het Jesus nie enige kenners van die Skrif of mense wat reeds gepreek het, gekies nie?

A: Van die twaalf dissipels was vier vissers, een 'n tollenaar en een 'n seloot. Oor ses ander weet ons nie veel nie. Maar volgens die wêreld het hulle almal soos gewone mans gelyk. Dit is nie wie jy is wanneer jy na Christus kom wat saak maak nie; dit is eerder wie Christus jou maak wat saak maak.

V: In Mk 3:17, hoe beteken die woord "boanerges" seuns van donder?

A: Hulle is hierdie bynaam gegee weens hul vurige temperament. Die woord boanerges is 'n Griekse transliterasie van die Aramees benai regesh, wat beteken seuns van toorn. Regesh en nerges stem egter nie baie ooreen nie.

V: In Mk 3:27 wat of wie is Satan se besittings hier?

A: Daar is mense wat in gevangenskap aan Satan vasgevang is. Niemand hou daarvan as mense met wat hulle dink aan hulle behoort, mors nie, en Satan hou ook nie daarvan nie. Maar ons moet vat wat Satan dink aan hom behoort en hulle na God bring.

V: In Mk 3:31-35, waarom het Jesus hier sy moeder, broers en susters genoem?

A: Jesus het ongetwyfeld Sy familie liefgehad en hoog geag, maar Sy familie het nie voorrang geniet bo die volg van God en Jesus se bediening nie. Sy familie het ongeveer 30 myl van Nasaret na Kapernaum gereis om Jesus terug te neem, maar Jesus was nie van plan om saam met hulle te gaan nie. Ons moet ook die regte houding hê. Ons moet ons ouers in die Here gehoorsaam, maar daar is tye wanneer ons hulle direkte bevel moet ongehoorsaam of teen hul geïmpliseerde wense moet optree, as wat hulle wil nie God se wil is nie.

V: In Mk 3:31-35, het Jesus gesondig deur nie sy moeder hier te eer nie?

A: Nee, omdat hulle nie van Jesus gevra het om te stop te midde van sy prediking om hulle op daardie oomblik te kom sien nie, en Jesus geweet het dat God die Vader wou hê Hy moet nou preek. Jesus se familie het gedink Jesus was buite Homself in Markus 3:20-21. Hipoteties gesproke, as sy moeder Jesus gevra het om permanent op te hou preek, sou Jesus hierdie (hipotetiese) bevel moes ongehoorsaam om God se bevel te gehoorsaam.

V: In Mk 3:31-35, waarom was Josef nie hier nie?

A: Die Skrif sê nie. Kerklike tradisie sê egter dat Josef baie ouer as Maria was en moontlik teen daardie tyd oorlede was.

V: In Mk 4:10-20, waarom het Jesus net die betekenis van hierdie gelykenisse aan die twaalf dissipels verduidelik?

A: Die Skrif sê nie waarom die skare nie elke verduideliking gehoor het nie, maar Jesus het veral nie gewens dat sy dissipels dit misverstaan nie. Natuurlik kon enigiemand in die skare wat wou, Jesus se dissipel word en ook deur Jesus en die Twaalf onderrig word.

Dit is min of meer hoe dinge vandag ook is. Almal kan iets oor die Evangelie hoor, maar as hulle regtig ten volle wil verstaan, moet hulle God se Woord bestudeer en saam met ander Christene leer.

Maar selfs vir gelowiges kan dit werk wees om deur die Skrif te delf om God se betekenis te vind. Blijkbaar bedoel God soms dat ons moet werk om Sy waarheid te leer, miskien sal ons dit dan beter onthou. Sprukunde 25:2 sê: "Dit is die heerlikheid van God om 'n saak te verberg en die heerlikheid van konings om dit uit te soek."

Sien Hard Sayings of the Bible bl. 417-419 vir 'n ander maar aanvullende antwoord.

V: In Mk 4:11-12, waarom sou Jesus doelbewus die evangelie verduister deur in gelykenisse te praat sodat mense nie sou verstaan, bekeer en vergewe word nie? Het hy nie gekom sodat alle mense gered kan word nie? (Ahmad Deedat het dit na vore gebring.)

A: Jesus het verwys na Jesaja 6:9,10. Jesus het in gelykenisse gespreek om barmhartig te wees! Hier is vier punte in die antwoord.

1) God wil hê dat almal gered moet word (2 Petrus 3:9; Esegiël 17:23).

2) Maar sommige het gekies om God se Woord te verwerp en daar is gevolge daarvoor in hierdie lewe. Hierdie soort mense word hardnekkig in hul gehoor, en verhard hul harte (Eksodus 8:15,32; 9:17,34; Spr 28:14; Romeine 1:18-20; Hebreërs 3:12-15; Sagaria 7:12).

3) Vir mense wat God verwerp, is dit beter dat hulle die waarheid nie ken nie as om die waarheid te ken en hulle daarvan af te keer, volgens 2 Petrus 2:20-22.

4) 'n Gelykenis is gepas omdat dié wat God wil volg, gelei kan word om die betekenis daarvan te ken, en 'n gelykenis sal nie verstaan word deur dié wat nie God wil volg nie.

As iemand reeds die waarheid wat hulle van God ken, verwerp het, is God nie verplig om hulle meer waarheid te gee nie.

V: In Mt 13:1-23; Mk 4:14-20 en Lk 8:5-15, in die gelykenis van die saaier, hoe is mense soos die vier soorte grond?

A: Hier is 'n paar voorbeelde.

1. Sommiges gee van meet af aan nooit om vir die Evangelie nie. Satan werk daaraan dat die Evangelie nie eers in die harde grond kan indring nie. Sommige mense is baie gekant teen die Christendom. Ander nie, maar soos ek gehoor het: "ek sal by die Bybelstudie kom as ek niks beter het om te doen nie."

2. Sommiges wil die Evangelie aanvanklik aanvaar, maar hulle val af in moeilikheid of vervolging.

3. Sommige mense groei in die Evangelie, maar hulle word verstik deur die sorg van hierdie lewe, of die versoekings van hul samelewing. Materialisme, die aanskoue van onmoraliteit en geweld, en alkoholisme is 'n paar van die groter "dorings" waarvoor in die Westerse samelewing gewaak moet word. As die duiwel jou nie met swaarkry kan stop nie, sal hy jou met afleidings verstik.

4. Sommiges reageer en volhard albei. Van hierdie lewer verskillende mense verskillende vrugte. In daardie dae is 'n opbrengs van 10 tot 1 as baie goed beskou, volgens The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 118.

V: In Mk 4:14-20, in die gelykenis, was die saaier nie te nalatig met die saad nie?

A: Nie onversigtig nie, wel vrygewig met die saad. Daar is geen "vyfde soort" grond wat vrugbaar sou gewees het nie, behalwe dat die saaier vergeet het om daar te saai. Die waarheid is dat geen grond die verskoning kan maak dat "ek sou 'n vrugbare grond gewees het, maar ek kan die saaier kwalik neem dat hy nie saad op my gegooi het nie." Mens sou die saaier daarvan kon beskuldig dat hy "te vrygewig met die saad" was, deur elke grond 'n kans te gee al sou dit 'n verlore saak wees. Niemand kan egter regverdig die saaier daarvan beskuldig dat hy te gierig met die saad was nie.

V: In Mk 4:21-25, Mt 5:14-16; Lk 8:16-17, hoe moet ons vandag "skitter"?

A: Sodra ons tot Christus kom, bly ons steeds op die aarde as getuies van God se liefde wat deur ons skyn, sodat mense Christus kan sien deur ons woorde, dade en lewens. Ons is 'n brief van Christus aan die wêreld in 2 Korintiërs 3:3. In werklikheid is ons dalk die enigste brief wat sommige mense sal lees. 2 Korintiërs 3:7-18 vergelyk die heerlikheid wat vandag in ons skyn as meer glorieryk as die heerlikheid wat deur Moses geskyn het, sodat hy 'n sluier oor sy gesig moes dra. Daardie lig moet uit ons skyn, soos 2 Korintiërs 4:6 sê. Ons moet soos sterre skyn in die swart hemel van die wêreld, soos Filippense 2:15-16 sê.

V: In Mk 4:21-25, wat is 'n paar dinge, soos die mandjie, wat lig steel, wegsteek of blus?

A: Daar is twee soorte "mandjies".

Die meeste van die tyd is die "mandjie" wat die lig verberg, dit wat gelowiges self kies om oor hul lig te sit. Hulle wil nie vir mense sê dat hulle 'n Christen is nie, of hulle wil nie deel oor hul lewe en wat Jesus daarin gedoen het nie. 'n Eenvoudige klein stap om dit te oorkom, is om met 'n ander Christen te deel, en mense kan dit oorhoor.

Soms is daar egter 'n mandjie wat deur die samelewing op ons geplaas word, en ons gaan net passief daarmee saam. Wanneer die bose geprys word en goeie dinge en goeie mense verneder word, moet ons net stilbly? Of moet ons op gepaste tye en op gepaste maniere uitspreek, die onderdruktes verdedig en diegene help wat ondersteuning nodig het?

V: In Mk 4:22, watter soort dinge sal later geopenbaar word?

A: Elke daad, goed en sleg, sal op die oordeelsdag geopenbaar word. Vir elke ydele woord wat ons spreek, sal ons rekenskap moet gee, volgens Matteus 12:36-37. God is 'n oordelende van karakter, en iemand het eendag gesê dat karakter is wie jy is wanneer jy dink niemand kyk nie.

V: In Mk 4:24, Lk 6:38, en ander verse, wat beteken dit dat die maat wat jy gebruik/gee, die maat sal wees wat jy ontvang?

A: Al hierdie verse sê in wese, "gebruik dit of verloor dit", maar daar is drie toepassings.

Markus 4:24 beklemtoon dat hoe meer van God se wysheid en gawes jy gebruik, hoe meer sal aan jou gegee word. As jy nie gebruik wat jy het nie, sal selfs dit van jou weggeneem word.

Lukas 6:38 is soortgelyk, maar dit beklemtoon wat jy aan ander gee, of dit nou goeie dinge is, of vergifnis en barmhartigheid, soos Lukas 6:37 noem.

Mattheüs 18:35; 6:12 leer dat God ons sal vergewe soos ons ander vergewe. Die maat van barmhartigheid en vergifnis wat ons aan ander betoon, wys wat ons sal ontvang.

Opsommend: sommige aspekte van God se oordeel aan die einde, en seën gedurende hierdie lewe, is absoluut en konstant vir almal. Sommige aspekte hang af van die kennis wat 'n persoon het (Romeine 4:15; 5:13; 2 Petrus 2:21-22, ens.). Sommige aspekte van wat 'n persoon ontvang, hang af van wat hulle aan ander gee.

V: In Mk 4:26 wat is die punt van hierdie gelykenis?

A: Dit is die enigste gelykenis wat slegs in die boek Markus voorkom. Nie die persoon wat die saad saai nie, en ook nie die grond wat die saad ontvang nie, besef wat gebeur terwyl die saad groei. Hulle sien net die resultaat en die voordeel.

Daar was eens 'n klein seuntjie wat 'n ertjieplant in 'n koppie grond geplant het. Hy het dit water gegee en sonlig gegee, maar die ertjieplant het nooit opgeskiet nie. Hy het nie verstaan waarom nie. Elke dag het hy die saad uitgetrek om te sien hoe dit vaar. Soms fokus ons te veel op resultate wat ons onmiddellik kan sien, en ons kan dalk die belangriker dinge misloop.

V: In Mk 4:31, waarom staan daar dat die mosterdsaad die kleinste van alle sade is, aangesien kleiner sade bestaan?

A: Mosterdsaadjies is uiters klein; ongeveer 725–760 daarvan weeg 'n gram. Dit is egter nie die kleinste plantsaad wat in die wêreld bestaan nie. Dit was die kleinste saad wat mense in die land gesaai het, en dit was die kleinste saad waarvan mense destyds geweet het.

V: In Mk 4:32, waarom is die mosterdplant die grootste van alle kruie, aangesien daar groter kruie bestaan?

A: Jesus het nie probeer om hier 'n botaniese les te gee nie. Jesus het tot voordeel van sy gehoor gepraat, en Hy het in terme gepraat wat hulle sou waardeer. Die mosterddoring was die grootste van al die plante wat hulle as kruie herken het.

V: In Mk 4:33, is die voëls hier goed of sleg?

A: Alhoewel die voëls in Markus 4:4 sleg was, is hulle hier neutraal. Hulle verteenwoordig mense wat baat vind by die takke van die boom, sonder om enige werk te doen om die boom daar te sit.

V: In Mk 4:34, waarom het Jesus alles in gelykenisse geleer?

A: Deur hierdie spesifieke onderrigvorm te gebruik, kon Jesus dié wat wou leer, onderrig en dit vir dié wat Hom nie wou volg nie, verborge hou.

V: In Mk 4:38, hoe kon Jesus in die storm in die skip slaap?

A: Jesus was dalk moeg ná al Sy prediking. Daarbenewens wou die Vader dalk veral hê dat Jesus op daardie tydstip in 'n diepe slaap moes wees, om aan die dissipels hul behoefte om te vra te demonstreer.

V: In Mk 4:39, hoe kon die wind so skielik ophou waai?

A: Wind is die gevolg van drukverskille tussen twee gebiede. Al kan wind natuurlik skielik ophou waai, dui hierdie gedeelte aan dat die wind se ophou 'n wonder was. Die term wat in Engels vertaal is as "be still" (pephimoso in Grieks) word meer presies vertaal as "word muilband" soos in Markus 1:25. Dit is 'n tegniese term om 'n demoon van sy mag te ontneem volgens The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 122 en The Expositor's Bible Commentary vol. 8 bl. 656.

V: In Mk 4:39 was stormwinde nogal gevaarlik, en die vissers het geweet hulle was in werklike gevaar, as dit nie vir die persoon was saam met wie hulle gesit het nie. In die storms wat ons in die lewe teëkom, hoe kan ons seker wees dat ons saam met Jesus in die boot is?

A: Daar is twee aspekte.

Sluit by sy groep aan: Eerstens, maak seker dat ons regtig Jesus volg waarheen Hy ons lei, en nie net vra dat Jesus ons help waarheen ons self wil gaan nie. Wanneer God 'n deur sluit, kan jy hard probeer om dit weer oop te maak, en soms met sukses. Maar die eindresultaat sal nie sukses wees nie, maar eerder mislukking.

Laat Hom in ons boot toe: Tweedens, nooi nie net Jesus in jou lewe in nie, maar nooi Jesus in elke aspek van jou lewe in. Is daar dinge in jou lewe wat jy nie aan God oorgegee het nie, maar eerder vir God gesê het: "Dis reg, ek sal hierdie deel self hanteer." Daar is dinge in die lewe waar God wil hê jy moet self verskillende alternatiewe bestudeer en leer om goeie besluite te neem. Maar net soos jou kinders soms slegte (hopelik klein) besluite neem en uit hul foute leer, kan jou hemelse Vader jou toelaat om slegte besluite te neem en daaruit te leer. Maar gee vir God die geleentheid om met jou te praat en laat Hom vrolik jou besluite oorheers.

V: In Mk 5:1, waar is die land van die Gadareners?

A: Dit is die gebied by die stad Gerasa, wat sowat 35 myl suidoos van die See van Galilea in die hedendaagse land Jordanië geleë was. Een myl suid van die moderne dorpie Khersa is daar 'n steil heuwel 40 yards van die oewer af. Twee myl verder is daar grotgriewe wat blykbaar ook as huise gebruik is.

V: In Mk 4:39 het Jesus die dissipels wat Hom hier bevraagteken het, en die demone en mense wat Hom teëgestaan het, op baie verskillende maniere hanteer. Hoe behoort ons mense te hanteer wat ons op verskillende maniere bevraagteken of teëstaan?

A: Hier is ses stappe om te oorweeg.

Stap 1: Voordat ons met enigiemand anders te doen kry, moet ons eers met onsself en enige trots wat ons mag hê, te kampe hê. Sommige mense dink dat enige kritiek op hul optrede of besluite 'n aanval op hulle persoonlik is. Hulle verstaan nie die konsep van die "lojale opposisie" in oorlogstyd nie. Sommige mense dink hulle moet altyd die korrekte besluit neem, en as hulle dit nie gedoen het nie, is hulle bang dat iemand sal uitvind dat hulle 'n fout gemaak het. Maak seker dat jy gemaklik is daarmee om mense te laat sien dat jy foute maak voordat jy selfs probeer om met ander om te gaan. Laastens, luister aandagtig. Soms is 'n persoon wat met jou praat verkeerd, en jy behoort nie hul raad te volg nie, maar in die middel van hul verkeerde voorstel kan daar 'n greintjie waarheid wees wat jy steeds moet oorweeg. Wees in staat om daarna te soek.

Stap 2: Vergeet nie dat nie almal met wie jy praat self stap 1 voltooi het nie. Probeer uitmaak of hulle elke kritiek as 'n persoonlike aanval op hulle sal beskou. Wanneer jy praat, erken hulle, beklemtoon die aksie of besluit wat hulle verkeerd gedoen het, en wat nou daaraan gedoen moet word.

Stap 3: Wanneer mense jou raad gee wat jy weet nie gevolg moet word nie, verduidelik beleefd waarom jy dit nie gaan volg nie, ten minste vir so lank as wat hulle jou laat praat. Moenie toelaat dat wat jy as goed ken, as kwaad beskryf word nie, soos Romeine 14:16 sê.

Stap 4: Wanneer mense jou raad gee wat jy behoort op te volg, stem dan vinnig saam, bedank hulle daarvoor dat hulle jou opgevoed of gehelp het, en volg dit dan op. Daar is geen rede om te argumenteer oor wat jy weet reg is nie, net om jou gesig te red. As die persoon wat die goeie voorstel maak 'n kind is, of in 'n laer posisie as jy is; maak dit nie saak nie. As dit goeie raad is, volg dit tog op.

Stap 5: Wanneer jy nie dink die raad is besonder goed of besonder sleg nie, wees bereid om 'n kompromie te maak. As hulle daaroor sterk voel, oorweeg hoeveel skade dit sou aanrig as jy net saamstem oor iets wat vir jou 'n onbelangrike saak is. Dit is veral nuttig in die huwelik.

Stap 6: Wanneer die persoon in 'n hoër posisie as jy is, soos 'n baas, regeringsamptenaar of jou man, en hul bevel of advies nie goed is nie, kan dit moeilik wees. Probeer eers vir hulle die meriete van die ander alternatief verduidelik. Maar as hulle steeds nie na jou luister nie, kan dit wees omdat jy verkeerd is, of jy sou reg wees, behalwe dat jy iets nie weet wat hulle weet nie. Aan die ander kant kan hulle dalk hier 'n besluit neem wat dwaas is. Nadat jy hulle gewaarsku het, soos dit (gewoonlik) jou plig is, moet jy soms maar saamstem.

V: In Mk 5:3-4, hoe kon hierdie demoonbesete man so sterk wees dat hy kettings en boeie kon breek?

A: Selfs mense wat nie deur demone besit is nie, staan bekend daarvoor dat hulle groot kragvertonings lewer in stresvolle, lewe-en-doodsituasies. Ek het van 'n alarm vir 'n dreigende chemiese aanleg-ontploffing gehoor (wat gelukkig nie plaasgevind het nie), en 'n chemiese operateur het oor 'n agt voet hoë kettingheining gespring. Toe hy terug by die aanleg kom, het hy daardie heining met verbasing bekyk, want hy kon amper nie glo wat hy gedoen het nie.

Ek het ook van 'n vrou gehoor wat, toe 'n geparkeerde motor op die punt was om haar kind te verpletter, 'n hoek van die motor opgetel het.

V: In Mk 5:6, waarom het 'n demoonbesete man na Jesus gehardloop om Hom te aanbid?

A: Al sê die Skrif dit nie, hier is een spekulasie. As die demoon gedink het dat Jesus vir hom kom haal, en dat hy nie kon ontsnap nie, wou hy dalk eers na Jesus toe hardloop om Hom te smeek om hom te spaar. Die demoon het geweet Jesus was op pad, en in wanhoop het hy Hom vereer deur te vra om hom nie te kwel nie, alhoewel die demoon die man gekwel het.

As 'n kanttekening, terwyl die vorige verhaal Jesus se mag oor die natuur wat deur demone gebruik is, getoon het, illustreer hierdie een Jesus se mag oor demone direk.

V: In Mk 5:9 en Lk 8:30, waarom was die demoon se naam "Legioen"?

A: 'n Romeinse leër het uit ongeveer 5 000 tot 6 000 soldate bestaan. Met ander woorde, hierdie man het nie een probleem met 'n demoon gehad nie; hy het 5 000 of 6 000 probleme met demone gehad. God gee nie om hoeveel probleme ons het nie; die Here kan hulle almal oplos.

Mens kan wonder of elke demoon wat tans bestaan, 'n onafhanklike bestaan vanaf die Tuin van Eden gehad het of nie. Miskien kon demone vermeerder (soortgelyk aan kieme) óf buite óf in die vrugbare grond van 'n persoon. Dit is egter net spekulasie.

V: In Mk 5:10-14 en Lk 8:32, waarom het Jesus gelyk of Hy 'n ooreenkoms met die demone gemaak het?

A: Alhoewel Jesus die vryheid gehad het om dit te doen, sê die Skrif nie eintlik dat Hy iets meer gedoen het as om hulle toestemming te gee nie. Jesus het nie noodwendig die demone 'n guns bewys nie; die varke het verdrink.

V: In Mk 5:10-14, behoort Christene vandag ooit 'n ooreenkoms met demone te maak?

A: Daar is geen bewys dat ons dit behoort te doen nie. Ons beskik nie oor die kennis wat Jesus gehad het nie. Aangesien demone in 'n ander dimensie as ons eie kan sien, hulle moontlik intelligenter is, en daar geen waarborge is dat hulle eerlik of betroubaar is nie, blyk daar geen dwingende noodsaaklikheid te wees om selfs met 'n demon te praat nie, behalwe om hulle te beveel om gebind te word of te vertrek.

V: In Mk 5:12 en Lk 8:30-33, waarom wou die demone in die varke ingaan?

A: Skrif gee ons slegs die kortste blik op die denke in 'n demoon se verstand. Blijkbaar het hulle geredeneer dat dit op daardie tydstip beter was om in die varke in te gaan as om in die afgrond te gaan.

Die Skrif sê nie of die demone opsetlik veroorsaak het dat die varke verdrink het, per ongeluk veroorsaak het dat die varke verdrink het, of of hulle selfs geweet het dat die varke sou verdrink nie. Ten slotte sê die Skrif nie of die demone en Satan heeltemal by hul volle bewussyn is of soms mal is nie.

V: In Mk 5:13, wat behoort almal oor demoonbesetenheid uit hierdie gebeurtenis te weet?

A: 'n Doel van demone wat iemand besit, is om hul gasheers te vernietig, of dit nou varke of mense is. Mense wat beweer het dat hulle met demone kommunikeer, het dikwels korter lewens gehad. As iemand met die okkultisme speel, of daar meer ernstig oor is, moet jy hulle vra hoekom? Sit hulle gereeld gif in hul bloed? As hulle dit nie wil doen nie, waarom sou hulle dan met demone wil kommunikeer, wat hulle net so sou doodmaak soos wat hulle 'n vark doodgemaak het.

V: In Mk 5:13, waarom het Jesus na bewering 2000 varke vernietig om een man te genees? (Ahmad Deedat het dit ter sprake gebring.)

A: Twee punte om in die antwoord in ag te neem.

a) Ek neem aan Deedat sal saamstem dat ons meer werd is as baie varke. Mense, of dit nou in Saoedi-Arabië, Indië of die weste is, dood al die tyd baie diere vir kos. Hierdie varke, wat deur die nie-Jode aan die oostekant van die See van Galilea grootgemaak is, is vir kos grootgemaak, want anders as skape of melkkoeie is daar geen ander doel om varke te teel nie.

b) Die demone, nie Jesus nie, het die varke doodgemaak. Toe die legioen demone die man verlaat het, het hulle in die varke ingegaan, en dit het daartoe gelei dat die varke verdrink het.

c) Dit is vir my verbasend dat Deedat simpatie vir hierdie varke voorgee, terwyl die Koran vertel van 'n profeet van God, wyser as Moses, wat net na 'n klein seuntjie toe geloop het en sy nek gebreek en hom doodgemaak het. (Nee, die seuntjie is nie daarna opgewek of iets nie; die seuntjie het net doodgebly.) Dit is in Soera 18:63-82. In die hadithe brei Bukhari, vol. 1, boek 3, nr. 124, bl. 92, uit oor die verhaal van al-Khidr. Abu Dawud, vol. 3, nr. 4688–4690, bl. 1319

rasionaliseer dit deur te sê dat die seun wat al-Khidr vermoor het, as 'n ongelowige gebore is. Is dit dus in 'n moslem se oë genoeg om jou nek te breek as jy 'n klein seuntjie is wat nie in God geglo het nie?

V: In Mk 5:17 en Lk 8:37, waarom het die skare Jesus gevra om te vertrek?

A: Hierdie mense het duidelik die goedheid en krag van Jesus gesien, en tog het hulle Hom steeds gevra om hulle te verlaat. Hulle het varke grootgemaak, waarvoor daar geen mark sou wees onder God se mense wat God se wet gevolg het nie.

Een misvatting is dat mense hulself moet verander voordat hulle na Christus kom. Hulle kan nie, want hulle kan dit nie op hul eie doen nie. Jesus sal hulle verander. Wat as hulle egter nie verander wil word nie? Dan sal hulle nie na die ware Jesus wil kom nie.

Vandag is 'n algemene reaksie van deeglik bose mense wat die goedheid en suiwer liefde van God sien, om te probeer om dit weg te laat gaan. Dit geld veral vir dié wat vandag geestelik "varke verkoop". Maar hierdie mense was anders; hulle het nie persoonlik iets teen Jesus gehad nie (anders as die skrifgeleerdes en Fariseërs). Eerder was Jesus, interessant en magtig al was Hy, 'n te duur gas vir hul huidige leefstyl.

V: In Mk 5:18-20, waarom het Jesus nie toegelaat dat die man Hom vergesel nie?

A: Jesus kon ongetwyfeld sien dat dit 'n groter bediening sou wees as die man sonder bose gees onder diegene wat hom geken het sou bly, as dat 'n nou-normale heiden na Jode sou gaan wat hom nie geken het nie en reeds Jesus se mirakels gesien het.

Vandag het ons natuurlik dalk die neiging om die meer "spektakulêre" bedienings te wil doen, maar God mag 'n groter doel vir ons hê deur ons êrens anders heen te stuur of ons waar ons is te hou. In plaas daarvan om te vra waarom God jou nie êrens anders in 'n bediening wil plaas nie, behoort jy eerder te vra hoe jy meer effektief kan wees waar jy is.

V: In Mk 5:27-34, toe die vrou met die bloedafscheiding Jesus aangeraak het, waarom het Jesus openlik gevra wie Hom aangeraak het?

A: Daar is twee moontlike antwoorde.

1. Aangesien Jesus by sy komst na die aarde sekere beperkende menslike eienskappe op Hom geneem het, soos om nie alwetend te wees nie, het Jesus werklik nie geweet wie deur Hom te raak, wonderbaarlik genees is nie.

2. Ongeag of Jesus geweet het wie dit was, wou Hy hê sy moes vorendag kom. Daar was hier 'n onvoltooide saak, naamlik dat Jesus met haar wou praat en verklaar dat haar geloof haar genees het, en dat sy in vrede kon gaan en van haar lyding bevry word.

V: In Mk 5:30-33, aangesien Jesus kon weet wat in 'n persoon was, waarom het Jesus haar gevra?

A: Jesus het vir haar sake gevra, nie vir sy eie nie. Hy wou haar help, maar Hy wou hê sy moes dit eers vra.

V: In Mk 5:35 en Lk 8:49, waarom het hulle gesê om Jesus nie te pla nie toe die dogter van Jairus gesterf het?

A: Al kon Jesus die siekes genees, het hulle waarskynlik gedink dat nie eens Jesus die dooies kon opwek nie.

V: In Mk 5:39 en Lk 8:52-53, waarom het Jesus gesê dat Jairus se dogter nie dood was nie, maar slaap?

A: Daar is twee moontlike antwoorde.

Koma: Miskien was die dogter eintlik nie dood nie, net in 'n koma naby die dood. Die Skrif sê nie eintlik dat sy dood was nie. Lukas 8:49 sê eerder dat die ander gesê het sy was dood, Lukas 8:53 sê hulle het "geweet" sy was dood, en Lukas 8:55 sê dat haar gees "weer teruggekom het". Die volgende antwoord is egter meer waarskynlik.

Dood: Sy was eintlik dood. Die dood word egter beskou as 'n finale fisiese toestand, en Jesus het die metafoor gebruik dat sy net slaap, omdat Hy geweet het dat Hy haar gaan opwek.

V: In Mk 5:41 en Lk 8:54, waarom het Jesus gesê: "Meisie, staan op"?

A: As Jesus net gesê het "staan op", sou dalk al die dooies opgestaan het. Dit sou nie reg gewees het vir Jesus om "staan op" te sê, en al die dooies sou opstaan, en dan sou Jesus dit gevolg het deur te sê, "nou ek dink daaroor…"

V: In Mk 5:42 en Lk 8:56, waarom het Jesus vir die meisie se ouers gesê om niemand van hierdie wonder te vertel nie?

A: Die kwessie hier kan die tydsberekening wees; miskien wou Jesus nie hê daardie wonder moet vertel word terwyl Hy in die dorp was nie. Mense sou dit beslis eendag uitvind, maar Jesus wou nie hê nog meer mense moet Hom net "vir die vertoning" volg nie.

V: In Mk 5:41; 7:34, waarom verduidelik Markus Arameese uitdrukkings aan sy lesers?

A: Die Evangelie volgens Markus is in Grieks geskryf, en alhoewel baie mense in Palestina albei tale kon praat, het Markus voorsien dat baie van sy Griekse lesers Arameese terme nie sou verstaan nie. In teenstelling hiermee sê Papias dat die Evangelie van Matteus eers in Hebreeus neergeskryf is. Sien egter The Expositor's Bible Commentary, deel 8, bl. 11–12, vir onsekerheid oor hierdie stelling.

Die skeptiese Asimov's Guide to the Bible bl. 911 het hier 'n nuttige opmerking. Asimov sê die styl van Markus lyk nader aan Aramees as selfs Matteus. "In werklikheid blyk 'n deel van die onvolmaaktheid van die Grieks van hierdie evangelie te wees dat dit talle Arameese uitdrukkingsvorme bevat, letterlik vertaal, asof Markus in Grieks geskryf het, maar in Aramees gedink het."

V: In Mk 5:41, het Jesus Aramees of Grieks gepraat?

A: Jesus het beslis Aramees gepraat, soos blyk uit Sy Aramese uitdrukkings. Baie mense in Galilea en Dekapolis het egter albei tale gepraat, maar hulle het gemakliker met Grieks gevoel. Aangesien Jesus van daar afkomstig was, was dit waarskynlik dat Hy mense in albei tale aangespreek het.

Hier is spesifieke Arameese uitdrukkings opgeteken

A1. "Seuns van die donder" Markus 3:17

A2. "Klein dogtertjie, ek sê vir jou, staan op!" Markus 5:41

A3. "word geopen / word heeltemal geopen" (ephphatha) Markus 7:34

A4. "leëkop" Matteus 5:22

A5. "Abba, Vader" Markus 14:36

A6. "My God, My God, waarom het U My verlaat?" Matteus 27:46; Markus 15:34

A7. "of hy op die Sabbat sou genees, sodat hulle 'n aanklag teen hom kon vind" (Lukas 6:7) is Grieks met 'n eienaardige grammatika ('n afhanklike aanvullende infinitief) wat volgens A Wandering Aramean bl. 12-13 'n Arameese nuansesuggestie kan wees.

Jesus het Hebreeus gepraat in Paulus se visioen in Handelinge 26:13-15.

Hier is vier dinge wat aandui dat Jesus ook Grieks gebruik het.

G1. Matteus 16:15-18 (Petros, Petra)

G2. Die name Filippus en Andreas was Grieks. Die naam Bartimeus is 'n Aramees-Griekse hibriede, volgens die Dictionary of Jesus and the Gospels bl. 316.

G3. Toe Jesus noordwaarts uit Palestina na Tirus gegaan het en met die Siro-Fenisiese vrou in Markus 7:24-29 gepraat het, is dit uiters waarskynlik dat sy slegs Grieks gepraat het.

G4. Laastens sou dit moeilik wees om te glo dat met ten minste drie Evangelies wat oorspronklik in Grieks geskryf is, en met Paulus en ander wat briewe in Grieks geskryf het, Jesus nie die taal sou ken wat selfs Galileese vissers geken het nie.

Die skeptiese Asimov's Guide to the Bible bl. 911 bespreek ook die Arameese uitdrukkings van Jesus.

V: In Mk 6:1, wat was Jesus se "eie land"?

A: Dit sou die streek rondom Nasaret in Galilea wees.

V: In Mk 6:1-6, waarom het baie in Jesus se tuisdorp nie in Hom geglo nie?

A: Sommiges het wel geglo. Daar was egter baie mense wat dit moeilik kon glo dat iemand wat eens 'n kind was en naby hulle grootgeword het, groot kon wees, laat staan die Messias.

V: In Mk 6:1-6, op watter maniere neem mense Jesus vandag as vanselfsprekend, sonder om Hom uitdruklik te verwerp?

A: Nie-gelowiges en gelowiges kan albei Jesus as vanselfsprekend beskou.

Nie-gelowiges kan Jesus as vanselfsprekend beskou deur te weet dat Hy altyd daar was. Wanneer hulle moeg raak om die lewe wat hulle het te lei, dink hulle dat hulle Hom altyd kan nader. Maar ons weet nie wanneer ons lewe sal eindig nie, en ons weet eintlik nie seker of ons selfs môre sal hê nie.

Gelowiges, wat reeds hulle lewe aan Christus oorgegee het, kan Jesus ook as vanselfsprekend beskou. Hulle liefde kan koud word, en hulle kan weet dat hulle altyd kan bekering en na Hom kan terugkeer. Maar weer eens, ons weet eintlik nie seker of ons selfs môre sal hê nie. Die beste tyd om reg met God te wees, is nou.

V: In Mk 6:3, hoe kan jy mense aanmoedig om Jesus nie as vanselfsprekend te beskou nie?

A: Bid vir hulle, en probeer om hulle te kry om 'n vars kyk na Jesus te neem. Oorweeg wat Hy vir ons sake gely het (Hebreërs 12:2-3). Oorweeg waarom Jesus dit in die middel van Hebreërs 12:2 wou doen. Laastens, "hou jou oë op die prys" en onthou die doel om vir ewig saam met Jesus in die Hemel te wees.

V: In Mk 6:5, bewys die feit dat Jesus nie wonders kon doen nie dat Hy nie God is nie, soos Jehovah's Getuies in *Redenering uit die Skrif* bl. 150 (1989) beweer?

A: Nee. Twee punte om in die antwoord in ag te neem.

Op aarde het Jesus Hom vrywillig leeggemaak deur die gedaante van 'n slaaf aan te neem, soos Filippense 2:6-7 sê. Jesus het gehoorsaamheid, lyding en fisiese pyn ervaar terwyl Hy op aarde was.

Om te kies om nie 'n wonder te doen nie, is anders as om fisies nie in staat te wees om 'n wonder te doen nie. Ongeag die verarming van Jesus, kon God die Vader gekies het om 'n wonder te laat geskied, maar het, gegewe hulle gebrek aan geloof, nie gekies om dit te doen nie.

V: In Mk 6:5, waarom kon Jesus geen kragtige wonderwerke in Sy tuisdorp doen nie?

A: Aangesien die mense oor die algemeen geweier het om in 'n plaaslike seun te glo, sou die verrigting van 'n wonder nie hul geloof verhoog het nie. Dit kon ook 'n daad van barmhartigheid van Jesus se kant af gewees het. 2 Petrus 2:21-22 sê dit is beter vir iemand om nie die weg van die waarheid te ken nie, as om dit te ken en dan daarvan af te draai.

V: In Mk 6:8-9, waarom kon die dissipels nie 'n sak, brood of kopergeld in hul gordels neem nie?

A: Simpelweg omdat ons Here hulle beveel het om dit nie te doen nie. Ons kan spekuleer dat Hy wou hê hulle moes op God en ander staatmaak, en nie op hul finansiële middele nie.

V: In Mk 6:10 en Lk 9:4-5, waarom moes hulle nie na verskeie huise in een dorp gaan nie?

A: Jesus het dit nie gesê nie, maar ons kan 'n aantal praktiese redes sien waarom hulle nie na verskeie huise moes gaan nie.

1. Daar was 'n groter kans dat mense aanstoot sou neem, misverstaan sou word, of dat daar twis onder mense sou ontstaan oor wie die gaste kon huisves.

2. Dit sou 'n afleiding vir die mense wees, om nie te praat van die dissipels nie, om altyd bekommerd te wees oor waar om te bly.

V: In Mk 6:11, as jy destyds geleef het en 'n profesie gehad het oor wat Judas Iskariot sou doen, sou jy Judas in jou huis moes inneem?

A: Ja, as jy geweet het dit is wat Jesus wou hê jy moes doen. Die belangrikste faktor om in enige besluit te vra is: "Wat sou Jesus wou hê jy moes doen?"

V: In Mk 6:14-29, waarom doen sommige mense, soos Herodes hier, slegte dinge wat hulle weet hulle wil nie doen nie?

A: Herodes was in 'n dilemma. Hy het dit geniet om Johannes as 'n gevangene in die lewe te hou. Maar aan die ander kant wou hy nie in die openbaar voor sy gaste lyk of hy sy woord breek nie. Herodes het as koning baie mense vermoor, en om nog een persoon te vermoor het waarskynlik nie so ernstig vir hom gelyk nie.

Dit is eervol om jou woord te hou, maar sommige glo dat dit altyd eervol is om jou woord bo alles anders te hou. Herodes wou niks doen wat oneervol gelyk het nie. Jiftach het dalk dieselfde gevoel gehad toe hy die bose ding gedoen het om sy dogter te dood om sy woord te hou.

V: In Mk 6:14-29, alhoewel Herodes nie regtig Johannes die Doper verwerp het nie, hoe verskil dit dat Herodes Johannes die Doper as vanselfsprekend beskou het, van ander wat Jesus as vanselfsprekend beskou het?

A: Herodes het 'n haat/liefde-verhouding met Johannes die Doper gehad. Hy het gehaat dat Johannes vry buite rondloop en hom kritiseer en moontlik onheil stig. Aan die ander kant het hy daarvan gehou om met Johannes die Doper te praat, en Herodes het daarvan gehou dat hy hierdie potensiële moeilikheidmaker opgesluit en onder sy beheer kon hê. Hy het daarvan gehou om Johannes die Doper te hê, of eerder het hy daarvan gehou om Johannes die Doper presies waar te hê waar hy hom kon beheer. Sommiges vandag hou van Jesus, hou daarvan om oor Jesus te leer, hou nie daarvan dat Jesus eise aan hulle lewe stel nie, en wil hê dat hulle onder Christus se beheer moet wees.

V: In Mk 6:17-18, waarom was dit nie wettig vir Herodes Antipas om sy broer se vrou te hê nie?

A: Johannes het sy Ou Testament goed geken. Herodes se huwelik met sy broer se vrou terwyl sy broer nog geleef het, was in stryd met Levitikus 18:16; 20:21.

V: In Mk 6:20, hoe het Herodes Antipas vrees en respek vir Johannes gehad, aangesien Herodes later Johannes gedood het?

A: Gegewe Johannes se toewyding om 'n maklike lewe prys te gee vir 'n lewe in die wildernis, en sy durf om die waarheid te preek, wat ook al die koste, het Herodes werklike respek vir hom gehad. Hoe groot Herodes se respek ook al was, was sy oorhaastige eed aan sy aangenome dogter en sy vrees om bekend te staan as iemand wat sy eed gebreek het, sterker as sy respek en sy begeerte om te doen wat reg was, soos Markus 6:22-28 wys.

Hoe vreemd dit ook al klink, sommige mense se begeerte om nie hul woord te breek nie en om regverdig te lyk, is groter as hul begeerte om werklik regverdig te wees.

V: In Mk 6:21, Mt 14:6-10, en Gen 40:20-22, aangesien Herodes Johannes die Doper op Herodes se verjaarsdag laat doodmaak het, en Farao die hoofbakker op Farao se verjaarsdag laat doodmaak het, impliseer hierdie verse dat ons nie verjaarsdae moet vier nie, soos Jehovah se Getuies in *Redenering uit die Skrif* bl. 68-69 sê (1989)?

A: Nee. Dit was Herodes en Farao wat sleg was, nie die verjaarsdag nie. Die geleentheid self was nie goed of sleg nie. Die feit dat albei hierdie dinge binnenshuis gebeur het, impliseer ook nie dat ons nooit binnenshuis moet wees nie.

V: In Mk 6:30-34, waarom moes hulle rus, en was dit noodsaaklik?

A: Die dissipels was so besig dat hulle nie eens tyd gehad het om te eet nie. Hulle het tyd nodig gehad nie net om te eet nie, maar sou ook tyd wou hê om te rus en te ontspan.

Hul behoefte om te rus was egter ondergeskik aan die skare wat hulle gevolg het. Aangesien die gras groen was, beteken dit dat dit laat winter of vroeë lente plaasgevind het. Hierdie wonder sou nie gebeur het as die dissipels by die plan gebly en net gerus het nie, soos die Believer's Bible Commentary op bl. 1336 vir ons vertel.

V: In Mk 6:30-32, wat is die plek van rus in die Christelike lewe?

A: Soms wil God hê dat ons tyd neem om te rus en na Hom toe te kom, tyd wat andersins vir bediening gebruik kon word.

Dit regverdig egter nie luukse vakansies vir Christelike leiers nie, soos die Believer's Bible Commentary bl. 1335-1336 ons herinner.

V: In Mk 6:38 en Mk 8:5, waarom het Jesus voor elkeen van die twee maalvoorsienings gevra hoeveel kos daar was?

A: Agteraf gesien, het dit nie saak gemaak hoeveel kos Jesus aanvanklik gehad het nie. Jesus kon hulle almal uit een broodkrummeltjie gevoed het as Hy dit begeer het. In plaas daarvan wou Jesus hê hulle moes sien dat die kos nie genoeg was om almal te voed nie, dat daar aan die einde meer kos was as aan die begin, en dat die gebruik van die betekenisvolle getalle 12 en 7 eenvoudig wys dat die hoeveelhede nie net toevallig was nie.

Hierdie brode was klein; volgens The Expositor's Bible Commentary, vol. 8, bl. 763, kon 'n mens 'n paar hele brode in een maaltyd eet. Die naburige dorpe Kapernaum en Betsaida het volgens The Expositor's Bible Commentary, vol. 8, bl. 675, slegs 2 000 tot 3 000 mense gehad. Dit sou dus moeilik gewees het vir die omliggende dorpe om al daardie mense te voed.

V: In Mk 6:38, waarom het Jesus die onmoontlike beveel?

A: Toe Jesus die dissipels beveel het om die skare te voed, lê die klem in die Grieks op die woord julle (meervoud). Dit sou beslis nie die laaste keer wees dat God iemand beveel het om iets te doen wat onmoontlik was met menslike krag nie, maar alle dinge is moontlik met God se krag.

V: In Mk 6:38-44, watter geestelike les is daar vir ons oor die brode?

A: Die bron van hierdie wonder was Jesus, wat die Brood van die Lewe is. Die oorspronklike brode, voordat hulle deur God geseën en gebreek is, was nie voldoende vir die behoefte nie. Maar dit was alles wat hulle gehad het, en God het dit tog geneem. Maar met God se seën is hulle gebreek. En met hulle seën en breek het hulle nie net die behoefte bevredig nie, maar daar was selfs oorskiet. En nie net was daar oorskiet nie, maar daar was selfs meer as waarmee hulle begin het. God het hierdie mense nie direk gevoed nie, maar God het die kos aan Sy mense, die dissipels, gegee om hulle te voed. Daar was meer as genoeg vir almal, maar hulle het niks vermors nie, omdat hulle die oorskiet ingesamel het.

V: In Mk 6:48, waarom was Jesus op die punt om hulle te verby te gaan?

A: Jesus het, terwyl Hy op die water geloop het, vinniger gevorder as wat die dissipels teen die wind geroei het. Nietemin het Jesus nie na die boot toe geloop nie, maar het Hy verby hulle geloop totdat hulle na Hom uitgeroep het.

Vandag kom Jesus en God se seëninge dalk na ons toe, maar hulle gaan ons verbygaan, tensy ons na God roep sodat Hy na ons toe kom, nie net langs ons nie. Leef ons ons lewens só dat ons nie te ver van God af wil wees nie, of leef ons só dat ons so na as moontlik aan Hom wil wees?

V: In Mk 6:53-56, wat weet ons van die streek van Gennesaret?

A: Anders as die vorige afgeleë plekke, was Gennesaret baie vrugbare grond aan die weste kant van die See van Galilea, en dus redelik digbevolk, volgens The Expositor's Bible Commentary vol.8 bl.676. Daar was verskeie mineraalbronne in die omgewing, en gestelden het daarheen gekom vir vertroosting en hoop.

V: In Mk 6:53-56 kan mense dit interpreteer asof Jesus net ons broodwinner is. Hoekom het Jesus dit tog gedoen, en wat het Hy gedoen om dit te versag?

A: Baie het nie hoofsaaklik gekom om Jesus te volg, of selfs van Sy lering te leer nie. Hulle het gekom vir wat Jesus vir hulle kon doen. Jesus wou demonstreer wie Hy was, maar miskien was een rede waarom Jesus so baie rondgereis het, sodat Hy ná die demonstrasie van wie Hy was, dié wat net agter kos of genesing aan was, kon agterlaat. Nietemin het hulle Hom steeds gevolg waarheen Hy ook al gegaan het.

Vandag moet kerkleiers versigtig wees vir dié wat net vir 'n maaltyd of wat dit vir hulle kan doen, na die kerk kom. Hul motivering kan dalk later verander om beter te wees. Maar kerkleiers moet die balans vind tussen liefde toon en net uitgebuit te word.

V: In Mk 7:2-5, wat sou verkeerd wees om met ongewasde hande te eet?

A: Die Fariseërs het die Ou-Testamentiese konsep van rein en onrein op baie gebiede uitgebrei. Dit was in orde, maar toe hulle hul menings met God se Woord gelykstel het, het die botsing met Jesus plaasgevind. 1 Korintiërs 4:6 en Spreuke 30:5-6 wys dat dit verkeerd is om verder te gaan as God se Woord.

Dit was in Jesus se tyd slegs mondelinge tradisie, maar omstreeks 200 tot 300 n.C. is die vele tradisies in die Joodse Misjna neergeskryf. Nie net Jesus nie, maar ook die Sadduseërs het volgens die New International Bible Commentary bl. 1165 die Fariseërs se tradisie verwerp.

V: In Mk 7:6-8 sou die Fariseërs nogal verras gewees het deur Jesus se antwoord. Hoe het die Fariseërs, en ander vandag, die kuns van selfbedrog beoefen?

A: Selfbedrog is te maklik vir mense om vandag te pleeg, en op verskeie maniere. Dit kan onbedoeld of opsetlik wees, dit kan wees dat jy dinge sien wat nie regtig daar is nie, dinge nie sien wat daar is nie, en ontken wat jy regtig sien. Soms, wanneer mense eers ander mislei en nie hulself nie, begin hulle uiteindelik glo wat hulle oorspronklik geweet het 'n leuen was.

Daar was 'n studie waar deelnemers gevra is om na 'n video te kyk en te probeer tel hoe dikwels iemand 'n basketbal laat spring het. Die video het 'n partytjie gewys met mense wat gesels, en een persoon voor hulle wat 'n basketbal dribbel. Op 'n stadium het iemand in 'n gorillapak deur die middel van die partytjie geloop. Na die video is die deelnemers gevra om hul getal te gee en of hulle iets ongewoons gesien het terwyl hulle na die video gekyk het. Almal het nee gesê. Hul oë was so op die basketbal gefokus dat hulle nie eers die persoon in 'n gorillapak deur die partytjie sien loop het nie!

Soms is selfbedrog meer doelbewus. Wanneer 'n persoon besluit wat waar is op grond van wat hulle wil hê wat waar moet wees, sal hulle bewyse daarvoor heeltemal ignoreer, of ten minste bagatelliseer. Een somer was ek op 'n sendingreis na Utah om vir Mormone te getuig. Ongeveer die helfte van die Christene in die groep was eks-Mormone, en die ander helfte (insluitend ek) was nie. Dit was fassinerend om die eks-Mormone vrae te vra oor toe hulle nog Mormon was. Een vraag was: "hoe kon jy snags slaap, met al hierdie talle teenstrydighede in die Mormoonse geloof?" Hy het geantwoord dat hy as 'n Mormon baie goed kon slaap. Ja, hy het van sommige van hierdie teenstrydighede geweet, en hy het geweet hy kon nie daaroor antwoord nie, maar dit het hom nie gepla nie omdat hy gedink het daar was iemand in die Mormoonse kerk wat kon. As 'n Mormon het hy uiteindelik geleer dat niemand daardie teenstrydighede kon beantwoord nie, en later het hy die kerk verlaat.

Die Fariseërs het gely aan wat genoem word "kognitiewe dissonansie". Hulle het "geweet" dat hulle alleen die leraars van Israel was, en dat hulle nie verkeerd was nie. Maar hier was hierdie man, Jesus, wat hul wêreldbeskouing deurmekaar geslaan het deur met gesag te leer en wonders te doen wat net iemand van God kon doen. Hierdie groot spanning kon net verwyder word deur Jesus as 'n bedrieër te ontmasker, hul vorige "sekerheid" as verkeerd te besef, of andersins deur die oorsaak van die spanning uit die weg te ruim en Jesus te laat doodmaak.

V: In Mk 7:7-8, hoe weet jy of 'n reël van God of van die mens af kom?

A: As jy nie self God se Skrif lees nie, kan dit baie moeilik wees om te weet.

'n Katoliek met die naam Paul, wat 'n opregte Christen was, was in 'n klein groep Bybelstudie wat ek een jaar gelei het. Ek het dit nuuskierig gevind dat hy dikwels baie basiese dinge ter sprake gebring het en my gevra of dit uit die Bybel kom. (Meestal was dit so.) Later het hy vir my gesê waarom hy al daardie vrae gevra het. Hy het gesê dat hy daardie dinge geleer het terwyl hy in 'n Katolieke skool grootgeword het, en hulle het nie onderskeid gemaak tussen wat die Katolieke Kerk geleer het en wat God in die Bybel geleer het nie.

Wanneer 'n Christelike leraar, uit watter groep ook al, versuim om te onderskei tussen God se Woord en hul eie leringe wat buite God se Woord lê, verhoog hulle die belangrikheid van hul leringe ten koste daarvan dat hul dissipels wonder watter dinge God werklik gesê het. Beide 1 Korintiërs 4:6 en Spreuke 30:5-6 waarsku alle Christene om nie by God se Woord te voeg nie. Miskien is dit deel van die rede vir die groter strengheid in oordeel wat onderwysers het, volgens Jakobus 3:1-2.

V: In Mk 7:7-8, behoort ons dan nie enige reëls van mense te volg nie?

A: Beslis nie, soos Romeine 13:1 en 1 Petrus 2:13-18 toon, ons moet menslike owerhede gehoorsaam. Eerder wys Markus 7:10-14 dat Jesus sterk gekant was teen die ongehoorsaamheid aan God se wette om menslike wette te handhaaf.

V: In Mk 7:11 waarom was Corban sleg, en hoe doen sommige vandag soortgelyke dinge met hul ouers?

A: Corban beteken dat dit aan God toegewy is, waarskynlik om in die Tempel geoffer te word. Dit het egter nie noodwendig beteken dat dit aan die Tempel gegee sou word nie. Die persoon kon dit steeds vir hulself gebruik volgens The Expositor's Bible Commentary, vol. 8, bl. 678–679 en die Believer's Bible Commentary, bl. 1337.

As iemand baie geld aan God skenk, maar steeds vir sy familie, insluitend sy ouers, sorg, is dit in orde. Maar as iemand versuim om vir sy familie te sorg, terwyl hy dit kon doen, sê Paulus in 1 Timoteus 5:8 dat hy erger is as 'n ongelowige. Selfs die meeste ongelowiges sal vir hul eie familie sorg.

V: In Mk 7:15, toe Jesus gesê het dat niks wat 'n mens binnengaan hom kan ontheilig nie, het Jesus iets gesê wat in die Ou-Testamentiese tyd geldig was, of 'n nuwe leer?

A: Dit is 'n herhaling van Matteus 15:10-20.

Jesus het nie die Ou-Testamentiese dieetgebod ongeldig verklaar nie; Hy het dit vervang. Daar is vier punte om hier in ag te neem.

1. Alhoewel Jesus en sy dissipels soms die mensgemaakte tradisies van die Fariseërs gebreek het, het hulle self in gehoorsaamheid aan die Wet van die Ou Testament geleef.

2. Selfs onder die Ou Testament was God besorg oor hulle gehoorsaamheid, en hulle dieet was net een manier, maar nie die enigste manier nie, vir hulle om hulle gehoorsaamheid te demonstreer.

3. Nadat Jesus se opstanding 'n nuwe tydperk ingelui het, het die dissipels nie gekies om alle soorte vleis te eet nie. 'n Engel van God het neergekom en 'n terughoudende Petrus in Handelinge 10:11-16 opdrag gegee om te eet. Wie was Petrus om met 'n engel uit die hemel te argumenteer?

4. Moslems behoort geen probleem met hierdie antwoord te hê nie, aangesien Mohammed na bewering dieselfde gedoen het. Hy het gepraat van opgeskorte wette (alhoewel opskorting 'n bietjie anders is as die Nuwe Verbond deur Jesus). Hy het ook getoon dat moslems kamelvleis kon eet, en die Ou Testament beskou kamelvleis net soos varkvleis (Levitikus 11:4,7,26; Deuteronomium 14:7,8).

V: In Mk 7:18, waarom was Jesus verras oor hulle gebrek aan begrip?

A: Dit was nie die skare nie, maar Jesus se eie dissipels wat nie verstaan het nie. Jesus het gedink hulle sou teen nou besef het dat dit in die Nuwe Koninkryk nie die eksterne kos is wat saak maak nie, maar wat in 'n persoon is.

V: In Mk 7:18, aangesien die dissipels nie die Heilige Gees tot ná Pinkster gehad het nie, kon daar van hulle verwag word om enigiets te verstaan wat Jesus gesê het?

A: Soms verstaan mense verkeerd wat die Heilige Gees wel en nie doen nie. Die Heilige Gees oortuig die wêreld van sonde en verlig ons tot die waarheid, maar mense kan steeds sekere waarhede sien sonder die Heilige Gees.

V: In Mk 7:18-23, hoe het Jesus alle kos rein verklaar?

A: Eerstens wat nie die antwoord is nie en dan die antwoord.

Nie die antwoord nie: Baie verbode kosse in die Ou Testament was die kos van aasdiere (soos varke en skaaldiere) en vleiseters. Daardie kosse sou, as dit nie goed gaar gemaak is nie, meer siektes en parasiete hê as die kosse wat hulle wel kon eet. Maar dit mis die punt. Die punt was dat God hulle wette gegee het om te volg en hulle kon God behaag of verontagsaam deur Sy gebooie te volg of nie.

Die antwoord: Jesus, wat God in die vlees was, het bepaal dat alle kosse nou rein verklaar is. Dit is aan Petrus herhaal in Handelinge 10:11-16. Paulus het ook hieroor gepraat in Kolossense 2:16. 'n Sleutelpunt is dat Jesus nie "alles" rein verklaar het nie; Hy het slegs verklaar dat alle kosse wat in ons liggaam ingaan, rein is. Die bose dinge wat uit ons hart kan kom, was nog nooit rein nie en is dit steeds nie.

V: In Mk 7:26, waarom word die vrou 'n Syries-Fenisiese vrou genoem?

A: Administratief was Fenesië deel van die Romeinse provinsie Sirië. Miskien het Markus hierdie term gebruik om dit te onderskei van die Libyo-Fenisiërs wat uit Noord-Afrika gekom het.

V: In Mk 7, wat is beter, probeer om 'n rein, suiwer lewe te lei, of probeer om naby Jesus te wees?

A: Ons wil regtig albei hê. Maar as 'n gelowige 'n rein lewe lei maar ver van Jesus wil bly, sal hulle nie meer Christusgelyk word nie. Aan die ander kant, as 'n gelowige in sonde is, maar wil bekering beoefen en na Jesus wil toe kom, sal hulle meer rein en Christusgelyk word.

V: In Mk 8:10, waar is Dalmanutha?

A: Dit sou suidwes van die See van Galilea wees. Vir 'n lang tyd het geleerdes nie die presiese ligging gehad nie. Daar is egter 'n grot suid van die Vlakte van Gennesaret gevind met die naam "Talmanutha".

V: In Mk 8:11-12, waarom het Jesus nie die Fariseërs gehoorsaam of hulle ten minste tevrede gestel deur op versoek 'n teken uit die hemel te gee nie?

A: Dit was kort nadat Jesus die 4 000 gevoed het. Wat sou nog 'n wonder hier vir die Fariseërs bewys het? Hulle het nie uitgegaan om Jesus te hoor nie, maar sou van hierdie wonder gehoor het. Let daarop dat hulle versoek nie uit geloof gekom het nie, maar eerder uit ongeloof begin is. Die Fariseërs het blykbaar aangeneem dat Jesus al hul vrae moes beantwoord. Maar Jesus was nie aan hulle verplig om iets te bewys nie. Jesus sê in werklikheid vir hulle: "Julle gaan nie 'n teken op aanvraag sien nie; julle het dit reeds gesien en gehoor."

V: In Mk 8:15, waarom word sommige verkeerde lering met gis vergelyk?

A: Dit verg net 'n knippie gis, die regte omgewing (deeg) en 'n bietjie tyd, en dit het die hele omgewing verander. Politieke korrektheid is 'n poging om te verhoed dat die omgewing verander (of terugverander word), deur sekere sienings of onderwerpe as "uit die bose" te definieer. As jy oor God wil leer, moet jy die Fariseërs volg. Dit was 'n gegewe saak wat almal verstaan het. In latere tye, as jy God wil volg, moet jy volg wat die priester ook al sê. Alhoewel Bybelse Christene daarvan beskuldig is dat hulle 'n "papierpous" het en net 'n Boek volg, wil ons eintlik net God volg en die woorde wat Hy ons gegee het. Enige blote menslike godsdienstige figuur, selfs 'n goeie een, en enige geloofsbelydenis of konsilie, selfs 'n goeie een, is steeds geen plaasvervanger vir God en Sy woord nie.

V: In Mk 8:17-21, wat kan die betekenis van hierdie getalle wees?

A: Jesus het hulle pas gewaarsku oor die Fariseërs en Sadduseërs, en die dissipels het nie geluister na wat hy gesê het nie; hulle was gefokus op die gebrek aan brood. Soos het Jesus hulle ontmoet waar hulle was, en op wat hulle gefokus was. Hy vra hulle wat die getalle was: vyf brode vir twaalf "middagete-mandjies" in Israel; sewe brode vir sewe "mandjies" onder die heidene. Daar is twee aanvullende antwoorde.

Oor die algemeen het Jesus daarop gewys dat hulle uiteindelik meer oorblyfsels gehad het as waarmee hulle begin het. Hulle hoef dus nie bekommerd te wees dat Jesus nie brood kan voorsien nie.

Spesifiek is sewe dikwels 'n simbool van volheid, of volheid in God in die Bybel. Alhoewel die getal twaalf in die Bybel dikwels na die twaalf stamme verwys, is dit nie hier die geval nie. Daar sou twaalf apostels wees, en die apostels was vir al die nasies. Die vyf en twaalf was eenvoudig ander getalle as die sewe en sewe, en die middagete-mandjies en -korwe was houers van verskillende groottes, wat aandui dat dit afsonderlike gebeure was, en wat wys dat Jesus die voorsiener van verlossing was vir beide Jode en heidene.

V: In Mk 8:22-26, wat is drie soorte geestelike blindheid?

A: Die man was blind, en later gedeeltelik fisies blind, maar die dissipels was steeds geestelik gedeeltelik blind.

Onbedoeld: Mense kan fisies blind wees omdat hulle so gebore is, soos in Johannes 9:1-2, later heeltemal blind geword het, of gedeeltelik blind is. Geestelik is baie ongelowiges blind omdat hulle onkundig is oor die lig en waarheid van Christus.

Opsetlik: Spoters en koppige ongelowiges verwerp Christus omdat hulle weier om die waarheid wat hulle reeds gegee is, te sien. Die Fariseërs was nie dom nie; hulle was vaardig daarin om besware en redes te vind om nie te sien nie. Net soos 'n gesonde persoon nie hul motor in 'n gestremdesparkeerplek kan parkeer en dan 'n blinddoek kan aantrek nie, is daar 'n verskil tussen opsetlike en onbedoelde blindheid.

Gelowiges: Selfs gelowiges, wat hulle lewens aan Jesus oorgegee het, kan gedeeltelik blind wees vir die waarheid. Hier kon selfs die dissipels nie sien nie.

V: In Mk 8:23-25, waarom het Jesus blykbaar die blinde man in fases genees?

A: Die Skrif sê nie. Miskien het die man meer as een probleem gehad, of miskien is daar 'n dieper les vir ons. Net soos die man se fisiese blindheid in fases genees is, word 'n persoon se geestelike blindheid soms ook in fases genees.

Net soos die man tot die einde toe gedeeltelik blind was, kan sommige mense geestelik ook gedeeltelik blind wees. Hulle sien sommige dinge korrek, en hulle neem aan dat hulle alle dinge korrek sien, sonder om te weet dat hulle nog steeds gedeeltelik blind is. Byvoorbeeld, sommige het Jesus as 'n profeet gesien, maar nie as die Messias nie. Sommige sien vandag Jesus as Verlosser, maar nie as Here nie. Sommige sien God as liefde, maar nie ook as geregtigheid en toorn nie.

V: In Mk 8:24, waarom het die geneesde blinde man aanvanklik mense as bome sien loop?

A: Miskien het die man se optiese senuwees nie die lig duidelik ontvang nie. Daar kon verskeie redes vir die blindheid gewees het, tussen die pupil, iris, kornea en die optiese senuwee.

Alternatiewelik kon die man aanvanklik perfekte sig gehad het, maar sy brein was nie opgelei om die patrone te verwerk nie. Mense se breine ontvang eintlik 'n onderstebo beeld van die wêreld. Ons breine leer hulleself om die beeld om te keer. In 'n Moody Science-film is 'n man 'n spesiale paar beskermbrille gegee wat die beeld onderstebo gekeer het. Nadat hy dit lank genoeg gedra het, het die man se brein perfek aangepas, en hy het geen probleem gehad om te loop of te funksioneer nie – ten minste totdat die brille verwyder is, toe die man se brein weer moes herleer.

Sien http://www.answersingenesis.org/docs/4146.asp vir 'n paar interessante hedendaagse voorbeelde van mense wat fisies kan sien, maar aanvanklik steeds nie dinge kan herken nie.

V: In Mk 8:26, waarom het Jesus vir die man gesê om reguit huis toe te gaan en nie in die dorp in te gaan nie?

A: Die Skrif sê dit nie, maar blykbaar was die man en sy familie van 'n ander dorp of het hulle buite die dorp gewoon. Maar Jesus was hier baie duidelik. Eerstens het Jesus die blinde man buite die dorp gelei, sonder om hom nog te genees. Toe het Jesus hom in fases genees, en daarna het Jesus die man spesifiek beveel om nie terug na die dorp te gaan nie.

Die New International Bible Commentary bl. 1166 spekuleer dat dit gepas was dat die man eers vir sy familielede daarvan vertel, eerder as dat die familielede dit eers van iemand anders hoor. Alternatiewelik wou Jesus nie hê dat die Fariseërs in die dorp dit moes sien nie, aangesien Hy hulle pas in Markus 8:11 vertel het dat hulle nie 'n teken van Jesus sou sien nie. Of daar was dalk ander mense wat Jesus nie wou hê die wonder moes aanskou nie. Laastens het Jesus dalk nie gewens dat sommige mense die genesing in fases sou sien nie.

V: In Mk 8:38 maak die skeptikus Bart Ehrman die punt dat Jesus Hom nie uitdruklik as die Seun van die Mens identifiseer nie (Jesus, Interrupted bl. 159).

A: Jesus moes dit hier nie doen nie. Hy het Homself as die Seun van die Mens geïdentifiseer in Markus 2:5-12. Jesus het in Markus 2:8a-12 gesê: "Waarom dink julle hierdie dinge in julle harte? … Wat is makliker: om vir 'n verlamde te sê: 'Jou sondes is vergewe,' of om te sê: 'Staan op, tel jou mat op en loop'? Maar sodat julle kan weet dat die Seun van die mens die mag op die aarde het om sondes te vergewe...' Hy sê vir die verlamde: 'Ek sê vir jou, staan op, tel jou mat op en gaan huis toe.' En dadelik het die man opgestaan, sy mat opgetel en het voor hulle almal uitgestap. Hulle was almal verstom en het God verheerlik en gesê: 'Ons het nog nooit so iets gesien nie!'" (BSB) Jesus het die term 81 keer in die Evangelies gebruik. Waarom sou Ehrman dink dit is betekenisvol dat Jesus dit nie weer hier uitgespel het nie?

V: In Mk 8:38, wat beteken dit dat Jesus hom in hierdie lewe sal skaam vir dié wat hom in hierdie lewe beskaam het?

A: Vertolkers het hier twee sienings.

1. Die uitverkore gelowiges wat skaam is vir Jesus, sal verwerping ly wanneer hulle in die Hemel kom. Dit is die siening van die Believer's Bible Commentary bl. 1341. Sommige Christene glo werklik, maar hulle het te veel by die wêreld ingekoop om op te staan vir Jesus of om die Evangelie te deel.

2. Sogenaamde Christene wat skaam is vir Jesus, sal vind dat hulle glad nie na die Hemel sal gaan nie. Die Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 141–142 en The NIV Study Bible bl. 1510 huldig hierdie siening. 2 Timoteus 2:12 sê ook dat as ons Christus Jesus verloën, Hy ons sal verloën. Sommige mense weier om Jesus om verskeie emosionele redes te aanvaar. Judas was blykbaar teleurgesteld dat Jesus op daardie tydstip nie enige militêre optrede sou neem nie. Sommiges beweer dat mense so goed is dat hulle nie redding nodig het nie, of dat dit "te primitief" is om te sê dat ons 'n offer vir ons nodig het. Ander wil nie hê iemand moet van die Hemel af kyk om te oordeel oor wat hulle doen nie.

Natuurlik is albei waarskynlik waar, omdat Jesus nie daardie "graad van skaamte" in hierdie vers gespesifiseer het nie. Dit is 'n ernstige saak om in Jesus te glo, Hom te verloën en berou te hê (soos Petrus gedoen het), maar 'n nog ernstiger saak is om jou lewe nooit in die eerste plek aan Hom oor te gee nie.

V: In Mk 9:1-2, waarom dink jy het God die verheerliking laat gebeur?

A: Eerstens, let daarop dat niemand behalwe die dissipels van hierdie voorval geweet het tot ná Jesus se dood nie. Dit het dus niemand anders gehelp nie, ten minste nie tot ná Jesus se dood en opstanding nie. Al sê die Skrif nie waarom dit gebeur het nie, kan ons ten minste ses redes uitmaak.

1) Dit sou die geloof van die dissipels versterk. Die dissipels sou 'n glimp van Jesus se uiteindelike heerlikheid opvang.

2) Dit sou 'n bemoediging vir Jesus Self wees, voordat Hy na die kruis toe gaan. Miskien het Elia en Moses ook vir Jesus dinge vertel wat nodig was.

3) Om profesie te vervul: Maleagi 4:5-6 sê dat Elia sal kom voor die groot dag van die Here. Alhoewel Johannes die Doper in die gees en krag van Elia was, het Elia self fisies gekom by die verheerliking.

4) Twee getuies, Moses en Elia, het gekom om by Jesus te wees, al was dit net vir 'n kort rukkie. Elia het nooit gesterf nie (2 Konings 2:11), en alhoewel Moses gesterf het, is sy liggaam nooit gevind nie (Deuteronomium 34:6). Daar sal twee getuies wees net voor Jesus se tweede koms in Openbaring 11, en dit kan 'n voorspel daarvan wees.

5) Vir ons wat ná die opstanding leef, sou dit beklemtoon dat God in beheer was en van meet af aan geweet het wat met die kruisiging en opstanding sou gebeur.

6) Ten slotte het dit die profesie vervul wat Jesus in Markus 9:1 gegee het

V: In Mt 17:1, Mk 9:2, en Lk 9:28-29, op watter berg het die verheerliking plaasgevind?

A: Die Skrif spesifiseer nie, maar hier is wat ons weet. Eerstens was dit 'n hoë berg, en Taborberg is net 1 843 voet bo seevlak (ongeveer 5 sokkervelde), so dit kwalifiseer nie as 'n hoë berg nie. Dit was tien myl suidwes van die See van Galilea en nie naby Keesarea Filippi nie. Daar was ook destyds 'n Romeinse fort bo-op Taborberg.

Berg Hermon, meer as 9 000 voet hoog, is die hoogste berg in die streek, en dit kon daar gebeur het. Dit is egter nogal ver weg, noord van die Golanhoogtes, aan die grens tussen Sirië en Libanon. Die Believer's Bible Commentary, bl. 1400, ondersteun hierdie siening.

Berg Meron / Jebel Jermaq, wes van die See van Galilea, is 3 926/3 962 voet hoog, en W. Liefield het dit voorgestel.

V: In Mk 9:7v, uit al die dinge wat God kon gesê het, is slegs hierdie een sin opgeteken. Hoekom dink jy was dit so belangrik vir die dissipels om te weet?

A: Christendom gaan nie primêr oor wette, leer of bedieningsdiens nie. Alhoewel daardie dinge teenwoordig is, is dit nie die hoofsaak nie. Die hoofsaak is ook nie ons ervaring, gemeenskap of gebed nie. Die een hoofding is om Jesus lief te hê. Maar gelowiges kan dit vergeet. Paulus sê in 2 Korintiërs 11:2-3: "Ek is jaloers oor julle met 'n goddelike jaloesie. Want ek het julle aan een man beloof om julle as 'n rein maagd aan Christus voor te stel. Ek vrees egter dat net soos Eva deur die slang se slinksheid mislei is, julle gedagtes van julle eenvoudige en suiwer toewyding aan Christus afgedryf kan word."

V: In Mk 9:14-16, hoe weerstaan ons die versoeking om te lank op die bergtop te bly, wanneer Jesus wil hê ons moet afkom?

A: Onthou dat dit nie oor ons, ons geleerde kennis en ervaring gaan nie, maar oor God. God wil hê dat ons ander moet dien. By die bema-stoel-oordeel gaan Jesus ons nie vra hoeveel ons geleer het of wat ons ervaar het nie, maar eerder wat ons gedoen het en hoe ons geleef het. 'n Bergtop-ervaring is goed om ons te ankereer, te laat groei en te verfris vir die geestelike stryd om mense se harte en gedagtes in hierdie wêreld. 'n Afrigter in 'n span het min gebruik vir 'n talentvolle speler wat weier om mee te ding.

V: In Mk 9:18,28-29, wat sê dit oor die krag van 'n Christen sonder geloof?

A: Op daardie tydstip het die dissipels meer oor God geweet as enige ander sterflike mens op aarde. Die dissipels het elke dag persoonlike ontmoetings met Jesus gehad. Die dissipels (ten minste almal behalwe een) het almal geglo en volgens hul geloof geleef. Hulle het geloof gehad, maar hulle het nie 'n sterk genoeg geloof gehad om hierdie demoon uit te dryf nie.

V: In Mk 9:18,28-29, hoe neem ons vandag God se krag en wysheid as vanselfsprekend?

A: Nie-gelowiges kan veiligheid, vrede, gesondheid en voorspoed as vanselfsprekend beskou as dinge waarop hulle voel hulle het 'n reg. Selfs sommige gelowiges kan dink hulle sal geen moeilike tye hê omdat hulle Christene is nie. Om God se geskenke as vanselfsprekend te beskou, is die teenoorgestelde van dankbaarheid.

V: In Mk 9:19, waarom dink u het Jesus gesê: "O ongelowige geslag" in plaas van "O ongelowige dissipels"?

A: Jesus het gesien dat die dissipels se ongeloof 'n afspieëling was van die samelewing waarin hulle grootgemaak is. In 'n mate word ons oortuigings en geloof, selfs as gelowiges, gevorm deur ons generasie, d.w.s. ons kultuur en samelewing. As gelowiges moet ons nederig en opreg erken dat dit so is, en daarna streef om dit te oortref en daarvan vry te breek.

V: In Mk 9:24, waarom het die vader 'n oksimoron gesê?

A: 'n Oksimoron is 'n figuur van spraak waarin teenstrydige stellings of beelde gebruik word om 'n komplekse waarheid uit te druk. Die vader het teenstrydige gevoelens in hom gehad. Hy het gesê: "Ek glo," omdat hy werklik geglo het, maar hy het ook gesê: "help my ongeloof," omdat hy geweet het dat hy ook werklike twyfel gehad het.

Ons moet ook eerlik wees oor ons gevoelens voor God. God is groot genoeg om met ons twyfel klaar te kom, en wanneer ons ons gevoelens in die lig bring deur dit aan Hom te bely, kan God makliker sorg vir wat ons aan Hom bely.

V: In Mk 9:24, wat dink jy doen God met onvolmaakte geloof, soos die vader gehad het?

A: God het die geloof van die seun se vader gebruik; 'n onvolmaakte maar 'n eerlike, opregte geloof. Dit is beter as 'n skynheilige, oneerlike skyn van geloof. Wees eerlik oor jou geloof in God, sodat Hy dit kan laat groei, kan verfyn en die onreinhede kan wegneem wat nie daar hoort nie.

V: In Mk 9:25 het Jesus meestal net vir 'n bose gees gesê om uit te kom, maar hierdie keer waarom het Jesus gesê om uit te kom en om nie weer in te kom nie?

A: In Lukas 11:24-26 het Jesus gesê dat wanneer 'n bose gees uit 'n persoon uitgaan, dit kan probeer terugkeer met sewe ander. Daarom is dit belangrik dat wanneer 'n demoonbesete persoon uit die gevangenskap vrygestel word, hulle na Christus wend, sodat die demone nie met groter krag terugkeer nie.

V: In Mk 9:33, waarom dink jy het die dissipels op hierdie oomblik, net ná die groot verheerliking, gestry oor wie die grootste onder hulle was?

A: Op die oppervlak klink dit belaglik. Net nadat hulle die groot voorreg gehad het om hierdie groot ding te sien, in plaas daarvan om te gaan en te sê hoe groot Jesus was, het hulle gestry oor hoe groot hulle was. In plaas daarvan dat dit alles oor Jesus moes gaan, en hoe hulle Hom kan dien om Hom te verheerlik, het hulle Jesus gebruik om alles oor hulle te laat gaan.

Hierdie prentjie is belaglik. Beslis as iemand 'n rooskleurige, opgepoetste prentjie van Jesus se heilige dissipels wou skilder, sou hulle dit beslis weggelaat het! Dit lyk net sleg. Maar nadat hulle in Jesus geglo, die mirakels gesien en die verheerliking gesien het, was dit nog hoe hulle was. Jesus se geduld met hulle is verbysterend.

V: In Mk 9:33, hoe moet ons omgaan met 'n mede-gelowige wat probeer om sy eie grootheid te bevorder?

A: Moenie harde gevoelens teenoor hulle hê nie, maar bid vir hulle en smag daarna dat hulle daarvan berou mag hê. Ons behoort hulle nie af te skryf as 'n geheime ongelowige of 'n vervalle, nooit-meer-te-herstel afvallige nie, want Jesus het die dissipels nie afgeskryf nie. Hulle moet tot hul eie beswil gewaarsku word, en hul invloed om ander aan te moedig om dieselfde te doen, moet tot 'n minimum beperk word.

V: In Mk 9:34, moes die dissipels vir Jesus gesê het waarom hulle gestry het, of moes hulle stilgebly het, soos hulle gedoen het?

A: Hulle het waarskynlik uit verleentheid of skaamte stilgebly. God weet wat ons dink en sê, of ons dit bely of nie, maar dit is beter om Hom te vertel wat op ons hart is, selfs al is dit bederf of trots. Op dié manier kan God dit soveel vinniger skoonmaak as jy bereid is om dit te bely.

V: In Mk 9:35, wat dink jy van die uitdrukking, "grootheid kom deur diensbaarheid"?

A: Dit is nie heeltemal waar nie. Eerstens moet jy die regte een dien. Nie jou ambisie dien nie, nie die kerk dien nie, maar jou primêre diens behoort aan God te wees. Tweedens moet jy met die regte motiewe dien. Maar as mens hierdie voorbehoude verstaan, is dit redelik korrek.

V: In Mk 9:38-40, waarom het Johannes en die ander dissipels iemand verbied om duiwels uit te dryf, en wie was hierdie man?

A: Eerstens, kom ons kyk na die eienaardige volgorde van gebeure hier. Eerstens was die dissipels magteloos om 'n demoon uit te dryf. Toe het hulle gestry oor wie die grootste was. Maar alhoewel hulle nie die demoon kon uitdryf nie, het hulle iemand anders wat in Christus geglo het, verbied om 'n demoon in Jesus se naam uit te dryf, nadat hulle dit nie kon doen nie.

Aangesien die man nie deel was van hul organisasie nie, het die dissipels aangeneem dat God die man nie kon gebruik nie. Vandag maak gelowiges soms dieselfde fout deur te dink dat ander opregte Christene wat nie deel is van hul kerk nie, nie deur God gebruik word nie, of slegs op 'n mindere wyse gebruik word.

V: In Mk 9:38-40 en ander gedeeltes, hoe "werklik" is die duiwel en sy invloed? Sit hy gedagtes in jou kop?

A: Die duiwel en sy demone is werklike wesens met gedagtes en gevoelens. Hulle kan gedagtes voorstel, maar hulle kan nie gelowiges "besit" nie. Al kan hulle gedagtes voorstel, het ons die krag om nee te sê en aan te beweeg. Al is hulle magtig, en hul krag moet nie liggesien word nie, is ons beskerming onder Christus se bloed nog magtiger. Byvoorbeeld, ek het van 'n sangoma gehoor wat 'n Christen vervloek het, en die vloek het teruggespring na die sangoma. In 'n ander voorbeeld, waarvan ek gehoor het, het 'n ander sangoma verklaar dat 'n Christelike sendeling binne 30 dae sou sterf. Op die 30ste dag het die sangoma gesterf.
As kinders van Christus het ons geen rede om met die duiwel te onderhandel, hom te terg, of selfs te probeer om met die duiwel of demone te kommunikeer nie.

V: In Mk 9:38-40, hoe hanteer jy iemand wat God se wil doen, maar deur mense "onbevoeg" is?

A: Eerstens, vra of dit selfs deur mense gemagtig hoef te word? As dit God se wil is, hoef dit dalk nie. As jy dink dit is verdeeldheidstigtend, maak eers seker dat dit nie jy en jou groep is wat verdeeldheid stig nie. Aan die ander kant, as dit twis opwek, of werklik verdeeldheid veroorsaak, moet jy met hulle praat, probeer om met hulle te beredeneer, en bid dat julle een van sin kan wees.

V: In Mk 9:42, wat dink jy is so ernstig daaraan om die klein kinders tot sonde te bring?

A: Alhoewel die samelewing destyds dikwels neergekyk het op kinders, sê Markus 9:42 dit sou beter wees vir iemand om nooit gebore te wees nie as om 'n kind tot sonde te bring. Wanneer jy na 'n klein kind kyk, wat dalk snaaks optree en nie baie weet nie, onthou dat God net soveel omgee vir hulle as vir 'n volwassene, en hulle is net so belangrik in God se oë.

Die evangelis D.L. Moody het eendag vir iemand gesê dat twee en 'n half mense by 'n byeenkoms gered is. Die persoon het hom gevra: "Jy bedoel twee volwassenes en 'n kind?" "Nee," het Moody gesê, "twee kinders en 'n volwassene."

V: In Mk 9:48, waarom sou wurms nie in die hel sterf nie?

A: Jesus se metafoor verwys nie na klein diertjies nie, maar eerder na die verval en vernietiging van die hel. When Critics Ask bl. 372 gee 'n ander antwoord. Aangesien daar staan "hulle wurm" en nie "die wurm" nie, is dit 'n metafoor vir die fisiese liggaam van iemand wat na die hel gaan.

V: In Mk 9:49, wat beteken "gesout met vuur"?

A: Daar is drie hoofinterpretasies oor wie hierdie vers verwys

Gelowiges, wat lyding en verheerliking ondergaan

Die verlore, wat na die hel gaan

Elkeen wat getoets en geoordeel word. Hierdie siening kan die ander twee sienings insluit.

Ten slotte handel verse 43-48 oor die hel, en vers 50 verwys na gelowiges. Vers 49 is 'n oorgang, en almal verwys na beide die verlore wat onmiddellik voor hierdie vers genoem word, en die gelowiges wat onmiddellik daarna genoem word.

V: In Mk 9:49-50, hoe hou "gesout word met vuur" verband met "sy soutigheid verloor"?

A: Die Fariseërs destyds het geleer dat Israel sout onder die nasies was om hulle te reinig. Sout was 'n belangrike preserveermiddel. Die uitdrukking "gesout met vuur" beteken om kos deur vuur te preserveer, soos om vrugte te droog. As selfs vuur 'n preserveer-effek kan hê, kan sout die meeste van sy preserveer-effek verloor as die sout met water uitgewas word, of as die sout met ander dinge verdun word.

V: In Mk 10:1-2 en Mt 19:3-9, wat leer Jesus oor egskeiding?

A: Voordat ons die vraag beantwoord, moet ons eers verstaan wat Jesus oor die huwelik geleer het.

Huwelik in Markus 10:7 en Genesis 2:24 is wanneer die twee een vlees word. Wanneer 'n jong man of vrou op die punt staan om te trou, moet hulle besef dat hulle as gevolg daarvan 'n veranderde persoon sal wees. Ten minste wys 'n studie in die Verenigde State dat getroude mans gemiddeld 'n bietjie langer leef as mans wat nog nooit getrou het nie. Belangriker nog, jou eggenoot kan en sal waarskynlik baie doen om jou nader aan God te bring, of verder van Hom af te bring. Huwelik gaan nie net oor verlief wees of gevoelens hê nie, maar oor 'n verbintenis voor God en ander. Dit is asof julle, metafories gesproke, nie meer twee organismes is nie, maar eerder net een.

Die skeiding van die "organisme" is nie natuurlik nie en nie iets wat God wil hê nie. Alhoewel dit in Matteus 19:9 toegelaat word om van jou eggenoot te skei as jou eggenoot seksuele onsedelikheid pleeg, is dit nie noodwendig verpligtend om dit te doen nie. Paulus leer dat dit nie toegelaat word om van iemand te skei omdat hulle 'n ander geloof het of aangeneem het nie, maar as hulle die egskeiding inisieer, is dit toegelaat om daarmee saam te gaan, in 1 Korintiërs 7:12-15.

Wat as die gade 'n dwelmverslaafde word? Dit is moeilik om jou voor te stel dat iemand hierin val en 'n opregte Christen kan wees. Maar ongeag dit, in hierdie moeilike benarde situasie, as hulle nie bereid is om op te hou nie, kan jy hulle by die polisie aangemeld. As hulle 'n ongelowige is en daarna van jou wil skei, is dit reg.

Wat as die gade jou of die gesin met geweld dreig? Die verstandige ding om te doen is om vir jou veiligheid te skei, en weer eens, dit is moeilik om jou voor te stel dat iemand dit sou doen en 'n opregte Christen sou wees. Dit is ook 'n moeilike situasie. Soms kan dit die beste wees om hulle by die polisie aan te meld.

V: In Mk 10:1-2, waarom dink jy het die Fariseërs hier vir Jesus oor egskeiding gevra?

A: Dit kan vir een of meer van drie redes wees, en geen van die redes was dat die Fariseër 'n bepaalde siening sou volg omdat Jesus dit gesê het nie.

1) Om te sien of Jesus nader was aan die skool van Hillel, wat egskeiding toegelaat het, of die skool van Shammai wat dit nie gedoen het nie, behalwe in gevalle van egbreuk. Onder volgelinge van die beroemde Joodse rabbi Hillel was egskeiding toegelaat in Misjna Gittin 1:1-3; 7:2.

2) Sien of Jesus iets anders sou leer as die Ou Testament in Deuteronomium 24:1-4 (en Jesus het dit gedoen).

3) Hoop dat Jesus sou sê geen egskeiding nie, wat sou beteken dat Jesus die heerser Herodes Antipas en sy vrou Herodias, wat reeds geskei was, sou kritiseer. Die vrou kon nie volgens die Joodse wet 'n egskeiding inisieer nie, maar sy kon wel volgens die Romeinse wet, soos Herodias gedoen het. Jesus was destyds in Perea, wat deur Herodes Antipas geregeer is.

V: In Mk 10:5, waarom sou God deur Moses sekere dinge toelaat weens die hardheid van hulle harte?

A: Alhoewel God nie verplig is om aan ons en ons harde harte aanpassing te doen nie, kies Hy soms om dit te doen. In die Ou-Testamentiese tyd het die meeste gelowiges nie die Heilige Gees in hulle gewoon nie. Maar in die Nuwe-Testamentiese tyd, met die Heilige Gees wat in ons woon en die wet op ons harte geskryf is, het ons 'n hoër standaard as die heiliges van die Ou Testament hier.

V: In Mk 10:13, waarom het die dissipels mense berispe omdat hulle hul klein kinders na Jesus gebring het?

A: Die dissipels was verkeerd om dit te doen. Miskien het hulle verkeerdelik geredeneer dat, aangesien die kinders nie intellektueel in staat was om Jesus se lering soos volwassenes te verstaan nie, hulle nie Jesus se tyd moes mors nie. Jesus het nie net gekorrigeer nie, maar Hy het dié wat ander verkeerdelik berispe het, berispe.

Volgens die Believer's Bible Commentary bl. 1346 het George MacDonald gesê dat hy nie in 'n man se Christelikheid geglo het as daar nooit seuns of meisies gevind is wat by sy deur speel nie.

V: In Mk 10:13-15, waarom wou Jesus hê dat die kinders na Hom moes kom?

A: Die enigste rede wat Jesus gegee het, was: "aan sulkes behoort die koninkryk van God". Jesus het die kinders as 'n voorwerples gebruik, dat ons almal die nederigheid en leerbaarheid van kinders moet hê om na God te kom. Ons kan nie met trots na God kom nie, maar ons moet erken dat ons in onsself nie voldoende is nie. Ons moet bereid wees om te erken dat God meer weet as ons, en dat ons Hom nodig het en bereid is om te groei.

Daarbenewens het Jesus ongetwyfeld van kinders gehou en gesien dat die waarde van 'n kind se siel dieselfde waarde as dié van 'n volwassene is. Jesus sou 'n goeie Sondagskoolonderwyser vir kinders wees!

V: In Mk 10:18 en Lk 18:19 was Jesus nie "goed" nie, aangesien Hy die man wat Hom goed noem, bevraagteken het?

A: Jesus is goed in elke sin van die woord. Jesus bevraagteken iemand wat Hom "goed" noem, omdat die man nog nie erken het dat Jesus die Messias was nie, en dit lyk of hy die term "goed" te maklik gebruik het.

Net so in Joh 8:7, toe Jesus vir die aanklaers van die sondige vrou gesê het: "Laat hom wat sonder sonde is onder julle, die eerste wees om 'n klip te gooi", het Jesus self geen klippe gegooi nie, maar dit bewys nie dat Jesus gesondig het nie. Jesus was sonder sonde volgens Hebreërs 4:15.

V: In Mk 10:18 en Lk 18:19 vra Jesus: "Waarom noem jy My goed? … Niemand is goed behalwe God alleen nie." Aangesien Jesus nie Sy eie goedheid of Sy goddelikheid ontken het nie, wat het Hy bedoel?

A: Jesus vra 'n kort vraag wat op die oppervlak baie eenvoudig klink: waarom noem jy Hom goed? Drie eenvoudige punte, en dan 'n bietjie bespreking.

a) Jesus het hier nie bevestig of ontken dat Hy goed was nie. (Ander plekke sê egter dat Hy dit was.)

b) Jesus het net 'n vraag gevra. Hy het hier nie bevestig of ontken dat Hy God was nie. (Op ander plekke word ons egter vertel dat Hy dit was.)

c) Jesus het skynbaar baie belanggestel in wat hierdie man bereid was om te bevestig en wat hy geglo het.

Nou vir hierdie bespreking, en dan sal ons sien wat jy bevestig en bereid is om te glo.

Niemand anders in die evangelies nie, of hulle nou gelowiges was of nie, is ooit opgeteken dat hulle Jesus "goeie leraar" genoem het nie. Was die vraer net vriendelik en vleierig, of, soos Jesus gevra het, het Hy meer as dit bevestig?

Wat is 'n "goeie mens" in die oë van 'n Heilige God? Is 'n sondige tolgaard, wat sy hele lewe lank baie mense bedrieg het, maar uitroep dat God hom genadig moet wees, goed? Nee, hy is berouvol oor sy kwaad, maar hy was tog steeds kwaad. Aan die ander kant, is ons dan beter as daardie tolgaard? Nee. Volgens God se standaarde is dit 'n valse verwaandheid om enige gewone mens op aarde "goed" te noem.

As dit by die saak kom, wat is goed? Is iets goed wanneer mense daaroor stem, wanneer die samelewing dit aanvaar, of wanneer 'n persoon in sy eie gemoed dink dit is goed, alhoewel ander mense se gemoed anders dink? Nee, ons het geen standaard van goed nie, behalwe God en wat Hy as goed verklaar. Niemand is uiteindelik goed nie, behalwe God.

Gegewe dit alles, bevestig jy dat Jesus goed was?

V: In Mk 10:18 en Lk 18:19, was Jesus God, aangesien niemand goed was behalwe God alleen nie?

A: Jesus het hier nie vir die man gesê of Hy God was of nie. Hy het eerder gesê dat die man die woord "goed" nogal ligsinnig gebruik het. God is die bron van goedheid, die definisie van goedheid, en al die mindere dinge wat ons goed noem, is bloot skaduwees van die goedheid van God.

Jy weet, Christene, Jode, Moslems, en selfs die Romeinse afgodsdienaars wat Christene vermoor het, het almal probeer om goed te wees, ten minste soos hulle gedink het goed was. Dit mag vir baie Westerlinge 'n skok wees, maar nie alle godsdienste deel hierdie siening nie, dat jy moet probeer om goed te doen. Binne die Hindoeïsme probeer baie om verligting, ware begrip, te soek deur beide goed en kwaad te ervaar. Daarom, as 'n Hindoe-godsdienstige man verduister of steel, mag sommige mense geskok wees oor sy beweerde skynheiligheid, maar dit mag glad nie skynheiligheid wees nie. Vir hom mag daar dalk geen konflik wees tussen die strewe na verligting, kosmiese bewussyn of wat ook al, en die begeerte om kwaad te ervaar nie. Nie alle Hindoes sal egter saamstem nie; sommige sal meer klem lê op "karma".

V: In Mk 10:18 en Lk 18:19 hoe het vroeëre mense hierdie verse toegepas?

A: Dit is 'n paar "veelbekroonde" verse wat 'n aantal goeie toepassings het.

Voorbeeld vir ons

Klemens van Aleksandrië (193-217/220 n.C.) gebruik hierdie gedeelte in Wie is die ryk man wat gered sal word? hfst. 4 bl. 592 om te wys dat ons goed moet wees en aan die armes moet gee in plaas daarvan om op rykdom te vertrou.

Tertullianus (198-220 n.C.) het gesê dat God goed is en barmhartig is, en dat dit op dieselfde wyse gepas is vir ons om goed te wees, barmhartig teenoor ander te wees en vredesmakers te wees. (Oor Beskeidenheid hfst. 2 bl. 75)

Teen Gnostisisme

Irenaeus van Lyoon (182–188 n.C.) sê dat aangesien Jesus die Vader as goed aangespreek het, Hy werklik goed is. (Irenaeus Teen die Hereesieë boek 1 hoofstuk 20 bl. 345)

Hippolytus, leerling van Irenaeus (225–235/6 n.C.), gebruik dit op dieselfde wyse in die Ontkrachting van alle ketterye, boek 5, hoofstuk 2, bl. 50, en boek 7, hoofstuk 20, bl. 113, om te bewys dat Marcion en die gnostisisme verkeerd is. As die Vader wat dinge geskep het goed is, val die hele gnostisisme en Marcion se kettery.

Die Ebioniete erken Jesus as die Seun van die Vader, maar hulle sou net sê Jesus was God in 'n figuurlike sin. Aangesien hulle ook daarop aangedring het om Ou-Testamentiese praktyke te volg, kan jy jou voorstel dat hulle baie teen die Gnostici was wat gesê het die Ou-Testamentiese God was kwaad of mislei. In Clementine Homilie 3 (ongeveer datum) hoofstuk 57 bl. 248-249 het hulle ook hierdie vers gebruik teen dié wat die Ou-Testamentiese God kwaad sou noem. Maar in die Clementynse literatuur en al die Ebionitiese geskrifte wat bewaar is, het hulle nooit hierdie vers gebruik om te ontken dat Jesus God was nie.

Teen Afgodsdiens

Origenes (225-254 n.C.) sê dat as Christus Homself aan God die Vader onderwerp het, hoeveel te meer sou die son weier om te hê dat iemand voor hom kniel en hom aanbid. Origenes voeg dan by dat ons tot die Woord van God moet bid, en nog meer tot Sy Vader. (Teen Celsus boek 5 hoofstuk 15 bl. 548)

Die Godheid van Christus

Novatianus (250/254–256/7 n.C.) "Verder, die Here self: 'Waarom vra jy My oor dit wat goed is? God alleen is goed.' … "maar in dieselfde Skrifte word ook beweer dat Christus goed is. Daar is dus nie, as hulle reg aflei, een goed, maar selfs twee goeie. Hoe word daar dan, volgens die geloof van die Skrif, gesê dat daar net een goed is? Maar as hulle nie dink dat dit op enigerlei wyse in stryd is met die waarheid dat daar een Here is, dat Christus ook Here is nie, of met die waarheid dat een ons Meester is, dat Paulus ook ons meester is nie, of met die waarheid dat een goed is, dat Christus ook goed genoem word nie; op dieselfde redenering, laat hulle verstaan dat, uit die feit dat God een is, geen belemmering ontstaan vir die waarheid dat Christus ook as God verklaar word nie." (Oor die Drie-eenheid hfst. 30 bl. 642-643)

Teen Arianisme

Hilarionus van Poitiers (355-367/368 n.C.) het geskryf dat wanneer die Arianers na Jesaja 65:16; Markus 10:18; 1 Timoteus 6:15 wys, dit geen waarheid, goedheid of krag aan die Seun sou oorlaat nie.

Gregorius van Nyssa (382-383 n.C.) het geskryf: "Dit is egter maklik om te wys dat nie eens die woord 'een' die Vader van die Seun skei nie. … Want Hy sê: 'Ek en die Vader is een.' [Johannes 10:30] As die goeie dan een is, en 'n bepaalde soort eenheid in die Vader en die Seun beskou word, volg daaruit dat die Woord, deur goedheid aan die 'een' toe te skryf, ook vir Homself, wat een met die Vader is en nie van die eenheid van natuur geskei is nie, die titel 'goed' onder die term 'een' geëis het." Teen Eunomius boek 11 hoofstuk 2 bl. 232-233 in Nicene and Post-Nicene Fathers Tweede Reeks vol. 5.

V: In Mk 10:19, waarom het Jesus net ses van die Tien Gebooie genoem?

A: Jesus was hier nie uitputtend nie, maar het net voorbeelde gegee. Jesus se gebrek aan omvangryke taalgebruik hier is nie 'n verskoning om te ontken wat beide Jesus en Sy apostels op ander plekke geleer het nie.

V: In Mk 10:21-22 en Lk 18:20-23, waarom het Jesus vir die man gesê om al sy besittings te verkoop?

A: Skynbaar het die man sy rykdom net so baie liefgehad as wat hy God liefgehad het, en Jesus het vir hom gesê hy moes daaraan iets doen.

V: Leer Mk 10:21-22 dan nie ook dat almal hul besittings moet verkoop nie?

A: Nee, want Jesus het, sover ons weet, nie vir enigiemand anders gesê om hul besittings te verkoop nie. Selfs Paulus het persoonlike besittings gehad, soos sy mantel in 2 Timoteus 4:13. In Handelinge 5:4, toe Ananias gedissiplineer is, staan daar spesifiek dat hy nie gedissiplineer is omdat hy 'n deel van sy eie geld behou het nie, maar eerder omdat hy vir God gelieg en beweer het dat hy geen van die geld behou het nie. Die Bible Knowledge Commentary: Nuwe Testament bl. 151 sê in wese dieselfde ding.

Hierdie vers is egter steeds 'n uitdaging vir ons vandag. Toe die keuse tussen Christus en rykdom gekom het, was hierdie andersins goedaardige man nie bereid om Christus bo rykdom te kies nie. As iemand vandag so is, dan is daardie persoon vervloek met te veel geld. Lees Spruitse 30:7-9 vir meer inligting.

Wanneer jy besluit hoeveel om aan God se werk te gee, het die Believer's Bible Commentary, bl. 1347, in die bespreking van Markus 10 'n lys van dinge verskaf waaroor jy dalk wil nadink.

1. Duisende mense sterf daagliks aan honger

2. Baie mense het nog nooit die goeie nuus gehoor nie.

3. Ons geld kan gebruik word om hierdie behoeftes te help.

4. Christus leer ons dat ons arm moet word sodat ander ryk kan word (2 Korintiërs 8:9).

5. Aangesien ons lewe op aarde so kort is, sal dit te laat wees wanneer Jesus kom.

V: In Mk 10:23-24, is dit onmoontlik vir welgestelde mense om na Jesus te gaan?

A: Daar is net een antwoord, maar dit het twee dele.

Nee. Mense wat rykdom het, kan altyd na God kom. Abraham was baie ryk, beide volgens antieke en moderne standaarde. Wel moet ryk mense bereid wees om te eniger tyd vir God op te gee wat ook al vir hulle die kosbaarste is – soos Abraham met sy seun Isak gedoen het.

Ja: As jou besittings of rykdom jou besit, en jy lief is vir geld meer as vir God, moet jy een of die ander kies, en jou ewige bestemming hang af van jou keuse.

Dit is ook nuuskierig dat dit reg ná die gedeelte oor klein kinders kom. Die Believer's Bible Commentary, bl. 1347, merk op dat "Christene wat skatte op aarde bymekaarmaak, gewoonlik in die lewens van hul kinders betaal vir hul ongehoorsaamheid."

V: In Mk 10:29, word almal wat alles verlaat het om Jesus te volg, hierdie seëninge gewaarborg, of baat hulle niks as hulle dit doen maar nie liefde het nie, soos 1 Kor 13:2 sê?

A: Jesus gee hier die belofte, maar voorwaardes word geïmpliseer. Jy moet eenvoudig volg en aanhou om Jesus te volg. Jy moet God en ander liefhê om Jesus te volg, en jy kan God nie liefhê as jy nie ander mense liefhet nie.

Dit is nuuskierig dat net hier in die sinoptiese evangelies Jesus die dissipels as kinders aanspreek. Dit is net ná Jesus hulle berispe het omdat hulle nie die kinders na Hom laat kom het nie.

V: Kan Mk 10:29-30 en Lk 18:29-31 as 'n belofte van finansiële voorspoed in hierdie lewe beskou word?

A: Nee. Hierdie belofte was vir die vroeë Christene net so veel as vir ons. Ons kan nie meer waarborge van finansiële voorspoed verwag as Paulus, die ander apostels en die vroeë Christene nie, wat hoofsaaklik slawe en die armes was. When Cultists Ask bl. 135-136 voeg by dat hierdie vers nie oor rykdom praat nie, maar oor familie en huise.

V: In Mk 10:30, hoe kry ons al hierdie dinge in hierdie lewe?

A: Geen een van ons het persoonlik 100 huise en 100 velde as ons eie besittings nie. Ons het ook nie almal 100 biologiese broers en susters en 100 biologiese moeders as familielede nie. Inteendeel, as broers en susters in een liggaam – die kerk – besit ons gesamentlik al hierdie dinge om met mekaar te deel, soos Markus 3:33-35 toon.

V: In Mk 10:30, wat is nuuskierig aan een van hierdie belonings?

A: Hulle kan in vyf kategorieë gegroepeer word: huise, familie, lande, vervolging en die ewige lewe. Die meeste mense verlang nie na een hiervan nie: vervolging. Maar ons moet besef dat vervolging ook 'n beloning is. Die vroeë Christene het dit so gesien, soos Handelinge 5:41 aantoon.

Q: In Mk 10:34, sou Jesus op die derde dag opstaan of ná drie dae?

A: Manuskripte van Markus verskil.

Na drie dae: Sinaïticus, Vaticanus, Ephraemi Rescriptus, Bezae Cantabrigiensis, Sahidies-Kopties, Bohairies-Kopties

Op die derde dag: Alexandrinus, Bisantynse Leesboek, Goties, Armeens, Ethiopies, Georgies, Origenes.

V: In Mk 10:35-37 het Jakobus en Johannes na Jesus gekom en gevra om aan Sy regter- en linkerkant te sit, of het hulle moeder in Mt 20:20 dit gedoen?

A: Die skeptiese Asimov's Guide to the Bible bl. 858 vra dit. Die antwoord is in Matteus 20:20 self, waar dit sê hul moeder het gekom "met haar seuns". Hulle was saam toe Jesus gevra is.

Josefus in Joodse Oudhede, boek 6, hoofstuk 11, paragraaf 9, wys dat die plek aan die linkerkant die volgende hoogste was ná die plek aan die regterkant, volgens The Bible Knowledge Commentary: Nuwe Testament, bl. 152.

V: In Mk 10:36,51 hoekom wil mense hê Jesus moet sekere dinge vir hulle doen, maar nie ander nie?

A: Selfs vandag wil sommige gelowiges hê dat Jesus Here van 'n deel van hul lewens moet wees, maar behou beheer oor ander dele. Dit is 'n gebrek aan geloof om te vertrou dat as jy Jesus Here van jou hele lewe maak, dit beter sal wees. Jy kan nie net 'n bietjie van Jesus as Here hê nie.

V: In Mk 10:38, oor watter beker en doop het Jesus gepraat?

A: Die beker en doop was nie die Here se maaltyd en waterdoop nie (Jesus was reeds deur Johannes gedoop). In plaas daarvan het Jesus verwys na wat hierdie dinge verteenwoordig het. Jesus se bloed sou op die kruis vergiet word, wat die beker simboliseer, en Jesus sou begrawe en opstaan, wat die doop simboliseer.

V: In Mk 10:38-40, aangesien Jesus eers die prys om aan hul versoek te voldoen te kenne gegee het, en toe [vermeendlik] hul versoek geweier het, waarom moes hulle tog die prys betaal?

A: Jesus het nie hul versoek ontken nie, maar gesê hul versoek was nie aan Hom om te verleen of te ontken nie. Toe het Jesus vir hulle gesê wat hulle sou doen, maar het die verlening van hierdie voorreg aan die Vader oorgelaat.

Dit is 'n uitstekende vers om 'n punt oor die Drie-eenheid te bewys. Alhoewel die Vader en die Seun onlosmaaklik een is, bewys hierdie vers dat daar 'n onderskeid tussen hulle is, in teenstelling met Modalisme, soos wat Oneness-Pinksterbeweging en die plaaslike kerk geleer het.

V: In Mk 10:45, was Jesus se dood aan die kruis 'n losprys vir elke enkele persoon, of vir sommige mense maar nie ander nie?

A: Hier is wat die Bybel oor die universele en beperkte aspekte sê.

Universele aspekte:

Beveel dat almal die Evangelie moet gehoorsaam (Handelinge 17:30; 2 Tessalonikense 1:8)

Elkeen wat in Hom glo (Johannes 3:16)

Aan almal verskyn (Titus 2:11)

God begeer dat almal gered word (1 Timoteus 2:4)

Losprys vir alle mense (1 Timoteus 2:6)

Aan almal [opreg en oprecht] aangebied (Handelinge 2:38-40, Hebreërs 4:2)

Verzoeningsoffer vir die hele wêreld (1 Johannes 2:2)

Jesus sal almal na Hom aantrek (Johannes 12:32)

Definitiewe aspekte:

Niemand kan na Jesus kom nie, tensy die Vader hom trek (Johannes 6:65)

God kan kies om barmhartigheid aan sommige, soos Jakob, te betoon, wat Hy nie aan ander, soos Esau, betoon nie, al is Hy tog regverdig teenoor almal (Romeine 9:14-18).

Die evangelie is van geen waarde vir dié wat dit nie met geloof kombineer nie (Hebreërs 4:2).

Die Fariseërs het God se doel vir hulleself verwerp (Lukas 7:30).

Sommiges het die Here wat hulle gekoop het, verloën (2 Petrus 2:1). Die woord vir Here is despotes en is dieselfde in Judas 4, waar dit na Jesus verwys.

God het nie net voorwet dat mense sou aanvaar nie, maar God het elke individu wat sou aanvaar, voorwet. God het gekies (voorbestem) dié wat sou aanvaar.

As jy daaroor nadink, behoort alle Christene wat nie-Calviniste is en Calviniste saam te stem dat daar sowel universele as definitiewe aspekte van die losprys is. Maar dit versag nie 'n belangrike verskil tussen Calviniste, Arminiane en ander nie-Calviniste nie.

Die fundamentele verskil tussen Calvinisme en nie-Calvinisme (insluitend Wesleyaanse Arminianisme, sogenaamde vierpunt-Calvinisme, en alles daartussenin) is of die almagtige, soewereine, liefdevolle en regverdige God vir dié wat na die hel gaan, gekies het om óf:

Nie-Kalvinis: Verlorenheid, waar God vrylik aan almal gegee het wat nodig was om na die Hemel te gaan, maar Jesus se verlossing het daarin misluk om sommige te red. Hulle is verlore weens hul eie skuld van hul vrye wil.

Kalvinis: Verlangde verdoemenis, want Jesus se verlossing was doeltreffend vir 100% van die beoogdes, en God het vrylik gekies om vir ander geen manier van verlossing te voorsien nie. Daar was nooit iets wat die verworpe kon doen, of sou wou doen, om te verander dat God in Sy verborge wil verlang dat hulle geen geleentheid tot ontsnapping moet hê nie.

Nie-Kalvinis: As verlossing potensieel vir almal is en ondoeltreffend vir sommige, sou dit ondoeltreffend wees omdat sommige dit kan verwerp, of dit moes andersins ook met geloof gekombineer word. Nie-Kalviniste sê dit is presies wat Lukas 7:30 en Hebreërs 4:2 sê. Kalviniste sou antwoord dat dit verlossing deels van die mens sou laat afhang, en geloof byna 'n werk sou maak wat vir verlossing vereis word. Nie-Kalviniste sou antwoord dat die Kalvinisme die gratis genade-reddingsgeskenk, wat van God is, verwar met die aanvaarding van die gratis reddingsgeskenk, wat die verantwoordelikheid van die mens is. Geloof is nie 'n werk nie, soos Efesiërs 2:8-9 wys, en sommige Kalviniste behoort nie die Katolieke te volg in die poging om verdienstewerke gelyk te stel aan die "leë deug" van geloof en ons hulpeloosheid teenoor God te erken nie.

Kalvinis: As verlossing net potensieel is vir sommige, en dit is doeltreffend vir almal vir wie dit potensieel is, was daar nooit werklik 'n geleentheid vir sommige nie. Die onaangename saak van "verlorenheid" word hanteer, maar ten koste van verlore liefde en onverklaarbare geregtigheid. In 2 Tessalonisense 1:8 sou God mense verantwoordelik hou vir die nie-gehoorsaamheid aan 'n evangelie wat God hulle nooit gegee het om te gehoorsaam nie. 'n Persoon in die hel kan sê: "Ek het hierheen gekom omdat ek geglo het dat God my nie genoeg liefgehad het nie, dat Jesus nie vir my sondes gesterf het nie, dat God uiteindelik gewil het dat ek 'n bose sondaar bly, en ek is hier omdat ek die waarheid geglo het." 'n Verworpene kan net so goed probeer om verlossing deur die nuutste modieuse kultus te vind, want die geleentheid om verlossing en God se liefde deur die kultus te vind, is vir hulle net so groot soos om dit deur die Christendom te vind.

V: In Mk 10:51, waarom het Jesus die blinde man gevra wat hy wou hê Hy moes vir hom doen?

A: Jesus wil hê ons moet Hom vra, al weet Hy wat ons wil hê. Natuurlik is dit soms nie dieselfde nie: wat ons wil hê en wat die beste is. Die blinde man moes spesifiek om sig vra, en Jesus het hierdie versoek toegestaan nadat hy gevra het. Soms wag God om ons versoeke vandag te verhoor, totdat ons Hom spesifiek vra.

Terloops is die uitdrukking Seun van Dawid ook as messiaans beskou in die voor-Christelike Psalms van Salomo.

V: In Mk 10:51, toe 'n blinde Jood kon sien wat die Fariseërs met sig nie kon sien nie, watter ander voorbeelde is daar waar meer inligting iemand blind kan maak vir wat voor die hand liggend is?

A: Dit is interessant om te oorweeg waarom Jode wat goed kon sien, blind kon wees vir die feit dat Jesus die Messias was nadat hulle al daardie mirakels gesien het, terwyl 'n blinde Jood kon sien dat Jesus die Messias was. Daar is ander kere wanneer meer inligting iemand blind kan maak vir wat voor die hand liggend is. Selfs al was hy blind, kon Bartimeus steeds meer belangrike dinge sien as die Fariseërs.

V: In Mk 10:52, waarom was dit die man se geloof, en nie Jesus se geloof nie, wat die man heel gemaak het?

A: In hierdie laaste opgetekende wonder in Markus is dit interessant dat Jesus spesifiek gesê het dit was die man se geloof wat hom genees het. Alhoewel God nie beperk is tot die werk deur ons geloof nie, kies God dikwels om deur ons geloof te werk, soos Efesiërs 2:8 en Romeine 4:3,16 wys.

V: In Mk 10:52, waarom het Jesus gesê hy is "gesond gemaak" in plaas daarvan om net te sê dat hy kon sien?

A: Nie net het sy oë en ander dele van sy liggaam normaal gefunksioneer nie, maar die voorheen blinde man was nou geestelik heel in Christus.

V: In Mk 11:8-10, waarom het hulle hul mantels en palmtakke voor die donkie neergelê?

A: Hierdie gebruik was 'n teken van groot respek en bewondering. Miskien was dit soortgelyk aan die ou-Europese ridderlikheid waarin 'n man sy jas oor 'n modderpoel lê sodat 'n koninklike dame daarop kan trap en oor die poel kan loop.

V: In Mk 11:8-10, hoe hanteer jy mense wat God wil prys en dien, maar wat jy weet verkeerde vooroordele oor Hom het?

A: Hulle lyk op die oppervlak of hulle gered is, maar dit is dalk nie so nie. Hulle is dalk nog in die stadium voordat hulle nuwe lewe in Christus het. Sommige mag Jesus verwerp sodra hulle sien dat Hy dalk nie aan hulle aannames oor Hom voldoen nie. Jy moet hulle verkeerde opvattings sagkens korrigeer en vir hulle bid. Ons wil nie hê mense moet op valse voorwendsels tot Christus kom nie.

V: In Mk 11:13, aangesien dit nog nie tyd was vir vyne nie, was Jesus in die evangelies onkundig oor die seisoen, soos Ahmad Deedat beweer?

A: Nee, Deedat het hier totaal die punt gemis. Die vyeboom het Israel voorgestel, en dit was 'n profesie dat die nasie wat die vyeboom voorgestel het, onvrugbaar sou wees en geestelik sou verwelk.

V: In Mk 11:13,23,30 aangesien iemand met geloof berge kan verskuif, waarom kon Jesus nie 'n vyeboom met vrugte hê nie?

A: Jesus kon, maar het gekies om dit nie te doen nie. Dit was nie vye en vyebome waaroor Jesus bekommerd was nie; Jesus het hier die dissipels geleer. Die vyeboom was 'n voorstelling van die nasie Israel, en Jesus het die vyeboom vervloek om te wys wat met hulle sou gebeur as hulle, soos die vyeboom, nie vrugte van geloof sou dra toe Jesus na hulle gekom het nie.

V: In Mk 11:14, hoe lyk dit asof sommige mense baie nuttig en vrugbaar sou wees, maar uiteindelik nutteloos is?

A: Die vyeboom het ruimte in beslag geneem waar ander vyebome kon groei. Plaaswerkers het vir die vyeboom gesorg en dit versorg. Hulle het dit water gegee en dalk bemes, met die verwagting dat die vyeboom ook iets terug sou gee en hulle van vye sou voorsien. Sommige mense wil net neem en gee nooit iets terug nie.

Miskien kan sommige mense nie geestelik teruggee nie, omdat hulle nie geestelike lewe in hulle het nie. Hulle het beweer dat hulle vrugbaar is, maar in werklikheid was hulle dit nie. Daar was die belofte van vrug, sonder vervulling.

Materieel gesproke is daar egter mense wat jou hulp nodig het, maar nooit in staat is om iets terug te gee of jou te vergoed vir jou werk nie. Maar ons moet hulle tog liefhê en help.

V: In Mk 11:15-18 en Lk 19:45-46, waarom het die Joodse owerhede nie net dadelik Jesus, 'n vreemdeling met 'n sweep, gearresteer nie?

A: Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Die skare het Jesus pas as die Messias geprys in die Triomftocht in Matteus 21:1-11, ook Matteus 21:15-16; Markus 11:1-10, en Lukas 19:28-40.

2. Jesus het mense op 'n wonderbaarlike wyse genees, en dit is moeilik om iemand in 'n skare mense wat deur Hom genees word, te arresteer.

3. Daarvoor het die skare gehoor dat Jesus Lasarus uit die dood opgewek het volgens Johannes 12:9-11, 17-19.

4. Belangriker nog, weens die voorgaande redes, sê Markus 11:18 dat terwyl die priesters en skrifgeleerdes 'n manier gesoek het om Jesus te dood, hulle Hom gevrees het omdat die hele skare oor Jesus verwonderd was. Die priesters het nie 'n oproer en die Romeinse vergelding wat dit sou veroorsaak, wou hê nie. Lukas 19:47-48 sê iets soortgelyks, en in Johannes 12:19 het die Fariseërs gekla dat hulle gedink het die hele wêreld het Jesus gevolg.

V: In Mk 11:16, waarom sou Jesus nie iemand laat enige vate (potte of houers) in die tempel dra nie?

A: Jesus het nie in die weg getree van behoorlike offers nie, maar Hy het wel in die weg getree van dié wat vaartuie vol geld gedra het.

V: In Mk 11:17, hoe het die mense in die tempel as diewe opgetree?

A: Op minstens drie maniere:

Prysroof: Dinge in die tempel teen opgeblase pryse verkoop.

Institusionalisering: Priesters sou nie 'n dier met gebreke aanvaar nie, soos 'n sny wat tydens vervoer kon ontstaan, sodat die mense die diere teen opgeblase pryse moes koop.

Plunder van God in offers: Die verkopers en aanbidders was op die finansiële transaksies gefokus in plaas daarvan om God aan te bid.

V: In Mk 11:23, waarom het Jesus 'n geloof wat berge verskuif noem?

A: Jesus het geleer dat dit net 'n bietjie egte geloof in God se krag verg, toegepas in gebed om berge te verskuif. Geloof is soos 'n saad; dit kan groei. Ook het Jesus dit naby Jerusalem gesê, en in die laaste dae sal die Olyfberg, 'n half myl oos van Jerusalem, in twee gespleit word, volgens Sagaria 14:4.

V: In Mk 11:23 het Jesus belowe om ons absoluut enigiets te gee wat ons in geloof vra?

A: God gee ons enigiets wat ons vra, onderhewig aan die volgende kwalifikasies:

'n Ding: God kan nie 'n "ding" gee wat nie 'n ding is nie, soos 'n logiese teenstrydigheid, byvoorbeeld water wat nie nat is nie, 'n beweegbare voorwerp wat nie beweeg kan word nie, ensovoorts.

In geloof: God sal nie toeken wat in twyfel gevra word nie, soos in Jakobus 1:6-7, of wat gevra word nie vir geloof nie, maar om aan ons hartstogte te bestee, volgens Jakobus 4:3. Ons moet vra volgens God se wil in 1 Johannes 5:14. In geloof sluit in om in God te bly en God in ons te laat bly in Johannes 15:7.

As ons vergewe: Markus 11:25 voeg die kwalifikasie by. Goeie geskenke: Voor Markus 11:23 het Jesus geleer dat God 'n goeie vader is wat ons goeie dinge gee, nie slegte dinge nie, volgens Matteus 7:9-11 en Lukas 11:11-13. Soms, wanneer 'n gehoorsame gelowige in geloof vra, sê God dus "nee" of "wag", soos in die Boek van Job; Filippense 2:25; 2 Timoteus 4:20; en 2 Korintiërs 12:8-9.

V: In Mk 11:25-26, as 'n ware Christen nie vergewe nie, sal hy of sy na die hel gaan?

A: In 'n sekere sin is dit 'n onbelangrike punt, omdat 'n ware Christen sal vergewe. Geen ware Christen sou ooit weier om iemand te vergewe nie, want dit sou wys dat hulle nog nooit gekies het om God se vergifnis te ontvang nie, en dus nie ware Christene was nie. Dit gaan sonder sê dat dit baie belangrik is om almal te vergewe.

V: In Mk 11:29-33, waarom het Jesus nie direk op die vraag oor watter gesag Hy gehad het geantwoord nie?

A: Hulle het waarskynlik beoog om Hom in 'n strik te lok. As Jesus gesê het dat Hy van God die gesag gehad het om na Jerusalem in te ry, die geldwisselaars uit te dryf en die vyeboom te vervloek, sou hulle Jesus van godslastering beskuldig het. As Jesus gesê het dit was van mense, sou dit nie die Romeinse of Tempelowerhede gewees het nie. Maar Jesus was nie verplig om enige vrae te beantwoord nie. Alhoewel Jesus oor die algemeen die meeste mense se vrae beantwoord het, het Hy nie direk die vraag van dié beantwoord wat nie na Sy antwoord gesoek het nie, behalwe om Hom te probeer in 'n strik lok. Jesus kon eenvoudig gesê het: "Ek het nie julle gesag nodig nie, want ek het die Vader se gesag, soos bewys deur die vele genesings wat ek doen." In werklikheid kon hulle dit egter reeds uitgevind het.

V: In Mk 11:29-33, wanneer behoort ons nie iemand se vraag te beantwoord nie, selfs wanneer ons die antwoord ken?

A: Kortliks, wanneer hulle nie die waarheid wil weet nie. As hulle nie kon aanvaar wat hulle reeds van Johannes geweet het nie, hoef hulle nie die waarheid oor Jesus te hoor nie, want hulle sou dit tog verwerp.

As hulle slegs vra om ons te lok, moet ons versigtig wees met wat ons sê. As hulle nie probeer om ons te lok nie, maar vra om 'n ander rede eerder as dat hulle nie regtig wil weet nie, hoef ons nie te antwoord nie. As iemand jou 'n vraag oor God of die Bybel vra, en jy vermoed dit mag 'n afleidingsmaneuver wees wat net 'n afleiding is van die hantering van die waarheid, kan jy hulle hierdie vraag vra. As ek hierdie vraag tot u tevredenheid sou beantwoord, sou dit u nader bring om Jesus as u persoonlike Here en Verlosser te aanvaar? As hul antwoord "nee" is, gelukwens, u het pas 'n afleidingsmaneuver ontbloot. In daardie geval kan u dan vra: "Wat sal u nader bring om Jesus as u Here en Verlosser te aanvaar?"

V: In Mk 12:1-9, wat is die betekenis van hierdie gelykenis?

A: God het die land, die Beloofde Land, aan die Jode gegee. Hulle het egter nie aan God die gehoorsaamheid, onverdeelde aanbidding, tiendes en offers wat Hy beveel het, gegee nie. Hy het profete na hulle gestuur, wat hulle mishandel en vermoor het. Uiteindelik het God Sy Seun, Jesus, gestuur, wat hulle sou vermoor. Daar is 'n mate van ooreenkoms hier met die allegorie van die Here se wingerdstok in Jesaja 5:1-7.

Die rede waarom die huurders gesê het hulle sou die eienaars word, was weens die Joodse wet. As die eienaar en sy erfgename gedood is, sou die besitters van die grond eerste in die ry wees om dit te ontvang volgens Mishnah Baba Bathra 3.3 en b Baba Bathra 54a.

Q: In Mk 12:6, waarom sou van die pachters verwag word om die landheer se seun te respekteer?

A: Hulle sou steeds die seun respekteer as

1. Hulle het enige respek vir behoorlike gesag gehad, of

2. Gehoorsaamheid aan die wet, of

3. Die intelligensie om uit te werk dat om die seun seermaak onvermydelike vergelding sou meebring, of

4. 'n Gesonde vrees vir die eienaar se soldate.

Hulle sou die seun net doodmaak as hul gierigheid na die wingerdplaas hulle heeltemal vir rede verblind het. Dit is verbasend maar waar dat mense so gierig kan wees dat hul besluite laat lyk of hulle onmiddellike geld en plesier meer begeer as om die volgende dag nog te lewe.

Vandag is dit nuuskierig om te sien hoe sommige mense wat andersins die beste besluit sou neem, 'n dwaas besluit neem weens gierigheid. Die meeste van die tyd is hulle nie eens bewus daarvan hoe gierigheid hul besluitnemingsvermoë vervorm het nie – tot baie later.

V: In Mk 12:10 en Lk 20:17, wat is 'n hoeksteen?

A: 'n Hoeksteen is die eerste steen waarop die fondament geplaas word.

V: In Mk 12:10-11 en Lk 20:17-18, waarom het die mense/bouers die hoeksteen verwerp?

A: Hulle het geen respek gehad vir die funksie of belangrikheid van die hoeksteen nie. Uiteindelik wil 'n mens óf deel wees van dieselfde gebou wat Christus bou, óf nie. Daar is geen middelgrond nie; jy kan nie half deel wees van die gebou nie.

V: In Mk 12:13-17 en Lk 20:21-25 het Jesus nie direk op die vraag oor die betaling van belastings geantwoord nie?

A: Jesus het dit eintlik wel gedoen. Hulle het probeer om Hom te fnuik deur te vra of hulle belasting aan Keiser moet betaal of nie. As Jesus "nee" gesê het, kon Hy deur die Romeine gearresteer word omdat Hy mense aangemoedig het om nie belasting te betaal nie. As Jesus "ja" gesê het, sou die skare wat die Romeinse bewind verafsku het, dalk nie so vriendelik teenoor Hom gewees het nie.

Hierdie belasting is sedert 6 n.C. vereis. Aangesien die Romeinse belasting in die Romeinse skatkis beland het, het die zelote geweier om dit te betaal, omdat dit die Romeinse reg om in Palestina te regeer erken het. Die Fariseërs het beswaar gehad teen die betaling daarvan, maar het dit tog gedoen. Die Sadduseërs het geen beswaar gehad teen die betaling daarvan nie. Diegene wat die vraag gevra het, wou net sien watter groep Jesus sou vervreem.

Jesus het die vraag beantwoord deur te sê ons moet aan Keiser gee wat aan Keiser is, en aan God wat aan God is. Jesus het nie gespesifiseer watter dinge aan Keiser (Tiberius destyds) behoort nie, en hulle het Hom nie daaroor gevra nie.

V: In Mk 12:19, Lk 20:27, en Hand 23:8, wat weet ons kortliks oor die Sadduseërs, ook genoem Herodese?

A: Josefus sê die Sadduseërs, Fariseërs en Essene was die drie godsdienstige partye van Juda. Die Sadduseërs het na alle waarskynlikheid onder Jannès Hyrkanus I (135–104 v.C.) begin en het uitgesterf toe die Tempel in 70 n.C. verwoes is. Hulle is in Jesus se tyd Herodianers genoem omdat hulle die Herodes-dinastie as konings in Judea ondersteun het.

Die Sadduseërs het geeste, engele en die opstanding van die liggaam ontken, volgens Handelinge 23:8. Hulle het die hele Misjna, Talmoed en ander tradisies van die Fariseërs ontken. Volgens Josefus het hulle geen behoefte gehad om iets te onderhou wat nie in die Tora geskryf was nie, en volgens vroeë kerkvaders het hulle die hele Ou Testament behalwe die Wet (Tora) ontken. Oor die Wet self het die Fariseërs voorbeelde geskryf van hoe hulle oor geringe sake verskil het.

V: In Mk 12:19 en Lk 20:27, wat is al die Bybelse en ekstra-Bybelse bewyse wat ons oor die Sadduseërs het?

A: Hier is byna alles wat ons oor die Sadduseërs weet.

1. 1 en 2 Makkabeese gee 'n gedetailleerde geskiedenis van die eksterne en interne stryd tydens die tyd toe die partye van die Fariseërs en Sadduseërs gestig is.

2. Josefus verwys na die Sadduseërs in vyf gedeeltes. Die aanhalings is geneem uit Josephus: Complete Works.

Joodse Oorloë 2.8.2,14 (2a) (bl. 476) "Want daar is drie filosofiese sekte onder die Jode. Die volgelinge van die eerste is die Fariseërs; van die tweede die Sadduseërs; en die derde sekte, wat 'n strenger dissipline voorgee, word die Essene genoem." [Essens is die spelwyse in die boek] (14f) [Essens is die spelwyse in die boek] "Maar die Sadduseërs is dié wat die tweede orde uitmaak, en verwyder die noodlot heeltemal, en veronderstel dat God nie betrokke is by ons doen of nie-doen van wat kwaad is nie; en hulle sê dat om te handel in wat goed is, of wat kwaad is, by mense se eie keuse lê, en dat die een of die ander aan elkeen behoort, sodat hulle kan optree soos hulle wil. Hulle verwerp ook die geloof in die onsterflike voortbestaan van die siel, en die strawwe en belonings in die onderwêreld. Verder is die Fariseërs vriendelik teenoor mekaar, en bevorder hulle eensgesindheid en agting vir die gemeenskap. Maar die gedrag van die Sadduseërs teenoor mekaar is in sekere opsigte wild; en hulle omgang met dié wat tot hul eie party behoort, is so barbaars asof hulle vreemdelinge vir hulle was…." (Later in Joodse Oudhede 18.1.6 noem Josefus 'n vierde sekte, wat soos die Fariseërs is behalwe dat hulle vir vryheid veg. Hy verwys na die Zelote.)

Antiquitates Joodeorum 13.5.9 In teenstelling met die Sadduseërs was die Fariseërs geneig om nie streng te wees in strawwe nie.

Antiquitates Joode 13.10.6 Dit is histories die eerste vermelding van die Sadduseërs, onder die bewind van Johannes Hyrkanus I as koning en hoëpriester (135–104 v.C.)

Antiquitates Joode 18.1.4 "Maar die leer van die Sadduseërs is hierdie: Dat siele saam met die liggame sterf; en hulle ag nie die onderhouding van enigiets anders as wat die wet [Tora?] hulle gebied nie; want hulle beskou dit as 'n voorbeeld van deug om met daardie filosowe-onderwysers met wie hulle omgaan, te debatteer; maar hierdie leer word slegs deur 'n paar aanvaar, tog deur dié van die grootste aansien; maar hulle kan byna niks op hul eie doen nie; want wanneer hulle magistrate word, soos hulle soms teen hul sin en met geweld verplig is om te wees, onderwerp hulle hul aan die opvattings van die Fariseërs, omdat die skare hulle andersins nie sou verdra nie." (Josefus het Oudhede van die Jode in 93-94 n.C. geskryf)

Antiquitates Judaeorum 20.227 [9.1] noem slegs een Sadduseër wat hoëpriester was. Sy naam was Hanan ben Hanan, en hy het die amp slegs drie maande beklee.

3. Die Misjna kontrasteer die Sadduseërleer met dié van die Fariseërs in ten minste nege gedeeltes. (Die vroegste Misjna's is omstreeks 200 n.C. geskryf.) Hierdie is egter vanuit die perspektief van die Fariseërs, en ons het geen geskrifte van die Sadduseërs self nie. Dus is die verskille vanuit die perspektief van wat vir die Fariseërs belangrik was – klein besonderhede oor die wet – en nie noodwendig wat vir die Sadduseërs die belangrikste was nie.

Baba Batra 115b - Toe 'n man sonder lewende seuns gesterf het, het die Fariseërs gesê dat slegs 'n kleindogter en nie 'n dogter nie kon erf, terwyl die Sadduseërs gesê het dat sowel dogters as kleindogters kon erf as daar geen seuns was nie.

Baba Kamma 84a - By die toepassing van "'n oog vir 'n oog" sou die Fariseërs dikwels in plaas daarvan geldelike vergoeding aanvaar, terwyl die Sadduseërs dit nie sou doen nie.

Megillah Ta'anit 1 - Terwyl die Fariseërs wou hê dat offers deur die skatkis betaal moes word, het die teenstanders van die Fariseërs verkies dat die koste deur vrywillige offers gedek moes word.

Megillah Ta'anit 4 - Dieselfde as Baba Kamma 84a.

Makkot 1:5-8 - Die Fariseërs wou hê alle valse getuies moes tereggestel word, terwyl die Sadduseërs 'n valse getuie slegs sou tereggestel as hul getuienis reeds die teregstelling van die vals beskuldigde veroorsaak het.

Tosefta Parah hoofstuk 3 en Parah - Die Sadduseërs het nie al die wassings van die Fariseërs gehad nie, maar die Sadduseërs was strenger in die reinheid van die rooi vaars.

Tosefta Sanhedrin 6:6 - Die Fariseërs wou hê alle valse getuies moes ter dood gebring word, terwyl die Sadduseërs 'n valse getuie slegs ter dood sou bring as hul getuienis reeds die teregstelling van die vals beskuldigde veroorsaak het.

Yadaim 4:7 - Die Sadduseërs het geleer dat 'n eienaar verantwoordelik moet wees vir die skade wat 'n slaaf aanrig, net soos hy verantwoordelik is vir die skade wat sy dier aanrig. Die Fariseërs het geleer dat 'n slaaf ewe verantwoordelik moet wees, sodat 'n ongelukkige slaaf nie sy meester in die moeilikheid sou bring nie.

Y^e rushalmi Yevamot 1:6 - Die leviraat-huwelik was slegs vir 'n verloofde vrou, nie vir een wat werklik getroud was nie.

4. 'n Rabbynse tradisie (Abot Rabbi Natan 5) sê dat Zadok, 'n dissipel van Antigonus van Soko, die Sadduseërs gestig het.

5. Die Nuwe Testament noem die Sadduseërs terloops.

Matteus 3:7v - Johannes die Doper het sowel Sadduseërs as Fariseërs gesien.

Nie Matteus 15:1 - Sommige Fariseërs en skrifgeleerdes het na Jesus gekom. Aangesien hierdie mense bekommerd was oor Jesus se dissipels wat nie hul hande gewas het nie, was daar waarskynlik geen Sadduseërs onder hulle nie.

Mattheüs 16:1-6 - Beide die Fariseërs en Sadduseërs het vir 'n teken uit die hemel gevra.

Mattheüs 16:11-12 - Jesus sê om op te pas vir die leer van die Sadduseërs en die Fariseërs. Duidelik het hulle verskillende dinge geleer omdat hulle verskillende groepe was, maar Jesus het in hierdie vers nie uitgebrei oor die oortuigings van enige van die groepe nie.

Matteus 22:23-34; Markus 12:18-27; Lukas 20:27-39, Die Sadduseërs vra Jesus oor die opstanding. Volgens die Wycliffe Bible Dictionary bl. 1501 toon die Misjna in J^e rushalmi Jevamot 1:6 dat, aangesien die leviraat huwelik volgens die Sadduseërs slegs op die verloofdes van toepassing is, die vrou slegs met die sewende man getroud sou gewees het.

Handelinge 4:1-2 - Die Fariseërs, priesters en Sadduseërs was verenig in hul teenstand teen die apostels.

Handelinge 5:17-18 - Hierin word aangeteken dat die hoëpriester destyds 'n Sadduseër was. (Josefus sê ook dat die hoëpriester Ananias die Jonger 'n Sadduseër was.)

Handelinge 23:6-8 - Die Sadduseërs het nie in die opstanding, of engele of geeste geglo nie.

6. Vroeë kerkgeskrifte

Justin Martelaar (c. 138–165 n.C.) "Want ek kies om nie mense of mense se leerstellings te volg nie, maar God en die leerstellings [oorgedra] deur Hom. Want as jy by sommige kom wat Christene genoem word, maar wat hierdie [waarheid] nie erken nie, en wat waag om die God van Abraham, en die God van Isak, en die God van Jakob te laster; wat sê daar is geen opstanding van die dooies nie, en dat hulle siele, wanneer hulle sterf, na die hemel geneem word; moenie dink dat hulle Christene is nie, net soos een, as hy dit regoorweeg, nie sou erken dat die Sadduseërs, of soortgelyke sekte van Genistae, Meristae, Galileaërs, Helleniste, Fariseërs, Doopgesindes, is Jode (moenie my ongeduldig onderbreek wanneer ek vir julle sê wat ek dink nie), maar word [slegs] Jode en kinders van Abraham genoem, wat God met die lippe aanbid, soos God Self verklaar het, maar die hart was ver van Hom af. Maar ek en ander, wat in alle opsigte reggesinde Christene is, is verseker dat daar 'n opstanding van die dooies sal wees, en 'n duisend jaar in Jerusalem, wat dan opgebou, versier en vergroot sal word, soos die profete Esegiel en Jesaja en ander verklaar." Dialoog met Trypho, 'n Jood, hoofstuk 80, bl. 239

Tatianus se Diatessaron (c. 172 n.C.) afdeling 34 bl. 96 noem die opstanding van almal wanneer Jesus die Sadduseërs berispe.

Hegesippus (170–180 n.C.) noem elf valse-Christelike groepe onder die mense: van Simon, Cleobius, Doritheus, Gorthaeus, Masbothaeus, Menander, Marcion, Carpocrates, Valentinians, Basilideans en Saturnilians. (bd. 8 bl. 764). Hy noem die Joodse sekte van die Essene, die Galileërs, Hemerobaptiste, die Masbothaei, Samaritaners, Sadduseërs en die Fariseërs in Aangaande Sy Reis na Rome, en die Joodse Sekte bd. 8 bl. 765.

Irenaeus van Lyoon (182-188 n.C.) "Want ons Here en Meester, in die antwoord wat Hy gegee het aan die Sadduseërs, wat sê dat daar geen opstanding is nie, en wat God onteer en die geloofwaardigheid van die wet ondermyn," Irenaeus Teen die Ketters boek 4 hfst.5.2 bl.466-467

Tertullianus (198–220 n.C.) in De Opstanding van die Vlees, hoofstuk 2, vergelyk Christelike ketels wat die fisiese opstanding ontken met die Sadduseërs waarmee Jesus moes worstel.

Tertullianus (198–220 n.C.) "Die Sadduseërs, wat gesê het daar is geen opstanding nie, het in 'n bespreking oor daardie onderwerp aan die Here 'n regsgeval voorgelê wat betref 'n sekere vrou, wat, ooreenkomstig die regsvoorskrif, met sewe broers getroud was wat een ná die ander gesterf het." Vyf Boeke Teen Marcion, boek 4, hoofstuk 38, bl. 413. Tertullian het elders ook oor die Sadduseërs geskryf.

Hippolytus (222-235/6 n.C.) in Die Weerlegging van alle Ketterse, boek 9, hoofstuk 22, bl. 136-137, het 'n hele hoofstuk oor die Sadduseërs. Soos Josefus sê, sê hulle dat God nie by aardse sake betrokke is nie. Hulle ontken die opstanding van die vlees en sê die siel bestaan nie ná die dood voort nie. Hy gee ook ander besonderhede wat by Josefus voorkom. Benewens Josefus, sê Hippolytus ook dat hulle veral sterk in Samaria is. "Hulle skenk egter nie aandag aan profete nie, en ook nie aan enige ander wyse mense nie, behalwe aan die wet van Moses alleen, waaruit hulle egter geen uitleggings vorm nie."

Origenes (225–254 n.C.) "Die Jode het verskillende menings gehad, sommige vals, soos dié wat die Sadduseërs oor die opstanding van die dooies gehuldig het, dat hulle nie opstaan nie, en wat engele betref dat hulle nie bestaan nie, maar dat dié dinge wat oor hulle geskryf is, slegs figuurlik geïnterpreteer moes word, maar in werklikheid geen werklikheid gehad het nie;" Kommentaar op Matteus hoofstuk 20 bl. 427. Origen sê ook dat die Samaritaners en Sadduseërs slegs die boeke van Moses aanvaar in Origen teen Celsus, boek 1. Origen het elders ook oor die Sadduseërs geskryf.

Methodius (270-311/312 n.C.) "Waarom, let daarop dat dit juis die dinge is wat die Here aan die Sadduseërs wou leer, wat nie in die opstanding van die vlees geglo het nie. Want dit was die mening van die Sadduseërs. Waaruit dit voortgekom het dat hulle, nadat hulle die gelykenis oor die vrou en die sewe broers uitgedink het, twyfel oor die opstanding van die vlees sou saai," Toespraak oor die Opstanding hfst.12 bl.367. Methodius het elders ook oor die Sadduseërs geskryf.

Arnobius (297–303 n.C.) "En laat niemand hier Joodse fabels en dié van die sekte van die Sadduseërs teen ons aanvoer, asof ons ook aan die Godheid vorme toeskryf; want dit word veronderstel in hul geskrifte geleer en asof met sekerheid en gesag beweer." Arnobius teen die heidene, boek 3, hoofstuk 12, bl. 467

Na Nicea

Athanasius (326–373 n.C.) "En wat is die Wet vir die Sadduseërs as hulle nie die profete aanvaar nie?" Aan die Biskoppe van Egipte hfst. 4 bl. 224

Epiphanius van Salamis (390 n.C.) in Ketterye 1,14 beweer dat die term "Saduseërs" afkomstig is van die Hebreeuse woord sadiq, wat "regverdig" beteken. Daar is egter 'n probleem om te verduidelik hoe die vokaal van i (karot) in sadiq na u (karot) in seduqim sou verander.

Jerome het na bewering ook gesê dat die Sadduseërs slegs die Tora gehou het, volgens The New International Dictionary of the Bible bl. 884-885.

Vals en Ketzerige Werke

Die Ebionitiese Herkennings van Clemens (c. 211–250 n.C.) boek 2 hoofstuk 54 bl. 91 (implisiet) is teen die Sadduseërs omdat hulle die opstanding van die dooies ontken het.

Pseudo-Hippolytus "En daarom het hulle [die Jode] nie meer 'n koning of 'n hoëpriester of 'n profeet nie, en nie eens skrifgeleerdes en Fariseërs en Sadduseërs onder hulle nie. Hy sê egter nie dat hulle afgesny moet word nie;" Oor Psalm 59 bl.202

Sien die volgende vraag vir meer bespreking hieroor.

V: In Mk 12:19 en Lk 20:27 het die Sadduseërs die hele Ou Testament behalwe die Tora totaal verwerp, die res van die Ou Testament aanvaar maar op 'n mindere gesag, of alles aanvaar soos die Fariseërs gedoen het?

A: Hier is die bewyse. Die vroeë kerkvaders Hippolytus, Tertullianus, Origenes en Jerónimo het gesê dat die Sadduseërs net in die Tora geglo het. Die New International Dictionary of the Bible, bl. 884–885, sê egter dat hulle in die fout was, omdat

1) Josefus noem dit nie

2) In die Talmoed gebruik die Sadduseërs argumente uit ander boeke van die Ou Testament,

3) Hulle sou waarskynlik nie op die Sanhedrin toegelaat gewees het as hulle nie die ander boeke as kanonies beskou het nie.

Daar is egter drie punte teen hierdie siening:

1r) Josefus het oor die Sadduseërs geskryf, "…en hulle ag ook nie die nakoming van enigiets anders as wat die wet beveel nie…" in Antiquitates Judaicae 18.1.4. (ongeveer 93–94 n.C.)

2r) Verder, selfs al het die Sadduseërs nie die res van die Ou Testament totaal verwerp nie, sou hulle dalk net die res van die boeke van die Ou Testament as minder gesaghebbend beskou het. Dit is soortgelyk aan die siening van sommige Christene dat die apokrifa goddelike geskrifte is wat in die Skrif hoort, maar minder gesag het as die res van die Ou Testament. Miskien het die Sadduseërs die vraag oopgelaat oor hoe gesaghebbend die nie-Tora-boeke werklik was.

3r) Volgens Josefus was Ananias (die jonger) 'n Sadduseër wat deur die Romeine as hoëpriester aangestel is. Dit sou afdoen aan die Sanhedrin se gesag as hulle die hoëpriester uitgesluit het. Ook skryf Josefus in Antiquitates Judaicae 18.1.4 dat toe die Sadduseërs magistraat geword het, hulle by wat die Fariseërs gesê het, aangesluit het, omdat die skare hulle andersins nie sou kon verdra nie. Dit is analoog aan vandag, wanneer baie liberale "Christelike" predikante, wat self ontken dat Jesus gesterf het om vir ons sondes te betaal, steeds elke maand die Here se Aandmaal vier en die woorde herhaal: "Dit is my bloed wat vergiet is vir die vergifnis van sondes", alhoewel hulle gesê het hulle glo persoonlik nie daaraan nie, want anders sou die kerklede hulle nie as predikante aanvaar het nie.

Waar het die vroeë kerkvaders hulle inligting gekry? Aangesien die Sadduseërs omstreeks 70 n.C. uitgesterf het, het hulle dit nie van die Sadduseërs self gekry nie. Miskien het hulle die inligting gekry uit baie vroeë geskrifte wat ons vandag nie het nie. Byvoorbeeld, Papias, 'n dissipel van Johannes die Apostel en die eerste ekstra-bybelse premillennialis, het 'n aantal volumes geskryf wat verlore gegaan het.

Daarom, alhoewel daar niks is wat bewys dat die vroeë kerkvaders verkeerd was nie, is daar argumente aan beide kante oor of die Sadduseërs die res van die Ou Testament uitdruklik verwerp het, of dat hulle hierdie boeke bloot as van mindere gesag beskou het.

V: In Mk 12:24, waarom het Jesus vir die Sadduseërs gesê hulle ken nie die Skrifte nie, noch die krag van God?

A: Jesus was korrek in beide 'n algemene sin en 'n spesifieke sin wat Hy vir hulle kon demonstreer.

Algemeen: Die Sadduseërs het nie in 'n hiernamaals of opstanding geglo nie. Volgens die vroeë kerkvaders het die Sadduseërs nie die Ou Testament as Skrif aanvaar nie, behalwe die eerste vyf boeke van die Wet. Sien die vorige vraag vir meer inligting.

Spesifiek: Soos Jesus getoon het, het hulle selfs nie regtig geglo in wat hulle as Skrif aanvaar het nie (die Tora), naamlik dat God steeds die God van Abraham, Isak en Jakob is.

V: In Mk 12:34, wat beteken dit om nie ver van die koninkryk van God af te wees nie?

A: Dit beteken nie dat 'n mens gedeeltelik gered kan word nie, en dit het nie gewaarborg dat die man gered sou word nie. Jesus het bedoel dat die man baie naby daaraan was om in Hom te glo.

V: In Mk 12:29-31, hoe som hierdie gebooie die hele wet op?

A: Hulle fokus op twee aspekte: die uiteindelike liefde en eer aan God, en om ander lief te hê soos ons self. In teenstelling met Jesus het sommige die eerste aspek vergeet. 'n Heiden het vir die beroemde Joodse rabbi Hillel gesê dat hy tot die Jodendom sou bekeer, maar net as Hillel hom die hele wet sou leer terwyl hy op een voet staan. Hillel het geantwoord: "Moenie aan jou naaste doen wat jy haat nie; dit is die hele wet, die res is kommentaar; gaan en leer," in ben Shabbath 31a.

V: In Mk 12:30, toe Jesus na Dt 6:4 verwys het, in die liefhê van God, waarom het Jesus 'n vierde aspek van "denke" bygevoeg?

A: Twee aanvullende antwoorde.

1. Terwyl die Hebreeuse term "siel" die hele lewe van 'n persoon, insluitend die verstand, ingesluit het, het Jesus, wat hier Aramees en/of Grieks gepraat het, die verstand uitdruklik genoem om die volledige betekenis van siel vas te vang.

2. Ook, met die koms van Jesus, het gelowiges 'n meer volledige begrip van God gehad as wat hulle in die Ou Testament gehad het, soos Matteus 13:10-16; Markus 4:11; en Lukas 8:10 toon. Vir meer oor die geopenbaarde geheimenis van Christus, sien Efesiërs 3:4-6,9; 6:19; Kolossense 1:26-27; 2:2; 4:3; Romeine 16:25-26; 1 Petrus 1:10-12. Sien ook die bespreking oor Deuteronomium 6:4.

V: In Mk 12:30 moet ons probeer om die rede te omseil om geestelik te wees, soos sommige Woord-Geloof-onderwysers impliseer?

A: Glad nie. Geloof gaan verder as rede, maar is nie daarteen nie. Markus 12:30 sê ons moet God ook met ons hele verstand liefhê. Die kwessie hier is dat as God se Woord iets sê en ons met ons verstand iets anders beredeneer, glo ons eers God se Woord of eers ons eie rede? Logiese rede is nie ons meester nie, en dit moet ook nie as waardeloos verwerp word nie, maar dit is 'n geskenk wat as gereedskap gebruik moet word om God in liefde te dien. Verder gebruik God nie net ons natuurlike rede nie, maar Hy kan dit transformeer deur die vernuwing van ons verstand in 1 Korintiërs 2:12. Maar hierdie transformasie is nie noodwendig outomaties nie. Romeine 12:2 beveel ons om "verander te word deur die vernuwing van julle verstand" Dus het ons 'n verantwoordelikheid vir iets wat ons nie self kan doen nie. Ons laat gebeur wat ons nie self kan doen deur God te vra om deur ons te werk, d.w.s. jy moet bid dat God die transformasie sal bewerkstellig. Sal jy Hom dankie sê vir die heiligmakende werk wat Hy reeds gedoen het, en Hom vra om jou meer buigbaar te maak vir Sy transformasie van jou verstand, hart, siel en krag?

V: In Mk 12:34, wat is ongewoon daaraan dat hulle nie meer vrae aan Jesus vra nie?

A: Markus 11:28 begin met die priesters, skrifgeleerdes en ouderlinge wat vra op watter gesag Jesus hierdie dinge gedoen het. Jesus het aanvanklik reguit geweier om hul vraag te beantwoord. Toe het Hy, deur sy antwoorde op ander vrae en deurdat Hy uiteindelik sy eie vraag vra waarop hulle nie kon antwoord nie, indirek getoon dat Hy die gesag gehad het. Daarna het hulle nie weer vir Jesus gevra "op watter gesag…" of enige ander vraag nie.

V: In Mk 12:42, wat vertel dit ons oor Markus se gehoor?

A: Die munt (lepton in Grieks) was 'n Griekse muntstuk, goed bekend aan Grieke. Twee daarvan was^1/64stevan 'n denarius, 'n daaglikse loon. Die feit dat Markus voel dat hy moet verduidelik wat dit is, en hy dit verduidelik deur 'n Romeinse muntstuk, die quadrans, te gebruik, dui daarop dat Markus oorspronklik vir 'n Romeinse gehoor geskryf het.

V: In Mk 12:42-44, aangesien die skrifgeleerdes weduwees se huise verslind het, waarom het Jesus nie die weduwee daarvan weerhou om haar twee sent in te gooi nie?

A: Die weduwee is geprys vir haar vrygewigheid en geloof in gee. Die tempelskrifgeleerdes is berispe nie net omdat hulle nie aan die armes gegee het nie, maar selfs met geweld van die armes geneem het. Leraars van die wet moes nie vir hul dienste betaal word nie, maar hulle kon geskenke aanvaar, volgens Aboth 1.13 en Bekhoroth 4.6.

V: In Mk 13:1-2, wat was so indrukwekkend aan die tempel?

A: Sowel sy grootte en langlewe, heropgebou nadat dit verwoes is, en weer ingewy nadat dit ontheilig is.

Die Tempel was 'n argitektoniese wonder; dit het ongeveer 'n sesde deel van die totale grondoppervlakte van Jerusalem beslaan. Dit is gebou uit groot wit klippe met ingelegde goud. Dit het baie jare geneem om te bou; dit was nie heeltemal voltooi tot 64 n.C. nie. Alhoewel dit 'n groot struktuur was, was dit nie so groot soos ander antieke wonders soos die Hangende Tuine van Babilon of die piramides van Egipte nie.

Antiochus Epiphanes het 'n vark op die altaar geoffer volgens 1 Makkabeërs 1:41-64 en Josefus se Joodse Oudhede, boek 12, hoofstuk 5.4. Sien ook Josefus se Joodse Oorlog, boek 5, hoofstukke 184-226, en Joodse Oudhede, boek 15, hoofstukke 380-425 (xi) vir meer inligting.

Joodse ysbelyers het die tempel in 67–68 n.C. ontheilig.

In 70 n.C. het die Romeinse generaal Titus sy troepe opdrag gegee om die tempel te bewaar, maar hulle het dit tog afgebrand.

V: In Mk 13:1-2, hoe kan ons weet wanneer 'n indrukwekkend uitziende organisasie of instelling vir God nutteloos is?

A: As dit vir slegte doeleindes gebou is, is dit een ding, maar dit mag oorspronklik vir goddelike doeleindes geskep gewees het, maar toe is daardie doeleindes gekaap. Om te kyk hoe indrukwekkend iets voorkom, is om op die verkeerde ding te fokus. Kyk na hulle huidige vrug; kom mense deur die werk na Christus en groei hulle in Christus? Indien nie, dan is dit, ongeag sy verlede glorie, nie meer indrukwekkend in God se oë nie.

V: In Mk 13:34-37, waarom was Jesus so daarop aangedring dat hulle moet waak?

A: Alhoewel sommige mense die eerste koms gemis het, handel die konteks hier oor 'n toespraak aan net die dissipels oor die Tweede Koms. Hulle moes nie op 'n bepaalde tyd begin waak nie, want Jesus het pas gesê niemand sal die uur ken nie. Hulle moes eerder altyd waak. Om hier wakker te bly beteken om hul lewens heilig te hou en naby aan God te bly. Dit beteken ook om getrou te bly tydens vervolging. Christene is as ketels beskou en met 39 houe deur Jode geslaan, volgens Mishnah Makkoth 3.10-14 (The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 168.)

V: In Mk 14:4-8, waarom het Jesus verkies dat die duur salwe op Hom gegooi word eerder as om aan die armes gegee te word?

A: Jesus het in Markus 12:29-31 geleer dat om die Here jou God lief te hê die grootste gebod is, en om jou naaste lief te hê soos jouself die tweede grootste gebod is, nie andersom nie. Christene kon die armes die heeltyd help, maar hulle kon slegs op hierdie manier vir Jesus dien terwyl Hy op aarde was.

V: In Mk 14:4-8 het sommige gedink hierdie offer van 'n jaar se loon was net 'n vermorsing van geld. Wat sou jy sê vir mense vandag wat dink om jare van jou lewe en jou geld aan die Here te gee, is 'n vermorsing?

A: Nard was 'n duur parfuum wat van 'n seldsame plant in Indië gekom het. Dit was gewoonlik in 'n heeltemal verseëlde kruik. Die nek is gebreek en die hele inhoud is gebruik.

Toe Judas hierdie enorme "verspilling" (na sy mening) sien, was dit dalk die aanleiding vir hom om na die priesters te gaan om Jesus te verraai. Al is daar geen verdediging vir Judas nie, kan ons ten minste sy standpunt verstaan. Dit sou soos 'n groot verspilling gelyk het as die hele wêreld om geld gedraai het. Hopelik het jy egter beter oordeel as Judas.

V: In Mk 14:4-8, hoe kan goeie dade soms in die pad staan van die beste ding om te doen?

A: Ons doen baie goeie dinge, maar ons is nie net op aarde om goeie dinge te doen nie. Ons bly nou op aarde om God hier te dien en te verheerlik. Ons doen nie sommer net enige goeie dinge nie, maar die beste goeie dinge wat ons vir die Here kan doen.

V: In Mk 14:21, waarom sou dit beter gewees het vir Judas as hy nooit gebore was nie?

A: Dit sou beter gewees het vir Judas om nooit te bestaan het nie as om te doen wat hy gedoen het en die regverdige straf daarvoor te ontvang. In *When Cultists Ask* bl. 139–140 staan daar dat sommige sekte-aanhangers hierdie vers gebruik om te probeer sê dat die hel vergelyk word met die toestand voor geboorte, en dus nie-bestaan is. Aangesien Jesus egter gesê het dat Judas se straf erger was as om nooit gebore te word nie, is die hel nie vernietiging nie.

V: In Mk 14:21 ken ons nie die primêre rede waarom Judas besluit het om Jesus te verraai nie. Wanneer 'n mens sy rug op 'n ander draai, wat is die verskil tussen om dit uit gierigheid, jaloesie of teleurstelling te doen?

A: Sommige mense verraad uit gierigheid; vir die voordeel van die gedagte dat hulle alles kan kry wat hulle kan. Hulle het niks teen die persoon wat hulle deur verraad haat nie. Die slagoffer is vir hulle net 'n voorwerp om uit te buit.

Maar in ander gevalle kan dit persoonlik wees. As gevolg van hul teleurstelling in wat hulle as 'n hopelose situasie beskou, wil hulle dalk die persoon verraad, of ten minste 'n voordeel daaruit trek om hulle te vergoed vir die vermorsde tyd wat hulle in hulle geglo het.

Wanneer ons nie Judas se motiewe ken nie, kan dit albei van bogenoemde wees. Judas was die enigste nie-Galileaër onder die twaalf. Hy was nooit een van die innerlike kring van Petrus, Jakobus en Johannes nie.

V: In Mk 14:24 wat is interessant aan die woord "verbond" hier?

A: Die Griekse taal het twee verskillende woorde vir verbond.

Die Griekse woord syntheke beteken 'n ooreenkoms wat tussen twee partye onderhandel is.

Die Griekse woord diatheke beteken 'n voorstel deur net een party wat die tweede party slegs kan aanvaar of verwerp. Dit is die tweede woord wat hier gebruik word.

V: Toon Mk 14:24 dat Christus vir alle mense gesterf het?

A: Ja. Selfs John Calvin sê dat "baie" beteken "die hele mensdom". Hier is wat John Calvin gesê het in Calvin se Kommentare, vol. 3, bl. 138–139: "Markus 14:24. Dit is my bloed." Ek het reeds gewaarsku dat wanneer gesê word dat die bloed uitgegooi word (soos in Matteus) vir die vergewing van sondes, hoe in hierdie woorde ons na die offer van Christus se dood gelei word, en om hierdie gedagte te verwaarloos maak enige behoorlike viering van die Nagmaal onmoontlik. Op geen ander wyse kan getroue siele tevrede gestel word as hulle nie kan glo dat God in hulle saak behaag is nie. Die woord "vele" beteken nie net 'n deel van die wêreld nie, maar die hele mensdom: hy stel baie teenoor een, asof hy wil sê dat hy nie die Verlosser van een mens sou wees nie, maar die dood sou ingaan om baie van hul vervloekte skuld te verlos." (Kursief in die oorspronklike Engelse vertaling.) Let wel dat Calvyn sê, "vele beteken nie net 'n deel van die wêreld nie, maar die hele mensdom:"

V: In Mk 14:27, hoe sou die dissipels aanstoot neem aan Jesus omdat Hy Hom nie verdedig het nie?

A: Hulle geloof sou verpletter word toe Jesus, met al Sy krag, vrywillig oorlewering, mishandeling en die dood aanvaar het. Daar sou van 'n magtige Messias verwag word om Homself te verdedig en die Romeine te verslaan, nie om aan hulle oor te gee nie.

V: Mk 14:27-31, as 'n gelowige ernstig gesondig het en Jesus oneer aangedoen het, veral voor ander, hoe kom hulle terug?

A: 'n Gelowige wat in sonde verval het, kan berou hê en terugkom. God sal hulle vergewe. As Christene moet ons hulle ook vergewe, maar hulle moet verstaan dat dit tyd kan neem om vertroue weer op te bou. Die berouvolle gelowige moet voor God bely, maar hulle moet ook bely voor diegene wat voorheen van hulle sonde geweet het. Hulle moet omverskoning vra, herstel indien gepas, en belowe om dit nie weer te doen nie. Afhangende van die verslawende aard van die sonde, kan hulle Christelike vriende vra om saam met hulle te stap en hulle aanspreeklik te hou sodat hulle nie weer in die sonde terugval nie.

V: In Mk 14:42-52, beeld dit 'n Jesus uit wat oor hulle genade was, in teenstelling met die ander Evangelies wat Jesus as in beheer uitbeeld, soos sommige liberaliste sê?

A: Wel, dit sê wel dat toe Jesus gebid het, Hy in so 'n angs was dat Hy druppels bloed gesweet het. O, wag, dit was net in Lukas 22:44, nie in Markus nie. Dit is nogal "kortziend" dat liberale kritici dit oor Markus sou sê, aangesien Matteus 26:36-46 en Lukas 22:40-46 ook vertel van Jesus in die Tuin van Getsemane. Johannes vertel dikwels van ander dinge wat nie in die eerste drie evangelies voorkom nie; dit lyk asof Johannes doelbewus baie dinge weggelaat het wat die ander drie evangelies reeds gesê het.

Al van vroeg af het Christene erken dat Matteus klem gelê het op Jesus as die Beloofde Koning, wat die Ou-Testamentiese profesieë vervul het. Markus het klem gelê op Jesus as die lydende dienaar en op Jesus se dade. Lukas het klem gelê op Jesus as 'n mens, en Lukas het die meeste oor Jesus se kinderjare geskryf. Johannes het klem gelê op Jesus as God, en is waarskynlik geskryf met die veronderstelling dat die leser die ander evangelies reeds gelees het.

Aan die ander kant wys Markus dat Jesus ook in beheer is. In die Tuin van Getsemane het Jesus geweet wat kom en Hy het die geleentheid gehad om uit die tuin te vlug. Maar Jesus het doelbewus gekies om die Vader se wil te omhels, nie onseker oor die gevolge nie, maar volkomen bewus daarvan.

V: In Mk 14:51-52, wie was daardie "onvermaskte man" wat sonder sy klere gevlug het?

A: Al sê die Skrif dit nie, sê die tradisie dit was Johannes Markus, die skrywer van die Evangelie van Markus. Die skeptiese Asimov's Guide to the Bible bl. 905 sê dieselfde, en voeg by die spekulasie dat "die evangelis nie kon weerstand bied om sy teenwoordigheid by 'n sleutelmoment in die verhaal van Jesus te noem nie."

V: In Mk 14:53-55, hoe het die Sanhedrin hier die Joodse wet oortree?

A: Hulle het hul eie regstelsel minstens vyf keer oortree.

1) Hulle moes nie hofsaangeleenthede snags hou nie

2) Dit was die regter se verantwoordelikheid om aan die kant van die beskuldigde te staan.

3) Hulle het nie twee bevestigende getuies teen Jesus gehad nie.

4) In die Joodse wet kon jy nie op jou eie getuienis skuldig bevind word nie.

5) Hulle moes 24 uur wag voordat hulle iemand skuldig bevind.

(uit 'n preek deur Tim Hawks by Hill Country Bible Church in Cedar Park, Texas 10/24/1997)

V: In Mk 14:62 het Jesus hier eintlik gesê dat Hy die Messias is?

A: Ja. Stel jou voor hoe die koppige priesters gevoel het toe Jesus uit Daniël 7:13-14 oor Homself aangehaal het, dat Hy op die wolke van die hemel sou kom. Hul reaksie, om Hom te mishandel en Sy dood te eis in Markus 14:63-65, was die laaste druppel in die verwerping van Jesus deur die Joodse godsdienstige leierskap. Sien Hard Sayings of the Bible bl. 450-451 vir 'n meer uitgebreide antwoord.

V: In Mk 14:62, aangesien Jesus aan die regterhand van God die Vader sou sit, hoe kon Hy kom, wat beweging impliseer?

A: Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

Die uitdrukking "sit aan die regterhand" dui nie net op 'n fisiese ligging nie, maar op 'n posisie van eer.

Op verskillende tye kan Jesus sit, staan en beweeg.

Natuurlik kan 'n mens sowel sit as kom as hy op 'n wit perd ry, soos Jesus in Openbaring 19:11 sal wees.

V: In Markus 14:62 het Jesus vir die hoëpriester gesê hy sal die Seun van die mens sien kom met die wolke van die hemel. Maar as die hoëpriester gesterf het voordat Jesus teruggekeer het, sou dit Jesus se antwoord ongeldig maak. So in Lukas sê Jesus: "Ek is, en van nou af sal die Seun van die mens gesit wees aan die regterhand van die mag van God" (Lukas 22:69) Jesus, Interrupted bl.51

E: Eerstens wat nie die antwoord is nie, en dan die antwoord.

Nie die antwoord nie: Om een of ander rede wou Ehrman nie Matteus 26:64 noem nie, waar daar van julle (meervoud) gepraat word, dus nie net die hoëpriester nie. Dit is egter 'n nietige punt, aangesien die hele Sanhedrin gesterf het voordat Jesus teruggekeer het.

Die antwoord: Ehrman bring twee besware in een na vore. Die eerste beswaar is dat die hoëpriester (en eintlik die hele Sanhedrin) gesterf het voordat Jesus teruggekeer het. Die antwoord daarop is dat die hele Sanhedrin, insluitend die hoëpriester, Jesus sal sien kom. Openbaring 1:7 belowe dat elke oog Jesus sal sien wanneer Hy terugkeer, selfs spesifiek dié wat Hom deurboor het. Dié wat gesterf het terwyl hulle Jesus verwerp het, sal nie daarin slaag om Hom weer te ontkom nie.

Die tweede beswaar is dat Lukas, wat ná Markus geskryf is, blykbaar verander van "julle (meervoud) sal sien" na bloot die stelling dat Jesus sou terugkeer. Die kernpunt van sy argument word verswak deur 'n tekstuele variasie. Klemens van Aleksandrië (193-202 n.C.) haal Markus 14:62 met 'julle' (meervoud) aan in Stromata, boek 6, hoofstuk 52, in die Ante-Nicene Fathers, deel 2, bl. 574. Ons weet dat dit Markus en nie 'n ander evangelie is wat Klemens aanhaal nie, omdat hy uitdruklik vir ons sê dat dit Markus is.

V: In Mk 14:65, waarom het sommige van die mense hier gevra dat Jesus moet profeet wie hom geslaan het?

A: Die Romeinse soldate het 'n wrede spel met gevangenes gespeel wat "drie-vuis" genoem is. Drie soldate sou elk een van hul vuiste onder die gevangene se ken sit. Een van die soldate sou die gevangene 'n hou gee en hom uitklop. Wanneer die gevangene sy bewussyn herwin het, sou hulle vra watter soldaat hom geslaan het. As die gevangene verkeerd geraai het, het die soldaat wat hom geslaan het gewen (en het die persoon die weddenskap verloor). As die gevangene reg geraai het, het die soldaat wat hom geslaan het die weddenskap verloor. Dit blyk dat in alle gevalle, die gevangene ook die verloorder was.

V: In Mk 14:66-68, watter soort liefde kan die "toets van vrees" deurstaan?

A: Petrus was dapper, en hy het nooit opgehou om Jesus lief te hê nie, maar sy liefde het hier nie die vrees-toets deurstaan nie. Aan die einde van Petrus se lewe is hy egter kop-oor gekruisig, en sy liefde het wel die vrees-toets deurstaan.

Totdat Petrus begin praat het, sou sy Galileese aksent hom nie verraai het nie. Tensy hy eerste gepraat het, moes die diensmeisie op 'n stadium naby Jesus en Petrus gewees het om Petrus te kon herken. Petrus het gedink hy kon redelik naby Jesus bly sonder om opgemerk te word. Toe hy uitgevind het dat hulle kon uitvind wie hy was, moes hy besluit wat om te doen. Soms kan ons iets dapper vir Christus doen, met die redenering dat ons waarskynlik nie daarvoor sal ly nie. Maar wanneer ons ontdek word, wat doen ons dan?

Petrus het in hierdie stresvolle oomblik sy veiligheid hoër geag as enigiets anders, insluitend die ontkenning van Christus. Wat Petrus moes gedoen het, was om vinnig weg te gaan, en of hulle hom sou vang of nie, die uitkoms aan God oor te laat.

V: In Mk 15:1-20 verwerp beide die Sanhedrin en die Romeine Jesus as die Messias, maar om baie verskillende redes. Wat is die verskillende redes waarom mense vandag Jesus as hul Messias verwerp?

A: In Jesus se tyd het baie mense gedink dat Jesus se bewerings vals was, omdat Hy nie aan hul verwagtinge vir 'n politieke messias voldoen het nie. Vandag, as God ons sou aanskou, dink sommige dat daar nie honger, lyding of dood sou wees nie. God pas nie by hul verwagtinge nie.

Vir die Romeine is Jesus se bewering verkeerd geïnterpreteer as verraad aan dié aan wie hulle reeds hul lojaliteit gegee het. Jesus het net nie gepas by wat hulle gekies het om te volg nie, en hulle het geen begeerte of moed gehad om te verander nie.

Sommiges verwerp Jesus om intellektuele redes, maar dit is 'n klein getal, en 'n kleiner getal as die mense wat beweer dat hulle Jesus om intellektuele redes verwerp. Meer algemeen verwerp mense om emosionele redes, of andersins om wilskrag-redes wanneer hulle besef wat hulle sou moes prysgee of verander om Jesus te volg, en hulle wil dit nie doen nie. Soms wanneer mense intellektuele besware opper om Christen te word, is dit werklik 'n geldige rede in hul gedagtes. Ander kere is dit net 'n rookskerm sodat hulle nie skuldig voel oor die feit dat hulle nie die bewerings van Christus oorweeg nie.

Jesus het geweier om 'n debat aan te knoop waar geregtigheid nie berealiseer kan word nie.

V: In Mk 15:8-11, wat is ironies daaraan dat die mense Barabbas bo Jesus kies?

A: Pilatus het waarskynlik gedink dit was voor die hand liggend dat hulle Jesus bo 'n bekende rower sou kies. Die Jode het voor die Romeine Jesus daarvan beskuldig dat hy 'n opstand lei, terwyl baie Jode teleurgesteld was in Jesus omdat hy NIE 'n opstand gelei het nie. Terwyl die Jode en Romeine gesê het Jesus moes vir verraad sterf, was Barabbas die een wat werklik verraad gepleeg het. Toe die mense hul regmatige koning, Jesus, verwerp het ten gunste van 'n gewelddadige rebel, het hulle self 40 jaar later in 70 n.C. gewelddadig in opstand gekom, en die Romeine het Jerusalem verwoes.

Die dokument Papyrus Florentinus 61.59ff sê dat die Romeinse goewerneur van Egipte, G. Septimus Vegetus, vir 'n beskuldigde gevangene met die naam Phibion gesê het: "Jy het geskik gelyk om gesgeel te word, maar ek sal jou aan die mense gee" (aangehaal in Taylor, bl. 580).

Barabbas se volle naam was Jesus bar-Abbas, want Jesus seun van Abbas, en Abbas is beide 'n persoonlike naam en die naam vir vader. Albei is Jesus genoem. Barabbas as 'n rebel wou ook sy volk bevry, maar deur menslike en gewelddadige middele. Die pseudo-seun van 'n vader is vrygelaat, en die werklike Seun van die Vader is gekruisig.

V: In Mk 15:14, waarom was Markus blykbaar so gretig om die skuld op die Jode te probeer plaas, soos een liberaal beweer het?

A: Eerstens het argeoloë die binnehof gevind waar hulle dink die skare was, en dit kon nie meer as ongeveer 400 mense bevat nie. Dus was die skare hier nie al die inwoners en besoekers van Jerusalem nie, maar eerder 'n baie klein subgroep wat deur die priesters gekies is.

Judas, die Joodse leiers, die Joodse volk, die Romeine, en selfs Jesus wat nie gevlug het nie, het almal 'n rol gespeel in wat die voorbestemde wil van God was (Handelinge 2:23). Hier is 'n lys van die rol van elkeen. Soos jy kan sien, is Markus nie meer streng teenoor die Joodse volk as die ander evangelieskrywers nie.

Judas: Matteus 26:14-16, 49-50; Markus 14:17-21,42,44-45; Lukas 22:3-6,47-48; Johannes 13:18,21,27; 18:2

Die Joodse leiers: Matteus 26:57-58; 27:20; Markus 14:43,46,53-65; 15:1,3,10-11,31; Lukas 22:2,52; 22:66-23:2; Johannes 18:3,12-14,19-24,30

Die Joodse volk: Matteus 27:20-23,25; Markus 15:11-15; Lukas 23:18,21,23

Die Romeine: Matteus 27:11-31; Markus 15:15-20; 15:24; Lukas 23:24; Johannes 18:33-19:3; 19:16

Jesus vlug nie weg nie: Matteus 26:39-46,53-54; Markus 14:35-42; Lukas 22:39-46; Johannes 18:4-11

V: In Mk 15:17, wat was die betekenis daarvan om Jesus in pers te kleed?

A: Pers stof was duur, aangesien dit uit murex-skulpies geverf is. In die Romeinse Ryk moes net die Keiser en sy familie pers dra, alhoewel die Keiser as 'n guns sy ou klere aan ander kon gee. Die pers mantel het die feit bespot dat Jesus beweer het dat Hy 'n koning is.

V: In Mk 15:31 is Jesus bespot omdat Hy beweer het dat Hy ander sou red, terwyl Hy Homself nie red nie. Hoe moet jy soms jou eie redding prysgee om ander te red?

A: Alhoewel ons nie onnodige risiko's hoef te neem nie, moet ons soms dinge met risiko doen vir die veiligheid van ander en om die boodskap van die evangelie aan ander oor te dra. Veiligheid is goed, maar as ons ons veiligheid bo die doen van God se wil stel, kan selfs veiligheid 'n afgod word.

V: In Mk 15:31-32, hoe doeltreffend 'n taktiek is dit vir Satan om iemand te bespot omdat hy God gehoorsaam?

A: Afhangende van die persoon, kan dit doeltreffend wees. As 'n persoon die lof van mense meer waardeer as lof van God, kan dit hulle koud vang. Hulle kan dit selfs rasionaliseer deur te dink: as ek my gewildheid behou, sal mense na my luister, en dus meer na my getuienis. Maar as 'n persoon God meer as gewildheid waardeer, en om God te gehoorsaam meer as om resultate vir God te behaal, dan sal hulle God meer verheerlik as wanneer hulle probeer om 'n werk vir God op hul eie krag te doen.

V: In Mk 15:32, word ons vertel dat Jesus op 'n "kruis" geplaas is om gekruisig te word: Laat Christus, die Koning van Israel, nou van die kruis afkom, sodat ons kan sien en glo. En die wat saam met hom gekruisig is, het hom bespot.

Die woord vir "kruis" hier in Grieks is stauros, wat James Strong so gedefinieer het:

(4716) van die stam van 2476; 'n paal of steun (regop gesit), d.w.s. (spesifiek) 'n paal of kruis (as 'n instrument van die doodstraf); figuurlik, blootstelling aan die dood, d.w.s. selfverloëning; by implikasie, die verzoening van Christus: --kruis.^[1]

Tog word ons in 1 Petrus 2:24 vertel dat Jesus aan die "hout" gekruisig is:

Wat self ons sondes in sy eie liggaam op die boom gedra het, sodat ons, dood ten opsigte van sondes, sou lewe ten opsigte van geregtigheid; deur wie se wonde julle genees is.

Die woord vir "boom" in Grieks is xulon, en word deur Strong soos volg gedefinieer:

(3586) van 'n ander vorm van die stam van 3582; hout (as brandstof of materiaal); by implikasie 'n stok, knuppel of boom of ander houtvoorwerp of -stof: --stok, houtblok, boom, hout.^[2]

Die fout hier is voor die hand liggend. Die Griekse woord stauros beteken definitief 'n "kruis". Daar word geen dubbele betekenis aan die woord toegeken nie. Terwyl die woord xulon omruilbaar vertaal kan word as "hout", "staf", "boom", ens., maar in die geval van 1 Petrus 2:24, word dit vertaal as "boom". Nou moet ons vra waarom die woord xulon in die eerste plek gebruik is wanneer daar 'n meer definitiewe woord daarvoor is, stauros, as die vers regtig bedoel om die "kruis" te beteken?

Dit is dus duidelik dat die woord xulon inderdaad vir "boom" gebruik word in 1 Petrus 2:24, en daarom is daar 'n teenstrydigheid met Markus 15:32.

Verwysings

[1] James Strong, The New Strong's Exhaustive Concordance of the Bible (Thomas Nelson, 1996)

[2] James Strong, Op. Cit. ('n Moslem het dit gevra)

A: Jesus is op 'n houtkruis geplaas, wat van 'n boom af gekom het. Romeine, Kartagers en Persiërs het houtstutte met dwarsbalkies gebruik, nie lewende bome nie. Om twee woorde as sinonieme vir dieselfde ding te gebruik (soos staurus en xulon) is nie 'n probleem nie, net soos om twee woorde vir God in die Koran te gebruik.

Petrus sê Jesus is aan 'n boom opgehang (Handelinge 5:30; 10:39), tog sê Petrus ook dat Jesus aan die kruis vasgenael is (Handelinge 2:23).

Paulus sê Jesus is aan 'n boom opgehang (Galasiërs 3:13; Handelinge 13:29), tog noem Paulus ook die kruis van Christus in Galasiërs 5:11; 6:12,14; 1 Korintiërs 1:17,18.

"Boom" en "kruis" word as sinonieme gebruik; dieselfde skrywer gebruik albei terme. Jesus is aan 'n boom vasgenael; maar dit sê nie 'n lewende boom nie.

Natuurlik leer die ortodokse Islamitiese leer ook dat die "voorkoms van Jesus" gekruisig is. Nou is daar 'n sleutelkwessie oor hierdie kruisiging. Of:
a) Dit was werklik Jesus wat gekruisig is, of
b) "Die groot ruiltruuk" Allah het nie net die Jode en Romeine mislei om te dink Jesus is gekruisig toe Hy dit eintlik nie was nie, Allah het selfs Jesus se eie moeder, Jesus se dissipels en al die vroeë Christene mislei, wat Christus gekruisig gepreek het. Ons het geskrifte van Ignatius en Polycarpus, dissipels van die apostel Johannes, en ander wat geglo het Jesus is gekruisig en uit die dood opgewek. Selfs as 'n moslem kan jy nie Christene kwalik neem dat hulle glo Jesus is gekruisig nie, as jy dink dat Allah sy eie volgelinge mislei het. "Allah is die grootste van misleiers" (Soera 3:54). As hierdie Allah Christene mislei het, en jy het geen probleem daarmee nie, kan hierdie Allah dan ook moslems mislei?

V: In Mk 15:42 sê Ehrman: "Markus vertel ons wat hy met hierdie uitdrukking bedoel: dit is die Dag van Voorbereiding 'vir die Sabbat' (nie die Dag van Voorbereiding vir die Paasfees nie)." (kursief in die oorspronklike) Jesus, Interrupted bl. 27

A: Daar is twee waarskynlike maar verskillende antwoorde.

Sabbat en Paasfees het daardie jaar moontlik saamgeval: Ehrman blyk nie te oorweeg dat die Paasfees en die Sabbat in sommige jare saamval nie. Daar is onsekerheid oor die presiese datums destyds, maar baie meen dat die Paasfees en 'n Saterdagsabbat in n.C. 30 of n.C. 33 sou saamval.

Hoë Sabbatte: Elke Saterdag was 'n Sabbat, maar nie elke Sabbat was 'n Saterdag nie, soos Levitikus 23:39 bewys. Byvoorbeeld, beide die eerste en agtste dag van die sewende maand moes 'n "Sabbat-rus" wees. Daar was elke jaar "geen-werk-dae", maar dit was meestal nie Saterdae nie. Die Paasfees was die eerste dag van die Fees van die Ongesuurde Brode, en beide die eerste en sewende dae van die Fees was "geen-werk-dae" volgens Eksodus 12:16.

Johannes 19:31 sou bepaal watter van die twee antwoorde die korrekte was, behalwe dat dit gebruik kon word om albei antwoorde te ondersteun. Daar staan: "…want daardie Sabbat was 'n groot dag". Maar omdat dit 'n groot dag was, was dit nie noodsaaklik dat dit 'n Saterdag moes wees nie.

V: In Mk 15:44, waarom het Pilatus hom verwonder dat Jesus reeds dood was?

A: Of Pilatus het net die tyd uit die oog verloor, of baie gekruisigde mans het langer oorleef. Jesus is geskub en geslaan voordat hy gekruisig is. Terloops, Romeinse geseling was anders as die 39 houe van Joodse geseling. Romeinse geseling was met kort kloppe met metaalstukke daaraan vasgemaak aan 'n sterk houtpaal. Dit kon 'n persoon vermink of selfs doodmaak. Jesus is deur die Romeine geskub.

V: In Mk 16, wat is die parallele met ander dele van die Evangelies en Handelinge?

A: Hier is die ooreenkomste tussen Markus 16 en ander boeke van die Bybel

Jesus het vroeg opgestaan. Mk 16:2,9 Mt 28:1; Lk 24:1; Jn 20:1

Jesus het op die eerste dag van die week opgestaan. Mk 16:2,9; Mt 28:1; Lk 24:1; Jn 20:1

Sewe demone is uit Maria Magdalena uitgedryf Mk 16:9; Lk 8:2

Maria Magdalena / die vroue het by die graf gekom. Mt 28:1-8; Mk 16:9-10; Jn 20:1; Lk 24:1-10

Ander het nie eers geglo nie. Mt 28:17; Mk 16:11; Lk 24:11

Verskyn aan twee dissipels. Mk 16:12; Lk 24:13-35

Het steeds nie geglo nie. Mk 16:13; Lk 24:36

Het die 11 oor ongeloof bestraf. Mk 16:14; Lk 24:38-41

Gebod om aan almal te preek. Mt 28:19-20; Mk 16:15; Lk 24:47-48

Wie glo en gedoop word, word gered; wie nie glo nie, word veroordeel. Mk 16:16; Hand 2:38-39

Tekens. Mk 16:17,20; deurgaans in Handelinge

Buit duiwels uit. Mrk 16:17 en in Hand

Spreek in nuwe tale. Mrk 16:17; ~Hand 2:2-13

Deur slange gebyt sonder skade. Mrk 16:17; Lk 10:19; ~Hand 28:3-6

Drink gif sonder skade. Mk 16:18 – geen ander

Jesus het na die hemel opgevaar by Betanië, op die helling van die Olyfberg. Mk 16:19; Lk 24:51; Hand 1:9-11

Jesus het aan die regterhand van God gesit Mk 16:19; Hand 7:56

Hulle het oral gepreek. Mk 16:20; Hand 1:8

Ten slotte is die drink van gif sonder skade die enigste leer aan die einde van Markus wat nie elders in die Bybel geleer word nie.

V: In Mk 16:1, waarom het die vroue speserye gebring om Jesus se liggaam te salf?

A: Jesus is haastig in die graf geplaas voordat die Sabbat by sononder begin het. Die vroue het speserye gebring om die liggaam deur balseming te bewaar.

V: In Mk 16:8, aangesien die vroue niks aan enigiemand gesê het nie, het hulle vir die dissipels gesê?

A: Al het hulle vir niemand iets gesê terwyl hulle van die graf af teruggekeer het nie, het hulle uiteindelik vir almal daarvan vertel, en die dissipels was die eerste aan wie hulle dit vertel het. Al kan 'niemand vertel het nie' beteken dat hulle nie eers vir die dissipels daarvan vertel het nie, behalwe ná 'n vertraging, is dit meer waarskynlik dat dit beteken dat hulle slegs vir die dissipels en niemand buite hul klein groepie vertel het nie. Sien When Critics Ask bl. 377 vir 'n aanvullende antwoord.

V: In Mk 16:12, hoe het Jesus in 'n ander gedaante verskyn?

A: Dit beteken eenvoudig dat die twee mans Jesus nie herken het toe hulle saam met Hom geloop het nie. Jesus kon ander klere aangehad het, en Hy sou beslis anders gelyk het as toe Hy dood was. Jesus is liggaamlik uit die dood opgewek, in 'n verheerlikte fisiese liggaam. 'n Mens kan nie regtens hierdie vers gebruik om te sê Jesus het verskillende liggame gehad nie, want die feit dat hulle Hom nie herken het nie, bewys nie 'n ander fisiese liggaam nie.

V: In Mk 16:16 sê Jesus: "Wie glo en gedoop word, sal gered word". In Rom 6:3 sê Paulus: "soveel van ons as wat in Christus Jesus gedoop is, is in sy dood gedoop". In 1 Pet 3:21 sê Petrus: "'n Tipe van dieselfde ding waardeur ook nou die doop ons red (nie die afwassing van die vuilheid van die vlees nie, maar die antwoord van 'n goeie gewete teenoor God,) deur die opstanding van Jesus Christus". Beteken hierdie verse dat die doop net so noodsaaklik is soos geloof vir die saligheid? En beteken dit dat dit nie 'n "vrywillige voorskrif" is soos Evangelikale sê nie, maar 'n verpligte prosedure?

A: Gehoorsaamheid aan Jesus is nie opsioneel nie, maar verpligtend, en Jesus het ons beveel om gedoop te word. Daarom behoort alle gelowiges met water gedoop te word. Dit is egter nie waterdoop wat ons red nie, en dit is nie eers ons gehoorsaamheid (hoe onvolmaak dit ook al mag wees) wat ons red nie. Dit is Jesus wat ons red. Die krag lê dus in die bloed van Jesus, nie in die water nie. Geloof in verlossing word 150 keer in die Nuwe Testament genoem sonder doop. Maar ons moet almal gedoop word.

Maar wat van die dief aan die kruis? Die Romeine sou hom beslis nie laat afkom om gedoop te word en hom daarna weer aan 'n kruis laat vasmaak nie. Tog het Jesus vir hom gesê: "Vandag sal jy saam met My in die paradys wees." Ook rapporteer Eusebius 'n Romeinse soldaat met die naam Basilides wat tot Christus gekom het; hy is in die tronk gegooi en tereggestel. Sou hy na die hel gaan omdat hy in Christus geglo het, maar die Romeine hom nie laat doop het nie en sodoende God verhinder het om hom te red? – natuurlik nie. God is dus meer as in staat en kragtig genoeg om mense te red sonder waterdoop. Waterdoop is nie noodsaaklik vir God om iemand te red nie. Ons moet egter God gehoorsaam wees en ons laat doop.

V: In Mk 16:16, wat van die mense wat glo maar nooit gedoop word nie?

A: Alhoewel Markus 16:16 dit nie spesifiseer nie, sê Johannes 3:36 en 'n menigte ander verse dat wie glo, gered word. Die rower aan Jesus se regterhand het geglo en is sonder doop na die Paradys gegaan, en voor die rower aan die kruis het beide Jesus se dissipels (Joh 3:26; 4:2) en Johannes die Doper (Mk 1:4; Lk 1:77; Luk 3:3b) gedoop tot vergewing van sondes. Hierdie vers sê dit nie uitdruklik nie, maar daar is vier gevalle.

Glo en is gedoop: Gered

Glo en is nog nie gedoop nie, gered. Hierdie vers sê dit nie uitdruklik nie, maar Handelinge 10:45-47 wys mense wat geglo het en gered is, soos blyk uit hul egte tongespraat, voor hulle met water gedoop is.

Nie glo en is gedoop: nie gered nie

Nie glo en nie gedoop nie: nie gered nie, behalwe dat God spesiale genade kan gee aan babas wat sterf, ernstig geestelik gestremdes, ens.

Miskien is die rede waarom die tweede geval nie genoem word nie, dat dit God se wil is dat alle gelowiges aan God gehoorsaam is en met water gedoop word.

Verder is die konteks van hierdie vers blykbaar mense wat in staat is om te glo. Babas, die ernstig geestelik gestremdes, en dalk ander wat Christus nooit verwerp het nie maar nooit geglo het nie, is nie die onderwerp van hierdie vers nie.

Hier is 'n voorbeeld. As my dogter in die kombuis vir kleingeld vir 'n dollar vra, en ek sê vir haar: "Gee vir my 'n dollar en 'n waterbottel en ek sal vir jou kleingeld gee." As my dogter albei gee, gee ek vir haar die kleingeld. As my dogter my nie 'n dollar gee nie, is daar geen kleingeld nie. Maar wat as my dogter my wel 'n dollar gee, maar nie 'n waterbottel nie? Dan hang dit af. As sy sê: "Ek het gesoek, maar kon nie 'n waterbottel kry nie," sal ek haar steeds kleingeld gee. Maar as sy iets onrespekvolle sê en weier om my 'n waterbottel te gee wat sy wel kan kry, is daar geen kleingeld nie.

'n Persoon van die Kerk van Christus het 'n voorbeeld gegee van: "as jy jou kos eet en verteer, sal jy lewe; as jy nie eet nie, sal jy sterf." Die vertering van jou kos word geïmpliseer. Om egter hierdie voorbeeld van 'n onwillekeurige liggaamlike handeling op Markus 16:16 toe te pas, wat 'n bevel van God is wat ons vrywillig moet gehoorsaam, is in stryd met die Woord van God, wat aan alle wat werklik glo in die volgende plekke verlossing belowe: Johannes 3:16,18,36; Johannes 5:24; 6:47; 11:25-26; Handelinge 10:43-48; Romeine 9:33; Joël 2:32a + Handelinge 2:21 + Romeine 10:9-10; 10:13; 1 Johannes 5:1,10-13

Opsomming: As jy glo, laat doop. Doop doen egter niks as jy nie glo nie.

V: In Mk 16:16 sê Jesus: "Wie glo en gedoop word, sal gered word; maar wie nie glo nie, sal veroordeel word". Dus het die mens geen keuse nie. Die mens móét glo, anders sal hy veroordeel en gestraf word. Waar is die menslike vryheid van godsdiens of vryheid van geloof vir die mens? Hoe dwing Jesus mense om te glo, anders sal hulle veroordeel word?

A: Niemand word gedwing om te glo nie. Maar God het nie vryheid sonder gevolge gegee nie, maar vryheid met gevolge. As 'n persoon nie wil glo nie, sal God hulle ná hulle dood in 'n ander heelal plaas, waar hulle die vryheid het om vir ewig sonder God te bestaan. Daardie plek word die Vuurmeer genoem.

Maar ek stem saam dit sou nie soos 'n groot vrye keuse lyk as dit vir almal onteenseglik seker was om óf God te gehoorsaam óf na die Vuurmeer te gaan nie. Dit is waar geloof in die prentjie kom. God het vir ons bewyse gegee dat Sy Woord waar is, maar God het ons nie absolute sekerheid gegee nie. As iemand nie God wil glo nie, is daar genoeg "spelruimte" vir hulle om redes te vind om aan God te twyfel en nie te glo nie. Dit is interessant dat ons aanvanklik die geloof in God kan verwerp, en dan kan bekering en in Hom kan glo, en gered word. Engele en demone daarenteen het nie vrye wil op presies dieselfde wyse as ons nie. Hulle kan dit nie ontken nie. En wanneer 'n demoon val, word geen bekering toegestaan nie. Christus het gekom om slegs mense te verlos, nie engele of demone nie, soos Hebreërs 2:16 sê.

V: Markus 16:17-18 sê: "En hierdie tekens sal die gelowiges volg; in my naam sal hulle duiwels uitdryf; hulle sal in nuwe tale spreek; hulle sal slange optel; en as hulle iets dodelik drink, sal dit hulle nie kwaad doen nie; hulle sal die hande op die siekes lê, en hulle sal herstel". En Paulus het 'n lys gegee met dieselfde vermoëns as gawes van die Heilige Gees (1 Korintiërs 12:10; 12:8). Beteken dit dat dit die tekens van ware geloof is? Moet alle gelowiges hierdie gawes deur die jare hê? Hoekom sien ons nie meer hierdie tekens by Christene nie?

A: Die Heilige Gees het elke Christen 'n geestelike gawe gegee, en verskillende Christene het verskillende gawes, alhoewel baie daarvan nie spektakulêr lyk nie. Net soos verskillende lede van ons liggaam verskillende funksies het, het ons verskillende funksies binne die kerk (1 Korintiërs 12:14-27). Nie almal moet in tale praat nie (1 Korintiërs 12:30), net soos nie almal apostels en profete is nie (1 Korintiërs 12:29).

V: In Mk 16:18, regverdig hierdie vermelding van die optel van slange mense in Appalachia wat dink sommige moet slange hanteer in aanbidding?

A: Nee. Selfs sonder hierdie vers wys die Bybel dat God Christene die beskerming gee wat hulle nodig het, en God sal wonders verrig, en nie net beperk tot immuniteit teen slangbyt nie, wanneer daar 'n behoefte is. Egter, selfs met hierdie vers, sê die Bybel dat ons God nie moet beproef deur onsself in 'n posisie te plaas net om te pronk nie.

Eksodus 17:2-7; Numeri 14:22; Deuteronomium 6:16, Psalm 78:17-18, 40-41, 56-57; 95:8-9. Ahas is die uitsondering wat die reël bewys. Alhoewel Ahas vertroud was met die konsep om God te beproef en nie van plan was om God in Jesaja 7:12 te beproef nie, is dit nie om God te beproef as Hy antwoord wanneer een van Sy profete jou 'n vraag vra nie.

V: Is Mk 16:9-20 deur Markus geskryf?

A: Egte Christene verskil of Markus 16:9-20 oorspronklik daar was.

Eksterne bewyse wat ja sê

Ter inligting, die apokriewe Evangelie van Nikodemus I en II noem spreek in nuwe tale, slange en gifstowwe, maar dit is waarskynlik later geskryf. Let wel dat een bron sê dat Justus die Martelaar se Eerste Apologie hoofstuk 45 (bl. 178) na Markus 16 verwys, maar dit is onjuist; Justus se Eerste Apologie verwys nie na Markus 16 nie.

Interne bewyse wat sê Ja: Geen.

Eksterne Bewyse Wat Neen Sê

c. 360 n.C. Eusebius Vrae aan Marianus I

325-350 n.C. Vaticanus: leë ruimte daar. Vaticanus het net leë ruimtes tussen 'n paar boeke, soos Maleagi en Matteus.

340-350 n.C. Sinaïtikus het ook daar 'n leë spasie, maar dit het 'n leë spasie tussen byna alle boeke.

Let daarop dat in Sinaïtikus en Vatikaanus die Evangelie van Markus eindig met die woord "want" (gar in Grieks). Geen ander boek in die Griekse literatuur is nog ooit gevind wat eindig met die woord "want" nie. Aan die ander kant is daar baie voorbeelde van Griekse sinne en paragrawe wat met hierdie woord eindig.

193-217/220 n.C. Clemens van Alexandrië

225-254 n.C. Origenes

406/407 n.C. Jerome, Brief 120 (Aan Hedibia)

Ten minste 6 ander antieke manuskripte

Sinaïties-Siriacs

900–1000 n.C. 'n Armeense manuskrip sê dit is bygevoeg deur Aristion, wat Papias noem

Sommige Georgiese (uit die vyfde eeu)

Interne bewyse wat sê nee

Skielike verandering in voornaamwoorde van vers 8 na vers 9. Die onderwerp van vers 8 is die vroue, terwyl die voornaamwoord in vers 9, anastas, manlik is. Daar is egter ook by ander plekke skielike veranderinge in voornaamwoorde, soos Hy = Josef van Arimathea in Mk 15:46; hy = Jesus in Mk 15:47 en hulle = Maria, Maria en Salome in Markus 16:1.

Woordeskat: 1/3 van die belangrike Griekse woorde word nie gebruik nie of anders gebruik in die res van Markus. Daar is in totaal 166 woorde, en 101 onderskeie woorde. As mens regsnamen, "the", ens. ignoreer, is daar 75 onderskeie belangrike woorde. 15 daarvan (insluitend apistia (sonder geloof) en sklerokardia (koppige weiering om te glo)) word elders in Markus gebruik. 11 ander word in 'n ander sin gebruik.

Droë feite: blyk lewensgetroue besonderhede van die res van Markus te ontbreek.

Evangelie-ooreenkomste: Matteus en Lukas loop parallel met Markus tot aan die einde van vers 8.

Eksterne bewyse wat sê dit is onduidelik: Meer as 8 antieke manuskripte ontbreek geheel Markus 16. Hulle sluit p45 in (Markus 12:29 en verder was verlore)

2386 - ontbreek die hele bladsy

1420 - ontbreek die hele bladsy

16 - beskadig en ontbreek van Markus 16:6 af

304 - bevat teks plus kommentaar

'n korter einde van Markus

Bohairiese Kopties [Boh] 3de/4de eeu

Etiopies [Eth] vanaf c. 500 n.C.

'n Katalogus van manuskripte van Markus

P45 Papirus 45 (225) ~ beskadig

B Vaticanus (325-350) ~ weglating

Sinaiticus (340-350) ~ weglating

A Alexandrinus (c.450) ~ insluiting

C Ephraemi (450) ~ insluiting

D Bezae (500?) ~ insluiting

L Regius (750) ~ dubbele insluiting

M Campianus (850) ~ insluiting

N Purpureus Petropolitanus (550) ~ beskadig

U Nanianus (900) ~ insluiting

W Washington (400) ~ insluiting met Freer Logion

Sangellensis (900) ~ insluiting

Koridethi (800?) ~ insluiting

Petropolitanus (850) ~ beskadig/insluiting (ontbreek 16:18-20)

Rossanensis (550) ~ beskadig/insluiting (ontbreek 16:14-20)

Beratinus (550) ~ beskadig

Laurensis (850) ~ dubbele insluiting (eksemplaar met Kort Einde geïmpliseer)

Die f1 minuskels (1, 118, 131, 209, 1582) ~ insluiting met nota of sigla

Die f13 minuskels (13, 346, 543, 826, 828, 69, 124, 788, 983, 1689) ~ insluiting

28 (1100's?) ~ insluiting

33 (1000) ~ insluiting

157 (1100) ~ insluiting

565 (800's) ~ insluiting

579 (1200's) dubbele insluiting

700 (1100's?) ~ insluiting

892 (950?) ~ insluiting

1071 (1100's) ~ insluiting

1342 (1000's) ~ insluiting

1424 (800's) ~ insluiting

Uit Markus 16:9-20, 'n studie van die eksterne getuienis, deur Jim Snapp II (2003)

Lering uniek aan Markus 16:9-20

Elke leer of konsep in die langer slot van Markus kom elders in die Bybel voor, behalwe vir vier dinge:

1. Jesus het vroeër sewe demone uit Maria Magdalena uitgedryf.

2. Tekens om dié wat glo, te vergesel:

[wanneer dit vereis word], kan hulle veilig slange met die hande optel. (Lukas 10:19 sê hulle kon slange en skerpioene vertrap, wat soortgelyk is aan Markus 16). Daar word ook 'n voorbeeld gegee in Handelinge 28:3-6 van Paulus wat deur 'n slang gebyt is sonder dat dit hom skade berokken het.

3. [wanneer gedwing], kan veilig dodelike gif drink.

4. Dit is die mees ernstige berisping wat Jesus aan die dissipels gegee het.

Inhoud ontbreek: Markus 14:28, 16:7 noem nie 'n Galileese verskyning van Jesus nie.

Gevolgtrekking: As Markus 16:9-20 verkeerdelik by sommige manuskripte gevoeg is, is dit eers voor 150 n.C. bygevoeg. As dit verkeerdelik uitgehaal is, is dit voor 217 n.C. uitgehaal.

V: Moet Mk 16:9-20 as Skrif beskou word soos die res van Markus?

A: Dit behoort natuurlik so te wees as Markus dit geskryf het. Sommige Christene sê egter dat dit, weens die vroeë insluiting en wye aanvaarding daarvan, steeds Skrif is, selfs al is dit deur 'n sekretaris of iemand anders in plaas van Markus geskryf. Bruce Metzger het blykbaar hierdie siening gehuldig.

V: In Mk, watter bewyse is daar dat Markus hierdie boek geskryf het?

A: Die vroeë kerk het dit universeel as van Markus erken. Papias, 'n dissipel van Johannes die apostel, het gesê dit was deur Markus, wat Petrus gevolg het. Die skeptiese Asimov's Guide to the Bible bl. 905 noem ook wat Papias gesê het.

V: In Mk, aangesien Markus nie 'n apostel was nie, waarom behoort die Evangelie van Markus in die Bybel te wees?

A: Markus is oor die algemeen erken as die vertolker van Petrus. Hier is die bewys.

Papias (95–110 n.C.): "Onder hierdie sê hy [Papias] dat daar 'n millennium ná die opstanding uit die dood sal wees, wanneer die persoonlike bewind van Christus op hierdie aarde gevestig sal word. Hy dra verder in sy eie skrywe ander vertellings oor wat deur die voorheen genoemde Aristion van die Here se woorde gegee is, en die tradisies van die presbiter Johannes. Vir inligting oor hierdie punte kan ons ons lesers slegs na die boeke self verwys; maar nou, by die reeds gemaakte uittreksels, sal ons, as 'n saak van uiterste belang, 'n tradisie oor Markus wat die Evangelie geskryf het, voeg, wat hy [Papias] in die volgende woorde gegee het: En die presbiter het dit gesê. Markus, wat die vertaler van Petrus geword het, het noukeurig neergeskryf wat hy onthou het. Dit was egter nie in presiese volgorde dat hy die gesegdes of dade van Christus vertel het nie. Eusebius se Kerkgeskiedenis 3:39 (vol. 1 bl. 154)

Klemens van Alexandrië (193-217/220 n.C.): "…Markus, aan wie die evangelie toegeskryf word, hy wat die metgesel van Petrus was…" Fragment van Klemens van Alexandrië in Eusebius se Kerkgeskiedenis boek 2 hoofstuk 15.

Tertullianus (198-220 n.C.) "Dieselfde gesag van die apostoliese kerke sal ook bewys lewer vir die ander Evangelies, wat ons op gelyke wyse deur hulle middel en volgens hulle gebruik besit – ek bedoel die Evangelies van Johannes en Matteus – terwyl dit wat Markus gepubliseer het, as dié van Petrus bevestig kan word, van wie Markus die uitlegger was. Want selfs Lukas se vorm van die Evangelie skryf mense gewoonlik aan Paulus toe. En dit mag goed lyk asof die werke wat dissipels publiseer, aan hul meesters behoort." Tertullianus, Teen Marcion, boek 4, hoofstuk 5, bl. 350.

V: Wanneer is die Evangelie van Mk geskryf?

A: Die anti-Marcionitiese proloog tot Markus sê ook: "Na die dood van Petrus self, het hy [Markus] dieselfde Evangelie neergeskryf…." (geneem uit The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 99). Irenaeus in Teen die Ketters boek 3 h.1.1 bl.414 (182-188 n.C.) sê Markus het geskryf ná die "heengaan" van Petrus en Paulus, wat net ná c.64-65 n.C. sou wees. Die Expositor's Bible Commentary, volume 8, bl. 608, sê egter dat Irenaeus ook geskryf het dat Matteus geskryf is terwyl Petrus en Paulus nog geleef het, en ons is byna seker dat dit onjuist is.

Volgens Eusebius se Kerkgeskiedenis 6:14.5-7 het Clemens van Alexandrië egter gesê dit is geskryf terwyl Petrus omstreeks 45–64 n.C. in Rome was. Origene het ook gedink Petrus was nog in lewe toe Markus geskryf is.

Harnack het gedink dit is voor 62 n.C. geskryf.

Die Bible Knowledge Commentary: Nuwe Testament bl. 98 sê dat die datering van Markus problematies is, en dat die twee beste opsies óf 67–69 n.C., óf 64–68 n.C. is.

In die New International Bible Commentary bl. 1157 sê Stephen S. Short dit was omstreeks 65 n.C. Op bl. 1183 sê Laurence E. Porter dat dit duidelik is dat Markus voor Lukas geskryf is, en Lukas moontlik in die eerste helfte van die 60's geskryf het.

Die Expositor's Bible Commentary, volume 8, bl. 608, sê die beste skatting is 65–70 n.C., tussen die Groot Brand in Rome en die verwoesting van die Tempel. Jose O'Callaghan het 'n Papirus in grot 7 by Qumran gevind wat dalk fragmente van die Evangelie van Markus is, gedateer omstreeks 50 n.C. Die Expositor's Bible Commentary, volume 8, bl. 608, sê egter dat dit "grootliks verwerp is deur Nuwe-Testament-geleerdes (vergelyk EBC 1:420-421, n.1). Die bewyse wat O'Callaghan aanbied, is veel te fragmentaries om betroubaar te wees."

Die New Geneva Study Bible bl. 1558 sê dat Markus voor 70 n.C. geskryf moes gewees het. Dit voeg egter by dat as Lukas en Handelinge omstreeks 62 n.C. voltooi is, Markus selfs vroeër as 62 n.C. geskryf moes gewees het.

Die NIV Study Bible bl. 1490 sê dat dit moontlik in die 50's of 60's was, of kort voor die verwoesting van Jerusalem in 70 n.C.

Die New International Dictionary of the Bible bl. 622 sê dit was 65–70 n.C., alhoewel sommige konserwatiewes vasklou aan 'n datum in die 50's.

Die Wycliffe Bybelwoordeboek bl. 1078 sê dat terwyl die meerderheid uitleggers Markus dateer op 65–70 n.C., die mees waarskynlike datum 67–70 n.C. is.

Die Believer's Bible Commentary bl. 1318 sê dat alhoewel sommige 'n datum so vroeg as die 50's gee, 'n datum van 57–60 n.C. redelik waarskynlik lyk.

Die Woordeboek van Jesus en die Evangelies bl. 528 sê dit is in die laat sestigs geskryf, sê 68–70 n.C.

Die skeptiese Asimov's Guide to the Bible bl. 903 sê Markus is moontlik kort ná 64 n.C. geskryf. Dit is dalk eers ná 66 n.C. geskryf, maar dit kon nie lank ná 70 n.C. gewees het nie, gebaseer op die argument dat Matteus en Lukas materiaal uit Markus gebruik het.

V: In Mk, hoe weet ons dat die Skrif vandag 'n betroubare bewaring is van wat oorspronklik geskryf is?

A: Daar is ten minste drie goeie redes.

1. God het belowe om Sy Woord te bewaar in Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1 Petrus 1:24-25; en Matteus 24:35.

2. Bewyse van die vroeë kerk. Baie skrywers het na Markus verwys.

1 Clemens hoofstuk 15 bl. 9 haal Mk 7:6 aan, alhoewel dit ook 'n aanhaling is van Mt 15:8 en Jesaja 29:13.

Epistel van Barnabas (c.70–130 n.C.) hoofstuk 5 bl. 139 Markus 2:17b, wat ook Mt 9:13b is; en Lk 5:32. (½ aanhaling)

Papias (95–110 n.C.) verwys by naam na die boeke van Markus, Matteus, die Eerste Brief van Johannes en die Brief van Petrus. Fragment 6 uit Eusebius se Kerkgeskiedenis, boek 3, hoofstuk 39. Eusebius skryf en hy het 2 Petrus bevraagteken, dus sou die Brief van Petrus na 1 Petrus verwys.

Polycarp (c.150 n.C.) haal die helfte van 'n vers aan: Markus 14:38b. Polycarp se brief aan die Filippense, hoofstuk 7, bl. 34–35

Justin Martelaar (c.138–165 n.C.) haal twee verse uit Markus aan: 2:17 en 12:25. In albei noem hy dat dit deur die Verlosser geskryf is.

Die ketter Tatianus (c. 172 n.C.) het 'n harmonie van die vier evangelies geskryf wat Diatessaron genoem word. Daarin verwys hy na 437,5 verse in Markus. Dit is 64,6% van die hele evangelie.

Melito van Sardis (170-180 n.C.) noem Lukas en Markus as die "evangelie". Vermelding van 1 Korintiërs as deur die apostel. Aanhaling uit Hebreërs. Toespraak oor die Here se Passie hfst. 9 bl. 760-761

Die gnostiese ketter Ptolemaeus (voor 188 n.C.) verwys na Markus 15:34 volgens Irenaeus

Irenaeus van Lyoon (182-188 n.C.) haal geheel of gedeeltelik aan uit 18 verse in Markus. In Irenaeus teen die Hereesie, boek 3, hoofstuk 10.5, bl. 425, noem hy Markus, die vertolker en volgeling van Petrus, in sy evangelieverhaal, en haal Markus 1:2a aan. In die eerste twaalf hoofstukke van Markus haal Irenaeus aan of parafraseer hy Markus 1:1,2,24; 3:27; 4:28; 5:31; 9:23; 10:38; 13:32; 14:21b; 16:19.

Irenaeus verwys na Markus 6:41,44; 9:2; 10:17; 13:33.

Irenaeus van Lyon (182–188 n.C.) "teen die slot van sy Evangelie sê Markus" en haal dan Markus 16:19 in sy geheel aan. Irenaeus teen die ketterye, boek 3, hoofstuk 10.5, bl. 426

Irenaeus noem dat Jesus die mag verleen om op slange en skerpioene te trap, wat 'n verwysing is na Lukas 10:19, maar ook kan verwys na Markus 16:17,18.

Die Muratorianse Kanon (c. 170 n.C.) noem Markus saam met die ander drie evangelies.

Klemens van Alexandrië (193-217/220 n.C.) parafraseer Markus 10:17-31 en sê: "Hierdie dinge is geskryf in die Evangelie volgens Markus" Wie is die Ryk Man wat Verlossing Sal Vind? hfst.5 bl.592

Tertullianus (198–220 n.C.) beklemtoon die outeurskap van Matteus, Markus, Lukas, Johannes, Openbaring en baie van Paulus se briewe in Five Books Against Marcion, boek 4, hoofstuk 5, bl. 350.

Hippolytus (225-235/6 n.C.) skryf, "dat nie Paulus die apostel of Markus, hy met die verminkte vinger, sulke (leerstellings) verkondig het nie. Want geen van hierdie (leerstellings) is in die Evangelie volgens Markus geskryf nie." Weerspreking van alle ketterye boek 7 hoofstuk 18 bl. 112. Hippolytus haal ook die helfte van Markus 10:38 aan in Weerspreking van alle ketterye boek 5 hoofstuk 3 bl. 53

Hippolytus verwys na Matteus 19:17; Markus 10:18 en Lukas 18:19 en sê dit is "deur die Verlosser" in Weerspreking van alle ketterye boek 5 hoofstuk 2 bl. 50.

Commodianus (c. 240 n.C.) verwys na beide Markus 12:42 en Lukas 21:2. Instructions of Commodianus hfst. 72 bl. 217

Origen (225-253/254 n.C.) haal uitvoerig aan uit Markus. Sy aanhalings sluit Markus 1:1-2 in. Hy het ook 'n volledige kommentaar op die Evangelie van Markus geskryf.

Origenus noem Matteus, Markus, Lukas en Johannes. Origenus teen Celsus boek 5 hoofstuk 56 bl. 568. Hy haal ook Matteus 18:1 aan in Origenus se Kommentaar op Matteus boek 13 hoofstuk 14 bl. 482.

Traktaat oor Herdoop (c.250-258 n.C.) hfst.17 bl.677 "Ook volgens Markus het Hy met dieselfde doel aan die seuns van Sebedeus gesê". Dit verwys ook na Markus 16:8.

Cyprianus van Kartago (c.246-258 n.C.) "Ook volgens Markus: 'Alle sondes en laster sal vergewe word aan die kinders van die mense; maar wie teen die Heilige Gees laster, dit sal hom nie vergewe word nie, maar hy sal skuldig wees aan die ewige sonde.'" (Markus 3:28-29) Traktaat van Cyprianus, Traktaat 3, hfst. 28, bl. 542

Firmilianus van Caesarea aan Cyprianus (256 n.C.) haal Markus 13:6 aan as deur "die Here Self". (Brief 74 hfst. 9 bl. 392)

Dionysius van Alexandrië (246-265 n.C.) "Dit was 'aan die einde van die Sabbat,' soos Matteus gesê het; dit was 'vroeg, toe dit nog donker was,' soos Johannes skryf; dit was 'baie vroeg in die oggend,' soos Lukas dit stel; en dit was 'baie vroeg in die oggend, by die opgang van die son,' soos Markus ons vertel. Niemand het dus duidelik vir ons die presiese tyd aangetoon wanneer Hy opgestaan het nie." Brief 5 aan biskop Basilides bl. 94

Theonas van Alexandrië (c.300 n.C.) verwys na Markus 11:25: "en soos julle wil hê dat Hy julle oortredings sal vergewe, so moet julle ook hulle hulle oortredings vergewe;" Brief aan Lucianus, die Hoofkamerdienaar hfst.9 (deel 6) bl.160

Adamantius (c.300 n.C.) "Sal julle saamstem as ek uit die Evangelies aantoon dat dit nie vervalsings is nie?" … "Die dissipels van Christus het dit geskryf: Johannes en Matteus; Markus en Lukas." Dialoog oor die Ware Geloof Eerste Deel "b 5" bl.41

Victorinus van Pettau (gemartel in 304 n.C.) noem Matteus, Markus en Lukas in Kommentaar op die Openbaring van die Gelukkige Johannes, uit die vierde hoofstuk 7-10, bl. 348

Methodius (270–311/312 n.C.) (halwe aanhaling) haal Markus 11:9b aan, wat ook Psalm 118:26a; Matteus 21:9b; Lukas 19:38a; en Johannes 12:13b is. "In plaas van ons klere, laat ons ons harte voor Hom strooi. In psalms en hymnes laat ons ons dankroepe tot Hom verhef; en sonder ophou laat ons uitroep: 'Geseënd is Hy wat kom in die Naam van die Here;'" Toespraak oor die Psalms hfst.1 bl.394

Athanasius van Alexandrië (c. 318 n.C.) haal 'n deel van Markus 12:29 aan as "ons Here en Verlosser Jesus Christus sê" in Teen die Heidene hfst. 6 bl. 7. Hy haal ook Markus 5:7 aan, wat dieselfde is as Lukas 4:34, in Die Inkarnasie van die Woord hfst. 32.5 bl. 53. Athanasius haal Markus 13:35 aan, wat dieselfde is as Matteus 24:42 in Die Inkarnasie van die Woord hfst. 56.5 bl. 66. Alhoewel Athanasius nie voor 325 n.C. na enige ander verse in Markus verwys nie, verwys hy ná 325 n.C. na baie ander verse in Markus.

Laktantius (c.303–c.325 n.C.) verwys na Matteus 14; Markus 6, Lukas 9 en Johannes 6 wanneer hy die voorval van die vyf brode en twee visse vertel. Die Goddelike Institute boek 4, hoofstuk 15, bl. 115

Laktantius (c.303-c.325 n.C.) verwys na Matteus 8, Markus 4 en Lukas 8 wanneer hy van "heilige geskrifte" praat wat leer dat Jesus "die winde gedwing het om te gehoorsaam, die see om Hom te dien, siektes om te vertrek, die dooies om Hom te onderwerp." Die Goddelike Institute boek 4 hoofstuk 15 bl. 116

Sien die volgende vraag om te sien watter verse en gedeeltes van verse aangehaal is en watter nie.

Na Nicea

Eusebius se Kerkgeskiedenis (318 n.C.) boek 3 hoofstuk 24 bl. 152 bespreek die vier evangelies, Matteus, Markus, Lukas en Johannes. Nicene and Post-Nicene Fathers Tweede Reeks vol. 1 bl. 152

Juvencus (329 n.C.) het 'n epiese gedig geskryf wat die vier evangelies kombineer.

Hegemonius (c. 350 n.C.), wat oor Archelaus (262–278 n.C.) skryf, haal Markus 2:9 aan as deur Jesus in een van sy toesprake in Disputation with Manes hfst. 42 bl. 217

Athanasius van Alexandrië (367 n.C.) lys die boeke van die Nuwe Testament in Feesbrief 39 bl. 552

Hilarius van Poitiers (355-367/368 n.C.) verwys gesaghebbend na Johannes, Lukas, Matteus en Markus. Oor die Drie-eenheid boek 10 hfst. 43 bl. 193

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 n.C. of 5de eeu) noem Markus as deel van die Nuwe Testament. Dit haal heel Markus 1:1–2 aan.

Basil van Kappadokië (357-378/379 n.C.) verwys na Markus 13:32 as deur Jesus in Brief 8, hoofstuk 7, bl. 119

Ambrosiaster (na 384 n.C.)

Cyril van Jerusalem (c.349-386 n.C.) verwys na Markus 1:1,4 as die evangelie Lesing 3.6 bl.15

Cheltenham-kanon (=Mommsen-katalogus) (ca. 360–370/390 n.C.) verwys na elk van die vier evangelies.

Ambrosius van Milaan (370-390 n.C.)

Amphilochius (–397 n.C.) haal aan uit Markus in Iambi ad Seleucum

Didymus die Blinde (398 n.C.)

Asterius van Emesa (c.400 n.C.)

Siriese Katalogus van St. Katarina (ca. 400 n.C.)

Severianus (gefloreer 400–408 n.C.)

Epiphanius van Salamis (360-403 n.C.) verwys na die Evangelie van Markus. Die Panarion, afdeling 3, hoofstuk 44, bl. 345

Jerome (347–420 n.C.) noem elkeen van die vier evangelies by naam in brief 53.9 bl.101.

Johannes Chrysostomos (gemartel in 406 n.C.) noem Markus in Homilie 4 bl. 20 (deel 10)

Chromatius (oorlede 407 n.C.)

Orosius/Hosius van Braga (414-418 n.C.) verwys na Matteus 26:47-50; Markus 14:43-46; Lukas 22:47-48; Johannes 18:3-9. Verdediging teen die Pelagianers h.8 bl.124

Johannes Cassianus (Semi-Pelagiaan) (419-430 n.C.) Markus 9:23 word gesê dat dit uit die evangelie is in die Konferensie van die Abt Paphnutius h.16 bl.327

Augustinus van Hippo (354-430 n.C.)

Marcus van Eremita (na 430 n.C.) verwys na Markus

Polychronius van Apamea (floreer 428-431) verwys na Markus 13:2

Theodoretus van Tirus (biskop en geskiedkundige) (423-458 n.C.)

Hesychius van Jerusalem (-450 n.C.) verwys na al vier evangelies

Speculum (vyfde eeu)

Prokles (412–485 n.C.) verwys na Markus 14:5

Bewyse van ketels en vervalste boeke

Apostoliese Konstitusies (375-380 n.C.)

Die Ariaanse ketter Eunomius van Kyzikos (c.360-c.394 n.C.) verwys na Markus 10:18 (God alleen is goed) Apologetiese Brief hoofstuk 21 bl.61

Nestorius se Bazaar van Heracleides (451/452 n.C.)

3. Die vroegste manuskripte wat ons van Markus het, toon dat daar klein manuskripvariasies en een groot variasie is, maar geen teologiese beduidende foute nie. Die einde van Markus is die mees noemenswaardige manuskripvariasie in die hele Nuwe Testament.

p45 Chester Beatty I (al vier die evangelies en Handelinge) (100-150 n.C.) (voorheen gedink om uit die laat 2de of vroeë 3de eeu n.C. te dateer) (Mrk 4:36-5:2; 5:16-26; 5:38-6:3; 2 letters van 6:15; 6:16-25, 36-50; 7:3-15; 7:25-8:1; 8:10-26; 8:34-9:8; 4 letters van 9:9; 9:18-31; 11:27-12:1; 12:5-8,13-19,24-28 [147 verse]) Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte bevat 'n foto wat 'n deel van p45 op bl. 146 wys. Op bl. 150-151 staan daar dat die kopie 'n los parafrase was, waarin hy probeer om die gedagte van elke frase na vore te bring. In A General Introduction to the Bible, bl. 389, word gesê dat die oorspronklike rol na bewering ongeveer 220 bladsye gehad het, waarvan ons 30 bladsye het. Ses van daardie bladsye is van Markus.

3de eeu - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament

3de eeu - 1975 - Aland et al. Derde Uitgawe

3de eeu - 1998 - Aland et al. Vierde Hersiene Uitgawe

Laat 2de of vroeë 3de eeu - 1999 - Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte.

p84 Mk 2:2-5,8-9; 6:30-31,33-34; 36-37, 39-41 ook Joh 5:5; 17:3,7-8 (6de eeu)

p88 Mk 2:1-26 (4de eeu)

Vaticanus [B] (325-350 n.C.), Sinaiticus [Si] (340-350 n.C.), en Alexandrinus [A] (c.450 n.C.) het die hele Markus.

Die Washington-kodeks (4de/5de eeu) het die hele Markus behalwe Markus 15:13-38 bewaar.

In grot 7 by Qumran het Jose O'Callaghan 'n papirus gevind, gedateer 50 n.C., wat dalk fragmente van die Evangelie van Markus is. Die Expositor's Bible Commentary, volume 8, bl. 608, sê egter dat dit "grootlik deur NT-geleerdes verwerp is (sien EBC 1:420-421, n.1). Die bewyse wat O'Callaghan aanbied, is veel te fragmentaries om betroubaar te wees."

Carsten Thiede beweer dat Markus 6:52-53 in grot 7 by Qumran bewaar is as rol 7Q5. Dit is egter omstrede, aangesien die meerderheid konserwatiewe Bybelgeleerdes dit nie aanvaar nie. Alhoewel selfs sy kritici beweer dat 7Q5 moontlik werklik Markus 6:52-53 is, is die fragment so moeilik om te lees dat die meeste geleerdes sê mens kan nie tot 'n slotsom kom nie.

Bohairiese Kopties [Boh] 3de/4de eeu

Sahidies-Kopties [Sah] 3de/4de eeu

Armeens [Arm] vanaf die 5de eeu

Georgies [Geo] vanaf die 5de eeu

Etiopies [Eth] vanaf ca. 500 n.C.

Harclean-Siries [Syr H]

Sien www.BibleQuery.org/Mark Manuscripts.html vir meer oor vroeë manuskripte van Markus.

Q: In Mk, watter verse en gedeeltes van verse is deur pre-Nikeense skrywers (voor 325 n.C.) aangehaal?

A: Voor 325 n.C. het kerkskrywers ongeveer 77,3% van die verse in Markus aangehaal. Dit is 524,38 verse. Met ander woorde, elkeen van die 678 verse in die Evangelie van Markus word aangehaal, behalwe vir 153,62 verse. Die verse en gedeeltes van verse wat nie aangehaal is nie, is: Markus: 1:4a (8/15 woorde); 1:20f (12/19 woorde); 1:22f (12/18 woorde); 1:27f (21/24 woorde). 1:29a (6/17 woorde); 1:30-32; 1:34; 1:39a (11/15 woorde); 1:40; 2:2f (5/16 woorde); 2:13; 2:15; 2:16m (5 nie 7 12 woorde), 2:17a (8/23 woorde); 2:18a (9/31 woorde); 2:23f (10/20 woorde); 3:1a (9/14 woorde); 3:6m (nie 5 5 nie 5 woorde); 3:13; 3:17-18; 3:19f (4/7 woorde); 3:22-23; 3:26a (9/15 woorde); 3:27a (6/26 woorde); 3:32-35 woorde); 4:1m (7 nie 6 9 nie 11 woorde); 4:2; 4:3a (2/5 woorde); 4:4a (2/3 aanhaling); 4:5a (2/3 aanhaling); 4:12m (1 nie 5 11 woorde); 5:15a (8/26 woorde); 5:16a (11/18 woorde); 4:21; 4:24a (3/15 woorde); 4:30a (2/14 woorde); 4:34; 5:5f (13/19 woorde); 5:8; 5:10f (1/11 woorde); 5:12; 5:13m (nie 3 10 nie 17 woorde); 5:17m (2 nie 4 3 woorde); 5:18-19; 5:21f (5/21 woorde); 5:22; 5:24a (4/12 woorde); 5:31a (13/16 woorde); 5:32; 5:33f (3/20 woorde); 5:34a (5/20 woorde); 5:35-36; 5:40m (nie 13 7 nie 6 woorde); 5:41m (nie 8 7 nie 3 woorde); 6:1a (3/15 woorde); 6:3m (nie 5 6 nie 16 4 woorde); 6:4a (5/25 woorde); 6:7; 6:8a (3/21 woorde); 6:10; 6:11a (3/23 woorde); 6:14a (5/28 woorde; 6:15a (9/15 woorde); 6:17f (2/24 woorde); 6:32; 6:34m (6 nie 11 5 woorde); 6:37-38; 6:41m (8 nie 12 10 woorde) 6:43f (4/10 woorde); 6:44; 6:46-50; 6:51a (11/18 woorde); 6:53; 7:6a (14/29 woorde); 7:10a (2/19 woorde); 7:17f (10/15 woorde); 7:25f (6/19 woorde); 7:26m (8 nie 4 9 woorde); 7:27a (17/21 woorde); 7:28a (5/18 woorde); 7:29a (8/15 woorde); 7:34m (nie 9 3 nie 1 woorde); 8:1; 8:5a (3/10 woorde); 8:7-10; 8:11a (8/17 woorde); 8:31a (5/30 woorde); 8:32m (nie 4 5 nie 4 woorde); 9:2a (7/28 woorde); 9:5m (7 nie 6 15 woorde); 9:7a (8/20 woorde); 9:9; 9:14a (5/15 woorde); 9:15a (3/12 woorde); 9:16-17; 9:18f (11/26 woorde); 9:19; 9:22a (17/22 woorde); 9:27f (2/11 woorde); 9:29a (3/14 woorde); 9:31f (17/26 woorde); 9:32; 9:34f (9/12 woorde); 9:35a (8/19 woorde); 9:38; 9:40-43; 9:45-46; 10:3a (2/8 woorde); 10:5f (9/14 woorde); 10:14a (4/22 woorde); 10:29f (6/29 woorde); 10:33a (10/25 woorde); 10:45m (5 nie 5 1 nie 7 woorde); 10:46a (4/26 woorde); 10:52; 11:7f (4/18 woorde); 11:8a (9/16 woorde); 11:17-18; 11:23f (15/31 woorde); 12:1a (6/24 woorde); 12:12f (4/20 woorde); 12:13f (4/14 woorde); 12:14a (5/39 woorde); 12:18m (nie 3 7 nie 4 woorde); 12:23m (nie 3 2 nie 4 7 woorde); 12:25a (5/16 woorde); 12:26a (6/33 woorde); 12:35a (12/16 woorde); 12:36a (8/27 woorde); 13:1f (13/19 woorde); 13:4f (9/14 woorde); 13:9a (12/23 woorde); 13:10f (2/5 woorde); 13:11as (1/6 aanhaling); 13:12; 13:13f (7/16 woorde); 13:18; 13:27m (nie 15 2 nie 3 woorde); 14:5f (3/16 woorde); 14:8a (9/16 woorde); 14:10; 14:11m (nie 5 1 nie 3 6 woorde); 14:12f (27/36 woorde); 14:13a (9/22 woorde); 14:14a (1/24 woorde); 14:17; 14:18a (8/21 woorde); 14:25-26; 14:27m (5 nie 5 7 woorde) 14:28-29; 14:30a (13/21 woorde); 14:32-34; 14:39v (5/9 woorde); 14:44a (8/18 woorde); 14:45-50; 14:53v (16/20 woorde); 14:54-57; 14:61v (16/23 woorde); 14:63 (7/12 woorde); 14:65m (5 nie 12 3 nie 3 woorde); 14:66-67; 14:68f (9/20 woorde); 14:69f (5/15 woorde); 14:70a (13/21 woorde); 14:72a (8/18 woorde); 15:1a (12/23 woorde); 15:2f (7/18 woorde); 15:4m (nie 6 4 nie 4 woorde); 15:6-7; 15:9a (6/13 woorde); 15:10-12; 15:14f (6/15 woorde); 15:15a (6/20 woorde); 15:18a (4/8 woorde); 15:19; 15:20a (14/20 woorde); 15:21m (9 nie 5 5 woorde); 15:22; 15:24-27; 15:29a (4/21 woorde); 15:33; 15:34m (nie 11 2 nie 13 woorde); 15:36f (8/19 woorde); 15:37-39; 15:40a (7/24 woorde); 15:41a (11/19 woorde); 15:43a (16/27 woorde); 15:45m (nie 2 3 nie 5 woorde); 15:46f (18/26 woorde); 15:47f (3/12 woorde); 16:1a (16/20 woorde); 16:5a (3/16 woorde); 16:6a (4/22 woorde); 16:10a (3/10 woorde); 16:12m (nie 6 1 nie 5 2 woorde); 16:13a (5/8 woorde); 16:14a (1/21 woorde); 16:15a (13/24 woorde)

Elke vers of versdeel wat nie hier gelys is nie, is aangehaal. Sien www.bibleQuery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xls vir meer inligting.