< Bybelnavraag uit Titus

V: In Tt 1:1, wat is 'n uiteensetting van Titus?

A: Hier is een oorsig.

1:1-4 Groet

1:5-16 Aanstelling van ouderlinge teen valse leraars

. 1:5-9 Aanstelling van ouderlinge, kwalifikasies en pligte

. 1:10-16 Verdedig teen valse leraars

2:1-15 Hoe en waarom ons optree

. 2:1-10 Instruksies vir verskillende lewensfases

. 2:11-15 Grond ons gedrag op God se genade teenoor ons

3:1-11 Fokus op gehoorsaamheid en vermy geskille

. 3:1-8 Herinnering om te gehoorsaam en gereed te wees

. 3:9-11 Vermy dwase verdeeldhede

3:12-15 Persoonlike boodskappe

V: In Tt 1:1, wat is interessant aan Paulus se beskrywing van homself hier?

A: Van al die dinge wat Paulus vir Titus kon sê, beklemtoon hy hier net twee dinge.

Paul was 'n slaaf, 'n dienskneg, onder gesag. Paul gebruik altyd die term "diensknegt van Jesus Christus", behalwe hier, waar hy sê "diensknegt van God".

Paulus was 'n apostel, 'n gesant, wat gesag gehad het.

Dit is gepas, want baie van die kwessies wat Paulus wou hê Titus moes in Kreta aanspreek, het met gesag te doen gehad.

V: In Tt 1:2, Tt 3:7 en 1 Tim 6:16 het Christene nou die ewige lewe, of is dit net die hoop op die ewige lewe ná die dood?

A: Albei, dit is 'n voorbeeld van die reeds / nog nie-paradoks. Ons het die seker belofte en voortdurende bestaan van nou tot in die ewigheid. Ons moet egter eers deur 'n paar dinge gaan, soos die dood en die bema-stoel-oordeel, voordat ons ons ewige, verheerlikte liggame ontvang. Sien ook die antwoord vir 1 Timoteus 6:16. Sien die bespreking oor 1 Korintiërs 3:12-15 vir meer inligting oor die bema-stoel-oordeel.

V: In Titus 1:2, behoort dit te sê God wat "nie lieg nie" of "nie kan lieg nie"?

A: Die letterlike transliterasie is "die nie-leuende God". Alhoewel die Griekse woord in hierdie spesifieke vers op beide maniere geïnterpreteer kan word, dui die bedoeling van Titus 1:2 daarop dat ons kan vertrou dat God nie Sy woord oortree nie. Hebreërs6:18 sê ook uitdruklik dat dit onmoontlik is vir God om te lieg.

V: In Tt 1:2, beteken "voor die tyd begin het" dat tyd soos ons dit ken 'n begin gehad het, of is dit net 'n uitdrukking vir lank gelede?

A: Christene vandag is dit nie eens nie. Die konsep dat tyd 'n begin gehad het, was egter bekend by antieke skrywers soos Philo die Jood (15/20 v.C. – 50 n.C.), in On the Creation, hoofstuk 7 (26), bl. 5.

V: In Tt 1:5, wanneer het Paulus Titus in Kreta agtergelaat?

A: Paulus was in Kreta in Handelinge 27:7-9. Maar baie mense dink daar was nie genoeg tyd vir Paulus om Titus daar te laat nie, en dink dat Paulus daarna na Kreta gegaan het. Dit sou beteken dat Paulus twee keer in Rome gevange was, en tussenin het hy na Kreta gegaan . Aan die ander kant kon Paulus Titus in Kreta "laat" sonder dat hy self in Kreta geland het.

Ons weet nie baie oor Titus nie. Hy word slegs genoem in 2 Kor 2:13; 7:6,13,14; 8:6, 16, 23; 12:18; Gal 2:1-3; 2 Tim 4:10

V: In Tit 1:5, wat weet ons van Kreta?

A: Kreta is 'n groot eiland, ongeveer 160 myl (260 km) lank, wat oos-wes loop, en 37 myl (60 km) breed by die breedste punt, noord-suid. Dit was lank voor Abraham bewoon, en Genesis 10:14 noem sy mense Kaphtoriete, van Kaphtor, die antieke naam van Kreta. Sommige van die See-volke, later die Filistyne, het van hulle af gekom. Kreta was 'n digbevolkte eiland. In die tyd van Homerus (en Dawid) was daar volgens die Believer's Bible Commentary bl. 2134, 90 tot 100 stede. Dit het vandag ongeveer 630 000 inwoners.

Kreta het 'n ietwat geheimsinnige Minoïese beskawing gehad, van 2700–1800 v.C., wat omstreeks Moses se tyd geëindig het toe Mykeense Grieke binnegeval het. Kreta was 'n voor die hand liggende aanloophawe vir skepe wat van Siprus, Sirië en Judea na Rome en andersom gereis het.

Kreteërs was berug as leuenaars; die Griekse term kritizo, "Kreteër-iseer", het "om te lieg" beteken. Titus het voor uitdagings te staan gekom. Maar soos ons, moes Titus onthou dat die stryd nie syne was nie, maar dié van die Here.

V: In Titus 1:5,10,12, waarom sou Christus se kerk deur ons versterking nodig hê?

A: Terwyl God in die kerk werk, gebruik Hy gewoonlik mense as die middel van Sy werk. Ons dink graag dat die vroeë kerke geen probleme gehad het nie. Maar die kerke in Korinte, Galasië, Kreta, en ses van die sewe kerke in Openbaring wys dat dit is om na hulle deur 'n rooskleurige bril te kyk. Net soos 'n huis probleme met verval, termiete en die fondasie kan hê, kan daar ten minste drie soorte versterking in 'n kerk nodig wees.

a) Titus 1:5 wys dat selfs in 'n ware kerk daar dinge kan wees wat ernstiglik ontbreek.

b) Titus 1:10 wys dat daar binne die kerk self struikelblokke kan wees wat deur Satan gestuur is om die kerk aan te val.

c) In Titus 1:12 herinner die uitspraak oor die Kreteners ons daaraan dat 'n bepaalde kultuur dikwels meer geneig is om sekere sondes te pleeg of oor die hoof te sien as ander. Kerkleiers moet die kerk in daardie kultuur terugroep na die tydlose waarhede van Jesus Christus.

V: In Tt 1:5, wanneer het ons organisasie in 'n kerk nodig, en wanneer kan iets oor-georganiseer wees?

A: Blijkbaar het God 'n mate van organisasie verlang; Paulus het vir Titus in Titus 1:5 gesê om oudstes in elke gemeente aan te stel. Oudstes/opzieners/presbiters in die kerk kom voor in Handelinge 14:23; 15:2,4,6; 15:22,23; 16:4; 20:17; 20:28; 21:18; Filippense 1:1; 1 Timoteus 4:14; 5:17; Titus 1:5; en Jakobus 5:14. 'n Enkele ouderling word genoem in 1 Timoteus 3:1,2; Titus 1:7.

Diakens word genoem in Filippense 1:1; 1 Timoteus 3:8-13. Diakonisse word genoem in 1 Timoteus 3:11. Organisasie, in 'n kerk of enige organisasie, kan sleg word wanneer dit eiebelang ten koste van die organisasie aanmoedig, elitisties is, en 'n selfonderhoudende hiërargie om sy eie wil is. In die Katolieke en Ortodokse kerke word latere ampte soos lesers, lektrisse, chorepiskopoi (plattelandse biskoppe of rondreisende predikers), aartsbiskoppe, kardinale, regs-eerw. heren, metropolitaane, monnike, abde, nonne, abdesse, broeders, bedelbroeders, altaarseuns en -meisies, pouse en patriarge nêrens in die Bybel genoem nie.

V: In Tt 1:6, wat beteken dit om net een vrou te hê, of 'n "een-vrou-man"?

A: Daar is vier subvrae hier: poligamie, egskeiding, hertrou en selibaat. Duidelik is iemand met meer as een vrou op 'n slag 'n man met baie vroue. 'n Man wat gesondig het deur te kies om van sy vrou te skei (behalwe weens egbreuk), en toe met iemand anders hertrou het, kon ook nie 'n ouderling wees nie. Behalwe vir hierdie voor die hand liggende gevalle, is daar onenigheid.

Kerkgeskiedkundiges noem dat Petrus getroud was, en ná Christus se opstanding het Petrus getroud gebly. Toe Petrus se vrou gemartel is, het hy uit die skare na haar geskree: "onthou die Here". Maar aangesien Petrus waarskynlik reeds getroud was voordat dit geskryf is, is dit nie hier relevant nie.

Baie vroeë Christelike biskoppe was selibaat.

In Oosters-Ortodokse kerke kan 'n priester getroud wees of 'n gelofte van selibaat hê. Maar as 'n priester getroud is en sy vrou sterf, mag die priester nie hertrou en steeds 'n priester bly nie.

In Bybelse kerke kan 'n vrou 'n predikant vir vroue en kinders wees. Maar in Bybelse kerke word 'n predikant vir beide geslagte as onberispelik beskou as sy eggenoot van hom geskei het, maar nie as die predikant van sy eggenoot geskei het nie (behalwe in gevalle van egbreuk).

Christene verskil of 'n persoon aan hierdie kwalifikasie voldoen as hulle ná die dood van hul eggenoot weer trou.

V: In Titus 1:6, kan jy 'n ouderling wees as jy nie kinders het nie?

A: Ja, soms kan mense nie kinders hê nie. Baie vroeë Christelike biskoppe het geen vrou of kinders gehad nie.

V: In Tt 1:6, is 'n ouderling gediskwalifiseer as sy volwasse kinders ontrou is, of net kinders onder sy dak?

A: Christene is dit nie eens nie. Die Believer's Bible Commentary bl. 2136 sê net kinders onder ouerlike gesag in die huis.

V: Waarom verskil Tt 1:6-8 en 1 Tim 3:2-7 effens in hul kwalifikasies vir 'n ouderling?

A: Paulus het twee mekaar aanvullende beskrywings van 'n gekwalifiseerde ouderling gegee, maar hy het nie 'n definisie van 'n gekwalifiseerde ouderling gegee nie. Paulus het nie 'n uitputtende lys reëls neergelê nie, want in verskillende tye en kulture kan daar ook ander dinge wees om in ag te neem. Liewer moet Christelike leiers hulle goddelike oordeel gebruik wanneer hulle ouderlinge kies, en die kwalifikasies in Titus 1:6-8 en 1 Timoteus 3:2-7 saam is 'n minimumlys, nie 'n uitputtende lys nie.

V: In Titus 1:7, is die woorde "ouderling" en "opziener/biskop" in die Bybel uitruilbaar?

A: Ja. Die kerk het 'n behoefte aan goddelike leiers, maar onthou dat die eienskappe wat 'n man suksesvol in die sakewêreld maak, nie noodwendig dieselfde is as dié wat iemand geskik maak om 'n ouderling te wees nie, alhoewel daar 'n mate van ooreenkoms is.

V: In Tt 1:7,11 en 1 Pet 5:2 hoe kan geld "smeerlig" wees?

A: Dit beteken "oneerlike wins", nie net steel of beroof nie. Dit kan verwys na enigiets waar 'n persoon wins maak op iets waarop hulle nie behoort nie. In die Middeleeue sou mense na die Mis gaan met 'n muntstuk in hul hand. Die priester sou die muntstuk neem en vir hulle 'n hostie gee. Baie kere sou die leke nie die wyn kry nie; net die geestelikes het dit gedrink. Geen munt, geen hostie nie. Daar was 'n probleem met rondtrekkende monnike wat deur plekke getrek het, misse gehou en belydenisse aangehoor het, waar hulle die geld vir die aflaat ontvang het, en die priesters het gesien hoe hul inkomste daal wanneer die monnike in die omgewing was.

Mense kan ook onetiese gewin nastreef wat nie direk geld is nie. Hulle kan posisie en mag nastreef, wat alhoewel dit ook tot meer geld en 'n hoër salaris kan lei, meer oor die mag as oor die geld kan gaan.

V: In Tt 1:9, wat beteken dit om "vas te hou aan die getroue woord" en wat beteken dit nie?

A: Jy kan oor sommige dinge onderhandel en kompromieë maak, maar die waarheid van die evangelie behoort nie een daarvan te wees nie. Natuurlik kan dit om nie vas te hou nie beteken dat mens die waarhede van die evangelie ontken, soos dat daar geen weg na die hemel is behalwe deur Jesus nie. Dit kan egter ook beteken dat mens nie vasgehou het aan die onderrig dat die waarhede van die evangelie bloot menings is, of nie noodsaaklik nie.

V: In Tt 1:10, waarom was die teenstanders van Paulus so talryk?

A: In so 'n kort tyd het 'n aantal mense opgestaan om Paulus te teë te staan. Dit was waarskynlik omdat Paulus so baie gedoen het om mense tot Christus te bring, en Satan probeer het om almal wat hy kon op te wek om Paulus te teë te staan. Sommige teenstand was weens valse leer, sommige was omdat hulle 'n sondige lewe wou lei, en sommige was dalk hoofsaaklik geen van die twee nie, net 'n algemene verwerping van gesag. Soms, wanneer 'n persoon baie suksesvol in iets is, is daar bose mense wat hom of haar wil neerhaal, al is dit net omdat hulle nie wil hê dat iemand anders moet slaag nie.

V: In Titus 1:11, hoe doen die verspreiding van valse lering skade?

A: Selfs wanneer dit nie 'n sielsvernietigende kettery is nie, kan dit Christene verwar en die kerk verdeel. Wanneer daar gesê word dat hulle monde gestop moet word, moet hulle uit die kerk verwyder word. Selfs al is hulle Christene, as hulle God se skare deur hul valse lering verstrooi, behoort hulle uitgesit te word.

V: In Titus 1:11, wat is die Calvinistiese en nie-Calvinistiese begrippe van hierdie vers en die aanbod van die Evangelie aan almal?

A: Sommige Calviniste sê die Evangelie word nie aan almal aangebied nie. Hyper-Calvinis A.W. Pink sê in The Sovereignty of God: "Wat die karakter en inhoud van die Evangelie betref, heers vandag die uiterste verwarring. Die Evangelie is nie 'n 'aanbod' om deur evangelistiese handelaars rondgegooi te word nie. Die Evangelie is nie bloot 'n uitnodiging nie, maar 'n verkondiging,... Niemand word gevra om te glo dat Christus juis vir hom gesterf het nie. ... Die Evangelie, kortliks, is dit: Christus het vir sondaars gesterf, jy is 'n sondaar, glo in Christus, en jy sal gered word." (bl. 209 kursief in die oorspronklike). Let op die fynheid hier: Aangesien Christus vir sondaars gesterf het, en jy 'n sondaar is, kan 'n sondaar maklik dink Christus het vir hulle gesterf. Pink meen egter werklik dat Christus vir sommige sondaars gesterf het, waarvan jy wel of nie een kan wees nie. Om Pink se siening compleet te maak, het hy geglo in die prediking van die Evangelie (ibid bl. 210), en dat ons aktief en nie fatalisties moet wees in die prediking en in die doen van Christelike werk nie.

Nie-Kalviniste en ander Kalviniste glo dat die Evangelie aan almal aangebied word. Die volgende is uit 'n boekie deur 'n Kalvinis.

In die boekie Sinners, Jesus Will Receive, sê die voorwoord deur James Boice: "Volgens die manier waarop hiper-Calviniste vandag oor sulke dinge dink, moes Jesus 'n fout gemaak het toe hy so baie van die evangelie aan Nikodemus verduidelik het, soos opgeteken in Johannes 3. ... Nikodemus is nie weergebore nie. So volgens die manier waarop hierdie persone dink, moes Jesus die bespreking daar gestaak het. 'Kom later terug wanneer jy weergebore is,' moes hy gesê het.... Jesus het presies geweet wat Hy gedoen het. ... Predikant Bill Payne van Kanada weet dit en hy wens dat alle ander Calviniste dit ook sou weet, en daarom het hy hierdie klein boekie geskryf. Veral maak dit hom hartseer dat soveel mense goeie teologie gebruik om die verantwoordelikheid wat ons as Christene het om die ewe goeie werk te doen om sondaars uit te nooi om na Jesus Christus te kom, te ondermyn."

William Payne, in sy boekie Sinners, Jesus will Receive, sê op bl. 23: "Die probleem om die balans te behou tussen die Gereformeerde geloof, waarvan die leer van beperkte verzoening deel is, en die universele aanbod, is ook in Engeland gesien. Dit blyk uit die geskiedenis van Andrew Fuller, een van die groot name wat vir ewig met William Carey in die sendingwerk geassosieer word. Fuller, wat in 1754 gebore is, is grootgemaak in 'n bediening wat beïnvloed is deur die tipe prediking wat nie in die universele aanbod geglo het nie. Dit was, soos een dit uitgedruk het, "prediking van die Gill-tipe." Fuller is op die ouderdom van 21 tot die predikantskap geroep, en vroeg in sy bediening het hy hulp ontvang uit die geskrifte van Bunyan en Gill. Hy het egter gou besef dat daar 'n groot verskil tussen die twee mans was. Albei het stewig aan die Calvinistiese teologie, insluitend beperkte verzoening, vasgehou, maar Bunyan het duidelik geen huiwering gehad om alle sondaars oral uit te nooi om na Christus te kom nie, terwyl Gill so iets nooit sou doen nie. Na baie gebed en studie het Fuller tot die slotsom gekom dat Bunyan hierin Skriftuurlik was, en Gill nie. Fuller se oortuigings het uiteindelik daartoe gelei dat hy die beroemde boek met die titel The Gospel Worthy of All Acceptation geskryf het, en dit was 'n direkte gevolg van hierdie boek dat Carey met die evangelie na Indië gegaan het.... Ons voeg hierdie nota by wanneer ons hierdie kort historiese uiteensetting afsluit, dat toe hulle van die hipercalvinistiese standpunt afgewyk het, waar daar geen vrye aanbod van die evangelie was nie, mans soos Boston en Fuller nie Arminiane geword het nie!" bl. 23

Op bl. 22 sê Payne: "Die feit dat hiperkalvinisme op daardie stadium 'n groot deel van die Kerk van Skotland in sy greep gehad het, word bewys deur die feit dat die heruitgawe van die Marrow 'n groot opspraak veroorsaak het, en dat dit deur die Algemene Sinode van die Kerk van Skotland veroordeel is."

John Calvin self het geglo dat die evangelie aan almal aangebied is. "Die barmhartigheid van God word ewe veel aan diegene wat glo en aan diegene wat nie glo nie aangebied," volgens die pamflet Sinners Jesus Will Receive, bl. 21. Nie-
Alle Calvinistiese Christene glo dat die evangelie se aanbod van verlossing aan almal verkondig behoort te word.

V: In Titus 1:12, waarom het Paulus uit 'n nie-Bybelse bron aangehaal?

A: Paulus was vry om enige ware spreuk aan te haal wat hy wou. Sien die bespreking oor Handelinge 17:16-34 vir meer inligting.

V: In Tt 1:12, waarom lyk dit of Paulus die Kreteners beledig?

A: Paulus het eintlik uit hul eie literatuur aangehaal, 'n beroemde Kretense digter Epimenides (c. 600 v.C.). Dieselfde Epimenides wat Paulus in Handelinge 17:28 aangehaal het. Nie Paulus of Epimenides het bedoel dat elke Kretenaar, Epimenides ingesluit, nooit 'n enkele waarheid gesê het nie. Inteendeel, Kreteners was geneig om te lieg. Hier is die aanhaling wat Epimenides laat sê deur Minos, die seun van Zeus.

"Hulle het 'n graf vir jou gekerf, o heilige en verhewe een – die Kreteners, altyd leuenaars, bose beeste, luie mae! Maar jy is nie dood nie; jy leef en bly vir ewig, want in jou leef ons en beweeg ons en het ons ons wese." (uit M.D. Gibson, red. Horae Semiticae bl. 40, in Siries).

Paulus is hier nie snaaks of beledigend nie. Die objektiewe waarheid is dat mense van sekere kulture meer geneig is tot sekere sondes. Soms is daar 'n genetiese grondslag, soos by Noord-Amerikaanse Indianers en alkoholisme, en ander kere het 'n kultuur heersende sondes sonder enige genetiese grondslag, maar as gevolg van eksterne faktore. Byvoorbeeld, op 'n stadium was 'n groot aantal mense in China opiumverslaafdes, omdat die Britte die opiumoorloë gewen het om hul veronderstelde "reg" om opium na China uit te voer, te beskerm. Watter sondes dink jy is die dominante sondes van jou kultuur?

Klemens van Aleksandrië (Stromata (193–202 n.C.) boek 1 hoofstuk 14 bl. 313) bevestig Paulus se woorde oor die Kreteners. Die Griekse term kritizo, "Kreteniseer", het beteken om te lieg, volgens The Expositor's Bible Commentary, deel 11, bl. 433.

Die Griekse digter Callimachus het ook iets baie soortgelyks gesê. Athenagoras (177 n.C.) haal Callimachus se Hymne aan Jupiter 8 sq. aan: "Die Kreteners lieg altyd; want hulle, o koning, het 'n graf vir jou gebou wat nie dood is nie." A Plea for Christians hoofstuk 29 bl. 145. Origen gebruik ook dieselfde argument in Origen Against Celsus boek 3 hoofstuk 43 bl. 481. Hierdie aanhaling is interessant omdat dit 'n inkonsekwentheid in die Griekse heidense godsdiens toon. Terwyl die Kreteners 'n graf gebou het om die dooie Jupiter te eer, hoe kon hy steeds aanbid word as hy nog dood is en sy liggaam in die graf is? As Jupiter nie leef nie, is daar geen sin om hom te aanbid of vir sy hulp te bid nie. Maar as die Grieke gedink het Jupiter het weer tot lewe gekom, moes hulle nie dink dat die opstanding van die dooies buite die sfeer van moontlikheid lê nie. Dus, basies, is een vorm van lieg "institusionele leuens", waar die hele kultuur uitdruklik iets bevestig wat die hele kultuur kan sien nie waar is nie.

V: In Titus 1:13, wat doen jy wanneer die mense aan wie jy bedien nie te "beloftevol" lyk nie?

A: Ons moet met nederigheid vir onderskeiding bid. Aan die een kant weet ons nie seker nie, want God ken hulle hart en nie ons nie. Aan die ander kant, wanneer ons vind dat daar meer geleenthede is om die Here te dien as wat ons tyd het om te doen, moet Christene, op grond van die beste kennis wat ons het, na plekke gaan waar die grootste behoefte en ruimte vir impak is. Maar eerder as om 'lone-rangers' te wees, moet Christene saam as een werk.

V: In Titus 1:14, watter Joodse fabels verwys Paulus na?

A: Die Skrif sê nie. Maar ons weet dat die Jode 'n groot aantal boeke met fabels en tradisies gehad het, wat vandag in die apokrifa en pseudepigrapha bewaar is. Dit was waarskynlik deel van die mites wat Paulus vir Timoteus gesê het om mense te beveel om te vermy in 1 Timoteus 1:4. As Christene moet ons duidelik onderskei tussen God se Woord en ons interpretasie van God se Woord. Sien Spr. 30:5-6 en 1 Korintiërs 4:6 vir meer hieroor.

V: In Titus 1:15, hoe is alle dinge rein vir die rein?

A: Dit is op 'n paar maniere waar.

Positief gesproke dink suiwer mense nie altyd aan maniere om onrein te wees nie, of dat almal anders dinge uit onreine motiewe doen.

Negatief kan 'n persoon, sonder om dinge deeglik deur te dink, hulself in 'n posisie plaas waar hulle onder verdenking kan kom dat hulle iets bose gedoen het, alhoewel hulle dit nie gedoen het nie en dit nie hul bedoeling was nie. Daarom moet ons selfs die skyn of vorm van die kwaad vermy, soos 1 Tessalonisense 5:22 sê. Ook kan hulle nie agterdogtig wees teenoor iemand anders wanneer hulle dit behoort te wees nie. Hulle kan stadig wees om te sien dat die persoon op 'n konsekwente wyse optree soos iemand wat dinge met verborge motiewe doen.

In die Bergrede sê Matteus 5:8: "Salig is die wat rein van hart is, want hulle sal God sien." Maar Jesus het ons ook gesê om wys te wees soos slange, maar onskuldig soos duiwe in Matteus 10:16vv.

V: In Titus 1:15, aangesien alle dinge rein is, wat van dagga, LSD, afpersing, verkragting, ensovoorts?

A: Paulus sê alle voedingsmiddels is legitiem om te eet. Mense behoort nie dwelmmiddels wat die verstand vernietig, soos kokaïen of LSD, te inspuit of in te sluk nie, net soos hulle nie mis behoort te eet nie.

V: In Tt 1:16 hoe is sommige mense ongeschik om enigiets goeds te doen, van "elke goeie werk verwerp"?

A: As hul karakter 'n skande vir Christus en die kerk is, sal selfs die goeie dinge wat hulle probeer doen, nie in die oë van die wêreld in ag geneem word nie. Vir sommige is dit nie net wat hulle nie weet nie, maar ook die dinge wat hulle glo wat nie waar is nie, en die dinge wat hulle dink belangrik is, maar nie is nie. Soos die Believer's Bible Commentary bl. 2138 sê: "Die lewens van die valse leraars was eerder 'n laster as 'n Bybel."

V: In Titus 1:16, hoe moet daar met die mense omgegaan word wat die kerk of 'n organisasie benadeel of afbreek?

A: Jy moet dit hanteer soos wanneer jou broer teen jou sondig in Matteus 18:15-17. Eerstens probeer jy hom privaat regstel. Hopelik sal hulle hul fout insien, en sal hulle self vir ander sê dat hulle verkeerd was en wat die korrekte siening is. Maar as dit nie werk nie, neem hulle nog een of twee mense, as getuies, en probeer hom sy fout wys. As dit nie werk nie, moet die hele kerk dit weet en die persoon, selfs al is hulle 'n gelowige, moet uit die kerk uitgewerp word.

Die vorige is geskik vir beide private en openbare sake. Maar benewens dit, moet by valse lering die fout aangetoon en weerlê word vir die gehoor waarvoor die fout oorspronklik geleer is. Dus, as 'n hele Sondagskoolklas of 'n kerkdiens die plek was waar die fout geleer is, moet die weerlegging van waarom daardie persoon verkeerd geleer het en wat die korrekte lering is, aan die hele Sondagskoolklas of die kerk gerig wees.

V: In Titus 2:1, wat is 'n paar voorbeelde waar 'n Christen iets onvanpas kan sê?

A: Daar is verskeie maniere waarop Christene per ongeluk, of nie per ongeluk nie maar nalatig, iets kan sê wat nie gepas is nie.

Dinge wat ander aanmoedig om te sondig.

Klatsch of laster

Spot met die Christendom, ander Christene, of die kleinmaak van ander in die algemeen

Dinge wat God oneer, of Hom nie verheerlik nie.

Onthou, in enige situasie het jy altyd die opsie om niks te sê nie. Soos iemand eens gesê het: "dit is beter om te swyg en as 'n dwaas beskou te word, as om jou mond oop te maak en alle twyfel te verwyder."

V: In Titus 2:2-6, as Titus die oudere mans, oudere vroue en jong mans self moet onderrig, waarom nie ook die jong vroue nie?

A: Die Bybel sê dit nie. Christene het egter hierdie "bewuste weglating" opgemerk en kan ten minste drie redes sien.

1. Möglike versoeking vir Titus.

2. Om die indruk van kwaad by ander te wek, selfs wanneer Titus en die vroue rein was. (2 Korintiërs 8:21; 1 Tessalonisense 5:22)

3. Nie net versoeking vir die vroue nie, maar ook afleiding van Titus se onderrig oor die waarheid van God.

Toe ek 'n voorgraadse student aan die Universiteit van Texas was, het ek nie die waarheid wat deur die "bewuste weglating" in Titus geïmpliseer word, oorweeg nie. Op 'n keer het ek 'n aantreklike Christelike vrou na my koshuiskamer by die kollege gebring, die deur gesluit, en ons het ' 'n Bybelstudie saam gehad. Nadat sy vertrek het, het die ander ouens (nie-Christene) my geterg oor wat hulle my daarvan beskuldig het dat ek alleen in my kamer met die meisie gedoen het. Ongeveer 'n week later het 'n ander meisie na my kamer gekom en ons het 'n Bybelstudie gehad, en die ouens het dieselfde gedink, ondanks my ontkennings van onskuld. Die volgende week het albei meisies saamgekom, en soos hulle my later vertel het, was ek óf 'n wonderlike ou, óf dalk het ek tog die waarheid gepraat. Alhoewel hulle my uiteindelik heeltemal geglo het, was dit 'n fout van my kant af om nie die skyn van kwaad te vermy nie.

In Titus 2:7 is die woord "hulle" nie in die Grieks nie. Dus moet Titus nie vir hulle [jong mans] 'n voorbeeld stel nie, maar 'n voorbeeld stel [vir almal].

V: In Titus 2:6, wat sou die verskil wees tussen twee Christene wat goeie Christelike karakter het, behalwe dat een selfbeheersing het en die ander nie?

A: Die Griekse woord hier sophron/sophronas, in 1 Timoteus 3:2; Titus 1:8; 2:4, het 'n breë betekenis. Dit beteken nie onder die invloed van enigiets nie, nuchtergesind en selfbeheersd. Dit behels om in Titus 2:12 "nee" te sê vir sonde.

V: In Tt 2:9, waarom moet slawe aan hul meesters gehoorsaam wees?

A: Die antieke rykke het op slawerny berus, en om jou aan slawerny te onderwerp was gewoonlik die enigste opsie. Alhoewel sommige eienaars vriendelik was, was baie nie. Aangesien baie Christene slawe was, sou dinge oor die algemeen beter verloop het as hulle gehoorsaam was eerder as ongehoorsaam.

Dit is ook 'n spesifieke geval van wat Jesus in die algemeen in Matteus 5:39 gesê het: "As iemand jou op die regterwang slaan, draai ook die ander wang na hom toe." 1 Petrus 2:18-25 praat ook oor slawe wat hul meesters, selfs harde, moet verdra. Sien ook die bespreking oor 1 Korintiërs 7:21-23.

V: In Titus 2:9, moet slawe in alle dinge, insluitend ongoddelike dinge, aan hul meesters gehoorsaam wees?

A: Nee. Hulle moes 'n voorbeeld wees deur hul meesters te gehoorsaam, maar hulle moes nie God ongehoorsaam wees nie, wat die hoogste gesag is.

V: In Titus 2:10, waarom word slawe veral gesê om nie te steel / toe-eien nie?

A: Huisdiensknegte was in 'n posisie waar hulle goed kon steel en die meester sou nooit weet watter dienskneg dit gesteel het nie. Dit sou maklik wees vir 'n dienskneg om die steel te regverdig; aangesien die meester (despot in Grieks) my dwing om sy dienskneg te wees, behoort ek iets terug te kry. 'n Regverdiging vir sonde mag sin maak vir die persoon, maar dit is nie aanvaarbaar vir God nie.

V: In Tt 2:11, hoe kon die genade wat verlossing bring, aan die mense verskyn, aangesien nie almal gered word nie, wat in stryd is met die kettery van universalistiese verlossing?

A: Dit is aan almal op aarde verkondig, maar dit het nie beteken dat almal sou kies om daaruit voordeel te trek nie. Die vrye aanbod van die Evangelie moet aan almal voorgelê word soos Petrus dit in Handelinge 2:38 gedoen het. Huil u oor die verlore in Lukas 19:41? Sien ook 2 Tessalonisense 2:8; 1 Johannes 2:2; en 1 Timoteus 4:10.

V: In Titus 2:11, hoe kon die genade wat verlossing bring, aan alle mense verskyn, aangesien nie almal Jesus gesien het nie?

A: Die Grieks hier is in die datiewe geval en kan vertaal word as "aan alle mense" of "vir alle mense." Genade wat verlossing bring, kan op ten minste drie maniere aan alle mense verskyn.

1. Uiteindelik sal alle mense op aarde van Jesus en die Evangelie hoor en 'n besluit neem.

2. Dit is selfs aan die dooies verkondig, volgens 1 Petrus 3:19 en 1 Petrus 4:6.

3. In die Millennium sal almal opgewek word en van Jesus weet, volgens Openbaring 20:5.

V: Leer Titus2:13 dat Jesus God is?

A: Ja. Alhoewel die Grieks dubbelsinnig is, is die inhoud duidelik. Hoeveel verskynings is daar, en watter verskyning is God die Vader. Daar is net een verskyning, en dit is van Jesus Christus, nie God die Vader nie. Grammatikaal kan die Griekse sin losweg in twee maniere parafraseer word:

(a) die verskyning van twee: 1) ons groot God, en 2) ons Verlosser, Jesus Christus. (twee wesens)

(b) die verskyning van een: ons groot God en Verlosser Jesus Christus. ('n wese)

Maar as dit die eerste manier was, wanneer gaan God die Vader by Christus se Tweede Koms verskyn? Aangesien almal saamstem dat dit Jesus en nie die Vader is wat by Christus se Tweede Koms verskyn nie, was die oorspronklike betekenis die tweede manier en nie die eerste nie. Dit is 'n belangrike punt om met Jehovah's Getuies te deel.

Johannes Chrysostomos se Grieks was so welsprekend dat hy "Chrysostomos" genoem is, wat "goue-mond" beteken. Voor sy martelaarsdood in 407 n.C. het hy ook oor hierdie vers geskryf dat dit op geen wyse na 'n "verskyning" van die Vader kan verwys nie.

Dus is (b) korrek en verwys dit op Jesus as God.

V: In Titus 2:15 en 1 Timoteus 4:12, hoe kon Titus en Timoteus nie toelaat dat iemand hulle minag nie?

A: Sover moontlik moes hulle weerstand bied teen óf mede-Christene óf ander wat hulle minag weens hul jeug.

Paulus noem dit op twee plekke wanneer hy twee verskillende mense aanspreek, dus het hy dit as 'n belangrike potensiële probleem beskou. Toe Paulus gekies het om Timoteus en Titus te stuur, het hy dalk nie die indrukwekkendste mense gekies nie, maar Paulus het nie hoef te kies vir die indrukwekkendste mense nie. Hy wou die beste mense stuur. Soms kan ons bediening en reputasie deur openbare minagting van ander mense geminimaliseer word. Jy moet jou reputasie verdedig, maar sonder om self in die modder gesleep te word.

V: In Titus 3:1 het die Kretense Christene waarskynlik reeds die meeste van hierdie dinge gehoor. Hoe help ons mense om dinge waaraan hulle reeds weet, nuttig te herinner?
A: Jy kan die boodskap met ander woorde herhaal. Maar besef dat daar heeltemal verskillende maniere is om 'n boodskap oor te dra. Jy kan die inligting in 'n opsommingsvorm gee, of jy kan stories vertel. Jy kan voorbeelde gee van hoe iemand iets volg, of teenvoorbeelde van mense wat dit nie volg nie. Soms kan jou vrae dieper by 'n persoon indring as jou stellings.

Miskien probeer uitvind wat hulle nog weerhou om hierdie dinge te volg.

V: In Titus 3:1 en Romeine 13:1, moet Christene die regering altyd gehoorsaam?

A: Nee. Die vroeë Christene het 'n onderskeid gemaak tussen wat hulle spottend "wettige wette" en "onwettige wette" genoem het, soos om aan die Romeinse keiser te offer. Hulle sou alle wette gehoorsaam wat nie God se wet oortree het nie, maar hulle het gekies om te sterf eerder as om wette te volg wat teen God was.

V: In Tt 3:2, hoe kan ons, dalk per ongeluk, daarin faal om nederigheid teenoor almal te betoon?

A: Eerstens wat nie die antwoord is nie en dan die antwoord.

Nie die antwoord nie: Moenie doen wat jy dink onrespekvol sou wees nie. Dit is net 'n gedeeltelike antwoord, want daar kan dinge wees wat ons nie as onrespekvol sou beskou as dit met ons gedoen word nie, maar wat hulle as baie onrespekvol beskou. Iets mag vir ons nie 'n groot saak wees nie en snaaks wees, maar vir iemand anders groot aanstoot veroorsaak.

Die antwoord: Wees eerbiedig teenoor hulle, soos hulle dinge as eerbiedig sou beskou, solank dit nie jou oortuigings of boodskap kompromitteer nie. As 'n voorbeeld van om nie ons boodskap te kompromitteer nie, as iemand die stigter van hul godsdiens as 'n profeet beskou, en hy het 'n valse godsdiens gestig, moenie praat asof jy saamstem dat hy 'n profeet is nie. Maar jy kan 'n persoon respekteer, sonder om hul valse godsdiens te respekteer.

Wees sag en beleefd (1 Petrus 3:8), moenie kwaad met kwaad vergeld nie, maar seën eerder (1 Petrus 3:9).

Een motivering om geduldig met ander te wees, is om onsself daaraan te herinner hoe dwaas ons was voordat ons in die Here volwasse geword het, soos The Expositor's Bible Commentary, vol. 11, bl. 444, sê.

Moenie dinge sê wat hulle kleinmaak nie. Iemand kan dalk te veel bekommerd wees oor hul voorkoms, sportvermoë, intelligensie, kennis in 'n bepaalde area, besittings, ensovoorts, en as jy iets sê wat een van daardie -dinge kan kleinmaak, kan jy verras wees as hulle groot aanstoot neem oor 'n klein dingetjie. En sê veral nie so iets nalatig voor 'n ander persoon nie.

Luister na hul kritiek; jy kan verkeerd wees. Sommige mag waar wees, sommige heeltemal uit plek, en sommige mag uit plek wees maar steeds 'n deel hê wat geldig is. Een rede waarom sommige Jesus verwerp het, is dat Hy nie by hul idee van 'n suksesvolle Messias gepas het nie. Miskien pas iemand anders nie by ons definisie van sukses nie, maar die probleem lê dalk by ons definisie.

As iemand jou iets vertroulik vertel, moenie hul vertroue breek en dit aan ander vertel nie, tensy dit 'n lewens-en-doodsaak of 'n ander ernstige situasie was.

V: In Titus 3:2, aangesien ons nie kwaadspreek van niemand mag nie, waarom het Paulus dan kwaadgespreek van Phygelus en Hermogenes (2 Timoteus1:15 ) en van Hymenaeus en Philetus (2 Timoteus2:17 )?

A: Paulus het nie bedoel dat mens nooit negatief oor enigiemand mag praat nie, want Jesus het die Fariseërs in Matteus 23:13-36 skynheiliges, moordenaars en 'n geslag slange genoem. Paulus, Johannes die Doper en al die profete van die Ou Testament het baie negatiewe dinge oor mense gesê.

Die NIV vertaal dit as "smaad" niemand. Smaad is negatiewe praat wat vals is en óf bekend is as vals, óf gesê word sonder om te oorweeg of dit waar is of nie.

Om iets negatiefs oor iemand te sê, is om iets te sê wat daardie persoon nie wil hê jy moet sê nie. Daar is 'n tyd en 'n plek daarvoor, en 'n tyd en 'n plek om dit nie te doen nie. Wanneer moet jy dus iets negatiefs spesifiek oor iemand sê? Voordat jy iets negatiefs oor iemand sê, moet jy jou woorde "bewaak" en niks sê as dit aan enige van hierdie vier voorwaardes nie voldoen nie.

Is dit alles waar (nie lasterlik nie): Weet jy dat dit alles waar is? As dit net gedeeltelik waar is, of 'n deel waar is, en jy weet nie of die res waar is of nie, moet jy dit nie sê nie. As een deel waar is, maar die konteks misleidend is, is dit oor die geheel nie waar nie.

Is dit nuttig of nodig: Selfs al is dit alles waar, hoe is dit nuttig of bruikbaar vir 'n derde persoon om dit te weet? Byvoorbeeld, as 'n derde persoon op die punt staan om 'n sake-ooreenkoms met die ander persoon aan te gaan, en die ander persoon voorheen onopreg in sake-transaksies was, sou dit nuttig wees vir die derde persoon om dit te weet. Maar as dit nie vir die derde persoon nuttig is om iets te weet nie, soos 'n verlede sonde waarvan die ander persoon reeds berou het, hoef jy dit nie te noem nie.

Wil Christus hê jy moet dit sê: Is dit iets wat Jesus sou wou hê jy moet sê?

Wat is jou toon: Praat jy die waarheid in liefde, of praat jy die waarheid uit 'n ander rede? As jou toon verkeerd is, weerspieël dit soms meer sleg op jou as op die ander persoon.

V: In Titus 3:8, baat dit alle mense, ook ongelowiges, as Christene goeie werke doen?

A: Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Paulus het gesê dat die beoefening van sy leer winsgewend is vir "dié wat in God geglo het" in Titus 3:8.

2. Christene wat hierdie dinge doen, is op ten minste twee maniere tot voordeel van almal, ook ongelowiges. 'n Christen se lewe van konsekwente getuienis is tot voordeel van ongelowiges om hulle na Christus te bring.

3. Prakties gesien is dit voordelig vir ongelowiges dat Christene die armes, weeskinders en die onderdruktes help. In baie dele van Indië byvoorbeeld is die meeste hospitale destyds deur Christelike sendingorganisasies en kerke begin.

4. Laastens funksioneer Christene as sout en lig in die samelewing (Matteus 5:13-14). Lig bring donker dinge aan die lig, en sout kan die vervalstempo van sekere dinge vertraag.

V: In Titus 3:9, wat word beskou as dwaas vrae/geskille, en waarom moet ons dit vermy?

A: Vrae wat 'n persoon vra terwyl hy opreg probeer om die waarheid oor God te leer ken, of om die waarheid van iets te toets, is nie dwaas nie. Aan die ander kant, wanneer die antwoord op 'n vraag geen verskil maak vir óf die vraer of die antwoorder nie, kan dit 'n vermorsing van tyd wees wat mense aflei van wat hulle behoort te leer.

V: In Tt 3:9-11 en 1 Tim 6:4-5a het Paulus met Fariseërs, Sadduseërs en Griekse politeïste gestry, gedebatteer of ten minste in dialoog getree. Wat is die verskil tussen 'n "sottige dispuut" en 'n "waardevolle dispuut"?

A: Mense argumenteer dikwels dwaas wanneer hulle hul perspektief verloor. Een vraag om te vra is "En wat dan?" As dit geen verskil maak of een kant reg is teenoor die ander kant nie, het jy dalk belangriker dinge om oor te praat.

Woorde bo betekenis

Om 'n vlieg te spanne en tog 'n kameel te sluk.

Wanneer hulle metodes en proses bo geestelike werklikhede beklemtoon

Allegoriseer Skrifte wat nie allegorieë is nie.

Tyd mors op minder belangrike dinge, terwyl groter dinge geïgnoreer word.

Gelowiges wat só is, is eintlik 'n ernstige bedreiging vir die kerk. As 'n persoon nie 'n gelowige is nie, maar 'n ketter wat mense van Christus aflei, moet hulle uit die kerk verwyder word, of moet daar van hulle teruggetrek word soos in 1 Timoteus 6:5 gesê word. Maar hier moet selfs 'n verdeelde persoon uit die kerk verwyder word, selfs al is hulle 'n gelowige. Dit moet deur die ouderlinge van die kerk gedoen word (nie net deur een persoon nie). Dit moet gedoen word nadat hulle gewaarsku en eers probeer regstel is.

V: In Titus 3:10, moet kerkgangers in sonde in nederigheid gekorrigeer word, of moet hulle uitgesit word soos in 1 Korintiërs 5:5?

A: Albei is deel van die proses, maar mens moet die verskil tussen korrigeer en berispe verstaan. Korrigeer is om iemand in te lig dat hulle verkeerd doen wanneer hulle dit nie besef nie, en korrigeer is ook om iemand te help met 'n verslawende sonde wat om hulp gevra het. Berispe is om iemand weer te waarsku nadat hulle doelbewus voortgaan om verkeerd te doen.

'n Kerkganger moet in nederigheid gekorrigeer word wanneer hy of sy onbedoeld verkeerd doen of om hulp vra. 'n Kerkganger moet bestraf en dan uitgesit word as hy of sy in opstandigheid volhard.

V: In Titus 3:12, wat weet ons van die stad Nikopolis?

A: Paulus was van plan om daar te oorwinter voordat hy na Dalmatia in 2 Timoteus 4:10 vertrek het, in vandag se Kroasië en Bosnië, en dit was die bekendste van die stede met die naam Nikopolis. Hierdie Nikopolis was 'n groot hawe in Epirus aan die westelike kus van Griekeland (vandag in Griekeland). Dit is "Nikopolis" genoem, wat "oorwinningsstad" beteken, omdat Octavianus (die toekomstige keiser Augustus) die stad gestig het nadat hy Mark Antony in die skeepsslag by die Baai van Actium naby daar in 31 v.C. verslaan het. Daar was ook ses ander kleiner dorpe met die naam Nikopolis in Silisië en Thracië, maar dit is die enigste hawestad wat op Paulus se roete sou wees.

Aangesien Paulus besig was om te besluit waar hy die winter sou deurbring, dui dit daarop dat hy nie 'n gevangene was toe hy die boek Titus geskryf het nie.

Nikopolis was 'n strategiese stad om na Dalmasië in te beweeg. In Titus3:12 het Paulus Titus gevra om hom in Nikopolis te ontmoet, en in 2 Timoteus4:10 sê Paulus dat Titus na Dalmasië gegaan het. Hierdie leidraad dui daarop dat 2 Timoteus ná Titus geskryf is.

V: In Tt 3:13, wie was Zenas die prokureur?

A: Ons weet net van Zenas op grond van hierdie vers. Die naam kan 'n verkorte vorm van Zenodorus of Zenodotus wees. Een van die eerste bibliotekarisse van die Biblioteek van Alexandrië, lank voor hierdie tyd, was Zenodotus. Dit kan beteken "geskenk van Zeus" of "gewer van Zeus", d.w.s. van Zeus se wysheid. Aangesien sy naam na Zeus verwys het, was hy byna sekerlik Grieks, in teenstelling met Joods, Romeins of Egipties. Prokureurs destyds het soos prokureurs vandag gewerk, hofgedinge gevoer en dokumente opgestel. Daar was een beroemde hofsaak waar, nadat 'n prokureur suksesvol vir 'n kliënt gepleit het en die kliënt geweier het om hom te betaal, die prokureur die volgende dag teruggekom en teen die kliënt gepleit het.

Sien https://www.abarim-publications.com/Meaning/Zenas.html vir meer inligting.

V: In Tt 3:14, hoe kan ons leer om goeie werke te behou of daaraan toegewyd te wees?

A: Sommige goeie werke mag dalk nie so natuurlik voel om te doen nie; dalk moet jy verander. Jy kan dit meer natuurlik maak deur dit te beoefen. Ek het oor 'n lang tyd met iemand gedeel wat later 'n Christen geword het, en hulle het besluit om 'n babashower-partytjie vir 'n kollega te hou. Hulle was nie hegte vriende nie, en die kollega kon niks vir hulle doen nie, maar niemand anders sou 'n shower vir hulle hou nie. Soos hulle ná die partytjie gesê het: "Ek dink dit was die eerste keer dat ek iets goeds vir iemand anders gedoen het!"

V: In Titus 3:14, wie is hier "ons mense"?

A: Dit is mede-Christene, ongeag hul ras, etniese agtergrond, manlik of vroulik, rykdom of sosiale status. Paulus het nie vir gelowiges gesê om die wêreld aan te dring om goeie werke te doen nie, maar hy het hulle wel in 'n sekere sin aangespreek om "ons mense", ander Christene, aan te dring om goeie werke te doen.

V: In Tt 3:15, waar was Paulus toe hy Titus geskryf het?

A: Ons het een leidraad in vers 15. Paulus sê, "Almal wat by my is", wat hy nie sou sê as hy onder 'n groot groep mense in 'n plaaslike kerk was nie. Dus was Paulus waarskynlik op reis, en die mense by hom was sy metgeselle. Ons raai hy was in die omgewing van Korinte.

V: In Tt 3, wat is die hoofvoordeel van Titus vir ons?

A: Jy kan leer om meer godvrugtig te wees deur Titus te lees, maar steeds die hoofpunt mis. Die hoofpunt is nie hoe om meer godvrugtig te wees nie, maar eerder hoe jy ander gelowiges kan help om meer godvrugtig te wees. Titus is 'n boek vir predikante. Maar alle volwasse Christene, mans en vroue, behoort in 'n sekere sin predikante te wees, al het ons dalk nie 'n formele beroep as predikant nie. Ons moet herders wees, wat help om ons familie, jonger gelowiges in die kerk, en Christene en nie-Christene wat ons teëkom, te versorg. Hierdie vaardigheid, of om 'n goeie herder te wees, is nie 'n vaardigheid wat jonger gelowiges noodwendig nodig het of besit nie, maar iets wat ons veronderstel is om te ontwikkel namate ons in die Here volwasse word.

V: In Titus, hoe weet ons dat Paulus regtig hierdie boek geskryf het?

A: Titus 1:1 sê so, en die vroeë kerk het nooit betwyfel dat Paulus die boek Titus geskryf het nie. Clemens van Alexandrië noem dat Paulus Titus geskryf het in die Stromata (193–202 n.C.) boek 1, hoofstuk 14, bl. 313. Paulus het die brief aan Titus ná 64 n.C. geskryf.

V: In Tt, hoe weet ons of wat ons vandag het 'n betroubare bewaring is van wat oorspronklik geskryf is?

A: Daar is ten minste drie redes.

1. God het belowe om Sy woord te bewaar in Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1 Petrus 1:24-25; en Matteus 24:35.

2. Bewyse van die vroeë kerk. Vroeë kerkvaders tot by die Konsilie van Nicea I (325 n.C.) het ongeveer 22 keer uit Titus aangehaal, nie ingesluit toespelings nie. Hulle het 33% van die boek Titus aangehaal, met gedeeltelike verse as breuke getel. Dit is 15,04 uit 'n totaal van 46 verse.

Hier is die elf pre-Nisaanse skrywers wat na verse in Titus verwys het.

Klemens van Rome (96–98 n.C.) haal die helfte van Titus 3:1b aan: "Julle het nog nooit 'n daad van vriendelikheid gekortwiek nie, omdat julle 'gereed is tot elke goeie werk.'" (6 uit 13 woorde) 1 Klemens hfst. 2, vol. 1, bl. 5

Klemens van Rome (96–98 n.C.) Die indeks van die Ante-Nicene Fathers, volume 1, toon ook verwysings na Titus 1:2 en2:14 , maar dit is baie swak allusies.

Ignatius van Antiochië (c. 110–117 n.C.) verwys na Titus 1:2 "voordat die tyd begin het" Ignatius se Brief aan die Magnesiërs hfst. 6 bl. 61

Irenaeus van Lyon (182–188 n.C.) haal 'n gedeelte uit Titus 3:10 aan en sê dit is deur Paulus. Irenaeus teen die ketterye, boek 1, hoofstuk 16.3, bl. 341

Die Muratorianse Kanon (170–210 n.C.) ANF vol.5 bl.603 noem Paulus se brief aan Titus, sowel as sy ander 12 briewe.

Klemens van Aleksandrië (193–202 n.C.) haal Titus 1:12,13 as van Paulus in die Brief aan Titus aan. Die Stromata, boek 1, hoofstuk 14, bl. 313

Tertullianus (206/207 n.C.) noem twee briewe aan Timoteus en een aan Titus in Vyf Boeke Teen Marcion, boek 5, hoofstuk 21, bl. 473

Tertullianus (198-220 n.C.) verwys na Titus 3:10,11 en sê dit is "aan Titus" in Aangaande die Voorskrif teen Heretici, hoofstuk 6, bl. 245

Hippolytus (222-235/6 n.C.) haal die helfte van Titus 2:13 aan. Traktaat oor Christus en die Antichris hfst. 65 bl. 219

Origenes (c. 240 n.C.) "Maar Paulus, die apostel uit Israel, wat onberispelik was volgens die geregtigheid in die Wet, sê wel" en haal Titus 3:3 aan. Homilieë oor Jeremia Homilie 5 hfst. 1 bl. 41 (vertaal deur Jerome)

Novatianus (250–257 n.C.) haal die hele Titus 1:15 aan. Oor die Joodse vleise hfst.5 bl.648.

Cyprianus was 'n biskop van Kartago van omstreeks 248 tot sy martelaarsdood in 258 n.C. Hy haal aan uit Titus, en noem dit eenvoudig "Aan Titus" in Cyprianus se Verhandelings, Verhandeling 12, derde boek 78 bl. 552.

Cyprianus van Kartago (c. 246–258 n.C.) noem dat Paulus die Efesiërs, die Eerste Brief aan Timoteus en Titus geskryf het in die Traktaat van Cyprianus, Traktaat 12, die derde boek – Getuienisse, hfst. 70–78, bl. 552.

Dionysius van Alexandrië (246-265 n.C.) haal Titus 3:10 aan as deur Paulus. Kommentaar op Prediker hfst. 3.9 bl. 114

35+ skrywers ná Nicea

Eusebius van Caesarea (318-339/340 n.C.)

Athanasius van Alexandrië (367 n.C.) lys die boeke van die Nuwe Testament in Feesbrief 39 bl. 552

Cheltenham-kanon (= Mommsen-katalogus) (ca. 360–370 n.C.) verwys na Titus

Hilarus van Poitiers (355-367/368 n.C.) haal Titus 1:9-10 aan as deur die "Geseënde Apostel Paulus" In die boek oor die Drie-eenheid boek 8 hoofstuk 1 bl.137

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 n.C. of 5de eeu) noem Paulus se brief aan Titus as deel van die Nuwe Testament. Dit haal Titus 1:1–2a aan.

Die skismatiese Lucifer van Cagliari/Calaris (370/371 n.C.) verwys na Titus 1:10

Efraim die Siriese (350-378 n.C.)

Basil van Cappadocië (357-378/379 n.C.)

Sinode van Laodicea (in Frygië) (343–381 n.C.) kanon 60 bl. 159 lys die boeke van die Ou Testament en die Nuwe Testament. Kanon 59 bl. 158 sê dat slegs die kanonieke boeke van die Ou en Nuwe Testamente in die kerk gelees mag word.

Ambrosiaster (na 384 n.C.) verwys na Titus 1:4,10 (3:1)

Kiril van Jerusalem (c.349-386 n.C.) haal Titus 2:11 as deur Paulus aan in Lesing 1.2 bl.104

Ambrosius van Milaan (370–390 n.C.) haal die hele Titus 2:1 aan as deur die Apostel. Pligte van die Klerus, boek 1, hoofstuk 10, bl. 6

Gregorius van Nazianze (330-391 n.C.) haal 'n halwe vers uit Titus aan

Pacianus van Barcelona (342-379/392 n.C.)

Amphilochius Iambi ad Seleucum (-394 n.C.) verwys na Titus

Gregorius van Nyssa (c.356-397 n.C.) noem Titus 2:13 as "skryf aan sy dissipel Titus" in Teen Eunomius boek 11 hfst. 2 bl. 232

Gregorius van Nyssa (c.356-397 n.C.) verwys na Titus 2:9 as deur die Apostel in Teen Eunomius boek 2 hoofstuk 14 bl.130

Didymus die blinde (398 n.C.) verwys na Titus 1:5-9 as deur die apostel aan Titus. Kommentaar op Sagaria 8 bl.162

Siriëse Boek van Stappe (Liber Graduum) (350–400 n.C.) haal 'n halwe vers uit Titus aan

Siriëse Katalogus van St. Katharina (ca. 400 n.C.) noem Titus.

Epiphanius van Salamis (360–403 n.C.) noem Filemon, Hebreërs, twee briewe aan Timoteus, Titus, Romeine, Galasiërs, Filippense, Efesiërs. Die Panarion-afdeling 3 uit scholion 1 en 5 bl. 334

Pous Innocentius I van Rome (ca. 405 n.C.) noem Titus.

Rufinus se kommentaar op die Apostoliese Geloofsbelydenis (374-406 n.C.) verwys na die briewe van Paulus, wat op Titus dui.

Johannes Chrysostomos (396 n.C.) het ses preke oor Titus neergeskryf wat bewaar is. Hy sê in homilie 1 dat Paulus Titus aan een van sy metgeselle geskryf het.

Johannes Chrysostomos (-407 n.C.) het kommentare geskryf oor Johannes, Romeine, 1 Korintiërs, 2 Korintiërs, Galasiërs, Efesiërs, Kolossense, Filippense, 1 Tessalonisiërs, 2 Tessalonisiërs, 1 Timoteus, 2 Timoteus, Titus, Filemon, Hebreërs.

Die Raad van Karthago (218 biskoppe) (393–419 n.C.) verwys na die boek Titus.

Jerome (373-420 n.C.) bespreek die boeke van die Nuwe Testament. Hy bespreek spesifiek elkeen van die vier evangelies, Paulus se briewe aan die sewe kerke, Hebreërs, Paulus se brief aan Timoteus, Titus en Filemon. Jerome bespreek dan die Handelinge van die Apostels. Daarna bespreek hy die sewe briewe van Jakobus, Petrus, Johannes en Judas. Laastens bespreek hy die Openbaring van Johannes. Brief 53 hfst. 9 bl. 101-102.

Sozomen (370/380–425 n.C.) noem Titus '1:15 ' die Goddelike woord. Sozomen se Kerkgeskiedenis boek 1 hfst. 11 bl. 247

Augustinus van Hippo (388–430 n.C.) sê dat Paulus Titus geskryf het. Oor die Vergewing van Sonde en Doop, hoofstuk 49, bl. 33. Hy verwys ook na Tt 2:10; 3:1

Johannes Cassianus (419-430 n.C.) haal Titus 2:11-13 aan as deur Paulus in Sewe Boeke boek 2.5 bl. 559

Vinentius van Lérins (c.434 n.C.)

Sokrates se Kerkgeskiedenis (c.400-439 n.C.) verwys na Titus as deur die apostel.

Euthalius van Sulca (ca. 450 n.C.)

Speculum (vyfde eeu)

Theodoret van Cyrus (423–458 n.C.) verwys na Titus

Pous Leo I van Rome (440-461 n.C.) verwys na 'n vers in Titus as deur die Apostel

Prosper van Aquitanië (425–465 n.C.) verwys na Titus 3:3–5 as van Titus

Onder ketels en vervalste boeke

Die Enkratitiese ketter Tatianus (-177 n.C.) haal 'n kwart van Titus aan1:12 , "al sou iemand sê dat die Kreteners leuenaars is." Toespraak van Tatianus aan die Grieke, hoofstuk 27, bl. 76

Die ketter Pelagius (416-418 n.C.) verwys na Titus 1:10; (3:15)

Die Pelagiaanse ketter Teodorus van Mopsuestia (392–423/429 n.C.)

Ons het vandag nog al hierdie.

Die ketter Marcion het die brief aan Titus verwerp, soos hy met baie ander boeke van die Bybel gedoen het

3. Die vroegste manuskripte van Titus wat ons het, toon dat daar klein manuskripvariasies is, maar geen teologiese beduidende foute nie.

p32 Titus 1:11-15; 2:3-8 (laaste helfte van die 2de eeu) Die Volledige Teks van die Oudste Manuskripte van die Nuwe Testament bevat 'n foto van 'n deel van p32 op bl. 124.

c. 200 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

p61 Romeine 16:23,25-27; 1 Korintiërs 1:1-2, 2-6; 5:1-3, 5-6, 9-13; Filippense 3:5-9, 12-16, Kolossense 1:3-7, 9-13, 1 Tessalonisense 1:2-3; Titus 3:1-5, 8-11, 14-15 Filemon 4-7. c.700 n.C.

c.700 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

Omstreeks 700 n.C. - 1975 - Aland et al. derde uitgawe.

Omstreeks 700 n.C. - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe.

Sinaiticus [Si] 340-350 n.C.

Titus is nie in Vaticanus bewaar nie

Alexandrinus [A] c.450 n.C.

Bohairiese Kopties [Boh] 3de/4de eeu

Sahidies-Kopties [Sah] 3de/4de eeu

I Washington D.C. 5de eeu (Titus2:10 , ander?)

Goots 493-555 n.C.

Ephraimi Rescriptus [C] 5de eeu

Claromontanus [D] 5de/6de eeu

Etiopies [Eth] vanaf c. 500 n.C.

Sien www.BibleQuery.org/Titus Manuscripts.html vir meer oor vroeë manuskripte van Titus.