< Biblíufyrirspurn úr 1. Korintubréfi

Sp.: Í 1 Kor 1:1, hvernig var borgin Korint?

S: Forna borgin Korint var eldri en Abraham (2000 f.Kr.); Grikkir hófu ekki að búa þar fyrr en um 1350 f.Kr. Rómverjar brenndu Korint til kaldra kola og drápu eða gerðu alla íbúa hennar að þrælum árið 146 f.Kr., eftir að héraðið réðst gegn Róm. Ári síðar, árið 46 f.Kr., endurreisti Júlíus Caesar borgina með fyrrverandi rómverskum hermönnum og lausþrælum. En á rétt rúmri öld síðar, á tímum Páls (um 50. ár e.Kr.), var Korint gríðarstór borg, verslunarmiðstöð alls austurhluta Miðjarðarhafsins milli Sikileyjar og Antíokkíu. Íbúafjöldinn var um 650.000 manns, þar af voru þrælar tveir þriðju hlutar. Borgin var gestgjafi Ísthmíuleikanna, sem voru næstum því aðeins minni en Ólympíuleikarnir.

Kórint hafði illt orðspor; Grikkir notuðu slanguryrði um að fella sig til algerlega siðlausra lífernis; það var bókstaflega "að kórintískast" (fyrst notað af Aristophanes í broti 354). Platon notaði hugtakið "kórínsk stúlka" um vændiskonu í Ríkisbyggingu Platóns, 404d. Hluti auðs Kórints stafaði af hofi Aphrodite Pandemos, sem sendi út 1.000 vændiskonur á hverri nóttu.

En þrátt fyrir allt þetta myrka og illt skein fagnaðarerindið til að vinna frelsun í kirkjunni í Korintu. En allt sem byrjar vel endar ekki alltaf vel. Þar þoldi kirkjan nokkur alvarleg siðferðisleg og kenningaleg vandamál. Ef einhver segir að við viljum vera alveg eins og fyrstu kristnir menn, þá er sannleikurinn sá að við viljum ekki vera nákvæmlega eins og kórníubúar. En ef eitthvað á ekki eftir að enda vel getur Guð notað mann eins og Pál til að laga og bæta það.

Á árunum 96–98 e.Kr. skrifaði Klemens frá Róm bréf til kirkjunnar í Korintu, þar sem hann gagnrýndi hana í meginatriðum fyrir að hafa ekki sinnt sumu af því sem Páll hafði boðið henni að gera fyrir tæpum fimmtíu árum.

S: Sýnir 1 Kor 1:3 að Jesús sé Guð faðirinn eins og sumir einingu-péntakostalskir segja?

S: Það er rétt að gríska orðið hér (kai) getur þýtt annað hvort "og" eða "jafnvel". Þó vers 3 geti gengið báðum megin, sýnir 1 Korintubréf 1:4 muninn á Guði [Föður] og Jesú. Sjá umfjöllun um Rómverjabréfið 1:7 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 1 Kor 1:8 hvernig getum við verið "aðföngulaus"?

S: Hið gríska orð hér, anenkletous, þýðir bókstaflega laus við ákæru. Það þýðir ekki syndarlaust fullkominn, eða að aldrei sé neitt til að fyrirgefa, heldur að við ættum núna að lifa "laus við ákæru".

Spurning: Í 1 Kor 1:9, af hverju kallaði Guð ekki alla til samfélags við Jesú Krist?

S: Guð býður öllum mönnum frelsun (Títus 2:11), því öllum er boðið að hlýða henni í 2. Þessaloníkubréf 1:8, 1. Pétursbréf 4:17 og Postulasögunni 2:38. Við eigum að halda fram orði lífsins (Filippíbréfið 2:16) fyrir alla. Hins vegar kaus Guð að skapa menn með frjálsan vilja til að hafna tilgangi Guðs fyrir sig sjálfa (Lúk. 7:30) og þola afleiðingar sem eru þeirra eigin sök (Jer. 17:4).

Spurning: Sýnir 1 Kor 1:10 að hlýðin kristnir eigi ekki að vera sundraðir vegna sjálfstæðs hugsunarháttar, eins og Vottar Jehóva kenna?

A: Nei. Tvö dæmi um að Páll þoli sjálfstæða hugsun eru Filippíum 3:15 og Rómverjabréfið 14:1-10. Bókin Jehóva vitna svarað vers fyrir vers, bls. 92–94, bendir á að Jehóva vitnum sé boðið að "forðast sjálfstæða hugsun … efast um ráðin sem sýnilegur stofnun Guðs veitir" og að "baráttan gegn sjálfstæðri hugsun" (Vakandi vaktinn, 15.1.1983, bls. 22, 27).

Fyrir mormóna sagði mormónspámaðurinn Ezra Taft Benson, þegar hann var mormóns postuli, "Þegar spámaðurinn talar, er hugsuninni lokið."

En sem kristnir eigum við að spyrja. Jafnvel þegar kristinn leiðtogi hefur rangt fyrir sér eigum við að benda á það, eins og Páll gerði í Galatíum 2:11-21.

S: Í 1 Kor 1:10-13 og 1 Kor 3:3-7, þar sem tveir sannkristnir menn hafa báðir samband við Guð, hvernig getur það verið að þeir geti verið sundraðir á milli sín?

S: Jafnvel sannkristnir menn, sem eiga samband við Guð og hafa Heilagan Anda búsettan í sér, syndga enn og hafa ennþá synduga eðli. Fyrir hreinskilda lýsingu á þessu, lestu Postulasöguna 15:36-41.

Ein ástæða sundrungar er dulinlega gefin í skilningi í 1 Korintubréfi 1:1-10. Páll nefnir Krist tíu sinnum í tíu versum. Er áhersla okkar á kirkjuna (sem er ekki fullkomin) eða á Krist (sem er það)?

Önnur ástæða sundrungar er að hunsa 1. Korintubréf 1:2. Prestur, eldri menn, djáknar eða venjulegir meðlimir geta orðið óánægðir þegar hlutirnir ganga ekki eftir eins og þeir vilja í SÍNUM kirkju, – nema að það sé ekki þeirra kirkja. Þetta er Guðs kirkja. Við megum ekki gleyma því.

Sundrung á sér oft stað þegar tveir hópar vilja gera hlutina á mismunandi hátt. Annar hópurinn getur að lokum aðskilist frá hinum. Það var ekki raunin hér. Hér voru margir hópar, og þeir voru enn saman; þeir voru einfaldlega mismunandi hópar. Kirkja getur haft mismunandi hópa, og við sem kristnir eigum að greina hvaða hópi við tilheyrum og byggja brýr til að ná til og "renna saman" við alla hina hópana.

Hins vegar, þrátt fyrir ófullkomleika okkar, notar Guð samt kristna menn. En þegar trúarmaður gerir mistök og sýnir sundrandi athæfi í kirkjunni, myndir þú þá nokkurn tíma virða hann aftur? Hvað ef hann hét Pétur eða Jakobi? Við erum öll syndarar frelsaðir fyrir náð, og þar sem þú hefur ekki sjálfur verið án syndar, og Kristur fyrirgaf þér, ættir þú að fyrirgefa öðrum.

Til að sjá hvernig kristnir sem eru ósammála geta samt komist vel saman, gætirðu rannsakað borgina Rostock í Þýskalandi og mennonítana og púrítana sem komu þangað.

Sp.: Í 1 Kor 1:14-16 mundi Páll ekki með vissu hve marga hann skírði, sýnir það þá ekki að orð Páls hér séu ekki ritning?

S: Nei. Kaþólskir benda stundum á þennan vers sem andmæli við íhaldssama protestanta sýn á Biblíuna, en þessi vers styður hana í raun.

Vélræn ritunarfræði innblásturs myndi segja að Biblían sé eingöngu verk Guðs og að enginn mannlegur þáttur sé til staðar. Því getum við verið sammála um að þessi vers hafni skýrt vélrænni ritunarfræði.

Í 2. Pétur 1:21 er sett fram íhaldssöm sýn á Biblíuna: "Því að engin spádómur var nokkru sinni fluttur af manns vilja, heldur töluðu menn frá Guði, leiddir af heilögum anda." Þannig er ritningin Orð Guðs í gegnum þá höfunda sem hann valdi. Ritningin inniheldur einnig mannlega þætti höfunda, þar sem Guð hafði umsjón með því sem þeir skrifuðu. Þó að ritningin sé án villu í frumhandritunum, má samt sjá stíl Péturs, stíl Páls, stíl Lúkasar o.s.frv.

Mikilvægt er að við segjum ekki: "Ég mun taka ritninguna á þann og annan hátt, því ég er …". Þess í stað ættum við öll að leitast við að taka ritninguna eins og hún sjálf gefur til kynna að henni skuli taka. Hér er það sem Pétur skrifaði um Pál í 2. Pétursbréfi 3:15b-16. "…eins og hinn elskaði bróðir okkar Páll skrifaði einnig til yðar með þeirri visku sem Guð gaf honum. Hann ritar á þennan hátt í öllum bréfum sínum, þar sem hann talar um slík mál. Sumir hlutar bréfa hans eru erfiðir í skilningi, sem ófróðir og óstöðugir menn rangtúlka, eins og þeir gera einnig aðra hluta ritninganna, til eigin tortímingar."

S: Styðja 1 Kor 1:16 og Post 16:15 barnaskírn með því að skíra heimili Stephanasar?

S: Nei. Allir í húsi Stefanasar urðu trúuðir í 1. Korintubréfi 16:15, og ungbörn geta ekki orðið trúuð. Húsnæði felur ekki alltaf í sér ungbörn. Hins vegar geta börn eins ung og sex ára tekið ákvörðun um að koma til Krists, og ég hef heyrt af einu tilviki þar sem fjögurra ára barn vissi hvað var í gangi og var skírt sem trúarmaður. Ég heyrði þetta frá fyrrverandi fjögurra ára barninu, sem er nú fullorðinn kennari í frístundabiblíuskóla.

Þó að sannkristnir menn séu ekki sammála um skírn trúaðra annars vegar og ungbarna skírn hins vegar, ættu allir að geta verið sammála um að "húsin" í 1. Korintubréfi 1:16 og Postulasögunni 16:15 sanni hvorki né hrekji að ungbarna skírn hafi verið stunduð. Sjá einnig umfjöllun um Kólossubréf 2:11-12.

Spurning: Í 1 Kor 1:17, var Páll á móti vatnsskírn?

A: Nei, Páll studdi skírn, þar sem hann skírði Krispus, Gaíus og heimili Stefanasar. Páll átti við að þar sem sumir kórínskir höfðu rangt fyrir sér þegar þeir sögðu "að þeir væru af Páli", var Páll feginn að hann sjálfur hefði ekki skírt marga þeirra. Í fyrstu kirkjunni nefnir Tertullían (198–220 e.Kr.) í de Corona, kafli 3, bls. 94, sérstaklega vatnið í vatnsskírn.

S: Í 1 Kor 1:17, ættum við þá ekki að stunda vatnsskírn, þar sem hún sé horfin, eins og villa ofurdreifingarkenningarinnar kennir?

A: Nei. Sjá svarið við fyrri spurningu. Auk þess voru bæði 1) hugmyndin um að sérstakt skeið hefði verið á milli upprisu Krists árið 33 e.Kr. og ársins 52 e.Kr., og 2) hugmyndin um að skírnin væri úrelt, algjörlega fjarverandi í öllum kirkjulegum ritum fram til miðrar fimmtándu aldar, ef svo snemma var. Í staðinn nefnir Tertullían (198–220 e.Kr.) í de Corona, kafli 3, bls. 94, skírn, skýrt með sökkvun í vatn.

Ímyndaðu þér í augnabliki að þú finnir kristinn mann sem elskaði Jesú sem Drottin, en framkvæmdi öll fórnargjafir Gamla testamentisins og hélt sér við allar matarvenjur þess. Hvað ef einhver segði þér að þetta væri ekkert mál. Þetta er algengt, því hann hafði einfaldlega ekki fengið fréttir af hinni nýju ráðstöfun. Hvað myndir þú segja við það?

Ímyndaðu þér nú að við förum til himnaríkis og engill segir við okkur: "Þið fenguð ekki fréttirnar af hinni nýju ráðstöfun sem hófst um 100 e.Kr. Í tæp 1.900 ár héldu kristnir menn að þeir væru að lifa í ráðstöfun sem reyndar var aðeins 100 ára löng. Þetta er ekkert mál, og það er algengt, því Guð gleymdi að opinbera það einum trúaðarmanni á þann hátt að hann gæti skilið það, í 1.900 ár." Hvað myndir þú segja við það?

Sjáðu næstu spurningu fyrir frekari upplýsingar um ofurdreifingarkenninguna.

Sp.: Í 1 Kor 1:17, hvað er "ofurdreifingarkenning" og af hverju er hún röng?

S: Það er skýr verkleg aðgreining milli ofurdreifingarsinna, dreifingarsinna og annarra kristinna manna: ofurdreifingarsinnar telja að vatnsskírn eigi ekki að iðka í dag og almennt trúa þeir að við lifum á annarri ráðstöfun en þegar Nýja testamentið var skrifað. Miðað við bækling þeirra, "Ætti vatnsskírn að iðka í dag?", er hér (ég vona) sanngjörn samantekt að þeirra mati.

1. [Réttilega] segja að gríska orðið baptisein sé almennt orð yfir hreinsun

2. [Réttilega] segja að vatnsskírn í kirkjunni megi ekki sanna með Gamla testamentinu eða starfi Jóhannesar skírara.

3. [Rétt] trúa því að fagnaðarerindið hafi fyrst verið prédikað Gyðingum, og að meirihluti þeirra hafnaði því.

4. [Rangt] segja að vatnsskírnin hafi aðeins gilt í Postulasögunni á meðan Jesús var enn boðinn Ísrael sem Messías þeirra, eins og í Postulasögunni 3:19-21. Sjá einnig Postulasöguna 2:16-40, sérstaklega 22,36; Postulasöguna 3:12-36, sérstaklega 12,25,26; Postulasöguna 5:29-32, sérstaklega 31. Postulasöguna 2:37,38; Postulasöguna 3:19.

5. [Ranglega] segja að skírn eigi ekki að iðka í dag vegna:

5a. Þvottar (baptisein á grísku) voru hluti af Móse lögunum. (Auk þess voru nýtrúaðir til gyðingdóms skírðir fyrir Jesú.)

5b. Skírn var stunduð áður en Guð breytti samskiptum sínum við Ísrael.

5c. Skírn var [meðal annars] framkvæmd áður en Guð opinberaði kenninguna um kirkjuna, um 52 e.Kr. Páll sagði: "Kristur sendi mig ekki til að skíra, heldur til að boða fagnaðarerindið" (1 Kor 1:17).

5d. Í dag er "eitt skírn" (Ef 4:5), og það er skírn Heilags Anda.

Það eru þrjár mismunandi leiðir til að hrekja þetta, og hver og ein þeirra dugar ein og sér.

1. Athugun ritningarinnar: Allir verða að vera sammála um að 1. Korintubréf 1:13–16 hafi verið skrifað á sama tíma og vers 17. Þessi vers sýna að Korintubúar voru skírðir jafn vissulega og Kristur dó fyrir þá og Páll prédikaði fagnaðarerindið til þeirra. Þar sem Páll skírði Krispus og Gaíus, var annaðhvort Páll að gera rangt með því að gera það, eða "umbreytingaratburðurinn" átti sér stað milli skírnar þeirra og þess að Páll skírði engan annan Korintubúa, sem er ólíklegt.

1. Jóhannesarbréf 5:7-8, bæði í frumgrísku og nútímalegum þýðingum, nefnir vitnisburð anda, vatns og blóðs. Ef "andinn" er Heilagur Andi í trúuðum og blóðið er blóð Jesú, hvað annað getur þá "vatnið" verið nema vatnsskírn okkar?

1. Pétur 3:21, sem var skrifað eftir árið 60 e.Kr., kennir um skírnarvatnið fyrir "ykkur".

Í Efesusbréfinu 5:26, þar sem Kristur þvoði kirkjuna með vatni, hvernig er það þá öðruvísi en vatnsskírn?

Jafn mikilvægt er að þögn ritninganna er óbærileg varðandi nýja ráðstöfun sem átti sér stað beint á meðan á ritun Nýja testamentisins stóð.

Í hnotskurn, það sem Jesús bauð, það sem lærisveinar Jesú og Páll gerðu, með vatnið sem Jóhannes nefndi, ætti að iðka í dag, því Guð taldi ekki rétt að tala í Orði sínu um nýja ráðstöfun sem var leyndarmál falið kristni þangað til nútíma.

2. Skýrskráning ritninganna: Það er ótrúlegt hversu margar deilur tuttugustu aldar um forngrísk orð mistakast á að spyrja hina grundvallarspurningu: "Hvernig myndu grískumælandi, leiddir af Heilögum Anda, almennt skilja eigið tungumál?" Fyrsta kirkjan túlkaði engin vers á þann hátt að vatnsskírn væri ekki stunduð. Justin Martýr (drepinn 165 e.Kr.) hefur í Fyrstu varnarritinu allt kafla (61) um kristna skírn. Hann ræðir einnig skírn í samtali sínu við Trypho Gyðinginn.

Didache (um 60–120 e.Kr.), kafli 7, bls. 379, segir: "Skíra í nafni Föðurins, og Sonarins, og Heilags Anda, í lifandi vatni. En ef þú hefur ekki lifandi vatn, skír í öðru vatni; og ef þú getur ekki í köldu, í volgum." En ef þú hefur hvorki annað né hitt, helltu vatni þrisvar á höfuðið í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda."

Aðrir fyrstu kristnir menn sem ræddu mikilvægi vatnsskírnar eru:

Bréf Ignatiusar til Smyrnaeumanna, kafli 8, bls. 90 (um 107/116 e.Kr.)

Barnabasarbréfið (um 70–130 e.Kr.)

2. Clemens (120–140 e.Kr.) bindi 7, kafli 6, bls. 519

Hirðir Hermasar (um 115–155 e.Kr.) bók 3 líkingu 9 bls. 49 (Óbeint).

Irenaeus gegn villitrúum (182-188 e.Kr.) bók 1 kafli 21.1 bls. 345.

Klemens frá Alexandríu (193-217/220 e.Kr.)

Tertullían (198–220 e.Kr.) hefur heilt verk sem nefnist Um skírn.

Hippolytus, biskup í Portus (222–235/6 e.Kr.), Á móti villutrú eins Noetus, kafli 14, bls. 228. Sjá einnig Ræðu um hina heilögu birtingu, kafli 10, bls. 237

Orígenes (um 227–240 e.Kr.) Skýringar á Jóhannesarguðspjalli, bók 1, kafli 25, bls. 312. Einnig á mörgum öðrum stöðum.

Novatíanus (250/4-256/7 e.Kr.) Ritgerð um Þrenninguna k.10 bls.620

Anonymous Treatise on Re-Baptism (254-257 e.Kr.) kafli 7, bls. 671. Einnig kafli 5, bls. 669-670

Kýprían frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) kenndi að maður verði að skírast í kirkjunni; skírn sem villutrúarmenn framkvæma telst ekki "lögmæt". Bréf Kýpríanusar, bréf 70, bls. 377. Einnig

Bréf 71 bls. 378

Firmilianus (um 246–258 e.Kr.) í bréfi sínu til Cyprianusar, bréf 74, bls. 390

Novatus frá Thamaguda á sjöunda kirkjuþinginu í Karþagó (258 e.Kr.) bls. 566

Dionysius frá Alexandríu (246–265 e.Kr.) Bréf 6.1 (til Síkstusar, biskups) bls. 102

Þingið í Elvíra (306/307 e.Kr.) í 21 óumdeildum kánónum vísar sjö sinnum til skírðra karla og kvenna í kánónum 1, 2, 4, 9 og 10.

Þingið í Ancyra (314 e.Kr.)

Þing Neocaesarea (um 315 e.Kr.)

Alexander frá Alexandríu (313–326 e.Kr.)

Melító frá Sárdis

Pamphilus (309 e.Kr.) Skýrskráning á köflum Verka postula, O,X. bindi 6, bls. 167

Pílatus Perpetuæ og Felicítas (um 201/205 e.Kr.),

Victorinus frá Pétavík (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) Skýringar á Opinberunarbókinni frá fyrsta kafla (16) bls. 346

Methodius (270–311/312 e.Kr.)

Laktantius (um 303–um 325 e.Kr.) Guðlegar stofnanir, bók 4, kafli 15, bls. 115

Samkvæmt Wycliffe-biblíorðabókinni, bls. 441, stundaði gyðinglegi sekta í Qumran einnig skírn með sökkvun.

Fyrir mjög ítarlega sýn á hvernig guðhræddur grískmáll kristinn maður skynjaði 1 Korintubréf 1:10-17, sjá prédikun Jóhanns Krýsostomos, 5 ½ blaðsíðu prédikun II um 1 Korintubréf.

Í stuttu máli er ekki haldið fram að nokkur þessara kristnu kennara eftir biblíutímabilið hafi verið ófeilandi. Hins vegar, ef hin fyrstu kirkja stundaði almennt vatnsskírn, þá, í kímni, þyrftu ofurdreifingarsinnaðir kannski að setja fram aðra ráðstöfun þar sem Guð kom vatnsskírn aftur.

3. Beiting ritningarinnar: Þar sem Jesús skipaði okkur að gera lærisveina, skíra þá og kenna þeim "þriðja hlutinn" í Matteusi 28:19-20, og engin vers segir skýrt að skírnin sé úrelt, myndi samkvæmni krefjast þess að gerð allra lærisveina og kenning væri einnig úrelt.

"Þriðja atriðið" sem nefnt er í Matteusi 28:20 er að hlýða öllu því sem Jesús bauð. Þar sem Jesús bauð þeim að skíra, ættum við að gæta vel að því að fella ekki úr gildi boð Jesú þegar ekkert vers í ritningunni segir svo. Að lokum, þótt einhver reyni að halda því fram að Matteus 28:19-20 eigi ekki við um neinn annan en ellefu lærisveinina, er það rangt, því í Matteusi 28:20 segir Jesús: "Sannlega, sannlega segi ég yður: Ég er með yður alla daga, allt til enda veraldar."

Í stuttu máli, ef guðfræði þín kemur í veg fyrir að þú hlýðir Kristi, ættir þú að hlýða Kristi og breyta guðfræði þinni.

Sp.: Í 1 Kor 1:20-21, hvað er nákvæmlega "heimsviska" sem Páll varaði við?

S: Hún má skilja sem hvaða heimspeki, sálfræði eða heimssýn sem heimskulega tekur aðeins tillit til þessa heims eða setur sig sjálfa upp sem viðmið. Páll talaði einnig um það sem falslega er kallað vitneskja í 1. Tímóteusarbréfi 6:20.

Hins vegar, þótt Páll gagnrýni það að treysta á visku þessa heims, sá hann engan vanda við að vera sammála sannleikanum sem grískir heimspekingar sögðu einnig. Eins og Klemens frá Alexandríu orðaði það í Stromata (193–202 e.Kr.), bók 1, kafli 14, í umræðu um Títusarbréf 1:12–13: "Þú sérð hvernig hann [Páll] eignar jafnvel spámönnum Grikkja eitthvað af sannleikanum og skammast sín ekki fyrir að nota grísk ljóð þegar hann talar til uppbyggingar sumra og til skammar annarra."

Sp.: Í 1 Kor 1:20-21, miðað við vítt svið kristinnar ráðgjafar, hvernig greinirðu á milli kristins fólks sem notar mannmiðaða ráðgjöf og þess sem kristnir ráðgjafar ættu að vera að gera?

S: Ef ráðgjafinn er kristinn, eða jafnvel reynir að leiða einstaklinginn til Krists, er það ekki nóg til að sýna fram á að hann sé að veita kristna ráðgjöf á réttan hátt. Heldur, samkvæmt bók Robert McGee, The Search for Significance, og persónulegri samræðu við hann þann 13. júní 2000, felst sönn kristniráðgjöf í því að spyrja hvað Guð vill koma til leiðar í þessari aðstöðu og síðan láta sig nota til þess. Guð er besti ráðgjafinn. McGee, stofnandi Rapha kristinnar ráðgjafarstöðva, segir að lykilatriði sé að ef einstaklingurinn getur hafið samskipti við lifandi Guð, hefur hann séð að dramatískar breytingar geta átt sér stað á mjög skömmum tíma. Jafnframt ráðgjöfinni viðurkennir bók hans einnig að lyf hafi hlutverk í meðferð læknislegra kvilla og efnafræðilegs ójafnvægis.

Spurning: Í 1 Kor 1:27-28, hvers vegna valdi Guð heimskulega hluti þessa heims?

S: 1 Korintubréf 1:29-31 svarar þessu. Enginn mun geta státað fyrir framan aðra af því að hann varð kristinn vegna þess að hann var gáfaðri. Enginn mun geta státað fyrir Guði af því að hann skildi vegna meiri greindar sinnar.

Að vera "pedantískur" þýðir að afla sér þekkingar eingöngu í þeim tilgangi að afla sér þekkingar. Við þurfum að nálgast Krist, þjóna Honum og dýrka Hann betur; ekki bara læra til að læra. Eins og einn sagði: "Hann var hvorki gyðingur sem elskaði tákn né grikkur sem elskaði visku, heldur kristinn maður sem elskaði Frelsarann." Þó ekki allir Grikkir hafi verið svona, lagði grísk menning almennt áherslu á leit að visku. Þó svo að það hafi sín góðu atriði, gat það að gera leitina að visku að sjálfu markmiðinu í andstöðu við sannleikann hindrað mann í að upplifa dularfulla sannleikann í Guði. Sumir kunna að hafa meiri tilhneigingu til að vera pedantískir en aðrir.

Meiri greind gefur manni ekki meiri möguleika á að komast til himnaríkis. Í sumum tilfellum getur vitsmunalegur hroki hindrað mann í að viðurkenna að viska hans sé mjög lítil í samanburði við Guðs. Kristni er heillandi að því leyti að hún er nógu einföld fyrir barn til að skilja allt það mikilvæga, en jafnframt svo djúp að sá greindasti getur ekki vonast til að vita allt um óendanlegan Guð. Að taka Jesús til sín felur í sér að leggja allt sem þú átt í hendur, óháð því hversu vitur þú segist vera.

Á sama hátt sagði Jesús að erfitt væri fyrir ríkan mann að koma til Guðs í Matteusi 19:24; Markúsi 10:25; og Lúkasi 18:25. En í 1 Korintubréfi 1:26 stendur ekki að "engir" þeirra sem voru vitrir, voldugir eða ættstórir; heldur segir þar "ekki margir". Eins og ein rík ensk aðalskona orðaði það, var hún bjargað af bókstafnum "m".

Spurning: Í 1 Kor 2:1-7, þegar boðið er út, hver er munurinn á því að leiða með ræðu, með visku og bara með Jesú, og hvernig kemur "dulargátan" (mysteríið) inn í það í vers 7?

S: Kannski má draga það saman með því að spyrja sjálfan sig af hverju viðkomandi ætti að trúa. Ættu þeir að trúa fyrst og fremst vegna frábærrar ræðu minnar og þess að ég sigri þá í rökræðu og mælskufræði, eða ættu þeir að trúa vegna þess að ég veit svo mikið og hef útvegað þeim of mörg staðreyndir til þess að þeir geti ekki annað en trúað, eða vegna þess að Guð er að verka í hjarta þeirra og huga? Í báðum fyrstu tilfellunum, ættu þeir í grundvallaratriðum að trúa aðallega vegna "mín"? Þessi afstaða er óbiblíuleg: "Ef það á að takast, er það undir mér komið." Aðeins í síðasta tilvikinu er "það er undir Guði komið", og ég er bara tæki, með öllum mínum mistökum. Síðasta nálgunin er frelsandi, því þú heldur ekki að hjálpræði þeirra ráðist af þér; það ræðst af Guði. En afsökunin hverfur að við getum ekki deilt vegna þess að við tölum ekki vel eða vitum ekki öll svörin.

Í vers 6 sér Páll ennþá gildi í að nota visku, en jafnvel besta viskan er ekki staðgengill Guðs. En enginn okkar veit allt; Guð hefur ekki einu sinni opinberað allt sem við munum vita þegar við komum til himins. Svo óháð því hversu mikið maður veit, er trú okkar ennþá hulinn ráðgáta.

S: Í 1 Kor 2:3, sýnir þetta að Páll hafi fengið flogaköst, eins og Asimov's Guide to the Bible bls. 1047–1048 gefur til kynna?

A: Nei. Asimov byggir þetta eingöngu á því að Páll segir að hann hafi haft "boðbera Satans, til að plaga mig" (2 Korintubréf 12:7), og upplifunin á vegi til Damaskus gæti hafa verið flog. Sú staðreynd að Páll játaði að hann væri kvíðinn í 1 Korintubréfi 2:3 þýðir ekki að hann hafi fengið flog. Á vegi til Damaskus sáu hinir mennina einnig ljósið og heyrðu hljóðið, þó þeir skildu ekki röddina. Það þýðir ekki að þeir hafi allir fengið flogaköst. Tillaga Asimovs er í raun "fræðandi" í þeim skilningi að hún sýnir okkur hversu langt efasemdarmenn eru reiðubúnir að ganga, með örmjóu laginu, til að smána ritara Biblíunnar og Biblíuna sem orð Guðs.

Spurning: Í 1 Kor 2:3, ætti maður ekki alltaf að geisla af sjálfstrausti og vissu þegar hann kynnir fagnaðarerindið?

S: Ekki endilega, eins og 1 Korintubréf 2:3,7 sýnir glöggt. Páll prédikaði hér með ótta og skjálfta og nefndi dulargátuna í trú okkar. Páll var sjálfsöruggur á öðrum stöðum. En varanleg áhrif fagnaðarerindisins ráðast ekki af sjálfstrausti okkar, mælskubragði né greind, heldur af því að Guð vinnur í lífi hins einstaklings.

Spurning: Í 1 Kor 2:5, hver er munurinn á trú sem byggist á mannlegri visku og trú sem byggist á krafti Guðs?

S: Trú á annan mann sem þú getur séð virðist oft auðveldari en trú á Guð sem ekki er hægt að sjá. Trú getur aðeins orðið eins djúp og það sem hún beinist að. Hún mun ekki yfirstíga trú á mann, ef hún beinist eingöngu að þeim manni. Trú getur fallið þegar hún byggir á öðrum manni.

En trú þín á hinn óendanlega Guð getur vaxið og vaxið. Trú þín er ekki bara ein meinta mótsögn eða ein ósvarað spurning frá því að mistakast. Trúin á Guð hverfur ekki né dofnar þegar dauðlegur maður bregst.

Sp.: Í 1 Kor 2:6, er kenningin um sköpun Guðs ósamrýmanleg hugmyndinni um valdhafa þessa tíma, eins og Rudolf Bultmann taldi?

A: Nei. Þetta er aðeins ósamrýmanlegt einföldu sjónarhorni á sköpun Guðs. Guð er algjörlega fullvalda yfir öllu og Guð getur gert hvað sem hann vill. Ekkert kemur í veg fyrir að Guð kjósi, um tíma, að fela hluta af fullveldi sínu.

S: Í 1 Kor 2:8, hvernig gerðist það að allir stjórnendur þessa aldar skildu ekki Krist, þar sem Jesús kom áður en Heródes og Pílatus?

S: Jafnvel á tímum Páls höfðu nokkrir rómverskir valdhafar heyrt um Krist og kristna. Hins vegar er meining Páls sú að enginn þeirra þekkti Jesú fyrir hver hann raunverulega var. Sjá When Critics Ask bls. 449 og Haley's Alleged Discrepancies of the Bible bls. 358 fyrir viðbótarsvör.

Sp.: Í 1 Kor 2:9-10, vita trúuðir um hin miklu framtíðaratburði himinsins, eða ekki?

S: Okkur hefur verið sagt frá sumum hinum miklu hlutum himinsins, en okkur hefur ekki verið sagt allt, og við höfum ekki upplifað þau enn. Eins og segir í 1 Korintubréfi 13:12: "Nú sjáum við aðeins dimmt spegilmynd; þá munum við sjá augliti til auglitis. Nú veit ég að hluta; þá mun ég vita alla hluti, eins og ég er nú fullkomlega þekktur."

Auk þess var þessi vers sérstaklega dýrmætt fyrir kristna fyrir Níkeu; þetta er eitt af þeim versum sem þeir vitnuðu oftast í. Versið var vitnað 21 sinnum af 9 höfundum fyrir árið 325 e.Kr.

Spurning: Í 1 Kor 2:12-14, af hverju segir Páll hér að náttúrulegur maður geti ekki þegið hluti anda Guðs, þegar hann segir í Rómverjabréfinu 1:19-20 að Guð hafi gert sannleik sinn augljósan fyrir alla menn?

S: Rómverjabréfið 1:19-20 vísar til almennrar opinberunar, en 1. Korintubréfið 2:14 vísar til þekkingar á frelsun.

Almenn opinberun: Rómverjabréfið 1:19-20 vísar til sannleikans um tilvist Skapara, ósýnilegra eiginleika hans, eilífrar máttar og guðlegrar eðlis. Þetta er ekki nægileg þekking til að verða frelsaður, en maður gæti haldið að þetta væri nægileg þekking til að allir leituðu að því að kynnast þessum Skapara. Hins vegar er svo ekki. Rómverjabréfið 1:18 og 3:23 sýna að menn bæla sannleikann með illsku sinni, og Rómverjabréfið 3:9-20 fjallar ítarlega um hvernig enginn leitar Guðs af sjálfsdáðum. Almenn opinberun er fyrsta skrefið: maðurinn verður að fara lengra til að þekkja Guð persónulega. Hins vegar er maður dæmdur ef hann hafnar sannleikanum sem hann hefur fengið í gegnum almenna opinberun. Fólk getur gert þetta vegna hroka, óviljugt til að viðurkenna að það hafi haft rangt fyrir sér, eða vegna þess að það treystir meira á annað.

Rómverjabréfið 1:19-20 er hluti af stærra rökstuðningi sem Páll setur fram, að hver einasti maður sé sekur um synd og að við öll þurfum frelsara, Jesú.

Þekking á frelsun: 1 Korintubréf 2:14 heldur áfram og segir að hinn náttúrulegi maður geti ekki þegið það sem Guðs er; við þurfum að hafa anda Guðs. 1 Korintubréf 2:14 er hluti af stærra rökkerfi í 2. kafla 1. Korintubréfs um nauðsynlegt hlutverk anda Guðs í frelsun okkar og kristnum vexti.

Spurning: Í 1 Kor 2:12-16, hvernig breytir það sem við getum lært þegar við höfum anda Guðs?

S: Það getur breytt hlutum á að minnsta kosti fimm mismunandi vegu.

Sjálfsagi: að grafa í ritninguna og "námna" gull og demanta innan hennar.

Greind: Af öllum upplýsingum sem við fáum hjálpar Guð okkur að greina hvað er satt og hvað er ekki.

Sýn: Að sjá hluti sem augu okkar sjá ekki og skilja hugtök sem við getum ekki séð á jörðinni. Ímyndaðu þér fisk sem gæti skilið eitthvað af því hvernig það er að lifa á landi.

Uppljómun: Eins og blindur gagnrýnandi málverkanna, eða heyrnalaus gagnrýnandi tónlistarinnar, getur manneskja án anda aðeins farið svo langt.

Andinn gefur trúaðmönnum þekkingu og visku (þau eru ekki það sama), og greind, meðal annarra gjafa.

Stundum geta menn ekki lært eitthvað ekki vegna skorts á greind, heldur vegna skorts á grunnupplýsingum, eða vegna of mikilla rangfærslna.

Spurning: Í 1 Kor 3:1-2, hver er munurinn á kristnum "mjólkurkennslum" og kristnum "föstum fæðukennslum"?

Mjólk heldur ekki aðeins ungabörnum á lífi, heldur gerir hún þeim kleift að vaxa og verða stærri og feitari ungabörn. En þau þurfa þéttari fæðu og meira prótín til að vaxa enn frekar. Nautakjöt, kjúklingur, svínakjöt eða annað prótín ætti ekki að gefa ungabörnum; það er of erfitt fyrir þau að melta. En smá kjöt eða prótín ætti að kynna fyrir eldri ungabörnum til að byrja þau á meltingu þéttari fæðu.

Á sama hátt ættu ungkristnir að vera rótgrónir í sáluhjálp sinni, hverjir þeir eru í Kristi og hvernig eigi að eyða tíma með Guði og Orði hans. En ekki hætta þar. Þeir þurfa einnig föstu fæðuna um hvernig líf þeirra eigi að breytast til að verða líkara Kristi og skilning á erfiðari umræðuefnum, svo sem þrenningunni, holdtökunni og endatímanum.

Þegar þú skoðar textabrot eru fjórar spurningar sem þú getur spurt til að fá meira af föstu fæðunni.

1) Hvað kennir þetta okkur um Guð?

2) Hvað kennir þetta um Guðs fólk?

3) Hvað kennir þetta mér um mig?

4) Hvernig vill Guð að ég geri hlutina öðruvísi núna?

(Þessar spurningar eru úr prédikun eftir Richard Kerry 17. mars 2019)

Spurning: Í 1 Kor 3:1-2, hvers vegna vaxa sumir nýir kristnir en aðrir ekki?

S: Þeir kunna að vera ómeðvitaðir um að þeir eigi að vaxa eða sjá ekki þörfina á því. Jesús sagði líkinguna um fjórar jarðvegsgerðir í Matteusi 13:1-23; Markúsi 4:1-20; Lúkasi 8:4-15. Í henni er tilgangur fræjanna að vaxa og bera uppskeru. Uppskeran getur verið 100, 60 eða 30falt það sem sáð var. Ein helsta ástæða þess að við erum enn á jörðinni er að framleiða uppskeru. Í Jeremía 29:11 talar Guð um áætlanir sínar fyrir okkur. Í stað þess að gera okkar eigin áætlanir skulum við reyna að framkvæma áætlun Guðs fyrir okkur.

Spurning: Í 1 Kor 3:3, hvað er vænting Páls hér?

A: Páll er ekki einungis að skipa þeim að hafa ekki öfund og rifrildi meðal kristinna manna. Heldur gerði Páll ráð fyrir að þeir væru orðnir nægilega þroskaðir kristnir menn til þess að engin rifrildi né öfund væri meðal þeirra.

Öfunda er einn af rótarástæðum rifrildis, en þau eru samt tvö aðskilin fyrirbæri. Öfunda er óhamingjusamt tilfinning þegar þú sérð einhvern annan ná árangri eða standa sig vel. Öfunda tengist syndinni girnd, þar sem þú óskar þess að þú hefðir árangurinn í stað þeirra. Rifrildi getur skapast þegar þú grípur til aðgerða til að reyna að ná árangrinum fyrir þig í stað þeirra.

Gegn eymni er að átta sig á því að við erum öll í sama liði; sem bræður og systur í Kristi eigum við að vera "stuðningsmenn fjölskyldunnar" og hvetja hana áfram. Það er erfitt að öfunda einhvern af árangri hans þegar þú biður fyrir hans árangri. Gegnueitur við rifrildi er að gera sér grein fyrir því að samband kærleika við viðkomandi er mikilvægara en smámál. Geymdu ágreininginn þinn eingöngu fyrir það sem skiptir máli og gefðu eftir í smámálunum.

En við getum ekki búist við því að kristnir menn séu fullkomnir, hvorki fornu né nútíma. Páll og Barnabas áttu harða deilu um það hvort taka ætti Markús með í sendiferðina í Postulasögunni 15:37-39.

Spurning: Í 1 Kor 3:5 bendir Páll á að þjónar Krists, þar á meðal hann sjálfur og Apollós, eigi ekki að vera gerðir að goðum. Hvernig geta kristnir menn í dag villst á því að gera aðra að goðum?

S: Ef hinn aðilinn hefur rangt fyrir sér í einhverju, þá ef trú þín hvílir á þeim, munt þú falla í sömu villu, í stað þess að rannsaka ritninguna sjálfur. Ef þú leggur trú þína á annan mann, hvort sem það er meðvitað eða ómeðvitað, þá getur trú þín fallið þegar sá maður fellur. Þegar þú deilir með öðrum, ertu þá að segja frá því hve mikill Guð er, eða hve mikill sá annar er? Jafnvel besti kristni maðurinn sem þú þekkir er langt frá því að vera eins og Kristur, sem við erum kölluð til að stefna að í þessu lífi. Setjið engan sem syndgar eða er ekki fullkominn á hásæti, því við öll syndgum og erum ófullkomnir.

Sp.: Í 1 Kor 3:5, hvaða leiðir eru til að koma í veg fyrir að aðrir, hvort sem um kristna eða ókristna er að ræða, setji þig á hásæti?

S: Vertu opinn og gagnsær og láttu í ljós að þú ert ekki fullkominn. Gakktu úr skugga um að þú vísir þeim til Krists til að hlusta á, en ekki óvart til sjálfs þín. Þegar fólk segir hluti sem setja þig á hásæti, leiðbeindu því að horfa hærra en þig og út fyrir þig, til Guðs.

S: Í 1 Kor 3:11, er Jesús undirstaðan, eða eru postularnir og spámennirnir undirstaðan í Ef 2:20?

A: Þó að gríska orðið fyrir grunn, themelion, sé það sama í báðum versunum, gerir Efesusbréfið 2:20 tvær merkingar orðsins "grunnur" skýrar. Postularnir og spámennirnir eru hornsteinninn, sem hvílir aftur á hinn eina hornstein Jesú.

Rétt eins og hús sem byggt er á súlum og bjálkum hvílir á allri undirstöðu sinni, en húsið og bjálkarnir hvíla á súlunum, hvílir kirkjan á undirstöðu postulanna og spámannanna, sem hvílir á hornsteini undirstöðunnar, Jesú.

F: Í 1 Kor 3:12-15, verða kristnir menn dæmdir?

A: Við "dóm hins mikla hvíta hásætis": ekta kristnir menn eru ekki dæmdir; þeir eru sýknaðir því að þeir eru huldir blóði Krists. Þú getur lesið um þetta í Opinberunarbókinni 20:11-15 og í líkingunni um sauði og geitur í Matteusi 25:31-46.

Sumir kristnir segja að þessi tvö vers vísi til sama dómsins en aðrir segja að um aðskilda dóma sé að ræða. Aðskildir dómar myndu gefa í skyn að trúaðir séu ekki viðstaddir Hvíta hásætið við hinn mikla dóm, eins og fram kemur í The Complete Book of Bible Answers bls. 276–277. R.C. Sproul í Now That's a Good Question bls. 501–502 segir að bæði trúaðir og vantrúaðir muni standa fyrir hinum síðasta dómi. Óháð því hafa trúaðir ekkert að óttast við dóm hins mikla hvítu hásæti.

Í hinni svokölluðu "bema-sætisdómi" fá kristnir himneska umbun fyrir verk sem unnin eru af réttri hvatningu. Þú getur lesið um þetta í 1. Korintubréfi 3:11-15 og 2. Korintubréfi 5:10. Kristnir kalla þetta gjarnan "bema-sætisdóm", því að í grískum lögum sat dómari á bema-sæti (eða réttara sagt dómbekk).

Spurning: Styður 1 Kor 3:13-15 kaþólsku kenninguna um hreinsunareld?

A: Nei. Það virðist aðeins styðja það ef einhver ruglar saman

1) Prófun verka vs. sársaukafulla hreinsun trúaðra

2) verkið vs. trúmanninn sem gengur í gegnum eld

Kaþólskur maður gæti (réttilega) svarað því til að tilvísun þessa verss um að láta verk trúaðs manns ganga í gegnum eld til prófunar útiloki ekki einnig eldprófraun til hreinsunar fyrir trúaðan mann. Hins vegar, þar sem þetta er eina versið í allri Biblíunni sem kaþólikkar nota til að styðja hreinsunareldinn (nema 2 Maccabees 12:46 í kaþólsku apokrýfubiblíunni), er engin önnur stoð fyrir þessari utanbiblíulegu uppfinningu.

Auk þess segir 2. Pétur 1:11 að við munum hljóta "ríkulega móttöku" í hið eilífa konungsríki, ekki "hlýlega" móttöku. Hebrearbréfið 10:2,16-19; 9:14 sýnir að Jesús er sá sem hreinsar okkur.

Kannski ef þú trúir á hreinsunareldinn gæti þessi ad hominem-rök gegn kaþólíkum hjálpað þér að sannfærast um hina hliðina.

1. Kaþólskir hafa kennt að tími látins manns í hreinsistöðinni geti styttst ef lifandi manneskja biður fyrir hann eða leggur fram fjárframlög til kirkjunnar. Þannig eru til leiðir til að stytta tíma manns í hreinsun elds hreinsistöðvarinnar.

2. Kaþólskir kenna að þeir sem klæðast sérstökum klæðum, sem kallast skapular, verði leystir úr hreinsunareldinum innan viku, því María heimsækir hreinsunareldinn einu sinni í viku og leiðir út alla sem bera hann. Ef öll syndir þeirra væru hreinsaðar með eldi, myndu þeir ekki þurfa sérstaka hjálp Maríu. Sérstaka hjálp Maríu hefur hreinsandi kraft. Þess vegna er eldur hreinsunareldsins ekki nauðsynlegur til að hreinsa allar syndir, ef einhver á himni hefur hreinsandi kraft í stað eldsins.

3. María er ekki ein í hreinsandi getu. Jesús "hreinsar" okkur öll, samkvæmt 1. Jóhannesarbréfi 1:7,9; Hebreum 9:14,22; 10:2,16-19. Þar sem Jesús hefur þegar lofað þessu, þurfum við aðeins að treysta hreinsandi krafti hans. Þess vegna er óþarfi að treysta á Maríu og hreinsunareldinn, ef Jesús hefur þegar lofað að sjá um allt.

Spurning: Í 1 Kor 3:16-17, hvernig eru hinir sönnu kristnir menn musteri Guðs?

S: Yfirborðsleg lesning virðist gefa til kynna að líkami trúmanns sé hof Guðs. Þó að það sé satt, þá er það ekki það sem þessi vers er að segja. Allir fornafnin eru í fleirtölu (ye eða ya'll) en orðið hof er í eintölu. Því, eins og Believer's Bible Commentary, bls. 1756, leggur áherslu á, er raunveruleg merking þessa vers að við öll saman séum eitt hof Guðs. Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 579–581 fyrir frekari umfjöllun.

Spurning: Í 1 Kor 3:18 og Jak 1:26, hvaða að minnsta kosti tíu tegundir af sjálfblekkingu eru til, jafnvel meðal kristinna manna?

S: Kristnir menn og aðrir geta haft rangar hugmyndir um sumt, eða réttara sagt haft rangar forgangsröðanir.

Ranghugmyndir

Ranghugmyndir um sannleikann: Kristnir menn munu ekki afneita grundvallaratriðum, svo sem fæðingu Maríu meyjar, dauða Jesú fyrir syndir okkar, holdlegu upprisu Jesú frá dauðum o.s.frv., því ef þeir gera það, þá eru þeir ekki sannir kristnir menn. En kristnir geta haft rangar hugmyndir um mikilvægar aukaatriði, svo sem skírn, Drottins kvöldmáltíð, endatímann, framtíðarstefnu/fyrirframstefnu, apokryfubækurnar, "einusinni frelsaður – ævinlega frelsaður", boðunarhætti, úthlutunarkenningu/sáttmálakenningu, gyðinga í guðlegum áætlunum, andleg gjafir, aldur jarðar, sköpunarkenningu/guðstrúarþróun, Kalvínismi/Arminíanismi, miðlægt þekking Guðs, óaðfinnanleiki/ófeilnileiki, altarköll/endurlífgunarfundir, hvíldardagur/sunnudagur, að vera hermaður, kvenidiaknar o.s.frv.

Kristnir geta leitað sannleikans af smámunum eða fræðilegum ástæðum, í stað þess að vilja upplifa Guð meira og þjóna Honum betur. Þú ættir að vilja vita allt sem Guð vill að þú vitir, og þú ættir að óska þess að vita ekki það sem Guð vill ekki að þú vitir.

Ranghugmyndir um forsjá Guðs: Sumir kristnir hafa haldið að þegar þeir komi til Krists muni Guð vernda þá fyrir allri þjáningu. Eða að Guð muni gera þá ríka, eða að þeir muni ætíð njóta góðrar heilsu.

En við þurfum ekki að hafa áhyggjur af því að Guð muni sjá fyrir okkur. Þar sem Guð sér jafnvel fyrir liljum vallarins, mun hann sjá um okkur samkvæmt Matteusi 6:28-29 og Lúkasi 12:22-23.

Stundum gleyma trúmenn að þeir hafi verið hreinsaðir frá syndum sínum samkvæmt 2. Pétursbréfi 1:9. Við erum hreinsuð og í stað þess að berjast gegn syndinni sjálf þurfum við að muna að nýta okkur hreinsandi mátt Guðs sem hann hefur gefið okkur í gegnum Heilagan Anda sinn.

Blekknir af vonbrigðum: Ef við elskum Guð eins og við eigum að gera, hlýðum Honum og þjónum Honum, þá teljum við að við getum gert ráð fyrir að við munum ná árangri og muni ekki lenda í vonbrigðum eða vandamálum. En af hverju ættum við að gera ráð fyrir því, þegar það var ekki einu sinni satt um Pál? Páll hafði opinn dyr til að prédika í Troas í 2 Korintubréfi 2:12-13, en hann var órólegur í huga vegna áhyggna af Títusi.

Blekknir um heiminn: Þeir geta litið á heiminn sem vin sinn. Eða þeir geta litið á hann sem eitthvað sem þeir eigi að yfirgefa og flýja. Við megum ekki yfirgefa fyrstu kærleika okkar, eins og Opinberunarbókin 2:4 varar efeskukirkjuna við.

Villtir um sjálfa sig: Þeir geta metið sig og störf sín hærra en þeir eiga að gera. Þeir geta trúað því að Guð telji þá sérstakari en aðra vegna þess að þeir gera meira. Annars vegar geta þeir hugsað að það sem þeir gera á jörðinni skipti engu máli. Þeir geta trúað því að Guði sé ekki sama um þá. Eða þeir geta trúað því að Guð líki ekki vel við þá vegna þess að þeir gera ekki mikið sem sést. Þú ert aldrei of stór til að vera þjónn. Og svo lengi sem þú ert stærri en lilja, ert þú aldrei of lítill til að Guð sjái sérstaklega um þig.

Stundum getur kristinn maður sem hefur unnið mikið fyrir Guð hvílt sig á fyrri verkum sínum og haldið að hann þurfi ekki að fylgja Guði jafn náið eða þjóna Honum jafn vel núna, vegna þess sem hann gerði í fortíðinni. En ættir þú ekki að vilja sýna Guði ást þína núna?

Blekkur um aðra: Á alla þá vegu sem maður getur blekkt sig um sjálfan sig getur hann einnig blekkt sig um aðra. Hann getur metið einhvern of hátt og sett hann á hásæti. Eða hann gæti litið niður á annan trúaðan bróður vegna þess að hann telur að hann geri ekki mikið. Við eigum ekki að hafa áhuga á að vera yfir öðrum eða betri en aðrir; við eigum að hafa áhuga á að þóknast Drottni okkar.

Villuleiddur um synd: Fólk getur haft þá ranghugmynd að "syndin muni gera hlutina betri". Skammtímalega getur það virst satt, en til lengri tíma gerir syndin aldrei hlutina betri. Allt sem þú gerir er sýnilegt Guði; margt sem þú gerir er einnig sýnilegt englum og djöflum. Gakktu úr skugga um að þú gerir ekki hluti sem þú vilt ekki að séu sýnilegir. Fólk getur hugsað: "Synd hefur aðeins áhrif á mig sjálfan." Hins vegar getur synd haft áhrif á alla sem vita af synd þinni og aðra líka.

Rangar forgangsröðun

Verki Guðs: Hvað hefur þú að gera sem er mikilvægara en að þjóna Guði? Ef þú vanrækir eða gefur aðeins afgangs tíma til að þjóna Guði, skaltu ekki búast við blessun Guðs meira en þeir gerðu í Hagríki 1. Guð gæti tekið þig heim til himna núna. Svo af hverju ertu enn hér? Guð hefur nokkur verkefni fyrir þig.

Fjölskyldan þín: Verki Guðs er ekki einungis að boða fagnaðarerindið, hjálpa öðrum og sinna verkefnum. Jafn mikilvægt er að vera til staðar. Það krefst markvissrar og íhugunarfullrar vinnu að vera góður eiginmaður, eiginkona, móðir, faðir, sonur eða dóttir, systir eða bróðir, amma eða afi, eða tengdafaðir eða tengdamóðir. Fjöldi kristinna manna, virkra í þjónustu, hafa eyðilagt fjölskyldulíf sitt vegna vanrækslu á að verja tíma í þá. Viltu þjóna Guði vel? Þú gerir það ekki ef þú gerir þetta ekki vel líka.

Vinir þínir: Allur tími þinn ætti ekki að fara í vini, en þú ættir að skara fram úr sem vinur á tvo vegu. Þú getur hjálpað vinum þínum að verða frelsaðir eða að standa styrkir í Drottni. Í öðru lagi geturðu hlustað á guðhrædda vini og lært af þeim. Þú getur verið sterkari gegn freistingu, þar á meðal örvæntingu, ef þú átt guðhrædda vini til að deila lífi þínu með. En veldu vini þína skynsamlega. Vinir geta dregið þig niður, freistað þig og truflað þig líka. Það er enn betra ef þú og vinir þínir vinnið saman að verki Guðs, og ef þeir eru líka vinir maka þíns og annarra fjölskyldumeðlima.

Aðdráttarafl heimsins: Þú getur verið afvegaleiddur, ekki bara af illum hlutum, heldur líka af öllu tómlegu í heiminum. Einn höfundur sagði að samfélag okkar væri "að skemmta sér til dauða". Íþróttir, náttúra, kvikmyndir, verslun, veitingastaðir og menningarviðburðir eru ekki slæmir í sjálfu sér, en ef þeir taka of mikinn tíma og koma í veg fyrir að þú setjir rétt forgangsröðun, þá hafa þeir orðið rangir fyrir þig.

Aðdráttarafl syndarinnar: Gríðarlegur tími fólks fer í sjónvarp og afþreyingu, í að elta rómantísk sambönd, að verða ölvað (sem og í höfuðverkinn á eftir) og gráðgi. Ef þú gætir flutt frá fjölskyldu þinni, yfirgefið alla vini þína og verið í þeirri stöðu að þú gætir aðeins þjónað Guði takmarkað, til að tvöfalda launin þín í eitt eða tvö ár, myndir þú gera það? Enn mikilvægara, myndi Guð vilja að þú gerðir það?

Það eru sennilega fleiri leiðir til sjálfsblekkingar en þetta. Reyndar er það ógnvekjandi hversu margar leiðir það eru. Enn ógnvekjandi er að fólk geti réttlætt hverja og eina þessara leiða sem góða eða að minnsta kosti "Guð skilur það". Einasta vonin sem við höfum til að forðast allt þetta er að vera nálægt Guði í bæn, dvelja í orði hans og hlusta á ráð guðhræddra vina okkar.

Spurning: Í 1 Kor 3:19, af hverju vitnaði Páll sem sönn ritningu í orð Elífaz í Jób 5:13, þar sem Guð sagði að Elífaz hefði ekki talað rétt um Guð í Jób 42:7?

Svar: Í Job 42:7 segir ekki að hvert orð sem Elífas talaði hafi verið rangt. Nánar tiltekið talaði Elífas rangt þar sem hann gerði ráð fyrir að Guð myndi ekki láta mótlæti dynja yfir saklausa. Hins vegar var almennt viðurkennt að Elífas hefði rétt fyrir sér þegar hann sagði að Guð "tæki vitringana í eigin snjallmennska".

Hvort þessi kenning var fyrst gefin í gegnum Elífaz, eða hvort Elífaz hafi lært hana af guðhræddum manni sem kenndi honum, er óþekkt, en það skiptir engu máli. Meginatriðin eru

1. Þetta er sannleikur um Guð.

2. Þetta var skrifað í Gamla testamentinu sem Jesús, Gyðingar og fyrstu kirkjan viðurkenndu.

3. Páll var einfaldlega að segja að þetta væri sannleikur skrifaður í Ritningunni. Páll hafði rétt fyrir sér.

S: Í 1 Kor 3:21-22, hvernig er þetta "yfirlit yfir eignir barns Guðs"?

S: Það inniheldur kennarana sem við þurfum, allt sem við þurfum varðandi líf okkar, og jafnvel allt sem við þurfum um að "dauða vel" fyrir Guð. Það inniheldur það sem við þurfum núna og það sem við munum þurfa í framtíðinni. Hins vegar inniheldur það ekki endilega allt sem við viljum.

S: Í 1 Kor 4:1, hvað er óvenjulegt við gríska orðið fyrir þræl hér?

S: Það eru fjögur grísk orð yfir þræl:

doulos (1401) - almennt orð yfir þræl eða þjón. Það er algengasta orðið sem notað er um þjón.

diakonos (1249) - úr því fáum við orðið "dìakon"

huperetes / (fleirtala) hyperetas (5257) – kemur af orðinu "að róa", þýðir bókstaflega róðraverð á seglbáti. Getur einnig þýtt umsjónarmaður, undirdári, þjónn, embættismaður eða þræll. Skylt orð, hypereteo, þýðir að vera undirdári.

pais (3816) – barn sem er þræll eða þjónn.

Annað orð, oikonomous (3623), þýðir ekki raunverulega þræll heldur umsjónarmaður. Í 1 Korintubréfi 4:1 notaði Páll huperetas um sjálfan sig og aðra samstarfsmenn. Þetta er eina staðið þar sem Páll notaði þetta orð.

Sp.: Í 1 Kor 4:1-3, ólíkt venjulegum þræli, er umsjónarmanni treyst til að gæta og sinna ákveðnum hlutum. Hver er munurinn í kristnu lífi okkar á því að vera þræll Krists og að vera umsjónarmaður Krists?

A: Almennt eiga þjónar einfaldlega að gera það sem þeim er sagt. Yfir þeim er venjulega eftirlit, stundum vegna þess að þeir munu ekki vinna hart nema þeim sé fylgst með, en stundum einfaldlega vegna þess að ávallt þarf að hafa eftirlit með þeim. Forráðamenn eru eins og Jósíf, eða eins og þrír þjónar í líkingunni um talenturnar. Ekki er mikið eftirlit með þeim; í raun er búist við að þeir sýni frumkvæði. En þótt ekki sé fylgst með þeim í verkum þeirra, eru niðurstöðurnar vandlega skoðaðar. Héldu þeir traustinu sem þeim var sýnt? Tóku þeir til sín það sem þeim átti ekki að taka? Nõstu þeir fram, eða reyndu að framkvæma, það sem krafist var af þeim?

Við erum ekki bara þjónar Krists, heldur líka umsjónarmenn Krists. Það snýst ekki bara um hvort við gerðum þetta eða gerðum ekki hitt. Það snýst ekki bara um hvort við elskuðum Guð mikið eða lítið. Það snýst líka um hvort við sýndum kærleika Guðs í lífi okkar með því hvernig við hugsaðum um börnin, aldraða fjölskyldu og undirmenn. Hvaða áhrif höfðum við á maka okkar og samstarfsfólk?

Ef trúfari maki þinn á að fá mikla umbun í himninum vegna þess að hann þurfti að þola þig og fylgja Kristi þrátt fyrir þig, þá er þar alvarlegt vandamál!

Spurning: Í 1 Kor 4:3-5, hvaða rangar leiðir gætu kristnir menn farið til að dæma aðra eða dæma fyrir ákveðinn tíma?

S: Í 1 Korintubréfi 12:10 er að greina anda andlegt gjafmál; að dæma aðra er það ekki. Við getum séð hvað er rétt og rangt; hvað er biblíulegt, hvað er gegn Biblíunni, sem og hvað er utan Biblíunnar (eins og tuggum eða að leysa algebru). Kristnir geta rekið óiðrunandi syndara úr kirkjunni. En að dæma ekki aðra og að dæma ekki hluti fyrir ákveðinn tíma fara í raun saman. Mun viðkomandi að lokum koma til Krists? Mun hann iðrast síðar? Guð veit, en ekki við.

Ein ástæða þess að við getum ekki dæmt um þessi mál er sú að við erum ekki góð í því. Við erum ekki betri en ef við hefðum í Postulasögunni 7 reynt að dæma hvað myndi gerast við Sáúl frá Tarsus, eða strax eftir Davíð og Gólíat hvað Davíð myndi gera síðar.

Önnur ástæða er sú að það er að niðurlægja hinn einstaklinginn. Annar trúmaður er ekki þjónn þinn; hann er Guðs. Guð veit hvernig á að dæma fólk, en við vitum það ekki, en Guð hefur einnig rétt til að dæma aðra, en við höfum það ekki. Er vantrúaður einn af hinum útvöldu sem að lokum mun verða frelsaður, eða mun hjarta hans aldrei opnast og er hann einn af hinum hafnuðu? Við höfum enga hugmynd. Svo ef við köllum vantrúaða hafnaða, erum við hrokafullt að segja að við vitum með vissu um eilíft örlög þeirra og hvort þeir muni nokkurn tíma iðrast eða ekki.

Spurning: Í 1 Kor 4:3, hvernig dæmdi Páll ekki sjálfan sig?

S: Páll dæmdi sig ekki samanborið við aðra, og Páll reyndi ekki að giska á hvaða umbun hann myndi fá á himni. Páll kannaði hins vegar eigið líf til að ganga úr skugga um að hann væri hvorki óviljandi né viljandi að missa markið í leit sinni að því að vera kristur.

S: 1 Kor 4:3, af hverju dæmdi Páll sig ekki, þar sem hann sagði að við ættum að prófa okkur sjálf í 2 Kor 13:5?

S: Þetta eru mismunandi grísk orð. Í 1 Korintubréfi 4:3-4 er notað anakritho / anakrinun (að dæma), en í 2 Korintubréfi 13:5 er notað gríska orðið peirazete (Strong's Concordance 3985), sem betur er þýtt sem kanna.

Sp: 1 Kor 4:5 notar óvenjulega setningu hér: "sem er falið (krypta) í myrkrinu". Hvaða mismunandi hlutir eru falnir í myrkrinu sem þarf að iðrast? Hvað ætti umfang opinberrar játningar að vera?

S: Allt sem þú vildir ekki að Guð, englum eða öðrum trúaðmönnum sæju, ættir þú ekki að gera. Áður en þú syndgar, hugsaðu um hvernig þú ætlar að útskýra þetta þegar þú ert á himni. Umfang opinberrar játningar ætti að vera í samræmi við vitneskju um syndina. Ekki þarf að tilkynna játningu syndar til þeirra sem vissu ekki af henni; en þeir sem vissu af henni ættu að vita af játningunni og iðruninni.

Ef þú vilt vera ofurkristinn, ættir þú ekki að láta "krypta-night" hafa áhrif á þig.

S: Í 1 Kor 4:6; Orðskv. 30:6 og 5M 4:2, hvað þýðir það að "ekki fara út fyrir það sem skrifað er"?

S: Þetta er endurtekning á svari um Orðskvæði 30:6.

Það er ekki aðeins heimskulegt heldur syndarlega hættulegt að segja "Guð sagði svona" þegar Guð sagði það ekki. Það er í lagi að tjá eigin skoðun eða túlkun, svo fremi sem það er skilið sem ekki orð Guðs. Gyðingar höfðu þann sið að standa þegar þeir lásu orð Guðs en setjast þegar þeir útskýrðu það. Þannig gátu menn séð hvar orð Guðs endaði og mannleg túlkun hófst.

Þegar fólk bætir hreinlega við orð Guðs, eða kveðst upp á að mannleg túlkun sé sannleikur Guðs, geta menn haldið að orð Guðs hafi brugðist ef mannlegu orðin reynast röng. Þetta þýðir ekki einungis "ekki bæta falsi við það sem Guð skrifaði", heldur einfaldlega "ekki bæta neinu við það sem Guð skrifaði". Þó kristnir séu ósammála um margar kenningar (og það er í lagi), byggjast margar ókristilegar deilur á því að fólk segi að eitthvað sé orð Guðs, þegar röksemdafærsla þeirra er í raun ekki tilgreind í ritningunni. Til dæmis,

1. Hvenær ætti fólk að skírast?

2. Mun Kristur koma fyrir, á meðan eða eftir þjáningartímabilið?

3. Hvernig eru brauðið og vínið líkami og blóð Krists?

4. Hvaða nákvæmlega frelsi hafa menn?

5. Er Guð tímalaus, innan tíma, eða bæði?

Þar sem sumir kristnir trúa hverri hugsanlegri skoðun, verða sumir þeirra því að hafa réttan skilning á þessum málum. Ef kristinn maður heldur hins vegar að Biblían styðji hans eða hennar skoðun á þessu, þá jafngildir hann mannlegri skoðun Guðs orði. Það er ekki gott að gera, jafnvel þó mannlega skoðunin sé í raun rétt.

Spurning: Í 1 Kor 4:8-21 virðist Páll vera þreyttur á Korintumönnum, hegðun þeirra, smávægilegum deilum og hroka. Hvað eigum við að gera þegar við verðum pirruð á öðrum kristnum?

S: Það eru fimm atriði.

1. Mundu að stundum gæti Guð líka verið mjög óánægður með hegðun okkar.

2. Við eigum ekki að dæma þjón annars (Rómverjabréfið 14:4).

3. Biðjið fyrir þeim og biðjið um þolinmæði og meiri kærleika fyrir ykkur sjálf.

4. Guð gæti leitt þig til að tala við þá með áminningu, leiðréttingu eða hvatningu, en alltaf af kærleika.

5. Ástin getur hljómað blítt, en sönn ást getur líka verið óbilandi ströng og hörð.

Spurning: Í 1 Kor 4:9, hvað felst í því að Páll talar hér um skrúðgöngu?

A: Límingar voru sjaldgæfur en fréttnæmur hluti af lífi fornrómverskra. Þegar rómverskur herforingi vann mikilvægan stríð var haldin sigursgöngu til heiðurs honum sem hann leiddi í Róm. Í göngunni gengu margir fangar hans í járnum. Mild sagt, reynsla Páls sem postula gerði hann færann til að auðveldlega tengja sig við slíka fanga. Páll var að bera reynslu sína saman við sjálfsánægju Korintubúa.

S: Í 1 Kor 4:10, viðurkenna kristnir menn að trúa Páli, sem lýsir sjálfum sér sem fífl?

A: Við trúum ekki á Pál, heldur trúum við á Jesú, sem vissi hvað hann var að gera þegar hann skipaði Pál sem postula sinn. Páll átti ekki bara við að viska hans væri fávitaháttur í samanburði við Guðs visku, heldur áttaði hann sig á að allra viska væri fávitaháttur í samanburði við Guðs visku. Hins vegar hélt Páll einnig því fram að tal hans væri Guðs viska, sem ekki væri af þessum heimi, í 1 Korintubréfi 2:6-7.

S: Í 1 Kor 4:15, hvers vegna ættu Korintubúar að telja Pál föður sinn, þar sem Jesús sagði í Mt 23:9 að kalla engan mann föður sinn?

S: Þeir ættu ekki, og gerðu það ekki, að kalla Pál föður. Páll er einfaldlega að gefa dæmi um hvernig hann varð eins konar faðir þeirra með því að kynna þeim fagnaðarerindið. Á svipaðan hátt kallar Páll Filippíumenn hluta af krónu sinni í Filippíbréfinu 4:1.

S: Í 1 Kor 5:1, af hverju svipti Páll manninn samfélagi en ekki konuna? Var þetta tvískinnungur?

S: Ef þau voru bæði meðlimir kirkjunnar, hefðu þau bæði átt að vera rekin út. Þó ritningin þegi um konuna, gæti Páll hafa ekki sagt neitt um hana vegna þess að hún hélt aldrei fram að hún væri kristin.

Biblíuþekkingarritskýringin: Nýja testamentið, bls. 514, hefur áhugaverða hliðargrein. Maður sem átti kynmök með móður sinni eða stjúpmóður var ekki aðeins að brjóta lög Gamla testamentisins (3. Mósebók 18:8 og 5. Mósebók 22:30), heldur var það einnig gegn rómverskum lögum (Cicero Pro Cluentio 6:15 og Institutiones Gaii 1:63).

Gríska textinn gefur til kynna að þetta hafi ekki verið stöðug aðgerð. Við vitum ekki fyrir víst hvernig kirkjan í Korntú reageraði á þessa synd. Kannski var það stolt af því að þola það sem þau litu ranglega á sem "frelsi sitt í Kristi", eins og Believer's Bible Commentary, bls. 1759, bendir á. Eða kannski vildu þau hunsa slík vandamál sem komu upp. Eða kannski þoldu þau það ekki hjá sumum, en létu aðra, sem gáfu eða þjónuðu mikið, vera undantekningu. Við vitum það ekki, en hvað sem það var var það synd af hálfu kirkjunnar. Kirkjan ætti að syrgja og grípa til aðgerða til að reka þann meðlim sem iðraðist ekki þessa syndar. 1. Korintubréf 5:9-12 segir að við eigum ekki að dæma þá sem eru utan kirkjunnar, heldur reka þá sem gera það innan hennar.

Spurning: Í 1 Kor 5:5, hvað þýðir það að "afhenda þennan mann Satan til tortímingar holdinu"?

S: Þegar annað hvort kristinn maður eða ótrúaður veit hvað er rétt og neitar að fylgja því, er þessi bæn "síðasta úrræði" til þess að Guð afhendi viðkomandi líkamlegum þjáningum frá Satan í þeim tilgangi að aga hann.

Maður gæti tekið eftir því að þrátt fyrir opna uppreisn Satans gegn Guði kýs Guð enn að nota Satan sem tæki til aga og refsingar. Eins og einn kristinn maður orðaði það, er Satan óviljugur þjónn hins hæsta Guðs.

S: Í 1 Kor 5:7, hvað var markmiðið með því að meðhöndla syndina eins og ger?

S: Á tímum Gamla testamentisins var þeim einu sinni á ári gert að fjarlægja allt súrdeigið úr heimili sínu. Þeir þrifuðu tæki til brauðgerðar. Þeir notuðu lampa til að leita að öðru súrdeigi. Að lokum báðu þeir: "Ó Guð, ég hef hreinsað allt súrdeigið úr húsinu mínu, og ef einhver súrdeig er sem ég veit ekki um, þá kasta ég því einnig út af öllu hjarta." Þetta lýsir gaumgæfni og alvarleika sem við eigum að beita til að losa líf okkar við synd. Sjá Believer's Bible Commentary, bls. 1760, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í 1 Kor 5:9, er þetta sönnun þess að fyrri bréf hafi verið sent Korintumönnum?

S: Íhaldssamir kristnir fræðimenn hafa þrjár skoðanir.

1. Glatað bréf: Þetta vísar til eldri bréfs sem Guð taldi ekki þörf á að varðveita sem ritningu. Ekki allt sem Páll skrifaði þurfti að vera ritning.

2. Varðveitt í 2. Korintubréfi: Þetta vísar til eldri bréfs sem er varðveitt sem brot í 2. Korintubréfi, sem gæti verið varðveitt innan 2. Korintubréfs 1–9.

3. Engin fyrri bréf voru skrifuð. Páll notaði aorist-tímabilið í grísku, sem getur vísað til þess sem hann er að skrifa hverju sinni. Dæmi um að Páll noti aorist á nákvæmlega þennan hátt er í 1 Korintubréfi 9:15. Stuðningur við þessa skoðun er algert þögn í frumkirkjunni um nein fyrri bréf.

S: Í 1 Kor 5:9-13, hvernig ætti kirkjuvald að vera beitt?

S: Kirkjuvísun er stundum nauðsynleg sem form harðrar ástar, framkvæmd til hagsbóta kirkjunnar, heimsins og syndarans sjálfs. Eins og Believer's Bible Commentary (bls. 1760–1761) bendir á, er kirkjuvísun ekki markmið í sjálfu sér heldur tæki. Hún hefur þrenns konar tilgang. Markmiðið er að vekja upp saknæma trúmanninn og sýna honum að slíkt sé ekki þolað. Það er til að vernda aðra meðlimi kirkjunnar fyrir því að þeir hermi eftir slæmu fordæmi hans eða hennar. Það er til að sýna heiminum að þetta er ekki hver við erum. En þeir sem sæta agaviðurlögum geta, eftir iðrun, verið endurheimtir í kirkjuna.

Ef ekki er iðrun yfir ákveðnum syndum, þá skal viðkomandi rekinn úr kirkjunni. Dæmi eru morð, kynferðislegt siðleysi, þjófnaður, skurðdýrkun og fleira. En það er enn alvarlegra þegar um eldri eða djákna er að ræða. Þeir eiga að þekkja sannleikann og geta kennt, en þeir eiga einnig að vera fyrirmyndir. Ef þeir eru ekki góð fyrirmynd, þá ætti að fjarlægja þá úr forystuhlutverki og skipta þeim út fyrir einhvern sem hefur verið góð fyrirmynd.

Spurning: Í 1 Kor 6:1-8, ættu kristnir menn að höfða mál á hendur hver öðrum fyrir dómstólum?

A: Nei. Kristnir geta og ættu að lúta bindandi gerðardómi hjá öðrum kristnum, en hlýðnir kristnir stefna ekki hvor öðrum fyrir veraldlegum dómstólum. Ef einhver spyr sig hvernig hinn aðilinn geti samt verið ekta kristinn og hagað sér þannig, þá er það engin afsökun til að stefna honum. Ef hinn aðilinn segist vera kristinn en er ósammála um aukaatriði kenninga, svo sem tegund skírnar, að hægt sé að missa hjálpræði o.s.frv., þá er það heldur engin afsökun til að stefna honum. Hins vegar, ef hinn aðilinn segist vera kristinn en vill ekki staðfesta grundvallaratriði eins og sætmælingarverk Krists, guðdóm Krists, krossfestinguna og holdlega upprisu (sbr. 1. Korintubréf 15), þá er hann ekki sannur kristinn maður og það er í lagi að höfða mál gegn honum, þó að það sé samt betra að leysa málið fyrir dómi ef mögulegt er.

Allur Sálmur 133 lýsir því hversu gott og ánægjulegt það er fyrir kristna að búa saman í einingu. Þegar kristnir menn sem eru sannkristnir eru ósammála, ættu báðir að vinna að því að leysa ágreininginn til að endurheimta gleði samveru sinnar.

Spurning: Í 1 Kor 6:2-3, hvernig munu heilagir (allir trúuðu) dæma öll mál, þar sem Guð er dómari?

S: Guð mun dæma alla menn. Hins vegar mun Guð fela kristnum mönnum í himninum hluta af dómi sínum yfir hlutum og englum.

S: Í 1 Kor 6:9-10, þar sem þessir menn munu ekki komast til himnaríkis, hvernig getur nokkur þá komist þangað?

S: Fyrst skulum við gera spurninguna erfiðari, og svo svörum við henni. Páll sagði aldrei að þessi listi væri tæmandi; með öðrum orðum, þótt þessar gjörðir geti hindrað einhvern í að komast til himnaríkis, gæti maður fylgt öllum þessum boðorðum en vanrækt önnur og samt ekki komist til himnaríkis.

Svarið við þessari spurningu liggur í 1. Korintubréfi 6:11. Þar er hreinskilið viðurkennt að sumir þeirra stunduðu þessa hluti áður en þeir komu til Krists, en að Jesús þvoði, helgaði og réttlætti þá. Verkið hjá Jesú er að gera hið ómögulega mögulegt, að taka fólk sem aldrei getur komist til himnaríkis á eigin spýtur (sem er öllum) og leiða það til himnaríkis með sér.

Spurning: Í 1 Kor 6:9, var skoðun Páls á samkynhneigð eingöngu hans eigin álit?

A: Nei. Þetta var kenning postula Páls, og orð Páls voru opinberunarorð frá Guði, eins og 1. Korintubréf 14:37 og Galatabréf 1:12 sýna.

S: Kennir 1 Kor 6:9 gegn öllu samkynhneigðri hegðun eða eingöngu "samkynhneigðum afbrotamönnum"?

S: Það er engin óvissa hvorki í skilgreiningunni né í grísku orðinu sem hann notaði. Það sem sumir efast um er gildissvið versins.

Skýring: Hjá Grikkjum, einkum Spartverjum, var samkynhneigð algeng. Sumir alið jafnvel upp börn eingöngu til að gera þau að karl- og kvenkyns vændiskonum. Grikkir gerðu greinarmun á 1) mönnum sem stunduðu samfarir við drengi, og 2) drengjum sem voru notaðir af mönnunum. Gríska orðið arsenokoitai merkir mennina.

Gildissvið: Sumir halda því fram að þar sem Páll notaði þetta tiltekna gríska orð hafi hann einhvern veginn ógilt það sem 3. Mósebók 18:22; 20:13 og Rómverjabréfið 1:26-27 segja um samkynhneigð almennt. Sannleikurinn er þó sá að Páll notar sérstakt orð til að minna lesendur sína á fordæmingu allrar þessarar framkomu.

Í fyrstu kirkjunni var engin vísbending um að bannið tæki ekki til alls samkynhneigðar. Sjá Klemens frá Alexandríu, The Instructor 3:12, og einnig umfjöllun um Rómverjabréfið 1:26-27 og 3. Mósebók 18:22; 20:13.

Spurning: Í 1 Kor 6:13, hvernig getur Guð reist líkama okkar upp, þar sem hann ætlar að eyða þeim?

S: "Eyðilagður" þýðir ekki að ekki sé hægt að rísa aftur varanlega. Guð mun rísa okkur aftur og gefa okkur líkamlega líkama, jafnvel kristnum sem voru drepnir og étnir af dýrum.

S: Í 2 Kor 6:14, ætti kristinn prestur að gifta saman kristinn einstakling og ótrúaðan?

S: Kristinn einstaklingur sem gengur í hjónaband er að óhlýða vilja Guðs, svo prestur ætti ekki að gera það. Ég geri ráð fyrir að það sé í lagi að gifta tvo ókristna.

R.C. Sproul segir um að gifta kristinn mann og ótrúa, "Almennt séð geri ég það ekki. Ég geri það ekki vegna þess að ég er sannfærður um að Guð leyfi mér það ekki." Almennt ættu prestar, sem og við hin, að gæta þess að setja ekki samþykkisstimpil okkar á synd.

Sp.: Í 1 Kor 6:20, hvernig verðum við að breytast þegar við gerum okkur grein fyrir að við vorum "keyptir á verði"?

S: Lífið okkar tilheyrir okkur ekki lengur. William Borden frá Yale var milljónamæringur, sonur Borden-fjölskyldunnar sem seldi Borden-mjólk. Hann skrifaði að sem trúuð menn "ef við tökum líf okkar og gerum það sem okkur lystir með það, þá erum við að taka eitthvað sem tilheyrir okkur ekki, og því erum við þjófar!" vitnað úr Believer's Bible Commentary bls. 1993.

S: Í 1 Kor 7:2, ætti allir að vera giftir?

S: Hjónaband er venjulegt ástand fyrir mannkynið almennt. Engu að síður átti Páll, þegar hann skrifaði þennan vers, og aðrir ekki að gifta sig, eins og 1 Korintubréf 7:7-8,25-29 sýnir.

S: Í 1 Kor 7:3-5, er í lagi að neita maka sínum um kynmök um tíma?

Svar: Hér er um að ræða mann sem gekk í hjónaband með væntingu um kynferðislega nánd, en maki hans ákvað einhliða að breyta því sem þau höfðu bæði samþykkt. Merkingin í grísku er sú að maður eigi ekki að neita maka sínum um kynferðislega nánd, nema með gagnkvæmu samþykki, til bæn fyrir stutta stund. Þetta gildir óháð því hvort makinn er trúaður eða vantrúaður. Því er það í andstöðu við Biblíuna að nota kynlíf eða skort á því sem umbun (eða refsingu).

Kirkjusaga Sozomenosar (370/380–425 e.Kr.), bók 3, kafli 14, bls. 293, greinir frá villitrúarmunkum sem fordæmdu hjónaband og fólki sem neyttist dýraafurðir. Margir konur voru blekkjar af þeim og yfirgáfu eiginmenn sína, en þar sem þær gátu ekki haldið sér í kynlífsleysi, drifu þær í hórdóm. Sumar konur klæddust karlmannsfötum.

S: Stangast 1 Kor 7:10-16 á við Mt 5:32 og 19:8-9 um skilnað?

S: Nei. Matteusarguðspjallið 5:32 og 19:8-9 fjallar um að hefja skilnað óháð því hvort viðkomandi sé kristinn eða ekki. 1. Korintubréf 7:10-16 segir að við getum leyft ótrúuðum maka að hefja skilnað, ef það er það sem hann raunverulega vill.

Spurning: Leyfir 1 Kor 7:10-16 skilnað vegna yfirgöngu maka?

A: Auðvitað er skilnaður nokkuð varanleg aðskilnaður, en grísku orðin segja ekki beinlínis skilnað, heldur "aðskilnað" eða "að fara", svo yfirgefa væri hér innifalið, sem og skilnaður. Skammtíma- eða reynsluaðskilnaður væri hins vegar ekki varanlegt brottför og er ekki innifalinn hér. Sjá Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 398-401 fyrir frekari umfjöllun um víðari málin.

S: Vissulega. Þau áttu margar samræður sem ekki eru skráðar í ritningunni. Einnig skrifaði Páll líklega fyrri einkabréf til Korintumanna áður en hann skrifaði 1. Korintubréf, eins og sjá má í 1. Korintubréfi 5:9. Hvernig hefði hin fyrstu kirkjan (og við) vitað að ekki bæri að taka þær til sín?

A: Vissulega. Þau áttu margar samræður sem ekki eru skráðar í ritningunni. Einnig skrifaði Páll líklega fyrri einkabréf til Korintubúa áður en hann skrifaði 1. Korintubréf, eins og 1. Korintubréf 5:9 sýnir.

Tertullían, sem skrifaði á árunum 198–220 e.Kr., nefnir einnig að kenning Páls hér væri ritning, en hann gerði greinarmun á því sem var sett fram af hans eigin valdi og því sem hann endursegði sem Jesús hafði sagt. Í Exhortation to Chastity, kafli 3, bls. 52.

Sumir reyna að segja að þetta sé bara persónuleg skoðun Páls, en íhaldssamir kristnir segja að þetta sé enn bindandi kenning. Allir ættu að geta verið sammála um fimm atriði:

1. Í umlykjandi versum 1. Korintubréfs 7:8-13 og 7:17 er engin kenning sem við getum ekki dregið úr öðrum hlutum Biblíunnar.

2. 1. Korintubréf 7:14-16 er ný kennsla sem finnst hvergi annars staðar í Nýja testamentinu, og 1. Korintubréf 7:12-13 er inngangur að henni.

3. Páll er að segja að Drottinn hafi ekki sagt þetta beint.

4. Páll sagði að það sem hann skrifaði væru orð Guðs í 1. Korintubréfi 2:13; 14:37. Pétur sagði að orð Páls væru ritning í 2. Pétursbréfi 3:15-16.

5. Páll sagði aldrei að þetta hefði ekki postúlllega heimild eins og önnur kenning hans.

Spurning: Í 1 Kor 7:12-13, mega kristnir skilja ótrúna maka sína?

S: Kristnir menn ættu ekki að hefja skilnað, nema vegna ótrúa (Matteus 5:32) eða í alvarlegum tilfellum lífs eða dauða maka eða barna.

Hins vegar, ef ótrúa maki krefst skilnaðar, geta kristnir látið hann eða hana fara, eins og segir í 1 Korintubréfi 7:15: "Guð hefur kallað ykkur til friðar" í þessari stöðu. Margir telja yfirgefingu jafngilda því að hefja skilnað. Í bókinni 1001 Bible Questions Answered, bls. 247, er einnig útskýrt 1 Korintubréf 7:14,15,39.

Spurning: Í 1 Kor 7:12-16, ef ótrúa maki skilur sig frá kristnum maka, getur hinn kristni gifst aftur?

S: 1 Korintubréf 7:15 segir að kristinn einstaklingur sé "ekki bundinn" í slíkum tilvikum. Þetta gefur til kynna að kristinn einstaklingur geti gifst aftur, ef hann var ekki sá sem hóf skilnaðinn.

The New International Bible Commentary, bls. 1362, og The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 518, segja að gríska textanum halli í þá átt.

Spurning: Sýnir 1 Kor 7:14 fram á, eða styður að minnsta kosti, barnaskírn?

A: Nei. Ef það að börnin séu "heilög" styðji það að þau séu skírð, þá myndi það að makinn sé helgaður styðja skírn ótrúa maka líka.

Þessi vers segir að Guð muni samt blessa börn trúaðra, jafnvel þegar annar makinn er ekki trúaður. Ef barn með einn kristinn foreldri var ekki skírt sem ungabarn vegna ósk ókristins foreldris, væri þetta vers samt satt og ætti við um það barn.

Í Svíþjóð, sem var opinberlega lútherskt ríki til ársins 2000, eru ekki haldnir opinberir skírnarathafnir ungbarnaskírna. Ungbarnaskírn missir algjörlega marks um að einstaklingur kjósi að láta skíra sig.

En börn sem alin eru upp af trúuðum foreldri munu (eða ættu að minnsta kosti) heyra fagnaðarerindið, fá fræðslu í Biblíunni og læra að biðja til Guðs og hjálpa öðrum.

Sjá einnig umræðuna um Kólossubréfið 2:11-12 og Fyrsta Korintubréfið 1:16 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í 1 Kor 7:14, þar sem börn trúandi foreldris eru helguð, eru börnin þá ennþá syndug?

S: Já, því að helgaður þýðir ekki syndlaus. Allir, nema Adam, Eva og Jesús, fæddust með synduga eðli. 1 Korintubréf 7:14 segir einfaldlega að börn trúmanns séu sérstaklega varin af Guði. Sjá Bible Difficulties and Seeming Contradictions bls. 244-255 fyrir viðbótarsvar.

Sp.: Í 1 Kor 7:18-19 segir að umskurður sé ekkert, og í Gal 5:2-3 stendur að við eigum ekki að láta umskera okkur, af hverju umskar Páll þá Tímóteus í Postulasögunni 16:3?

S: Páll umskarði Tímóteus vegna þess að Gyðingar á því svæði vissu að faðir Tímóteusar var Grikki. Sjá umfjöllun um Postulasöguna 16:3 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í 1 Kor 7:21-23, er Páll að ganga gegn því sem hann sagði í Ef 6:5-8 um þrældóm?

S: Nei. Hér er samantekt af kenningu Páls.

a) Forðastu að verða þræll.

b) Ef þú ert þræll og getur keypt frelsi þitt, gerðu það. (1 Korintubréf 7:21,23)

c) Þangað til skaltu læra að vera sáttur við núverandi aðstæður þínar.

Í ljósi þess að fátækum frjálsum manni var erfitt að afla sér heiðarlegs framfærslu í stórborgum og að tveir þriðju hlutar Korintubúa voru þrælar, er 1. Korintubréf 7:21-23 viturt og hagnýtt.

Í Gamla testamentinu mátti ekki ræna fólki og selja sem þræla (2. Mósebók 21:16); þrælum mátti ekki beita ofbeldi (2. Mósebók 21:26-27), og flækingum mátti ekki skila til herra sinna (5. Mósebók 23:15-16).

Auk þess sagði hinn seinni gyðinglegi rithöfundur Maimonides að enginn þræll gæti verið spámaður. En í kirkjunni, þar sem enginn munur er á þræli og frjálsum manni, gat hver sem er verið spámaður. Sjá The Expositor's Greek Testament bindi 2, bls. 80, til að fá nánari upplýsingar um þetta.

Sjá einnig umfjöllun um Títus 2:9, Filemon 10-15, Tony Evans Bible Commentary bls. 1232, og Hard Sayings of the Bible bls. 591-593 og 642-644 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í 1 Kor 7:25-26, er hér átt við meyjar eða karla?

S: Þetta á við um bæði karla og konur. Sama hugtakið "meyjar" er notað um menn í Opinberunarbókinni 14:4. Margar sinnum í Biblíunni eru gefin dæmi um karla fyrir hluti sem eiga við um báða kynin.

S: Í 1 Kor 7:29, ættu kristnir menn fyrir 2000 árum að hafa forðast hjónaband vegna þess að tíminn er stuttur?

S: Í eftirsjá var ráðið viturt, þar sem harðar ofsóknir hófust innan tíu ára. Páll gaf okkur ekki allar ástæður þess hvers vegna tíminn væri stuttur, hann nefndi einfaldlega "núverandi kreppu" og miklar breytingar í 1 Korintubréfi 7:26,31.

Líkt og jarðneskur foreldri segir Guð stundum hluti við okkur án þess að gefa okkur allar ástæður eða bakgrunnsupplýsingar. Ef við erum vitur munum við samt sem áður hlýða Guði.

Tertullían, sem skrifaði á árunum 198–220 e.Kr. í de Corona, kafli 13, bls. 101, nefnir að "þið hafið postula [Pál] sem býður fólki að giftast í Drottni."

Spurning: Í 1 Kor 7:29-31, vísaði "heimurinn í núverandi mynd er að líða hjá" til ofsókna á þeim tíma eða til komu Krists?

S: Áður en spurningunni er svarað skulum við gera nokkrar athugasemdir um hvað textinn segir. Páll gefur bæði ráð og boðorð og segir að hann geri það vegna spádóms og athugunar. Hann ráðleggur (ekki kveður á um) fólki að giftast ekki. Hann segir trúaða ekki að gráta, fagna né hafa áhyggjur af eignum sínum (þ.e. að taka með stoískri ró við það sem er að fara að gerast). Hann gefur tvær ástæður (7:28b): spádóm um skamman tíma og að það myndi valda vandræðum í holdinu, og athugunina: (7:31b) "Því að þessi heimur í núverandi mynd er [nú] að hverfa." Varðandi heiminn í núverandi mynd (schema á grísku) sem hverfur, segir Believer's Bible Commentary, bls. 1770, að síðasta orðalagið hafi í raun verið lánað úr grískri leiklist og merki sviðsmyndarbreytingu.

Varðandi svarið eru kristnir fræðimenn ekki sammála, því það passar við báða valkostina.

(líklegasta svarið) Ofsóknir: Fyrir utan staðbundnar harðar ofsóknir var mikil almenn ofsókn innan tíu ára frá því Páll skrifaði þetta. Þannig myndu kristnir menn ganga í gegnum mjög erfiða tíma, og það yrði enn erfiðara fyrir þá sem eru giftir. Látið ekki tárin yfirgnæfa ykkur, því ofsóknir verða miklar. Ekki festast í gleði né í að dýrka eignir þínar, því allt er mjög flýtt. Páll sagði hér ekkert um hvenær heimurinn í núverandi mynd mun hafa algerlega liðið hjá. Heldur sagði Páll að heimurinn í núverandi mynd væri að hverfa. Kristni varð hvorki lögmæt né fyrirvalin trúarbrögð í Rómaveldi fyrr en árið 325 e.Kr., en ferlið var erfitt og sárt fyrir fylgjendur Krists. Í New International Bible Commentary, bls. 1363, og The Expositor's Bible Commentary, bindi 10, bls. 235, er þessari skoðun haldið fram að Páll sé að tala um ofsóknir á sínum tíma.

(ólíklegt) Komu Drottins: Þessi skoðun segir að Páll hafi augun á komu Krists. Aftur á móti gerði Páll enga spá um hvenær heimurinn í núverandi mynd muni hverfa, aðeins að hann sé nú í ferli við að hverfa. Með öðrum orðum er Páll ekki að segja til um hvenær vekjaraklukkan mun hringja, heldur að hún sé að tikka áfram. Þar sem klukkan er þó að tikka, ráðleggur Páll þeim að helga sig af öllu hjarta Drottni og verki hans og flækjist ekki í heimslegum hlutum, hvort sem þeir valda sorg, gleði eða eignasöfnun. Hann ráðleggur gegn hjónabandi svo að fólk geti helgað sig meira verki Drottins, því við vitum aldrei hvenær Kristur mun snúa aftur. Biblíuþekkingarútskýringin: Nýja testamentið, bls. 519, og Trúmanns biblíuútskýringin, bls. 1770, aðhyllast þá skoðun að hér sé um endurkomu Drottins að ræða. NIV Study Bible, bls. 1743, segir að sumir telji þessa skoðun; en hún styður hana ekki.

Það er líklegast fyrsta sjónarhornið, því þessi ráð sem Páll gefur í þessu versi, þar á meðal að vera eins og þeir sem hvorki gráta né gleðjast, eiga bæði við um þann tíma og aðra ofsóknartíma. Annað sjónarhornið myndi gera ráð Páls að gilda um þann tíma og alla tíma fram að endurkomu Krists.

Spurning: Hvað þýða 1 Kor 7:30-31?

S: Þessar versur eru mjög góð ráð bæði fyrir tímabil Páls og hvenær sem er þegar kristnir menn eru að verða fyrir alvarlegum ofsóknum. Jafnvel þegar kristnir menn eru ekki ofsóttir er skynsamlegt aðeins að "halda lauslega" í allt jarðneskt, hvort sem það er gleði hjónabandsins eða önnur hamingja, eignir eða jafnvel sorg. Maður veit aldrei hvenær þau geta verið tekin frá manni eða hversu mikinn tíma maður hefur. Þú veist hins vegar að á þeim stutta tíma sem við erum hér vill Guð að við skínum fyrir hann og gerum vilja hans.

Við getum ekki lifað eins og hinn ungi drengur sem sagði í teiknimyndinni "Calvin og Hobbes": "Guð setti mig hingað á jörðina til að ná ákveðnum markmiðum, og miðað við hvernig hlutirnir eru að ganga, mun ég lifa að eilífu!"

Sp.: Í 1 Kor 7:31, hvernig var "heimurinn í núverandi mynd … að hverfa"?

S: Koma Jesú og útbreiðsla kristni var mikilvægasta sögulega atburðurinn á þessum tíma. Hins vegar, áður en kristni varð bæði lögmæt og fyrirheitin trúarbrögð í Rómaveldi undir keisara Konstantínusi árið 324 e.Kr., urðu kristnir menn að þola mikla þjáningu tíu ofsókna.

S: Í 1 Kor 7:36, hver er maðurinn hér, faðirinn eða trúlofaði og hugsanlegi eiginmaðurinn?

S: Það er trúlofaði maðurinn. Það er ekki faðirinn sem giftir hana, heldur trúlofaði maðurinn sem hefur áhyggjur af óviðeigandi háttsemi.

Önnur sýn er sú að orðið "mey" vísi ekki til persónu heldur til meyjarástands hennar. Þannig er maðurinn áhyggjufullur um eigið meyjarástand og um að missa blóm ungdómsins. Skýrandi biblíuathugasemdir trúarmannsins (The Believer's Bible Commentary) bls. 1771 hefur þessa sýn.

S: Í 1 Kor 7:23; 6:20, hvað er sameiginlegt þema milli 1 Kor 6 og 7?

S: Báðar vísanirnar leggja áherslu á að við eigum að lifa eins og við höfum verið "keyptir á verði": blóði Jesú. 1 Korintubréf 6:20 segir að þar sem við höfum verið keyptir á verði, skulum við dýrka Guð með líkama okkar. 1 Korintubréf 7:23 segir að þar sem við höfum verið keyptir á verði, skulum við ekki verða þrælar manna.

Spurning: Í 1 Korintubréfi 8:4, þar sem "goð er ekkert", hvers vegna er goðadýrkun svo harðlega fordæmd í 1 Korintubréfi 10:20, Útskýringum 20:4, Levítuköflum 19:4 og 26:1,30?

S: Hliðstæðan er hjálpleg hér. Ætluð fallhlíf er ekkert, en að treysta á fallhlíf sem ekki er til er banvænt. Á sama hátt er goð ekkert, en að leggja traust sitt á goð er banvænt. Guð leggur áherslu á í mörgum ritningarversum að þú getir ekki lagt traust þitt á bæði hann og goð.

S: Í 1 Kor 8:4,7-13, er það í lagi að borða kjöt sem hefur verið fært heiðingjadýrlingum, eða ættum við að halda okkur frá því eins og segir í Post 15:28-29?

S: Rómverjabréfið 14 sýnir að það getur verið rangt eða í lagi eftir aðstæðum.

a) Það er rangt að vera á veislu sem fagnar goðinu. Það er rangt að borða kjötið þaðan ef þú lítur á það sem einhvern veginn guðþjónustu við goðið. Rómverjabréfið 14:23 segir að allt sem ekki er af trú sé synd.

b) Það er í lagi að borða kjötið (með einni undantekningu) ef þú gerir þér grein fyrir að allur matur kemur frá Guði, ekki frá goðunum, og að þú ert ekki að dýrka nein goð.

b2) Undantekning er ef veikburða kristinn maður eða ótrúaður myndi líta á það að þú borðir sem það að þú sért að fórna trú þinni. Við megum ekki valda öðrum hneykslun í Rómverjabréfinu 14:10,13, og við ættum að forðast að gefa í skyn illt athæfi í 1. Þessaloníkubréfinu 5:22 og 2. Korintubréfinu 8:21.

Spurning: Kenna 1 Korintubréf 8:5 og Jóhannesarguðspjallið 10:35 margar guðir?

S: Nei. 1 Korintubréf 8:5 vísar til allra goðanna sem ókristnir menn trúðu á. Það eru margir guðir, en aðeins einn er réttilega kallaður Guð. Við eigum að tilbiðja "eina Guðinn" (1 Tímóteusarbréf 1:17). Sjá einnig umfjöllun um Jóhannesarguðspjallið 10:35. Tertullían (198–220 e.Kr.) í verkinu Gegn Hermogenes, kafli 4, í Ante-Nicene Fathers, bindi 3, bls. 479, var einn af fyrstu sem fjallaði um 1 Korintubréf 8:5. Hann sagði að hinir margir guðir væru guðir einungis að nafni, en aðeins einn sé hinn sanni Guð. Origen (225–253/254 e.Kr.) svaraði einnig þessari andmælum í Origen gegn Celsusi, bók 8, kafli 4, bls. 641.

Myndir þú borða í hofi líkans, sem stangast á við vers 10 í sama kafla? Það eru vissulega til margir líkansguðir, en myndir þú kenna að þessir guðir séu raunverulegir, sem stangast á við vers 4? Ef ekki, þá geturðu ekki notað vers 5 til að tala um marga raunverulega guði. Vers 6 segir að við séum öðruvísi, þar sem við trúum eingöngu á einn Guð.

Auk þess var fyrsti maðurinn sem tók á þessari spurningu og gaf í meginatriðum sama svar Irenæus, biskup í Lióni, í Irenæus gegn villutrú, bók 3, kafli 6.5, bls. 420.

Mormón trúði einu sinni kristnum herbergisfélaga mínum, Greg, að það væru margir guðir, en aðeins einn guð þessa heims, og hann tilbeiddi guð þessa heims. Hins vegar er guð þessa heims Satan samkvæmt 2 Korintubréfi 4:4 og 1 Jóhannesarbréfi 5:19. Irenæus frá Lióni (lífði 120–202 e.Kr., skrifaði 182–188 e.Kr.) segir einnig í broti 46, bls. 575, að guð þessa heims sé Satan.

Spurning: Kennir 1 Kor 8:6 að Jesús sé ekki hinn almáttugi Guð, eins og Vottar Jehóva halda fram?

A: Nei. Í þessu versið vísar orðið "Guð" til Guðs föður, en Vottar Jehóva þyrftu að hunsa öll hin versin sem segja að Jesús sé Guð, svo sem Jóhannesarguðspjallið 20:28-29 og Jóhannesarguðspjallið 8:58. Þeir myndu þurfa að neita því að orðið Guð hafi að minnsta kosti tvær merkingar, sem stangast á við Hebreum 1:8 og Hebreum 1:9. Þeir myndu þurfa að neita að heiðra Soninn eins og þeir heiðra Föðurinn, sem stangast á við Jóhannesarguðspjallið 5:23.

Vitni Jehóva reyna að gera greinarmun á "Almáttuga Guði" (Föður) og "máttuga Guði", sem þeir segja að sé Sonurinn. Þó að innan þrenningarinnar sé gerður greinarmunur á þeim þremur, þar sem Guð er almáttugur, eru annaðhvort til aðskildir guðir, eins og Vitni Jehóva gefa í skyn, eða það er aðeins einn Guð og Guð er almáttugur.

Sp.: Í 1 Kor 8:6-13, hvað ættu kristnir menn að gera varðandi að stöðva Ramadan-hátíð múslima, Divali í Indlandi og aðrar hátíðir?

Almennt séð skaltu ekki taka þátt í neinni trúarlegum guðsþjónustu. En ef þig er boðið í mat gæti það verið í lagi eða ekki. Ef nýtrúaður mun hrasa í trú sinni, þá skaltu ekki borða. Ef einhver myndi halda að þú sért að fórna kristnum gildum þínum, þá skaltu ekki borða. Annars er í lagi að þiggja gestrisni þeirra og borða. Auðvitað geturðu líka boðið þeim í okkar hátíðarhöld.

Samkvæmt einni heimild er indverska hátíðin Divali, ljóshátíðin, svo gömul að enginn veit ástæðu hennar og hún er ekki endilega trúarleg. Samkvæmt annarri heimild er ástæðan sem gefin er fyrir Divali á einum stað alveg frábrugðin þeirri sem gefin er á öðrum stað. Samkvæmt þriðju heimildinni er það trúarlegt, til að fagna því þegar guðinn Rama, sem tók á sig hold á jörðinni, fékk að fara heim eftir útlegð. Þannig að þetta verður nokkuð flókið, nema þú forðist að vera til staðar þennan dag. Ef einhver athöfn fer fram, slepptu henni. Þú mátt borða matinn ef þú ert boðin. Auðvitað átt þú ekki að borða neitt ef þú mætir bara óboðin í máltíðina og ert ekki boðin.

Spurning: Í 1 Kor 8:6-13, ættu kristnir að borða kjöt sem er halal, sem múslimar slátra eftir að hafa kallað á blessun Allah yfir kjötið?

S: Í heiðingjaguðhöllum var einnig beðið yfir fórnargjafirnar. Bæn til annars guðs hefur enga áhrif á kjötið, svo það er í lagi fyrir kristinn mann að borða það, nema það gæti sært samvisku annars.

Q: Í 1 Kor 8:11, hvernig geta gjörðir okkar varðandi kálfakjöt valdið því að kristinn bróðir okkar verði "eyðilagður", þar sem í Jóh 10:28 segir að þeir muni aldrei glatast?

S: Þó grísku orðin séu þau sömu (með einfaldlega öðrum endi) apoleitai/apoluntai er merkingin önnur. Sannkristnir kristnir eru ekki sammála um hvort trúuð geti misst hjálpræði sitt. Óháð því geta trúuð því miður misst vitnisburð sinn og hreina samvisku með því að borða mat þegar þeir telja það rangt.

S: Í 1 Kor 9:1-2 var Páll postuli eingöngu fyrir Korintubúa eða fyrir alla?

A: Páll sjálfur sagðist vera postuli ekki aðeins til Korintubúa, heldur til allra í 1. Tímóteusarbréfi 1:1; 2:7; Rómverjabréfinu 1:1; Galatíubréfinu 1:1; Efesusbréfinu 1:1; Kólossubréfinu 1:1; 2. Tímóteusarbréfi 1:1; og Títusarbréfinu 1:1.

S: Í 1 Kor 9:1-7 efast sumir um vald Páls sem postula. Þegar kristnir menn ögra óviðeigandi valdi presta, eldri eða annarra kristinna leiðtoga í dag, hvað geturðu sagt þeim?

S: Biblían hefur mörg dæmi um fólk sem ranglega efast um leiðtoga sína. Mirjam mótmælti hjónabandi Móse við Kúshitkonu, og Guð sló hana með holdsótt í 4. Mósebók 12. Ísraelsmenn kvörtuðu gegn Móse og Guð hótaði að svipta þá arfleifð í 4. Mósebók 14:11-12. Korah og fylgjendur hans risu upp gegn Móse og jörðin gleypti þá í 4. Mósebók 16:1-36. Fólkið gagnrýndi Móse og Aron vegna Kóra og plága braust út í 4. Mósebók 16:41-50.

Ef leiðtogi gerir eitthvað sem ætti að koma til athygli annarra eldri, þá skaltu koma því til þeirra. En annars ættum við ekki að tala slúð um leiðtoga okkar.

Ef leiðtogi tekur slæma ákvörðun eða gerir rangt, ættir þú að ræða við hann til að leiðrétta það, með það í huga að við höfum öll tekið slæmar ákvarðanir eða gert rangt. Ef leiðtogi er tengdur sálatapandi villutrú, þjófnaði eða óiðrunarfullri alvarlegri synd, skal hann víkja úr leiðtogahlutverki. En annars viltu ekki vera eins og dæmin í Biblíunni og þurfa að standa fyrir dóm Krists í lokin.

Spurning: Í 1 Kor 9:5 og Mt 12:46-47; 13:55-56; Post 1:14; Gal 1:19, átti Jesús bræður?

S: Já, Jesús átti hálfsystkin.

Flestir ekki-kaþólikkar taka almennt bókstaflegan skilning á þessum versum, að Jesús hafi átt bræður. Fyrstu kristnir menn skildu þetta á sama hátt. Bræður Jesú voru Jakob (höfundur Jakobsbréfs), Jósef, Símon og Júdas [Júdasbréfshöfundur], samkvæmt Matteusi 13:55-56.

Flestir kaþólikkar túlka "bræður" sem frændur, þar sem kaþólska kirkjan kennir að María hafi ævinlega verið mey.

Hins vegar var gríska orðið fyrir frænda, suggenes, sem notað var í Lúkasi 1:36 og 1:58, til taks fyrir Pál og Matteus til að nota, en þeir gerðu það ekki. Þar sem sumir kaþólikkar vilja minna fólk á mikilvægi kristinnar hefðar, nefnir Hippolytus (222-235/6 e.Kr.) í bók sinni Hið andmæliskerfi allra villutrúarhópa, kafli 2, Jakobs sem bróður Drottins.

Aðrir vers sem nefna bræður Jesú eru Matteus 13:55; Markús 3:31-32; Lúkas 8:19-20; og Jóhannes 2:12; 7:3,5,10.

S: Í 1 Kor 9:5, átti Pétur (Kéfas) konu?

A: Auk þess sem 1 Korintubréf 9:5 segir, læknaði Jesús tengdamóður Péturs af hita í Matteusi 8:14 og Lúkasi 4:38-39. Klemens frá Alexandríu (Stromata 193-202 e.Kr.) og kirkjusagan eftir Eusebius (3:30) kenna einnig að Pétur hafi verið giftur og átt börn.

Samkvæmt kirkjusögu Eúsebíusar 3:30: "Þeir segja því að þegar hinn blessaði Pétur sá eiginkonu sína leidd út til dauða, hafi hann fagnað köllun hennar og heimkomu, og kallaði til hennar hughreystandi og hughreystandi orðum, nefndi hana á nafn og sagði: 'Ó þú, mundu Drottin.' Slík var hjónaband hinna blessaðra og fullkomin framkoma þeirra gagnvart þeim sem þeim voru kærustir" (Stromata bók 7, kafli 2).

Jesús læknaði tengdamóður Péturs snemma í þjónustu sinni (Matteus 8:14-17; Markús 1:29-34; Lúkas 4:38-39). Því var Pétur líklega giftur áður en hann hitti Jesú.

Sp.: Í 1 Kor 9:12, hvernig getur boðskapur Krists verið hindraður?

S: "Fagnaðarerindið" er einfaldlega "góðu fréttirnar" um Jesú Krist. Miðlun og boðun fagnaðarerindisins getur verið hindruð af vantrúuðum. Það getur einnig verið takmarkað af trúaðmönnum sem, af ótta við ofsóknir eða af öðrum ástæðum, vilja ekki prédika allt það sem í því felst.

Boðskapinn er hægt að miðla með fjórum einföldum atriðum.

1. Skilja eitthvað um hver Guð er, að það sé aðeins einn þrenndur Guð, og við eigum ekki að tilbiðja neina aðra svokallaða guði.

2. Að átta sig á hver við erum, að við erum fædd með syndar eðli og þurfum hreinsun og fyrirgefningu synda okkar. Við getum ekki komist til himnaríkis á eigin verðleika.

3. Sjá að Jesús Kristur, með dauða sínum á krossi og upprisu frá dauðum, hefur útvegað eina og einustu leiðina fyrir alla til að komast til himnaríkis.

4. Átta sig á því að við þurfum að kalla á Guð, treysta Drottni og sjá að blóð Jesú greiddi verðið fyrir syndir okkar.

Eftir að við fæðumst á ný sem börn Guðs vitum við að Heilagur Andi býr í okkur og vinnur í okkur til að við lifum lífi sem þóknast Guði. Þó að við munum enn syndga, helgar Guð okkur til að gera okkur líkara Kristi. Við verðum að lifa hlýðið samkvæmt boðorðum Guðs, láta skírast með vatni og lifa lífi þar sem Guð er elskaður fremst og aðrir eru elskaðir.

Spurning: Í 1 Kor 9:12,18-19,22, hvenær ættum við ekki að beita þeim réttindum sem við höfum?

A: Enginn væri skynsamlegur að nýta sér smávægilegt rétt í ómerkilegu atriði ef það þýddi að fórna stórum rétti í einhverju mikilvægu. Einn af mikilvægustu "réttindum" okkar, eða í raun forréttindum, er að taka þátt með Heilögum Anda í að færa lífsgjafaboðskap fagnaðarerindisins til annarra. Við ættum strax að vera reiðubúin að fórna flestum öðrum réttindum okkar fremur en að fórna forrétti okkar til að vinna verk Guðs.

Spurning: Í 1 Kor 9:14, ætti hver sem prédikar fagnaðarerindið að afla sér framfærslu af fagnaðarerindinu?

S: Eins og 1. Korintubréf 9:15 sýnir, er þetta forréttindi, ekki boðorð. Það er alveg í lagi fyrir guðhræddan kristinn mann að afla sér framfærslu með fagnaðarerindinu, en hann þarf ekki að gera það.

Q: Í 1 Kor 9:16-17, af hverju þurfti Páll að boða fagnaðarerindið, hvort boðun hans var "sjálfviljug" eða "óviljug"?

A: Þú ættir ekki að halda að þú getir þjónað Guði eins mikið eða lítið og þér hentar. Páll var kölluður til að prédika fagnaðarerindið. Hann vildi af einurð og fúsum vilja prédika það. Hins vegar var hann að benda á að jafnvel þótt hann hefði ekki viljað prédika það, hefði hann samt fundið sig knúinn til þess vegna þeirrar trúnaðar sem Guð hafði sýnt Páli. Í bókinni 1001 Bible Questions Answered, bls. 125-126, er bent á að eins og Páll hafi allir hinir sönnu kristnir menn helga skyldu til að prédika fagnaðarerindið, og muni þurfa að standa fyrir Guði og leggja fram reikning fyrir Guði um það sem okkur var falið. Eilífar umbun okkar á himni byggjast á því sem við gerum eða gerum ekki. Í Esekíel 3:17-21 sagði Drottinn við Esekíel að hann yrði ábyrgur fyrir blóði einhvers ef hann missti af skyldu sinni sem vörður.

Sp.: Í 1 Kor 9:19-23, hvaða leiðir eru til að við gætum gefist upp fyrri sannfæringum fyrir Kristi?

S: Í tilfelli Páls myndi trúr gyðingur ekki borða svínakjöt, rækjur eða aðra matvæli sem voru bönnuð í Gamla testamentinu. Farísearnir töldu að þeir ættu ekki að umgangast ekki-gyðinga. Þeir höfðu einnig fjölmörg önnur fyrirmæli.

Í dag hafa menn "samviskubiti" eins og að sturtast á hverjum degi. Hvað ef þú færir á sendiför á afskekkta stað þar sem þú gætir ekki gert það? Myndir þú þá neita að fara? Þú ættir ekki að sjá einhvern af gagnstæðu kyni nakinn, utan maka þíns. En hvað ef um slys eða læknislegan neyðartilfelli væri að ræða og það væri óumflýjanlegt? Myndir þú þá bara ganga burt þegar þörf var á þér til aðstoðar? Það eru góðar reglur sem við getum fylgt í kristnu lífi, en í grundvallaratriðum snýst þetta ekki um reglur; heldur um að gera það sem Guð vill að við gerum og ekki óhlýða Honum.

Sp.: Í 1 Kor 9:20-23, hvernig er Páll allt fyrir alla?

S: Páll fór ekki í sátt um prédikun sína eða framkvæmd sannleikans. Hins vegar notaði hann mismunandi nálganir í prédikun hins eina sanna fagnaðarerindis í Postulasögunni 17 og annars staðar, og hann kenndi að við ættum að aðlaga framkvæmd okkar í óverulegum málum til að taka tillit til veikari trúaðra (Rómverjabréfið 14), og eins mikið og unnt væri að lifa í friði við alla (Rómverjabréfið 12:18).

S: Í 1 Kor 9:20; 1 Kor 10:33 reynir Páll að þóknast mönnum, eins og Gal 1:10 segir að hann geri ekki?

S: Páll reynir að vera allt fyrir alla til að vinna þá til Krists, en það felur ekki í sér að fórna sannleikanum.

Sp.: Í 1 Kor 9:24 eigum við að hlaupa til að ná markmiði, eða ekki hlaupa til að ná markmiði, eins og Róm 9:16 segir ("það ræðst ekki af manns vilja né fyrirhafningu")?

S: Við eigum að leggja okkur fram eins og við séum að ná markmiði, og Rómverjabréfið 9:16 stangast ekki á við það. Rómverjabréfið 9:16 minnir okkur á að öll okkar barátta bjargar okkur ekki; það er Guð sem bjargar okkur.

Við leggjum okkur ekki fram til að verða frelsuð, heldur til að sýna Guði, sem frelsaði okkur, kærleika og þakklæti.

Spurning: Í 1 Kor 9:24 mun aðeins einn kristinn maður fá verðlaunin?

A: Nei, samkvæmt 2. Tímóteusarbréfi 4:8. Hins vegar, eins og hlaupari leggur sig fram um að verða fyrstur til að komast yfir marklínuna, ættum við ekki að leggja okkur minna fram svo að líf okkar verði "fyrsta sætið" fyrir Krist.

S: Í 1 Kor 9:24, af hverju talar Páll við Korintubúa um kapphlaup?

S: Kannski vegna þess að hann vissi að þetta var myndlíking sem þeir gátu tengt við. Ísthmíuleikirnir, sem haldnir voru nálægt Korntú, voru næststærstir að mikilvægi á eftir Ólympíuleikunum. Þeir voru haldnir á tveggja ára fresti. Íþróttamenn gengu í gegnum strangt tíu mánaða þjálfunarferli, og markmiðið var að vinna sér inn loftréttarkróna, en loftréttarkrónur visna fljótt.

Q: Í 1 Kor 9:26-27, hvaða leiðir eru til að líkami okkar geti drottnað yfir okkur ef við erum ekki varkár?

A: Hvenær sem þú finnur að þú "verðir" að gera eitthvað, og það er hvorki eitthvað sem Guð hefur boðið né samræmist því sem hann hefur boðið, ættir þú að spyrja þig hvort þú sért ekki orðin háður. Þarftu bara að borða mikið og borða á hverjum einasta máltíðar­tíma ef þú ert of þungur? Þarftu bara að horfa á þátt eða kvikmynd? Stundum er gott að fasta með því að gera ekki það sem líkaminn þinn finnur að hann "verði" að gera.

Orðið sem þýðir "að prédika" hér, keryxas, er áhugavert. Það vísar bókstaflega til boðbera sem kallar fólk til hlaups.

Spurning: Í 1 Kor 9:27, hvað þýðir gríska orðið fyrir "aga"?

S: Gríska orðið hupopiazo þýðir að vera sláinn svartur og blár. Korintubúar voru alvöru íþróttamenn, og box og glímur voru meðal helstu íþrótta þeirra.

S: Í 1 Kor 9:27, var möguleiki á að Páll yrði "diskvalífkaður"? Ef ekki, hvað þýðir þetta?

S: Fjórir þættir til að íhuga í svari.

1. Frá eilífðarsjónarhorni Guðs vissi hann með vissu hverjir myndu þrauka og öðlast eilíft líf.

2. Hin útvöldu sem fara til himins geta misst umbun sína.

3. Frá jarðnesku sjónarhorni okkar geta sumir virst vera frelsaðir en endað í helvíti.

4. Kristnir eru ekki sammála um hvort nokkur sanni kristinn geti misst hjálpræði sitt.

Sjá umræðuna um Efesusbréfið 1:14 og Hebreabréfið 6:4-10 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 1 Kor 10:1-5, hvað kennir þetta okkur um gjafir Guðs?

S: Með því að bera þennan kafla saman við lok 1. Korintubréfs 9, hvaða íþróttamenn (andlegir og aðrir) sigra með aga en Ísraelsmenn misstu vegna ofáts og girnda. 1. Korintubréf 10:1-4 leggur áherslu á að allir, þ.e. hver og einn Ísraelsmanna, fengu þessi blessun. Hins vegar segir 1. Korintubréf 10:5 að flestir þeirra hafi samt sem áður farist í eyðimörkinni. Fólk í dag þiggur blessanir af grunni guðhræddra kvenna og karla, mæðra og feðra. Hins vegar sóa margir því sem þeim var gefið og því sem þeir ólust upp við.

Spurning: Í 1 Kor 10:8, hverjir voru þessir 23.000 manns sem dóu á einum degi?

S: Sannkristnir kristnir gefa fjórar túlkanir.

1. Í 2. Mósebók 32:28 er minnst á tíma snemma í útförinni, þegar Aron gerði gullna nautið, og 3.000 voru drepnir með sverði á einum degi. Á sama tíma voru aðrir drepnir af plágu í 2. Mósebók 32:35. Sjá Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 141, 401, When Critics Ask bls. 458-459, og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 526 fyrir frekari upplýsingar um þessa svörun.

2. Páll gerði töluvilla þegar hann skrifaði þetta niður. Bókin Hard Sayings of the Bible, bls. 597-598, gefur þessa túlkun. Þetta myndi þýða að Biblían sé ekki gallalaus (án nokkurrar villu), en hún væri óaðfinnanleg (án verulegrar guðfræðilegrar villu).

3. Í 4. Mósebók 25:9 er minnst á síðari hluta útförunarinnar við Sítím, þegar midíanískar konur freistuðu Ísraelsmönnum og 24.000 menn voru drepnir. Tvær mögulegar leiðir til að leysa þessi talan eru:

3a) 23.000 er aðeins einn dagur, og 24.000 er heildartalan

3b) 23.000 eru aðeins lýðurinn, en 24.000 eru lýðurinn og leiðtogarnir.

Tertullían sagði að 24.000 hefðu dáið í plágu Midían, en tilgreindi ekki á hve mörgum dögum í On Modesty k.6 bls.79

4. Páll er að vísa til þeirra sem dóu, og 24.000 er hringtala, hugsanlega úr rabbínskri hefð.

Spurning: Í 1 Kor 10:9, þar sem Guð má ekki freista, hvernig freistuðu Ísraelsmenn Guð hér?

S: Gríska orðið sem hér er notað getur einnig þýtt að "prófa" Drottin. Sjá umfjöllun um 2. Mósebók 17:2.

S: Í 1 Kor 10:10, hvað segir Biblían okkur um hið illa sem fólk gerði?

S: Vitrug manneskja getur lært af mistökum annarra áður en hún gerir þau líka. Biblían vill að við séum vitrir.

S: Í 1 Kor 10:13, eigum við nokkurn tíma óbærilega freistingu?

S: Nei. Óháð því sem við gætum fundið á þeim tíma, er 1. Korintubréf 10:13 satt. Á eigin spýtur gætum við kannski lent í óbærilegri freistingu. En þegar við treystum á Guð munum við aldrei lenda í óbærilegri freistingu. Í freistingu getum við beðið til Guðs, lesið Biblíuna og hringt í aðra trúaða til að biðja með þeim. Ef við hrópa til Guðs mun hann alltaf útvega leið út úr freistingu.

Sp.: Þar sem 1 Kor. 10:14 segir að "flýja skurðgoðadýrkun", ættu kristnir menn þá ekki að bera krossa, eins og Vottar Jehóva segja?

A: Nei. Sjá umfjöllunina um 2. Mósebók 20:4-5 fyrir svarið.

Sp: Í 1 Kor 10:20 og 5 Mósebók 32:16-17 er trú ekki alltaf góð?

S: Nei. Fyrst hvað fölska trúin sem prestur Moon kallaði Sameiningarkirkjan segir, og síðan hvað Biblían segir.

Guðdómleg meginregla bls. 9: "Trúarbrögð komu til til að vera leið til að ná tilgangi góðmennsku með því að fylgja guðlegri leið ... í samræmi við fyrirætlan upprunalegs hugar. Þörfin fyrir mismunandi skilningsgerðir krafðist tilkomu ýmissa trúarbragða."

Biblían hefur margt að segja um guðhrædda skurðdýrkun.

1 Korintubréf 10:20 "...fórnir heiðingjanna eru fram bornar öndum, ekki Guði..." (Kannski vísun í Sálm 106:37)

Jónas 2:8 "Þeir sem festa sig við gagnslausan skurðgoðagaldur yfirgefa hans kærleiksríka tryggð."

Jeremías 2:5 "...og fylgdu gagnslausum skurðgoðum og urðu sjálfir gagnslausir?"

Það eru mörg önnur vers gegn skurðdýrkun. Meginatriðið er að ef þú vilt fylgja hinum sanna Guði, verður þú að eyðileggja alla þína goðstólpa.

Í hinni fyrstu kirkju var skilningur Orígenes, sem notaði skítíska trúna sem dæmi, "Og þótt skýþar kalli Pappaeus æðsta guð, munum við þó ekki fallast á það; við viðurkennum vissulega að æðsta guðdómur sé til, þó að við gefum honum ekki nafnið Pappaeus sem sérnafn hans, heldur teljum það vera nafn sem hentar þeim djöfli sem fékk úthlutað eyðimörk Skýþíu, með fólki hennar og tungumáli. Hann, sem hins vegar gefur Guði nafnbótina á skítísku, eða á egyptísku eða á hvaða tungumáli sem hann hefur verið uppalinn, mun ekki vera sekur um synd." Origen gegn Celsusi, bók 5, kafli 46, bls. 564.

Spurning: Í 1 Kor 10:21,27, eigum við þá ekki að borða það sem fórnað er heiðingjadýrlingum, eins og 1 Kor 10:21 og Postulasagan 15:29 sýna, eða er það í lagi, eins og 1 Kor 10:27 og 1 Kor 8:4,8 sýna?

S: 1. Korintubréf svarar þessu sjálft.

1. Það er ekki í lagi ef þú tekur þátt í trúarathöfn. (1 Korintubréf 10:20-21)

2. Þar sem allt fæði kemur frá Guði er það í lagi að borða, svo framarlega sem það brýtur ekki samvisku þína. (1 Korintubréf 8:4,8; 10:23-27)

3. Það er ekki í lagi ef það brýtur í bága við samvisku þína, eða í aðstæðum þar sem það veldur því að einhver annar hrasar. (1 Korintubréf 8:9-13; 10:28-30)

Sp.: Sýnir 1 Kor 11:2-16 bann við samkynhneigð?

A: Það segir það ekki beint en gefur í skyn að karlar og konur eigi ekki að vera í gagnstæðum hlutverkum. Þó að Rómverjabréfið 1:26-27; Levítikus 18:22,24; 20:13 og 1. Korintubréf 6:9-10 séu beinlínis skýrari, bendir 1. Korintubréf 11:2-16 til þess að karlmannleg klæðnaður kvenna og kvenlegur klæðnaður karla sé ekki það sem Guð óskar. Kirk R. MacGregor skrifaði um þetta greinina "Er 1 Korintubréf 11:2-16 bann við samkynhneigð?" í Bibliotheca Sacra, bindi 166 (apríl–júní 2009), bls. 201–216.

Spurning: Í 1 Kor 11:3, þar sem orðið "Guð" hefur tvær merkingar í Biblíunni, er það rétt að við getum kallað Jesú "guð", eins og í merkingu mikils og voldugs einstaklings (1 Kor 8:5; Jóhannesarguðspjallið 10:35-36), en ekki kalla hann "Guð" sem hinn eini sanni Guð (5. Mósebók 6:4; 1. Korintubréf 8:6; 1. Korintubréf 11:3), eins og Vottar Jehóva segja?

A: Það eru að minnsta kosti fjórar merkingar orðsins "Guð" í Biblíunni. Breiðasta merkingin er sem máttug vera, svokallaður guð, eins og í 1 Korintubréf 8:5 og Jóhannesarguðspjallið 10:35. Önnur merking er Guð faðirinn (Kólossubréfið 1:3 og Efesusbréfið 1:3). Þriðja merkingin er Jesús (og Heilagur Andi), eins og í Jóhannesarguðspjallinu 1:1; 20:28-29 og öðrum versum. Annað merkingarform er að þær nái til allra þriggja. Jesús sjálfur sýnir að hann er Guð í meira en víðustu merkingu í Jóhannesarguðspjallinu 10:36 og 5:22-23. Ef Jesús hefði aðeins átt við að hann væri Guð í merkingu Jóhannesarguðspjallsins 10:35, af hverju sagði hann þá Jóhannesarguðspjallið 10:36?

Bókin "Vottar Jehóva svara vers fyrir vers", bls. 96–97, bendir afdráttarlaust á að ef Vottar Jehóva vilja nota "einum Guði" í 1. Korintubréfi 8:6 til að sýna fram á að aðeins Faðirinn sé Guð en ekki Jesús, þá verði þeir að trúa því að "einum Drottni" í sama versinu þýði að Jesús sé Drottinn okkar en Guð Faðirinn sé það ekki.

Sp.: Í 1 Kor 11:3, hvernig er maður höfuð konu?

S: Í fjölskyldunni er konan undirgef hinum eiginmanninum samkvæmt 1. Pétursbréfi 3:1 og Efesusbréfi 5:22,24. Þegar ekki næst samkomulag verður konan að hlýða eiginmanninum, svo lengi sem það stangast ekki á við það sem Biblían segir.

S: Í 1 Kor 11:3, hvernig er Guð "höfuð" Krists?

S: Mannlegur sonur og faðir eru jafn mannlegir og jafnir að verðmæti í augum Guðs, en faðirinn og sonurinn hafa þó mismunandi hlutverk. Faðirinn gæti sent soninn einhvers staðar, og sonurinn ætti að hlýða föðurnum. Á sama hátt eru Jesús og Faðirinn jafnir í eðli og heiðri, en þeir hafa einnig mismunandi hlutverk. Jesús var sá sem kom til jarðar og hlýddi Föður (Hebr. 5:8; Fil. 2:7-8).

Auk þess, þegar rætt var um 1 Korintubréf 11:1-3, túlkaði Ambrósíus frá Mílanó (340-397 e.Kr.) í verkinu Um kristna trú 4:3:31 orðið "Guð" sem Guð í þrenningunni, ekki Guð Föðurinn. Hins vegar er túlkun nánast allra annarra ósammála Ambrósíusi á þessu atriði. Túlkun Ambrosiusar væri erfitt að samræma við Efesusbréfið 1:3, 17 og Hebreabréfið 1:9.

Sp.: Í 1 Kor 11:3, Mt 24:36 og Fil 2:7-8, er Jesús minni en Faðirinn?

A: Auðvitað var Jesús minni en Faðirinn í dýrð þegar hann var á jörðinni. Á himni er hann jafnsettur Guði Föður í eðli, dýrð, heiðri og öðrum atriðum. Hann er (á himni í dag) minni en Faðirinn hvað varðar uppruna (Jesús var fæddur af Föður), hlutverk og stöðu. Í stórum dráttum er Jesús jafnsettur Föður eins og sonur er jafnsettur föður sínum. Jesús er minni en Faðirinn, eins og sonur er minni en faðir sinn. Biblían sýnir báða þætti, og heiðarlegir trúmenn geta ekki gert annað. Við eigum að heiðra Soninn eins og við heiðrum Föðurinn, eins og segir í Jóhannesarguðspjallinu 5:22-23.

Sp.: Í 1 Kor 11:3, er það að segja að Jesús sé minni en Faðirinn einhvern veginn í mótsögn við kenningu þrenningarinnar?

S: Nei. Ef þú misskilur þrenninguna, eða finnur aðra sem eru ófróðir, dregur það ekki úr sannleika Guðs. Frá biskupi Theophilos frá Antíokkíu (168-181/188 e.Kr.) til dagsins í dag hafa kristnir menn samfellt kennt þrenninguna. Kristnir menn hafa kennt að Jesús var jafn í eðli, en Faðirinn er höfuð hans.

Sp.: Í 1 Kor 11:3-9, er þetta karlrembukenndur kafli?

S: Kannski samkvæmt róttækum femínískum viðmiðum, en samkvæmt Guðs viðmiðum, ekki. Karlar og konur eru jafngild (Galatabréfið 3:28), en karlar og konur hafa mismunandi hlutverk, eins og 1. Korintubréf 11:3-9; 14:34-35 og 1. Tímóteusarbréf 2:11-15 sýna. Sjá umfjöllun um þessa vers til að fá nánari upplýsingar.

Auk þess, í gyðinglegu hefðinni eiga konur að hafa höfuðið hulið við guðsþjónustu samkvæmt 3. Maccabeum 4:6; Mishnah Ketuboth 7:6; Babýloníu Talmúd Ketuboth 72a-b. Í grísku-rómversku menningu eiga konur að hafa höfuðið hulið í Moralia eftir Plutarch 3.232c; 4:267b; Apuleius í Gullna asninnum 11:10. Einnig í Ovídíusar Ástarlistin 3:135-165. Í grískri menningu var kona með sköllóttan haus skömm samkvæmt Thesmophoriazusae eftir Aristófanes 837. Sjá The Bible Knowledge Commentary: Nýja testamentið bls. 529 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í 1 Kor 11:5, ættu konur að bera huluna í dag þegar þær biðja?

S: Fyrir þá menningu áttu þær að gera það sem tákn um virðingu og hlýðni við eiginmenn sína. Á þeim tíma hefðu konur borið huluna þegar þær báðu. Sannkristnir eru ósammála um það í dag.

1. Sumir segja að það hafi verið satt vegna menningar þeirra.

2. Aðrar kristnar konur klæðast höfuðklæðum þegar þær eru í kirkju

Spurning: Í 1 Kor 11:10, af hverju ættu konur að hylja sig "vegna engla"?

S: Þó sumir bendi á að gríska orðið angelos geti þýtt mannlegan sendiboða, gefur samhengi að skilja að um englana er að ræða, ekki einungis mannlega sendiboða. Þrjár aðrar túlkanir eru:

1. Fallnir englar: eins og verurnar í 1. Mósebók 6:2-5. (Tertullían (um 200 e.Kr.) Um hulun meyja 9 og Um bæn 22). Þessar verur gátu verið eingöngu fallnir englar, eða þær gátu verið menn sem voru í eigu djöfuls. Klæðnaður sem menningin taldi óhóflegum gefur fallnum englum tækifæri til að freista karla.

2. Allir englar: "Englar voru áhorfendur kirkjunnar". Mitt í guðsdýrkuninni sem englar, bæði góðir og illir, fylgdust með, er óvirðing á hlutverki þeirra sérlega óviðeigandi. Páll hefur svipaða hugsun um nærveru engla í dýrkun í 1. Tímóteusarbréfi 5:21.

3. Báðir: Þar sem báðir fyrrgreindir kostir eru sannir, gæti Páll hafa haft báða í huga.

S: Í 1 Kor 11:11-12, hvernig tengist það að konan sé úr karli og karlinn úr konu við að allt sé frá Guði?

S: Það er engin tilgangur með karlkyn án kvenkyns og öfugt. Að lokum er enginn tilgangur með neitt annað en Guð. Eins og einn rússneskur kristinn maður spurði myndlíkingarlega: "Ef vegur liggur ekki að kirkju, hvaða gagn er þá í honum?"

S: Í 1 Kor 11:13, hvaða tegundir andlegra sanninda ættum við að "dæma sjálfir" um hvort við eigum að samþykkja þau eða ekki?

A: Við ættum að taka óhagganlega allar sannleikana sem ritningin kveður á um. Við ættum að prófa og dæma alla aðra meinta sannleika, þar með talið allar túlkanir á ritningunni. Mikilvægt er að rugla ekki saman okkar túlkun á ritningunni og því sem ritningin kennir. Orðskvæði 30:5-6 og 1. Korintubréf 4:6 leggja áherslu á að við megum ekki bæta neinu við orð Guðs. Jafnvel í falli Evu kynntu bæði Satan og Eva sínar túlkanir sem orð Guðs.

Í 1. Korintubréfi 11:13 hvetur Páll lesendurna til að taka eftir því að það sem hann skrifar hér samrýmist þeirra eigin skynsemi. Hann er ekki að segja að menn eigi að dæma orð Guðs, né að þeir eigi að hafna þessum sannleikum ef þeir samrýmast ekki þeirra eigin skynsemi.

Spurning: Kennir 1 Kor 11:14 að karlar eigi ekki að hafa langt hár en konur verði að hafa langt hár?

Svara: Sumir kristnir segja að þetta gildi jafnmikið í dag og þá. Aðrir segja að þetta hafi verið menningarlegt. Allir kristnir geta verið sammála um þrjú atriði.

1) Á þeim tíma, þar sem kona sem rak af sér höfuðið aflaði sér framfærslu á ósiðlegan hátt, ættu kristnar konur ekki að hafa mjög stutt hár. Það myndi gefa illsku ásýnd (2 Korintubréf 8:21; 1 Þessaloníkubréf 5:22).

2) 1 Korintubréf 11:14 og 5. Mósebók 22:5 eru bæði á móti því að karlar líti út eins og konur og að konur líti út eins og karlar.

3) Ef kristinn maður hefur rangt fyrir sér í þessu atriði, er það smávægilegur missi miðað við að dýrka líkneski eða fylgja fölskum Jesú.

Sjá When Critics Ask bls. 460–461 fyrir aðra svörun.

Spurning: Í 1 Kor 11:14, ef kirkja trúir röngu um hárlengd karla og kvenna, sýnir það þá að kirkjan sé ekki kirkja Guðs?

S: Áður en svarað er þeirri spurningu skulum við gera nokkrar athugasemdir. Kirkja gæti enn verið sönn staðbundin samkoma hins eina Guðskirkju ef hún, að minnsta kosti tímabundið:

a) Þoldi siðlausan meðlim (1 Korintubréf 5:1)

b) Sundrung meðal meðlima sinna (1 Korintubréf 3:3)

c) Átti nokkra sem voru lögmætissinnaðir (Galatíumanna 2:13)

Til að svara spurningunni: ef kirkja gæti enn verið sönn kirkja Guðs með þessum vandamálum, þá gæti kirkja líklega enn verið kirkja Guðs ef hún hefði ranga skoðun á aukaatriði eins og hári.

Hins vegar, ef einhver prédikar annað fagnaðarerindi (Galatíumanna 1:6-9), eða neitar sáttargjöfinni eða upprisu (1 Korintubréf 15:1-7), er trú þeirra verðlaus. Varðandi þá sem hafa guðlega framkomu en neita krafti hennar, eigum við að forðast þá, eins og 2. Tímóteusarbréf 3:5 skipar.

Spurning: Í 1 Kor 11:19, af hverju sagði Páll að það þyrfti að vera "mismunur" meðal Korintumanna?

S: Þetta orð getur þýtt villutrúir, en hér merkir það fylkingar eða sundrungu. Þær voru ekki eftirsóknarverðar, en óhjákvæmilegar meðal fólks sem hlustaði ekki á yfirráð Guðs.

S: Í 1 Kor 11:20-22, hvaða önnur dæmi eru um að formið haldist áfram eftir að upprunalegi tilgangurinn var glataður eða rænt var af honum?

S: Það eru mörg dæmi sem kunna að gilda um suma en ekki aðra. Öll þessi atriði geta verið góð, en á sama tíma þarf að gæta þess að engin þeirra verði markmið í sjálfu sér.

Guðfræðileg saga og þekking geta hjálpað okkur að vaxa nær Drottni, gefið okkur víðsýni og kennt öðrum. En hún getur orðið markmið í sjálfu sér og krafist þess að aðrir læri margt sem tengist hvorki eðli Guðs, lífi okkar né guðlegri siðferði.

Guðsþjónustutónlist er til að lofa Guði. En ef við erum ekki varkár getur tónlistin orðið markmið í sjálfu sér, til að hljóma vel fyrir aðra.

Boðunarstarf er boðið af Drottni okkar – að vissu leyti. Matteus 28:19 skipar okkur að fara og gera lærisveina af öllum þjóðum. Það segir ekki að tilkynna fleiri tölur eða fá fleiri "umskiftinga" sem hafa engan ásetning um að gera Jesú að Drottni lífs síns.

Félagsskapur er mikilvægur í kristnu lífi. Ef félagsskapurinn er þó ekki meira en að mynda óformleg vináttubönd og spjalla, missirðu af djúpum tengslum við aðra trúaða. Einnig ætti félagsskapur ekki að vera helsta ástæða þess að hittast með öðrum trúaðum, til þess að útiloka tilbeiðslu og nám Guðs orðs. Félagsskapur ætti að vera ein af ástæðunum, en þá sú síðari.

Guðsþjónustan og skipulag hennar geta haft merkingu. En það er hættulegt að merkingin glatist og hún verði einungis formleg athöfn.

Jafnvel bæn getur orðið tóm endurtekning, bara að fara í gegnum hreyfingarnar. Bæn er lífsnauðsynleg fyrir kristinn lífsstíl, en fólk getur beðið eingöngu vegna þess að það veit að það eigi að gera það, og ekki af kærleika til Drottins.

Sp.: Í 1 Kor 11:23-26, eru þetta nákvæmlega orðin úr Síðustu kvöldmáltíðinni, eða eru orðin í guðspjöllunum nákvæmlega þau sömu í Mt 26:21-29; Mk 14:18-24, og Lk 22:14-20?

S: Líklega er hvorugur texti fullkominn endurskoðun á Orðréttum orðum síðustu kvöldmáltíðar; frjálsari túlkun getur samt verið sönn. Meginatriðið með því að Páll og guðspjallahöfundarnir parafrasera hluta af samtalinu við síðustu kvöldmáltíð er að við lítum framhjá endurtekningu formúla til að sjá sameiginlega kjarna.

Eitt lykilatriði sem ekki má gleyma er að Drottins kvöldmáltíð var "kvöldmáltíð" eða máltíð. Á ýmsum tímum í rómversk-kaþólsku kirkjunni fengu lekmennirnir (ekki prestar) aðeins hostíuna, en ekki bikarinn. Á hinn bóginn sýnir 1 Korintubréf 11:34 að þetta var ekki venjulegur máltíð, heldur sérstök máltíð. Ef þú vilt bara venjulega máltíð, án þess að bíða eftir öðrum, þá skaltu ekki borða við Drottins kvöldmáltíð, heldur vera heima.

Spurning: Í 1 Kor 11:24 ætti það að standa "brotinn fyrir ykkur" eða ætti það að vera "fyrir ykkur"?

S: Það eru grískar handritgerðir fyrir báða valkostina.

Orðið "Broken" vantar:

p46 (Chester Beatty II) 100–150 e.Kr.

Vaticanus 325-350 e.Kr.

Sinaiticus [Si] 340-350 e.Kr. (upprunalegt)

Ephraemi Rescriptus [C] 5. öld (upprunalegt)

Alexandrinus c.450 e.Kr.

Athanasius frá Alexandríu 326–373 e.Kr.

"Broken" er til staðar

Sinaiticus [Si] 340-350 e.Kr. (leiðréttur)

Ephraemi Rescriptus [C] 5. öld (3. leiðréttari)

Gótneskur 493-555 e.Kr.

Jóhannes Krýsómómas 370-407 e.Kr.

Byzantínska lestrarbókin

Spurning: Í 1 Kor 11:28-29, hvernig syndgar maður óverðuglega gegn líkama og blóði Drottins með því að borða og drekka síðustu kvöldmáltíðina?

S: Hvernig við nálgumst minningu fórnar Jesú sýnir hversu mikið við metum hana. Það er afar alvarlegt synd að taka léttvægt það sem Jesús gerði fyrir okkur.

S: Í 1 Kor 11:28,31, eigum við að dæma okkur sjálf eða ekki?

S: Tveir punktar til að huga að í svari.

Við eigum að dæma okkur sjálf í þeim skilningi að meta okkur og leita leiða til að lifa kristslíkara lífi. Páll er alvarlegur þegar hann segir okkur að prófa okkur sjálf í 2 Korintubréfi 13:5-6. Davíð biður Guð að sýna sér allt sem í honum er móðgandi í Sálmum 139:24.

Við eigum ekki að dæma okkur sjálf í þeim skilningi að bera okkur saman við aðra eða reyna að ákvarða hvernig við munum standa fyrir Guði.

Spurning: Í 1 Kor 11:29-31, ef fólk tekur Drottins kvöldmáltíð óverðugt í dag, mun það veikjast og deyja?

S: Guð getur agað trúaða þá sem og nú, hvernig sem Honum þóknast. Það er ekki sjálfgefið að þeir veikist, en ekkert hindrar Guð í að aga hvern trúaðan eins og Honum þóknast.

Q: Í 1 Kor 12:3, ef einhver segir alvarlega þrisvar sinnum að Jesús sé Drottinn, er hann þá frelsaður, eins og sumir í staðarkirkju Witness Lee kenndu?

S: Það nægir aðeins að segja þessi eða svipuð orð einu sinni til að þiggja Jesú. Þessi orð eru þó ekki töfralausnin. Engin töfralausn dugar, jafnvel þótt hún sé einlæglega mælt. Að lokum eru það ekki orðin eða gjörðirnar sem bjarga okkur, né heldur fagnaðarerindið, heldur Guð sem bjargar.

Sp.: Í 1 Kor 12:3, segir hver sem segir "Jesús er Drottinn" það fyrir heilagan anda?

S: Nei. Það skiptir ekki máli að tala hljóðræn orð í tungumáli, heldur merking þeirra orða. Maður getur sagt "Jesús er Drottinn" á hvaða tungumáli sem er og raunverulega þegið Jesú sem sinn eina Drottin, einungis með Heilögum Anda.

Þessi vers segir einnig eitthvað um getu okkar án Guðs. Án verkunar Heilags Anda getur fallinn maður ekki sannarlega viðurkennt Jesú sem Drottin.

Sp.: Í 1 Kor 12:7 og líklega einnig í Róm 8:9-11, hefur hver kristinn maður birtingu anda? Með öðrum orðum, ef þú hefur ekki birtingu, þýðir það þá að þú sért ekki sannur kristinn?

A: Allir sannir kristnir hafa annaðhvort eina af gjöfunum sem taldar eru upp í 1 Korintubréfi 12:8-31 eða aðrar gjöfir sem ekki eru taldar hér. Ekkert í 1 Korintubréfi 12 gefur til kynna að þessi listi sé tæmandi. Ekki allar þessar gjöfir eru "áberandi", eins og kraftaverk, lækningar og tungumál. Sumar eru gjöfir visku, þekkingar og hjálpar. Rómverjabréfið 12:6-8 nefnir aðrar gjöfir.

Sp.: Í 1 Kor 12:7-11, hverjum nákvæmlega eru andlegu gjafirnar ætlaðar, og af hverju?

S: 1. Korintubréf 12:7 segir að andlegt gjöf sé EKKI fyrst og fremst fyrir þann sem hefur fengið hana; heldur er hún fyrir almannaheill. Við þurfum hana til að hjálpa öðrum, sérstaklega öðrum trúaðmönnum. Ef þú hefur andlega gjöf og ert ekki að nota hana til hagsbóta fyrir líkama Krists, þá ert þú að sóa andlegu gjöfinni þinni.

Við eigum að skilja andlegu gjöfurnar, og 1. Korintubréf 12 kennir þrjá þætti. Það fjallar um uppsprettu gjöfanna (12:1-11), fjölbreytileika gjöfanna (12:12-31a), og mikilvægi kærleikans með gjöfunum (12:31b-13:13).

Spurning: Í 1 Kor 12:7-11, hvað eru hver þessara andlegu gjafa?

S: Hér er stutt lýsing.

Vísdómur – Að beita orði Guðs í lífi okkar og í núverandi aðstæðum

Þekking – Ekki bara að vita staðreyndir, heldur sérstaklega að þekkja orð Guðs og þar með almenna vilja og langanir Hans.

Trú – Alger trú og traust á Guði til að biðja um að eitthvað rætist.

Lækningar – Líkamlegar og stundum sálrænar lækningar

Mýrgræði – Önnur mýrgræði sem dýrka Guð

Spádómur – Opinberun á sérstakri vilja Guðs fyrir núverandi aðstæður

Að greina anda – Að þekkja uppruna anda, oftast á bak við fólk sem hvetur og hefur áhrif á það. Einu sinni beið ég úti eftir einhvern og ókunnur maður kom að mér og hóf að tala við mig. En áður en hann hafði sagt neitt heyrði ég lítinn, kyrrlátan rödd í höfðinu segja: "Sameiningarkirkjan" (af falskristi Rev. Moon)

Tungumál – Yfirnáttúruleg hæfileiki til að tala tungumáli sem talandinn þekkir ekki.

Túlkun tungumála – Að geta þýtt á tungumáli sem fólk skilur það sem einhver sagði þegar hann talaði í tungumálum.

S: Í 1 Kor 12:7-11, eru þetta allar andlegu gjafirnar?

S: Nei, þetta eru ekki öll gjafirnar, því í Efesusbréfinu 4:11-12 er talinn upp listi yfir gjafir með nokkrum líkum og munum. Það er ekki þannig að við getum haft lista yfir gjafirnar og sagt afdráttarlaust: "Guð getur ekki gefið neinar aðrar."

Sp.: Í 1 Kor 12:12-26, hvernig geta kristnir með mismunandi andleg gjafir unnið betur saman sem lið?

S: Það eru að minnsta kosti þrír þættir sem þarf að huga að: samvirkni, hindranir og þróun.

Samverkandi áhrif: Ekki halda að þú, eða aðrir trúaðir sem þér líkjast, þurfið að gera hlutina alveg sjálf. Leitaðu tækifæra til að nýta gjafir sem aðrir trúaðir hafa.

Hindrunir: Hættu að hafa áhyggjur af því hver dauðlegur maður fær heiðurinn; heiðurinn á að fara til Guðs. Lítðu ekki á aðra trúaða sem samkeppni eða ógn, heldur sem liðsfélaga. Vertu ekki stoltur af andlegu gjafir þinni og finndu þig ekki minna mikilvægan vegna þess að þú hefur ekki ákveðna gjöf. Munum ekki sundra okkur í fylkingar vegna mismunanna, heldur sameinumst sem samstarfsmenn.

Þróun: Margir vilja vita hvaða andlegu gjafir þeir hafa og hvernig eigi að þróa og nýta þær. Það er gott, en af hverju ekki að spyrja líka hvaða andlegu gjafir eða mögulegu andlegu gjafir aðrir hafa, og hvernig þú getur verið hvati til að þeir þrói þær og nýti fyrir hagsmuni kirkjunnar?

S: Sýnir 1 Kor 12:28 að við eigum að hafa postula í dag?

S: Varðandi tólf postula, nei. En orðið "postuli" hefur þrjár merkingar.

1. Gríska orðið fyrir "postuli" getur þýtt "sendiherji". Barnabas var sendiboði og postuli í þessum skilningi í Postulasögunni 4:36 og 14:14. Á fyrri öldum í grísku gat það vísað til flotaforingja. Þó að postular séu til í dag, þar sem póstburðarmenn og flotaforingjar eru til, er ekki um þá merkingu orðsins að ræða hér.

2. Opinberunarbókin 21:14 segir að borgin Nýja Jerúsalem muni hafa nákvæmlega tólf undirstöður, og á þeim muni vera nöfn tólf "postula Lambsins". Þar sem tólf postularnir hafa þegar lifað, eru ekki fleiri "postular Lambsins".

3. Það er þriðja merkingin á notkun orðsins "postuli" í Nýja testamentinu. Rétt eins og geta verið falsspámenn og falskennarar, sýna 2 Korintubréf 11:13 og Opinberunarbókin 2:2 að það geta verið menn sem dylja sig sem postular. Þeir eru falspostular, sem voru ekki sendir af Guði.

S: Í 1 Kor 12:28-31, hvaða hlutverk gegna sumir með þessum andlegu gjöfum?

S: Hér er stutt lýsing á gjöfunum sem taldar eru upp hér.

Postular – Aðallega voru þessir þeir sem lögðu grunninn að kirkjunni samkvæmt Efesusbréfinu 2:20, margir þeirra tóku þátt í að skrifa Nýja testamentið. Þar sem ritningin er fullgerð, fullkomin og nægjanleg, og við eigum þegar allt það nauðsynlega sannleika sem við þurfum, eigum við ekki postula á þennan hátt í dag né þurfum við þá. Á minni hátt eru þó til einstaklingar sem leiða hópa kirkna.

Spámenn – Í meginatriðum voru þeir einnig undirstaða kirkjunnar samkvæmt Efesusbréfinu 2:20, margir þeirra tóku þátt í ritun Gamla testamentisins. Þar sem ritningin er fullgerð, þurftum við frá tímum Jóhanns skírara ekki lengur spámenn sem ritðuðu ritninguna. Hins vegar, í minni mæli, þurfti kirkjan enn á spámönnum að halda eftir Jóhannes skírara, svo sem Agabus í Postulasögunni 21:10-11, til þess að Guðs fólk gæti betur skilið verk Guðs á sínum tíma.

Kennarar – Þó kirkjan þurfi kennara, varar Jakobsbréfið 3:1-2a við að ekki margir verði kennarar, því Guð mun dæma kennara með meiri strangleika. Það er eitt að trúa fölskum kenningum en annað að kenna þær og sannfæra aðra um þær.

Merkisverk – Þeir sem framkvæma merki hafa eitt af áberandi gjöfunum. Það var kirkja í Austin sem trúði því að allar andlegu gjafirnar væru horfnar. Síðan fékk presturinn, sem var mjög vel kunnugur ritningunum, banvænan krabbamein. Fólk bað fyrir hann og hann varð kraftaverkalega læknaður. Þá breytti kirkjan afstöðu sinni: hún sagði að öll gjafirnar hefðu horfið nema lækningargjöfin. Gátu þeir ekki íhugað þá möguleika að aðrar andlegu gjafir væru einnig enn til staðar?

Lækningar - Sumir hafa yfirnáttúrulegan gjafavöxt til að vera farvegir sem Guð læknar fólk af líkamlegum sjúkdómum. Aðrir, eins og læknar og hjúkrunarfræðingar, hafa lagt hart að sér í námi og hafa náttúrulega hæfileika. Hvort sem þú hefur yfirnáttúrulegan eða náttúrulegan hæfileika til að hjálpa öðrum, ættir þú að hjálpa öðrum.

Aðstoð – Sumir hafa fjármuni, tíma, húsnæði, eignir eða aðrar auðlindir sem hægt er að nota til að efla Guðs ríki. En með þær auðlindir sem við höfum verðum við að gæta þess að muna: "Láttu ekki gott verk hindra þig í að gera það besta."

Stjórnunargáfa – Einnig kölluð stjórnunarhæfileiki, er gáfa til að stjórna Guðs fólki. Annars vegar felur hún í sér að greina áskoranir, vandamál og ógnir sem steðja að Guðs fólki og takast á við þau. Hins vegar felur hún í sér að sjá tækifæri, fólk og staði þar sem þróun getur átt sér stað, og virkja til að gera fólkinu kleift að grípa þau tækifæri og opna dyr. Að lokum felur það einnig í sér að móta samræmda stefnu til að leiða kirkjuna í þá átt að hún geti betur þjónað Guði og dýrkað hann.

Tungumál – Að tala í óþekktum mannlegum tungumálum með það aðalmarkmið að sannfæra vantrúaða, eins og í 1. Korintubréfi 14:22. Að tala í óþekktum tungum manna eða engla, með kærleika, er einnig að dýrka Guð í 1 Korintubréfi 13:1. Guð hefði ekki "óskýrt vatnið" með því að láta Pál nefna englatungur í 1 Korintubréfi 13:1 ef engar englatungur væru til.

Auk þess segir ekkert í 1. Korintubréfi 12 að þetta sé tæmandi listi, né að ekki geti verið undirflokkar innan þeirra. Þetta eru einfaldlega mikilvæg dæmi um nokkur mismunandi hlutverk innan kirkjunnar, og meiningin er hvernig þessi hlutverk eiga öll að vinna saman. Að hafa staðbundna kirkju þar sem næstum allir meðlimir hafa aðeins eitt af þessum hlutverkum er alls ekki það sem Guð vill.

Q: Í 1 Kor 12:30, eiga allir sannir kristnir að tala tungumál, eða ekki?

Bæði ekki-karísmatískir og sumir karísmatískir kristnir eru sammála um að flestir kristnir hafi ekki gjöf tungumála sem nefnd er í 1 Korintubréfi 12:30, rétt eins og flestir eru hvorki postular né spámenn.

Ekki karismatískir kristnir menn segja að jafnvel á tímum Páls hafi ekki allir kristnir menn átt að tala tungum, punktur.

Flestir karismatískir kristnir menn gera greinarmun á því að fáir hafi gjöf opinbers tungumáls í kirkju og einkatungumáli í einkasbæn. Margir, en ekki allir, segja að allir kristnir menn eigi að (en nota því miður ekki) nota einkatungumálið. Eini ritningarlegi stuðningurinn fyrir því að allir eigi að tala tungumál (1 Korintubréf 14:5) er í besta falli óbeinn.

Margir karismatískir kristnir tengja hugtakið "skírn heilags anda" við tungumál og trúa því að þetta sé önnur blessun sem ekki-karismatískir kristnir hafa ekki. Hins vegar segir Believer's Bible Commentary, bls. 1794, skýrt að það sé rangt að kenna að allir hafi tungumálagjöfina, eða að tungumál séu eina og sanna merki skírnar heilags anda.

1 Korintubréf 14:1,5 segir að Páll óski þess að allir tali í tungum, en enn fremur að þeir spái. Þessi orðröð er svipuð þegar Eldad og Medad spáðu í 4. Mósebók 11:27-29, og Jósúa sagði Móse að stöðva þá. Móse svaraði: "Ég vildi að allir Drottins þegnar væru spámenn." Þetta þýðir ekki að hver Ísraelsmaður ætti að vera spámaður.

Spurning: Í 1 Kor 12:30 tala þá að minnsta kosti sumir kristnir menn í tungumálum í dag?

S: Ekta kristnir eru ekki sammála um þetta.

Karismatíkumenn: trúa að gjöfin sé enn í gildi í dag. Eins og einn karismatískur vinur útskýrði, má flokka karismatíkumenn sem "Karismatíkumenn með stóru k" og "Karismatíkumenn með litlu k". Karismatíkar með stóru k leggja jafnmikið áherslu á andlegu gjafirnar og á Krist. Þeir vilja sjaldan vinna í einingu með þeim sem eru ekki karismatískir. Karismatíkar með litlu k, þó að þeir trúi því að þeir sem eru ekki karismatískir hafi rangt fyrir sér í þessari kenningu, sjá að guðþjónustu kristnir sem ekki eru karismatískir eru notaðir af Guði á margvíslegan annan hátt og vilja vinna með þeim, því Kristur sem sameinar okkur er æðri þeim óaðalatriða sem sundra okkur.

Dauðlifunareiningapentekostumenn: auk þess að neita þrenningunni kenna þeir að allir sem tala ekki tungumál í dag muni fara til helvítis.

And-karísmatíkumenn: kenna að allt guðgefið tungumálatal hafi horfið fyrir löngu og að engu tungumálatali skuli vera leyft á neinni kristniráðstefnu, og að 1. Korintubréf 14:39 sé vers úr Nýja testamentinu sem beri að hunsa í dag.

Aðrir ekki-karismatíkir: Deila um hvort tungumál talað sé eða öll andleg gjafir séu horfnar. Þeir trúa annaðhvort að sumt tungumálatal geti verið ekta, eða að allt tungumálatal sé ekki guðdómlega innblásið, en enginn er fullkominn og þetta er tegund villu sem má þola, og 1 Korintubréf 14:39 skuli ekki hunsa í dag.

Viðvörun: Það er rangt að segja að allt tungumálatal í dag sé Satanískt. Ekki-karismatrúarmenn og margir karismatrúarmenn eru sammála um að að minnsta kosti sum tilvik tungumálatals séu hvorki frá Guði né Satan, heldur einhver sem reynir heimskulega að tala í tungumálum með eigin náttúrulegu hæfileikum.

Spurning: Í 1 Kor 13:7-8, af hverju ættum við alltaf að treysta öðrum, þar sem Mík 7:5-6 og Jer 9:4-5; 17:5 segja að við eigum ekki að gera það?

S: Við eigum að treysta öðrum, en við eigum ekki að treysta á aðra. Jafnvel þegar við treystum öðrum eru skilyrði.

Jeremía 9:4-5 og Míka 7:5-6 hvetja spámanninn og trúaða sem lifðu á þeim dimmu tímum til að treysta ekki nágrönnum sínum né einu sinni sínum eigin heimili.

Jeremía 17:5 segir að sá sem setur traust sitt á mann (hvort sem það er sjálfan sig eða aðra) í stað Guðs sé bölvaður.

1. Korintubréf 13:7-8 gefur okkur hið fullkomna fyrirmynd kærleikans. Grísku orðin panta pisteuei merkja bókstaflega "að trúa öllu". Gríska orðið hér fyrir trú merkir ekki einungis vitsmunalegt samþykki, heldur bjargandi trú sem felur í sér bæði traust og vitsmunalegt samþykki.

Þar sem enginn tekur það alvarlega að Páll sé að mæla með trúnni á falsspámenn og lygar sem krefjast þess að maður trúi ekki orði Guðs til að geta trúað þeim, hvað þýðir þá að trúa öllu? Þessi setning segir ekki að trúa öllum mönnum, heldur að trúa allri sannleikanum. Í Biblíuþekkingarritskýringunni: Nýja testamentið, bls. 535, er bent á að það sem við eigum sérstaklega að trúa sé að finna aðeins eina eða tvær síður áfram í Biblíunni okkar í 1. Korintubréfi 15:11.

Spurning: Sýnir 1 Kor 13:9-11 að andlegir gjafir séu horfnar?

S: Þrjár gjarnir sem nefndar eru í 1 Korintubréfi 12:8-10 (þekking, spádómur og tungumál) munu hverfa þegar hið "fullkomna" kemur. "Fullkomið" getur vísað til fullkomins hlutar, ástands eða persónu. Þrír möguleikar á þessu skilyrði eru:

1) Fullkomnun Nýja testamentisins

2) Þegar kirkjan hefur þroskast nægilega

3) Þegar Kristur kemur aftur

Biblíuþekkingarathugasemdir: Nýja testamentið, bls. 536, er skýringarrit eftir kennara við Dallas guðfræðiskólann. Þar er sagt að túlkun 1) sé ólíkleg, því hún passi ekki við 1. Korintubréf 13:12. Þeir segja að margt sé til að mæla með þriðju skoðuninni. Sakaríasarbréf 13:3-6 segir einnig að eftir að uppspretta er opnuð til að hreinsa Jerúsalem frá synd og óhreinindi muni spádómsandinn hverfa. Á sama hátt segir Nýja alþjóðlega biblíutúlkunin (New International Bible Commentary) á bls. 1377 einnig: "Að gefa í skyn að fullkomnun vísi til fullkomnunar ritningarinnar (Canon) fær enga stoð í notkun orðsins 'fullkominn' í Biblíunni né í skyldum myndum þess. Slík túlkun byggir eingöngu á þörfinni til að skýra hvarf ákveðinna gjafargæða (charismata) í mörgum kirkjum í dag." (feitur letur í upprunalegu útgáfu)

Sumir segja að ef 1. Korintubréf 13:9-11 sýnir að tungumál talað hafi horfið, þá hafi þekking einnig horfið og fullkomnun þegar komið. Hins vegar er það kannski ekki þekkingin sem hverfur, heldur hið yfirnáttúrulega gjafavædd þekking.

S: Í 1 Kor 13:12, notuðu þeir brons eða gler fyrir spegla þá?

S: Speglar í dag eru öðruvísi en þeir voru fyrir 2000 árum. (Þeir höfðu heldur ekki sjónauka né smásjá þá.) Speglar í dag hafa silfurlag bakvið glerið, og sú uppfinning var ekki þróuð fyrr en á 19. öld. Gríska orðið hér þýðir "spegill" sem gat verið úr hvaða efni sem er. Margar þýðingar segja "spegill" en í fornum tíma höfðu menn aðeins gler- eða mjög slípuðu bronsspegla.

Speglar á þeim tíma voru gjarnan gerðir úr slípuðu bronsi, sem hægt er að gera mjög slétt, en það gefur ekki mjög skýrt mynd. Hins vegar voru sumir lúxusspeglar í Litlu-Asíu gerðir úr obsídían-gleri jafnvel fyrir tímabil Abrahams. Strax eftir tíma Páls nefnir rómverski rithöfundurinn Plínus eldri í bók sinni Náttúrusaga að gleri sé beitt í speglum. Þessi lúxusvara var þó yfirleitt ekki notuð af almenningi og jafnvel bestu gler- eða obsídían-speglarnir á þeim tíma voru ekki sléttir heldur gáfu afmyndaða mynd.

Sp.: Í 1 Kor 13:13, ef einhver hefur trú, von og kærleika, af hverju þarf hann þá enn að lesa Biblíuna eða þekkja kenningar?

A: Trú, von og kærleikur þýða ekki trú á trú, von í hvað sem er og sjálfsást. Þau merkja trú á Guði, von í loforðum Guðs og kærleika til Guðs og annarra.

Við þurfum að vita meira um Guðinn sem við trúum á, til að átta okkur á því að von okkar er örugg, og til að elska hann og aðra meira. Í Efesusbréfinu 1:17 skrifar Páll að þeir megi kynnast Guði betur, svo að við kunnum að þekkja þá von sem Guð hefur kallað okkur til.

Spurning: Í 1 Kor 14, í hnotskurn, hvað er Páll að segja?

S: Páll sagði Korintubúum eftirfarandi:

1. Hann talaði í tungum, og það var gott fyrir hvern og einn þeirra að þrá að tala í tungum. (vers 5a,18)

2. Hver og einn ætti að þrá að spá frekar en að tala í tungum (vers 1, 5b, 19).

3. Lögmætur tilgangur tungumálatals (vers 2, 4a) og spádóms (vers 3, 4b).

4. Þeir ofsögðu málefni tungumála; þeir ættu í staðinn að leggja áherslu á gjafir sem byggja upp kirkjuna (vers 4-5, 26, 28).

5. Rétti hátturinn til að tala tungum í kirkju er skipulagður, hámarki tveir eða þrír, með túlk (vers 6-13, 26-33).

6. Ekki banna reglubundna tungumálatöku með túlkun (vers 39).

Spurning: Í 1 Kor 14:1,5,12, ættum við að "þrá með ákafa" andleg gjafir?

A: Já. Við eigum að leita alls hins góða sem Guð vill gefa okkur. Einnig, ef við eigum anda­gjaf, segir ekkert ritninga að við eigum þá að hætta að þrá aðra gjafa. 1. Korintubréf 12:31 segir að við eigum [alltaf] "að þrá hina æðri gjafir af ákafa", og 1. Korintubréf 14:12 og 1. Pétursbréf 4:10-11 nefna að við eigum að reyna að skara fram úr í þeim gjafum sem við eigum. Þrátt fyrir það ættum við ekki að sækjast eftir gjöfunum meira en því að nálgast Guð. Páll, þegar hann óskar þess að allir hefðu andlegu gjöfurnar, endurómar Móse, sem sagði að hann hefði viljað að allt Guðs fólk spáði í 4. Mósebók 11:29.

Það eru þrjár viðvaranir varðandi andleg gjafir. Í fyrsta lagi getur hvað sem er annað en Guð orðið að skurðgoði, jafnvel andleg gjöf. Óskastu ekki eftir andlegri gjöf meira en Guði. Í öðru lagi skaltu ekki láta andlegar gjafir skilgreina þig. Þú ert barn Guðs, ekki andlegar gjafir sem Heilagur Andi hefur gefið þér. Í þriðja lagi, ef þú veist að Heilagur Andi hefur gefið þér andlegan gjaf, láttu það ekki stöðva þig frá því að sækjast eftir andlegum gjöfum; Heilagur Andi getur gefið þér meira af þeirri gjöf, eða aðrar andlegar gjafir, síðar.

Sjá umræðuna um 1. Korintubréf 12:30 til að fá nánari upplýsingar um hvort tungumálum og spádómum sé ætlað að vera fyrir nútímann.

Spurning: Í 1 Kor 14:1,5, er Páll að segja Korintubúum að þeir eigi að þrá gjafir tungumála og spádóms, eða ekki?

S: Sjá umræðuna um 1 Korintubréf 14 fyrir svarið.

Spurning: Í 1 Kor 14:3-4, hvernig eigum við nákvæmlega að uppbyggja aðra?

S: Þegar einhver byggir eitthvað skiptir ekki svo miklu máli hvað hann gerir, heldur hvað verður gert. Til dæmis, ef einhver byggir múrsteinsvegg, rífur hann niður, byggir hann upp aftur, rífur hann niður aftur, að lokum, hefur hann þá byggt neitt? Að uppbyggja aðra snýst ekki svo mikið um hreyfingarnar sem við förum í gegnum þegar við þjónum öðrum, heldur um það sem við náum að framkvæma (eða reynum að framkvæma) í lífi þeirra.

Q: Í 1 Kor 14:21, af hverju sagði Páll að þessi tilvitnun kæmi úr Lögmálinu (Tórunni), þar sem hún kemur í raun úr Jesaja 28:11-12?

A: Sadúseum og aðrir viðurkenndu aðeins fyrstu fimm bækurnar í Biblíunni sem Tóru, en farísearnir töldu alla Tóru Gamla testamentsins.

Q: Í 1 Kor 14:22-25, hvernig er tungumál talað merki fyrir vantrúaða og spádómur merki fyrir trúaða?

S: Þrjú atriði sem þarf að hafa í huga í svari.

Dulargátta: Að tala í tungum (án túlkunar) verður dulargátta fyrir vantrúuðum, sem munu halda að þið séuð geðveik, og það er óviðeigandi. (1 Korintubréf 14:23)

Sönnun: Þegar vantrúaður heyrir rétt spádóm og heyrir leyndarmál hjarta síns afhjúpuð, mun hann sjá það sem sönnun þess að Guð sé meðal okkar. (1 Korintubréf 14:25)

Bæði opinberun (spádómur) og tungumálum hafði hvoru um sig sitt réttmæta sæti í kirkjunni í Korntú. (1 Korintubréf 14:26)

Spurning: Í 1 Kor 14:23, ættu kristnir menn nokkurn tíma að gera hluti sem fá aðra til að halda að þeir séu brjálaðir?

S: Já og nei, ef rétt er skilið.

1. Sumir vantrúaðir telja kristna geðveika bara fyrir að lifa sem kristnir. Þetta er óumflýjanlegt, og kristnir ættu að hlýða Guði með litla hæð á því hvað aðrir hugsa. Jesús og spámennirnir voru sakaðir um að vera geðveikir og/eða undir áhrifum djöfulsins.

2. Hins vegar ættum við ekki að gera neitt eingöngu í þeim tilgangi að láta fólk halda að við séum geðveik, því það uppbyggir ekki. Eina dæmið í Biblíunni gerði Davíð af ótta og örvæntingu í 1 Samúel 21:13-15.

Sp.: Í 1 Kor 14:28, ættu menn að tala tungum í kirkjunni án túlkunar? Hvað með að syngja í anda?

S: 1 Korintubréf 14:28 er skýrt: ekki má tala tungum í kirkjunni (opinberlega né einkasamkomum) án túlkara.

S: Í 1 Korintubréfi 14:32, þar sem andar spámannanna eru undir stjórn spámannanna, sýnir það þá að Heilagi Andi er ekki Guð, eins og einn ekki-þrenningarkenningarsinni heldur fram?

A: Nei. Fyrst skýring á rökfræðinni, og síðan svarið. Þar sem A) andar spámannanna eru undir stjórn spámannanna, og B) Guð er ekki undir okkar stjórn, þá: Heilagur Andi er ekki Guð.

Þó að A og B séu sönn, er röksemdin ógild: andar manna eru ekki Heilagur Andi.

Ekki gleyma "s"-unum: Orðið "anda" er í fleirtölu, ekki eintölu, á grísku. Listi Aland o.fl. yfir handritabreytingar sýnir engin handrit sem segja annað.

Hver einstaklingur hefur anda, sál og líkama, samkvæmt 1. Þessaloníkubréfi 5:23. "Andarnir" í 1. Korintubréfi 14:32 eru hvorki Heilagur Andi né djöfullegir "fylgðarandar", heldur gjöf eða spádómsandi sem Heilagur Andi gefur einstaklingnum. Hægt er að lesa prédikun Jóhanns Krýsostóms um 1. Korintubréf (bls. 219) og The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 540, til að fá nánari upplýsingar.

Hins vegar eru "andar spámannanna" enn í samskiptum við Heilagan Anda, og Novatian notaði þennan vers ranglega þegar hann talaði um Heilagan Anda og parafrasaði versið sem eintal "andi" í Ritgerð um Þrenninguna, kafli 29.

Spurning: Í 1 Kor 14:33, hvernig stendur á því að Guð er ekki "Guð óreiðu", þar sem hann ruglaði tungumáli mannkyns við Babels turn í 1. Mósebók 11:7-8?

S: Gríska orðið fyrir "óreiðu" getur einnig þýtt "ringulreið" eða "óeirð". Guð er ekki höfundur ringulreiðar í söfnuðunum, en stundum ruglar hann hugsanir, áætlanir og tungumál þeirra sem eru í uppreisn gegn Guði.

Sp.: Þar sem 1 Kor 14:33 segir að Guð sé ekki Guð óreiðu né ruglings, sýnir þessi vers þá ekki að þrenndin sé röng, eins og Vottar Jehóva halda fram í bæklingi sínum Átt þú að trúa á þrenndina (1989), bls. 4?

A: Varla. Koma Jesú til jarðar var ekki skiljanleg fyrir faríseum, ekki vegna þess að þeir væru ekki nógu greindir, heldur vegna þess að komandi Messías passaði ekki inn í guðfræði þeirra eða áætlanir.

Vottar Jehóva segja nánast allir að þrenndin sé röng. Mormónar segja það almennt, þó ég hafi hitt nokkra sem segja að þrenndin sé sönn. Hjá Vottum Jehóva og báðum tegundum mormóna hefur málið þó ekki verið svo mikið að hafna þrenndinni sem að þeir skilja ekki einu sinni hvað þrenndin raunverulega er. Sjá umræðuna um Matteus 28:19 fyrir sjö punkta yfirlit yfir það sem Guð hefur opinberað í Biblíunni um þrenndina.

Dularfullu atriðin varðandi hinn sanna Guð eru mikil, eins og Páll bendir á í 1. Tímóteusarbréfi 3:16. Reyndar, í sama bókinni sem Vitni Jehóva taka þennan vers úr, segir Páll í 1. Korintubréfi 2:6-16 að þeir sem ekki hafa anda Guðs muni ekki skilja visku Guðs. Þó að þetta valdi ekki ringulreið hjá hinum sannfærðu trúuðu sem hafa verið fræddir, má sjá hvernig Vottar Jehóva gætu kallað skort sinn á skilningi á þessu rugling.

Sp.: Í 1 Kor 14:33 og Róm 15:33, þar sem Guð er "Guð friðar", hvers vegna er Guð stríðsgóður í 2 Mósebók 15:3 og Jesaja 42:13?

A: Sem mannlegt dæmi gæti ríki óskast eftir engu öðru en friði, en samt háð stríði af fullum krafti þegar það eða bandamaður þess er ráðist á. Að Guð sé höfundur friðar kemur ekki í veg fyrir að hann sé einnig stríðsgóður. Jesús er Friðarkonungur, en í Opinberunarbókinni mun Jesús koma og í raun hefja stríð og slátra heillum herjum.

Spurning: Í 1 Kor 14:34-35 og 1 Tím 2:11-12, hvers vegna sátu konur þögullar í söfnuðunum, þar sem þær spáðuðu á tímum Nýja testamentisins í Postulasögunni 2:18; 21:9 og 1 Kor 11:5?

A: Sannkristnir kristnir eru ekki sammála um svarið. Margir benda á að orðið geti þýtt "klapp" eða "ósmekklegar umræður". Aðrir segja að þetta hafi gilt á þeim tíma og í þeirri menningu. Aðrir telja að þetta gildi enn í dag.

1. Ef gert er ráð fyrir að 1. Korintubréf 14:34-35 bannar alla töku í kirkjunni, vísar það eingöngu til "í kirkjunum". Engin vers bannar trúuðum konum að spá fyrir utan kirkjuna.

2. Sumir segja að gríska orðið í 1 Korintubréfi 14:34-35 geti vísað til "klappskrafta", og þótt spádómur, bænir og söngur séu í lagi fyrir þær, þá sé klappskrafta ekki. Hins vegar segir Believer's Bible Commentary, bls. 1802, að orðið hafi ekki þýtt klappskrafta á koine-grísku. "Sama orðið er notað um Guð í 21. versli þessa kafla og í Hebreum 1:1. Það merkir að tala með yfirráð." Konur spáðu og báðu í kirkjustarfi í 1. Korintubréfi 11:5.

Óháð því segir 1. Tímóteusarbréf 2:11,12 að konur skuli læra í hljóðlátum en ekki kenna körlum.

Spurning: Í 1 Kor 14:38, ætti orðið að vera "ófróður" eða "hunsaður"?

A: Ef ekkert annað, er þetta áhugaverð rannsókn á því hvernig handrit Biblíunnar eru mismunandi. Munurinn á grísku er tveir stafir ("ai" vs. "w"). Þriðja útgáfa grísku Nýja testamentisins (ritstjóri Aland o.fl.) flokkar þessa handritabreytingu sem "B" – "ákveðinn vafi"

"Ignored" – er í eftirfarandi:

Upprunalegi Sinaítus [Si] 340-350 e.Kr.

Alexandrinus [A] um 450 e.Kr.

Bohairískt [Boh] og sahídískt [Sah] kóptneskt 3./4. öld

Grísku handritin eftir Origen 225–253/254 e.Kr.

Síðari sýrlenskur 6.–7. öld

Óþekkt - er í eftirfarandi:

p46 (Chester Beatty II) 100-150 e.Kr.

Gamla sýrlenska 4.–5. öld

Leiðrétting í Sinaítikus [Si] 340-350 e.Kr.

Armeníska [Arm] frá 5. öld

Alexandrinus leiðrétting um 450 e.Kr.

Latneska Vulgata [Vg] 4. og 5. öld

Etiópísk [Eth] frá um 500 e.Kr.

Býsantínsk hefð

Yfirlit: Orðið "vanrækt" (Ignored) virðist gefa mestan möguleika fyrir þá sem styðja upprunalegu alexandrísku handrithefðina. Orðið "ófróður" (Ignorant) virðist gefa mestan möguleika fyrir þá sem styðja elsta handritið og latnesku og býsantíska handritafjölskyldurnar. Hvort sem er, kom þessi afbrigði fram snemma, á árunum 200–254 e.Kr. Að lokum, þó að þetta sé eitt af tveimur eða þremur mikilvægustu afbrigðunum í fyrsta bréfi til Korntúlkanna, skiptir það raunverulega máli ef við erum ófróðir um það eða hunsum það?

Spurning: Í 1 Kor 15:1-4, hvað um suma frjálslynda kristna sem segjast vera kristnir en neita því að Kristur hafi dáið fyrir syndir okkar og að hann hafi í raun risið aftur á þriðja degi?

S: Eins og segir í 1 Korintubréfi 15:1-4, er trú þeirra því miður gagnslaus. Því miður, nema þeir breytist, munu þeir fara til helvítis þegar þeir deyja. Rómverjabréfið 3:25, 5:6-10, 1. Jóhannesarbréf 2:2, Hebreabréfið 9:11–10:18 og Jóhannesarguðspjallið 1:29 eru nokkur af mörgum öðrum versum sem leggja áherslu á miðlægi sættaferðarinnar.

Áhugavert er að jafnvel gyðinglegur efasemdarmaðurinn Isaac Asimov segir í Asimov's Guide to the Bible, bls. 1023: "Trúarumbrot Jakobs kann að hafa orðið vegna þess að hann sá upprisna Jesú. Að minnsta kosti Páll, í fyrsta bréfi sínu til Korintumanna, telur hann meðal vitna um upprisu:" Ef jafnvel efasemdamaður eins og Asimov getur íhugað möguleikann á því að fólk hafi séð upprisna Jesú, þá stóð hann sig betur en sumir frjálslyndir kristnir sem gátu ekki einu sinni hugsað sér þá hugmynd.

Spurning: Í 1 Kor 15:1-4 var Jesús þá ekki líkamlega uppvakinn vegna þess að líkami hans var numinn af Satan, eins og Rev. Moon heldur fram?

A: Fyrst hvað Guðspeki Rev. Moon (fimmta útgáfa 1977) segir í raun, og síðan svarið úr Biblíunni.

Guðdómlega meginreglan bls. 170: "Menn hafa hingað til haft þá ranghugmynd að líkamlegur dauði mannsins sé dauðinn sem kom vegna fallsins. Af þeim sökum höfum við trúað því að upprisa hinna látnu helga myndi rætast með endurreisn einu sinni spilltra og niðurbrotra líkamlegra líkama þeirra í upprunalegt ástand."

Guðdómlega meginreglan bls. 170 "Þess vegna merkir 'upprisa' fyrirbæri sem eiga sér stað í endurreisnarmannsferlinu, samkvæmt endurreisnaráætluninni, frá ástandi þar sem maðurinn hafði fallið undir Sataníska stjórn aftur til beinnar stjórnar Guðs."

Guðdómlega meginreglan bls. 289 "Vegna falls mannsins var jafnvel dauði líkami hans ráðinn af Satan.... [Jakob, Móse] Eftir dauða Jesú komu einnig upp vandamál varðandi líkama hans (Matteus 28:12-13)."

Guðdómlega meginreglan bls. 360 "Eins og við vitum vel úr Biblíunni var Jesús eftir upprisu ekki sami Jesúsinn sem hafði lifað með lærisveinum sínum fyrir krossfestingu sína. Hann var ekki lengur maður sem sjá mátti með holdlegum augum.... Einu sinni birtist hann skyndilega í lokuðu herbergi..."

Guðdómlega meginreglan bls. 360-361 "Jesús, til að bjarga mannkyninu, hafði komið á fót andlegum grundvelli trúar..., eftir að hafa gefið upp líkamlega líkama sinn á krossinn sem fórn."

Guðdómlega meginreglan bls. 147-148 "Vegna þess að gyðingar trúðu ekki á Jesú og afhentu hann til krossfestingar, var líkama hans ráðist af Satan og hann var drepinn. Þess vegna, jafnvel þegar kristnir trúa á Jesú og verða eitt líkami með honum, sem Satan réðst á líkama hans, eru líkamar þeirra enn undirorpnir árásum Satans."

Hvað Biblían segir:

Í Jóhannesarguðspjallinu 2:19-21 talaði Jesús sérstaklega um að reisa líkama sinn. Annað hvort hafði Jesús rangt fyrir sér, eða Rev. Moon hafði rangt fyrir sér.

Filippíbréfið 3:21 segir frá hinni miklu loforð um að Jesús muni umbreyta líkama okkar til að líkjast dýrðarlíkama sínum. Það er erfitt að sjá að sameiningarkirkjusinnar (þeir sem fylgja Rev. Moon) verði ofspenntir yfir því sem Páll skrifaði með gleði.

Í Jóhannesarguðspjalli 20:24-28, annaðhvort blekkti Jesús Tómas og fékk hann til að halda að Jesús hefði líkamlegt hold, eða þá hafði Jesús í raun líkamlegt hold.

Postulasagan 2:31-32 segir að líkami Jesú hafi ekki séð rotnun. Þetta gefur sterkt til kynna að líkami Jesú hafi ekki verið ráðinn af Satan.

Ályktun: Annaðhvort voru Jesús og postularnir rangir, eða Rev. Moon hlýtur að vera rangur.

Spurning: Í 1 Kor 15:1-4,12-16, fellur þá allt kristni ef hægt væri að sanna að upprisa Jesú hefði ekki átt sér stað?

A: Já, það gerir það. En jafnvel samkvæmt sönnunarreglum bandaríska réttarkerfisins mætti sýna fram á fyrir dómstólum að það hafi átt sér stað umfram skynsamlegt vafa. Þó er ekki pláss til að færa öll rök fyrir upprisu, falla rökin almennt í fimm flokka.

1. Spádómur Guðs í Gamla testamentinu

2. Vitnisburðir augljósvitna

3. Rit annarra, bæði vinaleg og óvinaleg

4. Ófærni til að finna viðeigandi hvata, aðferðir og skýringu fyrir hvarfi líkama

5. Síðari vitnisburður postula, ellefu af tólf sem þjáðust og dóu fyrir Krist. Ef einhver hefði vitað að þetta væri svik, þá hefðu þeir vitað það. Enginn myndi deyja fyrir það sem hann sjálfur taldi vera lygi. Eins og einn kristinn prestur orðaði það, annaðhvort er gröfnin tóm eða trú okkar er tóm.

S: Í 1 Kor 15:1-4, hverjar eru elstu utanbiblíulegar tilvísanirnar í kristna kenninguna um að blóð Krists hafi frelsað okkur?

S: Elsta heimildin er Fyrsta Clemensbréfið, kaflar 21 og 49, sem var skrifað á árunum 96–98 e.Kr.

Önnur tilvísun utan Biblíunnar er frá Ignatius (dáinn annaðhvort 107 eða 116 e.Kr.) sem í bréfi sínu til Smýrnaumanna, kafli 6, segir að sá sem ekki trúir á blóð Krists verði dæmdur.

Þriðja tilvísunin er Barnabasarbréfið (um 70–130 e.Kr.) í kafla 5 meðal annarra staða.

Eftir þetta er röðin dálítið óljós. Pólýkarpus (110–155 e.Kr.) vísaði til sætmælisins í stuttri bréfi sínu til Filippíumanna, kafli 1. Hann sagði: "… Drottinn Jesú Krist, sem fyrir syndir okkar þjáðist jafnvel til dauða, [en] sem Guð reis frá dauðum, eftir að hann hafði leyst bandalög gröfarinnar."

Bréfið til Diognetusar (um 130–200 e.Kr.) nefnir að Guð sendi eigin Son sem lausnargjald fyrir okkur í sætri skiptum í 9. kafla.

Í mótsögn við þetta hefur stór hluti frjálslynds kristni verið lýst sem "blóðlausri kristni".

Sp.: Í 1 Kor 15:4 segir heilagur Páll að Jesús Kristur "var grafinn, að hann reis á þriðja degi samkvæmt ritningunum". "Ritningar" merkir Gamla testamentið. Hvar er í Gamla testamentinu minnst á að Jesús muni rísa frá dauðum, og sérstaklega á þriðja degi?

S: Að Messías yrði afmáður (drepinn) er í Dáníelsbók 9:26 og Jesaja 53:8-9,12. Upprisa hans er spáð í Jesaja 53:11 og Sálmi 16:9-10.

Sp.: Í 1 Kor 15:5, hvernig birtist Jesús "tólfunum", þar sem Júdas hafði þegar yfirgefið hópinn?

S: Það voru yfir 70 lærisveinar en "tólftu menn" var heiti yfir innri hringinn, heiti yfir lærisveinana, þótt Júdas væri ekki til staðar. Einnig gæti þetta vísað til birtingar eftir að Mattías hafði verið valinn til að taka við af Júdas í Postulasögunni 1:21-26. Þar sem fólk notar gjarnan myndmál og nálganir er fyrri skýringin líklegast rétta.

S: Í 1 Kor 15:5-8, hvers vegna birtist Jesús aðeins trúaðmönnum?

S: Hann birtist ekki einungis þeim sem þegar trúðu á hann. Jakobi, bróðir hans, trúði ekki fyrir upprisu hans. Tómas var fullur efasemda í Jóhannesarguðspjalli 20:24-29 áður en Jesús birtist honum. Páll var varla trúaður þegar Jesús birtist honum á vegi til Damaskusar í Postulasögunni 9:1-9.

Það er rétt að allir sem sáu Jesú eftir upprisu hans trúðu á hann, en hvað hefðir þú þá búist við?

S: Í 1 Kor 15:5-8 og Postulasögunni 10:40, hvers vegna birtist Jesús aðeins sumum?

S: 1 Korintubréf 15:6 segir að Jesús hafi birst yfir fimm hundruð manns.

Q: Í 1 Kor 15:6 er Páll að skrifa að yfir 500 manns hafi séð Jesú eftir upprisu hans, svipað og allir þeir í dag sem segja að þeir hafi séð Elvis eftir dauða hans?

S: Auðvitað er það ekki eins sterkt að Páll segi að 500 manns hafi séð Jesú og 500 sjálfstæðar skýrslur. Hins vegar ætti staðhæfing Páls um yfir 500 manns, ásamt frásögnum Matteusar, Markúsar, Lúkasar, Jóhannesar og Péturs (1. og 2. Pétursbréf), að auka trúverðugleika, ekki draga úr honum.

S: Í 1 Kor 15:10, af hverju var Páll að montast, þar sem maður ætti ekki að montast?

S: Eins og Davíð í Sálmunum var postuli Páll frjáls til að segja okkur hvernig honum leið. Fjórir punktar:

1. Það sem Páll sagði var satt, hann vann sannarlega meira verk.

2. Páll montist ekki af sjálfum sér, heldur sagði hann að það væri ekki hann, heldur náð Guðs

3. Já, Páll hefði getað státað hér þegar hann ætti ekki að gera það.

4. Það er ekki ósamræmi í innblæstri Páls, sem var ekki syndlaus, að segja okkur þetta. Innblástur ritninganna felst ekki í því að Guð hafi vélrænt innblásið þeim hvern einasta samhljóð og sérhljóð. Heldur kaus Guð þessa menn, gaf þeim reynsluna, viskuna og beina samskipti frá anda sínum í sameiningu, svo að þeir gætu skrifað ritninguna.

Spurning: Í 1 Kor 15:12-19, af hverju neita margir endurupprisu Krists?

S: Það eru að minnsta kosti fjórar mögulegar ástæður.

1) Í grískri og rómverskri menningu, þótt hugmyndin um ódauðlega sál væri til staðar, var engin hugmynd um að fólk rísi upp frá dauðum.

2) Þeir höfðu aldrei orðið vitni að slíku í náttúrunni. Eina undantekningin er trúin á goðsagnakenndan veru, fönixinn, sem brann til bana á þúsund ára fresti og endurfæddist síðan. Í dag neita þeir sem treysta á vísindin sem sína trú (svokallaður vísindatrúarhyggja) því að náttúrulögmál geti brotnað. En eins og einn prestur sagði, þegar maður hefur komist yfir kraftaverk Guðs við sköpun alheimsins, er restin auðveld.

3) Upprisa frá dauðum væri ómöguleg án þess að viðurkenna að kraftaverk Guðs eiga sér stað.

4) Siðferðilega, ef Jesús reis frá dauðum, þá sýnir það að hann hafði rétt fyrir sér þegar hann sagði að menn myndu rísa frá dauðum og að þeir ættu að hugsa vel um hvernig þeir lifa lífi sínu núna.

S: Í 1 Kor 15:12-19, hvernig myndi einhver lifa öðruvísi, ef hann trúir því að Kristur reis og við munum rísa frá dauðum, samanborið við einhvern sem trúir því ekki?

S: Einu sinni var kona sem var í ráðgjöf hjá sálfræðingi áður en henni var ætlað að gangast undir útlimaskurð. Sálfræðingurinn var hissa á því hversu rólega hún tók allt. Að lokum spurði hún sálfræðinginn: "Það mun vaxa aftur, ekki satt?"

Líkt og konan, en öfugt, vitum við að líkamar okkar, þegar þeir meiðast og eldast, munu gróa, nema að þeir verði betri en nokkru sinni fyrr. Viðhorf okkar til lífsins, til mótlætis og til samskipta ætti að vera algjörlega öðruvísi. Jafnvel fyrstu milljón árin sem við erum á himnum, með upprisna líkama okkar, eru mun lengri en tíminn sem við erum núna "niður hér". Við erum bara á leiðinni til raunverulegs heimilis okkar.

Sp.: Í 1 Kor 15:18-19, hvers vegna eiga Páll og aðrir að vekja samúð ef Kristur hefur ekki risið?

S: Það var ekki skemmtilegt að vera steinaður og skilinn eftir dauðan, berjast við villidýr og síðar lenda í skipbroti. Páll þoldi mikið á þessu lífi til þess að sjá Guð í hinu næsta. En ef engin upprisa væri, þá væri allt til einskis.

Q: Í 1 Kor 15:20,22 er fyrsta ávöxturinn Kristur eða sumir trúuðir?

S: Fyrstu ávextirnir eru Kristur.

Q: Í 1 Kor 15:20, þar sem Jesús var fyrsta ávöxturinn þeirra sem risu upp, hvað með Lasarus, sem Jesús reis frá dauðum fyrr?

S: Tveir punktar til að íhuga í svari.

Tímaröð: Lárus var uppvakinn með venjulegu líkamlegu líkama sem myndi enn deyja. Jesús var tímaröðlega fyrsti maðurinn sem var uppvakinn með dýrðarlíkama sem myndi aldrei deyja né molna (Postulasagan 13:35-39).

Staðbundið: Jafnvel þótt tímaröðin sé hunsuð, merkir fyrsta ávöxturinn einnig fremstur, og Jesús hefur stöðu fyrsta ávöxtar allra sem verða uppvakin.

Jesús var fyrstur allra sem reis með dýrðlega upplyftan líkamlegan líkama, og hann er einnig fremstur þeirra sem verða reistir.

Q: Í 1 Kor 15:22, hvernig komast allir til dauða í Adam, og hvernig komast allir til lífs í Kristi?

A: Allir verða lífgaðir í Kristi á þrjá vegu.

1. Allir verða lifandi við lok þúsundáraríkisins (Opinberunarbókin 20:5) áður en dómurinn við hina stóru hvítu hásæti fer fram (Opinberunarbókin 20:12-14). Maður þarf að vera á lífi til að upplifa annan dauðann.

2. Tilboðið um frelsun og réttlætingu er gert aðgengilegt öllum (Rómverjabréfið 11:32; Títusarbréfið 2:11; Fyrsta Tímóteusarbréfið 2:4-6; 4:10). Jesús er sætmælandi fórn fyrir allan heiminn í Fyrsta Jóhannesarbréfi 2:2.

3. Öllum sem trúa verður réttlætingin beitt (1. Tímóteusarbréf 4:10) og þeir munu lifa að eilífu á himni með Guði.

S: Er 1 Kor 15:22 ósatt þar sem allir spámennirnir voru syndlausir, eins og bahá'í-trúin kennir í Some Questions Answered, bls. 118-121?

S: 1 Korintubréf 15:22 segir að allir niðjar Adams hafi syndgað, og það felur í sér alla spámennina nema Jesú. Það er algeng misskilningur meðal múslima, sem baháíar hafa erft, að allir spámennirnir hafi verið syndlausir. En þetta leiðir til undarlegra mótsagna. Jónas (hin guðhrædda spámaðurinn Yunus hjá múslimum) flúði til Tarsis og var gleyptur af stórfiski. Var það ekki synd að flýja? Adam er talinn spámaður af múslimum, en ef hann syndgaði ekki í Eden, verður skilgreining ykkar á synd þá ekki merkingarlaus? Móse var meinað að ganga inn í Lofaða landið vegna þess að hann missti þolinmæðina við Meríba. Þar sem Drottinn var reiður Móse í 5. Mósebók 3:26, getur Drottinn þá verið reiður einhverjum sem aldrei hefur syndgað?

Hér er lærdómur fyrir alla. Stundum neyða ranghugmyndir fólks það nánast til að beygja Biblíuna til að passa við þær.

Sp.: Sýnir 1 Kor 15:23 að María hafi verið tekin holdlega til himna, eins og sumir kaþólskir guðfræðingar kenna?

A: Nei. Það væri erfitt að trúa því að nokkur kaþólskur myndi vísa til 1 Korintubréfs 15:23 þegar hann talar um hina meinta himneska upptöku Maríu, nema að í bókinni When Cultists Ask, bls. 234, segir að Ludwig Ott hafi nefnt "möguleikann" á því að þetta vísi til Maríu í bókinni hans, Fundamentals of Catholic Dogma (ritstjóri James Canon Bastible. Gefin út af Tan Books 1960, bls. 208).

Augljóslega, þar sem 1. Korintubréf 15:23 segir að allir fari til himna í sínum eigin röð, og Kristur fór fyrstur til himna, þá sýnir þetta einhvern veginn að María fór í öðru sæti.

Þar sem þessi kafli nefnir ekki Maríu, er þetta svipað og að segja að

1. Ef María var líkamlega tekin upp til himna, hlýtur hún að vera fyrsta ávöxturinn sem hér er nefndur.

2. Ef María var fyrsta ávextirnir sem hér eru nefndir, þá var María líkamlega tekin upp til himna.

Kannski er hringrökum röksemdafærslunnar ástæðan fyrir því að Ott sagði að þetta væri aðeins möguleiki, og ritningarleg sönnun fyrir upptöku Maríu væri ekki að finna.

Fyrir utan hringrásarhugsunina er annað vandamál með þessa röksemd að 1 Korintubréf 15:22-25 fjallar ekki um upptöku heldur um upprisu. Jesús var fyrstur til að rísa upp með ódauðlegan líkama. Kaþólikkar og mótmælendur eru sammála um að hvað sem gerðist Maríu við lok jarðnesks lífs hennar, þá reis hún ekki upp. Að lokum, jafnvel þótt hér væri um að ræða líkamsupptöku til himins en ekki upprisu frá dauðum, voru Enok og Elijas teknir til himins fyrir Krist.

Tilraun til að nota þennan vers er fróðleg til að sýna hversu langt sumir snjallir guðfræðingar þurfa að ganga til að styðja líkamsupptöku Maríu, þó að Ott verði að hljóta heiður fyrir heiðarleika sinn með því að segja að ritningarleg sönnunargögn finnist ekki.

Sp.: Í 1 Kor 15:24 mun ríki Krists virkilega ljúka og mun hann gefa allt yfir til Guðs föður, eða mun ríki Krists vara að eilífu eins og segir í Lúk 1:33 og Hebr 1:8?

S: Báðar fullyrðingarnar eru réttar. Ríki Krists hefur tvo þætti. Jesús er sigursæll konungur sem sigrar óvini sína, og sá hluti mun enda. Jesús er hinn eilífi friðarprins, og sá hluti mun aldrei enda. Sjá Haley's Alleged Discrepancies of the Bible bls. 137–138 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í 1 Kor 15:25-28, þar sem allt verður lagt undir Krist, þýðir það þá að allir fari til himna, eins og villutrúin um alheims frelsun kennir?

S: Nei. Að vera settur undir Krist þýðir ekki að maður fari til himna. Lífslausar steinar og djöflar verða settir undir Krist, og þeir munu ekki fara til himna. Sjá umfjöllun um Kólossubréfið 1:20, Rómverjabréfið 5:19; Rómverjabréfið 8:29-30, og When Cultists Ask bls. 234-235 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í 1 Kor 15:29, þýðir skírn fyrir hina dauðu að fólk þurfi ekki að trúa einstaklingslega?

S: Nei. Eins og svörin við næstu fjórum spurningum sýna, er hver og einn skírður fyrir sig sjálfan, og við skírum ekki fyrir látna. Sjá When Critics Ask bls. 464-465 fyrir ítarlegra svar.

S: Í 1 Kor 15:29, ættu kristnir menn að skíra fyrir látna?

S: Nei. Páll var að segja að ef jafnvel þessir ókristnir menn trúðu á upprisu, eins og sést af skírn þeirra fyrir hina dauðu, af hverju getið þið þá ekki trúað á upprisu? Mjög svipað rök koma fram í Theophilus To Autolycus 1:13. (Theophilus var biskup í Antíokkíu frá 168–181/188 e.Kr.)

"Þá, hvað varðar neitun yðar um að hinir dauðu rísi upp … þér trúið að Hérakles, sem brenndi sig, lifi; og að Aesculapius, sem var grandaður af eldingum, hafi verið uppvakiður; …" (Ante-Nicene Fathers, bindi 2, bls. 92)

Ef skírn fyrir hina dauðu er eitt það mikilvægasta sem við getum gert, eins og mormónismi kennir, af hverju erum við þá ekki einu sinni skipuð að gera þetta í ritningunni? Páll talaði um aðra (þeir) í 1. Korintubréfi 15:29. Sekta í Grikklandi á tímum Páls, sem kallaðist serintíumenn, skírðu fyrir hina dauðu, en enginn sagði nokkurn tímann að kristnir menn ættu að gera það. (Að auki kenndu Cerinthíumenn einnig að Kristur hafi komið yfir Jesú við skírn hans og yfirgefið hann á krossinum, svo aðeins maðurinn Jesús dó, samkvæmt fótnótu í NIV Study Bible við 1. Jóhannesarbréf 4:2, bls. 1911.)

Í Eleusíska dularhátíðinni var kenning um þvotta sem þurfti til hamingju í hinum eilífa lífi (Pindar brot 212, Sofókles brot 753). Skírn fyrir hönd annarra var þekkt, frá Orfísku broti 245. Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 616–618 fyrir frekari upplýsingar.

Auðvitað eigum við ekki að herma eftir mörgum þeirra siða sem Korintubúar stunduðu, svo sem holdlegum losta, siðleysi, sektahyggju, misnotkun Drottins kvöldmáltíðar og því að neita hinni líkamlegu upprisu Jesú. Ef það að stunda þetta í dag eins og mormónar gera leiðir okkur til að halda að Guð krefjist þess að við stundum ítarlegar ættfræðirannsóknir, þá skipa 1. Tímóteusarbréf 1:3,4 og Títusarbréf 3:9 Guðs þjóð að helga sig ekki endalausum ættfræðispurningum.

Sp.: Í 1 Kor 15:29-30, ættum við að iðka skírn fyrir hina dauðu, eins og mormónar kenna?

S: Fyrst nokkrar réttar staðreyndir sem tengjast ekki beint svari, og síðan svarið.

1. Gríska orðið huper þýðir "vegna", ekki endilega "til hagsbóta fyrir".

2. Margir urðu kristnir vegna vitnisburðar kristna sem þegar höfðu verið píslarvottar.

3. Skírn fyrir alla kristna þýðir að í einum skilningi séum við öll dauðir menn, þ.e. dauðir gagnvart sjálfum okkur og lifandi í Kristi (Kólossubréfið 2:11-13)

Svarið: Fornafnin sem Páll notar (they, they og we) gera það augljóst að Páll sagðist hvorki sjálfur né beinir lesendur hans hafa stundað skírn fyrir hina látnu. Páll hvatti ekki til, mælti ekki með, framkvæmdi ekki, stundaði ekki né sagði að Korintubúar hefðu stundað skírn fyrir hina látnu. Í 1. Korintubréfi 10:18-22 nefnir Páll aðrir hafi fórnað til skurðgoða, en við eigum heldur ekki að gera það. Það er ekkert dæmi um að kristnir menn hafi stundað skírn fyrir hina látnu í allri Biblíunni né í frumkirkjunni. Hins vegar stunduðu sumir trúarlegir villutrúarmenn, sem kölluðir voru Seríntíumenn, skírn fyrir hina látnu.

Þar sem hvorki er til skipun né fordæmi um þetta, og eina þekkta framkvæmdin var hjá hinum kristnu Cerinthíum, standa Mormónar fremur á lausu grundvelli til að gera þetta að mikilvægustu hluta trúar sinnar.

Þegar Páll talaði við Grikki notaði hann rit heiðingjalegra grískra skálda til að enduróma sannleikann, eins og í Postulasögunni 17:23-29. Júdas notaði sannar yfirlýsingar úr apokrýfískum bókum til að undirstrika punktinn fyrir hlustendum sínum. Jesús notaði á svipaðan hátt það sem kallað er "ad hominem"-rök til að sanna að hann væri frá Guði í rökræðu við faríseana í Jóhannesarguðspjallinu 5:31-34.

Meginatriði Páls í 1. Korintubréfi 15:29-30 er að þrátt fyrir að margir Grikkir trúðu ekki á og gerðu lítið úr líkamlegri upprisu (1. Korintubréf 15:12; Postulasagan 17:32), voru samtímis frumgnóstískir Serintíumenn að skíra fyrir hina látnu. Hvers vegna halda þeir að þeir þurfi að framkvæma þennan líkamlega skírnarathöfn ef líkamar eru að eilífu horfnir?

Sp: Í 1 Kor 15:29-30, hvað er skírn fyrir hina dauðu?

S: Fyrir utan þennan vers vitum við aðeins um tvö tilfelli, bæði heiðin. Mandaeumenn í Mesópótamíu stunduðu þetta, og Seríntíumenn (sem voru í Korntú) stunduðu þetta. Við höfum engin gögn um að einn einasti kristinn maður hafi stundað skírn fyrir dauða.

Q: Í 1 Kor 15:32-33, hverjum var Páll að vitna?

S: Það eru tvö gagnkvæm svör.

1. Í 15:33 ("Ósæmilegt föruneyti spillir góðan sið") vitnaði Páll í gríska skáldskaparljóðskáldið Menander úr gamanleikriti hans Thais. Sjá einnig umfjöllun um Postulasöguna 17:16-34.

2. Í 15:32 vitnaði Páll í Jesaja 22:13. Eins og Páll var Jesaja ekki að mæla með að við fylgdum þessari tómlegu orðræðu, heldur var hann að lýsa skoðun guðlausra manna.

Að auki lifði Menander á árunum um 342–291 f.Kr. Jesaja spáði frá fyrir 739 f.Kr. til eftir 682 f.Kr. Páll þekkti líklega bæði Menander og Jesaja.

Sp.: Í 1 Kor 15:36, þegar einhver spyr heimskulega spurningu, eins og "hvernig getur alvaldur Guð…", hvernig svararðu andmælum þeirra af virðingu en sýnir líka heimsku þeirra?

S: Ef nokkur möguleiki er á að um raunverulega andmæli sé að ræða, ættir þú að svara þeim. Þú ættir að sýna þeim sem spyr virðingu. En þegar spurningunni fylgir röng forsenda, til dæmis sú að Guð sé ekki alvaldur, ættir þú að benda á galla þeirrar ranghugmyndar sem liggur að baki.

Q: Í 1 Kor 15:37 styður það endurfæðingarvillutrúna?

A: Nei, af eftirfarandi ástæðum:

1. Hin dýrðlega líkama er varanlegur og deyr ekki lengur.

2. Þessi umbreyting á sér aðeins stað einu sinni.

3. Þetta er breyting á líkama okkar, ekki skipting líkama okkar.

Sjá umræðuna um Jóhannesarguðspjallið 3:3 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í 1 Kor 15:38-41, styður það einhvern veginn mormónahugmyndina um himnesk, jörðleg og telestísk himnaríki?

S: Nei. Þetta hliðstæðu dæmi sýnir einfaldlega að eins og til eru mismunandi dýrðir í hinum (eina) efnislega himni, eru til mismunandi tegundir dýrðar í (hinum eina) himni. Sú staðreynd að Páll nefndi þrjú dæmi (sól, tungl og stjörnur) þýðir ekki að þrír himnar séu til, frekar en það að Páll nefndi fjögur dæmi í 1. Korintubréfi 15:39 (menn, dýr, fuglar og fiskar) þýði að fjórir himnar séu til. Himnaríki væri ekki Himnaríki án Jesú.

Það eru að minnsta kosti þrjú (ónefnd) himnaríki, samkvæmt Páli í 2 Korintubréfi 12:2. Páll heimsótti hið þriðja.

Spurning: Í 1 Kor 15:44, er upprisinn líkami okkar efnislegur eða andlegur?

S: Páll gaf dæmi um Ísraelsmenn í eyðimörkinni og klettinn, og það dæmi svarar þessari spurningu. Ísraelsmenn fengu vatn úr efnislegum kletti, en ekki bara venjulegum efnislegum kletti. Það var Kristur sem var andlegi krafturinn á bak við þann klett. Endurvakin líkama okkar verða efnisleg, en ekki bara venjuleg efnisleg líkama. Í gegnum Krist munum við einnig hafa viðbættan andlegan vídd.

Justin Martýr (ritaði um 138–165 e.Kr.) var grískur heimspekingur sem gekk í kristni, sem hann kallaði "sanna heimspeki". Hann var vel meðvitaður um grískar röksemdir sem gerðu lítið úr líkamlegri upprisu "í holdi" og var einn af fyrstu til að svara þeim í verkinu Um upprisu. Brotin sem við höfum af þessu verki eru þýdd í bindi 1 af Ante-Nicene Fathers, bls. 294-299.

Spurning: Í 1 Kor 15:45, hvers vegna er Jesús síðasti Adam?

S: Það eru lykilatriði sem tengja Adam og Jesú saman. Frá Adam erfðum við alvarlegar afleiðingar, þar á meðal spillta, synduga eðli sem leiðir til dauða. Allir sem taka Jesú sem Drottin sinn og Frelsara fá nýtt eðli og eilíft líf frá Jesú.

Spurning: Í 1 Kor 15:45, þar sem Kristur var lífgjafandi andi, þýðir það þá að hann hafi ekki einnig haft líkamlegt hold?

S: Nei. Líkami Krists er bæði andlegur og líkamlegur, ekki eingöngu andlegur.

S: Í 1 Kor 15:50, þar sem hold og blóð geta ekki komist inn í himininn, hvernig getum við þá risið upp með líkamlega líkama?

S: Hver segir að dýrðlegur líkamlegur líkami þurfi að hafa jarðneska hluti, eins og hold og blóð? Biblían segir það ekki. Heldur segir 1 Korintubréf 15:35-44 einfaldlega að þeir verði öðruvísi.

Q: Í 1 Kor 15:50, þar sem hold og blóð geta ekki komist inn í himininn, hvernig stendur þá á því að Enok var tekinn upp svo að hann "sá ekki dauða" í Hebr 11:5?

S: Augljóslega hefur hinn almáttugi Guð getu til að umbreyta Enóki í dýrðarlíkama án þess að hann smakki dauðann. Einnig, þegar lifandi menn eru hrifnir upp til himins, gætu þeir ekki smakkað dauðann af sömu ástæðu.

Í stuttu máli getur Guð breytt líkama Enoks og upplyfttra trúaðra án þess að þeir smakki dauðann, á svipaðan hátt og trúaðir sem deyja.

Spurning: Í 1 Kor 15:51-52, merkja hugtökin líf og dauði hér eingöngu trú og vantrú, eins og bahá'íar kenna í Baha'u'llah og nýja tímabilinu bls. 270?

A: Nei, ritningin er samkvæm um að líkamleg upprisa muni eiga sér stað.

Fyrir utan 1 Korintubréf 15:51-52, sjá:

Dan 12:2 "Og margir sem sofa í dufti jarðarinnar munu vaxa upp, sumir til eilífs lífs en aðrir til skammar og eilífrar fyrirlitningar."

Opinberunarbókin 20:5 "Hinir dauðu, sem eftir voru, lifnuðu ekki aftur til lífs fyrr en þúsund árin voru liðin. Þetta er fyrsta upprisa."

1 Samúelsbók 2:6 "Drottinn lætur dauða og líf; hann lætur niður í helvíti og rís aftur upp."

Sálmur 49:15 "En Guð mun leysa líf mitt úr helvíti, því að hann mun vissulega taka mig til sín."

Sálmur 22:29, "…allir sem fara niður til duftsins munu hneigja sig fyrir honum…"

Sálmur 23:6 Eftir að hafa talað um skugga dauðans í Sálmi 23:4 segir Davíð: "Ég mun búa í húsi Drottins að eilífu."

Sálmur 49:8-9 "Því lausn sálar hans er dýr, og greiðsla mun aldrei duga, svo að hann megi lifa að eilífu og ekki sjá niðurlög."

Sálmur 52:8-9 "Ég treysti á kærleiksríka tryggð Guðs að eilífu og ævinlega. Ég mun lofa þig að eilífu … í föruneyti helgra þinna."

Jesaja 25:7-8 "Á þessu fjalli mun hann [Guð] gleypa huluna sem hylur alla þjóðerni og dúkinn sem hylur allar þjóðir; hann mun gleypa dauðann að eilífu…"

Jesaja 53:8-10 Eftir að hafa sagt að sá sem þjáist fyrir okkur verði drepinn og lagður í gröf auðmanns í versum 8-9, mun hann þó sjá niðja sína í vers 10.

Öll þessi vers eru tekin úr BSB.

Spurning: Í 1 Kor 15:52 og 1 Þess 4:16-17, hvað segir "síðasta lúðinn" um þjáningartímabilið?

S: Fyrirpláguhyggjumenn segja að síðasta lúðran hafi verið sérstök lúðra fyrir trúaða og sé ekki ein af sjö lúðrunum í Opinberunarbókinni. Aðrir benda á þennan vers sem einn af stærstu göllum fyrirpláguhyggjunnar. Þeir segja að þetta sé sjöunda lúðran í Opinberunarbók 11:15.

Spurning: Í 1 Kor 15:52–54, hvernig getur Guð reist upp dánlegt líkama trúmanns sem var brenndur til ösku eða étinn af ljónum?

S: Guð er alvaldur og getur gert hvað sem er. Vísindalega séð, þó að flestar frumur okkar lifi af (eða fjölgi sér og lifi af) á meðan á lífi okkar stendur, þá eru meirihluti atóma sem mynda frumur okkar öðruvísi en þau voru fyrir sjö árum. Því til að rísa upp frá dauðum þurfum við ekki að hafa sömu atómin. Á sama hátt eru frumur "mynstur" af atómum. En Guð getur notað, en þarf ekki að nota, sömu efnislegu efni (þ.e. atóma) sem eru í grafnum líkama. Því skiptir ekki máli hvort líkami kristins manns sé grafinn eða brenndur (hvort sem er með eða á móti vilja hans), það hefur engin áhrif á það sem Guð mun gera. Sumir sjá hins vegar kristna greftrun sem vitnisburð um örugga von okkar um upprisu.

Spurning: Í 1 Kor 15:54, hvernig og hvers vegna verður "hið forgengilega … að klæðast hinu óforgengilega"?

S: Okkur hefur ekki verið sagt allt þetta leyndarmál. Hins vegar eru nokkur náttúruleg dæmi sem gætu bent á hluta af svari.

Þegar runni eða lítill tré er orðið fyrir myglu í öllum laufum sínum, er eina leiðin til að bjarga plöntunni að höggva hana niður, þannig að eftir stendur aðeins hár stóll. Efri hlutinn er horfinn með "synd" myglunnar sem plagar hann, en rætur plöntunnar eru enn til staðar og heilbrigðar. Plöntan spírar oft aftur og á meðan það tekur að spretta ný lauf getur myglan horfið, því hún hafði engan stað til að lifa.

Ef þú hélt að magn DNA í frumu tengdist því hversu stór eða greindur lífveran er, gætirðu orðið mjög hissa að vita að fruma froðu inniheldur um 20 sinnum meira DNA en fruma manns. Froðan þarf ekki aðeins DNA til að virka sem vatnsöndandi dvergfiskur, heldur þarf hún einnig DNA fyrir allar umbreytingarnar og lokaútkomuna, sem er að lifa sem loftöndandi froða. Englar og djöflar gætu litið á okkur og hugsað hvað við séum lágkúruð og brothætt veru. Hins vegar gætum við alltaf sagt: "En sjáið andlega DNA-ið okkar, sem við fengum frá föður okkar!"

Spurning: Í 1 Kor 15:58, hvað geturðu sagt eða gert þegar þú byrjar að finna að stritið þitt sé til einskis?

S: Ég vildi að við gætum spurt Jeremía. Hann starfaði lengi sem spámaður, kannski í yfir 55 ár. Á lífsleiðinni, á meðan hann þjónaði trúfastlega og þjáðist í fangelsi og undir samsærum gegn lífi sínu, sá hann aðeins örfáa sem trúðu orðum hans. En samt, um 2.600 árum síðar, eru menn innblásnir af orði Guðs sem kom í gegnum hann. Með öðrum orðum hefði Jeremías verið lélegur dómari um hversu áhrifamikill líf hans og verk yrðu.

Galatíumanna 6:9 segir okkur að gefast ekki upp, vitandi að fyrirhöfn okkar er ekki til einskis ef við höldum áfram með hana.

Markmið okkar er ekki að vera talin áhrifamiklir, né einu sinni að vera áhrifamiklir. Markmið okkar er einfaldlega að þóknast Guði og gera það sem Hann vill sérstaklega að við gerum, hvort sem það virðist stórt eða lítið í augum manna. Að lokum er ánægjan af því að heyra Guð segja "Vel gert, góður og trúfastur þjónn!" meiri en allur auður þessarar forgengilegu veraldar. Haldið augunum á hinum endanlega verðlaun og verið nálægt Guði í bæn.

Sp.: Í 1 Kor 16:18, þar sem við eigum ekki neitt gott skilið, hvernig eiga þessir guðhræddu menn þá skilið viðurkenningu?

S: Í algjörum skilningi eigum við ekkert skilið frá Guði nema réttlæti (og Guð sé þakkað fyrir að hann sýni okkur miskunn).

Í hlutfallslegum skilningi skipar Guð okkur hins vegar að veita viðurkenningu og hvatningu til guðhræddra leiðtoga sem þjóna Guði og öðrum vel.

Í kímni væri kristnum manni erfitt að vinna fyrir kristnum yfirmanni sem gerði ekki þennan greinarmun. Yfirmaðurinn gæti sagt: "Fyrir allt það góða sem þér hefur verið gefið á þessu lífi, hvað átt þú eiginlega skilið?" Verkamanninn gæti svarað: "Ekkert. Allt er af náð og miskunn Guðs." Vinnuveitandinn gæti svarað: "Jæja, mér er ánægjulegt að þú skiljir að ég ætlaði að hækka launin þín, nema þú eigir það einfaldlega ekki skilið!"

Sp.: Í 1 Kor 16:22, af hverju bölvar Páll fólki sem elskar (fileo) ekki Drottin?

S: Ef sumir líta á þetta sem að Páll vilji að þeir fari til helvítis, þá er þetta ekki Guðs vilji, eins og Esekíel 18:23,32 og 2. Pétur 3:9 sýna að Guð vill ekki að neinn glatist. Í svarið þarf að taka tillit til þriggja atriða.

1. Óháð því að Páll segir okkur þetta, eru þeir sem elska ekki Jesú undir bölvun.

2. Páll, og við, ættum að biðja fyrir að þeir sem eru undir bölvuninni að þekkja ekki Jesú sjái tómleika sinn og að Guð sendi hvaða reynslu sem er, jafnvel sársaukafulla, til að sýna þeim þörfina á Kristi.

3. Páll, og við, ættum að biðja um að þeir sem fremja bölvaða verkið að leiða aðra villu verði bölvaðir með misheppnun.

Sp.: Í 1 Kor, hvernig vitum við að þetta hafi virkilega verið skrifað af Páli?

S: Við höfum engin gögn sem benda til þess að Páll hafi ekki skrifað það. 1. Korintubréfið sjálft segir það, og frumkirkjan efast aldrei um það. Sautján rithöfundar fyrir Níkeu sögðu að 1. Korintubréfið væri eftir Pál. Klemens frá Róm, Pólýkarp, Bréf til Diognetusar, Írenæus frá Lióni, Muratoríski kánóníinn, Klemens frá Alexandríu, Tertullíanus, Hippólýtus, Orígenes, Cypríanus frá Karþagó, Pierius frá Alexandríu, Adamantius, Victorínus frá Petau, Methodíus, Athanasius frá Alexandríu, Alexander frá Alexandríu og Eusebíus frá Kesareu.

Ef gert er ráð fyrir að Páll hafi dáið undir Níró, þá var dauði hans um árið 67 e.Kr.

S: Í 1 Kor, hvernig vitum við að ritningin í dag sé áreiðanleg varðveisla á því sem upphaflega var skrifað?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár góðar ástæður.

1. Guð lofaði að varðveita orð sitt í Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1. Pétur 1:24-25; og Matteusi 24:35.

2. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni. Rithöfundar fyrstu kirkjunnar fram að Níkeuþinginu I (325 e.Kr.) vísuðu til 1. Korintubréfs um 755 sinnum, ekki meðtaldar óbeinar tilvísanir. Þeir vísuðu til 65% af 1. Korintubréfi, þar sem brot úr versum eru talin sem brot. Það er 282,6 af 437 heildarversum.

Hér eru fyrir-níkeísku rithöfundarnir sem vísa til versanna í 1. Korintubréfi.

1. Klemensbréf (96–98 e.Kr.) er í grundvallaratriðum bréf Klemens, biskups Rómar, sem segir Korintubúum að þeir þurfi að gera það sem Páll sagði þeim fyrir fimmtíu árum. Í 47. kafla nefnir Klemens Apolló og Kéfas.

Klemens frá Róm vitnar í 1 Korintubréf 2:9 í 1. Klemensbréfi kafli 34, bindi 1, bls. 14; bindi 9, bls. 239.

Ignatius 1 Korintubréf 1:20 ¼ tilvitnun Ignatiusarbréfs til Efesusmanna kafli 18, bls. 56–57. Eftir þetta er parafrasa, en um óyggjandi tilvísun er að ræða.

Ignatius 1 Korintubréf 3:16; 6:19 vísun í bréfi Ignatiusar til Filadelfíumanna kafli 7, bls. 84

1 Korintubréf 6:19 vísun "við erum musteri Guðs" í bréfi Ignatiusar til Efesusmanna kafli 15, bls. 56

Papías skrifar: "Eins og presbyterarnir segja" og vitnar í 1. Korintubréf 15:25,26 sem sagt af postulanum. Síðan vitnar hann í 1. Korintubréf 15:27,28. Brot 5, bindi 1, bls. 154.

1 Kor 6:9,10b 1½ tilvitnun í bréf Pólýkarps til Filippíumanna (110–155 e.Kr.) kafli 5, bls. 34

Bréf til Diognetusar (um 130–200 e.Kr.)

Didache (120–150 e.Kr.)

Muratoríuskaninn (170–210 e.Kr.) ANF bindi 5, bls. 603, nefnir tvö bréf Páls til Korintubúa sem og hin ellefu bréf hans.

2. Klemensbréf (120–140 e.Kr.) kafli 11, bls. 254, tiltekur hálfa 1. Korintubréfs 2:9: "Augun hafa ekki heyrt, né augun séð, né hefur það komið inn í hjarta manns."

Melitó frá Sardis (170–180 e.Kr.) nefnir Lúkas og Markús sem "fagnaðarerindið". Getir 1. Korintubréfs sem frá postulanum. Tilvitnun úr Hebreum. Ræða um píslarvætti Drottins, kafli 9, bls. 760–761.

Athenağoras um 177 e.Kr. segir: "í máli postula" og vitnar strax í 1 Korintubréf 15:54. Upprisa hinna dauðu, kafli 18, bls. 159.

Írenæus frá Lióni (182-188 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 6:12 sem texta Páls í Irenæusar verki Á móti villutrú, bók 4, kafli 37.4, bls. 519

Klemens frá Alexandríu spurði hvað viska þessa heims væri sem Páll varði okkur gegn í 1 Korintubréfi 3:19-21. Stromata (193-202 e.Kr.) bók 1, kafli 11

Tertullían (198-220 e.Kr.) vitnar í 1. Korintubréf 8:2 og Galatabréf 1:7 og 5:7 sem orð postula í Um mótefni gegn villutrúum (On Prescription Against Heretics) k.27 bls.256.

Tertullían (198–220 e.Kr.) vitnar í 1. Korintubréf 15:29 í Bók um upprisu holdsins, kafli 48, bls. 582

Theódótus, líklega montanisti (um 240 e.Kr.), vísar til 1. Korintubréfs 15:49 í kafla 24, bls. 46

Hippolytus (225-235/6 e.Kr.) vitnar í hluta af 1 Korintubréfi 2:13 sem ritningu í Bók 7, kafli 14, bls. 107 í Verki sínu gegn öllum villutrúum.

Julius Africanus (232–245 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 15:12 og sagði að það væri eftir postula í Bréfinu til Aristides, kafli 1, bls. 125.

Orígenes (225–253/254 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 1:24 sem eftir Pál. Í de Principiis, bók 1, kafli 2.1, bls. 246, vitnar hann einnig í 1 Korintubréf 14:15 sem eftir Pál í de Principiis, bók 2, kafli 2, bls. 287.

Kýpríanus var biskup í Karþagó frá um 246 til píslarvættis síns árið 258 e.Kr. Hann nefnir fyrstu bréf Páls til Korintumanna og vitnar síðan í 1 Korintubréf 7:10,11 í Ritgerðum Kýpríanusar – Vitnisburðir k.90 bls.553. Hann vísar einnig til Páls og fyrstu bréfs hans til Korintumanna í Traktati 12, öðrum bók, kafli 1, bls. 516

Gregory Thaumaturgus (240-265 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 6:13 sem postulaorð í Canonical Epistle k.1 bls.18.

Pierius frá Alexandríu (275 e.Kr.) vitnar í 6 af 22 orðum úr 1 Korintubréfi 7:7 sem frá Páli í broti 1, bls. 157.

Adamantius (um 300 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 15:29 í Samræðu um hina sönnu trú, fimmta hluta, kafli 23, bls. 181

Arnobius, Á móti heiðingjunum (297–303 e.Kr.), bók 2, kafli 7, bls. 435: "Hafa hin kunnugu orð aldrei hljómað í eyrum yðar, að viska mannanna sé fávitaháttur hjá Guði?" (1 Korintubréf 3:19)

Victorinus biskup í Petau í nútíma Slóveníu (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) Nefnir Gamla og Nýja testamentið í skýringu sinni á Opinberun hins blessaða Jóhannesar, bls. 345. Hann telur bréf Páls upp sem Rómverjabréfið, 1. og 2. Korintubréf, Galatíubréfið, Efesusbréfið, 1. og 2. Þessaloníkubréf, Filippíbréfið, Kólossubréfið og bréfin til Tímóteusar, og vitnar í 1. Tímóteusarbréf 3:15 í kafla 16, bls. 345. Hann heldur áfram og vitnar í 1. Korintubréf 15:53 á bls. 346.

Methodius (270–311/312 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 7:34 sem eftir Pál. Banquet of the Ten Virgins, ræða 1, kafli 1, bls. 311.

Alexander frá Alexandríu (313–326 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 2:9 sem postula Páls og í Kólossubréf 1:16,17 sem Páls í Bréfum um aríska villutrú, bréf 1, kafli 5, bls. 293

Eusebíus frá Kesaríu (318–325 e.Kr.) vitnar í allt 1 Kor 15:55–56. Sönnunargögn fagnaðarins, bók 4, kafli 11, bls. 7

Eftir Níkea

Eusebíus frá Kesaríu (318–339/340 e.Kr.) skrifaði heilar skýringargreinar á Lúkasi og 1. Korintubréfi. Nicene and Post-Nicene Fathers Second Series bindi 1, bls. 41.

Hegemonius (4. öld) vitnar í 1 Kor 13:8-10 sem "Því í þeirri fyrstu bréfi til Korintubúa talar Páll…" (Archelaus er að tala) Deilur við Manes k.37 bls.211

Zenó (4. öld)

Victorinus frá Róm (eftir 363 e.Kr.)

Aþanasius frá Alexandríu (367 e.Kr.) telur upp bækur Nýja testamentisins í hátíðabréfi 39, bls. 552

Hilari frá Poitiers (355–367/368 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 3:8 sem "þessi orð til Korintubúa" í bókinni Um þrenninguna, bók 8, kafli 5, bls. 139.

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 e.Kr. eða 5. öld) nefnir tvö bréf Páls til Korintumanna sem hluta af Nýja testamentinu. Það vitnar í 1 Korintubréf 1:1–2a.

Skiptingarsinninn Lúsífer frá Kagliari (370/371 e.Kr.)

Marcellus frá Ankyra (um 374 e.Kr.)

Basilíus frá Kappódókíu (357–378/379 e.Kr.) vitnar í 1. Korintubréf 3:13 sem postula rit. Um anda, kafli 15.36, bls. 22. Hann segir einnig að 1. Korintubréf 7:6 sé eftir Pál. Bréf 8, kafli 3, bls. 117

Þing Laodicea (í Frýgíu) (343–381 e.Kr.) kánón 60 bls. 159 telur upp bækur Gamla testamentisins og Nýja testamentisins. Kánón 59 bls. 158 segir að einungis kánónískar bækur Gamla og Nýja testamentisins megi lesa í kirkju.

Ambrosiaster (eftir 384 e.Kr.)

Kýril af Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.)

Ambrosius frá Mílanó (370-390 e.Kr.)

Apollinaris frá Laodicea (um 390 e.Kr.)

Pacíanus frá Barcelona (342–379/392 e.Kr.)

Gregory of Elvira (eftir 392 e.Kr.)

Amphilochius (-397 e.Kr.) í Iambi ad Seleucum

Grímlaukur frá Nyssa (um 356–397 e.Kr.) 1 Korintubréf 15:51,52 "hin guðdómlega postuli … til Korintumanna" Um mannsmyndun kafli 32.6 bls. 412

Didymus blindi (398 e.Kr.)

Macarius/Symeon (4. eða 5. öld)

Maximinus (4. eða 5. öld)

Petilianus (4. eða 5. öld) vísar til 1 Korintubréfs 7:5

Tímóteus frá Alexandríu (4. eða 5. öld)

Epiphanius frá Salamis (360–403 e.Kr.)

Flavíanus frá Antíokkíu (404 e.Kr.)

Gaudentius (eftir 406 e.Kr.)

Jóhannes Krýsómómas (392–407 e.Kr.) hlýtur að hafa metið 1. Korintubréf mjög, því hann skrifaði 44 prédikanir um það, sem við eigum enn í dag. Hann segir að 1. Korintubréf sé frá Páli og Sóstenesi.

Chromatius (d. 407 e.Kr.)

Severianus (eftir 408 e.Kr.)

Nikéta frá Remesiana (366–um 415 e.Kr.)

Orosius/Hosius frá Braga (414–418 e.Kr.) vitnar í hluta af 1. Korintubréfi 15:10 sem frá Páli. Vörn gegn pelagíum, kafli 10, bls. 127

Jerómus (373–420 e.Kr.)

Sozomenos (370/380–425 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 11:12 sem postula Páls. Kirkjusaga Sozomenosar, bók 4, kafli 29, bls. 324

Ágústínus frá Hippo (388-430 e.Kr.) vitnar í 1 Korintubréf 10:17 sem orð postula Páls í Borg Guðs, bók 17, kafli 5, bls. 345

Hálf-pelaíski Jóhann Cassían (419–430 e.Kr.) vitnar í einn fjórða hluta versanna 1 Korintubréf 3:16; 4:16 sem orð Páls í Institútum Jóhanns Cassíans, bók 9.3, bls. 264

Marcus Eremita (eftir 430 e.Kr.)

Kýril frá Alexandríu (444 e.Kr.)

Hesychius frá Jerúsalem (–450 e.Kr.)

Speculum (fimmta öldin)

Theódóretus frá Kýrós (biskup og sagnfræðingur) (423–458 e.Kr.)

Varimadum (445/480 e.Kr.)

Viðvörun um villutrúarmenn og falskar bækur

Marcion vísar til 1. Korintubréfs samkvæmt Tertullíanusi.

Gnostíski Ptolemæus vísaði til 1 Korintubréfs 2:15 samkvæmt Írenæusi.

Villutrúarmaðurinn Priscillianus (um 385 e.Kr.)

Dónatistaheretikinn Tyconius (eftir 390 e.Kr.)

Villutrúarmaðurinn Pelagius (416–418 e.Kr.)

Pelagískur villutrúarmaðurinn Þeódór frá Mopsuestia (392–423/429 e.Kr.)

Við eigum enn allt þetta í dag.

3. Elstu handritin sem við eigum af 1. Korintubréfi sýna að smávægilegar frávikanir eru í handritunum, en engar guðfræðilega marktækar villur.

bls. 11 1 Kor 1:17-23; 2:9-12, 14; 3:1-3, 5-6; 4:3-5:5, 7-8; 6:5-7, 11-18; 7:3-6, 10-14. 7. öld. Samræmist Sinaítikus

7. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins.

bls. 14 - 1 Kor 1:25-27; 2:6-8; 3:8-10 fimmta öld. Alexandríuska textinn.

5. öld? - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

bls. 15 (= Papyrus Oxyrhynchus 1009) 1 Kor 7:18–8:4 (seint 3. öld). Í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts er mynd af p15 á bls. 84. Hér er dagsetningin:

3. öld - 1968 - Textinn í Nýja Testamentinu.

3. öld - 1975 - Aland, þriðja útgáfa

3. öld - 1998 - Aland fjórða endurskoðuðu útgáfan

Seint á 3. öld (Philip Comfort og David P. Barrett í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts, 1999.)

p34 - 1 Kor 16:4-7; 10; 2 Kor 5:18-21; 10:13-14; 11:2,4,6-7 (7. öld) alexandríuskur texti.

7. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins.

p46 Chester Beatty II 100–150 e.Kr. 1 Kor 1:1–9:2; 9:4–14:14; 14:16–15:15; 15:17–16:22 (99% eða 431/437 vers) og aðrir hlutar bréfa Páls og Hebreabréfsins. Bókin The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts inniheldur ljósmynd af hluta p46 á bls. 192. Þar segir einnig á bls. 197–198 að gæði handritsins og stíkíómetrísku merkin bendi til þess að faglegur rithöfundur hafi skrifað það.

Fyrri hluta 3. aldar – 1936 – Frederic G. Kenyon samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

2. öld, 200 e.Kr. - 1935 - Ulrich Wilken samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

200 e.Kr. - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

81–96 e.Kr. – 1988 – Young Kyu Kim samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

Um 200 e.Kr. - 1975 - Aland o.fl., þriðja útgáfa.

Um 200 e.Kr. - 1998 - Aland o.fl., fjórða endurskoðaða útgáfa.

Snemma til miðri 2. öld - 1999 - The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts. Þetta byggist að hluta til á því að handskriftin er mjög svipuð Papyrus Oxyrhynchus 8 (seint á fyrstu öld eða snemma á annarri öld) og Papyrus Oxyrhynchus 2337 (seint á fyrstu öld).

bls. 61 Rómverjabréfið 16:23,25-27; 1 Korintubréf 1:1-2, 2-6; 5:1-3, 5-6, 9-13; Filippíum 3:5-9, 12-16, Kólossum 1:3-7, 9-13, 1. Þessaloníkubréf 1:2-3; Títus 3:1-5, 8-11, 14-15 Filemon 4-7. um 700 e.Kr.

um 700 e.Kr. - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

Um 700 e.Kr. - 1975 - Aland o.fl., þriðja útgáfa.

Um 700 e.Kr. - 1998 - Aland o.fl., fjórða endurskoðaða útgáfa.

Vaticanus [B] 325-350 e.Kr.

Sinaiticus [Si] 340-350 e.Kr.

Bohairíska koptíska [Boh] 3ja/4ta öld

Sahídískt koptískt [Sah] 3./4. öld

Gótneskur [Goth] 493–555 e.Kr.

Alexandrinus [A] um 450 e.Kr.

Ephraemi Rescriptus [C] 5. öld

Sjá www.BibleQuery.org/1 Corinthians Manuscripts.html fyrir frekari upplýsingar um elstu handrit 1. Korintubréfs.