< Biblíufyrirspurn úr Kólossubréfinu

Q: Í Kólossubréfinu, hver er meginatriði bókarinnar?

Svara: Til guðhræddrar kirkju sem innrás varð í af þeim sem boðuðu "ofurflókna" guðfræði sem leiddi fólk til að einbeita sér að englum, heimspeki o.s.frv. í stað Guðs, var boðskapur Páls mjög einfaldur í einum meginpunkti, þó með mörgum ríkum afleiðingum: Kristur er allt sem þú þarft; ef þú ert lifandi í Kristi, ættir þú að vera dauður fyrir öðrum hlutum. Önnur trúarleg atriði geta verið fín eða áhugaverð, en ef þau taka sæti helgunar þinnar til Guðs, þá verða þau slæm fyrir þig.

Það er reyndar nokkuð erfitt að finna "eina" versið sem dregur best saman bréfið til Kólossumanna, því valkostirnir eru svo margir góðir. Dæmi um slíkar vísanir eru Kólossubréfið 1:17-18; 2:3; 2:6; 2:8-10; 3:1-3; 3:11; 3:17. Persónulega eru mín tvö uppáhaldsvers eru úr Kólossubréfinu 2:8-10 og 3:1-3.

Q: Í Kólossubréfinu, hvað er yfirlit bókarinnar?

S: Hér er nokkuð ítarleg yfirlitsskrá.

Frá því að þið tókuð við Kristi, haldið áfram í fagnaðarerindi Krists

I. Inngangur

…A. Kveðjur Kól 1:1-2

……1. Frá Páli og Tímóteusi Kol 1:1

……2. Kveðjur til hinna helgu og trúrra í Kólossum Col 1:2

…B. Þakklæti til Guðs fyrir þá Kol 1:3-8

……1. Trú þeirra og kærleiki spretta af von Col 1:3-6a

……2. Fagnaðarerindið ber ávöxt í þeim. Kl 1:6b-8

…C. Bæn til Guðs fyrir þá Col 1:9-14

……1. Fyllt þekkingu og lifa sæmilega og ávextaríkt í krafti hans Kól 1:9-11

……2. Að þeir yrðu einnig þakklátir Guði (Kól 1:12-14). (Yfirlit: Kól 1:13b-14)

II. Að skilja æðstu stöðu Krists Kol 1:15-23

…A. Hvernig Kristur er allt sem þú þarft Kls 1:15-18

……1. Mynd Guðs og Drottinn alls sköpunar Col 1:15-17

……2. Höfuð kirkjunnar og frumgetinn Kol 1:18

…B. Af hverju Kristur er allt sem þú þarft Kol 1:19-23

……1. Guðs fylling býr í Kristi Kol 1:19

……2. Kristur sættir ykkur við Guð Kól 1:20-22

…C. En aðeins ef þið haldið áfram Kol1:23 (Umbreyting: Páll þjónn þessa guðspjalls Kol 1:23b)

……1. Haltu áfram í trú þinni og von í fagnaðarerindinu Kól 1:23a

……2. Þetta fagnaðarerindi hafið þið þegar heyrt og það hefur verið boðið út af Páli. Kól 1:23b

Haldið áfram í Kristi, svo að þið verðið ekki færð í fangavist

III. Barátta og verk Páls fyrir þeim Kól 1:24–2:7

…A. Hvað Páll er að gera fyrir þá Kol1:24 –29

……1. Gleði í þjáningum Páls Kol 1:24

……2. Þjónn sem boðar leyndardóminn Kol 1:25-29

…B. Af hverju barðist Páll í Kol 2:1-5

……1. Hvað Páll berst fyrir Kol 2:1-3

……2. Hvað Páll berst gegn Col 2:4-5

…C. Halda áfram að vera rótgróin og byggð upp í Kristi Kól 2:6-7

……1. Haltu áfram að lifa í Kristi Kol 2:6

……2. Rótgróin og byggð upp í þeirri trú sem þeim var kennd og þakklæti Kól 2:7

IV. Að standa í Kristi gegn gömlum villutrúum Kól 2:8-3:4

…A. Ekki treysta mannlegum ráðum, heldur Kristi

……1. Ekki mannleg heimspeki heldur fylling Krists Kol 2:8-10

……2. Ekki mannlega umskurð heldur skírn af Kristi Kol 2:11-12

…B. Ekki að dvelja í syndum eða helgiathöfnum, heldur í Kristi

……1. Ekki dauðir í syndum heldur lifandi í Kristi, vegna sigurs krossins Kol2:13 –15

……2. Ekki skuggi gamalla helgisiða, heldur veruleiki Krists Kol 2:16-17

…C. Engin ánægja af englum eða reglum, heldur Kristur

……1. Ekki fölsk auðmýkt og engladýrkun, Kól 2:18-19

……2. Við dóum með Kristi, svo ekki asketískar reglur Kls 2:20-23

Þar sem við dóum og reisumst með Kristi, lifum í Kristi

V. Nýtt líf í Kristi Kól 3:1-4:6

…A. Innra líf: dauður fyrir sjálfan sig, lifandi í Kristi Kol 3:1-3:17

……1. Dauðyfirlýst jarðneskum hlutum Kol 3:1-9

……2. Líf okkar er klætt í Krist Kól 3:10-17

…B. Fjölskyldu- og vinnusambönd Kól 3:18-4:7

……1. Hjónaband og fjölskylda Kól 3:18-21

……2. Þrælar og húsbændur Kól 3:22-4:1

…C. Samskipti Kl 4:2-6

……1. Ástríða í bæn Col 4:2-4

……2. Skynsamleg umgengni við aðra Kol 4:5-6

VI. Lokakveðjur Kól 4:7-18

…A. Kveðjur frá Páli og vinum Kol 4:7-15

……1. Tíkhíkus og Ónesímus koma Kól 4:7-9

……2. Páll og 6 aðrir senda kveðjur Kól 4:10-15

…B. Fyrirmæli og blessun Páls Kl 4:16-18

……1. Skiptist á bréfum við Laódíkebúa Kol 4:16

……2. Arkíppus, sinntu starfi þínu Kól 4:17

…C. Lokaorð Páls Kol 4:18

……1. Persónulegur handskrift Páls í fjötrum. Kól 4:18a

……2. Náðin sé með þeim. Kól 4:18b

Spurning: Í Kólossubréfinu, hvaða tengsl eru milli þess og Efesusarbréfsins?

S: Það eru tvær líkingar og einn helsti munur.

Tímalega, "…vissulega skildi ekki mikill tími milli bréfanna tveggja," samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 11, bls. 166.

Í efni er um einn fjórða hluta efnisins í Kólossubréfinu sem ber skylt efni í Efesusbréfinu.

En Páll hefur enga árekstrarorð við Efesusmenn, en í Kólossubréfinu berst hann gegn samruna-júdaískri/ebíonítískri löghyggju, asketisma og dýrkun engla. Sumir sjá rök gegn frum-gnósticismi. Snemmbúnir kirkjufræðingar rekja sumt af uppruna seinni gnosticismu til Símonar frá Samaríu í Postulasögunni 8:9-25. Proto-gnosis er frábrugðin hinni sönnu gnosticismu að hún hafnaði ekki Gamla testamentinu sem kom frá öðrum guði.

S: Er Páll í Kólossubréfinu að rökstyðja gegn frumgnóstík?

S: Nei, en skulum fyrst skilja spurninguna.

Gnostískar trúarbrögð voru fjölskylda yfir 30 heiðingjalegra grísk-kristinna samruna sem stóðu gegn Gamla testamentinu. Ýmsar sekta Gnostika voru sammála um eftirfarandi atriði: þær töldu Guð gamla testamentisins illgjarnan eða heimskulegan, efnisheiminn var skapaður illur, dimmur og lægri en hið innra andlega ríki, þær höfðu flókna guðdómspantheóna með grískum og nýuppfinndum guðlegum verum, og aðeins þær hefðu hina leyndu þekkingu sem var nauðsynleg til að sameinast guðlegum verum og flýja efnisheiminn. Sumir voru asketískir en aðrir frjálslyndir. Frumgnóstismi ólíkt raunverulegum gnóstisma að hann hafnaði ekki Gamla testamentinu sem kom frá öðrum guði. Snemma kirkjufræðimenn rekja sumar rætur frumgnóstisma til Símonar frá Samaríu í Postulasögunni 8:9-25.

Sumir benda á að rök séu gegn frumgnóstík, því að bréf til Kólossumanna mótmælir 1) dýrkun engla, 2) niðurlægingu forystu Krists, 3) því að Kristur sé ekki eini milliliðurinn, 4) sérstökum helgisiðum, 5) asketisma og 6) leyndu þekkingu. Ennfremur var Marcion, faðir gnóstíkurinnar, Frýgíumaður frá Pontus, norður af Kólossum. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 11, bls. 166; The NIV Study Bible, bls. 1811; Believer's Bible Commentary, bls. 1986–1987.

Hins vegar er ég ósammála því að þessir sex þættir sem varað er við í Kólossubréfinu hafi verið til staðar í gyðinglegum sekta og/eða hjá gyðingavinum/Ebionítum líka. Í öðru lagi og jafn mikilvægt, þrátt fyrir að Marcion hafnaði mörgum bókum Nýja testamentisins, þá samþykkti hann Kólossubréfið eftir Pál, svo Marcion taldi greinilega ekki að þar væru bein and-gnóstísk kennslustykki.

Spurning: Hvað vitum við um borgina Kólossu?

S: Kólossar var stórborg um 100 mílur austan við Efesus við ánna Lykus. Hún er aðeins um 12 mílur frá Hierapolis og Laódíkíu. Þessar þrjár borgir höfðu steinefnauppsprettur og ríka beitiland, en voru berskjaldaðar fyrir jarðskjálftum. Þegar grísk áhrif breiddust út til austurs eftir landvinninga Alexanders mikla úr Makedóníu, varð hún þjóðernisleg útstöð Frýgíumanna og Lydíumanna, þó að Grikkir bjuggu þar einnig. Á 2. öld f.Kr. neyddi Selúsídakeisari Antíokkus III marga Gyðinga til að setjast að í Kólossum.

Sp.: Í Kól. 1:3, þar sem til er Guð og Faðir Jesú, hvernig getur Jesús þá verið Guð?

S: Þetta eru í raun tvær spurningar settar fram sem ein. Sú fyrri er hvernig Jesús getur verið Guð, og sú síðari hvernig Jesús getur verið undirgefinn föðurnum. Við skulum bara fjalla um fyrri hlutann hér; hinum hlutanum er svarað í næstu spurningu.

Í Biblíunni getur "guð" þýtt annaðhvort falskan goð eða hinn eina sanna Guð. En þegar það merkir hinn eina sanna Guð getur það haft fjögur mismunandi innihald. Það getur vísað eingöngu til Guðs Föður, eingöngu til Jesú, Guðs sonar, og í Postulasögunni eingöngu til Heilags Anda. Fjórða merkingin er sú að það getur vísað til allra þriggja í Þrenningunni. Þannig að til dæmis í Jóhannesarguðspjallinu 1:1, þegar Orðið (Jesús) var "með Guði", vísar orðið Guð til Guðs Föður, en síðar í sama versinu þegar sagt er að Orðið "var Guð", er það Einn Guð þrenningarinnar.

Í Hebreum 1:9 koma einnig fram margar merkingar orðsins "Guð" þegar þar stendur: "Þess vegna hefur Guð, Guð þinn, smurt þig." Kenningin um þrenninguna kennir þrjá aðgreinda persónur, Guð Föðurinn, Guð Soninn og Guð Heilagan Anda, en aðeins einn Guð í þrenningunni.

Þannig skiljum við í Kólossubréfinu 1:3 að orðið "Guð" vísar hér eingöngu til Guðs Föður.

Sp.: Í Kól. 1:3, hvernig er Faðirinn nú Guð Jesú?

S: Fyrst hvað svarið er ekki, og svo svarið.

Á jörðinni, þegar Jesús varð holdgerður sem maður, tæmdi hann sjálfviljugur stóran hluta dýrðar sinnar áður en hann kom til jarðar, eins og Filippíbréfið 2:7 og Jóhannesarguðspjallið 17:5 segja okkur. Á jörðinni var Jesús hlýðinn föðurnum í hlutverki sínu sem Guð hans. Hins vegar, í Jóhannesarguðspjallinu 17:5, þegar Jesús bað föðurinn um að endurreisa honum þann dýrð sem hann hafði áður en heimurinn hófst, svaraði faðirinn þeirri bæn jákvætt, svo hvernig Jesús lækkaði sig á jörðinni er óviðkomandi fyrir þessa spurningu.

1. Korintubréf 15:23-28 sýnir að í endatímanum, eftir þúsund ára ríki, mun Sonurinn "verða undirgefinn" Föðurinum, sem lagði allt undir fætur hans. Þannig hefur Sonurinn enn nú hlutverk undir Föðurinum.

En þýðir það að Sonurinn sé "minni en" Faðirinn? – Nei. Faðirinn, Sonurinn og Heilagur Andi eru jafnsettir í eðli, dýrð og heiðri. En þeir hafa augljóslega mismunandi hlutverk: til dæmis var það Sonurinn sem bað til Föðurins í Getsemane-garðinum, ekki öfugt. Það var ekki Heilagur Andi heldur Sonurinn sem sagði á krossinum: "Guð minn, Guð minn, hvers vegna hefur þú yfirgefið mig?" í Matteusi 27:46 og Markúsi 15:34. Það gat ekki verið Faðirinn sem sagði: "Faðir, fyrirgef þeim, því þeir vita ekki hvað þeir gera." í Lúkasi 23:34.

En þar sem þeir eru ólíkir í hlutverki, eru þeir einnig ólíkir í tign. Það var Faðirinn sem sendi Soninn, ekki öfugt. Það var Faðirinn og Sonurinn sem sendu Anda, ekki öfugt.

Ekkert á jörðinni er nákvæmlega eins og Þrenningunni. En eitthvað sem við getum séð með nokkurri líkingu er samband föður og sonar. Sonur er "jafnsettur" föður sínum: eðlislega og í augum laganna. Ef faðir væri æðri syni sínum, og faðir hans æðri honum, og svo framvegis, þá hlýtur langa, langa, langa afi hans að hafa verið ofurmaður! Nei, við erum öll jafnsett að eðli. Hins vegar er í föður-son sambandinu munur á hlutverki og munur á tign.

Sem söguleg athugasemd má nefna að einn forngreinn kristinn guðfræðingur sem sá þetta skýrt var Tertullían (200–240 e.Kr.). Annar forngreinn kristinn guðfræðingur, sem neitaði því að nokkur stöðustigsmunur væri til staðar, var Ambrósíus af Mílanó (370–390 e.Kr.). Báðir trúðu á þrenninguna, og skoðanir þeirra samræmast postullegs trúarjátningarinnar og Níkéu-trúarjátningarinnar. En innan sameiginlegrar trúar á þrenninguna er þessi annar munur.

Spurning: Í Kól. 1:3, hvernig gat Páll alltaf beðið fyrir fólki sem hann hafði aldrei hitt?

S: Á hverjum degi, þegar hann mundi eftir þeim, bað Páll fyrir þeim. Eins og í The Tony Evans Bible Commentary, bls. 1252, er litríkt sagt: "Þú þarft ekki örbylgjuupplifun með Guði; þú þarft crockpot-upplifun með honum. Soðaðu hægt í nærveru hans og hafðu áhrif á líf annarra með þeim áhrifum sem Drottinn hefur á þig."

S: Biblíugagnrýnandinn Bart Ehrman skrifar: "Kólossusbréfið 1:3-8 er eitt langa setning í grísku; hún er risastór og nokkuð ólík þeim setningum sem Páll skrifaði venjulega." (Jesus, Interrupted bls. 126).

S: Brefið til Kólossumanna er ekki mjög frábrugðið öðrum bréfum Páls. Sögulega séð efast enginn um að Páll sé höfundur bréfsins til Kólossumanna þar til Meyerhoff árið 1838, samkvæmt The Expositor's Greek Testament, bindi 3, bls. 488. Mér er ráðgáta hvers vegna Ehrman gefur enga grundvöll til samanburðar. Ég hef sett eina slíka hér að neðan. Þar sem sumir telja að Hebreabréfið hafi verið skrifað af Páli, bætti ég því einnig við. Almennt er samþykkt að Lúkasarguðspjallið og Postulasagan séu eftir sama höfund, svo þau eru einnig tekin með til samanburðar.

Ehrman er sammála um að bækurnar sem eru skrifaðar með halla letri séu líklegast eftir Pál. "Stórsögnin" sem er 102 orð í Kólossubréfi 1:3-8 er ekki aðeins styttri en aðrir verslar í Kólossubréfi, heldur einnig styttri en margir aðrir verslar í bókum sem Ehrman telur að Páll hafi skrifað. Lengsta setningin í hverri bók og þær bækur sem hann telur að Páll hafi skrifað virðast handahófskenndar.

Hvað geturðu þá sagt um höfundarverk eftir lengd þessara setninga? Ef þú skoðar aðeins eina eða tvær bækur geturðu í raun sagt hvað sem er. En ef þú skoðar allar bækurnar segja þessar tölur þér ekkert um höfundarverk.

Andmæli Ehrman koma ekki frá einhverjum sem veit ekki betur; tveir ólíkir múslimar hafa sagt mér að Ehrman sé mesti fræðimaðurinn í Nýja testamentinu í dag. Ég skil bara ekki hvernig einstaklingur sem talinn er fræðimaður í Nýja testamentinu getur sett fram þessa röksemd frá lengd lengstu setningarinnar, nema hann hafi ekki skoðað gögnin eins og hlutlaus fræðimaður.

Sp.: Í Kól 1:7 og Film 23, hver er Epafras?

S: Þetta er stytting á nafninu Epaphroditus. Hins vegar var Epaphroditus algengt nafn, svo þetta gæti verið sami maðurinn í Filippíbréfinu 2:25-30 og 4:18 eða annar maður.

Epaphras prédikaði trúfastlega Kolossum boðskap fagnaðarerindisins sem hann lærði af Páli. Páll lofsamar hann og lofsamar hinum trúföstu Kolossum. En sum seinni hlutar bréfsins gefa til kynna að sumir Kolossum hafi kannski velt því fyrir sér hvort Epaphras hefði í raun sagt þeim alla söguna eða hvort það væru önnur grundvallaratriði sem þeir þyrftu að læra, eins og falskir kennarar gátu sagt þeim.

Að lokum, hvernig vissi Páll af sumum vandamálum í kirkju sem hann heimsótti aldrei? Kannski heimsótti Epafras Pál og sagði honum frá.

S: Í Kól 1:9-20, hvar ætti að setja setningaskiptin?

S: Snemma grísk handrit höfðu ekki greinarmerki, svo það gerir það erfiðara að ákvarða. En samkvæmt grísku Nýja testamentinu eftir Aland o.fl., fjórðu endurskoðuðu útgáfu, og Nestle-Aland UBS 28. útgáfu, er Kólossubréfið 1:9-11a ein setning og 11b-20 önnur. Hins vegar, samkvæmt þriðju útgáfunni, er Kólossubréf 1:9-17 ein setning og 1:18-20 önnur setning. Í fimmtu endurskoðuðu útgáfunni er 1:9-20 talin ein setning. Einn gagnlegur lesandi segir að Kólossubréf 1:9-20 ætti líklega að teljast ein setning vegna tveggja sönnunargagna:

a) Það er ekkert sjálfstætt endanlegt sagnorð í 11b-20, og

b) Leedy-línu diagrammar í NT í Bibleworks-hugbúnaðinum sýna einnig Kólossubréfið 1:9-20 sem eina setningu.

Það flækir málið að nokkrir guðfræðingar telja að Páll hafi hugsanlega tekið hluta af þessu úr fyrirfram tilkomnum sálmi sem snemma kristnir menn þekktu, eins og Dick Lucas nefnir í leiðinni á bls. 28 í bókinni The Message of Colossians and Philemon Revised Edition.

Spurning: Í Kól. 1:10, hvernig getum við lifað lífi sem er verðugt Drottni, þar sem við erum frelsuð fyrir náð?

S: Að verða frelsaður er ekki endir sambands okkar við Guð; það er aðeins upphafið. Sem trúuð erum við ekki aðeins hvött, heldur skipuð að lifa heilögu lífi (1. Pétur 1:15-16). Við erum ekki skipuð að koma í samband við Guð til að verða frelsuð, heldur skipuð og fá kraftinn til þess vegna þess að við erum endurfædd í samband við Guð.

S: Í Kól 1:11, hvernig lítur kristinn maður út sem er ekki styrktur með allri máttugri krafti í Kristi?

S: Sú manneskja gæti trúað, bænast og gert guðlega hluti, en kraftur, þolgæði, seigla og gleði vantar. Kannski er hún að reyna að lifa kristnu lífi á eigin krafti, í stað krafta Krists. Maður þarf að geta "sleppt tökunum og látið Guð sjá um".

S: Í Kól 1:12, hvernig verðum við hæf til að taka þátt í arfleifð himinsins?

S: Sem trúuð skiljum við öll að við eigum ekki verðleika, af okkur sjálfum, til að komast nokkurn tíma til himnaríkis. Eitt eitt synd, hvenær sem er á lífsleiðinni, myndi halda okkur úti, utan náðar Guðs. En það sem við kunnum að gera okkur ekki grein fyrir er að við erum ekki aðeins óverðug að komast til himnaríkis af okkur sjálfum, heldur erum við einnig óhæf til þess.

Biblíu­skýringin fyrir trúuðum, bls. 1993, orðar það vel: "Í raun, ef ófrelsaðir menn gætu einhvern veginn verið leiddir til himins, myndu þeir ekki njóta hans, heldur vera í djúpasta hörmungum. Til að njóta himnaríkis þarf maður að vera hæfur til þess. Jafnvel sem trúaðir á Drottni Jesú eigum við enga hæfni til himnaríkis í okkur sjálfum…. Þegar Guð bjargar einhverjum veitir hann því einstaklingi samstundis hæfni til himnaríkis. Sú hæfni er Kristur. Ekkert getur bætt það." Þannig mun jafnvel sá sem tók Krist til boða og var drepinn skömmu síðar enn vera hæfur til að fara til himnaríkis.

Sp.: Í Kól. 1:15-18 og Hebr. 1:6, ef Jesús er óskapaður og ekki veru, hvernig getur hann þá verið "fyrstfæddur allra veru"? (Vottar Jehóva vekja þetta mál.)

S: Hið gríska orð hér, prototokos, þýðir hinn fremsti. Við erum bræður og systur Krists, en Kristur er hinn fremsti frumgetinn.

Í biblíutímum merkti "fyrirburi" ekki einungis þann sem fyrstur fæðist, heldur einnig arfleifð og réttindi fyrirburans. Í bókinni Jehovah's Witnesses Answered Verse by Verse, bls. 97–98, er bent á að sem dæmi um að "fyrirburi" þýði ekki endilega fyrsta barnið sem fæðist, segir í Sálmi 89:27 að Davíð verði skipaður fyrirburi hans, þrátt fyrir að Davíð hafi verið yngstur sona Ísaj.

Eins og segir í When Critics Ask, bls. 485, er Kristur ekki frumgetinn í sköpuninni, heldur frumgetinn yfir sköpuninni. Kristur er ekki sá fyrsti sem fæddist á jörðinni (fólk Gamla testamentisins kom á undan honum), heldur er Kristur frumgetinn upprisu og erfingi allra.

Þessari spurningu svaraði einnig Athanasius frá Alexandríu um það bil árið 330 e.Kr. Hann sagði að þar sem Kristur er bæði eingetinn og frumburður vísi þessi hugtök til ólíkra skilninga á Kristi. Eftir að hafa greint á milli hugtakanna "skapaður" og "fæddur" sýnir Athanasius frá Alexandríu að hugtakið eingetinn vísi til þess að Jesús sé frá föðurnum, á meðan hugtakið frumburður vísi bæði til forgangs hans yfir mannkynið og forgangs hans meðal allra sem endurfæddir eru. Fyrir fullan texta ítarlegs rökstuðnings Athanasiusar, sjá Fjórar ræður gegn aríum, Ræða II, kafli 21, liðir 57–60.

Hins vegar svaraði Hippolytus frá Róm (222–235/6 e.Kr.) þessu áður en Athanasius gerði það í skýringu sinni á Lúk. 2:7. Hann segir: "Og ef ykkur þóknast, segjum við að Orðið hafi verið frumgetinn Guðs, sem steig niður frá himni til hinnar blessaðu Maríu og varð frumgetinn maður í kviði hennar, til þess að frumgetinn Guðs mætti birtast í sambandi við frumgetinn mann."

S: Í Kól 1:15,18 hvaða heimildir sýna að gríska orðið prototokos hafi merkingu umfram líffræðilegan frumgetning eða fyrst skapaðan?

S: Ég spurði prófessor við Dallas-guðfræðiskólann, og nútíma grískar orðabækur sem segja að prototokos (Strong's Concordance 4416) geti þýtt fyrstur í röð eða eitthvað annað en líffræðilega fyrstfæddur eða fyrstur til að vera skapaður eru Bauer-Arndt-Gingrich-Danker og Liddell-Scott-Jones.

Í Gamla testamentinu í Jeremía 31:9 segir Guð: "Efraím er frumburður minn." Hins vegar, í 1. Mósebók 48:17-19 fæddist Manasse á undan Efraím, en Efraím fékk frumburðarblessun Jakobs. Í Sálmi 89:27 segir að Davíð verði skipaður frumburður hans, þótt Davíð hafi verið yngstur sona Ísaj.

Á sumum stöðum skrifuðu fyrstu kristnir menn ekki orðið prototokos eingöngu í merkingu líffræðilega fyrsta fædds. Bréf Barnabasar (um 70–130 e.Kr.) kafli 13, bls. 145, vísar til Manasse og Efraím, og 1. Klemensbréf (96–98 e.Kr.) kafli 4, bindi 1, bls. 6, vísar til frumgetna lambs Ábels.

Þetta tiltekna gríska orð merkir sérstaklega EKKI líffræðilega fyrstfæddan né fyrstskapaðan í Bréfi Pólýkarps til Filippíumanna (100–155 e.Kr.) kafli 7, bls. 35. "Því hver sá sem játtar ekki að Jesús Kristur sé kominn í holdi, er andkristur;" og hver sá sem játtar ekki vitnisburð krossins, er af djöflinum; og hver sá sem spillir orð Drottins til eigin losta og segir að hvorki sé upprisa né dómur, hann er frumburður Satans.

Auk þess skrifar Írenæus frá Lión (182-188 e.Kr.): "Og Pólýkarp sjálfur svaraði Marcion, sem hitti hann einu sinni og sagði: 'Veitir þú mig að þekkja?' 'Ég þekki þig, frumgetning Satans.' Slíkur var hryllingurinn sem postularnir og lærisveinar þeirra höfðu fyrir því að eiga jafnvel orðaskipti við nokkra spillara sannleikans." Irenaeus, Á móti villutrúum, bók 3, kafli 3.4, bls. 416

Adamantius (um 300 e.Kr.) segir: "Þar stendur: 'Enginn hefur stigið til himna, nema sá sem steig niður frá himni'. Orðið 'stigið' gefur til kynna liðna tíð. Það segir ekki að enginn muni stíga til himna, heldur 'enginn hefur stigið til himna.'" Því sýndi það skýrt að fyrir Krist hafði enginn stigið upp. Þetta er eins og postuli segir, 'fyrstfæddur alls sköpunarinnar'; og aftur, 'fyrstu ávextir þeirra sem sofnað hafa'. Enn fremur segir hann, 'fyrstu ávextir, Kristur; síðan þeir sem tilheyra Kristi'. Samræður um hina sönnu trú, fimmta hluti 855b bls. 157

Aþanasius frá Alexandríu (326–373 e.Kr.) "eins og Páll kallar hann á öðrum stað 'fyrstfæddan alls sköpunar' (Kól.1:15 ). En með því að kalla hann Fyrstfæddan sýnir hann að hann er ekki skepna, heldur afkvæmi Föðurins. Því væri ósamræmi við guðdóm hans að kalla hann skepnu." Því að allt var skapað af Föðurinum fyrir Soninn, en Sonurinn einn var eilíflega getinn af Föðurinum, og þess vegna er Guð Orðið 'fyrstfæddur alls skapastors', óbreytanlegur frá óbreytanlegum. Líkaminn hins vegar, sem hann bar fyrir vor sakir, er skepna." Trúarjátning k. 3 bls. 85

Jóhannes Krýsómómus (dáinn 407 e.Kr.) ræðir ítarlega um hvernig Kristur er frumgetinn. Eftir að hafa greint á milli þess að Kristur sé kallaður "frumgetinn" en ekki "fyrstur skapaður", segir hann að annar skilningurinn sé sá að "frumgetinn frá dauðum" (Kól 1:18; Róm 8:29) vísi til fyrstu upprisu. "Svo einnig orðið 'fyrstfæddur', í merkingu undirstöðu. En þetta sýnir ekki að skepturnar séu samverulegar Honum; heldur að allt sé í gegnum Hann og haldist uppi í Honum." Predikanir um Kólossubréfið Predikun 3 bls. 270-271

S: Í Kól 1:15-20 sýnir guðfræðilega háþróað og vel útfært rit [á einhvern hátt] að Páll hafi ekki verið höfundur Kólossubréfsins? (Bart Ehrman heldur þessu fram á bls. 127)

S: Nei. Ehrman heldur því fram að sum bréf hafi verið skrifuð af Páli en önnur ekki. Þó að Kólossubréfið 1:15-20 sé mjög djúpt, eru flestar hugmyndirnar og orðalagið hér mjög svipað öðru sem Páll skrifaði, eða að minnsta kosti öðrum versum í Biblíunni.

Annars staðar í Kólossubréfinu koma fram eftirfarandi svipuð hugtök.

Það eru líka aðrir.

S: Í Kól 1:16, verður einhver engill eftir dauða sinn?

A: Nei. Þeir sem fara til himins verða ekki englar, en við munum dæma engla samkvæmt 1 Korintubréf 6:3. Við munum sitja með Kristi á hásæti Krists í Efesusbréfi 2:6.

Sumir gætu óskað þess að þeir hefðu fæðst sem engill í stað þess að vera mannverur. Sem englar myndu þeir njóta gleði af því að þjóna Guði og vera á himnum og þyrftu ekki að upplifa synd, þjáningu og dauða. Hins vegar, ólíkt englunum, tökum við líkamlega þátt í baráttunni á jörðinni með orðum okkar, lífi og bænum við prédikun fagnaðarerindisins. Við getum eignast börn, og 1. Korintubréf 6:2-3 sýnir að í himninum munu trúuðir vera æðri englum.

Spurning: Í Kól 1:16 þurfti Guð engla til að skapa heiminn?

A: Nei. Sú staðreynd að Hann notaði þá þýðir ekki að Guð hafi þurft á þeim að halda.

S: Í Kól 1:16, eru mismunandi stig meðal engla?

S: Já, þó að Biblían tilgreini ekki allar stéttir og ábyrgð. Við vitum um serafin í Jesaja 6:2,3, kerúb í Esekíel 1:5-21; 10:1-22; og fjögur lifandi dýr í Opinberunarbókinni 4:6-9. Þetta eru líklega allt sami hluturinn. Við vitum einnig af erkiengilnum Míkaeli í Júdasbréfinu 9, Opinberunarbókinni 12:7 og Dáníelsbók 12:1. Gabríel þjónaði sem sendiboði í Dáníelsbók 9:21 og Lúkasarguðspjalli 1:26.

Spurning: Í Kól 1:17-22, hvað er áhugavert við grísku í þessum kafla?

S: Kristur er (nútíma) frumgetinn alls sköpunar. Með upprisu sinni varð Kristur (aoristískur tími) frumgetinn kirkjunnar. Gríska orðið fyrir "að búa", katoikēsai, merkir nákvæmar "að búa varanlega", í mótsögn við þá sýn að Guð hafi aðeins verið um stund í Kristi. Í Kólossubréfinu 1:22 er gríska textans ekki mjög fínur ritháttur – líklega viljandi svo til að leggja enn og aftur áherslu á. Hún mætti þýða sem "holdamassi Krists", þar sem endurtekningin undirstrikar holdamassa Krists.

Sp.: Í Kól. 1:20, Efes. 1:10 og 2 Kor. 5:19, eru djöflarnir einnig sættir?

A: Nei. Í Filippíbréfinu 2:10 greinir Guð á milli "á himni", "á jörðu" og "undir jörðu". Bréfið til Kólossumanna nefnir ekki sáttagerð þeirra sem eru "undir jörðinni". Ef djöflar tilheyra þeim hluta ríkisins sem kallað er "undir jörðinni", hafa þeir þegar gert val sitt, með fullri vitneskju, þegar þeir féllu. Hebreum2:16 sýnir að Jesús gerði frið fyrir menn og hann hjálpaði hvorki englum né fallnum englum.

Spurning: Í Kól 1:20, Efesus 1:10 og 2 Kor 5:19, þar sem Guð sættir allt sem er á himni og á jörðu, munu þá allir menn verða frelsaðir, eins og villutrúin alhliða frelsunar kennir?

S: Nei. Guð sættir allt við sig, en allt hefur ekki sætt sig við Guð. Allir menn eru "bjargvænanlegir" en ekki allir sameina það sem þeir heyra við trú, eins og Hebreum 4:2 sýnir. Rómverjabréfið 4:2-5,16 og Efesusbréfið 2:8-9 sýna að við erum réttlættir fyrir trú.

Frelsun er ekki einungis fyrirgefning eða jafnvel réttlæting. Frelsun er líf, og Jóhannesarguðspjallið 5:39,40 sýnir að heimurinn mun ekki koma til Krists til að öðlast líf.

Helvíti er eilíft refsingu í Matteusi 25:41,46. Djöfullinn og aðrir verða pískaðir að eilífu í Opinberunarbókinni 20:10. Helvíti er eilíft tortíming í 2. Þessaloníkubréfi 1:9.

Spurning: Í Kól 1:20, hvað nákvæmlega er hér sætt?

S: Fyrst hvað er ekki svarið og síðan svarið.

Ekki svarið: Þar stendur ekki "undir jörðinni" né "Hades", heldur aðeins um himin og jörð. Jafnvel hlutir undir jörðinni munu hneigja sig og verða undirkrýddir Kristi (Filippíbréfið 2:10-11), og þótt það megi teljast óviljug samkoma, er hún ekki viljug af hálfu þeirra sem eru "undir jörðinni". Hebreum 2:16 segir að Jesús hafi gert sættir fyrir menn, en hann hjálpar ekki englum. refsing er eilíf samkvæmt Matteusi 25:41,46, og djöfullinn og aðrir verða píslarvæddir að eilífu í Opinberunarbókinni 20:10. Helvíti er eilíf tortíming í 2. Þessaloníkubréfi 1:9.

Svarið hefur tvo hluta: almennt og sérstaklega.

Almennt mun allt í alheiminum að lokum af fúsum og frjálsum vilja sættast við Guð. Þeir sem eru í eldvatninu eru hins vegar ekki hluti af því. Jafnvel hlutir/verur sem aldrei féllu né brutust munu nú vera undir Kristi, sem mun vera yfir öllu. En orðasambandið "allt" gefur í skyn að um fleiri en eina tegund hluta sé að ræða. Skoðum því nánar hvað þarf að laga.

Nánar tiltekið gefur ritningin í skyn nokkur atriði.

Fólk sem hefur verið frelsað var áður glatað og framandi Guði, en nú er það sætt við hann.

Sköpuninni sjálfri var komið undir þrældóm þegar maðurinn féll. Hvers vegna ætti syndugur, fallinn maður að lifa í fullkomnum heimi? En sköpunin sjálf, þó hún sé nú brotin, mun verða endurreist samkvæmt Rómverjabréfinu 8:19-21. Jarðvegurinn var bölvaður af Guði eftir að Adam og Eva syndguðu í 1. Mósebók 3:17.

Jafnvel stjörnurnar eru ekki hreinar í augum Guðs, að sögn Bildads í Jób 25:5.

Í himninum þarf að hreinsa hluti, samkvæmt Hebreum 9:23. Kannski er það vegna þess að Satan hafði aðgang að himninum, eins og Jób 1:6,7 og Opinberunarbókin 12:10 sýna.

Við munum dæma engla samkvæmt 1. Korintubréfi 6:3. Hins vegar er ekki ljóst hvort við séum bara að meta hversu vel þeim tókst til.

Spurning: Í Kól 1:21-23, hvað er samantekt á því sem Páll er að segja hér?

S: Það eru þrír hlutar: hver þú varst áður, hver þú ert núna og hvernig þú verður að halda áfram.

Spurning: Í Kól 1:22, sem hluti af lausnargjaldi, gaf Kristur varanlega upp líkamlegt hold, eins og vitni Jehóva, Rev. Moon og aðrir villutrúarmenn hafa kennt?

A: Nei. Að sættum okkur með dauða líkamlegs líkama Krists þýðir ekki að Kristur hafi ekki fengið líkamann aftur í upprisu sinni. Ef þú trúir Jesú, þá verður þú að samþykkja að líkamlegur líkami Jesú var uppvakinn vegna eftirfarandi versanna.

1. Í Jóhannesarguðspjalli 2:19-22: "Jesús svaraði: 'Rífið þetta musteri, og á þremur dögum mun ég reisa það aftur upp.' … En Jesús var að tala um musteri líkama síns."

2. Í Jóhannesarguðspjalli 20:25-29, þegar Jesús sagði Tómasi að leggja fingur og hendur á sig, annaðhvort

2a) Jesús var að "spila gabb á Tómas", með öðrum orðum blekkja Tómas, eða

2b) Þetta var í raun líkamlegur líkami Jesú.

3. Í Lúkasi 24:39 sagði Jesús: "Sjáðu hendur mínar og fætur mína. Það er ég sjálfur. Snertu mig og sjáðu – því andi hefur ekki hold og bein, eins og þú sérð að ég á."

Postularnir kenndu okkur um það sem þeir upplifðu sjálfir, um það sem þeir sáu og jafnvel snertu sjálfir (1. Jóhannesarbréf 1:1-4). Ef þú tilheyrir trúarbragði sem neitar því sem bæði Jesús og postular hans sögðu um þetta, þarftu að ákveða hvort þú eigir að fylgja guði trúarbragðs þíns eða Guði Jesú og postulanna. Ég vona að þú veljir vel.

Sp.: Kennir Kól 1:23 að þeir sem halda ekki í trúna muni missa hjálpræðið sitt?

S: Fjórir punktar til að íhuga í svari.

Guð þekkir hina útvöldu: Á jörðinni geta margir litið út fyrir að vera kristnir, en áður en til varðveislu hófst vissi Guð hverjir myndu komast til himnaríkis, og Guð mun aldrei verða hissa. Að segja að Guð vissi með vissu að einhver myndi komast til himnaríkis, en að viðkomandi komist svo ekki þangað, er mótsögn í sér.

Gerví snúningur: Manneskja getur blekkt aðra til að halda að hún sé kristinn. Enn verra er að fólk getur blekkt sjálft sig, eins og Matteus 7:21-23 sýnir.

Þörfin á að rannsaka okkur sjálf: Vissu um hjálpræði væri ekki gott ef fölsuð iðrun væri algerlega óuppgötvandi. En hún er ekki óuppgötvandi. Páll hvetur okkur til að rannsaka okkur sjálf, til að sjá að við séum í trúinni, í 2 Korintubréf 13:5-6.

Apostasía: Fólk yfirgefur stundum kristna trú – og snýr aldrei aftur. En í 1. Jóhannesarbréfi 2:19 stendur að þeir fóru út frá okkur því þeir voru aldrei af okkur. Í Hebreum 3:10 o.s.fr. segir einnig að postasar gamla testamentisins "hafi ekki þekkt" vegi Guðs.

Fyrir utan þetta eru raunverulegir kristnir menn ósammála um kenninguna um "einu sinni frelsaður – ævinlega frelsaður". Annaðhvort

a) þeir sem halda ekki áfram í trúinni hafi misst hana, eða

b) þeir sem halda ekki áfram eignuðust það aldrei í raun.

Spurning: Í Kól 1:24, hvernig gat Páll reynt að "fylla upp það sem vantar af þjáningum Krists"?

S: Tveir hugtök sem ber að hafa í huga: samkvæmni og áætlað málfar.

Samkvæmni: Eini möguleikinn á að misskilja orð hans væri að hunsa það sem hann sagði annars staðar. Næstum enginn, hvorki þá né nú, myndi telja að Páll væri að reyna að taka sæti krossins sem hann prédikaði né að hann hefði nokkurn tíma litið á sig sem annan messías. Hins vegar, í Kólossubréfinu 2, voru sumir Kólossumenn að reyna að bæta upp það sem þeir töldu vanta í Kristi með lögmálinu, engladýrkun og helgisiðum. Í Kólossubréfinu 1 bætti Páll upp það sem skorti í skilningi þeirra á nægju þjáninga Krists. Páll gerði þetta ekki aðeins með orðum sínum í Kólossubréfinu 1:15-23, heldur einnig með lífi sínu og þolgæði í þjáningum, sem bæði staðfesti orð hans og sýndi fram á nægju Jesú.

Nákvæm málnotkun: Páll talaði nákvæmlega nóg fyrir alla sem vildu skilja hann. Páll taldi ekki að hann væri að taka sæti Krists þegar hann reyndi að "bjarga sumum" í 1 Korintubréfi 9:22, og Páll sagði að Tímóteus gæti bjargað hlustendum sínum í 1 Tímóteusarbréfi 4:16, og Jakobi sagði að við gætum bjargað öðrum í Jakobsbréfi 5:20.

Spurning: Í Kól. 1:28 og 1 Kor. 2:2, hvað prédikaði Páll aðallega?

S: Við ættum að vilja auka þekkingu okkar (Kólossubréfið 1:10), en þekking á ekki að vera mark í sjálfu sér. Það er EKKI fyrst og fremst að Páll prédikaði aðra heimspeki eða kenningu en villutrúarkennararnir, þó að Páll hafi gert það líka. En ólíkt þeim prédikaði Páll fyrst og fremst Persónu. Þegar við prédikum fagnaðarerindið, erum við þá fyrst og fremst að prédika staðreyndir, heimspeki eða Persónu?

Spurning: Í Kólossubréfinu 1:28, hvernig stendur á því að Páll kennir hvern mann en ekki konur?

S: Eins og enska og hebreska orðin fyrir "maður", getur gríska orðið fyrir maður, anthropos, táknað bæði karla og konur. Galatíumanna 3:28 segir sérstaklega að í Kristi sé enginn karl eða kona.

Sp.: Í Kól 1:29, hvernig getum við barist ("agonize") með Guðs verkunarafli eins og Páll gerði?

A: Við búum í honum, eyðum tíma með honum í bæn, íhugun um hann og biblíunámi. Við hvílumst í Guði og viljum vinna hart fyrir hann. Við látum ekki trufla okkur af baráttu við aðrar áherslur. Við reynum ekki að vinna fyrir hann eingöngu með eigin krafti. Við verðum ekki svo upptekin, jafnvel í krafti Guðs, að við teljum að athöfn komi í stað nándar.

S: Í Kólossubréfinu 2:4, hvað þýðir "blekkja" hér?

A: Á grísku eru mismunandi orð fyrir mismunandi leiðir til að blekkja. Sértæka gríska orðið sem notað er um "að blekkja" hér er paralogizetai. Það þýðir að reikna rangt eða rökstyðja framhjá kjarna málsins. Í lok Kólossubréfs 2:4 segir Páll sérstaklega að hann sé ekki að tala um fjarveru alls rökstuðnings eða röksemda, heldur slæman rökstuðning. Eitt grískt orð sem þýtt er sem "smooth rhetoric" þýðir "persuasive rhetoric" eða, með nútíma enskum slangri, "fast-talking". Það geta verið syndir skynsemi jafnt sem syndir hjarta. Wuest's Expanded Translation þýðir þetta sem "að leiða ykkur villu með falskum rökum".

Kólossubréfið 2:8 skipar okkur að prófa kenninguna sem við heyrum eða lesum. Eins og Dick Lucas segir í The Message of Colossians & Philemon Revised Edition, "við þurfum að kanna allar kenningar út frá sannleika innihaldsins fremur en aðlaðandi útliti umbúða þeirra." Stundum, ef einstaklingur er blekktur, getur að minnsta kosti að hluta til verið um sök hans sjálfs að ræða.

Spurning: Í Kól 2:5 og 1 Kor 5:3, hvernig var Páll með öðrum í anda, þar sem hann var ekki alls staðar til staðar?

S: Páll gat vitað, því Guð gat kennt honum í gegnum anda sinn. Kristnir menn eru sameinaðir með sérstökum bandi anda samkvæmt Efesusbréfinu 4:3.

S: Í Kól 2:7, hvað er mikilvægi orðtíma?

S: Fyrstu þrjú aðalsagnorðin, "rótfestur", "uppbyggður" og "staðfestur", eru öll þolföll. Með öðrum orðum, þetta eru hlutir sem Guð gerir við okkur. Rótfestur er í þátíð, sem gefur til kynna einu sinni fyrir öll aðgerð. Orðasambandið "flæðandi af þakklæti" er virkt og gefur til kynna viðbragð okkar við því sem Guð hefur gert. Margir eru fyrst og fremst hvattir af gráðgi, losta, ótta eða löngun til að teljast betri manneskjur í eigum augum og augum annarra. Kristnir menn ættu hins vegar að hafa aðalhvöt sína í þakkargjörð til Guðs. Við ættum að hafa þakklæti í hjörtum okkar.

Einnig hefur orðið "rooted" í grísku tvær merkingar. Rétt eins og á ensku getur það þýtt að plöntur séu vel rótgrónar. En önnur merking er sú að bygging sé "rooted" í því að hún hafi traustan grunn. Hvernig geturðu séð hvort tré eða bygging sé vel rótgróin? Þú getur það ekki þegar sólin skín. En þegar stormur eða fellibylur kemur mun það sem er vel rótgróið standa; en það sem ekki er það gæti verið blásið burt.

Spurning: Í Kól. 2:8, af hverju er heimspeki sem byggist á mannlegri hefð og kenningum þessa heims vond?

S: Í fyrsta lagi, hvað er eiginlega heimspeki? Heimspeki þýðir ást á visku, og hún getur verið eðlileg ást eða áráttuveru. Heimspeki er ekki einungis formleg vestræn eða asísk heimspeki, heldur einnig hvernig fólk hugsar um hluti, formlega sem óformlega. Kannski væri betra að kalla þær heimsmyndir, sem eru einfaldlega hugræn líkön fólks af lífinu, alheiminum, mönnum og/eða siðferði. Hins vegar er líkan bara líkan, það er ekki lífið sjálft. Í stærðfræðilegri líkanagerð er gott líkan fyrir kyrrstöðuhegðun efnafræðilegs verksmiðju eða annars kerfis oft ekki gott líkan fyrir hreyfistöðuhegðun, og öfugt. Þannig tryggir líkan af lífinu, jafnvel þótt það sé nægilega gott til að vera gagnlegt í ákveðnum tilgangi, ekki alhliða gagnsemi í öllum tilgangi. Þegar heimspeki þín tekur sæti lífsins getur hún orðið að skurðgoði, og þá slæm valkostur. Á sama hátt getur jafnvel guðfræði orðið að skurðgoði ef hún verður mikilvægari en orð Guðs. Við getum og ættum að hjálpa öðrum að frelsast undan hugarfarslegri þrælkun undir grimmum skurðgoðum, en við skulum ganga úr skugga um að við höfum ekki skurðgoð í eigin huga heldur.

Hins vegar dýrka margir heimspekingar, jafnvel veraldlegir, ekki sína eigin heimspeki. Engu að síður er hver sú heimspeki "þessa heims" sem heldur því fram að hún geti ráðið lífið án Guðs, ill. Það eru lygar við sjálfan sig sem og lygar við aðra. Það eru syndir hugarins sem og syndir tungunnar. Sem dæmi má nefna Jean Paul Sartre, sem sagði: "Lífið er tómur blöðra á hafi ekkertis." Sartre gæti haft rétt fyrir sér ef Guð væri ekki til. En Guð er lífsmerking okkar, og þess vegna leiðir Sartre okkur í algjörlega ranga átt.

Í gríni getur heimspekileg röksemdarfærsla verið nokkuð aðlaðandi. Tökum til dæmis heimspekinginn David Hume. Hann skrifaði: "Ef við tökum í hendur hvaða bindi sem er; um guðfræði eða skólasnauðfræði, til dæmis; skulum við spyrja: Inniheldur það einhverjar abstrakt rökvísanir um magn eða tölu? Nei. Inniheldur það nokkrar tilraunakenndar röksemdir varðandi staðreyndir og tilvist? Nei. Kastið því þá í logana: því það inniheldur ekkert annað en tálman og blekkingar." Fáir aðrir guðleysingjafilosófar hafa haft hreinskiptni og heiðarleika til að segja fólki að eigin rit væru verðlaus og ættu að brenna, nema að David Hume hafi líklega ekki áttað sig á því að hann væri að fordæma eigin verk. Þar sem verk Hume eru hvorki stærðfræðileg röksemdafærsla né tilraunavísindi (að minnsta kosti samkvæmt mínum eigin skilgreiningum), get ég dregið þá ályktun að Hume sé að segja að brenna eigin verk.

Sem annað dæmi reyndi Immanuel Kant að skilgreina gott án Guðs. Kant kom með þá skilgreiningu að gott sé það sem gert er af skyldutilfinningu. Samkvæmt þeirri hliðstæðu voru nasistískir þýskir hermenn sem pyntuðu og myrtu gyðinga af skyldutilfinningu, og kommúnistar sem drápu jafnvel konur og börn af skyldutilfinningu, allir að gera gott. Ef ég einhvern veginn teldi það vera skyldu mína að reyna að eyðileggja öll verk Kants, þá myndi Kant, að mínu mati, vera sammála því að ég væri að gera gott verk.

Verulausir guðleysingjaheimspekingar og ég getum líklega sammælst um eitt: kannski ætti ég að halda í dagstörf mín, því það er ekki mjög þess virði að helga líf mitt heimspeki!

Eitt síðasta atriði. Kólossubréfið 2:8 gæti gefið í skyn að við eigum ekki að kenna tóma og blekkjandi heimspeki (NIV), en það er ekki nákvæmlega það sem þar stendur. Heldur eigum við að gæta þess að enginn annar geti tekið okkur til fanga (grískt orð yfir að vera tekinn til fanga í orrustu) með tómri og blekkjandi heimspeki. Kólossubréfið 2:8 segir að hættu sé til staðar hér, og við berum ábyrgð á að forðast þá hættu. Ég hef ekki lesið verk Hume (eins og hann ráðlagði), né verk Kants. Hvers vegna leita í sannleikann þar sem Guð segir að hættu sé? Hvers vegna ganga í kirkju þar sem forystan kennir hluti sem ganga þvert á fagnaðarerindið?

Sp.: Í Kól. 2:8-9, hvað er andstæðan hér og hvernig gæti kristinn maður verið numinn á brott / tekinn til fanga?

S: Páll dregur fram tómarúm mannlegrar heimspeki í samanburði við fyllingu Krists. Tóma mannlega heimspekin getur komist inn í kirkjuna með því að dulbúa sig sem kristni eða með því að vera samrýmanleg kristnum trú.

Sem kristnir getum við hugsað okkur að við séum nú lausir við að vera blekktir til að fara í ranga átt, en áminning Páls gefur til kynna að svo sé því miður ekki. Og ef kristinn maður er stoltur af andlegu lífi sínu eða þekkingu getur það verið enn auðveldara. Kristinn maður gæti orðið andlega numinn á brott, með því að fylgja fyrst tómri heimspeki sem "viðbót" við Krist. En við þurfum ekki að "fara út fyrir" trúna til að finna fleiri sannleika í fölskum trúarbrögðum og guðssneypandi heimspeki. En fyrir þann kristna sem gerir það, gæti tóm heimspekin orðið þeim jafn mikilvæg og að fylgja Kristi. Þá gæti hún orðið þeim mikilvægari en að fylgja Kristi. Einföld prófun sem þú getur spurt sjálfan þig: ef Guð vildi að þú hættir öllu sem þú ert að gera og öllu sem þú trúir á, nema Guði og því sem Hann hefur sagt í Orði Sínu, hversu tregur værir þú til að gera það?

Sp.: Í Kól. 2:9-10, hvernig höfum við sem trúuðum fullkomnun / fyllingu í Kristi?

S: Að Kristur sé höfuðið merkir að hann er stjórnandi og kirkjan er lifandi lífvera. Við þurfum ekkert annað. Mikið í bréfinu til Kólossumanna snýst ekki um hvað eigi að byrja að gera, heldur frekar um hvað eigi að hætta að gera. Eins og Peter Drucker sagði: "Við eyðum miklum tíma í að kenna leiðtogum hvað eigi að gera. Við eyðum ekki nægum tíma í að kenna leiðtogum hvað eigi að hætta. Helmingur leiðtoganna sem ég hef hitt þurfa ekki að læra hvað eigi að gera. Þeir þurfa að læra hvað eigi að hætta." Tekin úr Marshall Goldsmith, What Got You Here Won't Get you There, bls. 36.

S: Sýnir Kol 2:10 að Guð hafi líkamlegt líkneski eins og við?

S: Nei. Kólossubréfið1:15 ,17 segir ímynd hins ósýnilega Guðs. Guð hefur þó raunverulega líkamlega mynd; því Jesús hefur í dag líkamlegt, dýrðlegt líkama, eins og Jóhannesarguðspjallið 20:25-29; 2:19-22; og Lúkasarguðspjallið 24:39 sýna. Hebreabréfið 13:8 segir að Jesús sé hinn sami í gær, í dag og að eilífu.

Spurning: Í Kól. 2:11-12, hvernig eigum við sem trúuðum fullt samfélag við Krist?

S: Við eigum ekki aðeins hlutfallslegt samfélag, heldur fullkomið samband. Við getum leitað til Hans ekki bara stundum, þegar hlutirnir ganga illa, heldur allan tímann, hvort sem gengur vel eða illa.

S: Í Kól 2:11-12, þar sem skírnin er eins konar umskurður, ættu ungabörn að vera skírð?

S: Skírnin er ytri tákn um "umskurð sem Kristur framkvæmdi", gerður þegar við vorum dauðir í syndum okkar með synduga eðli. Sannkristnir eru ekki sammála um barnaskírn.

Fyrir barnaskírn: Eins og umskurður karlkyns gyðingabarna var tákn um þátttöku þeirra í sýnilegri tjáningu Guðs þjóðar á jörðinni, er skírnin á svipaðan hátt. Orðið "börn" gefur til kynna að samþykki þeirra hafi ekki verið krafist, og orðið "karlar" gefur til kynna að það hafi ekki verið fyrir persónulega hagsæld heldur fyrir sameiginlega tjáningu trúar. Frá tíma Ambrósíusar í Mílanó (um 378 e.Kr.) og Ágústínusar frá Hippo (388–430 e.Kr.) hefur kirkjan samfellt stundað barnaskírn.

R.C. Sproul í Now That's a Good Question, bls. 341–342, í samhengi við einstakling sem hafði verið skírður sem ungbarn en skírðist aftur sem fullorðinn, segir: "Ég myndi segja að endurtekning athafnarinnar [skírnarinnar] væri þunnfaldið móðgandi athæfi gagnvart heilindum Guðs, þó ég viðurkenni fullkomlega að ekki einn af hverjum milljón sem gangast undir aðra skírn ætli sér að móðga."

Fyrir trúmannsdóm: Kólossubréfið 2:12 og Rómverjabréfið 6:3-7 sýna að skírnin er sjónrænt tákn um samkennd okkar við grafarlagningu og upprisu Krists. Þó að ungbörn sem deyja geti enn verið bjargað fyrir náð Guðs, er skírnin tákn um skuldbindingu okkar gagnvart Guði (1. Pétursbréf 3:21) og um móttöku Heilags Anda. Eins og gyðinglegir drengir voru umskornir strax eftir að þeir gengu til liðs við gyðingdóminn (með eðlislægum fæðingu), ættu kristnir að verða skírðir strax eftir að þeir ganga til liðs við Guðs lýð, kirkjuna, með annarri fæðingu. Kirkjuföðirin Justin Martyr (sem skrifaði um 138–165 e.Kr., í Fyrstu varnarritinu, kafli 61) greinir frá því að í fyrstu kirkjunni hafi skírn verið veitt "þeim sem eru sannfærðir og trúa" og strax eftir að hann ræðir um ungbörn segir hann ekki að börnin séu skírð, heldur að skírnin sé yfir "þeim sem kýs að fæðast aftur og hefur iðrast synda sinna". Justin kallar trúaða "börn valkosts og þekkingar."

Ebionítískur villutrúarmaður í Klemensínarprédikun 17, kafli 7, segir: "Hann sendi okkur til hinna fáfróðu heiðingja til að skíra þá til syndafyrirgefningar og skipaði okkur að kenna þeim fyrst." (nafnlaus höfundur 1.–4. öld)

Fyrir alla: Ef æðsta ástæða skírnarinnar er að hlýða Jesú, ættu ekta kristnir menn ekki að skilja sig frá öðrum kristnum mönnum sem reyna af einlægni að hlýða Jesú.

Fyrir frekari umfjöllun um barnaskírn, sjá umræðuna um 1. Korintubréf 1:16; 7:14 og Christian Theology eftir Millard Erickson (Baker 1985), bls. 1089-1105.

Sp.: Í Kól 2:13 og Efes 2:1,5, geta menn sem eru dánir í synd haft meiri frjálsan vilja en dauð dýr?

S: Fyrir utan náð Guðs leitar enginn að Guði, samkvæmt Sálmum 14:1-3; 53:1-3 og Rómverjabréfinu 3:10-12. En margir hafa, fyrir náð Guðs, leitað að Guði samkvæmt Sálmum 9:10;22:26 ; 24:6; 27:4,8; 40:16; 105:3,4; 119:2,30,45,94,173. Guð vinnur ekki aðeins á fólki eftir að það er endurfætt, heldur er einnig krafist að Guð vinni í lífi fólks áður en það kemur til Hans til að fæðast að nýju, eins og Jóhannesarguðspjallið 6:44; 15:5 sýna.

Allur heimurinn er "bundinn af synd" í Galatíum 3:22. Auk þess að vera andlega dauðir erum við löglega dauðir með dómi um eilíft dauða. Charles Spurgeon gaf þessa líkingu með dæmda glæpamenn í bæklingnum Frjáls vilji – þræll (bls. 3): "Þó að kannski mánuður líði áður en hann er leiddur á dauðabeð til að þola dóm laganna, lítur lögin á hann sem dauðan mann."

Spurning: Í Kólossubréfinu 2:13-15, hvernig höfum við sem trúuðum frelsi í Kristi?

S: Við höfum ekki frelsi til að syndga; heldur höfum við frelsi frá synd. Við höfum frelsi frá heiminum, frelsi frá lögmálinu og frelsi frá holdinu. Við lifum til að dýrka Guð, sem felur í sér að gera það sem honum þykir vænt um og ekki gera það sem honum þykir ógeðslegt.

S: Í Kól 2:14, hvað átti Páll nákvæmlega við með "skuldinni sem var skráð á okkur í ákvörðunum sem stóðu gegn okkur"?

S: Gríska orðið fyrir "afskrifa" þýðir bókstaflega "að stroka út", eins og að eyða eða rífa ritunina. Kristnir fræðimenn hafa tvær skoðanir á því hvað þetta nákvæmlega er.

Lög Guðs, skrifuð af Móse. Þetta er strokið út þegar við erum í Kristi. Við þjónum á nýja veginn í anda, hlýðum lögmáli Krists en ekki hinum gamla veginum skrifaðra lögmála (Rómverjabréfið 7:6; Hebreabréfið 7:18-19; 8:6-8,13). The Believer's Bible Commentary, bls. 2004, hefur þessa skoðun.

Viðurkenning okkar á skuldum. Jafnvel fyrir fólk sem aldrei hafði Móse-lögin vitnar samviska þeirra um að það hafi gert illt og eigi ekki skilið að fara til fullkomins heims án syndar.

Kannski má svarið finna með því að lesa útfærða umfjöllun Páls um stöðu okkar fyrir Guði án Krists í Rómverjabréfinu 2:1–3:20. Þetta þýðir að svarið er bæði.

Spurning: Í Kólossubréfinu 2:16, hvað veldur því að fólk leggur áherslu á smáatriði en vanrækir meginatriði?

S: Móse lagabálkurinn hafði engar banniákvæði um drykki, svo Páll er hér að tala um asketisma, ekki bara um að fylgja Móse lögunum. Margir finna "þægindi" í því að geta sýnt öðrum hversu trúarlegir eða andlegir þeir eru vegna matar og drykkjar. Sumir borða ekki svínakjöt, nautakjöt eða rautt kjöt á föstudögum, eða kjöt, eða kjöt og fisk; því það lætur þá líða andlegri.

Hvað myndir þú hugsa ef ég segði þér að ég borði persónulega ekki blómkál eingöngu til að sýna öðrum hversu andlegur ég er? En ef það að borða ekki blómkál, sem ekki er nefnt í Biblíunni, er fáránlegt til að sýna andleika, af hverju myndi það þá ekki gera mann andlegri að borða ekki kjöt eða fisk, þegar það er ekki í hindú Védum, Upanishöddum, Kóraninum, Biblíunni né neinni annarri bók sem nokkur telur ritningu. Ef þú vilt fylgja Guði betur og þóknast Honum meira, skaltu eyða tíma þínum og orku í að gera það sem Guð hefur sagt að Hann vilji að við gerum, og hætta að gera það sem Guð bannar okkur að gera. Ekki byrja að búa til þínar eigin hugmyndir, úr engu, með þeirri kröfu að þú sért andlega að fylgja Guði betur.

Sp.: Í Kól. 2:16, hvernig leggja sumir í dag áherslu á mat og drykki?

Svar: Mormónar eiga ekki að drekka örvandi vökva, svo sem kaffi, te eða koffínríkar gosdrykkjar. Rómversk-kaþólskir borða oft ekki kjöt (nema fisk) á föstudögum. Rómversk-kaþólskir fasta oft frá einhverju fyrir föstutímabilið og fagna Mardi Gras, með ofgnægju þess, rétt fyrir upphaf föstu. Margir baptistar telja það rangt að drekka áfengi. Auðvitað er ekkert af þessu beinlínis í Biblíunni. Í Gamla testamentinu stendur að þjóð Guðs á þeim tíma mætti ekki borða svínakjöt, rækjur, skelfisk, kamel eða blóð. Múslimar borða ekki svínakjöt né blóð. Margir hindúar borða ekki nautakjöt. Jain-trúin kennir að það sé andlega æskilegra að forðast að borða allt sem þú getur. Þess vegna svelta sumir svokallaðir "guðhræddir" jainistar sig til dauða.

S: Í Kól 2:18, hvað þýðir það að tilbiðja ekki engla?

S: Í hjörtum margra manna um aldir hefur verið lögð sú vitneskja að þeir eigi að tilbiðja einhvern eða eitthvað. Í Kólossum tilbáðu sumir engla. Þar sem englar eru viðurkenndir sem sköpun Guðs voru þeir líklega að reyna að tilbiðja engla jafnt sem Guð. Þó að þeir hefðu án efa sínar ástæður (það var ekki helgun né tilbeiðsla, heldur aðeins virðing o.s.frv.), sagði Páll einfaldlega að allt þetta væri rangt.

Í sumum gyðinglegum apokrýfískum ritningum var jafnmikið lagt upp úr því að hitta englana í himni og Guð. Gyðinglegar apokrýfískar ritningar, eins og Jubileum 2:2, 1. Enoch 43:1-2; 80:6; 2. Enoch 4:1-2, segja að hvert frumefni hafi haft sinn eigin engil yfir sér. Í gnostískum texta fjalla margir textar um minni æonir/dvergguði og hvernig þau hafa samskipti sín á milli og við æðsta veru, sem var á móti því að skapa efnislega veröldina. Í Mahayana-búddisma er lögð mikil áhersla á bodhisattva, sem yfirgefa eða fresta því að fara til Nirvana til að hjálpa öðrum sem biðja til þeirra. Í sumum formum skítískra íslams er lögð áhersla á múslima "helga menn" og verðleika þess að heimsækja gröfur þeirra. Einnig í Miðausturlöndum er yezídíatrúin sem segist fylgja veru sem var ill og í uppreisn gegn guði, en iðraðist og fylgir nú guði, eða að minnsta kosti er það sem hann sagði þeim og þeir trúa. Því fylgja þeir þeirri veru, "Páfuglinum", í stað guðs. Í rómversk-kaþólsku og austur-ortódoxkri kirkju dýrka þeir ekki engla, en þeir biðja til Maríu og annarra "helgra" sem milliliði til að fá náð úr þeirra "verðleikageymslum", þegar þeir ættu í staðinn að biðja eingöngu til Guðs.

Gríska orðið fyrir "að útiloka", katabrabeueto, getur þýtt "að dæma" eða "að úrskurða gegn" samkvæmt New International Bible Commentary, bls. 1457. Það getur vísað til dómara sem útilokar einhvern í íþróttalegu samhengi. Því má einnig þýða orðalagið sem "látið engan vera dómara ykkar" samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 11, bls. 205.

Maður getur dregið þá ályktun að í fallnum mannkyninu um allan heim sé sterkur vilji til að dýrka milliliði.

Spurning: Í Kólossubréfinu 2:18-23, hvaða dæmi eru um stolt sem dulbýr sig sem auðmýkt?

S: Sumir austurlandar rétttrúnaðarkristnir og rómversk-kaþólskir biðja til Maríu og látinna helgra, því þeim finnst þeir of lítils metnir til að biðja til Jesú eða Föðurins.

Spurning: Í Kól. 2:20; 3:3, hvernig eru kristnir menn dánir í Kristi?

S: Við eigum að vera dauð hvað varðar að lifa fyrir okkur sjálf. Eins og Kristur dó bókstaflega í þessum heimi, táknar skírnin dauða okkar gagnvart því að lifa fyrir okkur sjálf, með okkar eigin vegi, visku, metnaði og löngunum.

S: Í Kól 2:21, af hverju eru sumir trúarmenn svo tilhneigðir til að bæta við orð Guðs?

Orðskv. 30:6 varar okkur við að bæta ekki neinu við orð Guðs, svo að við verðum ekki talin lygari. 1 Kor. 4:6 varar okkur við að fara út fyrir það sem ritað er. Engu að síður eru margir trúarmenn ákaflega tilbúnir til að skilgreina út fyrir það sem ritað er. Hugmyndin um að bæta við "ekki snerta" við það sem Guð hefur boðið nær allt aftur til freistingar ormsins til Evu í 1. Mósebók 3:3.

Ein leið sem rómversk-kaþólskir og austur-ortódoxir bæta við orð Guðs er það sem rómversk-kaþólskir guðfræðingar kalla "þrífætta stólinn" – ritninguna, páfana og kirkjuþingin. Þeir meta þau jafngild ritningunni. Austur-ortódoxir hafa sagt að orð guðhrædds dýrling sé jafnsönn og ritningin. Fyrir báða hópa dugar ritningin ein og sér ekki, að þeirra mati. Sumir protestantar geta líka lent í vandræðum með eigin hefðir. Önnur leið er sú sem kallast "þróun kenningar". Hugmyndin er sú að ritningin hafi gefið okkur kenninguna sem við þurftum í frumstæðu formi. Það var göfugt hlutverk guðfræðinga í gegnum aldirnar að fínpússa, skýra og þróa kenninguna sem við þurfum að þekkja. Þeir sneru verkefni sínu frá því að skýra ritninguna yfir í að byggja eigin ofanbyggingu ofan á ritninguna. Í andstöðu við þetta er sú skoðun sem ég kalla "biblíuskap". Öll kenning sem ekki er kennd í ritningunni getur verið röng eða rétt. En jafnvel þótt hún sé rétt, ef hún var ekki nógu mikilvæg til að Guð kenndi hana í ritningunni, þá skiptir hún í raun ekki miklu máli. Ef kenning þín samrýmist ekki því sem ritningin segir, þá skaltu ekki dragast við að henda "hálmnum".

Rómversk-kaþólskur lesandi tók mig einu sinni (kurteislega) á þetta. Hann spurði hvaða sannanir við höfum fyrir því að, eftir að Nýja testamentið var skrifað, hafi fyrstu kristnir menn talið ritninguna hafa yfirráð í lífi sínu (frekar en að hún væri bara góð til lestrar)? Það tók mig nokkurn tíma að safna öllum sönnunargögnum og ég skiptispurðina í tvo hluta: Gamla testamentið og Nýja testamentið. Eftir rannsóknir fann ég 41 kirkjuritara frá fyrir-níkeískum tíma sem töluðu um ritninguna sem okkar heimild. 38 fyrir-níkeískir ritarar töluðu um Gamla testamentið sem orð Guðs, 28 kenndu að Nýja testamentið sé orð Guðs og 35 kenndu að orð Páls væru bindandi. Reyndar nota 18 fyrir-níkeískir rithöfundar orðin "Gamla testamentið", sem gefur í skyn tilvist Nýja testamentsins. Orðin "Nýja testamentið" eru notuð af 16 fyrir-níkeískum rithöfundum. Þeir höfðu jafnmikla ást, hlýðni, umhyggju og umönnun fyrir ritningunum og evangelískir kristnir hafa í dag. Þú getur lesið nánari upplýsingar um allar rannsóknirnar á (og .docx) undir færslunum Sc1, Sc2, Sc3, Otc26, Ntc19.

S: Í Kól 3:1, af hverju er hjarta okkar/ástvinátta lykillinn hér?

S: Fyrst og fremst, fyrir trúmanninn er "ef" í sumum þýðingum betur þýtt sem "þar sem". Tilfinning er það sem við þráum eða það sem við viljum forðast. Við verðum að losa hugann við slæmar tilfinningar og slæmar venjur. Á sama hátt segir 2 Korintubréf 4:18 að beina augum okkar að hlutum ofar, því að tilfinningar okkar munu fylgja. Eins og Orðskvæði 23:7 segir: "Því eins og hann hugsar í hjarta sínu, svo er hann" (NKJV). Ef engin breyting verður á tilfinningum okkar, mun engin breyting verða á hegðun okkar.

Eins og Páll kennir, verðum við að muna að við dóum, líf okkar er falið með Kristi og við höfum verið uppvakin með Kristi.

Sp.: Kól 3:5 hljómar eins og það sé okkar ábyrgð. Þar sem við erum veikburða og syndug, hvernig getum við gert það sem okkur er boðið?

S: Að vera brothættur og syndugur er bara afsökun fyrir þann sem er fylltur af Heilögum Anda.

Spurning: Í Kól 3:8, sérstaklega, ef þú ert tilhneigður til eins af þessum syndum, hvernig áttu nákvæmlega að "drepa" það sem þér finnst eðlilegt?

S: Orðið "leggja til hliðar" merkir svipað og að leggja föt til hliðar, svo líkamsrækt getur verið hjálpleg hér. Það er bara "eðlilegt" að fötin okkar verði sífellt skítugri og lyktarverri þegar við klæðumst þeim í marga mánuði án þess að skipta um eða þvo þau. Hvernig geturðu barist gegn því sem er "eðlilegt"? Þú getur skipt um föt, þvegið þau og sturtuð þig. Við getum komið til Krists daglega í bæn, biblíunámi og hugleiðslu. Þegar við dveljum í Kristi getum við haft andlegan styrk til að skipta um föt og leyft Heilögum Anda að helga okkur. Við getum verið fús eða jafnvel hlakkað til að Heilagi Andi helgi enn frekar hjarta okkar til að elska betur það sem Guði þykir vænt um og hata að gera það sem Guð hatar.

Orðið fyrir "gráðgi" hér, pleonexia, þýðir að vilja meira, og gefur í skyn þá trú að allt og allir séu til fyrir þitt eigið gagn.

Nokkur hjálpleg úrræði eru að halda dagbók um hvernig þér gengur, sem áminningu. Einnig gætirðu íhugað að eiga kristinn ábyrgðaraðila sem a) ber umhyggju fyrir þér eins og þú ert, og b) ber næga umhyggju fyrir þér til að láta þig ekki sitja kyrran þar sem þú ert, þegar þú ættir að færa þig áfram til að verða líkara Kristi.

Ráðstýrir þú munni þínum, maga þínum og vanahneigðum þínum, eða stjórna þau þér?

Sp.: Í Kól. 3:12, hvernig "breytum við fataskápnum okkar" og bætum þessum hlutum við?

S: Þú verður að vilja ná árangri í kristnu lífi, að ná árangri. Það er engin staðgengill fyrir stöðuga iðkun; eftir því sem þú gerir það sem Guð vill að þú gerir, verður það auðveldara. Gerðu þér grein fyrir því að sumir hlutar lífs þíns munu á einhvern hátt "hverfa", og þú vilt að þessir hlutar hverfi.

Q: Í Kól 3:13, af hverju er mikilvægt fyrir okkur að fyrirgefa öðrum?

A: Beiskja á engan sess í hjarta kristins manns. Eins og Tony Evans segir, þá er það að neita að fyrirgefa eins og að brenna brú sem þú þarft að fara yfir. Þú þarft að fara yfir hana, og það er mun erfiðara að synda yfir þegar þú gætir einfaldlega gengið yfir brúna sem þú brenndir.

Að fyrirgefa þýðir að sleppa því sem þeir gerðu. Það þýðir að sleppa þeim skyldum sem þeir eiga þér, eða sem þú heldur að þeir eigi þér, vegna þess sem þeir gerðu.

Sp.: Í Kólossubréfinu 3:15, í krefjandi og streituvaldandi aðstæðum, hvernig getum við samt ræktað frið í hjörtum okkar?

S: Fyrst skulum við gera okkur ljóst. Kólossubréfið 3:15 segir ekki að ekki muni koma upp annríki eða streitu, og heldur ekki að við eigum aðeins að hafa frið þegar ekki er annríki eða streita. Við eigum að hafa þennan frið allan tímann, jafnvel í annríki og streitu. Eins og kennslubókin My Heart Christ's Home kennir, eigum við að láta Krist vera húsbónda hvers herbergis í heimili okkar, þ.e. hjarta okkar. Afhentu honum allt, og útkoman er á hans ábyrgð.

S: Vísar Kolossusarbréfið 3:16 til þess að við eigum ekki að nota hljóðfæri?

A: Reyndar bendir það til hins gagnstæða. Fólk í Kirkju Krists bendir á að orðin í þessu versið vísi til söngs, og söngur krefst ekki tónlistarundirleiks.

Fólk í kirkju Krists telur oft að ef ekki finnst neitt dæmi um eitthvað í Nýja testamentinu, þá eigi það ekki að vera gert. En ef engin dæmi eru um að fólk þvoi sér um hendurnar fyrir máltíð, og Jesús þvoði sér ekki um hendurnar fyrir máltíð í Lúk. 11:38-41, þýðir það þá að kristnir menn megi ekki þvo sér um hendurnar fyrir máltíð í dag? – auðvitað ekki.

En aftur að meginmálinu, í Kólossubréfinu3:16 er minnst á notkun sálma. Í leiðbeiningum í mörgum sálmum er kveðið á um notkun hljóðfæra. Dæmi um þetta eru sálmar 4, 5, 6, 54, 55, 61, 67 og 76. Aðrir gætu einnig verið til, en við erum ekki viss um tónlistarhugtökin. Kólossubréfið 3:16 segir að nota sálma þegar þið syngjið. Reynið að nota þennan sálm: "…Ég mun syngja og spila af öllu hjarta. Vaknið, hörpa og gítar! Ég mun vekja dögunina." (Sálmur 108:1-2 BSB) Ég geri þó ráð fyrir að fólk úr Kirkju Krists eigi ekki að hlusta á það sem það syngur. ;-)

Sálmar sem nefna harpu eru Sálmur 33:2; 43:4; 49:4; 57:8; 71:22; 81:2; 92:3; 98:5; 108:2; 147:7; 149:3; 150:3.

Hér eru nokkur önnur dæmi um að hljóðfæri séu í lagi.

Habakkúk 3 var lag sem átti að syngja og spila á strengjahljóðfæri, samkvæmt Habakkúk 3:19.

Spámenn Guðs í Gamla testamentinu spáðu með salteríum, tambúrínum, flautum og harfum í 1 Samúelsbók 10:5.

Mirjam spákonan lofsamaði Guð með tambúrínu í 2. Mósebók 15:20.

Dávíð spilaði línu og tilbað Guð samkvæmt 1. Samúelsbók 18:10, sem og í Sálmum 4–6.

Undir Davíð blésu margir í lúðra, hörpu og önnur hljóðfæri í 1 Króníkubók 16:5,6,42.

Í Musterinu Sálómons notuðu sumir harfur til að þakka og lofa Drottni í 2 Króníkubók 5:12-13.

Í musterinu í Nehemíasbók 12:27 vígðu þeir það með sýmbölum, harfum og seljum.

Í Opinberunarbókinni 5:8; 14:2; 15:2 notuðu tilbeiðendur Guðs harpur.

Samantekt: Það sem Davíð og aðrir spámenn gerðu til að gleðja Guð á tímum Gamla testamentisins, og það sem fjórar lifandi verur og Guðs lýður munu gera í himneskum dýrkun, er Guði ekki ógeðþægt nú. Guð sjálfur gefur lýð sínum harpur til að lofa hann í Opinberunarbókinni 15:2. Ef þú ert sannur trúmaður, venstu því.

Sjáðu hins vegar einnig næstu spurningu um tvö svör sem fólk sem tilheyrir kirkju Krists gæti gefið.

Spurning: Í Kól 3:16, miðað við sönnunargögnin um notkun hljóðfæra í fyrri spurningu, hvernig myndi einhver úr Kirkju Krists svara?

A: Það eru tvær mögulegar svör.

Aðeins í guðsþjónustu: Margir (líklega nánast allir) í Kirkju Krists eru ekki á móti hljóðfærum í öllum aðstæðum, né eru þeir á móti hljóðfærum til að dýrka Guð. Þeir eru eingöngu á móti hljóðfærum í kirkjuhúsinu og/eða í guðsþjónustunni. Ég heyrði af einum presti í Kirkju Krists sem einu sinni rökræddi við annan kristinn mann um notkun vélrænna hljóðfæra í tónlist, en var síðar séður njóta þess að hlusta á kristinn útvarpsstöð í bílnum sínum. Hann var ekki tvískinnungur, því hann var greinilega aðeins á móti hljóðfærum í kirkjustund.

Hins vegar er ekkert ritverstað sem gerir greinarmun á kirkjustund og tilbeiðslustund. Raunar er ekkert ritverstað sem segir að söngur sé í lagi en hljóðfæri ekki í neinni tilbeiðslustund.

Tímar Nýja testamentisins: Sumir gætu sagt að hljóðfæri hafi aðeins verið í lagi í Gamla testamentinu, þar sem Nýja testamentið gefur engin dæmi um tilbeiðslu með hljóðfærum á jörðinni.

Hins vegar segir Nýja testamentið ekki að þetta hafi verið afnumið, og í raun er það ekki afnumið, ef fólk mun enn nota harfur á himni í framtíðinni.

Allir geta verið sammála um þrjá punkta.

1. Það er í lagi að lofa Guði og syngja án hljóðfæra.

2. Þó að sjö englar hafi blásara í Opinberunarbókinni voru þeir sjö blásarar ekki til tónlistarflutnings.

3. Ef athygli manns í kirkjustund beinist að öðru en Guði, til dæmis því að hlusta á hljóðfæraleik eða söng, þá þarf hann að beina athyglinni að Guði.

Sp.: Í Kól. 3:16, hvað finnst þér um Kirkju Krists; hversu biblíuleg er hún?

S: Kirkjur Krists eru mjög misjafnar. Ég hef þjónað í samstarfi kristins nemendafélags á háskólasvæðum með frábærum bræðrum og systrum úr Kirkjum Krists. Því miður víkja þær frá kenningum Biblíunnar um nokkur atriði, tónlistarhljóðfæri, vatnsskírn o.s.frv. Hins vegar gætu bæði þeir úr Kirkjum Krists og aðrir verið sammála um að sá sem sameinaði okkur væri meiri en það sem sundraði okkur. Engu að síður er ekkert af þessum munum meginmálið hér. Aðalatriðið hér snýst um annan hóp fólks, sem einnig kallar sig Kirkju Krists.

Fyrri hópurinn segir (að mestu leyti) að ekki eigi að nota vélræn hljóðfæri í kirkjunni. Seinni hópurinn segir einnig að vélræn hljóðfæri í kirkjunni séu merki um andkristinn og sendi fólk til helvítis. Fyrri hópurinn trúir því að Guð vinni endurfæðingarverk við vatnsskírn. Seinni hópurinn trúir einnig því að allir sem eru ósammála þeim í túlkun þeirra fari til helvítis.

Fyrri hópurinn er mjög "armínískur" í sýn sinni og trúir ekki á vissu um hjálpræði. Seinni hópinn hef ég persónulega heyrt tala vel um Pelagíus, og þeir neita því að fólk sé fætt syndugt. Forsjá virðist vera óhreint orð í þeirra augum.

Fólk í fyrsta hópnum eru kristnir bræður og systur sem hafa nokkra annmarka. Fólk í öðrum hópnum virðist vera mjög nálægt því að skipta út blóði Krists sem frelsar fyrir eigin kenningartúlkanir.

Fyrir utan þessi tvö víðu flokkunarflokk Krossins er þriðji hópur, sem kallast Boston Church of Christ (= Church of Christ International). Þessir aðilar telja að allir hinir innan Krossins (sem og allar aðrar trúarbrögð) hafi rangt fyrir sér og séu falskar hreyfingar sem dýrka ekki Guð. Ólíkt hinum fyrstu tveimur hópunum stundar Boston Church of Christ einnig sekta-líkar venjur, svo sem að trúuðum þurfi að játa hvert synd hjá eldri, sem skráir þær í gagnagrunn og gæti mögulega notað þær gegn meðlimum ef þeir reyna að yfirgefa hópinn.

Sp.: Í Kól. 3:17, hvernig gerum við allt, jafnvel veraleg mál, í nafni Drottins Jesú?

S: Allt sem við gerum eigum við að gera eins og við gerum það fyrir Guð. Þeir nefna fjórar leiðir: vera háð Drottni, viðurkenna yfirráð Jesú, vinna eins hart fyrir Drottni og vinna sem vitni Guðs. Þegar þú ert í vinnunni og enginn sér til, vinnurðu þá samt hart til hagsbóta fyrirtækisins?

Kristinn maður hafði skilti yfir eldhúsvaskinum sínum, þar sem hann þvoði upp, sem bar áletrunina: "Guðleg þjónusta haldin hér þrisvar á dag." (the Believer's Bible Commentary bls. 1950)

S: Í Kól. 3:18, í eðlilegu, guðlegu hjónabandi, hvernig eiga konur að lúta mönnum í því formi að menn eigi ekki að lúta konum, þar sem Ef. 5:21 segir að allir eigi að lúta hver öðrum?

A: Gerið ykkur grein fyrir að eiginmenn og konur eru jafnir fyrir Guði. En eins og Faðirinn og Sonurinn geta verið jafnréttir, og Sonurinn hlýddi Föður, eru eiginmaður og kona jafnréttir, en konan hlýðir eiginmanninum, eins og fram kemur í The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 683 og í The Message of Colossians & Philemon Revised Edition eftir Dick Lucas bls. 136.

Ef þið eruð ósammála, þá ræðið málið. En ef engu að síður er ekki samkomulag, þá þarf eiginmaðurinn að taka ákvörðun.

Hvað ef eiginkonan hlýðir ekki? Biblían segir aldrei að eiginmaðurinn skuli þvinga eiginkonuna eða krefja hana um hlýðni. Eiginmaðurinn ætti að færa málið fyrir Drottin. Ef þú kýst frekar að grípa til eigin aðgerða en að biðja, þá er það vandamál í hvaða aðstæðum sem er.

Kona skulu hlýða mönnum sínum eins og Sara hlýddi Abrahami í 1. Pétursbréfi 3:5. Hlýðið aðeins Drottni. Mennirnir eru ekki einræðisherra og konur eru ekki eign. Raunar er konum sýnt fram á að hafa stórt hlutverk í kaupum á eignum og eigin fjárhagsákvarðanir í Orðskvæðum 31:10-31.

Í mótsögn við þetta eru konur og þrælkona í íslam eins og eign.

Þegar manni er gefin kona, þræll eða nautgripir, ætti hann að grípa í enni þeirra og biðja til Allah. Ibn-i-Majah bindi 3, nr. 1918, bls. 157

Um konur almennt sagði Mohammed: "Þræll er hirðir eigna herra síns og kona er hirðir húss og barna síns manns." Abu Dawud bindi 2, nr. 2922, bls. 827. Athugið að húsið og börnin tilheyra hér manninum.

Yahya sagði mér frá Malik frá Zayd ibn Aslam að sendiboði Allah, megi Allah blessa hann og veita honum frið, hafi sagt: "Þegar þú giftir þér konu eða kaupir þrælkonu, taktu hana við hárkolluna og biððu um Baraka [ blessun ]. Þegar þú kaupir úlfalda, taktu toppinn á bakinu hans og leitaðu hælis hjá Allah fyrir Shaytan." Muwatta' Malik 28.22.52

Sp.: Í Kól. 3:18-22, hvað eiga öll þessi vers sameiginlegt?

S: Þetta eru gagnkvæm pör. Páll talar ekki um eiginkonuna án eiginmannsins, barnið án foreldrisins, né þrælinn án herrans. Þegar þú heldur að aðrir beri ábyrgð gagnvart þér en þú berir enga ábyrgð gagnvart þeim, ert þú langt frá því sem Páll á hér við.

Sp.: Í Kól 3:18-22, hvaða leiðir eru réttar og rangar til að hlýða öðrum?

S: Jafnvel þótt einhver hafi ekki vald yfir þér, ef hann skipar eða óskar eftir einhverju sem er ekki ólöglegt, siðlaust eða gegn Guði, af hverju ekki að gera það sem hann biður um? Auðvitað, ef hann skipar þér eða óskar þess að þú gerir eitthvað sem er andstætt því sem Guði þykir vænt um, þá getur þú sem hlýðið barn Guðs ekki gert það. Guð notar oft fólk sem hefur vald yfir okkur til að leiðbeina okkur, og við ættum oft að fylgja leiðbeiningum þeirra – en ekki alltaf.

Skoðum dæmi og sjáum hvernig svarið við þessari spurningu er stundum ekki svo einfalt. Segjum til dæmis að eiginmaður eða foreldri hafi skipað þér að fara aldrei í kirkju eða hlusta á kirkjustundir. Þar sem Guð skipaði okkur að vanrækja ekki samkomur í Hebr. 10:25, þarftu samt að hlýða Hebr. 10:25. Átt þú að tilkynna það kurteislega en afdráttarlaust að þú verðir að óhlýða þeim og mæta samt með öðrum trúaðmönnum, eða gera það leynilega? Kannski leynilega ef líf þitt er í húfi. Hvað ef þeir banna þér að fara í ákveðna kirkju, en þú mátt fara í aðra kirkju. Þá þarftu að skoða nokkur atriði. Í fyrsta lagi, ef hin kirkjan sem þeir vilja að þú farir til er ekki alvarleg í að fylgja Orði Guðs, þá þarftu að óhlýða því. Þú þarft einnig að spyrja ástæðuna fyrir því að þeir banna þér að fara í ákveðna kirkju. Það gæti verið af góðri ástæðu, til dæmis ef sú kirkja er sek um grófa óhlýðni við Guð. En ef það er vegna þess að þeir eru ósammála annarri auka- eða ómerkilegri kenningu, eða vegna smánlegrar, óafsakaðrar móðgunar, þá kemur beiðnin ekki frá Guði. Þegar þú óhlýðir hins vegar boði einhvers vegna þú þarft að hlýða Guði gætir þú oft orðið fyrir afleiðingum eða ágreiningi. En fagnaðu, því Guð sér ofsóknirnar sem þú þjáist af fyrir hans sakir.

Sem annað dæmi skulum við segja að yfirmaðurinn þinn á vinnustaðnum geri grín að vini þínum eða sýni honum vanvirðingu, hvort sem hann er til staðar eða ekki. Þú ættir ekki að hlæja með niðrandi brandara hans, en ættir þú þá bara að þegja eða standa vörð um vin þinn, jafnvel þótt það sé á hættu að reita hann til reiði eða að minnsta kosti pirra hann? Hvernig ættir þú að bregðast við?

Spurning: Í Kólossubréfinu 3:18-22, fyrir andstæða þessa vers, hvaða rangar leiðir gæti maður reynt til að taka völdin af öðrum?

A: Smána valdsvið þeirra bak við bakið á þeim eða fyrir framan þá. Stundum er gott að efast um hluti, en ekki halda áfram að efast um þá, sérstaklega fyrir framan aðra. Þú ættir að ráðleggja þeim um ákvörðunartöku, en ef ákvörðunin er þeirra og þeir hafa tekið hana, þá skaltu ekki stöðugt efast um hana eða grafa undan henni.

S: Í Kól 3:20; Mt 10:37, eiga börn að hlýða foreldrum?

A: Börn skulu heiðra foreldra sína (2. Mósebók20:12 ; 5. Mósebók5:16 ) og hlýða foreldrum sínum (Kólossubréfið3:20 ; 2. Mósebók 21:17; 3. Mósebók 20:9), í Drottni (Efesusbréfið 6:1), en þau skulu ekki elska foreldra sína eða neinn annan meira en þau elska Guð (Matteusarguðspjallið10:37 ). Sem hliðstæðu má nefna að þú eigir að hlýða lögum ríkisins þíns, nema þau stangist á við lög landsins þíns. Á sama hátt áttu að hlýða foreldrum þínum, nema þeir stangist á við það sem Guð hefur sagt.

Sem fullkomið dæmi má nefna Jesú og móður hans. Þegar foreldrar Jesú sneru aftur til musterisins og fundu hann þar, útskýrði hann athöfn sína rólega í Lúkasi 2:41-50. Jesús hlýddi ósk Maríu um að breyta vatni í vín, þótt ekki væri enn tími hans, í Jóhannesarguðspjallinu 2:1-11. En þegar móðir og bræður Jesú komu til að taka hann, neitaði hann að fara með þeim í Markúsarguðspjallinu 3:31-35.

Sp.: Í Kól. 3:20, hvernig eigum við að ala upp ung börn okkar?

A: Fordæmi okkar getur verið að minnsta kosti jafn mikilvægt og það sem við segjum. Foreldrar ættu að vera sammála í uppeldinu. Það er erfitt fyrir barn þegar annað foreldrið segir að eitthvað sé rangt en hitt dregur úr orðum hins.

Við eigum ekki að refsa börnum í reiði, óréttlátlega eða án þess að útskýra ástæðuna. Það er alveg í lagi að segja barni: "Ég ætla að beita þig aga fyrir þetta, en ekki núna. Ég ætla að kólna niður fyrst." Aldrei má gera hluti sem geta valdið barni varanlegum skaða, eins og að slá það í eyrun, slá það í höfuðið eða hrist það harkalega.

Ekki pirra eða hvetja börnin þín til örvæntingar.

Sp.: Í Kól. 3:20, hvaða hlutverk hafa foreldrar gagnvart fullorðnum börnum sínum?

A: Fyrirmæli við yngri börn breytast í leiðbeiningar og tillögur fyrir fullorðin börn. Foreldrar ættu að gera sér grein fyrir því að á einu eða fleiri sviðum mun barnið vita meira en foreldrið, og foreldrið ætti að fagna því. En fullorðnir geta líka gert heimskuleg mistök. Vonandi munu þau samt hlusta á þig með viturlegum orðum og trausti sem þú hefur byggt upp í gegnum árin.

S: Í Kól 3:20, hvernig ættu fullorðin börn að heiðra foreldra sína?

Svar: Hugsaðu í ljósi fortíðar, nútíðar og framtíðar.

Fortíð: Á einhverjum tímapunkti munuð þið komast að því að þið vitið nú meira en þau vita eða vissu nokkurn tíma á ákveðnum sviðum. Þið gætuð nú verið betur í stakk búin til að vernda bæði þau og ykkur sjálf en þau geta verndað sig sjálf og ykkur. Þrátt fyrir það ættuð þið að sýna þakklæti fyrir að hafa lagt líf sitt í ykkur, hugsað um ykkur og verndað ykkur, séð fyrir ykkur og deilt þeirri visku sem þau höfðu. Þú hefur líklega áttað þig á því að foreldrar þínir voru ekki fullkomin, og þú munt heldur ekki verða það. En heiðraðu þá fyrir að reyna, eins og þeir gátu.

Núið: Bæði í einkasamtölum og opinberlega ættir þú að sýna þakklæti fyrir hlutverkið sem þau gegndu og bera þeim virðingu. Eitt það mikilvægasta sem mörg foreldri vilja fá frá fullorðnum börnum sínum er tími þeirra. Þú gætir haft annríkt dagskrá, en þú ættir engu að síður að gera heimsóknir eða samtöl við foreldra þína að forgangsatriði.

Framtíð: Á einhverjum tímapunkti munu foreldrar þínir líklega þurfa meiri aðstoð, visku og kannski fjárhagslegan stuðning en þeir hafa. Eins og þeir sáu um þig þegar þú varst ungur, getur þú endurgoldið þeim þegar þeir eru orðnir gamlir. Einnig skaltu muna að eigin börn þín fylgjast með og læra af því hvernig þú hugsaðir um foreldra þína.

Sp: Í Kól 3:22, af hverju ættu þrælar að hlýða húsbændum sínum?

S: Nýja testamentið mælti ekki með þrældómi, en fordæmdi hann heldur ekki. Jafnvel þegar aðstæður voru ekki góðar, eins og þegar kristinn maður átti óréttlátan húsbónda sem beitti hann óréttlátu þjáningu í 1. Pétur 2:18-19, áttu kristnir menn samt að þola þessar erfiðu aðstæður. Venjulega gekk þeim betur í þessu lífi, og það var vitnisburður fyrir öðrum um Krist sem býr í þeim.

Sp.: Í Kólossubréfinu 3:22, hvernig eigum við að koma fram við þá sem vinna undir okkur?

Svar: Komdu fram við þá sem eru undir þér með reisn og virðingu. Borgðu þeim strax fyrir það sem þeir gera og standið við loforð þín við þá. Gullna reglan, "Gjörðu öðrum eins og þú vilt að þeim sé gert þér", mun koma þér langt. Hvaða góðu eiginleika hefurðu séð hjá fyrri yfirmönnum þínum? Hvernig var þér komið fram af sanngirni af fyrri yfirmönnum þínum, eða hvernig hefði þér átt að koma fram af sanngirni? Komdu fram við starfsfólkið þitt (þá sem eru undir þér) á sama hátt. Játastu fyrir mistökum þínum. Ekki verða hissa á því að fólk undir þér geri mistök, nema fyrirtækið þitt ráði eingöngu fullkomna einstaklinga. Þú getur bent á mistökin og rætt um hvernig megi forðast að gera svipuð mistök í framtíðinni. En þú vilt ekki gefa í skyn að þú munir aldrei láta það gleyma því mistaki – ef þú vilt að það haldi áfram að vinna fyrir þig. Komdu ekki fram eins og þú viljir aðeins vita af því sem illa gekk til að nota gegn þeim í starfsmati, en gleyma öllu því góða.

Gerðu aldrei grín að þeim sem eru undir þér, hvort sem þeir eru viðstaddir eða ekki.

Að lokum, varðandi fólkið sem vinnur undir þér og þú vinnur með á hverjum degi, íhugaðu að það gæti haft eitthvað mikilvægt að kenna þér. Þú gætir haft blindbletti, leiðir sem þú þarft að breyta og bæta, sem þér eru kannski ekki meðvituð. Biððu þau um endurgjöf á því hvernig þú gætir verið betri í því sem þú gerir.

Spurning: Í Kólossubréfinu 3:22, hvernig eigum við að heiðra og virða yfirmenn okkar á vinnustaðnum?

Sýndu þeim virðingu, eða að minnsta kosti virðingu fyrir stöðu þeirra. En vertu ekki bara að reyna að gleðja alla. Það er í lagi að hrósa og hvetja, en segðu ekki hluti sem eru ekki sannir eða óheiðarlegir. Þegar þú ert ósammála nálgun þeirra ber þér skylda til að leggja til hvaða leið þú telur bestu, að minnsta kosti einu sinni. En ef þeir vilja ekki taka hana til greina, er tilgangslaust að pirra þá yfir því. Þeir hafa þegar tekið ákvörðun og verða að lifa með hana. Það er í lagi að senda tölvupóst og skrá hluti til að hafa sönnun fyrir verkum sínum síðar. Yfirmaðurinn hefur rétt á að segja þér hvað þú eigir að gera, en hann hefur ekki rétt á að gera þig að blóraböggli. Eins og einn stjórnandi hafði skilti yfir skrifstofuboxinu sínu sem (kómískt) sagði: "Ég er ekki að segja að þetta sé þín sök. Ég er að segja að ég kenni þér um." En aftur á móti eigum við að taka ábyrgð og viðurkenna mistök sem við gerðum sjálf eða vegna rangra ákvarðana okkar.

Yfirmenn eru menn og þeir geta orðið daprir og þurfa hvatningu líka. Þeir geta líka breytt skoðun sinni vegna ytri aðstæðna sem ekki var hægt að sjá fyrir. Yfirmenn geta líka breytt skoðun sinni þegar ekkert annað hefur breyst, nema að þeir hafi kannski lært eitthvað. Eins og einn hugbúnaðararkitekt sagði alltaf: "Ég áskil mér réttinn til að verða klárari." Það er í lagi að koma þessu einu sinni á framfæri til að staðfesta nýja stefnuna sem stangast á við þá gömlu, en ekki halda því áfram endalaust. Við erum heldur ekki fullkomin.

Sp.: Í Kól. 4:1, hvernig ber að fara með réttlæti gagnvart einhverjum sem er undir þér, í vinnunni, í kirkjunni, í hernum eða í pólitísku embætti?

S: Það eru að minnsta kosti þrír þættir í því að koma fram við einhvern sem er undir þér á réttan og sanngjarnan hátt.

Að standa við orð sitt: Ef einstaklingur samþykkti að vinna fyrir þig undir ákveðnum skilmálum og launum, eftir að hann hefur sagt upp öðrum hugsanlegum starfstækifærum, munt þú þá standa við það sem samið var um? Eða, nú þegar hann er ekki í eins góðri stöðu til að fara annars staðar, munt þú breyta skilmálum og/eða launum til þíns hags? Ef þú ert hugsanlegur starfsmaður og hefur samþykkt munnlega eða skriflega að vinna fyrir ákveðna upphæð, en betri tilboð berst, munt þú þá brjóta orð þitt, snúa þér við og hóta að standa ekki við það nema þér sé boðið hærra verð, eða munt þú standa við orð þitt?

Gullna reglan: Matteusarguðspjallið 7:12 segir að þú skulir gera öðrum eins og þú vilt að þeim geri þér. Ef þú værir í sporum starfsmannsins þíns og hefðir góðan yfirmann, hvernig myndi sá góði og sanngjarni yfirmaður koma fram við þig? Vertu sá góði yfirmaður!

Engin hliðdrægni: Ertu meira eða minna fyrirgefandi gagnvart sumum undir þér sem gera mistök en öðrum? Gefur þú harðri vinnu og framlagi sumra starfsmanna meira gildi en annarra, einfaldlega vegna þess hver starfsmaðurinn er? Þú munt líklega úthluta mismunandi verkefnum til mismunandi starfsmanna eftir hæfileikum og reynslu þeirra, en gefur þú stöðugt sumum starfsmönnum "fínustu" verkefnin sem nánast tryggja að þeir þróist og komi vel út, á meðan öðrum starfsmönnum er úthlutað verkefnum sem, sama hversu vel þeir standa sig, framlag þeirra verður gleymt? Ertu, kannski ómeðvitað, að undirbúa suma starfsmenn fyrir mistök? Guð býður okkur í Jakobsbréfinu 2:1 að sýna ekki hlutdrægni. Samhengi Jakobsbréfsins er um einhvern sem kemur inn í kirkjuna, en boðorðið er alhliða. 3. Mósebók 19:15 segir að sýna ekki uppáhaldsmeðferð hvorki gagnvart ríkum né fátækum, og þótt við séum ekki lengur undir reglum Móse laga, gildir þessi grundvallarregla enn.

Viltu að fólk undir þér sé hvatt til að vinna hart? Hættu þá að vanrækja þessi þrjú atriði.

S: Í Kól 4:2-18, hvernig tengist 4. kafli Kól 3:18-25?

S: Kólossubréfið 3:1-17 segir okkur hvernig við eigum að lifa ekta, þóknanlegu og fullþroska kristnu lífi einstaklingslega með Kristi. Kólossubréfið 3:18–4:1 segir okkur hvernig við skulum leggja sambönd okkar í hendur Guðs. En Kólossubréfið 4:2–18 er ekki bara stuttar kveðjur og lokaorð, heldur gefur Páll okkur dæmi um hvernig sambönd hafa "örvað" þjónustu hans með "samstarfi í fagnaðarerindinu" við aðra trúaða.

Spurning: Í Kólossum 4:2, hvað þýðir það að vera "vökull" í bæn?

Svar: Í Efesusbréfinu 6:11-17 er okkur sagt að klæðast fullum vopnabúnaði Guðs, og í 6:18 er okkur sagt að biðja. Hefurðu heyrt um þann árlega hermann sem var vel útbúinn en mætti ekki í orrustuna nema hann hefði löngun til þess? – ég held heldur ekki.

Að vera á varðbergi í bæn þýðir að gæta þess að verða ekki þreyttur í bæn og falla í "andlega syfju". Við þurfum aga til að þrauka í bæn fyrir Guðs ríki, þarfir annarra og okkar eigin. Í líkingunni um hinn ósanngjarna dómara í Lúkasi 18:1-8 gefur Jesús dæmi um þrautseigju sem við eigum að hafa. Ef þrautseigja myndi virka fyrir ósanngjarnan dómara, hversu miklu fremur mun hún virka hjá góða föður okkar? En í lok líkingarinnar er Jesús ekki að efast um vilja Föðurins, heldur um trú okkar til að þrauka. Þegar Guð sér þig biðja, sér hann þá "stöðugleika" í þér? Epafras barðist ætíð í bæn fyrir þeim í Kólossubréfinu 4:12, svo hvers vegna geta þeir ekki tekið þátt í þeirri baráttu líka? Kólossubréfið 4:2-3 gefur til kynna að Páll myndi ekki hvílast fyrr en hann hefði nýtt sér hvert tækifæri, með orði, verki eða bæn, til að boða fagnaðarerindið, og þeir ættu heldur ekki að hvílast.

Spurning: Í Kólossubréfinu 4:3 var Páll svo andlega vakandi, svo vitur og svo iðinn, hvers vegna þurfti einhver eins og hann að biðja Kólossumenn um bæn?

S: Páll biður hér sérstaklega um að dyr verði opnaðar fyrir fagnaðarerindinu. Páll sá skýrt að hans eigið trúfasta andlega líf, hollusta, viska, trú og hörð vinna myndu ekki opna þær dyr fyrir fagnaðarerindinu sem hann leitaði að; aðeins Guð gæti gert það. Guð myndi gera það í gegnum bænin okkar. Þetta var ekki vegna einhvers konar vanmáttarkenndar hjá Páli, heldur vegna þess að hann áttaði sig á hve mikilvæg bæn til Guðs var, annars hefði starf hans verið árangurslaust. Sem nokkuð forvitnilegt, í andstæðu við þetta, sérðu Pál ekki biðja fólk um að biðja fyrir að hann komist út úr fangelsi, nema í stuttri og óbeinni tilvísun um að "minnast á fjölin mín" í Kólossubréfinu 4:18. Það er nánast eins og Páll hugsi: "Að ég sé settur í fangelsi skiptir ekki sköpum fyrir árangur þjónustu minnar, en að þið biðjið ekki fyrir mér gerir það." Ef bænir, bæði hans eigin og annarra, voru svo mikilvægar fyrir verk Páls, hversu mikils metur þú þá bæn fyrir þjónustu þína?

Spurning: Í Kólossubréfinu 4:5, hvaða leiðir eru til, viljandi eða óviljandi, sem við getum brugðist í að haga okkur skynsamlega í viðurvist þeirra sem eru ekki kristnir?

S: Við getum falið að við séum kristnir, við getum vanrækt vitnisburð okkar og við getum ögrað öðrum án ástæðu.

Að fela sig: Varðandi það að fela að við séum kristnir, sat ég einu sinni sem háskólanemi í sumarvinnu í mötuneyti með manni sem ég þekkti ekki og við byrjuðum að spjalla. Ég nefndi langtíma drauma mína og löngun mína til að verða sendimaður. Hann sagði strax: "Aha! Ég hélt að þú værir mormónisti." Ég leiðrétti það fljótt en ég hafði ekki talað um Jesú og hvað Hann þýddi fyrir mig.

Ég las um mann sem kom einn daginn til vinnu og tilkynnti að hann hefði orðið kristinn. Einn kristinn maður á vinnustaðnum óskaði honum til hamingju, en nýi kristni maðurinn horfði undarlega á hinn eldri. Hann sagði: "Vissir þú að þú ert ástæðan fyrir því að ég seinkaði mér við að verða kristinn um nokkur ár?" Hinn eldri maður varð hissa og spurði af hverju. Nýi kristni maðurinn sagði að hann hefði alltaf litið út fyrir að vera sáttur og hafa líf sitt í góðu lagi. Ég vissi aldrei að þú værir kristinn, og ég hélt að ef þú gætir haft líf þitt í góðu lagi án þess að vera kristinn, þá þyrfti ég ekki að verða það.

Að veikja vitnisburð okkar getur falið í sér að óhlýða Guði beinlínis eða fresta hlýðni okkar við Guð, vegna vinnu, vina eða fjölskyldu.

Með því að tala léttvægt um kristni, skuldbindingu okkar eða kirkjusókn.

Eyðirðu öllum tíma þínum í heimskuleg samtöl og brandara, þannig að vinir okkar telja að við séum alls ekki alvarleg? Stundum þurfum við að vera alvarlegir gagnvart þeim þegar við deilum fagnaðarerindinu.

Að ögra öðrum: Fagnaðarerindið er óhjákvæmilega móðgandi fyrir suma, og við ættum ekki að hafa áhyggjur af því. En við ættum að forðast að móðga eða pirra kristna ógranna án ástæðu.

Sp.: Í Kól. 4:6, hvernig ætti tal okkar að vera með náð, saltað og fær um að svara öllum?

S: Tal okkar ætti að vera náðugt, ekki móðgandi, andófssamt eða biturt. En við ættum einnig að leita leiða til að miðla náð Guðs. Salt varðveitir, gefur bragð og gerir fólk þyrst. Við ættum að hafa einungis heilnæmt tal, laust við bölvun, meiðyrði, slúður og rifrildi. Við ættum að tala af lífi okkar til að sýna þeim gleðina í því að vera frelsuð. Að lokum ættum við að tala til að vekja hjá þeim þorsta til að vita meira um Krist, Lífsvatnið okkar. Er mállýska þín þess virði? Er það sem þú ætlar að segja þess virði að sagt sé, og þarf það að vera sagt?

Við þurfum að vega og meta hve djörf við getum verið í boðunarstarfi og hve varfærin og varkár. Rétt jafnvægi ræðst af aðstæðum og áheyrendum. Stundum, sérstaklega á vinnustað, eru takmörk fyrir því hversu mikið af beinni boðunarstarfi þú mátt stunda, sérstaklega þegar þú ert á vakt. En þú getur talað guðlega og svarað spurningum um þá von sem þú hefur, þegar þær koma upp. Eða eins og Dick Lucas segir í The Message of Colossians & Philemon, endurskoðuð útgáfa, bls. 152: "Nýtðu tækifæri til að deila frekar en að búa þau til."

S: Í Kól 4:7, var Kólossubréfið skrifað á sama tíma og Efesus-, 2. Tímóteusar- og Títusarbréfin?

S: Bæði Efesusbréfið6:21 og Kólossubréfið 4:7 segja að Týkíkus muni segja þeim það persónulega. Í 2. Tímóteusarbréfi 4:12 segir Páll að hann hafi sent Týkíkus til Efesus. Í Títusarbréfinu 3:12 segir Páll að hann muni senda Artemas eða Týkíkus til Títusar. Týkíkus var sendiboði þessara bréfa, og hann hafði sennilega enga hugmynd um að fólk myndi vita af honum í meira en 2.000 ár vegna leðurblöðanna sem hann bar.

Hins vegar var Páll laus þegar hann skrifaði til Títusar í 3. kafla 12. vers, en hinar tilvísanirnar voru frá tímum þegar hann var í fangelsi, svo að minnsta kosti tvær ferðir áttu sér stað. Þar sem að minnsta kosti tvær ferðir voru farnar, hefði getað verið þrjár eða fleiri. Hvort sem það var, hefur það þó ekki áhrif á kristna kenningu né ritningarvald (svokallaða kanónískleika) bréfa.

S: Í Kól 4:9, af hverju byggði Páll ekki upp sjálfan sig hér með því að segja lesendum sínum að Onesimus hefði flúið og að Páll hefði sannfært hann um að snúa aftur?

A: Páll nefndi aðeins nafn hans og að Ónesímus væri trúfastur. Kólossumun þegar hafa vitað hver Ónesímus var, einn af þeim. Páll þurfti hvorki að segja þeim hver Ónesímus var, hrósa sjálfum sér né segja að Ónesímus hefði flúið. Páll sá enga ástæðu til að koma neikvæðu að um Ónesímus, rétt eins og við ættum ekki að tala neikvætt um aðra nema góð ástæða sé til. Eins og segir í The Expositor's Greek Testament, bindi 3, bls. 545: "Slík yfirsjón hér er einkenni fínleika Páls." Að auki, þegar einhver leggur sig hart fram um að hrósa sjálfum sér, er það yfirleitt augljóst öllum, eða að minnsta kosti öllum nema þeim sjálfum, að þetta er einmitt það sem þeir eru að gera.

Q: Í Kól 4:10, af hverju segir Páll Kólossum að taka fagnandi á móti Markúsi, þar sem hann bað þá ekki um að taka fagnandi á móti neinum öðrum?

A: Það var augljóst að þeir ættu að taka á móti öllum sem þjónuðu Drottni, en spurning gæti vaknað í huga þeirra varðandi Markús. Margir voru líklega vel meðvitaðir um að Markús hafði yfirgefið sinn sess og þjónustu Páls fyrr. Í stað þess að fara nánar út í Markús fyrir þá sem ekki þekktu þegar til sögunnar um misheppnað verk hans, talar Páll óbeint, svo að þeir sem vissu um málið skilji að Markús hafi snúið aftur, sættst við Pál, og samband þeirra og samstarf í fagnaðarerindinu hafi verið endurreist.

Spurning: Í Kólossum 4:11, hvað er það sorglega sem Páll er að koma á framfæri hér?

S: Páll hafði þá stefnu að fara fyrst í gyðingasöfnuðinn og boða gyðingum, og síðan heiðingjum. En þrátt fyrir alla hans auknu athygli á gyðingum voru þessir einu gyðingarnir meðal samstarfsmanna hans. Stundum þegar við höldum að við höfum þjónustuna "alveg á hreinu", eða svo heldum við, ber það sem við töldum mikilvægt lítið ávöxt, en það sem við veittum ekki jafn mikla athygli ber meiri ávöxt.

S: Í Kól 4:16, er bréfið frá Laódíkíu týndur bók í Biblíunni?

A: Nei, af tveimur ástæðum.

1) Í fyrsta lagi þyrfti það ekki endilega að vera hluti af Biblíunni, því jafnvel þótt raunverulega hafi verið til týnd bók, er Guð ekki "neyddur" til að varðveita bækur sem hann vildi ekki varðveita. Auk þess var til falsaður bréf til Laódíkumanna, en það var skrifað á fjórðu öld og þá viðurkennt sem fals.

2) Í öðru lagi, var til týnd bók, eða er þetta bréfið sem við þekkjum sem Bréfið til Efesusmanna?

2a) Þetta gæti hugsanlega verið bréf sem hefur ekki varðveist, eins og kennt er í The New International Bible Commentary, bls. 1459, og The Expositor's Bible Commentary, bindi 11, bls. 226.

2b) Páll segir ekki í bréfi sínu til Kólossumanna að hann hafi skrifað bréf til Laodíkumanna, heldur að eitt af bréfum hans hafi verið dreift og hafi borist frá Laodíkíu. Efesarus var um 100 mílur (160 km) frá borginni Kólossum, og Laodikea var á milli þeirra, 10–12 mílur (16–19 km) vestur og örlítið sunnar af Kólossum. Þetta bréf var hringbréf, sem við þekkjum sem Bréfið til Efesusmanna.

Spurning: Í Kól. 4:17, hvernig segir þú, sem kristinn yfirmaður eða umsjónarmaður, einhverjum undir þér að hann þurfi að leggja meiri áherslu á að sinna starfi sínu?

S: Archippus í Filemon 1-2 var líklega sonur Filemons og Apphíu. Þetta gæti vísað til þess að þau þrjú tóku við flækingnum Onesimus aftur. Á hinn bóginn gæti það einnig vísað til annarra þjónustustarfa, auk þess að taka Onesimus aftur.

Þegar sagt er einhverjum að hann þurfi að sinna starfi sínu betur, hvort sem það er í þjónustustarfi eða á vinnustað, má fara að því með að minnsta kosti fimm skrefum.

1) Fyrsta skrefið er að íhuga bestu nálgunina til að ná til viðkomandi, miðað við alvarleika málsins.

2) Annað skrefið getur verið að staðfesta að þú berir virðingu fyrir þeim, metir vinnu þeirra og þær góðu hluti sem þeir hafa gert.

3) Í þriðja lagi er að vekja athygli þeirra á því sem raunverulega þarf að breytast. Þetta getur falið í sér afleiðingar fyrir stofnunina ef þeir breyta ekki eða gera hið sama aftur, sem og afleiðingar fyrir þá sjálfa.

4) Það fjórða er að viðhalda sambandinu, sýna áfram umhyggju og virðingu og vona að þetta verði, eftir að því hefur verið komið í lag, eitthvað sem einfaldlega hverfur í fortíðina.

5) Að lokum gætirðu viljað skrá dagsetninguna, hvað þú sagðir, hvað þeir sögðu, hvað var samþykkt, aðgerðir og tímaramma til að ljúka þeim.

Q: Í Col, af hverju ætti þessi bók að vera í Biblíunni?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár ástæður.

1. Páll skrifaði það, og hann var postuli. Pétur staðfesti að orð Páls væru ritning í 2. Pétursbréfi 3:15-16.

2. Páll sjálfur sagðist vera postuli í Rómverjabréfinu 1:1; 1. Korintubréfi 1:1; 9:1; 2. Korintubréfi 1:1; 11:5; Galatíubréfinu 1:1; Efesusbréfinu 1:1; Kólossubréfinu 1:1; 1. Tímóteusarbréfi 1:1; 2:7; 2. Tímóteusarbréfi 1:1; Títusarbréfinu 1:1.

3. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni. Sjá næstu spurningu um höfunda sem vísa til versanna í Kólossubréfinu.

S: Í Kól. hvernig vitum við að það sem við höfum í dag sé áreiðanleg varðveisla á því sem upphaflega var skrifað?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár góðar ástæður.

1. Guð lofaði að varðveita orð sitt í Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1. Pétur 1:24-25; Matteusi 24:35.

2. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni. Rithöfundar fyrstu kirkjunnar fram að kirkjuþinginu í Níkeíu I (325 e.Kr.) vísuðu til Kólossubréfsins um 105 sinnum, ekki meðtaldar óbeinar tilvísanir. Þeir vísuðu til 69,4% af Kólossubréfinu, þar sem brot úr versum eru talin sem brot. Það er 65,97 af 95 versum alls.

Hér eru 17 fyrir-níkeískir rithöfundar sem vitað er að vísa til versanna í Kólossubréfinu.

Klemens frá Róm (96-98 e.Kr.) vísar til Kólossubréfs 1:18 1. Klemensbréf kafli 24, bindi 1, bls. 11; bindi 9, bls. 236

Bréf Barnabasar, kafli 12, bls. 145, vísar til Kólossubréfs 1:16.

Írenæus frá Lióni (182-188 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 3:5 sem orð postula í bréfinu til Kólossumanna. Irenæus, Á móti villutrú, bók 5, kafli 12.3, bls. 538

Muratoríski kánónín (um 190–217 e.Kr.) nefnir bréf Páls til Kólossumanna sem og hin 12 bréf hans.

Klemens frá Alexandríu segir: "og á öðrum stað segir hann [postullinn]: 'Til þekkingar á allri dulargátu Guðs í Kristi, í hverjum öll fjármunir visku og þekkingar eru faldir.'" (Kólossubréfið 2:2b-3) Stromata (193-202 e.Kr.) bók 5 kafli 12 bls. 463

Tertullían (198–220 e.Kr.) parafrasar Kólossubréfið 1:21 sem "postuli … bréf sitt til Kólossumanna" í Um upprisu holdsins, kafli 23, bls. 561

Hippolytus (222-235/6 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 1:19 (nokkur orð í öðrum röð) í Bók 8, kafli 6 í Verki um afsönnun allra villutrúar.

Orígenes (225–253/254 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 1:15 sem eftir Pál. De Principiis, bók 1, kafli 5, bls. 247

Novatian (250-257 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 1:16 sem "postulinn" Fræðirit um Þrenninguna k.13 bls.622

Novatian (250-257 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 1:15 sem "sama postula" í Ritgerð um þrenninguna k.21 bls.632

Kýpríanus var biskup í Kartagó frá 248 til píslarvættis síns árið 258 e.Kr. Hann vitnar í "til Kólossumanna" í Ritgerðum Kýpríanusar, Ritgerð 12, þriðja bók, 11.

Adamantius (um 300 e.Kr.) vísar til Kólossubréfs 1:21-22 sem til Páls. Samræður um hina sönnu trú, fimmta hluti e, bls. 151

Theónas frá Alexandríu (um 300 e.Kr.) vitnar lauslega í helming af Kólossubréfinu 4:6. Bréf til Lucíanusar, æðsta hirðstjóra, kafli 8, bls. 161

Methodius (270–311/312 e.Kr.) vísar til Kólossubréfs 1:15 sem Páls. Veisla tíu meyja, Ræða 3, kafli 3, bls. 317. Páll er nefndur í lok kafla 2 og í upphafi kafla 4.

Methodius (270–311/312 e.Kr.) vísar til Kólossubréfs 3:4 samkvæmt grísku nýja testamentið, 4. endurskoðuðu útgáfu, eftir Aland o.fl. Ég hef hins vegar ekki getað staðfest þetta í þeim ritum Methodiusar sem ég hef til umráða.

Adamantius (um 300 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 4:10-11 sem "Páls bréf til Kólossumanna"

Victorinus biskup í Pettau (Poetovio, í nútíma Slóveníu) (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) nefnir Gamla og Nýja testamentið í skýringu sinni á Opinberun hins blessaða Jóhannesar, bls. 345. Hann taldi bréf Páls vera Rómverjabréfið, 1. Korintubréf, Galatabréfið, Efesusbréfið, 1. Þessaloníkubréf, Filippíbréfið, Kólossubréfið og Tímóteusarbréfin og vitnar í 1. Tímóteusarbréf 3:15 í kafla 16, bls. 345. Hann heldur áfram og vitnar í 1. Korintubréf 15:53 á bls. 346.

Methodius (270–311/312 e.Kr.) vísar til Kólossubréfsins 1:15: "Hvernig getur hann talist 'fyrstfæddur alls skapursins'?" Veisla tíu meyja, bók 3, kafli 3, bls. 317

Athanasius frá Alexandríu (318 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 1:15–18 í verkinu Á móti heiðingjunum, kafli 41, bls. 26

Alexander frá Alexandríu (313–326 e.Kr.) vitnar í 1. Korintubréf 2:9 sem postula Páls og í Kólossubréf 1:16,17 sem Páls í Bréfum um aríska villutrú, bréf 1, kafli 5, bls. 293

Eftir Níkeu

Eusebíus frá Kesareu (318–339/340 e.Kr.)

Hegemonius (4. öld) vitnar í Kólossubréfið1:23 og 2:6-9 og vísar til Kólossubréfsins 1:24 í Deilu við Manes k.35 bls.209

Aþanasius frá Alexandríu (367 e.Kr.) telur upp bækur Nýja testamentisins í hátíðabréfi 39, bls. 552

Victorinus frá Róm (eftir 363 e.Kr.) vísar til Kólossubréfs 1:14

Hilari frá Poitiers (355-367/368 e.Kr.) vísar til Kólossubréfs 2:2-3 sem skrifaðs af Páli. Um þrenninguna, bók 9, kafli 62, bls. 177

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 e.Kr. eða 5. öld) nefnir bréf Páls til Kólossumanna sem hluta af Nýja testamentinu. Það vitnar í Kólossubréfið 1:1–2a.

Efraím/Efrem kveðskaldur frá Sýrlandi (350–378 e.Kr.)

Basilíus frá Kappadókíu (357–378/379 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 2:19 sem "Kólossubréfið". Um anda, kafli 5.9, bls. 6

Þing Laodicea (í Frýgíu) (343–381 e.Kr.) kánónísk regla 60, bls. 159, telur upp bækur Gamla testamentisins og Nýja testamentisins. Kánónísk regla 59, bls. 158, segir að einungis kánónískar bækur Gamla og Nýja testamentisins megi lestrar í kirkju.

Ambrosiaster (eftir 384 e.Kr.) vísar til Kólossubréfs 1:2-3,7,12,14,20,22; 2:7,8,13,18,23; 3:4,6,13,16,17,21; 3:3,8,12

Kýril af Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið á bls. 19

Ambrosius frá Mílanó (370-390 e.Kr.)

Dónatistíska skismanninn Tyconius (eftir 390 e.Kr.) vísar til Kólossubréfsins 3:6

Pacianus frá Barcelona (342–379/392 e.Kr.)

Jóhannes Krýsómómas skrifaði árið 396 e.Kr. 12 prédikanir um Kólossubréfið, sem við eigum enn í dag. Hann sagði að þær væru eftir Pál.

Grígoríus frá Nyssa (um 356–397 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 1:16 sem eftir Pál í verkinu Á móti Eúnomíusi, bók 1, kafli 22, bls. 63–64. Hann vísar einnig til Kólossubréfsins 1:14.

Didymus (398 e.Kr.) vísar til Kólossubréfsins 1:12

Schísmatíska Lúsífer frá Cagliari á Sardiníu (361–um 399 e.Kr.)

Gaudentius (eftir 406 e.Kr.)

Chromatius (407 e.Kr.)

Severianus (eftir 408 e.Kr.)

Jerómus (373–420 e.Kr.)

Ágústínus frá Hippo (388-430 e.Kr.) segir að Páll (Um fyrirgefningu syndar og skírn) bók 1, kafli 43, bls. 31 (bind. 5) hafi skrifað bréfin til Rómverja, 1. Korintubréf og 2. Korintubréf (kafli 44, bls. 32), Galatabréf (kafli 45, bls. 32), Efesusbréfið (kafli 46, bls. 33), Kólossusbréfið (kafli 47, bls. 33), 1. Tímóteusarbréf og 2. Tímóteusarbréf (kafli 48, bls. 33), Títusarbréf (kafli 49, bls. 33), Bréfið til Híberíumanna (sumir efast um höfundarhæfi Páls) (kafli 50, bls. 34)

Hálf-pelaísski Jóhann Cassían (419–430 e.Kr.) vitnar í Kólossubréfið 1:16 sem eftir Pál í Sjö bókum, bók 6.21, bls. 601

Nilus (um 430 e.Kr.) vísar til Kólossubréfs 3:13

Paulinus frá Nola (431 e.Kr.) vísar til Kólossubréfs 1:12

Speculum (5. öld) vísar til Kólossubréfs 1:12

Kýril frá Alexandríu (444 e.Kr.)

Quodvultdeus (um 453 e.Kr.)

Varimadum (445/480 e.Kr.) vísar til Kólossubréfsins 1:12

Theodoretus frá Kýrós (biskup og sagnfræðingur) (423–458 e.Kr.)

Meðal villutrúarmanna og falskra bóka

Villutrúarmaðurinn Priscillianus (-385 e.Kr.) vísar til Kólossubréfsins 2:13

Villutrúarmaðurinn Marcion samkvæmt Tertullíanusi

Villutrúarmaðurinn Pelagius (416–418 e.Kr.) vísar til Kólossubréfsins 3:4

Pelaíska villutrúarmaðurinn Teodorus frá Mopsuestia (428 e.Kr.)

3. Elstu handritin sem við eigum af Kólossubréfinu sýna að smávægilegar handritabreytingar eru til staðar, en engar guðfræðilega marktækar villur.

p46 Chester Beatty II, frá 100–150 e.Kr., inniheldur 79 vers úr Kólossubréfinu. Nánar tiltekið eru það Kólossubréfið 1:1–2, 5–13, 16–24;1:27-2:19 ;2:23-3:11 ;3:13 –24; 4:3–12, 16–18 og aðrir hlutar af bréfum Páls og Hebreabréfinu. The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts hefur ljósmynd af hluta p46 á bls. 192. Þar segir einnig á bls. 197–198 að gæði handritsins og stichometrisku merkin sýni að faglegur rithöfundur hafi skrifað þetta.

Fyrri hluta 3. aldar - 1936 - Frederic G. Kenyon samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

2. öld, 200 e.Kr. - 1935 - Ulrich Wilcken samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

200 e.Kr. - 1968 - The Text of the New Testament.

81–96 e.Kr. – 1988 – Young Kyu Kim samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

Um 200 e.Kr. - 1975 - Aland o.fl., þriðja útgáfa.

Um 200 e.Kr. - 1998 - Aland o.fl., fjórða endurskoðaða útgáfa.

Snemma til miðri 2. öld - 1999 - The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts. Þetta byggist að hluta til á því að handskriftin er mjög svipuð Papyrus Oxyrhynchus 8 (seint á fyrstu öld eða snemma á annarri öld) og Papyrus Oxyrhynchus 2337 (seint á fyrstu öld).

bls. 61 Rómverjabréfið 16:23,25-27; 1. Korintubréfið 1:1-2, 2-6; 5:1-3, 5-6, 9-13; Filippíbréfið 3:5-9, 12-16, Kólossubréfið 1:3-7, 9-13, 1. Þessaloníkubréf 1:2-3; Títusarbréfið 3:1-5, 8-11, 14-15; Filemonarbréfið 4-7. um 700 e.Kr.

um 700 e.Kr. - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

Um 700 e.Kr. - 1975 - Aland o.fl., þriðja útgáfa.

Um 700 e.Kr. - 1998 - Aland o.fl., fjórða endurskoðaða útgáfa.

Vaticanus [B] 325-350 e.Kr.

Sinaiticus [Si] 340-350 e.Kr.

Bohairískt koptneskt [Boh] 3./4. öld

Sahídískt koptískt [Sah] 3./4. öld

Gótneska 493-555 e.Kr.

Sjá fyrir frekari upplýsingar um elstu handrit Kólossubréfsins.