< Biblíufyrirspurn úr Rómverjabréfinu

Spurning: Í Rómverjabréfinu, af hverju skrifaði Páll þessa bók?

S: Páll hafði yfirleitt hitt (eða stofnað) þær kirkjur sem hann skrifaði til, en Rómverjabréfið er undantekning. Páll þekkti vafalaust nokkra einstaklinga, en hann hafði aldrei komið til Rómar. Að lokum skrifaði Páll Rómverjabréfið vegna þess að Guð vildi það. En Páll þjónaði sem postuli ekki aðeins fyrir þær kirkjur sem hann stofnaði, heldur var hann postuli Krists fyrir alla trúaða. Rómverjabréfið er almennt talið rökréttasta og best skipulagða bókin eftir vel skipulagðan höfund sem skrifaði almennt rökrétt.

Páll vildi skrifa þeim áður en hann heimsótti þá og útskýra nákvæmlega hvað fagnaðarerindið er, hvers vegna við þurfum það og hvernig það virkar. Hann vildi einnig útskýra frelsun í samhengi Gyðinga og heiðingja.

S: Í Rómverjabréfinu, hvað er yfirlit yfir þessa bók?

S: Hér er eitt yfirlit.

Róm 1:1-17 Brýnt boðskapur Páls

Róm1:18-3:20 Dómurinn okkar

- Róm1:18 Guðs reiði gegn alvarlegri, vaxandi, banvænni synd

- Róm 2-3:20 Bæði Gyðingar og heiðingjar eru án afsökunar, bera ábyrgð á sekt sinni

Róm3:21 –5 Réttlæting okkar

- Róm 3:21-31 Kristur réttléttaði okkur, ekki verk okkar

- Róm 4: Ábraham: Réttlættur fyrir trú

- Róm 5: Dauði Krists gaf okkur réttlætingu

Róm 6-8 Heilagervingur okkar

- Róm 6 Við höfum verið lýst dauð til syndarinnar

- Róm 7 Barátta okkar fyrir helgun

- Róm 8 Heilagur Andi: kraftur til heilags lífs

Róm 9-11 Guðs fullkomna val á Ísrael og okkur

- Róm 9 Guðs fortíðarkjör á Ísrael

- Róm 10 Guðs val í dag

- Róm 11 Guðs framtíðarkjör fyrir Ísrael uppfyllt

Róm 12-16 Að lifa út frelsun okkar

- Róm 12 Helgað líf í þjónustu Guðs og annarra

- Róm 13 hlýðið líf

- Róm 14 Takið við hinum veiku í trú

- - án þess að dæma þá eða valda þeim hneykslun, heldur eins og Kristur myndi

- Róm 15:14-16:27: Áætlanir Páls til framtíðar og þakklæti hans til annarra

S: Í Rómverjabréfinu, hver er munurinn á epistlu og bréfi?

A: Epistola, úr grísku orðinu epistole, er tegund bréfs sem ætlað var að vera lesið og dreift opinberlega.

S: Í Rómverjabréfinu, hvenær dó Páll?

S: Almennt er samdóma um að Páll hafi dáið undir Nígeró, sem var á tímum ofsóknanna árið 67 e.Kr. Þannig skrifaði hann allt innan um það bil 34 ára eftir dauða Jesú.

Við vitum ekki nákvæmlega hversu gamall Páll var, en í Postulasögunni 7:58 var Sáúl frá Tarsus ungur maður, og í Filemon 9 var Páll gamall maður.

Sp.: Í Róm 1:4, þar sem Jesús var útnefndur Sonur Guðs, var hann þá ekki Sonur Guðs áður?

A: Já. Einhver getur verið eitthvað áður en hann er opinberaður sem slíkur fyrir heiminn. Jesús er Sonur Guðs á tvo ólíka vegu.

Áður en tíminn hófst var Jesús fæddur (ekki skapaður) af Föður. Aldrei var tími þegar Jesús var ekki sonur Guðs.

Á jörðinni var Jesús ókynhneigður getinn af meyju Maríu. Erfðaefni sem María lagði ekki til (Y-litningurinn o.s.frv.) var kraftaverkalega skapað af Guði föður.

Þannig að þótt Jesús hafi ætíð verið Sonur Guðs, beið Guð með að opinbera það mannkyninu fyrr en Jesús fæddist á jörðinni.

Er Jesús þá jafnsettur Guði Föður eða undirgefinn honum? Fyrst skulum við víkja aðeins frá og svara einfaldari spurningu; síðan munum við nota það svar til að snúa aftur að þessari spurningu. Á jörðinni er litli sonur þinn jafnsettur þér eða undirgefinn þér? Ef þú segir að hann sé ekki jafnsettur þér, er það rangt svar af tveimur ástæðum. Ef einhver náttúruhamfarir yrðu og aðeins annar ykkar gæti lifað af, myndir þú velja að bjarga þér sjálfum vegna þess að sonur þinn er ekki eins mikilvægur og þú (að þínu mati)? Ef sonur þinn er minni en þú, þá er faðir þinn samkvæmt sömu rökum meiri en þú. Var faðir hans meiri en hann? Og faðir hans? Þá var afi þinn ofurmaður? Nei, sonur þinn er engan veginn minni en þú né ójafn þér. En hlýðir sonur þinn þér (að minnsta kosti vonandi mestallan tímann)? Eða hlýðir þú syni þínum og lútir honum? Ég er viss um að það sé hið fyrra, en ekki hið síðara. Þú og sonur þinn hafið ólík hlutverk, að minnsta kosti þar til hann vex upp og eignast börn. Á svipaðan hátt eru Faðirinn, Sonurinn og Heilagur Andi jafnir í eðli, dýrð og heiðri. En þeir eru ólíkir í hlutverki og stöðu. Á jörðinni hlýddi Jesús (Hebreum 5:7) og lærði hlýðni (Hebreum 5:8). En jafnvel nú er faðirinn kallaður Guð Jesú Krists í Efesusbréfinu 1:3. (Því miður myndu sumir kristnir menn, svo sem Ágústínus frá Hippo og Ambrosius frá Mílanó, ekki vera sammála um síðasta atriðið.)

S: Í Róm 1:7 og 1 Kor 1:3, þar sem gríska orðið kai getur þýtt bæði "jafnvel" og "og", þýðir það að Jesús sé Guð faðirinn, eins og Sabellíumenn, modalistar og sumir (en ekki allir) einingapentekostalar kenna?

S: Nei. Skoðum þetta hlutlaust.

1. Allir eru sammála um að "og" sé aðalmerking grísku orðsins kai, en það merkir stundum einnig "jafnvel".

2. Ekki er hægt að sanna einingu (Oneness), þrenningu (Trinity) eða neina kenningu eingöngu út frá orði sem má þýða báðum vegu.

3. Í þessum kafla Rómverjabréfsins er Jesús greindur frá Guði föður í Rómverjabréfinu 1:9. Jesús er hvorki munaðarlaus né sonur án föður.

4. Jesús er einnig aðgreindur frá Föður í mörgum köflum í ritningunni, þar á meðal en ekki takmarkað við Efesusbréfið 1:3,17; Matteus 3:16-17; 12:18; Markús 10:38-40; Lúkas 3:21-22; Jóhannes 1:1,33; 6:38; 14:16,26,28,31; 5:26; 6:28; 7:5; Postulasagan 5:31-32; 1 Korintubréf 11:3; 15:25-28; Hebreabréfið 1:9; 5:7-8. Við skírn Jesú var hann ekki að stunda ventrílókvísm.

Sabellíanismi virtist ekki hafa haft marga fylgjendur, nema um skamman tíma í Róm. Hér er nokkuð af því sem kristnir menn fyrir Níkeju­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­

Athenağoras (177 e.Kr.) segir að Faðir, Sonur og Heilagur Andi séu aðgreindir í einingu. A Plea for Christians k.12 bls.134

Athenaígorás (177 e.Kr.) "Hinn Heilagi Andi sjálfur, sem starfar í spámönnunum, er að okkar mati geislun frá Guði, sem flæðir frá Honum og snýr aftur eins og sólargeisli. Hver myndi þá ekki undrast að heyra menn sem tala um Guð föður, og Guð son, og Heilagan anda, og lýsa bæði mátti þeirra í einingu og aðgreiningu í röð, kallaða guðleysingja? Né er kenning okkar um guðdómlega eðli takmörkuð við þessi atriði; heldur viðurkennum við einnig fjölda engla og þjóna, …" A Plea for Christians k.10 bls.133

Theophilus (168–181/188 e.Kr.) (úrval) "Guð, þá, með sitt eigið Orð innra með sér í brjósti sínu, fæddi hann, sendi hann út ásamt sinni eigin visku á undan öllum hlutum. Hann hafði þetta Orð sem hjálp í þeim hlutum sem hann skapaði, og með því skapaði hann alla hluti." Theophilus til Autolycus, bók 2, kafli 10, bls. 98

Irénæus frá Lióni (182-188 e.Kr.) segir: "Orðið, þ.e. Sonurinn, var ætíð hjá Föður; og einnig Vísdomin, sem er Andinn, var til staðar hjá Honum, á undan allri sköpun." Hann heldur síðan áfram og vitnar í Orðskvæði 3:19,20 o.s.frv., sem sýnir að Heilagur Andi er þriðja persóna. Irenæus, Á móti villutrú, bók 4, kafli 20.3, bls. 488

Tertullían (um 213 e.Kr.) "Og ef, til að vitna í aðra tilvitnun, "Svo segir Drottinn til Drottins míns, Krists," þá hlýtur sá Drottinn sem talar við föður Krists að vera sérstakt vera." Ennfremur, þegar postuli í bréfi sínu biður: "Að Guð Drottins vors Jesú Krists gefi yður anda visku og þekkingar," hlýtur hann að vera annar en Kristur, sá sem er Guð Jesú Krists, gjafi andlegra gjafa. Og einu sinni fyrir öll, svo að við reikum ekki um hverja setningu, Hann "sem vakti Krist upp frá dauðum og mun einnig vekja upp dauðleg líkama okkar", verður vissulega, sem lífgjafi, að vera annar en hinn dauði Faðir, eða jafnvel en hinn lifnaði Faðir, ef Kristur sem dó er Faðirinn." Á móti Praxeas k.28 bls.625

Hippolytus (222-235/6 e.Kr.) skrifaði heilt verk gegn Noetus sem "kvað Krist vera sjálfan Föðurinn, og að Faðirinn sjálfur hefði fæðst, þjáðst og dáið." Gegn villutrú einnar Noetus, k.1, bls.223

Hippolytus (222-235/236 e.Kr.) "Hann [Jesús] sagði ekki: 'Ég og faðirinn erum eitt, heldur við erum eitt.' Því orðið 'erum' er ekki sagt um eina persónu, heldur vísar það til tveggja persóna og einnar máttar." og vitnar í 1. Korintubréf 15:23-28. Á mót villutrú eins Noetus, kafli 7, bls. 226

Origenes (225-253/254 e.Kr.) "Nú eru margir sem hafa einlægan áhuga á trúarbrögðum og falla hér í mikla ringulreið. Þeir óttast að þeir kunni að boða tvo guði, og ótti þeirra dregur þá inn í kenningar sem eru falskar og illar. Annaðhvort neita þeir því að Sonurinn hafi sérstaka eðli sitt umfram föðureðli, og gera þann sem þeir kalla Soninn að Guði nema að nafni, eða þeir neita guðdóm Sonins, veita Honum sérstaka tilveru, og gera eðli hans að falla utan eðlis Föðurins, þannig að þeir séu aðskiljanlegir frá hvor öðrum." Skýringar á Jóhannesarguðspjallinu, bók 2, kafli 2, bls. 323

Novatían (250/4–256/7 e.Kr.) (óbeint) talaði um villutrú Sabellíusar sem guðlast í því að trúa því að Kristur sé ekki Sonurinn, heldur Faðirinn. Ritgerð um Þrenninguna k.12 bls.621–622

Dionysius frá Alexandríu (246–265 e.Kr.) "Plantan sem sprettur úr rótinni er eitthvað aðskilið frá því sem hún vex úr; og samt er hún af sömu eðli og rótin. Og áin sem rennur frá lindinni er eitthvað aðskilið frá lindinni. Því getum við hvorki kallað ána lind né lindina ána. Engu að síður viðurkennum við að þær séu báðar ein í eðli og einnig ein í efni; og við játum að lindina megi hugsa sem föður, og að áin sé það sem er fætt af lindinni." Um eitt efni bls. 120

Lúsían frá Antíokkíu (um 300–311 e.Kr.) "skýrt um Föðurinn sem er í raun faðir, og um Soninn sem er í raun sonur, og um Heilagan Anda sem er í raun heilagur andi; þessi nöfn eru ekki úthlutað óskýrt né til einskis, heldur tilgreina nákvæmlega sérstaka persónu, stöðu og dýrð þeirra sem nefndir eru, svo að í persónu séu þeir þrír, en í samhljómi einn." Truðarstef Lucíans frá Antíokkíu í The Creeds of Christendom eftir Philip Schaff, bindi 2, bls. 27

Methodius (270-311/312 e.Kr.) "Því að ríki Föðurins, Sonarins og Heilags Anda er eitt, eins og eðli þeirra er eitt og völd þeirra ein. Þess vegna tilbiðjum við, með einni og sömu tilbeiðslu, einn Guð í þremur persónum, sem er án upphafs, óskapaður, án enda og sem engan arftaka á. Því hvorki mun Faðirinn nokkurn tíma hætta að vera Faðir, né Sonurinn að vera Sonur og Konungur, né Heilagur Andi að vera það sem hann er í eðli og persónu. Því ekkert í Þrenningunni mun verða rýrara, hvorki hvað varðar eilífð, né samveru, né fullveldi. Því sonur Guðs er ekki kallaður konungur af þeirri ástæðu að hann varð maður fyrir vor sakir," Ræða um Sálma kaf.5 bls.397. (einnig Veisla tíu meyja ræða 8 kaf.10 bls.338 og kaf.11 bls.339)

Spurning: Í Rómverjabréfinu 1:8, hvernig var trú rómverskra kristinna manna kunnug um allan heim?

S: Þetta hefur sama merkingu og í 1. Þessaloníkubréfi 1:8. Miðað við stærð og áhrif borgarinnar Rómar er ekki ýkjur að segja að rómverska kirkjan hafi átt stóran þátt í fyrstu hugmynd margra um kristni.

S: Í Róm 1:11 og Róm 15:29 er Páll þá ekki dálítið hrokafullur að segja Rómverjum að hann vilji koma til að gefa þeim andlegan gjöf?

S: Ef Páll hefði verið venjulegur maður, kannski. En þar sem Páll var postuli Krists, var hann bæði hreinskilinn og sannsæll án ýkja. Það er í lagi að segja einhverjum að þú getir gagnast honum, ef það er satt.

Spurning: Í Róm 1:13-14, af hverju var Páll hindraður í að hitta Rómverja fyrr?

S: Páll segir ekki að það hafi verið vegna andlegs andófss, eins og hann gerir í 1. Þessaloníkubréfi 2:18. Heldur hafði Páll mikið þjónustustarf framundan þar sem hann var, austur í Litlu-Asíu og Grikklandi. Hann þurfti einnig að finna leið til að komast þangað. Stundum er það í lagi ef árangursríkt þjónustustarf á einum stað seinkar þér að fara á annan stað.

Sp.: Í Róm 1:18, hvernig getur það verið satt að Guð reiðist aldrei?

S: Spyrjum fólk Sódómu og Gomórra! Að Guð reynist aldrei reiður er óskhyggja sem stangast á við ritninguna. Því miður rekst þessi villa, að vilja hugsa með eigin huga í stað þess að trúa því sem ritningin segir, allt aftur til bréfsins til Diognetusar (um 130–200 e.Kr.). Klemens frá Róm (96–98 e.Kr.) og Origenes (225–253/254 e.Kr.) eru ósamkvæmir í þessu. Hins vegar viðurkenndu 19 snemma kristnir rithöfundar að Guð hafi reiði: Ignatius frá Antíokkíu, Justin Martyr, Melító frá Sardis, Theófílos frá Antíokkíu, Írenæus frá Lión, Klemens frá Alexandríu, Tertullíanus, Hippolytus, Commodíanus, Novatíanus, Ritgerð gegn Novatíanusi, Cypríanus frá Kartagó, Grígóríus Thaumaturgos, Victorínus frá Pétav, Pétur frá Alexandríu, Methodíus, Laktantíus, Alexander frá Alexandríu og Eusebíus frá Kesareu (318–325 e.Kr.). Villutrúarmaðurinn Marcion þýddi orðið "reiði" í stað "Guðs reiði" þegar hann afritaði Bréf til Rómverja, samkvæmt The Wycliffe Exegetical Commentary, Rómverjabréfið 1–8, bls. 94.

S: Í Róm 1:18, þegar reiði Guðs opinberast, merkir það þá að reiði Guðs opinberist á þeim augnabliki sem fagnaðarerindið er prédikað, eins og Karl Barth kenndi, eða er þessi prédikun áminning um gjörðir sem opinberast hafa í sögunni?

S: Það er í seinni skilningi. Fólk upplifði reiði Guðs jafnvel á tímum Gamla testamentisins áður en fagnaðarerindið var gefið.

S: Í Róm 1:18, hvernig geta menn haldið sannleikanum í óréttlæti?

S: Það er alltof auðvelt fyrir fólk að vera að minnsta kosti að hluta til sammála um sannleikann um hvað er rétt og best fyrir aðra, en ekki að stunda það sjálft. Gríska orðið hér fyrir guðleysi, asabeian, merkir meira en bara að trúa ekki á Guð. Það merkir skort á lotningu fyrir Guði, svo það vísar einnig til þeirra sem trúa vitsmunalega á Guð en lifa ekki í samræmi við það. Í dag kalla sumir það "hagnýtna guðleysu". Þeir segja kannski ekki að þeir séu guðleysingjar, en þeir lifa eins og þeir væru það.

S: Í Rómverjabréfinu 1:18, hvernig bældu menn sannleikann?

S: Sumir, án þess að það sé þeirra eigin sök, eru ófróðir um mikilvægar staðreyndir, en um það er ekki rætt hér. Ekki er allt óþekkt saklaust. Sumir eru ófróðir um sannleikann um eitthvað vegna þess að þeir vissu hvar þeir gætu fengið upplýsingarnar en kusu viljandi að afla sér þeirra ekki eða trúa þeim ekki, óháð sönnunargögnum. Eins og segir í arabísku máltæki: "Þú getur ekki vakið þann sem lætur sem hann sé sofandi." Fólk þrýstir niður sannleikann um fóstureyðingu sem tekur saklaust líf, ekki vegna þess að það geti ekki séð hann, heldur vegna þess að það vill það ekki. Við sjáum fólk þrýsta niður sannleikann allan tímann í dag í stjórnmálum.

Hér er eitt augljóst dæmi um hvernig ríkisstjórn kúgaði sannleikann í fornri sögu. Rómverjar áttu margar heiðnar helgar stofnanir sem þeir trúðu að þeir hefðu stofnað af ýmsum guðlegum eða kraftaverkalegum ástæðum. Margar þeirra voru stofnaðar af fyrsta rómverska konunginum, Numa Pompilius. Rómverski sagnfræðingurinn Varro skráir að rómverskur bóndi að nafni Terentius hafi, við plöggun nálægt gröf Pompiliusar, grafið upp bækur Pompiliusar þar sem skrifuð voru ástæður hinna helgu stofnana. Hann afhenti þær öldungadeildinni sem, eftir að hafa séð raunverulegar ástæður stofnana þeirra, skipaði landstjóra (praetor) að brenna bækurnar. Þú getur lesið um þetta í Borg Guðs eftir Ágústínus frá Hippo (413–426 e.Kr.), bók 7, kafli 34, bls. 141–142. Þegar fólk brennir elstu eintök bókanna um eigin trú sem það segist trúa á, verður maður að efast um skuldbindingu þess við sannleikann.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 1:18-23, hvernig útskýrirðu fyrir vantrúuðum að fólk beri ábyrgð gagnvart Guði?

S: Hvort sem við erum að alast upp eða orðin fullorðin höfum við skyldur gagnvart foreldrum okkar. Í skólanum höfum við skyldu til að hlýða kennaranum. Þegar við ekum bílum höfum við skyldu til að hlýða lögum og fyrirmælum lögreglumanns. Með allar þessar skyldur, sem flestir utan fangelsis samþykkja, hvers vegna ættum við að halda að við höfum engar skyldur gagnvart skapara okkar?

Guð gaf okkur líf, loft og fæðu og krefst þess að við viðurkennum hann og tilbiðjum hann. Fyrir þá sem vilja ekki tilbiðja hinn sanna Guð mun Guð eftir dauða senda þá í sitt eigið alheim, aðskilið frá sér. Auðvitað er Guð uppspretta alls góðs og kærleika. Sá annar alheimur er Eldvatnið.

S: Í Rómverjabréfinu1:19 –20, hvernig getur hver maður þekkt Guð í gegnum náttúruna?

S: Fimm atriði til að íhuga í svari.

1. Við getum vitað margt um Guð í gegnum náttúruna. Til dæmis getur ekkert skapað vera skapað sjálft sig. Það er Skapari sem er æðri sköpuðum verum. Við sjáum einnig dýrð, mátt og fegurð Guðs í sköpuninni, þó að sköpunin sé fallin.

2. Fólk getur búið til sínar eigin undarlegu túlkanir á staðreyndum. Til dæmis var hugmyndin um sjálfsprottna tilveru, "vísindaleg staðreynd" á miðöldum, sem sagði að flugur gætu komið úr rotnu kjöti og líf gæti sprottið sjálfkrafa úr ólífi.

3. Margt mikilvægt um Guð getum við ekki vitað um náttúruna, svo sem Þrenninguna, dauða Jesú á krossi og endurkomu hans.

4. Þó að náttúran dugi ekki til að kenna alla frelsunarfréttina, dugar hún til að kenna fólki að Guð sé til og að leita að Honum.

5. Ef einhver hafnar sannleikanum sem hann veit um hinn hæsta Guð, er Guð ekki endilega skuldbundinn til að veita honum meiri sannleika.

Spurning: Í Rómverjabréfinu1:19 –20, fara allir ókristnir til helvítis?

S: Það er aðeins eitt rétt svar, en það hefur tvo þætti: nei og já.

Nei, af fjórum ástæðum

N1. Nei, því að sumir sem enn eru ekki kristnir munu verða kristnir í framtíðinni og fara til himnaríkis. Biblíuleg heiti þeirra sem að lokum munu vera í himnaríki er "hin útvöldu".

N2. Nei, því að í Gamla testamentinu dóu margir guðhræddir gyðingar, sem hlýddu lögmálinu, í væntingu um komu Messías, án þess að þekkja hann (Efesusbréfið 3:4-6; 1. Pétursbréf 1:10-11; 2. Pétursbréf 1:19; ~Hebrebrefið 11:39-40). Þeir dóu fyrir Krist en eru á himni.

N3. Nei, því að Guð opinberaði sig í gegnum Abraham, þótt Abraham hefði ekki lögmálið. Guð getur unnið "utan kassans" í fyrirfram hugmyndum okkar og leitt fólk til sín í gegnum Krist eins og honum þóknast. Við getum verið viss um að allir sem dóu án þess að heyra nokkurn tíma um Krist í dag, hvort sem um er að ræða ungabörn, alvarlega geðfatlaða eða fólk með mikla fáfræði, verði dæmdir réttlátlega af Guði, sem er einnig miskunnsamur. (Sjá Rómverjabréfið4:15 ;5:12 ; ~Jóhannesarguðspjallið 9:41)

N4. Sumir kristnir telja að Kristur hafi prédikað fyrir þá sem þegar voru dánir, byggt á 1. Pétursbréfi 3:19-20 og 1. Pétursbréfi 4:6. Klemens frá Alexandríu í Stromata (193-202 e.Kr.) bók 6, kafli 6, bls. 490, sagði að þeim sem voru réttlátir samkvæmt lögmáli Guðs hafi aðeins skort trúna. Fyrir þá sem höfðu ekki lögmálið en voru réttlátir samkvæmt heimspeki sinni, þurftu þeir bæði trú og iðrun frá goðadýrkun. "Strax, við opinberun sannleikans, iðruðust þeir einnig fyrri [goðadýrkuðu] háttsemi." Sjá einnig Stromata bók 6, kafli 6, bls. 492. Irenæus frá Lyon (Irenæus gegn villutrú, bók 4, kafli 27.1, bls. 499), Hippolytus (Brotið úr skýringu á Sálmi 19 eða 20, bls. 170. Einnig k.7.14 bls.189), og Origen (Origen gegn Celsus bók 2 k.43 bls.448) kenndu einnig að Kristur prédikaði fyrir hinum dauðu til að snúa nokkrum til sín.

Aðrir kristnir eru þó ósammála þessu.

Já, af fjórum ástæðum

Y1. Allir sem eru, hafa verið eða munu nokkurn tíma verða frelsaðir, eru frelsaðir fyrir eina og sanna millilið og frelsara, Jesú Krist (Postulasagan4:12 ; Jóhannesarguðspjallið 10:7-8; Jóhannesarguðspjallið 10:26-28).

Y2. Allir þurfa Jesú. Jesú sagði jafnvel trúarlegum gyðingum faríseum að ef þeir trúðu ekki á hann myndu þeir vissulega deyja í syndum sínum (Jóhannesarguðspjallið 8:24). Jesú varaði þá við að synjun þeirra á Guði myndi senda þá til helvítis (Matteusarguðspjallið23:33 –36).

Y3. Jafnvel ungabörn sem dóu áður en þau frömdu meðvitað nokkra synd þurfa samt Jesú til að helga þau og hreinsa þau af syndugri eðli sínu. Þó að þau hafi ekki gert neinar syndugar ákvarðanir og ætluðu sér aldrei illt, hafa þau samt eigingirndarfullt og syndugt eðli og þurfa umbreytingu í gegnum Jesú áður en þau fara til himna.

Y4. Þar sem Jesús bjargar öllum sem verða bjargaðir, munu allir sem fara til himna, fyrr eða síðar, trúa á Krist (Rómverjabréfið 14:10-11; Filippíbréfið 2:9-11; Jóhannesarguðspjallið 6:37,45).

Varðandi atriði Y3, var einn kristinn maður mér ósammála um þetta og sagði að ef þeir geti ekki tekið ákvörðun fyrir Jesú, þá geti þeir ekki farið til himnaríkis. Hins vegar verðum við að sjá, á grundvallarsviði, hvað er það eina sem bjargar okkur? Að lokum er rót orsakasambandsins ekki ákvörðun okkar sem bjargar okkur, því það er ekki einu sinni "við" sem bjargar okkur. Á grundvallarsviði er það Guð sem bjargar okkur. Hann bjargar öllum hinum frelsuðu í gegnum Jesú, en við vitum ekki nákvæmlega hvernig hann mun gera það fyrir ungabörn, þá sem lifðu fyrir Krist o.s.frv. Það sem við vitum er að hann er Guð!

Spurning: Í Rómverjabréfinu 1:20, í hvaða mæli geta menn lært sannleik Guðs og fagnaðarerindið með því að fylgjast með sköpuninni?

S: Við getum lært þrjú atriði, en ekki fjórða atriðið.

1. Tilvist einhvers konar skapara (persónulegs eða ópersónulegs) af tilvist sköpunarinnar.

2. Ósýnilegar eiginleikar Guðs, eilíf kraftur hans og guðdómleg eðli (Rómverjabréfið1:20 ).

3. Ákveðna skilning á siðferðislögmáli Guðs (Rómverjabréfið2:14 –16).

Af sköpuninni geta menn ekki lært um dulargátuna um Krist. (Efesusbréfið 3:4-6,9;6:19 ; Kólossubréfið 1:26-27; 2:2; 4:3; Rómverjabréfið 16:25-26; 1. Pétursbréf 1:10-12).

Spurning: Í Rómverjabréfinu 1:20, getur einhver bjargast eingöngu með því að trúa því sem má læra af sköpuninni?

A: Í raun og veru er enginn sem er það. Enginn leitar að Guði utan Guðs, eins og segir í Rómverjabréfinu 3:9-20.

Í fræðilegum skilningi byggir spurningin á röngum forsendum. Hún gerir ráð fyrir að Guð sé passívur og að ef einhver leitar að Honum myndi Guð einfaldlega sitja hjá og ekki vilja draga þá að sannleikanum. Í raun vill Guð líklega að fólk trúi sannleikanum meira en fólk sjálft vill trúa honum.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 1:24, 26 og 28, þar sem Guði líkar ekki guðleysi, hvers vegna vildi Guð þá afhenda guðlausa fólki í enn meira guðleysi?

S: Guði líkar ekki guðleysi, en ef einhver vill vera guðlaus, þá lætur Guð hann fara þá leið sem hann vill fara. Rómverjabréfið 1 sýnir að ein af afleiðingum syndar er löngun til verri syndar. Annaðhvort ertu að þrá að syndga meira, eða þú ert að hungra og þyrsta eftir réttlæti eins og Jesús mælti með í Matteusi 5:6. Að auki ættu kristnir menn aldrei að hætta að hungra og þyrsta eftir meira réttlæti.

S: Í Rómverjabréfinu 1:24, 26 og 28 stendur þrisvar sinnum: "Guð gaf þá yfir". Hvernig gefur Guð fólk yfir og eru mismunandi stig?

S: Sumir góðir listamenn geta dregið aðeins nokkrar strokur og þú veist strax hvað var teiknað. Á svipaðan hátt er Páll að teikna stutta skissu af hjörtum fólks. Guð gaf þá smám saman yfir til óhreininda, skammarlegra ástríðna og niðurlægðrar hugsunar. Sýkin heimur er á hvolfi. Dýr hafa orðið mikilvægari en menn, kynin hafa breyst og rangt hefur orðið að réttu, að minnsta kosti í augum heimsins. Sama hugtakið var notað í Gamla testamentinu þar sem óvinir Ísraels voru afhentir Ísrael í 23. kafla 2. Mósebókar og 7. kafla 5. Mósebókar. Enn fremur er það notað þegar Guð afhenti uppreisnarseggjaðan Ísrael óvinum sínum í 3. Mósebók 26:25; 5. Mósebók 28:25; Jósúa 7:7; og Dómarabókinni 2:14; 6:1,13.

Að Guð afhendi þá er ekki einungis að hann dregur passíft blessun sína til baka, eins og Jóhannes Krýsómom kenndi, heldur einnig að hann virkt kallar fram óvini, eins og Habakkúk 1 sýnir.

S: Í Rómverjabréfinu 1:24, 26 og 28 var Guð að gefa þá yfir til sjálfra sín, annarra eða til refsingu?

S: Það þarf ekki að vera aðeins eitt. Fyrir þá sem eyrun hafa til að heyra getur það verið til leiðréttingar. Fyrir vitra getur það verið lærdómur af mistökum annarra. En fyrir heimskingja sem hunsa leiðréttingu þjónar það eingöngu sem refsing sem getur leitt til frekari refsingar. Maður getur ímyndað sér þessa synd sem háar málmstangir festar við timburþök þínar í eldingarveðri og dregur að sér reiði Guðs.

Q: Í Rómverjabréfinu 1:25 segir gríska textinn ekki "fyrir lygi", heldur "lygina". Hvað er lygin nákvæmlega?

S: Þetta er ekki eitt af þeim einstöku syndum sem bent er á, heldur heild "lyginnar" um að þeir þurfi ekki að huga að Guði og beri enga skyldu til að hlýða honum.

Sp.: Merkir Róm.1:26 –27 aðeins að maður geti ekki breyst í samkynhneigðan, en ef maður fæðist samkynhneigður sé það í lagi að stunda það?

20:13A: Nei. Í Rómverjabréfinu 1:26–27 segir að bæði karlar og konur syndgi gríðarlega með því að skipta út eðlilegum kynferðissamböndum fyrir óeðlileg samkynhneigðarsambönd. Nú hafa sumir bent á að aðeins "skiptingin" sé ill og að það sé í lagi að vera samkynhneigður ef maður er fæddur þannig. En þetta getur ekki verið rétt. Ekki aðeins er áherslan í þessu versum á því að samböndin sjálf séu "skammarlegri", heldur er orðið "skipti", metallaso, hið sama gríska orð og notað er um að skipta sannleika Guðs fyrir lygi. Þannig er vandamálið ekki einungis "skiptin", heldur einnig "ósæmilegu athafnirnar með öðrum körlum", eins og segir í Rómverjabréfinu1:27 . Þar sem 3. Mósebók 18:22,24;20:13 og 1. Korintubréf 6:9-10 sýna að samkynhneigð er ill, er auðvitað aldrei í lagi að vera í illum ástandi. Þetta gildir óháð því hvort ósiðlegt athæfi sé samkynhneigðra eða gagnkynhneigðra, enda erum við öll fædd með synduga eðli og þurfum að fæðast að nýju til að verða heilög. Sjá einnig umfjöllun um 3. Mósebók 18:22,24; 3. Mósebók 20:13 og 1. Korintubréf 6:9-10. Auk þess má gríska heitið "skammarlegar girndir" einnig þýða sem "ósæmilegar ástríður" samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 443 eða "ósæmilegar ástríður" samkvæmt þýðingu Wuest.

Páll var gyðingur og aðrir gyðinglegir rithöfundar sem skrifuðu á grísku nota gríska frasann "óeðlileg notkun" para physin til að merkja samkynhneigð í Philo, Special Laws 3:39, og hjá Jósefus í Against Apion 2.273.

Hér er gyðingleg ritgerð sem ber nokkra skylt rit Páls. "Sól og tungl og stjörnur breyta ekki röð sinni; svo breytið þið heldur ekki lögmáli Guðs í óskipulagi gjörða yðar. Heiðingjarnir villtust, yfirgáfu Drottin, breyttu röð sinni og hlýddu viði og steinum, blekkingaröndum. En þið skuluð ekki vera svona, mín börn, því að þið þekkið í himninum, á jörðinni, í hafi og í öllu sköpuðu Drottinn sem skapaði allt, svo að þið verðið ekki eins og Sódóma, sem breytti náttúrunnar röð." (Testamenti Naftalí 3:2-4). Tekin úr The Expositor's Bible Commentary, bindi 10, bls. 27

Tertullían í de Corona, kafli 6, bls. 96, túlkar Rómverjabréfið 1:26 sem að karlmenn og konur hafi meðal sín breytt eðlilegri notkun í óeðlilega "sem refsingu fyrir mistök sín."

Spurning: Um Rómverjabréfið 1:26-27 skrifar efasemdamaðurinn Bart Ehrman: "Þegar hugsað er um hvaða hluta Biblíunnar hafa eitthvað að segja í nútíma samhengi er mikilvægt að muna að rit höfunda Biblíunnar lifðu í öðrum heimi en okkar og endurspegluðu forsendur og trú fólks í þeirra heimi. Heimur þeirra, til að taka sérstaklega sannfærandi dæmi, hafði engan skilning á því sem við köllum samkynhneigð. Með öðrum orðum, samkynhneigð var ekki til í þeim heimi. Af hverju? Ekki vegna þess að karlar stunduðu ekki kynlíf með körlum (það gerðu þeir) eða konur með konum (það gerðu þær), heldur vegna þess að engin skilgreining á kynferðislegri stefnu var til í þeim heimi, né neinum öðrum, þar til hugmyndin um kynferðislega stefnu þróaðist meðal vestrænna fræðimanna á nítjándu og tuttugustu öld." (Jesus, Interrupted bls. 280)

Ehrman notar þessi tvö fyrri dæmi til að alhæfa. "Svo er einnig með allar kenningar Biblíunnar – um konur, um samkynhneigð tengsl, um framhjáhald, um dauðarefsingar, um stríð, um auð, um þrældóm, um sjúkdóma, um … ja, um allt." (Jesus, Interrupted bls. 281)

A: Vá! Augljóslega hefur Ehrman ekki lesið Gamla testamentið í mjög langan tíma, sérstaklega 3. Mósebók 20:13. Vissulega heldur hann ekki að 3. Mósebók 20 hafi verið "þróað meðal vestrænna fræðimanna á nítjándu og tuttugustu öld"! Frekar en nítjánda öldinni, var það í raun fimmtánda öld f.Kr.!

Hvað sem síðar heiðnir menn gerðu mörgum öldum síðar hafði ekki áhrif á þá hugmynd að samkynhneigðar tengsl væru ill fyrir gyðing (eins og Sáúl frá Tarsus eða jafnvel Jesú), því þeir gátu lesið Gamla testamentið. Að auki, löngu áður en vestrænir hugsuðir nítjándu aldar komu til sögunnar, skrifuðu að minnsta kosti 11 snemma kristnir rithöfundar sérstaklega gegn samkynhneigð fyrir árið 325 e.Kr. Þú getur séð þá á www.BibleQuery.org/History/ChurchHistory/WhatEarlyChristiansTaught.html. Að mínu mati er Ehrman hér einfaldlega "ótrúlegur".

S: Í Rómverjabréfinu1:26 –27, hvernig gefur Guð fólki yfir til losta hjartans?

S: Ein refsing syndarinnar er meiri löngun til að syndga. Afleiðing syndarinnar er að hún er vítahringur. Þú getur hugsað þér óskeidda synd sem svartur holi í stjörnufræði sem sogar að sér allt í kringum sig. Opinberunarbókin22:11 og Daníel12:10 gefa einnig til kynna að bæði hið góða og hið illa muni fjölga sér.

S: Í Rómverjabréfinu 1:30, hvernig finna sumir upp leiðir til að fremja illt?

S: Að fremja illt er ekki takmarkað við það sem skýrt er í Biblíunni, heldur felst það í að ganga gegn vilja Guðs og þeim góðu hlutum sem þar standa. "Gjörðu öðrum það sem þú vilt að þér sé gert" vs. að hugsa upp nýjar leiðir til að svíkja fólk, hvort sem það er með smásvikum, fjárfestingum eða ríkisstarfsmanni með sérkennileg lög. Önnur leið er að hugsa upp nýjar leiðir til að skemma mannorð einhvers eða pynta fólk, svo þú getir sýnt það í kvikmyndum. Ef gerð er ný kvikmynd sem sýnir nýja tegund hryllings, viltu horfa á hana? Ef þú ert barn Guðs, af hverju?

Það er ævintýri um hjarta hins illa sem kallast "Froskur og skorpíóni". Það hefur verið eignað Aesóp, en var í raun ekki þekkt fyrr en það birtist í tveimur rússneskum skáldsögum á árunum 1933 og 1940. Í þessu ævintýri þurfa froskur og skorpíóni að komast yfir á. Skórpíónið getur ekki synt, svo það biður froggann um far á baki sínu. Frogginn er tregur því ef skórpíónið stingur hann mun hann drukna. Skórpíónið útskýrir að það muni ekki stinga froggann, því ef það stingur hann munu þau bæði drukna. Svo samþykkir frogginn og fer yfir. Um miðja leið stingur skorpíónið froskinn. Þegar lömunin fer um froskinn spyr hann skorpíónið hvers vegna hann gerði það, því nú muni þau bæði drukkna. Skorpíónið segir að hann gæti ekki forðast það; það sé í eðli hans. Illt getur ekki aðeins sært aðra, heldur er það oft sjálfseyðandi.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 2:1-11, af hverju breytist tónninn?

S: Páll er að undirbúa viðbrögð lesenda sinna. Í Rómverjabréfinu 1 er lögð áhersla á hvað "þeir" gerðu; "þeir" eru vondir menn sem vildu ekki einu sinni reyna að fylgja Guði. Í stað þess að lesandinn finni að þetta eigi aðeins við um aðra, flytur Páll fornafnið yfir á "þig" í Rómverjabréfinu 2:1, 3 og 17. Þetta er "diatribe" eða hugsað sem tvíhliða umræða við lesandann.

Þetta sýnir að allir bregðast alvarlega, að minnsta kosti án Krists. En eins og einn prédikari sagði, þú verður að sýna fólki að það sé týnt áður en þú getur sýnt því að það þurfi frelsara. Páll leggur kerfisbundið fram rök um vonleysi okkar og kemst að kjarna málsins í Rómverjabréfinu 3:23. Síðan sýnir Páll okkur vonina, þegar við vorum vonlaus, í Kristi.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 2:2-11, hvað kennir þetta okkur um dóm Guðs?

S: Það kennir okkur fimm hluti.

1. Það er samkvæmt sannleikanum Rómverjabréfið 2:2

2. Hún er óumflýjanleg nema manni sé fyrirgefið. Rómverjabréfið 2:3

3. Hún er oft seinkuð. Rómverjabréfið 2:4

4. Alvarleiki dómans ræðst af uppsöfnun sekta. Rómverjabréfið 2:5

5. Það er samkvæmt verkum hvers og eins. Rómverjabréfið 2:6-11

Spurning: Í Rómverjabréfinu 2:5, hvað er hér átt við með þrjósku?

S: Gríska orðið skleróte­ta er uppruni enska orðsins "sclerosis". Þannig að í stað æðascleró­su, hörðnun æða, er hér um hörðnun sálarinnar að ræða.

S: Í Róm 2:5, mun allur dómur Guðs fara fram á einum degi?

S: Hér vísar dagurinn ekki til tuttugu og fjögurra klukkustunda. Hann vísar til tíma þegar Guð mun dæma. Það verða margar dómsathafnir. Bema-sætisdómur fyrir trúaða og Stóri hvítu hásætið dómur fyrir alla.

Sp.: Er Róm 2:6 hluti af kaflanum Róm 2:1-5 eða 2:7-11?

S: Málfræðilega mætti halda að Rómverjabréfið 2:1-5 vegna fornafnsins "hver".

Hins vegar tilheyrir það skipulagslega Rómverjabréfinu 2:7-11, því gyðingar skrifuðu og hugsuðu oft í kíasmum, og þetta er kíasm. Orðið kíasmur kemur af nafni grísku stafsins Chi, sem lítur út eins og X. Kíasmur er samhverf skipulag hugsunar, og Gamla testamentið er fullt af þeim. Hér er þessi kíasmur.

A1. Róm 2:6 Guð mun dæma alla sanngjarnt

- B1. Róm 2:7 Góðverkamenn fá eilíft líf

- - C1. Róm 2:8 Þeir sem fremja illt munu þjást reiði

- - C2. Róm 2:9 Reiði fyrir þá sem fremja illt

- B2. Róm 2:10 Dýrð fyrir þá sem gera gott

A2. Róm 2:11 Guð dæmir óhlutdrægt

Spurning: Í Róm 2:6-7, eru góðverk skilyrði til frelsunar?

S: Nei, hér er talað um umbun fyrir góðverk, ekki um frelsun fyrir góðverk. Þrjú atriði til að íhuga í svari.

1. Allir ættu að geta verið sammála um að góðverk hafi einhvern veginn tengsl við eilíft líf; þau ættu að fara hönd í hönd.

2. Í þessari grein vantar alla hugmynd um að fórn Krists sé ófullkomn eða ófullnægjandi. Einnig vantar hugmyndina um að menn verðskuldi eilíft líf.

3. Þar sem verk eru ekki forsenda frelsunar, en tengjast frelsun, hvernig tengjast þau þá? Verk tengjast sem afurð, sem afleiðing frelsunar, eins og bæði Efesusbréfið 2:9-10 og Jakobsbréfið 2:18-26 sýna. Þau eru merki um frelsun, rétt eins og hjartsláttur er merki um að maður sé á lífi.

S: Í Rómverjabréfinu 2:6, verður dómurinn mismunandi fyrir mismunandi fólk?

S: Já, á nokkra vegu.

Fyrir vantrúaða verður refsing sumra harðari en annarra, eins og Matteus10:15 ;11:22 –24 og Markús 12:40 gefa til kynna.

Fyrir trúaða verða mismunandi umbun í himninum, eins og Matteus 5:12;10:42 ; 6:19-21; Lúkas 6:23; 1. Korintubréf 3:12-15; og Opinberunarbókin 22:12 kenna.

Almennt sagt segir Jesús í Matteusi 5:7 að þeim sem sýna miskunn verði sýnd miskunn.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 2:7 fáum við ódauðlegt líf núna eða síðar?

S: Við fáum fyllingu hins eilífa lífs síðar, en við fáum hina öruggu loforð um það núna. Sjá umfjöllun um 1. Tímóteusarbréf 6:16 fyrir frekari upplýsingar. Kristinn maður hefur ódauðleika frá þeim augnabliki sem hann eða hún trúir fyrst.

Spurning: Í Róm 2:11, þar sem Guð sýnir ekki mannhallt, af hverju gerði hann þá mun á Gyðingum og heiðingjum (Róm 3:1-2), sérstaklega Móabítum?

S: Við verðum fyrst aðgreina eilífa réttlæti frá jarðneskum aðstæðum og bölvunum. Biblían kennir okkur að Guð sýnir ekki einstaklingum mismunun á marga vegu (t.d. í frelsun), en hann sýnir mismunun eftir þjóðerni í öðrum skilningi. Athugið að dæmi um bæði finnast í sömu bókum, svo þessi andstæða var ekki óvart "mistök" hjá ýmsum höfundum, heldur viljandi ákvörðun Páls.

Guð sýnir ekki mannahalla í dómi og gagnvart þeim sem leita til hans eða hafna honum:

Því að Guð sýnir engan tillitssemi (eða Guð sýnir ekki hlutdrægni) í Rómverjabréfinu2:11 og Postulasögunni10:34 -35 (Pétur talar). Allir hafa sama gildi fyrir Guð (Galatabréfið3:28 ). Guð bjargar öllum sem á hann kalla (Rómverjabréfið10:11 -12). Frelsun er sú sama fyrir Gyðinga og heiðingja (Postulasagan17:26 -27)

Guð dæmir eftir verkum samkvæmt Rómverjabréfinu 2:6; Sálmi 62:12; Predikarannum 12:14; Hóseasi 12:2; Orðskvæðunum 24:12 (LXX); (að hluta) Matteusi 16:27; 2 Korintubréfinu 11:15; 2 Tímóteusi 4:14. Í gyðinglegum ritum Mishna 'Abot 3:15.

Guð sýnir sumum forgang: Ritningin fullyrðir aldrei að Guð hafi látið alla fæðast við jafnskapna aðstæður. Athuganir á lífinu staðfesta þetta. Aron var vígður sem prestur, og gjörðir hans á Sinajfjalli sýna að hann var ekki endilega verðugri. Allir í öllum menningarheimum hafa tækifæri til að vita nóg um Guð í gegnum sköpunina til að geta leitað að dýpri þekkingu. Jesús lofaði í Matteusi 7:7-12 að þeir sem biðja, leita og banka muni fá, finna og fá hurðina opnaða fyrir sig.

Í hnotskurn,

1. Í þessu lífi hafa sumir betri kjör en aðrir.

2. Guð dæmir alla réttlátt og tekur tillit til allra þátta.

3. Óháð aðstæðum manns hefur enginn neina afsökun fyrir því að bregðast ekki við þeirri sannleika sem hann hefur nú þegar.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 2:12, fara þá allir sem aldrei hafa heyrt um lögmál Gamla testamentisins eða Krist til helvítis án nokkurrar vonar um frelsun?

A: Nei. Jób var ekki endilega Gyðingur, og Guð opinberaði sig fyrir Jób. Abraham og allir fram að Móse höfðu heldur ekki lögmál Gamla testamentisins. Að lokum er það ekki hlýðni við fagnaðarerindið sem bjargar, né einu sinni fagnaðarerindið sjálft. Það er Guð sem bjargar í gegnum Jesú, og hann getur gert hluti eins og hann vill.

Sp.: Í Róm 2:14, hvernig er heiðingjum leyft að vera lögmál sjálfum sér?

S: Stoísku heimspekingar héldu því fram að lögmálið væri rótgróið í eðli mannsins, samkvæmt The Wycliffe Exegetical Commentary, Rómverjabréfið 1-8, bls. 153. En hér í Rómverjabréfinu þýðir það ekki að fólk geti búið til hvaða lög og siðferði sem er til að fylgja.

Þetta þýðir

1) Allir hafa einhvern hugmynd um sannleikann, í náttúrunni og samvisku sinni (Rómverjabréfið1:19 –20;2:14 –16).

2) Allir bera ábyrgð á að fylgja allri þeirri sannleika sem þeir þekkja (Rómverjabréfið 2:15).

3) Allir sem reyna að fylgja sannleikanum sem þeir þekkja munu bregða á því (Rómverjabréfið 3:23) og verða meðvitaðir um það.

4) Guð er réttlátur; synd telst ekki þar sem engin lögmál er (Rómverjabréfið4:15 ;5:13 ).

5) Hins vegar er sumt vanþekking ekki saklaus vanþekking (Rómverjabréfið1:21 –22,25).

Spurning: Í Róm 2:14-15; Post 23:1; 24:16; 1 Kor 8:7,10,12; 1 Tímóteusarbréf 1:5,19, 3:9, 4:2; 2 Tímóteusarbréf 1:3; Títusarbréf 1:15; Hebreabréf 9:14, 10:22; 13:18, hvað segir Biblían um samvisku fólks?

A: Það segir í raun ekki að lögmálið sé ritað á hjörtu þeirra, heldur um verk lögmálsins. Þú getur vísað til samvisku fólks þegar þú berð vitni. Fólk hefur almenna hugmynd um rétt og rangt – en af hverju, ef enginn Guð er til? Viltu fara í himnaríki þar sem allir, iðrast eða ekki, eru þar?

Spurning: Í Rómverjabréfinu 2:16, Sálmum 44:21; 139; Jeremía 23:24; Jóhannesarguðspjallinu 21:17; 1. Korintubréfinu 14:25; Jesaja 44:7; Lúkasi 12:6 hvernig dæmir Guð leyndarmál fólks?

A: Auðvitað er Guð alls staðar og Guð veit allt, en þessar versur segja einnig eitthvað umfram það. Það er ekkert sem þú getur gert sem er Guði hulið og mun ekki verða opinberað á dómsdegi. Sem kristinn geturðu gert hvað sem þú vilt, en mundu að allt sem þú gerir, jafnvel í leyni, sér Guð, englum getur sýnast, jafnvel djöflum og hugsanlega fólki á himnum. Svo með það í huga, farðu og gerðu það sem þú vilt. Eins og einn kristinn maður hefur sagt: "Ef þér þykir vænt um að þóknast Guði, geturðu gert sem þér þóknast."

Spurning: Í Rómverjabréfinu 2:16, hefur Páll "eigið fagnaðarerindi" sem hann prédikar?

S: Það er aðeins eitt sanna fagnaðarerindi (Galatabréfið 1:8), en það var einnig Páls, rétt eins og það er okkar.

S: Í Róm 2:17-20 tóku Gyðingar eitthvað gott frá Guði, lögmálið, og settu það í stað Guðs. Hvaða aðrar leiðir eru til þar sem fólk tekur eitthvað gott frá Guði og setur það í stað Guðs?

A: Þegar Ísraelsmenn sem reikuðu um eyðimörkina voru bitnir af ormum, sagði Guð Móse að reisa bronsorm, og þegar menn horfðu á hann lifðu þeir. Síðar á dögum Hisekíju kölluðu þeir hann Nehushtan og brenndu reykelsi til hans, svo Hisekíja lét eyða honum í 2. Konungabók 18:4. Gyðingar á tímum Jeremíasar treystu á musterið í Jeremías 7:1-15. Frá þeim tíma hafa menn treyst á að þekkja ritningarnar og á leiðtoga sína. Frá árinu 325 e.Kr. hafa menn einnig treyst á dollarann, kirkju sína, verk sín, helgigripi og fórnir sínar og gjafir til Guðs. Þeir hafa treyst á að hjálpa fátækum eða prédika fagnaðarerindið sem staðgengil að dýrka Guð með líferni sínu.

Öryggi okkar er í Guði. Engin öryggi er í lögmálinu, í umskurði né í neinu af þessum öðrum hlutum. Þótt Jesús hafi kallað faríseana blinda leiðsögumenn í Matteusi 15:14, státuðu þeir samt af því að vera leiðsögumenn blindra.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 2:19, hver er munurinn á því að vera leiðbeinandi blindra og ljós fyrir þá sem eru í myrkri, og hvernig eiga trúaðir að vera bæði?

S: Þegar þú ert leiðbeinandi blinds manns, segir þú honum rétta leið og hjálpar honum að forðast ákveðnar hættur, hindranir og fall. Þetta getur verið virkt hlutverk. Þegar þú ert ljós fyrir þá sem eru í myrkri, ert þú almennt að setja fram fyrirmynd sem þeir geta fylgt ljósi luktur þíns og að lokum komist út úr myrkrinu. Auðvitað setur þú ekki lukturinn á einn stað og stendur á öðrum í helli. Ljósgripi­nn er hjá þér, og þeir sjá leiðina út frá því hvar þú ert. Þeir sjá kannski ekki smáatriðin né gildrurnar á leiðinni, en þeir sjá þá átt sem þeir vilja fara, ekki svo mikið út frá því sem þú segir, heldur út frá því hver þú sýnir þig að vera. Sem trúuð er líf okkar til vitnisburðar, en þetta eru tveir ólíkir þættir í vitnisburði okkar.

Einu sinni tók kristinn vinur mínur leigubíl með fleiri farþegum og sagðist vera háskólanemi til að fá nemendafslátt, þótt hún hefði þegar lokið háskólanámi. Ég er ekki viss um að hún hafi einu sinni vitað að hún hefði gert eitthvað rangt – þangað til ég ávítaði hana fyrir það. Það er að vera leiðarvísir blindra. Þegar þú ferð í fyrirtækjaboð og margir verða ölvaðir, en þú ert það ekki þótt áfengið sé frítt, og þeir vita að þú ert kristinn, þá ertu ekki að segja neitt sérstakt, en þú ert að vera ljós.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 2:20, hver er munurinn á því að vera leiðbeinandi hinna heimsku og kennari hinna unglinga, og hvernig eiga trúuðir að vera bæði?

S: Til að vitna í Mark Twain, fífl er sá sem "veit of margt sem er ekki satt." Fífl þarf leiðsögn, til að afnema það sem þau hafa lært sem er rangt, og enn mikilvægara, að greina á milli rangs og síns sem þau hafa lært. Barn veit að það þarf að læra, og þú þarft að kenna því sannleikann, á því stigi sem það er.

Persneskt máltæki hljómar svona: Sá sem veit en veit ekki að hann viti, sefur; vekjðu hann. Sá sem veit ekki en veit að hann viti ekki, er barn; kenndu honum. Sá sem veit ekki og veit ekki að hann viti ekki, er fífl; forðastu hann. Sá sem veit og veit að hann viti, er vitur maður; fylgdu honum.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 2:21-23 stendur að fólk sé svo tilbúið að fjarlægja agn í auga annars, en sjái ekki bjálkann í eigin auga. Hvernig stendur á því að fólk getur svo auðveldlega kennt öðrum en fylgir ekki sjálft þessum sömu kenningum?

Svar: Í Matteusi 7:3-5 og Lúkasi 6:41-42 segir að fólk sé svo fús til að fjarlægja flísina úr auga annars, þegar það hefur bjálka í eigin auga. Með synduga eðli okkar og eðlislægum fallnum hroka einbeitum við okkur, hvort sem er meðvitað eða ómeðvitað, að dyggðum okkar og vanmetum syndir og galla okkar, og einbeitum okkur oft að syndum og göllum annarra. En að minnsta kosti ef við gerum okkur grein fyrir því að við erum með þessa tilhneigingu, þá erum við þegar eitt skref á undan. Næsta skref er að biðja Guð um að sýna þér galla þína, þar á meðal þá fallegu. Davíð sagði í Sálmi 19:12-13a: "Hver getur greint eigin mistök? Hreinsa mig frá falnum göllum mínum. Haltu þjóni þínum einnig frá viljugu synd; láttu þær ekki drottna yfir mér."

Spurning: Í Rómverjabréfinu 2:21-25, áður en við lítum niður á þessa Gyðinga fyrir ósamkvæmni, erum við sem kristnir stundum líka ósamkvæmir og hræsnisfullir. Hvað myndir þú segja til að hjálpa kristnum manni sem er hræsnari?

S: Þú ert ekki að blekkja Guð; í raun ertu ekki að blekkja neinn. Jafnvel þótt þú og synd þín komist ekki upp á núna, gætu þær komist upp síðar. Í stað þess að hafa áhyggjur af því reglulega, skaltu einfaldlega ekki syndga frá upphafi. Þú ættir að vilja vera gott fordæmi fyrir aðra. Ekki horfa á skammtíma ánægju, heldur á langtíma ástandið sem syndin þín mun koma þér í. Eins og maður sáir, svo sker hann.

Skoðaðu líf þitt í baksjá og leitaðu að góðvild og miskunn Guðs sem hann sýndi þér. Í framtíðinni, þegar þú lítur til baka, munt þú vera sáttur við það sem þú sérð? Þegar þú stendur fyrir dómstóli Krists, viltu þá í alvöru útskýra fyrir honum hvers vegna þú gerðir það sem þú gerðir, þegar þú vissir betur?

Til að fá hjálp í baráttunni þinni skaltu fá ábyrgðarfélaga. Munið að hitta hvorn annan persónulega, í síma eða rafrænt einu sinni í viku, eða oftar, biðjið saman og segið hvorum öðrum heiðarlega hvernig ykkur vegnar í Drottni.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 2:24, hvernig var nafn Guðs guðlastað meðal heiðingja vegna Gyðinga og vegna trúaðra almennt?

A: Gyðingar voru útvölduð þjóð Guðs, en vegna óhlýðni þeirra, illsku og synjunar á Messíasnum hegðuðu þeir sér ekki sem þjóð Guðs. Vondar gjörðir þeirra sem taldir voru til þjóðar Guðs vanvirtu Guð í augum annarra.

Ótrúaðir vita að Gyðingar (og trúaðir almennt) fylgja Skaparanum og ritningunum. En þegar þeir litu á líferni sumra trúaðra, "þjófnað" (í viðskiptum og annars staðar), og "hagnýtni" þeirra gagnvart illum trúarlegum hlutum, spurðu þeir: "Hver er munurinn?" og sjá enga sannfærandi ástæðu til að trúa því sem jafnvel sumir trúaðir haga sér eins og þeir trúi ekki.

Í dag er hver kristinn maður sem þekktur er sem kristinn vitni Guðs. Málið snýst því ekki um hvort þú sért vitni eða ekki, heldur um hvort þú sért gott vitni eða slæmt vitni. Eins og segir í The Expositor's Bible Commentary, bindi 10, bls. 34, ætti merkimiðinn á flöskunni að vera í samræmi við innihaldið.

Gríski Epictetus gagnrýnir suma stoíka fyrir að stunda ekki það sem þeir boða, á sama hátt gagnrýnir Páll Gyðinga sem hlýða ekki því sem þeir hugvíslega trúa.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 2:24, af hverju skiptir þessi guðlastun máli? Með öðrum orðum, hver heyrir og sér þessa guðlastun?

S: Rómverjabréfið2:24 segir að heiðingjar (ekki gyðingar) sjái guðlastið hjá gyðingum. Það skiptir máli á þrjá vegu.

1. Það hefur tilhneigingu til að fæla fólk frá Guði að sjá þá sem kallaðir eru Guðs lýð blaspema nafn Guðs.

2. Guð segir að hann sé öfundarguð. Hluti af því er að Guði líkar ekki að nafn hans og orðspor séu blekkt og vanvirt.

3. Það getur hneykt unga trúmenn, sem töldu ákveðna synd alvarlega, en þegar þeir sjá þroskaðari kristna gera það, gætu þeir komist að þeirri niðurstöðu að hún sé ekki svo alvarleg eftir allt saman.

Spurning: Í Róm 2:25 og Fil 3:2-5, fyrir utan Biblíuna, hvernig vitum við að Gyðingar á dögum Páls hafi treyst of mikið á umskurð?

S: Það var trúað að "enginn maður sem er umskorinn muni fara niður til Gehenna" (Exodus Rabbi 19 [81c]); sjá einnig Tanch. B. 60(b), 8; Genesis R. 9 [30(a)]. Það var skrifað að Abraham stæði rétt fyrir utan hliðið á Gehenna til að tryggja að enginn umskorinn maður færi þangað í Genesis R 48.

S: Í Rómverjabréfinu 2:25-29, var Páll á móti Gyðingum?

A: Nei. Sumir halda því fram, en þessi vers sýnir hið gagnstæða.

Í fyrsta lagi er Páll á móti hræsnum Gyðingum.

Í öðru lagi segir Páll að það séu menn sem fylgja sannleikanum en eru ekki umskornir eins og Gyðingar.

Að lokum dregur Páll hér fram sem hæsta viðmið að vera raunverulegur Gyðingur. Þannig lýsir hann yfir þakklæti sínu gagnvart hinum sönnu Gyðingum sem fylgja lögmáli Guðs án tvískinnungar.

S: Í Róm 2:27, af hverju nefnir Páll að jafnvel siðferðislega rétthuga ógyðingar myndu dæma gyðinga sem héldu ekki lögmálinu?

A: Ein ástæða er líklega sú að Gyðingar töldu að hinir réttlátu myndu sitja í dómi yfir hinum óréttlátu, í 1 Enoch 91:12; 98:12; Opinberun Abrahams 29:19-21; Viska 3:8. En Jesús sagði að jafnvel menn úr Níneve (sem iðruðust á dögum Jónasar) og drottningin af Saba myndu rísa upp í dómi gegn Gyðingum sem hafnuðu orðum hans í Matteusi 12:41–42 og Lúkasi 11:31–32.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 2:27, af hverju nefnir Páll að jafnvel siðferðislega rétthuga ó-Gyðingar muni dæma Gyðinga sem héldu ekki lögmálinu?

A: Ein ástæða er líklega sú að Gyðingar töldu að hinir réttlátu myndu dæma hina óréttlátu, í 1 Enoch 91:12; 98:12; Opinberun Abrahams 29:19-21; Viska 3:8. En Jesús sagði að jafnvel fólk Níneve (sem iðraðist á dögum Jónasar) og drottningin af Saba myndu rísa upp í dómi gegn Gyðingum sem hafnuðu orðum Jesú í Matteusi 12:41-42 og Lúkasi 11:31-32.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 3:2, hvað þýðir nákvæmlega að vera traustum falin oráköll Guðs?

S: Að vera traustum falið merkir ekki einungis að taka við þeim, heldur einnig að varðveita og miðla þeim.

S: Í Róm 3:4, hvað þýðir "Guð sé sannur en hver maður lygari"?

S: Það afsakar ekki lygar neins. Heldur þýðir það að Guð er ennþá sannur, jafnvel þótt hver einasti maður á jörðinni myndi halda öðru fram. Að Guð sé sannur er algjör staðreynd. Í Efesusbréfinu 4:25 stendur að við skulum afklæðast lygi og tala sannleikann.

Spurning: Í Róm 3:5, hvernig sýnir óréttlæti manna réttlæti Guðs?

S: Réttlæti og ranglæti eru ekki jöfn og gagnstæð hugtök. Ranglæti er frekar skortur á eða aflögun Guðs réttlætis. Sem sönnun þess viðurkenna menn, jafnvel í ranglæti sínu, oft að þeir séu ranglátir og kjósa réttlæti – að minnsta kosti hjá öðrum.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 3:7, dýrka lygar manna Guð?

S: Lygur manna dýrka Guð aldrei beint. Hins vegar fjallar Rómverjabréfið 3:7 um þá undursamlegu staðreynd að þrátt fyrir lygur og blekkingar manna viðurkenna menn almennt ennþá Guð og siðferðislögmál hans.

S: Í Rómverjabréfinu 3:8, af hverju ættum við ekki að gera illt til þess að gott megi hljótast af? (Rússneska Khlysty-sveitin og hinn illi frjálslyndi Grigori Rasputin kenndu þetta.)

S: Ef þetta væri satt, þá hefði Satan valdið meiri góðu en nokkur annar. Guð notar oft illt til góðs. Það réttlætir ekki að fólk geri illt, né hindrar það fólk sem lifði eins og Rasputin í að þjást af afleiðingum sínum í eldvatninu fyrir illsku sína. Sjá umfjöllun um Rómverjabréfið 6:1,15 fyrir frekari upplýsingar.

Þegar hann var spurður hvers vegna hann sagði að synd væri ómissandi fyrir Guði, svaraði Rasputín: "Vissulega, litli faðir," sagði hann, "frelsari okkar og hinir heilögu feður hafa fordæmt synd, þar sem hún er verk hins illa. En hvernig getur þú rekið út hið illa, litli faðir, nema með einlægri iðrun? Og hvernig getur þú iðrast einlæglega, ef þú hefur ekki syndgað? …Farið með yðar ritningu!" hrópaði hann. "Ritningarnar! Sannarlega, ég vara þig við, litli faðir, hættu þessu tilgangslausa og gagnslausa striti svo þú megir standa fyrir Drottni. Taktu lífið eins og það er, því það eitt er þér gefið af Guði. Og leyfðu mér að segja þér þetta. Vertu ekki ævinlega að velta því fyrir þér hvaðan syndin kemur, hve margar bænir maður þurfi að segja á dag og hve lengi hann þurfi að fasta til að komast undan syndinni! Synd, ef synd býr enn í ykkur; aðeins á þennan hátt getið þið yfirstigið hana! Synd, þá munið þið iðrast og reka hið illa frá ykkur. Svo lengi sem þið berið syndina leynt innan ykkar og hyljið hana hrædd við föstu, bæn og sífelldar umræður um ritningarnar, svo lengi munið þið vera hræsnara og gagnslausir, og slíkir eru viðbjóðsverðir Drottni. Óhreinindin verða að reka út, heyrirðu, litli faðir? Einungis þá mun ilmurinn af ykkur verða Guði þóknanlegur?" (Rasputin: Hinni heilögu djöfullinn bls. 54-55)

Takið eftir rangsnúinni rökhugsun hans.

1) Þar sem þetta er slæmt, ættir þú að iðrast syndar.

2) Þú getur ekki iðrast syndar nema þú hafir syndgað.

3) Þess vegna, til að sigra syndina í þér, skaltu fyrst fara og syndga!

Fólk er nógu snjallt til að finna sér einhvern afsökun til að réttlæta næstum hvaða illt sem er, að minnsta kosti í eigin huga, ef það leggur sig virkilega fram.

Spurning: Í Rómverjabréfinu xml-ph-0000@deepl.internal, Sálmum 14:2-3 og 53:3, þar sem enginn leitar að Guði, hvernig gat Davíð þá leitað að Guði í Sálmum 27:8, 105:4; 31:1, 34:4; 28:1-2; 42:1-2; 120:1?

S: Rómverjabréfið3:11 er í raun að vitna í Davíð í Sálmi 14:2. Í svarið eru fimm atriði sem þarf að hafa í huga.

1. Margir, þar á meðal Davíð, leita sannarlega að Guði (Jeremía 29:13; 5. Mósebók 4:29)

2. Enginn, þar á meðal Davíð, leitar að Guði af eigin frumkvæði.

3. Guð elskaði okkur áður en við elskuðum hann (1. Jóhannesarbréf4:19 ), og Guð leitaði að okkur áður en við leituðum að honum. Enginn getur komið til Jesú nema Faðirinn dragi hann (Jóhannesarguðspjallið 6:44).

4. Jafnvel trú okkar og leit okkar að Guði er gjöf frá Guði.

5. Lykilhlutverk Heilags Anda er að sannfæra heiminn um sök varðandi synd, réttlæti og dóm (Jóhannesarguðspjallið 16:8-11). Þannig hefur Guð gefið hverjum manni einhvern vitnisburð. Að öllum líkindum hefur hverjum manni verið gefin gjöf um að minnsta kosti einhvern hæfileika til að leita að Honum. Sumir ekta kristnir eru þó ekki sammála um þetta síðasta atriði.

Jóhannes Krýsostomos (392–407 e.Kr.) sagði þetta í skýringu sinni á Galatabréfinu, 2. kafli, 20. vers, bls. 23, þegar hann vísaði til Sálms 63:1: "Ennfremur kennir þessi orðræðu að hver einstaklingur skuldar Kristi með réttu jafn mikla þakkarskuld og ef Hann hefði komið einungis fyrir hans sakir, því Hann hefði ekki hikað við þessa auðmýkt sína þótt það hefði verið fyrir einn einasta, svo að mælikvarði kærleika Hans til hvers og eins er jafn mikill og til heimsins alls. Sannarlega var fórnin færð fyrir alla mannkynið og var næg til að bjarga öllum, en þeir sem njóta blessunarinnar eru einungis trúuðu." Jóhannes Krýsómómus nefnir að kvöldverðurinn hafi verið undirbúinn fyrir alla í Lúkasi14:16 , en þegar gestirnir komu ekki kallaði hann aðra. (Þetta er úr The Nicene and Post-Nicene Fathers First Series, bindi 13, bls. 23.)

S: Í Rómverjabréfinu3:13 –19, vísa þessir kaflar úr Gamla testamentinu til sumra illra manna eða allra manna?

S: Þau vísa til okkar allra, að einhverju leyti. Eitt af þeim ritstykkjum sem til er vitnað, Sálmur 14:1-3, segir skýrt að það vísi til allra. Auk þess segir Jakobsbréfið2:10 að sá sem heldur lögmálinu nema einu atriði, sé samt sekur um að brjóta lögmálið.

S: Í Rómverjabréfinu 3:20, var lögmálið misheppnað?

S: Skoðun þín ræðst af því hvað þú telur að lögin hafi verið ætluð að gera.

Ef von einhvers var sú að hann gæti fylgt lögmálinu fullkomlega og verið í réttu sambandi við Guð eingöngu með því, þá já. En Páll segir annað; í 1. Tímóteusi 1:8 sagði hann að lögmálið væri ekki sett réttlátum, heldur óguðum. Það var "uppalari" til að þjálfa okkur í réttlæti. Rík fjölskylda gæti ráðið uppalanda fyrir son sinn. Uppalandi var samansafn kennara, einkakennara og harðsvíraðs agaþjálfara. Rómverjabréfið 3:20 segir á sama hátt að tilgangur lögmálsins væri að gera okkur meðvituð um synd.

Lögmálið gerði fólk ekki vont. Heldur var það eins og röntgengeislar til að varpa ljósi á það sem var innra með okkur. Við myndum ekki vita að skakkur strengur gæti orðið beinlínis ef við hefðum ekki séð beinan streng.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 3:21-26 gætu sumar biblíuversur kveikt uppvakning, eða jafnvel breytt allri borg. En í dag ætlum við að skoða kafla sem breytti hálfu heimsálfu. Í Biblíu sinni kallaði Martin Luther þetta "aðalatriðið og nákvæmlega miðju bréfsins og allrar Biblíunnar". Hvernig heldur þú að þetta hafi leitt til lúthersku siðbótarinnar?

S: Flest í trúarbrögðum snýst um að reyna að gera það sem þú þarft til að komast til himnaríkis, nirvana eða jafnvel að sameinast alheims loga. Í rómversk-kaþólsku (en ekki í austur-ortódóxíu) var markmiðið að takmarka tímann í sársaukafullu hreinsistöðunni. En Lúther uppgötvaði hjá Páli að sönn kristni snérist ekki um "að gera" heldur "að vera gert". Það snýst ekki um það sem við gerum, heldur um það sem Kristur hefur þegar gert fyrir okkur. Allar þessar aukasakargjaldir sem prestar sögðu að Guð vildi að þeir inntu af hendi þegar þeir syndguðu, voru í raun truflandi og drógu athygli frá fullnu verki Krists. Þegar Marteinn Lúther og aðrir sáu þetta á nýjan hátt, er ég viss um að þeir hafi þurft að staldra við og anda djúpt. Þetta var hristingur heimsins.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 3:22, er það trú okkar á Jesú, eða trú Jesú?

A: Það er trú okkar á Jesú, eins og fram kemur í Evangelical Commentary on the Bible bls. 933, The Expositor's Commentary on the Bible bindi 10 bls. 41 og The Wycliffe Exegetical Bible Commentary, Rómverjabréfið 1–8, bls. 224–225. En það er réttlæti Guðs, eins og Rómverjabréfið 3:21, 22, 25 og 26 segja allir.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 3:23, hver er munurinn á "syndum" (fleirtala) og "syndinni" (eintala)?

S: Í Rómverjabréfinu eru "syndir" (sins) hlutir: gjörðir, hugsanir eða orð gegn vilja Guðs, eða gjörðir eða orð sem við hefðum átt að gera en gerðum ekki. "Synd" (sin) er drifkrafturinn á bak við þessar illu gjörðir. "Syndir" (sins) með "s" er aðeins í Rómverjabréfinu 3:25; 4:7; 7:5; og 11:27. Á sama hátt er orðið "sinned" (í þátíð) aðeins í Rómverjabréfinu 2:12 (tvisvar), 3:23; 5:12,14,16. Orðið "sin" (synd) án "s" er notað á 43 stöðum í Rómverjabréfinu, byrjað í 3:9: "Heiðingjar, að þeir séu allir undir synd."

Spurning: Í Rómverjabréfinu3:23 –24, ef allir sem réttlættir eru eru þeir sömu og allir sem syndguðu, munu þá allir fara til himnaríkis eins og alheimshyggjumenn kenna?

A: Nei, alhliða frelsun er villutrú. Alhliða fordæming, bæði Gyðinga og heiðingja, og alhliða tilboð um réttlæti í gegnum trú, bæði Gyðinga og heiðingja, jafngildir ekki því að hver einasti einstaklingur taki við tilboðinu. Sjá umræðuna um Kólossubréfið 1:20 fyrir svarið og frekari upplýsingar.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 3:24, hvaða sex leiðir eru til að við séum réttlætt?

S: Hér eru sex leiðirnar.

Við erum réttlættir fyrir náð, í gegnum lausnina í Kristi Jesú í Rómverjabréfinu 3:24.

Við erum réttlættir fyrir trú í Rómverjabréfinu 5:1.

Við erum réttlættir með blóði í Rómverjabréfinu 5:9.

Við erum réttlættir með krafti í Rómverjabréfinu 4:24-25.

Við erum réttlætt af Guði í Rómverjabréfinu 8:33.

Við erum réttlættir með verkum í Jakobsbréfinu 2:24, sem þýðir að verk eru sönnun og ávöxtur réttlætingar okkar.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 3:24, hvað myndir þú segja við einhvern sem teldi að fólk á fyrri tímum eða á öðrum stöðum sem var bjargað, hafi verið bjargað án Krists?

A: Ef þetta væri satt, þá hefði dauði Krists á krossi ekki verið nauðsynlegur, heldur aðeins valkostur. Þegar Jesús bað í Getsemane-garðinum og spurði Guð föðurinn hvort önnur leið væri til, af hverju myndi Guð þá ekki segja: "Vissulega, þú þarft ekki að fara í gegnum þetta"?

Sp.: Í Róm 3:25, í hvaða mæli er dauði Krists fjarlæging reiði Guðs, og í hvaða mæli er hann fjarlæging sekleika okkar?

S: Þau fara saman eins og eldiviður og eldur. Þetta felur í sér að við erum ekki lengur undir reiði Guðs, því það er að fjarlægja sekt okkar með fórn Jesú Krists.

Q: Merkir Róm 3:25 að Kristur hafi frelsað okkur frá syndum okkar fram að endurfæðingu okkar, og að við séum síðan á eigin spýtur eftir það?

A: Nei. Hugmyndin um að "ef það á að takast, þá er það undir mér komið" er ekki biblíuleg. Margir í Kirkju Krists trúa því að þú missir hjálpræðið þitt í hvert sinn sem þú syndgar, en þú færð það aftur þegar þú iðrast. Furðulega trúa þeir ekki að maður þurfi að láta skíra sig aftur til að verða aftur frelsaður. Eins og einn sem ekki tilheyrir kirkju Krists orðaði það kímnislega, þá trúa þeir á að vera þvegnir einu sinni, og eftir það fara þeir í þurrhreinsun.

S: Nei. Guð gaf okkur ekki aðeins frelsun, heldur viðheldur frelsuninni, eins og 1. Jóhannesarbréf 1:8-10 og 1. Jóhannesarbréf 2:2 sýna. Guð leiðir frelsun okkar til fullnustu með því að innsigla okkur fyrir frelsun í Efesusbréfinu 1.

A: Nei. Guð gaf okkur ekki aðeins frelsun, heldur viðheldur hann frelsun okkar, eins og 1. Jóhannesarbréf 1:8-10 og 1. Jóhannesarbréf 2:2 sýna. Guð leiðir frelsun okkar til lykta með því að innsigla okkur fyrir frelsun í Efesusbréfinu 1:11-14.

S: Í Róm 3:27-28, er Páll að tala um verk Móse laga, eða góðverk almennt?

A: Í fyrsta lagi er aðeins einn lögmál, Guðs lögmál. Þó að Páll hafi í huga boðorðin sem Gyðingar lærðu (Rómverjabréfið3:21 ), gleymdi hann ekki þeim hlutum Guðs lögmáls sem heiðingjar höfðu, eins og hann nefnir sérstaklega í Rómverjabréfinu3:29 –30.

Íhugum í eina stund sem satt það sem sumir hafa ranglega sagt, að Páll sé eingöngu að tala um að Móse löggjöfin geti ekki hjálpað til við að verðskulda frelsun, og því sé mögulegt að góðverk geti að hluta til verðskuldað frelsun. Nú sagði Móse löggjöfin ekki aðeins frá hinum slæmu hlutunum sem þeir máttu ekki gera, heldur tilgreindi hún einnig hina góðu hlutina sem þeir ættu að gera. Ef það sem sumir hafa ranglega sagt væri satt, þá gætu boðorðin sem Guð gaf ekki hjálpað þeim að öðlast rétt til hjálpræðis, en önnur boðorð sem Guð gaf ekki (vegna gleymsku, nánasýki eða einhverrar annarrar ástæðu) gætu það gert.

Kjarninn í málinu er sá að það er aðeins einn Guð, og menn eru annaðhvort að reyna að hlýða Honum eða óhlýða Honum. Ekki aðeins sýnir þessi vers ekki að góðverk geti unnið fyrirgefningu synda, heldur sýnir Efesusbréfið 2:8-9 að svo er ekki.

Til að sjá betur sambandið milli trúar sem birtist í verkum og þess að maður sé ekki réttlættur fyrir verk, skaltu skoða næsta kafla í Biblíunni, Rómverjabréfið 4.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 3:28 er maður "réttlættur fyrir trú án verka lögmálsins", en í Jakobsbréfinu2:24 segir: "Maður er réttlættur fyrir verkum, en ekki fyrir trú einni saman"?

S: Við erum frelsuð fyrir náð einungis með trú, en sönn trú er ekki ein, heldur fylgir henni verk. Svarið er sýnt í líkingu: "Það er ómögulegt, sannarlega, að aðskilja verk frá trú, rétt eins og það er ómögulegt að aðskilja hita og ljós frá eldi." Þessi tilvitnun er frá Marteini Lútheri. Ef þú og vinir þínir væruð við tjaldbálk að elda matinn ykkar gæti "tjaldari" að nafni Páll bent á að það sé ekki ljósið frá bálinu sem eldar matinn heldur hitinn. Hann myndi einnig bæta við að það að beina vasaljósi á tjaldbálkinn hjálpar alls ekki. Annar "tjaldari", að nafni Jakob, myndi segja að ekki sé hægt að segja til um hvort eldurinn sé enn til staðar til að elda matinn nema með ljósi. Hann myndi segja að ef ekkert ljós væri, þá væri engin eldun.

Sjá umræðuna um Jakobsbréfið 2:14-25 fyrir ítarlegra svar.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 4:1, hvernig var Abrahám faðir Páls hvað holdið varðar?

S: Abraham, eins og við, var réttlættur fyrir trú í 1. Mósebók 15:6. Orðið fyrir föður var einnig notað um forfeður, og þar sem Páll var Gyðingur var Abrahám forfaðir hans. Þetta er eina skiptið sem orðið "forfaðir" er notað í Nýja testamentinu, samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 452. Þar stendur einnig á bls. 453 að rabbínar hafi kennt að Abrahám hefði haft umfram verðleika sem stæðu til boða afkomendum hans.

Spurning: Hvernig passar Rómverjabréfið 4 eftir Rómverjabréfið 3?

S: Í Rómverjabréfinu 3 er haldið fram að réttlæti komi frá Guði óháð lögmálsverkum. Rómverjabréfið 4 nefnir ritningarlegt dæmi: Abrahams.

S: Í Róm 4:3,4,5,6,8,9,10,11 notar Páll orðið "að skrifa/skrifað". Hvernig er réttlæti skrifað okkur?

S: Guð er réttlátur, og ef hann ætlar að refsa fyrir nokkra synd, þá verður hann að refsa fyrir allar syndir til að vera réttlátur. Dauði Jesú á krossi fullnægði kröfu Guðs um réttlæti fyrir syndir okkar. Réttlætið er okkur fært til reiknings þegar við trúum; það eykst ekki með góðum verkum né fyllist upp þegar við deyjum. Í Rómverjabréfinu 5 er fjallað nánar um þennan reikning.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 4:4–5:15, hvaða andstæður eru nefndar á milli falls Adams og fórnar Krists?

S: Það eru þrír andstæðir.

1. Annar er afleiðing en hinn er gjöf (Rómverjabréfið 4:4-5).

2. Gjafin ólíkt brotinu að umfangi (Rómverjabréfið5:15 ). Gjafin rétti af meira en það sem brotið skorti.

3. Þau voru ólík að eðli. Gjafin færði réttlæti og líf, en misgjörðin færði fordæmingu og dauða (Rómverjabréfið5:16 –17).

S: Í Róm 4:8,22, ef Guð lagði ekki syndina á Abrahám, var Guð þá réttlátur gagnvart þeim sem hann leggur syndina á?

S: Já. Rómverjabréfið 4:23-24 segir að það að telja réttlæti en ekki synd til Abrahams hafi ekki verið einstakt tilfelli. Það sama gildir um okkur, ef við trúum á Guð. Hins vegar munu þeir sem treysta eigin réttlæti fremur en Guðs verða dæmdir eftir því sem þeir gerðu og gerðu ekki, eins og Opinberunarbókin 20:12 og Matteusarguðspjallið 25:32-46 sýna.

Q: Í Rómverjabréfinu 4:10, af hverju skiptir máli að Abraham hafi verið réttlættur áður en hann var umskorinn?

A: Ef það hefði verið eftir, gæti maður haldið að Abraham hefði unnið sér réttlætið með verkum sínum. En þannig hafði Abraham ekki unnið sér réttlæti með neinum verkum. Abraham trúði einungis, og hann var ekki umskorinn fyrr en fjórtán árum síðar.

Í öðru lagi var Abrahám ekki umskorinn þegar hann var réttlættur, og getur því einnig verið trúarfaðir hinna óumskornu.

S: Í Rómverjabréfinu 4:15, hver er munurinn á synd og broti?

S: Synd er að fara gegn því sem Guð hefur boðið. Yfirbrót er að syndga meðvitað gegn því sem Guð hefur boðið. Öll yfirbrót er synd, en saklaus ómeðvituð synd er ekki yfirbrót.

S: Í Rómverjabréfinu 4:16, af hverju þurfum við að hafa trú en ekki vissu?

A: Hugsaðu um það: Englar hafa ekki trú eins og við, þeir hafa þekkingu. Það er engin frelsun í gegnum Krist fyrir fallna engla, sem vissu hvað þeir voru að gefa upp samkvæmt Hebreum 2:16.

Við höfum ekki frjálsan vilja á sama hátt og englar og djöflar. Þeir hafa vissu, við höfum trú. Guð hefði getað valið að koma til jarðar á hverju ári, sannað án nokkurs vafa að Hann ætlaði að dæma alla, og síðan sagt öllum að velja frjálst hvort þeir ættu að samþykkja eða hafna Honum. Það myndi ekki virðast eins mikið val. Þvert á móti er auðvelt fyrir mann að velja að skoða ekki þessi mál, vera áfram í óvissu og efa, og fara sína eigin leið.

Guð hefði getað skapað verur sem kusu að fylgja Honum vegna þess að þær vissu með vissu hvernig allt var. Guð gerði það, og þær kallast englar. Guð skapaði okkur, fallna menn. Þrátt fyrir synduga eðli okkar og þrátt fyrir að við höfum ekki vissulega þekkingu, hefur Guð gert okkur kleift að kjósa að koma til Hans.

S: Í Rómverjabréfinu 4:17,18, hvernig var Abrahám faðir margra þjóða?

A: Abraham var forfaðir Ísraelsmanna, Edómítanna og Midíanítanna, en það er ekki meginmarkmið þessa vers. Heldur var Abraham faðir allra sem trúa (Rómverjabréfið4:11 ), bæði Gyðinga og heiðingja úr öllum þjóðum.

Sp.: Í Róm 4:18, hvernig var trú Abrahams bæði gegn von og í von?

S: Abraham var hvorki blindur, heimskur né auðtrúa. Fyrir 100 ára gamlan eiginmann og 90 ára gamla eiginkonu var eðlilega engin von um að eignast börn. Ef þau voru ófrjósöm áður, myndi það að ná hundrað ára aldri ekki bæta neitt. Það var einfaldlega engin von. En Guð þarf ekki á tilviljun að halda, og Abrahám vissi það. Ef Guð lofaði syni úr sér og Söru, þá myndu þau lifa áfram þangað til sonurinn væri fæddur. Abrahám hafði misst vonina um líkama þeirra og um náttúruna, eins og hver skynsamlegur maður hefði átt að gera. En á sama tíma hélt Abrahám voninni í Guði, sem er almáttugur. Þú getur séð báða þessa þætti hjá Abrahami í 1. Mósebók 17:17, þar sem Abrahami hló af vonleysi þegar Guð sagði honum að Sara og hann myndu eignast son. Svipað sjáum við hjá Söru í 1. Mósebók 18:12.

Einn trúarlegi segir: "Ég get allt gert í krafti Krists, sem styrk veitir mér" (Fil 4:13). Þetta er frábær trúarlegi til að hafa, en þetta var ekki sú trúarlegi sem Abraham hafði hér. Sara og Abraham sáu ekki hvernig þeir gætu gert neitt sjálfir, jafnvel með Guði. En Guð gat gert leið þegar engin leið var.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 4:18, hvað kemur í veg fyrir að við höfum mikla trú eins og Abraham?

S: Það eru að minnsta kosti fjögur mikilvæg atriði sem við gætum viljað íhuga.

a) Við gætum ekki haft pláss í okkur fyrir svo mikla trú; við erum þegar að mestu fyllt af oflofsfullri sýn á eigin hæfileika. Abraham vissi að hann þurfti að treysta á Guð, og hann vildi ekki dvelja á einum stað þegar Guð vildi að hann færi.

b) Það krafðist djörfskrefa af Abrahami að skilja hluti eftir og fylgja Guði. Við ættum að líta til þess hvar Guð vill að við stígum djörfskref, ekki til að leita hættu án ástæðu, heldur til að hlýða Honum.

c) En Abraham missti trúnuna mörgum sinnum á trúarleið sinni. Hann óttaðist Faraó, óttaðist Abimelek og vildi taka skammleið með Hagar. En Abraham reis upp og hélt áfram.

d) Abraham horfði til framtíðar. Hann hugsaði ekki um það hvar hann hafði verið, né einu sinni hvar hann var þá, heldur hvar hann vildi vera, og skildi eftir sig arfleifð um að vera blessun fyrir mörgum þjóðum.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 4:23-25, hvernig gefur fyrirmynd Abrahams okkur von?

S: Við sjáum von í þremur mismunandi þáttum.

Með hliðstæðu, þótt líkamlegt líkama Abrahams væri orðinn ófrjósamur til frekari barneigna, gat Guð breytt því. Þótt menn séu dánir í synd getur Guð gefið þeim líf.

Með fordæmi réttlætti Guð Abrahám áður en nokkur verk voru unnin, og reiknaði trú hans sem réttlæti. Á sama hátt réttlætir Guð okkur áður en nokkur verk eru unnin, og reiknar trú okkar sem réttlæti.

Í aðstæðum var Abrahams réttlætt fjórtán árum áður en hann var umskorinn. Loforðið um réttlætinguna fyrir trú nær til Gyðinga jafnt sem heiðingja.

Ef verk Guðs í lífi okkar væri alfarið háð okkur, myndi ég óttast. En í staðinn ræðst það af því að Guð vinnur í okkur (Filippíbréfið 2:13), og við getum haft traust til Hans, ef við treystum Honum til að gera sitt góða verk.

Spurning: Hvernig lýsir Rómverjabréfið 5:1-10 því hvernig skipting frelsunar fer fram?

S: Níu þættir eru nefndir.

1. Réttlættir fyrir trú (5:1).

2. Friður við Guð (ekki aðeins friðsæl tilfinning) (5:1)

3. Aðgangur fyrir trú (5:2) að þessari náð (5:2).

4. Kærleikur Guðs er úthellt í hjörtum okkar fyrir Heilagan Anda (5:5).

5. Þegar við vorum máttlausir, dó Kristur fyrir guðlausa (5:6).

6. Guð sýndi kærleika sinn (5:8).

7. Á meðan við vorum syndarar, dó Kristur fyrir okkur, óguðlega (5:8).

8. Réttlættir með blóði Krists (5:9).

9. Fá sátt við dauða sonar Guðs, Jesú (5:10 ).

Eins og New International Bible Commentary, bls. 1324, kennir, er réttlætingu ekki aðeins kenning til að skilgreina og verja, heldur blessunarbolli til að njóta.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 5:2, 9-10, er frelsun af náð eða af trú?

S: Uppruni, máttur, nægjanleg styrkur og áhrif koma frá náð Guðs sem sendi Jesú til að deyja fyrir syndir okkar. Sjá Efesusbréfið 2:5, 8, 9. Guð kaus að miðla þessari gjöf í gegnum trú okkar á Jesú. Orðið hér, "introduce" eða "að hafa aðgang", getur vísað til kynningar fyrir konungsfjölskyldu.

S: Í Róm 5:3, vísar þetta til þjáninga fyrir Krist eða til þjáninga almennt?

S: Ekkert takmarkar orðið "þrenging" hér eingöngu við þjáningar vegna þess að vera kristinn. Margir kristnir menn verða fyrir þrengingum vegna heilsubrest, brotinna sambanda eða missis ástvina.

S: Í Rómverjabréfinu 5:6, áður en Kristur dó fyrir okkur, vorum við þá allir í raun án alls máttar?

S: Á allan þann hátt sem skiptir máli, já. Sjá Rómverjabréfið 3:9-20 fyrir nánari lýsingu Páls.

S: Í Rómverjabréfinu 5:7, hver er munurinn hér á milli réttlátts manns og góðs manns?

S: Réttlátur maður heldur lögmálinu, og kannski ekki neitt meira. Góður maður er einnig réttlátur maður, en elskar einnig Guð og næsta sinn. Fáir myndu deyja fyrir réttlátan einsetumann, þó að einstaklingur gæti verið reiðubúinn að deyja fyrir einhvern sem hann heldur að beri umhyggju fyrir honum. En Kristur gerði hvorki annað né hitt. Hann dó ekki fyrir "góða menn" né þá sem voru "næstum því nógu góðir". Heldur dó Kristur fyrir óguðlega.

S: Í Róm 5:9, hvernig erum við frelsaðir frá reiði Guðs?

S: Þrír punktar til að íhuga í svari.

1. Við vorum ekki lausir undan reiði frá fæðingu, því að á einum tíma voru jafnvel hin útvöldu (himnaríki ætluðu) hlutir reiði í Efesusbréfinu 2:3. (Charles Spurgeon bendir á sama í "Fyrir hvern dó Kristur?" Metropolitan Tabernacle Pulpit bindi 20, nr. 1191, bls. 11)

2. Við erum lausir undan reiði Guðs á hinni síðustu dómstól.

3. Guð getur þó enn agað okkur (Hebreum 12:5-11), og við getum enn þolað reiði manna (Rómverjabréfið8:36 ).

Spurning: Í Rómverjabréfinu 5:9, 10, 15, 17, 21 hvað er meining Páls með "mun meira"?

S: Rómverjabréfið 5:9 "miklu fremur" frelsun frá reiði Guðs

Rómverjabréfið 5:10 "miklu fremur" varðveisla með upprisulífi hans

Rómverjabréfið 5:15 "miklu fremur" gjöf náðarinnar

Rómverjabréfið 5:17 "miklu fremur" ríki trúarmannsins í lífi.

Rómverjabréfið 5:21 "mun miklu meira" gnægð náðar.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 5:9-21 hvaða niðurstöður eru nefndar vegna Krists?

S: Þetta er í raun flókið efni. Hér eru niðurstöðurnar sem nefndar eru.

1. Réttlættir með blóði hans. Frelsaðir frá reiði Guðs í gegnum hann. (Rómverjabréfið 5:9)

2. Sáttir við Guð vegna dauða sonar síns (Rómverjabréfið 5:10). Sáttargjörð merkir að skapa eða endurheimta samband. Fólk sem áður var óvinir eða fjarlægt er nú orðið vinir.

3. Frelsuð fyrir líf hans (Rómverjabréfið 5:10).

4. Gjafir Guðs og náð hans flæddu yfir til margra (Rómverjabréfið 5:15).

5. Leiddi réttlætingu (Rómverjabréfið 5:16).

6. Náð og gjöf réttlætis ríkja í lífi (Rómverjabréfið 5:17).

7. Réttlætingin sem færir líf fyrir alla menn (Rómverjabréfið 5:18).

8. Margir verða réttlættir (Rómverjabréfið 5:19).

9. Að náð ríkti í gegnum réttlæti til eilífs lífs (Rómverjabréfið 5:21).

Spurning: Í Róm 5:10, voru kristnir menn sættir fyrir dauða Krists eða lífi hans, og hver er munurinn sem Páll reynir að sýna?

S: Páll er að reyna að sýna að Jesús gerði fleira en eitt fyrir okkur. Með dauða sínum greiddi Jesús verðið fyrir syndir okkar. Með upprisu sinni gefur hann okkur líf með upprisnu lífi sínu og er orðinn líf okkar. Að lokum, ef við erum réttlættir fyrir náðina í gegnum trú, mun sönnunin verða skýr í gegnum góðverk okkar.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 5:12, hvað vísar "þess vegna / vegna þessa" til?

S: Þetta vísar beint til þess sem áður hefur verið sagt um réttlætingu í Rómverjabréfinu 5:1-11. Þar sem hvert kafli Rómverjabréfsins byggir á þeim sem á undan koma, má sjá að hann vísar óbeint til alls þess sem á undan hefur komið í Rómverjabréfinu.

S: Sýnir Róm5:12 að við séum fyrir fæðingu eingöngu möguleg mannverur en ekki raunverulegar? (svona að fóstureyðing væri í lagi)

A: Nei, það eru mörg góð lífsverndarvers í Biblíunni, en þetta er ekki eitt þeirra. Þetta vers vísar ekki til tímans frá getnaði til fæðingar, heldur til tímans Adams fyrir getnað okkar. Sjá einnig umfjöllun um Hebreum 7:9-10

Q: Í Rómverjabréfinu5:12 –19, hvernig var bölvun Adams okkur "sýnishorn" af réttlætisúthlutun Krists?

S: Allir kristnir eru sammála um eftirfarandi.

1. Allir menn hlutu dauða, rotnun, synduga eðli og bölvun vegna þess sem Adam gerði. Adam og Eva hlutu andlegan dauða strax og líkamlegir líkamar þeirra hófu að deyja, þó að þeir hafi ekki látist líkamlega fyrr en nánast þúsund árum síðar.

2. Jesús bar refsingu fyrir syndir okkar.

3. Hin útvöldu fá eilíft líf, réttlæti, helgun og blessanir frá Kristi.

Kristnir menn eru ekki sammála um eftirfarandi:

Sumir sannkristnir segja að fyrir Adam til okkar, okkur til Krists og Krist til trúaðra sé eðli úthlutunarinnar hið sama. (Charles Hodge í Systematic Theology bls. 194 og í skýringu hans á bréfinu til Rómverja bls. 142–190). Sumir ganga jafnvel svo langt að kenna að ef Guð hefði ekki dæmt alla menn, þar á meðal ungabörn, sekta og verðuga reiði Guðs fyrir það sem Adam gerði, þá hefði Guð ekki haft "réttinn" til að úthluta réttlæti Krists öllum hinum útvöldu. Allir deyja, jafnvel ungabörn, sem sýnir að þau beri bölvunina og sök Adams.

Hins vegar eru að minnsta kosti þrír megin ósamræmisvankantar í þessari sýn.

1. Ef allir menn "áunnið sér" sekt Adams, þá, ef úthlutunin er eins og Hodge segir, áunnið Kristur sér sekt okkar. Og áunnið Jesús sér sekt Evu?

2. Ef hinir vanvirtu tóku á sig sekt Adams, þá hafði Adam ekki lengur sektina, annars er Guð að refsa tvisvar sinnum fyrir sömu sektina.

3. Ungdýr deyja líka. Náttúran bar bölvun syndar Adams, en dauði sýnir ekki frekar að ungbörn manna séu sek um synd Adams en að unghundar séu sekir um synd Adams.

Margir aðrir sannkristnir kristnir eru mjög ósammála um að við berum sök Adams. Jesús var ekki sekur um neitt synd, ekki einu sinni okkar. Heldur kaus Jesús að bera afleiðingar sekta okkar með því að deyja á krossi og stíga niður í gröf. Þó að Jesús bar syndir okkar (Hebr.9:28 ) og sá sem var syndarlaus varð að synd fyrir okkur (2 Kor.5:21 ), var Jesús samt sem áður án syndar (Hebr.4:15 , 1 Pét.2:22 ) og í honum er engin synd (1 Jóh. 3:5).

Kannski, með því að viðurkennast að við séum ósammála, er hér eitthvað sem allir kristnir geta verið sammála um: Við stóðum sem sekir syndarar fyrir eigin syndir. Við erum jafn sekir syndarar fyrir Adams synd og Kristur er sekur syndari fyrir okkar synd.

Spurning: Í Rómverjabréfinu5:12 –21, hvernig eru bölvunin og úthlutaða réttlætið frábrugðin?

S: Sýn Charles Hodge um að eðli úthlutunarinnar sé hið sama fyrir Adam og Krist er ekki rétt, að minnsta kosti af átta ástæðum.

1. Kristur bar refsingu okkar og við fáum réttlæti hans í mikilli tvíhliða skiptingu. Á hinn bóginn var fallið einhliða flutningur; Adam bar ekkert frá okkur.

2. Sekt okkar var tekin burt af Kristi, en sekt Adams var ekki minnkuð af okkur á nokkurn hátt.

3. Illt kom inn í okkur, en illt kom ekki inn í Krist.

4. Við fengum spillingu og synduga eðli frá Adam, en Kristur fékk hvorki spillingu, syndugt eðli, sekt né sök.

5. Töldun réttlætis Krists fer fram í gegnum trú okkar, en engin trú né einu sinni vantrú kemur við sögu í synd Adams. (Douglas Moo, skýringarrit á Rómverjabréfinu 1-8, bls. 338-339.)

6. Kristur kaus að gjalda fyrir okkur; Adam kaus ekki sjálfviljugur að flytja neitt til afkomenda sinna.

7. Réttlæti Krists er okkur gefið með samþykki okkar í Kristi. Bölvun Adams (og sumir telja sekt) var óviljandi af okkar hálfu.

8. Réttlæti Krists var ekki "miðlað" í gegnum foreldra. Sumir kristnir hafa það sem kallað er traducian-guðfræði; þeir trúa því að sekta Adams sé miðluð í gegnum foreldra eða í gegnum föðurinn.

Nema einhver neiti þessum átta munum (og ég tel að jafnvel Charles Hodge myndi það ekki), þá er ósamræmi í því að segja að eðli úthlutunarinnar sé hið sama.

Sp.: Í Rómverjabréfinu5:12 –21, hvernig tengist sætmæling Krists falli Adams?

S: Allir kristnir eru sammála um að sætmælingin tengist falli Adams á tvo vegu.

1. Þar sem við fengum synduga eðli frá Adam, erum við helgð til að verða líkir Kristi.

2. Auk þess, þar sem við fæðumst fjarlægð frá Guði vegna Adams, fæðumst við aftur sem börn Guðs í Kristi.

Ekki allir kristnir eru endilega sammála um eftirfarandi fjórar leiðir.

3. NIV Study Bible, bls. 1713, segir að Rómverjabréfið5:18 , "merkir ekki að allir verði að lokum bjargaðir, heldur að frelsun sé í boði fyrir alla. Til að gjöfin verði áhrifarík verður að taka við náðargjöf Guðs (sjá er. 17)."

4. Við fengum bölvun frá Adam og náð frá Kristi, en Jesús er ekki sekari um syndir okkar en við erum um Adams.

5. Ef Guð hefði ekki lagt sök Adams á okkur, hefði Guð ekki getað lagt réttlæti Krists á okkur.

6. Ef Guð refsir ekki hinum vantrúuðu með auknum kvalarþjáningum í helvíti, gæti Jesús ekki valið að taka á sig refsingu okkar.

Spurning: Í Rómverjabréfinu5:12 –19, hvað er tilgreint sem umfang falls Adams og fórnar Krists?

S: Kristnir menn rífast stundum um hvort sætmæling Krists sé mikilvæg fyrir alla (almenn), eða aðeins fyrir suma (tileinkun). Báðir hópar sjá hér sína uppáhaldshlið.

Synd Adams: Allir (Róm5:12 ,18), og margir (5:15,19).

Réttlæting Jesú: sama umfang. Allir (5:18 ), og margir (5:15,19).

Adam var fyrirmyndin (týpan), með andstæðum, (5:14 ); fordæming og réttlæting eru mjög samhverf í kaflanum.

Sjá einnig 1 Korintubréf 15:21-22,45-49.

Spurning: Í Rómverjabréfinu5:12 –21, hvaða tengsl eru á milli okkar og Adams?

S: Ritningin segir það ekki, en hér eru mögulegar skoðanir. Hver skoðun inniheldur þá fyrri.

1. Menn þjást í þessu lífi vegna þess sem Adam gerði.

2. Við gerðum öll hið sama. Adam er dæmi um okkur.

3. Við erfðum synd, þ.e. synduga eðli.

4. Guð ákvað að við myndum erfa sök þess manns sem Guð valdi (Adda) til að vera fulltrúi okkar.

5. Börn (þar á meðal gyðingabörn og króatísk börn) erfum sök fyrir glæpi forfeðra okkar. (1/3 af Traducian-kenningunni)

Spurning: Í Rómverjabréfinu 5:12, hvernig syndguðu allir í Adam?

Svar: Adam og Eva syndguðu án þess að hafa fyrst synduga eðli. Við öll syndgum, því við erum með synduga eðli Adams. Umfram þetta eru kristnir menn ósammála um þetta. Hér eru nokkrar skoðanir.

Sýnilegur árangur: Þar sem við öll syndgum sýnir það að dauði og synd komu til allra manna sem fæddust í gegnum Adam.

Aðeins þátttaka í bölvuninni: Vegna orsökunnar (Adams) er niðurstaðan sú að við (mannkynið) erum öll undir bölvun dauðans og eigum synduga eðli. (Rómverjabréfið 5:14)

Þátttaka í bæði sök og bölvun: Vegna orsökunnar (Adda) er niðurstaðan sú að við (mannkynið) höfum öll syndgað með þátttöku með Adda og við höfum einnig öll bölvun dauðans og synduga eðli.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 5:12-14, ef Guð dæmdi okkur með sök Adams, af hverju?

Svar: Ekta kristnir eru ósammála, með þrjár helstu skoðanir.

1. Sök Adams var ekki lögð á okkur, aðeins eðli hans og bölvun.

2. Eins og Guð er knúinn til að refsa synd samkvæmt kröfum réttlætis og helgi í eðli sínu, er hann knúinn af kröfum réttlætis til að úthluta sök Adams á okkur.

3. Guð þurfti ekki að úthluta sök Adams á okkur til að fullnægja kröfum réttlætisins, en hann gerði það samt af öðrum ástæðum.

3a. Ef Guð hefði ekki gert okkur ábyrg fyrir synd Adams, hefði hann ekki getað réttlátt gert Krist að fórn fyrir syndir okkar.

S: Í Rómverjabréfinu5:12 –18, hvað er upprunaleg synd?

S: Upprunaleg synd er hugtak með tveimur þáttum:

1. Við erfðum synduga eðli og erum frá fæðingu fjarlægð frá Guði.

2. Við berum öll sök, ekki aðeins fyrir eigin syndir heldur einnig fyrir synd Adams.

Kristnir eru sammála fyrsta atriðinu, en flestir telja annað atriðið rangt. Meðal fyrstu sem kenndu annað atriðið voru Ambrosius af Mílanó (370–390 e.Kr.) og Ágústínus af Hippo. Báðir voru þeir meðal fyrstu kristinna manna sem studdu ofsóknir gegn ókristnum. Nýi orðabókin um kristna siðfræði og prestastefnu, bls. 641–643, segir um upprunalega synd: "Alvarlegra er að ósamræmi ríkir milli hugmyndarinnar um sekt og erfðarhugmyndarinnar. Tungumál okkar um sekt manna virðist aðeins merkingarbært í samhengi ákvarðana og athafna sem við sjálf tökum þátt í á einhvern hátt."

S: Í Rómverjabréfinu5:12 –18, hvernig er sekleiki Adams lagður á okkur (ef nokkuð)?

S: Rómverjabréfið 5:12-18 segir ekki nákvæmlega hvernig. Kristnir menn eru mjög ósammála um svarið við þessari spurningu. Hér eru nokkrar fullyrðingar sem fólk getur trúað fleiri en einni.

1. Við erfum eðli Adams, en sekt Adams var okkur aldrei talin til reiknings á nokkurn hátt.

2. Allir báru sök Adams, en í Kristi var sök Adams fyrirgefin og fjarlægð fyrir 100% allra manna. (Kenning um forgefð náð)

3. Sök Adams er fyrirgefin og afmáð fyrir alla, eins og í fyrri tilvikinu, en hún er lögð aftur á þá sem hafna Kristi (skoðun Millard Erickson).

4. Allir báru sök Adams, en í Kristi er sök Adams fyrirgefinn og fjarlægður fyrir hina útvöldu.

5. Börn gætu hugsanlega verið í eldvatninu eingöngu vegna sök Adams, án eigin sök.

6. Fólk í eldvatninu getur kennt hluta af þjáningum sínum til syndar Adams.

7. Vegna úthlutunar syndarinnar var sekt Adams sjálfs minnkuð.

8. Sök Adams var ekki minnkuð, og Guð taldi sökina tvisvar.

9. Sök Adams er okkur talin til, en ekki á neinn marktækan hátt.

Bæði kalvínistar og ekki-kalvínistar geta verið sammála hér Calvinist New Geneva Study Bible, bls. 1775. Þar stendur að allir hafi syndgað í synd Adams en segir að Rómverjabréfið 5:12-21 segi ekki hvernig.

Spurning: Í Rómverjabréfinu5:12 –19, hverjir eru kristnir menn sem telja að sekindi Adams hafi alls ekki verið okkur úthlutað?

S: Enginn kirkjufræðingur fyrir Níke-þingið talaði nokkurn tíma um að við berum sök Adams syndar, þrátt fyrir að þeir hafi vitnað í Rómverjabréfið 5.

Aþanasius frá Alexandríu taldi að við hefðum erft syndar eðli, "En Aþanasius frá Alexandríu gefur aldrei í skyn að við tökum þátt í raunverulegri sök Adams, þ.e. siðferðilegri sekta hans,..." (Kelly Early Christian Doctrines bls. 346-347)

"Skilningur Helwys á fyrirframákvörðun, nema kannski hvað varðar kenninguna um fall mannkyns í Adam, er and-kalvínistískur – í raun dæmigerður hollenskur baptisti. Öll ákæra um synd Adams, eða eðlislæg áhrif falls Adams, er ógild þegar kemur að frelsun, þar sem náð er veitt öllum til að velja með eða á móti Guði." (Calvin Augustine Pater í Karlstadt sem faðir baptistahreyfinganna, endurvakning leikmannaprotestantismans bls. 267-268)

Er öllum veitt að velja með eða á móti Guði varðandi hjálpræðið? Svarið við þessari spurningu er ein helsta leiðin til aðgreina kalvínista frá ókalvínista.

Sp.: Í Rómverjabréfinu5:12 –19, hverjir eru nokkrir kristnir menn sem trúa því að sekt Adams hafi verið lögð á okkur?

S: Ágústínus frá Hippo (388–430 e.Kr.) (Hann taldi einnig að öll óskírð ungbörn færu til helvítis.)

Sp.: Í Rómverjabréfinu5:12 –19, eru til aðrar skoðanir sem raunverulegir kristnir menn hafa um hvort við berum sök Adams eða ekki?

S: Þar eru þrjár aðrar skoðanir.

1. Allir bera sök Adams, en Kristur veitti "forsendandi náð", sem dregur úr sök Adams fyrir alla.

2. Sök Adams er aðeins talin okkur til lastar eftir að við kjósum að syndga

3. Við berum sök fyrir synd Adams, og við berum einnig sök fyrir synd forfeðra okkar.

Sp.: Í Róm 5:12, eru til nokkrar utanbiblískar gyðinglegar ritgerðir sem líkjast þessum kafla?

S: Já. Gyðinglegar ritgerðir sem líkjast Rómverjabréfinu5:12 eru 4 Esra 7:118 (=2 Esra 7:118), Sírach 25:25 og 2 Barúk 23:4; 48:42; 54:19.

Samkvæmt Hard Sayings of the Bible, bls. 548, segir 2 Esdras eftirfarandi,

"[Adam] braut … Þú ákvaðst dauða fyrir hann og afkomendur hans….

"Fyrsti Adam, þungur af illu hjarta, braut lög og var sigraður, eins og allir þeir sem af honum komu. Þannig varð sjúkdómurinn varanlegur." (2 Esdras 3:7, 21-22)

"Ó, Adam, hvað hefur þú gert? Því þótt þú hafir syndgað, var fallið ekki þitt einasta, heldur einnig okkar sem erum afkomendur þínir." (2 Esdras 7:118).

Athugið að hér er rætt um afleiðingarnar fyrir okkur: við erum fallin, veik og höfum dauða. Það segir ekki að við séum sek um synd Adams.

S: Í Rómverjabréfinu xml-ph-0000@deepl.internal, hvernig túlkuðu Ágústínus frá Hippo og latneska Vulgata þennan kafla rangt?

S: Rómverjabréfið5:12 var misskilið af Ágústínusi (v.5 bls.302), samkvæmt M. Erickson (bls.636), C. Daniel (bls.242) og J.N.D. Kelly (bls.354), þar sem latneska Vulgata segir "í hverjum" (in quo) en gríska segir "vegna".

Q: Í Rómverjabréfinu 5:12, kenndi Guð alla um sök Adams og um eigin sök þeirra?

S: Frá upphafi miðalda hafa kaþólska kirkjan, reformeraðar kirkjur og margar lútherskar kirkjur kennt að við berum sök Adams sem og okkar eigin. Eins og sumir reformeraðir kristnir hafa staðfest þegar ég spurði þá, er aðeins hluti þjáninga fólks í helvíti vegna þess sem það gerði sjálft. Hluti þjáninganna er ekki vegna neins sem þau gerðu, heldur eru þau refsuð af Guði fyrir það sem Adam gerði.

Hins vegar var þetta hugtak fjarverandi í fyrstu kirkjunni (þangað til Ambrósíus og Ágústínus) og fjarverandi hjá þeim sem töluðu koine-mállýsku grísku, sem var tungumál Nýja testamentisins.

Jústínus píslarvottur (um 150 e.Kr.) "Og aftur, nema mannkynið hafi máttinn til að forðast illt og velja gott með frjálsum vilja, bera þeir ekki ábyrgð á gjörðum sínum..." (Fyrsta verjandi ræðan eftir Jústínus píslarvott, kafli 43, bls. 177) "Orðin sem vitnað var til hér að ofan lét Davíð falla 1500 árum fyrir Krist... En til þess að sumir geri ekki ráð fyrir, af því sem sagt hefur verið af okkur, að við segjum að allt sem gerist gerist vegna örlaganna, af því að það er spáð sem fyrirfram vitað, skýrum við einnig það." (Fyrsta varnarrit Justins píslarvotts kaflar 43, 44 bls. 177)

Athenagoras (177 e.Kr.) "Rétt eins og hjá mönnum, sem hafa frelsi til að velja bæði dyggð og last (því þið mynduð hvorki heiðra hina góðu né refsa hinum illa, nema last og dyggð væru í þeirra eigin völdum)" Ávarp til Rómverja, kafli 24, bls. 142

Basil frá Kappadókíu (357–379 e.Kr.) Prolegomena "Á hinn bóginn er orsök illsku helvítis ekki Guð, heldur við sjálfir. Uppruni og rót syndarinnar er það sem er undir okkar eigin stjórn og frjálsum vilja." (Prolegomena í Nicene & Post-Nicene Church Fathers Second Series, bindi 8, bls. lviii)

S: Í Rómverjabréfinu 5:15, þýðir líkamlegur dauði allra manna að við séum öll sek um synd Adams, jafnvel ungabörn?

S: Nei. Ef líkamleg dauða væri sönnun sektaðar í Adam, þá væru dýr líka sek um synd Adams, því þau deyja líkamlega. Líkamleg dauði afkomenda Adams er bölvun og afleiðing syndar Adams og Evu, en það sýnir ekki að Guð kalli okkur sek um syndir einhvers annars. Esekíel 18 og 5. Mósebók 24:16 sýna að maður deyr ekki fyrir synd föður síns, heldur aðeins fyrir sína eigin.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 5:16,18, hvernig varð dómurinn afleiðing eins syndar?

S: Kristnir eru ekki sammála um þetta. Hér eru sex möguleikar, og maður getur trúað samsetningu þeirra.

1. Ekki tilgreint. Fótnóta í New Geneva Study Bible á bls. 1775 segir: "Páll útskýrir ekki hvernig allur mannkyn var tengdur Adam í synd hans, heldur staðhæfir einfaldlega staðreyndina. Allir syndguðu í synd Adams."

2. Börn (dæmi: AIDS-börn) geta í þessu lífi erft afleiðingar synda, þótt þau séu ekki sek.

3. Mikilvægara en 2, Guð dæmdi hvern og einn af okkur (okkur og Adam) vegna þess sem hver og einn okkar hefur gert.

4. Auk atriða 2-3 erfðum við fallna, synduga og aðskilda eðli Adams, og þetta eðli tryggir að við munum syndga og verða dæmdir.

5. Auk 2–4 dæmdi Guð fólk sekta fyrir verk sem það framdi ekki. (Þannig er það alls ekki ósamræmið við réttlæti Guðs að senda óskírða ungabörn og fóstur til eilífra pyntinga í helvíti þótt þau hafi aldrei framið neitt syndarverk né brotið neitt lögmál. Þó að þau hafi ekki verið meðvituð um syndirnar og verið sakfelld fyrir glæpi annarra, er Guð samt sem áður réttlátur með guðlegri, óskiljanlegri réttlæti.) (Skoðun um sameiginlega ábyrgð) Sjá Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 388–390 fyrir frekari upplýsingar um skoðunina um sameiginlega ábyrgð.

6. Auk 2-5 eru börn dæmd fyrir Guði og mönnum fyrir glæpi foreldra sinna og forfeðra, þar sem sálir þeirra voru skapaðar úr sálum foreldra þeirra. (1/3 af Traducian-kenningunni)

Sp.: Í Rómverjabréfinu 5:19, hvernig urðu margir syndarar?

S: Eins og í fyrri spurningu eru kristnir ekki sammála um þetta. Aftur eru hér sex möguleikar og maður getur trúað samsetningu þeirra.

1. Þessi ritning segir ekki skýrt hvernig.

2. Við vorum gerð dánleg og dyrnar opnuðust fyrir synd.

3. Mikilvægara en 2, þar sem Guð dæmdi Adam fyrir það sem hann gerði, dæmir Guð hvern og einn af okkur fyrir það sem við gerðum á sama hátt.

4. Auk 2-3 erum við ekki aðeins syndarar vegna þess að við syndgum, heldur syndgum við einnig vegna þess að við erum syndarar; með öðrum orðum, við höfum synduga eðli.

5. Auk 2-4 berum við ábyrgð á því sem við erum ekki persónulega sekir um (Boettner bls. 77–78), eða syndum sem við höfum ekki persónulega framið (sama heimild bls. 238).

6. Auk 2-5 ætti hver sem er fæddur af landráðamanni, hórdómsmanni eða syndara að vera refsaður sem landráðamaður, hórdómsmaður eða syndari. (1/3 af Traducian-kenningunni, sem stangast á við Esekíel 18 og 5. Mósebók 24:16.)

Sp.: Í Rómverjabréfinu 5:19, ef allir verða syndarar í Adam og allir verða réttlátir í Kristi, þýðir það þá að allir verði frelsaðir, eins og alræðishyggjan kennir?

S: Nei. Fyrsta "allir" er allir sem eru í Adam. Annað "allir" er allir sem eru í Kristi. Ekki allir eru í Kristi. Sekta Guðsbarna kenndi þetta. Sannkristnir menn (að minnsta kosti eftir Rufinus) eru sammála um að alhliða frelsun sé röng, en ó-kalvínistar og kalvínistar hafa tvær mjög mismunandi ástæður fyrir því.

Ó-kalvínistar eru meðal annars fjögurra punkta kalvínistar, lútherskir, kalmíníanar, armíníanar og aðrir. Þeir segja að Kristur hafi boðið greiðsluna fyrir alla. Algengt dæmi er þetta: Segjum að maður væri skuldugur í milljón dollara sem hann gat ekki greitt. Gjafmildur, auðugur vinur opnaði bankareikning á nafn mannsins með milljón dollara inn á hann og sagði manninum að taka út milljón dollara og greiða skuldina. Segjum að maðurinn hafi ekki trúað hinum auðuga vini, eða tók út peninginn og sóaði honum. Þá myndi maðurinn enn vera ábyrgur fyrir skuld sinni, þrátt fyrir gjafmildi hins auðuga vinar.

Samkvæmt ritningunni er þetta niðurstaða þriggja kenninga úr ritningunni.

N1. Kristur gerði bót fyrir alla (1. Tímóteusarbréf 2:5-6; 1. Jóhannesarbréf 2:2; Rómverjabréfið11:32 ; 1. Tímóteusarbréf4:10 ), og Guð býður og krefst hlýðni við fagnaðarerindið fyrir alla (2. Þessaloníkubréf 1:8; Títusarbréf 2:11).

N2. Sumir munu fara til eldvatnsins (Opinberunarbókin19:20 ;20:10 -15; 21:8; Matteus 13:24-43; 25:31-46).

N3. Fólk mun vera í helvíti að eilífu (Matteus 18:8; 25:41,46;3:12 ; Júdas 7; 2. Þessaloníkubréf 1:9; Opinberunarbókin 20:10; 14:9-11).

Kalvínistar, mögulega með undantekningu Amýraldískra kalvínista, kenna að hið fyrsta "allir" í Rómverjabréfinu 5:18 hafi annan umfang en hið seinna "allir" í 5:18, og hið fyrsta "margir" í Rómverjabréfinu 5:19 hafi annan umfang en hið seinna "margir" í 5:19. Kannski er kjarnaákvæði harðkjarna kalvínisma ekki endanlegur sáttargjörð, heldur afneitun almennrar sáttargjörðar, að Kristur hafi ekki dáið fyrir alla. Margir voru skapaðir án þess að hafa neina möguleika á að flýja loga annarrar dauðans.

Af hverju ættu sumir kalvínistar að hugsa svona? Ég tel að ein af tveimur helstu ástæðunum fyrir því að þeir hugsa svona sé misskilningur á fullveldi Guðs. Önnur ástæðan er röng skilgreining á spillingu mannsins á þann hátt að takmarka Guð sem ófæran eða óviljugan til að starfa í öllum.

Misskilningur á fullveldi Guðs: Sumir kalvínistar hafa, að mínu mati, réttan skilning á fullveldi Guðs. Guð, sem getur gert sem honum lystir, getur kosið að fela hluta af fullveldi sínu tímabundið. Guð getur leyft hlutum að gerast, svo sem synd, sem sorgar hjarta hans. Hins vegar hafa margir kalvínistar ekki náð þessum skilningi. Í staðinn hugsa þeir sem hér segir.

#1. Margir biblíuversar tala um sérstakan kærleika og náð Guðs til hinna útvöldu, og margir ekki-kalvínistar veita þessum versum ekki athygli. (Tvö lykildæmi eru Rómverjabréfið 9:6-23 og Rómverjabréfið 11:3-23)

#2. Margir vers í Biblíunni tala um fyrirframþekkta, óstöðvandi áætlun Guðs sem nær til alls og allra, jafnvel hinna óguðlegu. (Dæmi eru meðal annars Efesusbréfið 1:11; Orðskvæðin 16:4)

#3. Vegna þess að áhersla er lögð á tvær fyrri sannindi, draga margir (en ekki allir) kalvínistar úr þýðingu versanna þar sem Guð sýnir að fólk hafi raunverulegt val (Jósúa 24:22-23), og að Guð hafi gefið fólki frelsi til að brjóta hjarta sitt (Jeremías 9:1; Matteus 23:37-39 o.s.frv.)

Af hverju hafa kalvínistar þessa afstöðu? Ég tel að það sé vegna tveggja meginástæðna.

Kálvínistafall nr. 1 (Alger framtíðarsannfæring útilokar raunveruleg val). Það er erfitt fyrir fólk að skilja að Guð er æðri tímanum. Þegar fólk skilur þetta ekki, er að biðja það um að skilja að bæði er hægt að hafa raunveruleg val og að Guð viti með algerri vissu það sem við köllum framtíðina, eins og að biðja nemendur í sjöunda bekk um að skilja dreglingsreikning; það virðist of ruglingslegt.

Margir góðir kristnir menn eru sáttir við að halda þessum tveimur sannindum saman, án þess að skilja hvernig þau samspila, en trúa samt að bæði séu sönn. Aðrir lenda í guðfræðilegum erfiðleikum, svipað og örlagatrú, með því að afnema sannleikann um að við höfum val og gera okkur að vélmennum. Enn aðrir lenda í guðfræðilegum erfiðleikum tengdum takmörkuðum guði með því að afnema sannleikann um að Guð viti framtíðina með algjörri vissu.

Kálvínistavilla nr. 2 (engin glötuð mál). Önnur ástæða fyrir því að kalvínistar telja kalvínisma vera sannleikann kemur vel fram í kalvínistabókinni Putting Amazing Back into Grace eftir Michael Horton. Hann hefur kafla sem nefnist "Engar tapaðar málstaðir". Þar sem Guð er alvaldur, alvitur og fullráður, og ekkert gerist nema það sem Guð leyfir, heldur Horton því fram að Guð gæti ekki gert neitt til einskis, eða að ekkert gæti gerst sem Guð, í víðara skilningi, óskar ekki eftir.

Jesús harmar hins vegar synjun Gyðinga á sér í Matteusi 23:37-39.

Farísearnir "synjuðu Guðs tilgangi fyrir sjálfa sig" í Lúkasi7:30 .

Páll hvatti kirkjugesti til að þiggja ekki náð Guðs til einskis í 2 Korintubréfi 6:1.

Jesús grét yfir lýð sínum. Hvers vegna grét hann, ef Guð vildi ekki að þeir gerðu neitt öðruvísi?

Að lokum ber að nefna að ekki allir kalvínistar eru þeirrar skoðunar að "engin mál séu vonlaus". Hin látnu Francis Schaeffer, svissneskur kalvínisti, sagði í bókinni The Church at the End of the Twentieth Century: "Við getum dýrkað Guð, og bæði Gamla og Nýja testamentið segja að við getum jafnvel gert Guði miður. Það er ótrúlegt." (Ljóð til Guðs lýðs nr. 364) Ef aðrir geta áttað sig, eins og Francis Schaeffer gerði, á því nákvæmlega hvað Guð gerði þegar hann gerði það mögulegt fyrir fólk að gera hann dapran, mun undrun okkar á ótrúlegri náð Guðs verða enn meiri.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 5:19, þar sem alhliða frelsun er hafnað í öðrum versum, á hvaða hátt voru allir sem gerðir voru syndarar réttlættir?

S: Kristnir eru ekki sammála um þetta. Hér eru nokkrar skoðanir.

1. Grunnur fyrir mögulega réttlætingar allra.

2. Allir útvöldu eru í raun réttlættir, og allir syndarar merkir útvöldu syndarar.

3. Ónákvæm orðnotkun til að sýna hliðstæðuna: Kristur hefur áhrif á sína eigin jafn vissulega og Adam hefur áhrif á sína eigin.

S: Í Róm 5:19, gerir synd okkur að syndurum, eða gerir það að vera syndari okkur að syndga?

S: Kristnir deila stundum um þetta atriði, en rétt svar er bæði. Syndari er sá sem er aðskilinn frá Guði. Að syndga gerir okkur að syndurum, en við fæðumst í upphafi í aðskilnaði frá Guði. Þannig erum við fyrst syndarar eðlislægt, og eftir að við syndgum verðum við syndarar að verki.

S: Í Rómverjabréfinu xml-ph-0000@deepl.internal og Rómverjabréfinu 5:12 er svarað þessu, sem sýnir að Guð telur ekki synd sem brot þar sem engin lög eru. Með öðrum orðum, Guð

S: Svarið er að finna í Rómverjabréfinu4:15 . og 5:12, sem sýna að Guð telur ekki synd sem brot þar sem engin lögmál er. Með öðrum orðum, Guð telur ekki óviljuga synd fyrr en einstaklingurinn gerir sér grein fyrir að um synd er að ræða. Rómverjabréfið 7:7-13 fjallar nánar um þetta og kemst að þeirri niðurstöðu að lögmálið var gefið til þess að syndin yrði viðurkennd sem synd.

Orðið "bætt við" má betur þýða sem "koma inn hlið við". Þetta er sama sagnorðið og notað er í Galatíumönum 2:4 um falska bræður sem komu inn hlið við hina sönnu trúuðu.

S: Í Rómverjabréfinu 6, hvernig tengist þetta Rómverjabréfinu 5?

S: Í Rómverjabréfinu 5 var fjallað um tvo einstaklinga, hinn gamla mann – Adam – og hinn nýja mann – Krist. Rómverjabréfið 6 gerir þetta persónulegt og beitir því í líf okkar. Rómverjabréfið 5 endar sigursælt á því að þar sem synd jókst, jókst náðin enn meira. Rómverjabréfið 6 útskýrir hvers vegna við getum ekki bara haldið áfram að syndga, þar sem við höfum nú náð.

S: Í Róm 6, hvaða fimm lykilhugtök eru borin saman og sett í samhengi?

S: Öryggi þess hver við erum: (gamli maðurinn leiðir til dauða, en nýtt líf Krists í okkur), mátturinn í okkur (þrælar syndar, frjálsir sem þrælar Krists). Páll hefur þegar talað um fólk fyrir og eftir Krist, synd og nýtt líf, lögmál og náð, en 6. kafli sýnir hvernig þau tengjast.

Hér eru tíðni orða í þessum kafla.

þið/sjálf/við/okkur/okkar (42 sinnum),

synd/syndga (17 sinnum),

og deyja/dó/dauði (16X),

lifa/líf (8X),

Kristur/Jesús (6X),

þrælar/þrælahald/ríki (11X) (þræll/þræla (8X))

Önnur orð eru:

frelsi (4X)

náð (3X)

lögmál (2X)

Sameinuð í Kristi (2X)

Spurning: Í Rómverjabréfinu 6:1, hvað geturðu sagt við ótrúa sem segir að kristnir telji sig geta gert hvað sem er því þeir hafi "eldatryggingu"?

S: Það eru fjórar ástæður til þess að gera það ekki, að því gefnu að um sé að ræða sanntrúaðan einstakling sem fer til himnaríkis.

Rómverjabréfið 6:1-11 segir að þú getir það ekki, vegna þess að stöðulega ert þú sameinaður Kristi.

Rómverjabréfið 6:12-14 segir að þú þarft ekki að gera það, því reynslulega hefur náð Guðs brotið völd syndarinnar yfir þér.

Rómverjabréfið 6:15-19 segir að þú meikur ekki, því afdráttarlaust vilt þú ekki að syndin drottni yfir þér.

Rómverjabréfið 6:20–23 segir að þú hafir betur að gera það ekki, því að laun syndarinnar eru dauði.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 6:1, hvað geturðu sagt við antinomískan kristinn mann?

A: Það er munur á því að lifa undir náð og misnota náð. Ef þú ert foreldri með barn sem hagar sér illa í verslunarmiðstöð, myndir þú taka barnið heim snemma. Ef við hegðum okkur illa getur himneski faðir okkar líka tekið okkur heim snemma. Grigori Rasputin og rússneska Khlysty-dýrkunarsveitin töldu þetta.

Við verðum að skilja að við fæðumst aftur til einhvers betra en þetta. Einu sinni var Ágústínus frá Hippo boðið velkominn af konu sem hafði verið ástkona hans áður en hann kom til Krists. Ágústínus gekk burt fljótt. Hún kallaði á eftir honum: "Ágústínus, það er ég, það er ég!" Hann svaraði yfir öxlina: "Já, ég veit það, en það er ekki lengur ég!"

Spurning: Í Rómverjabréfinu 6:1 og 15, af hverju ættum við ekki að syndga svo náðin megi vaxa?

S: Þetta er svipað og að spyrja eftirfarandi. Þar sem við erum þakklátir lækni sem framkvæmir aðgerð til að bjarga lífi okkar eftir bílslys, ættum við þá að reyna að lenda í öllum þeim slysum sem við getum?

Eins og John MacArthur, Jr. sagði: "Af hverju ættum við að gera ráð fyrir að fólk sem lifir í óslitinni röð framhjáhalds, drullusokksemi, samkynhneigðar, svika og alls konar hneykslanlegrar ofgnóttar sé í raun endurfætt?"

S: Í Rómverjabréfinu 6:1-4, hvað segir þetta um flutning ríkis?

A: Rétt eins og vatnsöndandi froðubiti verður loftöndandi froskur og snýr aldrei aftur, förum við frá því að flýta okkur til dauða yfir í að lifa nýju lífi. Það er ekki bara þannig að "gamli ég" og syndanatur mín hafi verið krossfestur með Kristi, heldur var ég allur krossfestur með Kristi, því svo var nauðsynlegt.

Q: Í Rómverjabréfinu 6:1-14 og 6:15-23, hvað eru líkindi og munir á milli tveggja röksemda Páls?

Báðir hlutirnir hafa ramma. Þeir hefjast báðir á því að nefna náð og fjalla um hliðar hennar. Fyrri hlutinn endar með því að við séum ekki undir lögmálinu heldur undir náðinni, en seinni hlutinn endar með dauða og [náðargjöf] eilífs lífs.

Fyrri hlutinn, Rómverjabréfið 6:1-14, leggur áherslu á að við séum sameinuð Kristi í dauða hans, grafrekkingu og upprisu, og á dauða okkar gagnvart syndinni og nýtt líf í Kristi. Þar er ekkert sagt um að vera þrælar.

Seinni hlutinn, Rómverjabréfið 6:15-23, leggur áherslu á að allir séu annaðhvort þrælar syndarinnar eða þrælar Guðs. Hann segir ekkert um að vera sameinaðir Kristi.

Fyrri hlutinn ætti að koma fyrstur, því hann er rót orsök hins seinni. Fyrri hlutinn leggur áherslu á hver við erum, en sá seinni leggur áherslu á boð Guðs til okkar.

S: Í Rómverjabréfinu 6:4, hvað segir þetta um skírnina?

S: Að vera grafinn með Kristi í skírn hefur ekki mikla merkingu með úthellingu, aðeins sökkvun gerir það.

S: Í Róm 6:5-7 er þetta upprisa Krists eða upprisa trúaðra?

S: Páll á hér við upprisu Krists. Þar sem Kristur var uppvakiður til lífs (þátíð), eigum við nú nýtt líf. Við munum einnig verða líkamlega uppvakin, en endatíminn er ekki sérstaklega nefndur hér.

S: Í Rómverjabréfinu 6:5-7, hvernig verðum við sameinuð Jesú í dauða og nýju lífi?

S: Rómverjabréfið 6 er dýpri skýring á því hvernig Guð vinnur út frelsun sína í okkur, eins og lýst er í Filippíbréfinu 2:12-13. Sumir sjá rit Páls um frelsun sem "réttarlega" réttlætingu en aðrir sem "þátttökulega" helgun, en sannleikurinn er sá að Páll leggur áherslu á báða þætti. Við erum ekki grafin í okkar eigin gröf, heldur myndlíkingarlega grafin með Kristi í hans gröf. Það eru að minnsta kosti þrjár leiðir til að líta á þetta.

Brottför frá gömlu lífi, flutningur á nýtt ríki og fæðing til nýs lífs.

Að hafna gömlum meistara og lúta nýjum meistara.

Snúa baki við gömlu örlögum og fagna nýjum örlögum.

S: Í Róm 6:5-7; Gal 2:20; Kól 3:9; Efes 4:22; hvernig er gamli maðurinn krossfestur með Kristi?

A: Það segir ekki "gamla syndar eðli okkar", heldur "gamla sjálfið okkar", sem merkir okkur öll. Við höfum langanir, markmið, metnað, tökum ákvarðanir og veljum hvernig við eyðum tíma okkar og peningum. Að vera krossfestur með Kristi hefur áhrif á hvert og eitt þessara sviða.

Í Evangelical Commentary on the Bible, bls. 937, er þetta séð sem "óumflýjanleg spenna" milli hins ekta sjálfs okkar og hins óekta sjálfs. Að koma til Krists þýðir ekki að þú hafir lokið orrustunni; heldur þýðir það að þú sért rétt núna að ganga í þá orrustu.

Sp.: Í Róm 6:5; 8; og 1 Kor 15, höfðu trúuðu dáið með Kristi en voru ekki enn uppvakin með Honum, eða voru þeir þegar uppvakin með Kristi í Kól2:13 ; og Efes 2:5-6?

S: Staðbundið erum við þegar uppvakinn til lífs í anda okkar í gegnum Krist, og líkamar okkar munu verða líkamlega uppvaknir með Kristi í framtíðinni. Fyrir utan versin sem nefnd eru í spurningunni sem fjalla um þetta, eru eftirfarandi auka vers sem Páll kenndi til að sýna báða þætti.

Í Rómverjabréfinu6:11 stendur: "Þið skuluð því telja ykkur dauða gagnvart syndinni, en lifandi gagnvart Guði í Kristi Jesú."

Rómverjabréfið 8:10-11 sýnir bæði atriðin skýrt: "En ef Kristur er í ykkur, þá er líkami ykkar dauður vegna syndar, en andi ykkar lifandi vegna réttlætis. Og ef andi hans, sem vakti Jesú frá dauðum, býr í ykkur, þá mun hann, sem vakti Krist Jesú frá dauðum, einnig gefa dauðlegum líkama ykkar líf fyrir anda sinn, sem býr í ykkur."

Á sama hátt sýnir Kólossubréfið 3:1-4 einnig báða þætti. "Þar sem þér eruð þá uppvakin [þáttur sem gefur til kynna fullkomnun] með Kristi, elskið þér að leitast við hið himneska, þar sem Kristur situr til hægri handar Guði. Hugsunið yðar sé beint að hinu himneska, en ekki að hinu jarðneska. Því að þér eruð dánir, og líf yðar er nú [núverandi tími] falið með Kristi í Guði. Þegar Kristur, sem er líf yðar, birtist, munuð þér einnig birtast [framtíð] með Honum í dýrð."

Rómverjabréfið 6:5; 8 og 1. Korintubréf neita ekki því að við séum þegar risin með Kristi í anda okkar og stöðulega. Þvert á móti staðfesta þau að um sé ekki aðeins að ræða andlega upprisu, heldur einnig framtíðar líkamlega upprisu. Á sama hátt neita Kólossubréfið 2:13 og Efesusbréfið 2:5-6 ekki framtíðar líkamlegri upprisu; heldur staðfesta þau að um sé ekki aðeins að ræða framtíðar atburð, heldur einnig núverandi líf í anda.

(Biblíuþýðingarnar eru úr BSB.)

S: Í Rómverjabréfinu 6:6, hvað er nákvæmlega "hold syndarinnar"?

S: Með því að bera saman og greina gamla lífið og hið nýja lýsir þetta tveimur þáttum gamla lífsins. Áður en Kristur kom, erum við í holdi okkar fús til syndar og lifum fyrir synd. Í öðru lagi erum við í holdi okkar þrælar meistara okkar: syndarinnar. Síðan við komum til Krists er líkaminn ennþá sá sami, en það sem lífgar og hvetur líkamann er nú öðruvísi.

S: Í Rómverjabréfinu 6:7, þar sem kristnir menn eru dánir í Kristi og frelsaðir frá synd, af hverju syndga kristnir menn þá enn?

S: Þó að kristnir menn muni upplifa syndaleysi í himninum, þá er það ekki það sem þessi vers vísar til. Rómverjabréfið 6:7 segir ekki að kristnir menn séu syndalausir, heldur aðeins að þeir séu lausir undan þrældómi syndarinnar.

Hins vegar, eins og þræll gæti ekki hafa heyrt eða trúað boðskapnum um frelsi sitt, haga kristnir menn sér stundum eins og þeir væru ennþá þrælar syndarinnar. Ef kristinn maður segði nokkurn tíma: "Ég verð að syndga, ég hef engan valkost," væri hann að tala ósatt. Þó að við höfum þegar fengið nýtt líf í Kristi, sér Guð, í gegnum Pál, þörf á að gefa okkur skipun sem við höfum val um að hlýða eða óhlýða. Þó að Guð hafi lýst því yfir að syndin hafi ekki lengur völd, verðum við að velja virkt að afseta hana í lífi okkar.

Allir kristnir eru sammála um að við séum lausir frá synd á tvo vegu, en fræðimenn eru ekki sammála um meginmarkmið þessa tiltekna vers.

Við erum lausir undan lagalegu refsingu syndarinnar

"Við erum réttlætt" New International Bible Commentary bls. 1328

"Hér er maðurinn, til dæmis, sem er dæmdur til dauða í rafstól fyrir að myrða lögreglumann. Um leið og hann deyr er hann leystur (bókstaflega 'réttlættur') undan þeirri synd. Refsingin hefur verið greidd og málið er lokið." Believer's Bible Commentary bls. 1702. (Letur er í upprunalegu útgáfu.)

Biblíuþekkingarathugasemdir: Nýja testamentið bls. 463 segir: "Næsta málsgrein (Róm. 6:6b-7) útskýrir í raun fyrstu málsgreinina (v. 6a). Í óendurfæddu ástandi var trúmaður þræll syndarinnar. En "gamli maðurinn" hans var krossfestur (samkenndur) með Kristi, og það er grundvöllur frelsunar frá þrældómi syndarinnar. Sá sem hefur dáið hefur verið frelsaður frá synd. Orðin "hefur verið frelsaður" eru lausleg þýðing á dedikaiotai, bókstaflega "hefur verið réttlættur eða sýknaður". Þátíðin í þessu versi lýsir fortíðaratriði með áframhaldandi áhrifum eða krafti. Synd hefur ekki lengur lagalegt rétt til að þrýsta völdum sínum og stjórn á trúaðan mann, því hann hefur dáið með Kristi." (Feitt í upprunalegu útgáfunni.)

The Expositor's Greek New Testament, bindi 2, bls. 633: "Dauði leysir menn undan öllum kröfum, sérstaklega (að koma að málinu sem hér um ræðir) hann leysir okkur, sem dáum með Kristi, undan kröfu syndarinnar, gamla meistara okkar, um að ráða enn yfir okkur."

Við erum lausir undan þrældómi syndarinnar

Douglas Moo ræðir þrjár skoðanir á þessari setningu: lausn frá lagalegum refsingum, dauða með Kristi og lausn frá þrældómi, og segir að sú þriðja sé rétt. "Dauði rýfur tök syndarinnar á manni." Douglas Moo í The Wycliffe Exegetical Commentary bls. 394 (með vísun til skýrenda Godet, Michel, Kasemann).

"Leyst frá fjötrum og valdi syndarinnar" (NIV Study Bible bls. 1714)

"Í sambandi okkar við Krist erum við lausir undan þrældómi syndarinnar; þó er mögulegt jafnvel fyrir kristinn mann að 'leyfa syndinni að ríkja' (Róm 6:12)." Hard Sayings of the Bible bls. 553. (Í upprunalegu er letrið hallað)

"í Kristi eru trúarmenn hugsanlega herrar yfir dauða og synd" Evangelical Commentary on the Bible bls. 937

"Frelsaðir undan valdi syndarinnar. Yfirráð hennar eru brotin." The Expositor's Bible Commentary bd. 10 bls. 70.

S: Í Rómverjabréfinu 6:11, hvernig teljum við okkur dauða gagnvart syndinni?

S: Það eru þrír þættir.

Greiðslu lokið í fortíðinni: Syndir okkar voru naglaðar á krossinn þegar Kristur dó fyrir okkur. Við erum lýst heilög, því skuld okkar er fullgreidd.

Nýtt líf í nútíðinni: Í dag erum við frelsuð undan valdi syndarinnar og erum helguð, til að verða heilnæmari dag frá degi. Við eigum ekki aðeins að berjast gegn synd í lífi okkar; við eigum að vera sigurvegarar og sigra syndina í lífi okkar. Ef þú, sem kristinn, segir nokkurn tíma: "Ég er bara syndari, ég get ekki hjálpað mér," þá hefur þú gleymt kraftinum sem er í þér.

Syndlausir í framtíðinni: Einhvern dag í himninum munum við verða algerlega syndlausir. Syndugir hugðarefni, áætlanir og fíkn munu öll vera horfin. En við ættum að reyna að byrja að lifa þannig í dag.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 6:14, hvernig myndir þú útskýra fyrir sjöunda dags aðventista að við séum ekki undir lögmálinu heldur undir náðinni?

S: Það er ekki Sinajfjall sem gerir heilaga í Kristi, heldur Kalvaryfjall. Spyrðu fyrst hvort þeir trúi því að við séum ekki undir lögmálinu heldur undir náðinni. Ef þeir eru ósammála skaltu vitna í Rómverjabréfið 6:14 og spyrja hvort þeir telji að bréf Páls sé orð Guðs eða ekki. Ef þeir segja að svo sé, skaltu segja að við getum rætt hvernig við erum ekki undir lögmálinu heldur undir náðinni, en að segja að við séum enn undir lögmálinu sé ekki valkostur fyrir biblíutrúaðan kristinn mann.

Sjöunda dags aðventistar gætu grunað að þú sért að nota "náð" sem afsökun til að gera hvað sem þér lystir og syndga. Þeir gætu líka grunað (réttilega) að þú hafir fleygt hinum gamla rituðu lögmáli til hliðar. Þú hefur gert það, því þú þjónar á nýja veginn í anda, ekki á gamla veginn í hinu rituðu lögmáli (Rómverjabréfið 7:6). Sjá einnig 2 Korintubréf 3:3, þar sem við fylgjum ekki lengur lögmálinu sem Guð skrifaði á stein, heldur lögmálinu sem Guð skrifaði á hold hjartans. Rómverjabréfið 9:32 varar við því að vera eins og Gyðingarnir sem leituðu ekki réttlætisins með trú heldur með verkum lögmálsins. Kristur afnumið skrifaða lögmálið í Kólossubréfinu 2:14. Nýja sáttmálan hefur gert hina gömlu úreltu, samkvæmt Hebreum 8:13.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 6:18,22, hvernig verðum við í reynd leystir frá synd?

A: Við erum frelsuð frá valdi og yfirráðum syndarinnar núna. Ef þú, sem kristinn maður, segir nokkurn tíma: "Ég er bara syndari, ég get ekkert gert í því," þá hefur þú gleymt þeirri krafti sem býr í þér.

S: Í Rómverjabréfinu 6:19, þegar Páll talar "á mannlegan hátt", er hann þá að einfalda málið?

S: Já. NIV þýðir þetta "Ég set þetta fram á mannlegu máli." Páll er að fara að bjóða upp á einfaldaða mannlega líkingu sem þeir geta skilið. Allir eru annaðhvort þrælar meistara sem heitir "Synd" eða þrælar meistara sem heitir "Hlýðni".

Einfölduð sýn á sannleikann er samt sem áður sönn, svo lengi sem hún er viðurkennd sem einföldun en ekki sem spegilmynd raunveruleikans.

S: Í Rómverjabréfinu 6:21, hvaða ávöxt syndar eiga menn sem þeir ættu að skammast sín fyrir?

S: Hér er einn möguleiki á að hugsa um þau.

Egoisma og sóun á tíma, að hunsa Guð og aðra

Hatur og að særa aðra, bæði ástvini og aðra

Fíkn og ástvinátengsl sem miða að skammtíma ánægju

Efnishyggja og misnotkun á peningum, áhrifum og auðlindum

Orka og fyrirhöfn sóað í að eltast við hið fyrrnefnda.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 6:22, hverjir eru kostir helgi?

S: Það eru bæði núverandi þættir og framtíðarþættir.

Núverandi: Við erum frelsuð frá þrældómi syndarinnar í Rómverjabréfinu 6:17-19

Við munum samt syndga (1. Jóhannesarbréf 1:8), en við þurfum ekki að halda áfram í neinni synd (1. Jóhannesarbréf 3:6,9).

Synd ríkir ekki lengur í okkur í Rómverjabréfinu 6:12,14.

Við getum nú staðið óskammuglega samkvæmt Rómverjabréfinu 6:21 og Efesusbréfinu 5:12.

Við þurfum ekki lengur að fela það sem við gerum í leyni, eins og segir í Efesusbréfinu 5:12.

Við höfum frið Guðs í aðstæðum í Filippíbréfinu 4:6-7.

Við erum ekki lengur blind í Efesusbréfinu 4:18

Þegar við höfum "misst tilfinninguna" vegna syndarinnar, getur hún komið aftur í Efesusbréfinu 4:19.

Við erum nú viturari og síður heimsk í Efesusbréfinu 5:15

Einn oft vanmetinn ávinningur er sá að þegar við hættum viðvarandi syndsamlegri háttsemi fáum við meiri tíma, eins og segir í Efesusbréfinu 5:15-16. Ef einhver sem eyðir öllum helgum sínum í veislur eða að verða ölvaður og sofna til að jafna sig eftir ölvunarástand hættir, þá hefur hann nú helgar lausar sem hann átti ekki áður.

Við lifum þakklátara lífi í Efesusbréfinu 5:20.

Við erum frjáls til að sækjast eftir réttlæti. Þegar við erum heilög erum við líkara Guði í 1. Pétursbréfi 1:15-16.

Við erum að breytast, því við erum nú að endurnýjast samkvæmt Efesusbréfinu 4:23.

Við hættum að verða sífellt spilltari í Efesusbréfinu 4:22

Framtíð: Hreint hjarta mun sjá Guð í Matteusi 5:8.

Við höfum farið frá dauða til lífs í 1. Jóhannesarbréfi 3:14 og Rómverjabréfinu 6:13

Við eigum arf í ríki himinsins í Efesusbréfinu 5:5

Við munum verða heilagir á himni, því ekkert óheilagt er á himni. Þeir sem hafa "þvegið klæði sín" munu vera í nýja himninum og nýja jörðinni í Opinberunarbókinni 22:14-15.

S: Hvað er myndrit með fjórum þáttum?

Hér er myndrit.

Ímyndaðu þér að einhver einblíndi eingöngu á einn eða tvo hliðar ferningsins. Hvernig væri guðfræði þeirra?

Neðst til vinstri: Ef þeir einbeittu sér að þrældómi viljans og að við þurfum að krossfestast syndugum, eigingjörnum löngunum, með þeim afleiðingum að við séum nú laus og sameinuð Kristi, gætu þeir glatað þeirri hugmynd að við séum nú laus frá synd. Þeir gætu gleymt því að vænting sé sú að við séum nú laus frá synd og haldum ekki áfram að syndga. Þetta þýðir ekki að við munum aldrei syndga aftur, en engin synd ætti að hafa tölu á lífi okkar. Ef svo er, þá eigum við ekki eðlilegt kristilegt líf.

Efri vinstra megin: Ef þeir einbeittu sér að því að gamli maðurinn þyrfti að vera krossfestur og að við ættum að vera frjáls til að lifa heilögu lífi, án þess að taka tillit til þrælkunar glataðs manns í synd og þörfina á krafti Krists í okkur, gætu þeir misst af því að einstaklingur getur ekki gert það sjálfur. Það er nánast eins og siðferðislega hlutlaus manneskja eigi að heyra sannleikann og svo verða heilög alveg sjálf. Það er ekki þannig að Guð geti hjálpað okkur að verða heilög, heldur verðum við að hafa Guð starfandi í okkur til að verða heilög.

Efri hægri: Ef þeir einbeittu sér að því að við séum frjáls til að lifa heilögu lífi vegna Krists sem býr í okkur, gætu þeir vanmetið mátt syndarinnar sem þarf að sigra í kristnum manni. Jafnvel sem trúuð manneskja, sem er fullkomlega skuldbundin til að elska Guð og hlýða honum, er enn barátta í hjarta okkar. Við eigum að vera að vinna bardagann með Kristi í okkur, en vanmetið ekki alvarleika bardagans.

Neðri hægri: Ef þeir einbeittu sér að því hversu mikið við erum í þrældómi syndarinnar og að Kristur býr í okkur, án þess að gera sér nægilega grein fyrir því að við eigum að vera krossfest í Kristi og lifa heilögu lífi, gætu þeir haldið að þeir gætu upplifað gleði þess að vera í Guðs vilja án iðrunar og án þess að hætta að syndga.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 6:22, í boðunarstarfi, hversu mikið eigum við að leggja áherslu á að kristnir menn séu þrælar Guðs?

S: Þegar einstaklingur verður kristinn ætti það ekki að koma honum á óvart. Ef við tölum um að taka Krist sem frelsara sinn en tölum ekki um að taka hann sem Drottin sinn, þá höfum við aðeins gefið hluta af boðskapnum. Jesús er nefndur Drottinn í frásögnum af fagnaðarerindinu í Postulasögunni 10:36; 16:31; 17:24-31; 22:10,19-20. Þó að Postulasagan 13:16-41 fjalli ekki um þræla og Drottin, fjallar hún um iðrun í Postulasögunni 13:24. Á hinn bóginn komst Páll ekki að því atriði í sumum stuttum ræðum, eins og í Postulasögunni 24:10-22.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 6:23, hvernig myndir þú draga þennan kafla saman?

A: Það eru tveir herrar (syndin og Guð), tvær aðferðir (laun og ókeypis gjöf) og tvær örlög (dauði og eilíft líf).

S: Í Róm 7:5, af hverju virðist "ekki" oft vera hvatning til að gera það?

S: Þannig virkar syndin í eðli okkar oft. Gríska orðið fyrir "tækifæri" var upphaflega hernaðorð sem merkti virki eða aðsetur. Einn þáttur syndlegs eðlis er að vilja vera sjálfselskur á kostnað þjónustu við Guð. En annar þáttur er að vilja vera uppreisnarmaður í því.

S: Í Róm 7:6, í þessari myndlíkingu hefur Móse löggjöfin "dáið"?

A: Á einhvern hátt, já. Í Matteusi 5:17 segir að Kristur kom ekki til að tortíma lögmálinu heldur til að uppfylla það. Hann segir í Matteusi 5:18 að ekkert af lögmálinu muni hverfa fyrr en allt er uppfyllt. Með krossfestingu sinni tók Kristur á sig kröfur lögmálsins og naglaði það myndlíkingarlega á krossinn í Kólossubréfinu 2:14. Á hinn bóginn, í þessari myndlíkingu, í Rómverjabréfinu 7:4,6 erum það við sem höfum dáið lögmálinu.

S: Í Róm 7:6b, hvernig þjónum við á nýjum vegi anda, en ekki gamla vegi bókstafsins, þar sem Jesús sagði í Lúk 16:16-17 að ekki einn strákur [smáatriði] myndi hverfa úr lögmálinu?

A: Lögmálið hefur ekki verið breytt, hvorki af Jesú né neinum öðrum. Hins vegar uppfyllti Jesús Lögmálið að fullu fyrir okkur, og nú þjónum við á nýjum vegi anda, en ekki á gamla vegi hins ritaða lögmáls. Jesús sagði í Lúk. 16:16 að lögmálið og spámenningarnir væru til Jóhanness. Gamli sáttmálinn er úreltur samkvæmt Hebr. 8:13. Páll sagði að bókstafurinn drepi, en andinn veiti líf í 2 Kor. 3:6.

Þetta er ólíkt múslimsku hugmyndinni um abrogation. Orð sem gefin voru í gegnum Múhameð geta "afturkallað" fyrri orð Múhameðs, Jesú eða annars spámanns, að því er virðist eftir hentugleika. Jesús ógilti ekki lögmálið, hann uppfyllti það fyrir okkur, og nú þjónum við á annan hátt.

Til dæmis bannaði Gamla testamentið að borða kameldýrakjöt, rækjur og svínakjöt. Jesús, þegar hann lýsti öllum matvælum hreinum (Markúsar 7:19 ), breytti ekki lögmálinu í Gamla testamentinu, heldur lét okkur þjóna á nýjan hátt.

Auk þess benda múslimar stundum á að kristnir menn haldi ekki matarvenjulögum Gamla testamentisins. Múslimar gera það heldur ekki, því þeir telja að það hafi verið í lagi að Múhameð borðaði kameldýrakjöt. Kristnir gagnrýna heldur ekki múslima (eða nokkurn annan) fyrir að borða kameldýrakjöt. Meginatriðið er að ef múslimar myndu gagnrýna Jesú eða kristna fyrir að kenna umfram lögmálið, myndi hvaða rök sem þeir færa einnig teljast gagnrýni á Múhameð fyrir að borða kameldýrakjöt og halda því fram að hann hafi fellt úr gildi sumar skyldur.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 7:9, hvernig var Páll á lífi utan lögmálsins?

Svar: Rómverjabréfið 4:15 og 5:13 segir að synd, þótt hún sé enn til staðar, sé ekki talin þar sem engin lögmál er. Páll taldi sig saklausan af sektar tilfinningu þar til hann þekkti lögmálið. Manneskja var löglega talin saklaus af ásetningsbrotum gegn lögum (siðferðilegum eða öðrum) ef hún var saklaus af því að þekkja ekki lögin. Auðvitað höfðu jafnvel þeir sem ekki þekktu gyðingdóm lögmál samviskunnar skrifað á hjörtum sínum. Páll var ekki að tala um ákveðinn tíma í eigin lífi, heldur um ástand í lífi hvers og eins.

S: Í Rómverjabréfinu 7:9-11, hvernig drap lögmálið hann?

A: Það er ekki lögmálið sjálft, heldur syndin sem felst í að óhlýða lögmálinu. Páll gæti verið að vísa til 3. Mósebókar 18:5, þar sem líf er lofað þeim sem hlýða lögmálinu en dauði þeim sem óhlýða því.

Spurning: Í Róm 7:11, hvað er nákvæmlega "blekking syndarinnar"?

Svar: Syndin þykir Guði illa, syndin er ill, hún meiðir þig, hún meiðir aðra, hún smitast og hún vex, en það er annar þáttur syndarinnar. Syndin blekkir, og hún gerir það á tvo vegu. Í fyrsta lagi fær syndin þig til að halda að það sem þú ert að gera sé ekki rangt, eða að minnsta kosti ekki mjög alvarlegt rangt. Halda þeir sem girnast að löngun þeirra sé röng? – yfirleitt ekki. Í öðru lagi réttlætir syndin gjörðir sínar. Þau hugsa: Já, það sem ég gerði við þennan einstakling var rangt, en … hann átti það skilið eða hann var það verðtur. Já, það var rangt að ræna verslun, en verslunin var hluti af kerfinu. Já, eitthvað var eyðilagt, en það skiptir ekki máli, því tryggingarnar munu borga fyrir það. Já, ég gæti gert rangt, en aðrir gera það líka, og ég er ekki verri en þeir.

S: Í Rómverjabréfinu 7:14-24 gagnrýnir Páll ekki lögmálið, en hvað er hann nákvæmlega að segja um lögmálið?

S: Lögmálið er úrelt fyrir okkur sem erum í Kristi. Forvitnilega segir þetta ekki að lögmálið sé úrelt fyrir þá sem eru ekki í Kristi. Ef þeir hafna Kristi, þá er lögmálið allt sem þeir hafa til að frelsa þá, og Páll segir að enginn maður verði réttlættur fyrir lögmálinu í Rómverjabréfinu 3:20.

S: Í Rómverjabréfinu7:14 –24, er þetta fyrir-kristinn eða eftir-kristinn reynsluveruleiki?

S: Á hagnýtum nótum hafa kristnir menn upplifað þessa baráttu í Rómverjabréfinu 7:14-24 bæði fyrir og eftir að þeir komu til Krists.

Áður en þeir komu til Krists: Sumir sem ekki eru kristnir reyna að berjast við synduga eðli sitt; aðrir hafa alveg hætt að berjast og gefið sig fram. Það er satt að sumir trúarhópar og sum hegðunarsálfræði hafa fengið fólk til að gefast upp fyrir sumum illum vana, eins og vímuefnum, en þetta eru aðeins smá taktískir sigrar þegar stríðið gegn synduga eðli okkar stendur yfir.

Eftir að hafa komið til Krists: Eftir að verða kristinn eigum við ennþá okkar gamla holdlega eðli. Hins vegar höfum við nú Krist, sem gefur okkur hvöt og von, og Heilagan Anda í okkur, sem veitir okkur hjálp til að sigra. Vandamálið er ekki bara ytri syndirnar sem við fremjum. Vandamálið er mun stærra. Hjörtu okkar og huga eru spillt að innan, og Guð gefur okkur ekki aðeins fyrirgefningu, heldur einnig hreinsun og umbreytingarferli til að gera okkur líkara Kristi. Ágústínus, Kalvín, Lúther og aðrir siðbótarmenn höfðu þessa sýn.

Bæði: Páll vildi ekki tilgreina, því það getur átt við bæði. Hann notar bæði þátíð og nútíð í textanum. Sumir vantrúaðir eiga engan vanda með synd: þeim finnst fullkomlega eðlilegt að syndga eins mikið og þeir vilja. Aðrir vantrúaðir berjast harkalega til að reyna að lifa góðu lífi. Aftur á móti fremja sumir ekki alvarlegar syndir án baráttu og telja sig þegar lifa góðu lífi. Sumir skipta um hvaða flokk af þremur þeir tilheyra. Hugsaðu um trúleysingja sem á í baráttu við reykingar, offitu eða eitthvað annað og sigrar síðan. Sumir kristnir eru í flokki þeirra sem glíma við erfiðleika, en aðrir í flokki þeirra sem sigrast á þeim. Við ættum að vilja færa okkur í flokk þeirra sem sigrast á erfiðleikunum.

S: Í Róm 7:14-24, var til einhver gyðingleg kenning sem líktist þessu?

S: Já, svipað í einum hluta, en nokkuð ólíkt í öðrum. Samkvæmt W.D. Davies í Paul and Rabbinic Judaism (1948) bls. 20–27 kenndu rabbínarnir að tveir hvatar væru í mönnum: annar góður og hinn illur. Illi hvati varð virkari þegar þú varst fullorðinn. Það góða vaknar þegar þú verður sonur lögmálsins. Páll talar hér um tvo hvata en hafnar því sem rabbínarnir segja um að hafa mátt til að gera gott í gegnum lögmálið.

Sp.: Í Róm 7:18 af hverju sagði Páll að engin góð hlutur býr í syndugu holdi hans?

A: Vegna þess að ekkert gott býr í syndugu holdi mínu. Fólk hefur löngun til að vera sjálfstætt eins og litlir guðir. Við ættum að horfa á Jesú tíu sinnum meira en við horfum á okkur sjálf.

Á hinn bóginn erum við ekki "algerlega spilltir", eins slæmir og mögulegt er. Jafnvel guðleysingjar geta gefið til góðgerðarmála og hjálpað öðrum. En við erum "algerlega spilltir" í þeim skilningi að ástand okkar er svo slæmt að við getum ekki einu sinni komið til Guðs án þess að Guð komi fyrst til okkar.

S: Í Róm 8:1 og Róm 7:25b, hvað er forvitnilegt við þessa yfirlýsingu?

S: Páll notar oft gríska orðið fyrir því þegar hann fer í nýjan hugsunarkafla. Hins vegar notaði Páll "fyrir því" í Rómverjabréfinu 7:25b og aftur í 8:1, eins og um mjög skýra hugsunarskiptingu væri að ræða. Fyrsta "fyrir því" samantegði fyrri kaflann, en hið síðara sýnir afleiðingar hins fyrrnefnda.

S: Í Róm 8:2 hvernig frelsar lífslögmálið í Kristi okkur frá syndar og dauðans lögmáli, þar sem lögmál er lögmál?

S: Lögmál getur ógilt annað lögmál. Til dæmis, þegar ég kasta hlut upp í loftið, kemur hann EKKI aftur niður. Kannski er það vegna þess að það sem ég var að kasta var lifandi undulátur. Eins og segir í Believer's Bible Commentary, bls. 1708-1709, þá hvarf lögmál þyngdaraflsins aldrei, heldur tók lögmál lífsins hjá fuglinum yfirhöndina á lögmáli þyngdaraflsins. Lögmálið sem okkur var gefið var ekki vont, en það var veiklað af mannlegu holdi okkar og ófær um að gefa okkur líf.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 8:3, hvað er óvenjulegt við þessa orðröð?

S: Bæði á grísku og ensku virðist aðalsagorðið, sem er augljóslega "Guð gerði", vanta. Það er bætt inn í halla letri í sumum þýðingum. Páll hóf hugsun sína á einn veg en virðist hafa breytt um miðja setningu. Þetta kallast anacoluthon, eða "rofin bygging". Þetta er óvenjulegt bæði á grísku og ensku. Gríska Páls var reyndar nokkuð góð, en Páll var greinilega orðinn spenntur hér.

S: Í Rómverjabréfinu 8:3 er holdið okkar vont?

S: Það var skapað gott, en féll. Gríska orðið hér er "syndugur hold" (sarx), ekki "syndugur maður" eins og NIV hefur. Jesús hafði sama hold og við, og það var ekki vont. En þegar við höldum ekki holdlegum löngunum okkar í skefjum, þá verður holdið okkar syndugt fyrir okkur. Jesús var sannarlega í holdi, en hann var aðeins í "líkingu" syndugs holds.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 8:6-7, hvaða fjórar einkenni talar Páll um hjá þeim sem eru holdlega sinnaðir?

S: Hér eru einkenni.

a) Dauði. Þetta er ekki bara líkamlegur dauði heldur að vera áfram í andlegum dauða.

b) Hefur óvild við Guð. Þetta er að vera á móti öllu því sem Guð skipar.

c) Er ekki né getur ekki verið undir lögmáli Guðs. Ófús til að vera undir lögmáli Guðs.

d) Getur ekki þóknast Guði. Ef þeir vilja ekki vera undir Guðs lögmáli og eru í fjandskap við Guð, þá þóknast Guði ekki einu sinni litlir góðir gjörðir.

Í enskri sögu er sagan af Robin Hood, sem rændi ríkum (sem er slæmt) og gaf fátækum (sem er gott), með þá hugmynd að hið illa og hið góða jafnuðust út. Þetta er algjörlega óbiblíulegt; ef þú ert á mörkunum og ekki andlega sinnaður, jafnvel þótt þú "fóðrar fátæka", þá þóknast þú ekki Guði.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 8:7, ættum við að leita andlegs merkings í Biblíunni í stað einfalds merkings?

S: Við ættum að gæta okkar á að gera ráð fyrir að einhver mótsögn sé milli einfaldrar merkingar og "andlegrar merkingar". Það eru mismunandi skilningsstig, og margar djúpar sannleikar í Biblíunni, en mismunandi sannleikar eru annaðhvort samverkandi, eða þá eru þeir ekki allir sannir.

Við getum gert ráð fyrir að Guð hafi ætlað að börn sín skilji orð hans. Þegar einhver segir að hann þurfi leynilega eða sérstaka þekkingu til að skilja hluti sem Guð leyfði engum öðrum kristnum að skilja, þá er "sérstaka skilningur" hans grunsamlegur og lítur út fyrir að vera eigin ímyndun.

Þegar foreldri, forsætisráðherra eða hershöfðingi gefur skipun, vill hann að henni sé framfylgt eins og hann ætlaði, ekki endurskilgreind til að vera andstæða þess sem hann sagði. Í stað þess að spyrja hvort við eigum að túlka Biblíuna "bokstaflega" á móti "andlega" á móti "beinum orðum" á móti "allegórískt", ættum við einfaldlega að vilja túlka Biblíuna eins og Guð og mannlegu höfundarnir ætluðu.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 8:9-11,14-15, getur einhver verið ekta kristinn án þess að Heilagur Andi búi í honum?

S: Þessar versur segja nei. Einu sinni hélt vitni Jehóva því fram við mig að hún hefði ekki Heilagan Anda búsettan í sér, enda kenna vitni Jehóva yfirleitt að aðeins 144.000 eigi Heilagan Anda í sér. Ég sýndi henni Rómverjabréfið 8:9-11, og hún var næstum því að gráta. Þó að ég myndi vilja segja þér að hún hafi þá viljað gerast kristinn og fá Heilagan Anda inn í sig, þá gerðist það ekki. Næstu viku kom hún aftur í skrifstofu mína og sagði mér að hún ætlaði að Heilagur Andi væri þó inn í henni.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 8:9-11, 14-15, ef Heilagur Andi verður að vera í þér til að þú sért sonur Guðs, og tala í tungum er sönnun Heilags Anda, þá eru þá allir sem tala ekki í tungum ekki frelsaðir, eins og einingar-péntakóstar kirkjurnar kenna?

S: Nei. Tungumálagjöf er ekki eina sönnun Heilags Anda, og hún er ekki einu sinni megin sönnun, eins og Galatíumenn 5:22-24 og 1 Korintubréf 13:1 sýna. Galatíumenn 5:22-24 telja upp ávöxt (ekki ávexti) Anda. 1. Korintubréf 12:29-31 sýnir að ekki allir tala í tungum, rétt eins og ekki allir vinna kraftaverk og ekki allir eru kennarar. 1. Korintubréf 12:31–14:1 sýnir að kærleikurinn er það mikilvægasta, og Jóhannesarguðspjallið 14:15,21 sýnir að nauðsynlegur ávöxtur í lífi kristins manns er hlýðni við orð Jesú.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 8:9-11,15, ef Heilagur Andi verður að vera innra með manni, annars tilheyrir sá einstaklingur ekki Kristi, þá a) fara öll ungbörn sem deyja til helvítis vegna þess að Heilagur Andi er ekki innra með þeim, eða b) er Heilagur Andi innra með öllum ungbörnum, eða c) annað?

S: Svarið er annað, þar sem ritningin kennir hvorki a) né b). Þrjú atriði til að íhuga í svari.

1. Með undantekningu Jesú og Jóhannesar skírara (Lúk.1:40 –44) hafa ungbörn ekki Heilagan anda. Við fæðumst aðskilin frá Guði (Ef. 2:3).

2. Guð hefur sýnt í orði sínu að allir sem verða frelsaðir muni verða frelsaðir í gegnum Krist (Jóhannesarguðspjallið 14:6; Hebreum9:15 ;10:10 , 14, 19).

3. Hins vegar, eins og Guð var frjáls til að bjarga fólki á tímum Gamla testamentisins áður en fagnaðarerindið og jafnvel áður en lögmálið kom, getur Guð bjargað eins og honum þóknast í gegnum Krist.

Yfirlit: Við skulum gæta varúðar við að setja takmarkanir á hvernig Guð þarf að starfa. Það er satt að Guð mun ekki starfa í andstöðu við það sem hann hefur opinberað í ritningunni, en við verðum að gæta þess að fara ekki út fyrir það sem skrifað er, eins og 1. Korintubréf 4:6 og Orðskvæði 30:5-6 minna okkur á.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 8:9, af hverju er Heilagur Andi kallaður Andi Krists?

S: Hann er andi Krists að minnsta kosti af þremur ástæðum.

1. Inni í þrenningunni var Heilagur Andi sendur frá Föður og Jesú.

2. Inni í þrenningunni táknar Heilagur Andi í lífi okkar Jesú.

3. Dýpri kenning um Þrenninguna sýnir að þrenningarmeðlimirnir búa hver í öðrum, kannski á svipaðan hátt og Andinn býr í okkur.

S: Í Rómverjabréfinu 8:10, merkir líkami vs. andi synduga holdið vs. andann okkar eða allir við vs. Heilagan Anda?

S: Kristnir kennarar eru ekki sammála, og Páll notar stundum orðið "líkami" um synduga eðli okkar og stundum um okkur öll. Páll notar orðið "andi" 21 sinnum í Rómverjabréfinu 8 (17 sinnum í versum 1–17), og í að minnsta kosti 18 þeirra tilvikum vísar það til Heilags Anda. Páll notar orðið "hold" tíu sinnum í Rómverjabréfinu 8:1-17, en ekki einu sinni í 8:18-39. Hins vegar notar Páll ekki orðið "dýrð" í 8:1-16, en hann notar það fjórum sinnum í 8:17-39.

Syndugt hold vs. andi okkar: Þetta er grískur háttur til að líta á hlutina og flestir skýrendur eru sammála um að þetta sé það sem Páll var að hugsa.

Við öll gegn Heilögum Anda: Þetta er hebreskur sýnifari. Margir snemma kristnir og The Expositor's Bible Commentary, bindi 10, bls. 90, taka þessa sýn.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 8:12-13 hvernig drepum við gjörðir líkamans?

S: Þessi ferill sem við framkvæmum á þessu lífi kallast dauðhreinsun (mortification) samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 10, bls. 91–92, og The Wycliffe Exegetical Commentary, Rómverjabréfið 1–8, bls. 529.

Sp.: Í Róm8:15 . og Efesus3:14 –15, hvernig er Guð faðir okkar?

S: Í bókinni Now That's a Good Question bls. 13–14 kemur fram að þýskur fræðimaður uppgötvaði að í öllum biblískum og utanbiblískum gyðinglegum ritum á Ítalíu fram til 10. aldar e.Kr. tók enginn gyðingur (fyrir utan biblíuna) til orða við Guð í fyrstu persónu sem Faðir. …Ó Guð, þú ert faðir okkar. Jesús gerði það, og Páll hvatti okkur til þess líka.

Í Gamla testamentinu er Guði beint til í fyrstu persónu sem föður í Jesaja 63:16 (tvisvar) og Jesaja 64:8. Guð minnir lýð sinn á að þeir kölluðu hann "Faðir minn" í Jeremía 3:4. Á mörgum öðrum stöðum (Sálmur 68:5; Jesaja 9:6; Jeremía 3:19; 31:9; Malakía 1:6; 2:10 o.s.frv.) er Guð kallaður faðir, en það er ekki í fyrstu persónu.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 8:16,17, eru allir menn börn Guðs í þessum kafla?

A: Nei. Þó að Mormónakirkjan hafi kennt að allir menn séu andabörn Guðs (og margra guðlegra eiginkvenna hans), segir Rómverjabréfið8:15 . sérstaklega að við séum börn Guðs með ættleiðingu. Þó að það sé satt að hver maður, dýr, planta og djöfull sé hluti af sköpun Guðs, vísar Rómverjabréfið 8 einungis til þeirra sem hafa endurfæðst.

S: Í Rómverjabréfinu 8:17, hver á nákvæmlega að verða dýrkaður hér?

S: Þetta er ekki valinn hópur fólks, heldur allir trúaðir.

S: Í Róm 8:17, getum við orðið upphafnir guðir, eins og mormónatrúin kennir?

S: Nei. Þetta er mjög forn villa sem var til löngu fyrir mormónismann. Adam og Eva voru freistaðir með þessari röngu kenningu í 1. Mósebók 3:4. Satan sjálfur vildi verða eins og Guð í Jesaja 14:12-15.

Eins og Davíð sagði í Sálmi 23:6, "…og ég mun búa í húsi Drottins að eilífu." Þannig munu mormónskir menn ekki fá sína eigin reikistjörnur né eigið harem af guðlegum eiginkonum. Einn mormóni sagði mér einu sinni: "Ég held að Guð hafi gert margar mistök, og þegar ég verð guð mun ég gera betur." Markmið kristins manns, að þjóna Guði að eilífu á himni, og markmið margra mormóna, er mjög ólíkt.

Spurning: Í Rómverjabréfinu8:19 –22 og Rómverjabréfinu5:12 –14, varð dýradauði áður en Fallið átti sér stað?

S: Dauði örverna gerðist; hvernig annars myndu fiskar éta plankton? Hversu langt upp í flækjustig lífsins náði dauði því fyrir Fallið? Kristnir hafa tvær skoðanir á þessu.

Já. Þessi vers í Rómverjabréfinu vísa eingöngu til mannlegs dauða, svo Biblían segir það ekki. Steingervingavísbendingar benda til að stór og smá dýr hafi verið étin fyrir fall mannsins.

Nei. Þessar versur vísa til dauða allra dýra sem hafa sjálfsmeðvitund. Þó að plöntur, örverur og lægri dýr án "nephesh-lífs" (sem þýðir sjálfsmeðvitund) hafi dáið fyrir Fallið, þá dóu æðri dýr ekki fyrir Fallið.

Spurning: Í Rómverjabréfinu8:19 –22, af hverju leyfir Guð illt í fallnum heimi?

S: Bæði dagblaðið og Biblían sýna að heimurinn inniheldur bæði illt og gott. Samkvæmt Jóhannesarguðspjallinu 9:1-3 fæddist maðurinn ekki blindur vegna syndar sinnar né syndar foreldra sinna. Í Lúkasarguðspjallinu 13:1-5 kunna hinir myrtu Galileumenn og þeir sem turninn í Sílóam féll á að hafa áunnið sér þetta, en þeir áttu það ekki skilið meira en aðrir.

14:3016:11 Í Rómverjabréfinu 8:19-22 kemur fram að eftir fallið undirgekk Guð sköpunina spillingu. Spilltum mönnum var ekki heimilt að lifa í ósnortinni sköpun. Við verðum vör við náttúruhamfarir, tímabundið óréttlæti og mannúðarleysi mannsins gagnvart öðrum mönnum. Frá fallinu segir 1. Jóhannesarbréf5:19 að allur heimurinn sé undir áhrifum hins illa. Guð þessa aldar er Satan í 2 Korintubréfi 4:4. Satan er höfðingi þessa heims í Jóhannesarguðspjallinu 12:31; Jóhannesarbréfi ; Efesusbréfi6:12 ; og Kólossubréfi 1:13. Sjá einnig umfjöllun um Efesusbréf 2:2 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 8:21, felur frelsi kristins manns í sér frelsi til að gera hvað sem er?

S: Sekta sem kallast Börn Guðs, einnig kölluð Ástarfjölskyldan, kenndi að þau ættu að hafa kynferðislegt frelsi utan hjónabands.

Augljóslega kom þessi spurning einnig upp á tímum Nýja testamentisins, því Páll fjallaði um hana í 1 Korintubréfi 5:9-11 og Rómverjabréfinu 6:1.

1 Korintubréf 5:9-11 segir að við eigum ekki einu sinni að borða með fólki sem kallar sig kristna og gerir þessi hluti.

Rómverjabréfið 6:1 sýnir að það er ómögulegt að hafa þessa afstöðu og lifa í Kristi.

Eitt gáturæða sem ég hef heyrt er þessi: "Hvað er það minnsta sem þú getur gert og samt verið kristinn?" Svarið er: "Ef þú ert enn að hugsa í þeim skilningi, þá hefurðu ekki gert það ennþá."

Spurning: Í Róm 8:23, stuna trúuðu vegna þess að við höfum fyrstu ávöxtu Andans, eða þrátt fyrir að við höfum fyrstu ávöxtu Andans?

Svar: Setningafræðin tilgreinir það ekki, og líklegasta svarið er bæði. Hefurðu nokkurn tíma fengið smakk af einhverju ljúffengu og þá ekki getað beðið eftir að fá allt? Að hafa anda Guðs er svipað. Við fáum smakk af gleði Drottins í anda og getum ekki beðið eftir að fá hana að fullu.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 8:23 erum við ættleidd sem synir Guðs, eða endurfædd eins og segir í Jóhannesarguðspjallinu 3:16, og er það í nútíma eða framtíð?

S: Báðar myndlíkingarnar tjá sannleikann. Ættleiddur sonur hefur öll réttindi fóstursonar. Við öll, karlar og konur, erum nú synir Guðs. Bæði fóstursynir og ættleiddir synir fá fjölskylduarfinn, en hingað til höfum við aðeins fengið lítið brot af því sem við munum fá sem synir Guðs.

Spurning: Í Róm 8:26 er Heilagur Andi milliliður okkar, eða er Kristur milliliður okkar eins og segir í 1 Tím 2:5?

A: Heilagur Andi biður fyrir okkur í bæn. Gríska orðið fyrir "hjálpar", synantilambanetai, gefur í skyn að einn maður hjálpi öðrum að bera þungan byrði. Heilagur Andi gerði ekki milligöngu né sonaði fyrir okkur á krossinum, né gerði milligöngu fyrir okkur sem æðsti prestur, því aðeins Jesús gerði það.

S: Í Rómverjabréfinu 8:28, hvernig geta öll hlutverk unnið saman til góðs fyrir þá sem kölluðir eru?

A: Eftir milljónir ára, eða hvernig sem tíminn er talinn á himni, getum við litið til baka og séð hvernig Guð notaði allt í lífi okkar, jafnvel hið illa, til að kenna okkur, láta okkur vaxa og hreinsa okkur.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 8:28-39 var vinkona mín að lesa fyrir mig bók Charles Stanley um eilífa öryggi og þegar hún kom að hlutanum um skilyrðislausa kærleika Guðs mótmælti hún því og spurði hvar í Biblíunni sé sagt að kærleikur Guðs sé skilyrðislaus? Hún er meðlimur í kirkjusamtökunum "Church of Christ" og hún telur að skilyrði til að verða frelsað sé vatnsskírn – þannig að kærleikur Guðs og frelsun okkar ráðist af því að vera skírður. Hvernig hefði ég átt að svara henni?

S: Charles Stanley hefur mjög gott efni um Biblíuna og frelsun, og hann hefur rétt fyrir sér.

Sálmur 145:17 segir að Guð sé náðugur við alla sem hann hefur skapað, sem felur í sér miskunnsemi sem hann hefur sýnt jafnvel hinum eilífu glötuðu.

Hins vegar kennir Biblían aldrei að Guð sé "al-kærleiksríkur", því það er réttlæti og reiði, ekki kærleikur til Satans og djöflanna, sem sendir þá til eldvatnsins. Allir menn fara ekki til himna, aðeins hinir útvöldu sem Guð þekkti fyrirfram og fyrirskipaði fyrirfram.

En Guð ber sérstaka ást til sumra, sem kallast hin útvöldu (himnaríki-bundnu). En í Rómverjabréfinu 8:28-39 er kennt að ekkert geti aðskilið okkur (þá sem eru kölluðir) frá kærleika Guðs. Fyrir hina útvöldu, hversu miklu óskilyrðari getur það verið?

Var það kærleikur okkar sem "kallaði fram" kærleika Guðs til okkar, eða var það kærleikur Guðs sem kallaði fram kærleika okkar til Hans? 1. Jóhannesarbréf 4:10,19 sýnir að Guð elskaði okkur fyrst. Í Jóhannesarguðspjallinu 6:65 sagði Jesús: "Þess vegna sagði ég ykkur að enginn getur komið til mín nema faðirinn hafi veitt [dreginn/hæfileikann] honum það." Kalvínistar og and-kalvínistar eru ekki sammála um hvort það gildi um alla eða suma:

Fimmpunkta kalvínistar: Faðirinn hefur aðeins gert sumum kleift. Þannig dó Jesús ekki fyrir suma, og þeir hafnuðu aldrei frelsun Jesú fyrir sig, því Guð hafði engan vilja til að gefa þeim nokkurn kost í upphafi. Guð á enga tapaða málstaði.

Allir hinir: Faðirinn hefur fyrirfram gert öllum kleift, en sumir kjósa að henda því sem þeim var boðið. Guð sonurinn fann mikla sorg yfir glataða málstað þeirra í Jerúsalem (Matteus 23:37-39).

Óháð því skilja margir innan "Kirkju Krists" einfaldlega ekki Efesusbréfið 2:4, 8-10. Verkin okkar hafa 0% þátt í að við verðum frelsuð. Við erum frelsaðir fyrir náðina MEÐ TRÚ, ... EKKI VERKUM. Trú er hér sérstaklega útilokuð sem verk, og vatnsskírn er verk sem er merki um trú okkar, en við erum frelsaðir fyrir náð Guðs, ekki vatn. Þegar þú þarft að velja á milli þess sem maðurinn úr Krists kirkju sagði og postula Páls, skaltu velja postula Pál.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 8:29, getur nokkur sem Guð forþekkti farið til helvítis?

A: Nei. Orðið "forþekkja" hér þýðir að Guð vissi fyrirfram að þeir myndu fara til himnaríkis. Þessi spurning inniheldur rökræna mótsögn. Þar sem Guð er handan tíma er þessi spurning eins og að spyrja: "Getur einhver sem fór til Tóledó aldrei hafa verið í Tóledó?"

Sp.: Í Róm 8:29 og Efesus 1:4, er fyrirframákvörðun eingöngu kalvínistísk kenning?

A: Nei. Þessar versur sýna að þetta er biblíuleg kenning fyrir alla kristna, bæði ekki-kalvínista sem og kalvínista. Kalvínistar kunna að hafa nokkrar villur varðandi forsjárkenninguna, en sumir kalvínistar hafa einnig gagnlegar innsæi.

Guð veit með vissu allt um framtíðina, en þekking hans eyðir ekki frjálsum vilja okkar né dregur úr ábyrgð okkar. Við getum ekki sagt: "Guð vissi að ég myndi gera það, svo ég hafði engan valkost, ég varð að gera það." Í Postulasögunni 2:23 var Jesús Kristur afhentur Gyðingum samkvæmt fyrirfram ákveðinni ráðgjöf Guðs og forþekkingu hans, en þeir sem krossfestu Jesú voru sekir um synd (Jóhannesarguðspjallið19:11 ). Hér er dæmi. Við getum lesið bók um að George Washington hafi farið yfir Delaware-ána fyrir meira en 200 árum. Nánast fullvissa þekking okkar úr bókinni neyddi George Washington ekki til að gera þetta. Segjum sem svo að við gætum farið aftur í tímavél 400 ár aftur í tímann og tekið bókina með okkur. Við höfum samt sem áður ekki gert neitt sem neyddi George Washington til að gera neitt.

Guð er til utan tímans (Títus 1:2), sem og innan hans, og forþekking hans neyddi okkur ekki til neins.

Fyrirsýn Guðs gagnvart okkur kemur á undan fyrirframákvörðun / vali hans í þeim tveimur versum þar sem báðir þættirnir eru nefndir saman (Rómverjabréfið8:29 ; 1. Pétursbréf 1:2). Kalvínistar hafa tilhneigingu til að snúa þessu við. Guð velur alla sem hann kýs, og síðan þekkir hann fyrirfram. Arminíumenn (ekki Armeníumenn) segja gjarnan að Guð hafi valið fyrir upphaf tímans byggt á fyrirframþekkingu sinni. Hins vegar, ef Guð er í raun utan tímans, gætu bæði átt sér stað samtímis.

Fullveldi hins almáttuga Guðs dregur ekki úr frjálsum vilja okkar, þótt kalvínistar segi yfirleitt annað. Sumt gerðist sem "kom ekki upp í hug Guðs" eins og barnafórnir í Jeremías 32:35, og fólk dó sem hefði ekki átt að deyja í Esekíel 13:19. Sumt gerist sem veldur Guði sorg. Enn sem komið er, vinnur allt saman samkvæmt áætlun Guðs (Efesarbréfið1:11 ). Hvernig samræmirðu þessar tvær hugmyndir? Með hugtakinu "umboðsríki". Guð hefði getað haft algjöra stjórn á öllu, þannig að ekkert gæti móðgað Hann og við værum öll vélmenni. Hins vegar kaus Guð, sem getur gert hvað sem er, augljóslega að fela frá sér fullveldi sitt um tíma og innan ákveðinna marka, þannig að við höfum getu til að velja hvort við hlýðum Guði eða óhlýðum Honum. Guð virðist hafa metið manninn, sem er skapaður í Guðs mynd, afar hátt, svo að fólk gæti frjálst valið að elska Drottin. Guð metur þetta svo mikils að hann leyfir fólki að hafna sér og þola afleiðingar valkosta síns.

Hvað er frjáls vilji? Marteinn Lúther skrifaði heila bók, Þrældómur viljans, þar sem hann sagði að frjáls vilji væri falskur kenning. Lúther fór hér úrskeiðis, því hann tók hlutina til óbiblískra öfga. Við fæðumst með vilja sem er í þrældómi syndarinnar (eins og Lúther myndi samþykkja), en við höfum samt sem áður frjálsan vilja til að kalla á hjálp. Við höfum frjálsan vilja, og fíkniefnaneytandi hefur líka frjálsan vilja. Fíkniefnaneytandinn kann að hafa ekki kraftinn til að brjótast undan vana sínum, en hann getur dottið inn á endurhæfingarmiðstöð, dottið á gólfið og sagt: "hjálpið mér". Sumir myndu gera greinarmun á siðferðislega hlutlausum, óbundnum frjálsum vilja (sem er ekki samkvæmt ritningunni) og því sem við höfum, og kalla hið síðarnefnda frjálsa aðgerðarfærni. Aðrir, sérstaklega kristnir menn í fyrstu kirkjunni, nota hugtakið frjáls vilji um hið biblíulega hugtak.

Í stuttu máli, Guð fyrirframákveður okkur, og við höfum líka frjálsan vilja, ef rétt er á honum skilið. Áður en tíminn hófst, var val Guðs á hverjum sem færi til himnaríkis ekki blindt né hvatvíst, heldur var hver einasti dagur lífs okkar skrifaður í bók Guðs (Sálmur 139:16) þegar hann valdi okkur.

Sp.: Kenna Rómverjabréfið 8:29-30 villutrú alhliða frelsunar, að allir verði frelsaðir?

S: Nei. Rómverjabréfið 8:29-30 segir að allir sem fyrirfram voru þekktir og fyrirfram ákveðnir muni verða dýrkaðir. Í þessum versum er ekkert sem bendir til þess að allir menn séu fyrirfram þekktir og fyrirfram ákveðnir til hjálpræðis.

Hér er það sem falska trúarbragð Sameiningarkirkju Rev. Moon kennir í bók sinni, Guðdómlega meginreglunni (fimmta útgáfa 1977), og á eftir því kemur það sem Biblían kennir.

Guðdómlega meginreglan bls. 190: "Endanlegur tilgangur forsjár Guðs um endurreisn er að bjarga allri mannkyni. Þess vegna er ætlun Guðs að afnema helvíti að fullu eftir að þeim tíma sem þarf til að greiða allan sektarbætur hefur liðið."

Guðdómlega meginreglan bls. 191 "Þegar síðustu dagarnir koma munu jafnvel illir andar stíga niður til jarðneskra manna á sama stigi og með því að vinna með þeim taka þátt í að uppfylla vilja Guðs. Að lokum, eftir viðeigandi tíma, verður sameiginlegur tilgangur sköpunarinnar náð."

Guðdómlega meginreglan bls. 200 "Þó að tími frelsunar þeirra geti verið mismunandi, eru allir fallnir menn fyrirfram ákveðnir til að verða frelsaðir."

Biblían: refsing vantrúaðra er eilíf og sífellt varandi. (Matteus 18:8, 25:41,46, Júdasbréfið 7). Hún er óslokknandi eldur (Jesaja 66:24, Matteus3:12 , Lúkas3:17 ).

Rev 14:11 segir: "Og reykurinn af kvalarstaðnum þeirra rís að eilífu og að eilífu. Dag og nótt er engin hvíld fyrir þá sem tilbiðja dýrið og mynd þess..."

Spurning: Í Rómverjabréfinu 8:30, hvaða prósentan af fólki sem nær einum stigi fer á næsta stig?

A: 100%. Allir sem fyrirfram eru ákveðnir eru kallaðir. Allir sem kallaðir eru eru í raun réttlættir. Allir sem réttlættir eru eru dýrkaðir.

S: Í Rómverjabréfinu 8:30, þar sem við munum einn daginn verða dýrðleg veru í himninum, hvernig eigum við þá að lifa eins og svo núna án þess að vera hrokafull?

S: Þar sem við munum einn daginn verða syndlaus, án illsku, ættum við að reyna að lifa þannig núna. Ef við gerum það, og erum eins auðmjúk og kostur er, skulum við gera okkur grein fyrir að sumir gætu samt kallað okkur hrokafulla. (Það er svo hrokafullt að halda að þú sért svo góður að þú farir ekki út og verðir ölvaður með mér.) En við ættum sannarlega ekki að hafa neinn hroka, því Guð segir okkur að vera auðmjúk. Önnur ástæða er sú að við eigum í raun ekkert til að vera hrokafull um. Hvað góðs hefur þú sem ekki var gjöf frá Guði?

Sp.: Í Rómverjabréfinu 8:32, er orðið "annar" í grísku eins og það er í Nýja heimsþýðingunni hjá Vottum Jehóva (endurskoðuð 1970 e.Kr., bls. 1227)?

S: Nei, það er það ekki. Nýja heimsþýðingin bætir orðinu "annar" við í halla letri á stöðum eins og fjórum sinnum í Kólossubréfinu8:32 . Skýrskriftin sýnir að orðið er ekki í grískunni. Hins vegar er orðið "annar" ekki í Rómverjabréfinu né í Filippíbréfinu 2:9 í grísku, og Vakandi varðveitan vanrækti að setja það í skýrskrift. Þau bættu einnig við orðinu "annar" í Postulasögunni 10:36 og settu það í ferningsklofa.

S: Í Rómverjabréfinu 8:39, hvað er áhugavert við orð Páls um hæð og dýpt?

S: Nákvæm merking var stjörnuhlutir fyrir ofan sjóndeildarhringinn og stjörnuhlutir fyrir neðan sjóndeildarhringinn. Önnur sýn á þetta er sú að við þurfum ekki að hafa áhyggjur af neinu í himninum eða helvíti, né einu sinni hégóma stjörnuspeki og örlagatrúar, sem skilja okkur frá kærleika Guðs.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 8:39, er mögulegt að missa hjálpræði sitt?

S: Ekta kristnir eru ekki sammála um þetta. Sjá umræðuna um Hebreum 6:4-12 og Efesusbréfið 1:14 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Róm 9:1-4, ættum við að syrgja þá sem glatast?

S: Já. Páll var vissulega hjartnumin fyrir þessum mönnum. Á sama hátt er Jeremía kallaður grátandi spámaðurinn vegna sorgarinnar sem hann bar yfir týndu fólkinu, í Jeremía 9:1-2 og annars staðar. Jesús barði mikla sorg fyrir þeim í Jerúsalem sem hafnuðu Honum í Matteusi 23:37-39. Ef við eigum að fylgja fordæmi spámannanna, postula og Jesú, og finnum enga sorg né eftirsjá yfir hinum týndu, þá er eitthvað bogið við okkur.

Gyðingar höfðu bæði blóð og hegðun, en þeir trúðu ekki á komandi Messías né sáu þeir þörf fyrir trú. Margir Gyðingar voru stoltir af því hve hart þeir reyndu, en þeir vildu ekki viðurkenna að það væri náð, ekki verk þeirra. Áhugaverð andstæða er sjónarhorn Páls: sorg yfir þessum mönnum, og sjónarhorn hinna óbjörguðu Gyðinga: Páll var landráðamaður.

Það er brandari þar sem maður var að spyrja konu í baptistakirkju hvernig presturinn þeirra hefði það. Konan sagði: "Ó, við rakum hann fyrir nokkru síðan því hann sagði að allir sem hafna Jesú væru að fara til helvítis." Maðurinn var hneykslaður, því það er einmitt það sem kristnir menn, þar á meðal baptistar, segja. Hann spurði því: "Hvað segir nýr prestur ykkar?" Konan svaraði: "Ó, hann segir líka að allir sem hafna Jesú séu að fara til helvítis." Maðurinn spurði þá: "Hver er þá munurinn?" Konan sagði að fyrsti presturinn hefði sagt það með gleði í röddinni, en annar presturinn hefði sagt það með tár í auganu.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 9:4ff., 6-9, þar sem loforð Guðs eru örugg, hvers vegna voru þau ekki áhrifarík fyrir suma?

S: Loforð Guðs eru góð, en maður þarf að skoða umfang loforðsins. Stundum nær það aðeins til sumra, eins og Ísaks en ekki Ísmaels og Midíaníta, Jakobs en ekki Eesau o.s.frv. Stundum er umfangið skilyrt, eins og börn Ísraels sem yfirgáfu Guð til að dýrka Baalana voru horfin og utan loforðsins. Frelsun Guðs er örugg og eilíf fyrir alla þá sem taka við.

S: Í Róm 9:8-9,27 og Róm11:13 -17,26 fara allir Gyðingar til himna, eða ekki?

9:27S: Nei. Sumir hafa haldið þessu fram út frá þessum tveimur köflum í Rómverjabréfinu. Hins vegar gerir 8.–9. kafli Rómverjabréfsins grein fyrir því að það eru börn loforðsins, ekki líffræðilegir erfðir, sem fara til himna. Í 10.–11. kafla Rómverjabréfsins er undirstrikað að aðeins leifar líffræðilegs Ísraels verða frelsaðar. Í 11. kafla, 13.–17. og 26. versum er fjallað um bæði "opna boðið" Guðs til Gyðinga í dag og framtíðar fjöldaþátttöku þeirra í boði Guðs.

Auk þess sagði Jesús trúarlegum Gyðingum í Jóhannesarguðspjallinu (8:24 ) að ef þeir trúa ekki að Jesús sé Messías, muni þeir vissulega deyja í syndum sínum. Í Matteusi 23:33 spyr Jesús lögfræðinga og faríseana hvernig þeir muni nokkurn tíma komast undan því að vera dæmdir til helvítis. Galatabréfið 5:2 sýnir einnig að Kristur er engum til gagns þeim sem treysta á umskurð.

Sjá umfjöllun um Jeremía 31:37 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Rómverjabréfinu9:13 og Malakí 1:2-3, af hverju hataði Guð Esau? Var það réttlátt?

S: Samkvæmt R.C. Sproul í Now That's a Good Question bls. 570, "Í fyrsta lagi erum við að fást við hebreska málvenju. Þetta er hebreskt málfar sem við köllum andstæðis-hliðstæðu (antithetical parallelism), þar sem ritningarnar tala í hreinum andstæðum. Til að skilja það verðum við að sjá að hvað sem Guð á við með að hata Esau, þá þýðir það nákvæmlega hið gagnstæða af því sem það þýðir að elska Jakobs. … í [gamlatestamentinu] samhengi þar sem þessi tiltekna texti kemur fyrir, þegar Biblían segir að Guð elski Jakobs, þá þýðir það að hann geri Jakobs að móttakanda sérstaks náðar sinnar og miskunnar. Hann gefur Jakobi gjöf sem hann gefur ekki Esau. Hann veitir Jakobi miskunn. Hann neitar Esau sömu miskunn því hann skuldar Esau ekki miskunnina og hann áskilur sér réttinn [til að neita henni]. … Gyðingurinn lýsir mismununinni með því að nota mótsagnakennd hugtök."

S: Í Rómverjabréfinu 9:14, hver er munurinn á réttlæti og sanngirni? Er Guð bæði?

S: Biblían segir að Guð sé réttlátur; hún segir ekki að Guð sé sanngjarn. Réttlæti er að veita fólki það sem það á skilið. En stundum vega náð og miskunn Guðs þyngra en réttlæti hans. Guð gefur okkur góða hluti sem við eigum ekki skilið, og hann gefur okkur ekki þá slæmu hluti sem við eigum skilið, vegna þess að Jesús dó á krossinum fyrir okkur. Réttlæti Guðs er þó samt uppfyllt, því Jesús tók á sig refsingu fyrir syndir okkar. Sanngirni þýðir að gefa öllum nákvæmlega það sama og nákvæmlega sömu tækifæri. Biblían og lífið sýna að Guð er ekki sanngjarn, né þarf hann að vera það. Var Guð sanngjarn við Jakobs og Esau? Sumir segja: "já og nei". Ég hef alveg svohljóðandi svar: "Nei og já". Guð var EKKI sanngjarn við Jakobs. Jakobs trúði á Guð, en hann var lygari og svikari sem, ef Guð væri sanngjarn, hefði Guð yfirgefið. Á hinn bóginn var Esau guðlaus samkvæmt Hebreum 12:16; Esau vildi ekkert hafa með Guð að gera, og Guð hafði ekkert með Esau að gera, nema að Esau gekk vel fjárhagslega.

S: Í Rómverjabréfinu 9:18, af hverju getum við ekki kennt Guði um að hafa harðlað hjarta Faraós?

S: Sjö sinnum sagði Guð að hann hefði harðlað hjarta Faraós. En sjö sinnum sagði Guð að Faraó hefði harðlað sitt eigið hjarta. Fyrst verðum við að skilja hugtakið harðnun áður en við skoðum hvernig Guð harðlaði hjarta Faraós.

Harðnun hjarta guðlauss manns gerir hann staðfasteran í guðleysi sínu. Á hinn bóginn sagðist Guð hafa harðnað spámennina Esekíel og Jeremía, og þeir voru harðnaðir á góðan hátt. Í Esekíel 3:8-9 stendur: "En ég [Guð] mun gera þig harðan og ósveiganlegan eins og þá. Ég mun gera enni þitt eins hart og hardesta steininn...."

Í Jeremía1:18 ;15:20 gerði Guð Jeremía eins og vegg sem myndi standa gegn öllum.

Þannig þýðir "hörkun" ekki alltaf hið illa, heldur að verða stöðugri í sínum venjum, eins og leir hörnar.

Að Guð sendi pláguna gæti hafa mýkt hjörtu sumra, en það hafði þau áhrif að herða hjarta Faraós. Hversu mikið hörkuðu Guð hjarta Faraós án þess að nota ytri áhrif eins og plágur? Ritningin segir það ekki. Engu að síður leiddi verk Guðs hjarta Faraós í þá átt sem hann sjálfur vildi fara. Þegar plágur koma inn í líf okkar geta þær verið boð um að hörku hjarta okkar gegn Guði, eða um að styrkja vilja okkar fyrir Guði og gegn synd.

Hér er það sem sumir snemma kirkjufræðimenn kenndu um þetta.

Tertullían (198-220 e.Kr.) "Guð harðgerir hjarta Faraós. Hann átti þó skilið að verða leiddur til tortímingar, hann sem hafði þegar neitað Guði, hafði þegar í hroka sínum svo oft hafnað sendiboðum hans, hlaðið þungu byrði á lýð hans og (til að draga saman allt) var Egypti." Fimm bækur gegn Marcion, bók 2, kafli 14, bls. 308

Orígenes (225–254 e.Kr.) sagði í meginatriðum að eins og sama hiti frá sama sólinni bæði hörðar leðjuna og bræðir vaxið, svo verkandi andi Guðs bæði hörðar þrjóska og mýkir iðrunarfulla. Orígenes, De Principiis (bæði á grísku og latínu), bók 3, kafli 1.11, bls. 311.

S: Í Róm 9:18, hver bar hvaða ábyrgð á hörkun hjarta Faraós og annarra?

S: Fjórir punktar til að íhuga í svari.

A. Guð ber ábyrgð:

A1. Allt sem gerist er leyft af Guði. Með öðrum orðum, ekkert gerist nema það sem Guð leyfir (Jakob4:15 ; Jób1:12 ; 2:6; Sálmur 103:19).

A2. Allt sem Guð ákveður gerist vissulega. (Jesaja 43:13; Jesaja 55:10-11; Rómverjabréfið 11:29). Guð lofaði (þ.e. ákvað) að Ísraelsmenn myndu yfirgefa Egyptaland eftir að hafa verið þrælar í 400 ár (1. Mósebók15:13 -14).

A3. Guð skapaði Faraó og leyfði honum að lifa.

A4. Guð starfaði í gegnum söguna og lét Faraó vera konung Egyptalands á þeim tíma.

A5. Guð sendi sérstaklega plágur til Egyptalands.

A6. Að lokum var, er og verður allt, jafnvel það sem "kom ekki upp í hug Guðs" (Jeremía 19:5; 32:35), fléttað inn í áætlun Guðs (Efesusbréfið1:11 ; Rómverjabréfið8:28 ; Orðskvæðin 16:4).

B. Guð ber ekki ábyrgð á hlutum sem hann leyfði en olli ekki beint, svo sem illu.

B1. Sumt kallar fram mikinn reiði Guðs (Jeremía 5:29;8:19 ; 12:8; Esekíel 8:6).

B2. Sumt brýtur Guðs hjarta (Jeremías 4:19-22; 9:1; Lúkas 19:41-44; Matteus 23:37-39).

C. Faraó bar ábyrgð:

C1. Faraó var ekki þvingaður. Raunar hefðu plágurnar fyrir flesta verið "hvatning" til að velja hið rétta.

C2. Faraó gerði sínar eigin ákvarðanir.

D. Báðir báru sameiginlega ábyrgð:

D1. Faraó harðnaði einnig sitt eigið hjarta, og það að Faraó harðnaði sitt eigið hjarta var nefnt áður en Guð harðnaði hjarta Faraós.

Spurning: Í Rómverjabréfinu9:19 –22 og Rómverjabréfinu 11:8,10, hvernig getur Guð gert okkur ábyrg fyrir því sem hann skapar okkur til að vera?

A: Kannski getur dæmi hjálpað. Segjum að við hefðum fæðst og lifað öllu lífi okkar um borð í einu skipi. Segjum að þetta skip væri að sökkva og björgunarbátur væri tiltækur til að komast af skipinu. Ef við dveljum á skipinu og drukknum, berum við ábyrgð á eigin dauða. Við berum ekki ábyrgð á því að hafa fæðst um borð í skipinu, en við berum ábyrgð á því að hafa ekki valið að stíga af sökkvandi skipinu. Það væri ekki aðeins óviðeigandi, heldur einnig harmrænt og gagnslaust fyrir mann að kenna aðstæðum fæðingar sinnar um eigin ákvörðun um að hafna tilboði björgunarbátsins.

Þannig höfum við engan áhrifavald né ábyrgð á því hvernig við fæðumst og á þeirri staðreynd að við höfum synduga eðli. Hins vegar bera menn ábyrgð á því að kjósa ekki að leita til Guðs um hreinsun syndugrar eðlis síns og fyrirgefningu synda sinna.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 9:19, af hverju kallar orð Guðs þessar spurningar óviðeigandi?

S: Hér eru gefnar tvær aðgreindar ástæður.

Hugarfar: Engin spurning er góð ef hugarfarið felst í því að tala til baka við Guð (vers 20). Í stað þess að reyna að læra vegi Guðs leitast spurningarnar við að neyða Guð til að réttlæta sig.

Innihald: Jafnvel þegar spurt er með virðingarsinnu eru spurningarnar samt ekki viðeigandi því þær byggja á falskar forsendum. Við verðum að gera okkur grein fyrir tveimur sannindum:

1. Guð hefur rétt á að móta okkur eins og honum þóknast (vers 21).

2. Ennfremur, eins og vers 21-23 sýna, skapaði Guð ekki útvöldu og vantrúaða ólíka; við erum öll fædd úr sama "leiri". Munurinn liggur ekki í uppruna okkar, heldur í áfangastað. Fyrir marga mun "boðskapurinn ekki sameinast trú" (Hebr. 4:2), og Guð mun hella út réttlátum reiði sinni yfir þá.

S: Í Rómverjabréfinu 9:19, hafa menn frjálsan vilja?

S: Já, samkvæmt réttri skilgreiningu.

Nei, ekkert utan vilja Guðs sem hann óskar og hefur ákveðið. Ef með frjálsum vilja er átt við að maður geti aðgerðast algjörlega utan marka Guðs, þekkingar hans eða getu hans til að stjórna, þá hefur enginn, ekki einu sinni Adam eða Satan, frjálsan vilja. Hins vegar er þetta sjaldan það sem átt er við með frjálsum vilja.

Já, við gerum hluti utan þeirrar vilja sem Guð óskar sér.

Frjáls vilji merkir oft að Guð hafi kosið að gefa okkur hæfileikann til að taka raunverulegar ákvarðanir og gera hluti utan þess sem Guð óskar sér. Guð þekkir öll val okkar, en það erum við sem gerðum þau. Vilji okkar er "frjáls" í þeim skilningi að hann er ekki þvingaður af Guði. Við erum ekki marionettur né vélmenni. Hins vegar er frjáls vilji okkar ekki alveg "frjáls" því hann er bundinn syndinni. Fíkniefnaneandinn sem þráir vímuefni hefur frjálsan vilja til að hætta alfarið og strax, en vilji hans er í ánauð.

Kristnir van-kalvínistar segja að við höfum frjálsan vilja, þar á meðal að allir beri ákveðna ábyrgð og hafi getu til að bregðast Guði við. Kalvínistar segja að svo sé ekki. Sumir kalvínistar segja að trúaðir hafi frjálsan vilja en vantrúaðir ekki. Hinni miklu prédikari nítjándu aldar (og kalvínisti), Charles Spurgeon, sagði að við hefðum "frjálsan vilja", en hann væri þræll syndugrar eðlis okkar, sem er í raun nokkuð svipað og ókalvínistar segja.

Hins vegar segja aðrir kalvínistar í reynd að þótt fólk hafi "frelsi til athafna" hafi það ekki frjálsan vilja, ekki bara vegna þess að Guð ákvað að veita okkur hann ekki, heldur vegna þess að Guð hefði samkvæmt kenningunni ekki getað gefið okkur hann og samt verið fullvalda.

Kalvínistinn Loraine Boettner (bls. 222) segir: "Ennfremur, ef við viðurkennum frjálsan vilja í þeim skilningi að hin algjör ákvörðun atburða sé lögð í hendur mannsins, gætum við alveg eins stafað hann með stóru F og stóru V; því þá er maðurinn orðinn eins og Guð – fyrsta orsök, upprunalegur uppspretta gjörða – og við eigum eins marga hálfguði og við eigum frjálsan vilja. Nema yfirráð Guðs séu afsönnuð, getum við ekki leyft manninum þessa sjálfstæði."

Boettner er í raun að blanda saman flokkum hér. Ef Boettner væri að segja að "við getum ekki viðurkennt frjálsan vilja í þeim skilningi að maðurinn geti gert hluti utan þess sem Guð hefur leyft", þá ættu allir kristnir að vera sammála Boettner. Hins vegar, ef Guð hefur kosið að hafa um tíma "umboðsvald", þar sem Guð hefur ákveðið að ákveðnar hlutir, eins og eilíft örlög einstaklings, muni gerast á einn eða annan hátt byggt á viðbrögðum einstaklingsins við Guði sem vinnur í lífi þeirra, og Guð hefur ekki þvingað viðbragðið, þá hefur Boettner rangt fyrir sér, nema þú lesir svo mikið inn í orðið "alger" hjá Boettner að setningin verði rökræn tautólógía sem allir geti verið sammála um.

Meira biblíulegt dæmi um mannlegt frelsi, sem bæði ekki-kalvínistar og margir kalvínistar geta verið sammála um, var hluti af erindi sem R.C. Sproul hélt í Austin um "March 9, 1991 ".March 9, 1991 .

"Ég tel ekki að við sem kristnir þurfum að yfirgefa hið afar mikilvæga hugtak um mannlegt frelsi og ábyrgð – ekki einu einasta augnabliki. Og mér væri mjög sárt að þurfa að gefast upp fyrir hugmyndinni um mannlegt frelsi. En elskaðir, ég gæti lifað með því. Ef ég þyrfti að gefast upp fyrir hugmyndinni um að Guð sé fullvalda, hef ég yfirgefið kristni. Ég hef yfirgefið vonina, því ég geri mér nú grein fyrir að ég lifi í alheimi sem er ekki undir valdi guðlegrar forsjár." Þannig er R.C. Sproul að segja að fullveldi Guðs sé honum mikilvægara en mannleg frelsi, en hann trúir að bæði séu sönn. Aftur á móti er Sproul ekki að tala um algjört, óskilyrt frelsi, heldur kennir hann um hið sanna frelsi.

Í stuttu máli: Allir ættu að vera sammála um að allir beri ábyrgð á að hlýða Guði, en í sjálfum sér hefur enginn kraft til að hlýða vegna syndarlegs eðlis okkar. Margir, en ekki allir, endurreistir kristnir segja að Guð hafi aldrei gefið hinum óvöldu kost, val eða getu til að bregðast Guði við á nokkurn hátt. Eins og einn endurreistur kristinn maður orðaði það, ertu annaðhvort vél Guðs eða vél Satans.

Auk þess segja sumir hófsamir endurreistir guðfræðingar (Spurgeon, Packer, Bunyan o.fl.) að Guð bjóði öllum einlæga boðskapinn. Aðrir (Pink, Gill, Hoeksema) segja að Guð bjóði ekki öllum boðskapinn. Aftur á móti segja sumir að við getum einlægt boðið öllum boðskapinn þar sem við vitum ekki hverjir hinir útvöldu eru, en Guð gæti ekki boðið einlægt.

Vinsamlegast sjáðu næstu spurningu fyrir ritningarstuðningi um "frjálsan vilja/frjálsa ákvörðunarheimild" í þeim skilningi að þótt vilji okkar sé bundinn í synd, hafi allir getu til að taka raunverulegar ákvarðanir og svara Guði.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 9:19, eru menn eins og vélmenni eða marionettur, eða hefur Guð ákveðið að veita öllum hæfileikann til að taka upplýstar ákvarðanir og bregðast við Guði?

Svar: Jósúa 24:22-23 sýnir annaðhvort að menn geti tekið ákvarðanir, eða að Guð sé sáttur við að láta sitt fólk blekkjast í þeirri trú að það sé að kjósa að gera sáttmála við sig.

Guð hefur gefið mönnum frelsi til að brjóta hjarta sitt (Jeremías 9:1; Matteus 23:37-39 o.s.frv.). Þó sumir kalvínistar segja að þetta séu bara mannmyndlíkingar og að Guð finni í raun ekki svona, opnar það alla Pandóruboxið. Íhugunarefni, ef öll versin í Biblíunni um að Guð finni fyrir hjartasárum og vonbrigðum eigi ekki að taka bókstaflega, þá eru kannski öll versin um reiði og heift Guðs einnig mannmyndlíkingar, og Guð hefur í raun enga reiði. Kannski eru allar vísanirnar um kærleika Guðs einfaldlega mannvædd lýsing og Guð ber í raun enga umhyggju né áhyggjur af okkur. Þannig að annaðhvort hafa þær vísanir sem lýsa tilfinningum Guðs raunverulega merkingu, eða Guð notaði óþarflega mikinn blek í Biblíunni þegar hann hefði einfaldlega getað lýst afleiðingunum og sagt að hann væri einhvers konar tölva.

Sjá umræðuna um 1. Mósebók 50:19-20; 5. Mósebók 1:39 og Jósúa 24:21-24 fyrir frekari upplýsingar um að fólk geti tekið eigin ákvarðanir.

Sjá næstu svör fyrir ítarlegri umfjöllun um getu mannsins til að taka ákvarðanir.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 9:19, ef menn eru ekki eins og vélmenni eða marionettur, hvað segir Biblían um getu mannsins til að taka ákvarðanir?

S: Fyrirgefðu að ég dreg þetta á langinn, en margir kalvínistar sjá ekki að Guð gefur fólki raunverulegt, ekta val um að leita til Hans. Fyrst tvö atriði um Guð, og síðan nokkur atriði um fólk.

FADIRINN OG JESÚS: Faðirinn valdi, kallaði og sendi Jesú til að vera frelsari okkar. Þetta er í samræmi við Matteus 12:18; 1. Pétur 2:6; Hebreum 5:4; 3:2; Lúkas 23:35; og Jesaja 48:15; 49:1,6.

Hins vegar ógertu val, þekking og áætlun Föðurins þá staðreynd að Kristur sjálfur kaus samt sem áður frjálst að koma og hlýða, samkvæmt Jóhannesarguðspjallinu 10:18; Lúkasarguðspjallinu 22:42; og Hebreum 10:9.

FÓLK: Allir menn eru syndugir og spilltir. Án verkunar Guðs mun enginn leita að Guði, samkvæmt Rómverjabréfinu3:11 , sem er lausleg þýðing á orðum Davíðs í Sálmi 14:2 og Sálmi 53:2.

En Davíð sjálfur hélt því fram að hann leitaði Guðs í Sálmi 63:1 og Sálmi 27:4,8.

Ennfremur hafa margir aðrir, með hjálp Guðs, valið að þjóna Drottni.

Jósúa 24:22 "Þið eruð vitni gegn ykkur sjálfum að þið hafið valið að þjóna Drottni," var sagt um Ísrael.

Matteus6:33 Leitið fyrst Guðs ríkis

Margir leita Guðs 1 Króníkubók 16:10,11; 2 Króníkubók 15:12; 30:19; Esra 6:21; Sálmur 34:10; 69:32; 70:4; Orðskvæði 28:5; Sakarías 8:21,22; Malakías 3:1

Beindu hjarta þínu að því að leita Guðs 2 Króníkubók 11:16

1 Króník22:19 ; 28:8,9; 2 Króník7:14 ;12:14 ; 14:4; 15:2;15:13 ; 19:3

2 Króníkubók 20:3,4; 31:21; 34:3; Hóseas 3:5

Sálmur 9:10 og Jesaja 45:19 eru loforð um að Guð muni ekki yfirgefa þá sem leita hans

Sálmur22:26 eir sem leita að Drottni munu lofa hann.

Sálmur 24:6 Slík er kynslóð þeirra sem leita hans.

Sálmur 40:16; 105:3,4; 119:2,45 allir sem leita að þér fagna og gleðjast

Sálmur 119:94 Ég hef leitað að boðorðum þínum

Orðskv. 1:28b-29 Þeir munu leita en ekki finna, því að þeir óttuðust ekki Drottin

Orðskvæði8:17 Þeir sem leita að visku finna hana

Jesaja 51:1 þið sem leitið að Drottni

Jesaja 55:6 Leitið að Drottni meðan hann er að finna; kallið á hann...

Jeremía 29:13 þér munuð leita og finna þegar þér leitið af öllu hjarta

Jeremía 50:4 Ísrael og Júda munu leita til Guðs

Hósea10:12 "...Því að nú er kominn tími til að leita til Drottins"

Amos 5:4,6;5:14 Leitið að Drottni og lifið

Ennfremur geta menn með hjálp Guðs valið að gera vilja Guðs.

Jóhannesarguðspjallið7:17 Ef einhver vill gera vilja hans, mun hann vita hvort kenning mín sé frá Guði eða hvort ég tali af mér sjálfum.

Jóna 2:8 "Þeir sem festa sig við gagnslausar myndir yfirgefa hans kærleiksríku hollustu"

Sálmur 83:16 Guð gerir hluti svo að menn leiti að honum

Sálmur 119:30 "Ég hef valið veg sannleikans;"

Sálmur 119:173 "því að ég hef valið boðorð þín"

Jesaja 7:15 "Áður en hann veit nægilega til að hafna því sem illt er og kjósa hið góða, mun hann eta mysu og hunang."

Jesaja 56:4 "Til geldinganna sem halda hvíldardaga mína, sem kjósa það sem mér þykir vænt um..."

Orðskvæði 8:10,16:16 Okkur er boðið að kjósa kennslu viskunnar fremur en valinn silfur

Jóhannes5:35 Jóhannes var lampa sem brann og gaf ljós, og þið voruð fús um stund til að njóta ljóss hans

Jóhannes7:17 "Ef einhver vill gera vilja hans, mun hann vita ..."

Postulasagan20:21 "...iðrun til Guðs og trú á Drottin vorn Jesú Krist"

Efesarbréfið1:13 Og í honum, eftir að hafa heyrt og trúað sannleikans orði…

5. Mósebók 30:19 Veljið lífið, svo að þér og börn yðar megi lifa

Rómverjabréfið11:32 Guð hefur afhent alla í óhlýðni svo að hann geti sýnt öllum miskunn. (orðið allir, pantas, er það sama í báðum tilvikum)

2 Þessaloníkubréf2:10 ; þeir sem farast, blekkjast vegna þess að þeir neita að elska sannleikann og þannig verða frelsaðir.

Títus2:11 "Því að náð Guðs hefur birst og fært öllum frelsun."

1. Pétur1:22 "Þar sem þið hafið hreinsað sálir ykkar með hlýðni við sannleikann..."

2 Pétur1:10 "leggjið hart að ykkur til að gera köllun ykkar og útvalið öruggt."

Þvert á móti bera menn ábyrgð á því að leita ekki að Guði sínum.

Jesaja 9:12-13; Hóseas 7:10 Guð er reiður vegna þess að fólkið hefur ekki snúið aftur til hans né leitað hans. Er Guð reiður yfir því sem hann ákvað að þeir skyldu ekki gera, og reiður yfir því sem hann kaus ekki að gera þeim kleift að gera?

Jeremía 30:15 Vegna mikils sök og margra synda refsaði Guð þér

Sálmur 10:4 Hinir óguðlegu leita ekki að Guði. (Hver væri tilgangur þessa vers ef guðhræddir menn eins og Davíð leituðu heldur ekki að Guði?)

Orðskvæði1:29 Því að þeir hatuðu visku og völdu ekki að óttast Drottin.

ÁLYKTUN: Þar sem köllun Guðs afnumi ekki val Jesú, og Biblían segir að við getum með hjálp Guðs valið Guð, afnemur köllun Guðs því ekki okkar val.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 9:19, gæti verið mögulegt að ókristnir hafi engan frjálsan vilja en kristnir hafi hann?

A: Nei, en þetta er áhugaverð tillaga sem kalvínisti vinur minn sagði mér einu sinni. Ég hef þó ekki heyrt þetta frá öðrum kalvínistum. Fjórir punktar til að íhuga hvers vegna þetta er rangt.

Guð er fullvalda, í því að hann veit allt sem mun gerast, þar með talið alla þá ákvarðanir sem við munum taka. Hann stýrir einnig, niður í smæstu smáatriði, öllu því sem hann óskar að stýra, og ekki ein einasta frumeind hreyfist nema Guð leyfi það. Hins vegar getur Guð einnig heft sig. Hann getur kosið að "fela fullveldi sitt" tímabundið og innan ákveðinna marka, þannig að við getum tekið ákvarðanir sem við, en ekki Guð, berum ábyrgð á afleiðingum þeirra.

Hvað er frjáls vilji? Ef frjálsan vilja er skilgreint sem þann hluta okkar sem er algjörlega sjálfstæður, sem jafnvel Guð getur ekki stjórnað, þá er slíkur frjáls vilji ekki til. Hins vegar skrifuðu fyrstu kristnu rithöfundarnir um frjálsan vilja sem hæfileika okkar til að taka ákvarðanir, og að Guð leyfi okkur jafnvel að taka ákvarðanir sem honum þykja óþægilegar og hafa alvarlegar afleiðingar. Hins vegar er frjáls vilji okkar bundinn synd, rétt eins og frjáls vilji áfengissjúklinga eða fíkniefnaneytenda er bundinn syndum þeirra. Þeir kunna ekki að hafa kraftinn í sjálfu sér til að brjótast undan fíkn sinni, en þeir geta dottið inn í kirkju eða endurhæfingarmiðstöð og grátið eftir hjálp.

Margir kalvínistar neita því að fólk hafi frjálsan vilja í neinum skilningi orðsins; þeir neita því að fólk geti tekið ákvarðanir. Það er nánast eins og við séum vélmenni. Sumir kalvínistar neita því að við höfum frjálsan vilja vegna þess að Guð er suverén. Aðrir kalvínistar, sem og Marteinn Lúther, neita því að við höfum frjálsan vilja vegna þess að við erum fallin og bundin í synd. Þessi spurning gefur í skyn að kalvínistar neiti frjálsum vilja af hinum síðari ástæðum.

Ekki kalvínistar geta verið sammála um að Guð sé fullvalda og að vilji mannsins sé bundinn í synd. Hins vegar gerir hvorugur þessara ástæðna sýndarvali okkar að háði né gerir ábyrgð mannsins fyrir það sem hann getur ekki einu sinni svarað að óskiljanlegu ráðgátu.

S: Í Rómverjabréfinu 9:20-21, hvernig er Guð eins og keramikmeistari og við leirinn?

S: Páll vísar aftur til dæmisins í Jeremía 18:6; Jesaja 29:16; 45:9. Í 1. Mósebók 2:7, þegar Guð mótaði manninn, er orðið sem þýðir "að móta" úr sama stofni og í orðinu keramikari. Guð getur gert við sköpunina hvað sem hann vill, og við berum skyldu til að fylgja Skapara okkar. Auðvitað verður leir sem keraminn snertir ekki að ólistlegum, formlausum massa.

Eins og Charles R. Erdman sagði: "Guðs fullveldi felst aldrei í því að dæma þá menn sem ættu að verða frelsaðir, heldur hefur það leitt til frelsunar þeirra manna sem ættu að glatast." Bréf Páls til Rómverja, bls. 109. (úr Believer's Bible Commentary, bls. 1719.)

S: Í Rómverjabréfinu 9:25-33, hvað er Páll að gera hér?

S: Páll sýnir fram á mál sitt með því að vísa í ritningarnar eina á fætur annarri. Þetta sýnir að þetta er ekki einungis ein hliðarspurning í einu versi, heldur sameiginlegur þráður í ritningunni. Til er sérstakt hugtak fyrir að vísa í eina ritningu beint á eftir annarri; það kallast catena. Bæði höfundar Nýja testamentisins (sérstaklega Páll) og að minnsta kosti 29 snemma kirkjufræðingar fyrir kirkjuþing Níkeu I notuðu catenas, svo þær voru algengt tjáningarform.

S: Í Rómverjabréfinu 9:32-33, hvernig og hvers vegna gerði Guð Jesú að hneyksli fyrir Gyðingana?

S: Þó að í þessari tilvitnun sé ekki sagt af hverju, getum við tekið eftir nokkrum hlutum. Jesús sagði að maður þyrfti að vera eins og lítið barn til að koma til Hans í Matteusi 18:3-5 og 19:14. Lítil börn láta yfirleitt ekki mikið fyrir eigin þekkingu eða visku og verða ekki stolt af því að vita meira en aðrir. Þau vilja einfaldlega auðmjúklega vera nálægt einhverjum sem elskar þau og hjálpar þeim í veikleika sínum. Guð gleðst ekki yfir styrk okkar, heldur yfir því hvernig kraftur hans getur skínandi í gegnum veikleika okkar. Guð sagði við Pál í 2 Korintubréfi 12:9b-10: "… því að kraftur minn fullkomnast í veikleika." Þess vegna mun ég með meiri fúsum vilja montast af veikleikum mínum, svo að kraftur Krists megi hvíla á mér. Þess vegna gleðst ég yfir veikleikum, móðgunum, þrautum, ofsóknum og erfiðleikum vegna Krists. Því þegar ég er veikur, þá er ég sterkur." Ekki allir eru reiðubúnir að tileinka sér þá afstöðu.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 9:33, hvað er óvenjulegt við þetta orð sem þýtt er "stumbling block"?

S: Þetta orð þýðir ekki að stíga á hnökra. Þvert á móti er merkingin frekar að falla af kletti.

S: Í Róm 10:1-4, hvaða dæmi eru um að ákafur trúarhiti einhvers komi í veg fyrir að hann þekki Guð?

S: Trúarbragð sjálft, jafnvel gott trúarbragð, getur verið goð. En svo er líka eitrað trúarbragð, sem er ekki gott. Þegar trúarbragð kveður á um að brenna nýekkju til bana, eða drepa fólk sem er ekki að berjast gegn þér, vegna þess að það vill ekki viðurkenna trú þína, þá er það trúarbragð eitrað. Jóhannesarguðspjallið 16:2 segir: "Þeir munu reka ykkur úr samkunduhúsunum. Í raun og veru er að koma tími þegar hver sem drepur ykkur mun halda að hann sé að veita Guði þjónustu."

Sp.: Í Rómverjabréfinu 10:3, hvernig gæti Guð réttlátlega refsað Ísraelsmönnum fyrir vanþekkingu?

A: Það er ekkert dæmi í ritningunni um að Guð refsi einhverjum fyrir saklausa vanþekkingu. Hins vegar er ekki endilega saklaus allur vanþekking. Til dæmis refsa góðir foreldrar ekki ungbarni fyrir vanþekkingu, en góður kennari refsir nemanda sem vanrækir að lesa heimavinnuna. Gyðingar, eins og við í dag, hafa "heimavinnu" til að kynnast orði Guðs.

Sp.: Í Róm 10:4, hvernig er Kristur endir lögmálsins?

A: Þó Kristur hafi sjálfur fullkomlega haldið lögmálinu, væri það ekki endir lögmálsins.

Kristur er endir lögmálsins á marga vegu.

1. Sem æðsti prestur fullnægði Kristur lögmálinu fyrir okkur. Einu sinni fyrir öll framdi hann fórnina fyrir okkur (Hebríum 9:13-14).

2. Tilgangur lögmálsins er að leiða okkur til Krists. Hebríum 10:1 segir að lögmálið hafi verið skuggi af því sem koma skyldi.

3. Kristur er endirinn, eða áfangastaður lögmálsins. Fórnir Gamla testamentisins "huldu" syndina (Hebreum 9:9-10; 10:2-4) áður en Kristur tók syndina burt að fullu.

Orðið "endir" eða "lok" (telos) er undirstrikað á grísku því það er fyrsta orðið í setningunni.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 10:4, er lögmálið ennþá fullkomlega gildandi fyrir þá sem trúa ekki?

A: Þetta vísar til Móse laga. Rómverjabréfið 10:4 takmarkar þetta ekki við "aðeins fyrir þá sem trúa". Þannig eiga heiðingjalegir vantrúaðir ekki að hugsa um að fylgja Móse lögum, heldur Krist og boðorðum hans. Þannig hafa Móse lög endað fyrir alla, en lögin um rétt og rangt í hjörtum manna eru enn til staðar.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 10:5 lifum við með því að halda lögmálinu, eða ber lögmálið dauða eins og segir í Rómverjabréfinu 8:2?

S: Hliðstæða gæti hjálpað hér. Hvort mannleg lög leiða til lífs eða dauða fer eftir sjónarhorni þínu. Mögulegur brotaþoli og morðingi sem dæmdur er til dauða hafa ólík sjónarhorn.

Ef einhver hefði haldið lögmálinu fullkomlega, hefði það fært líf. Hins vegar leiðir brot á lögmáli sem þú þekkir til dóms og dauða.

S: Í Róm 10:7, hvað er áhugavert við dæmi Páls hér?

S: Páll aðlagaði þessa tilvitnun úr 5. Mósebók 30:13, þar sem stendur: "Hver mun fara yfir hafið?", og breytti henni í: "Hver mun stíga niður í helvíti?" Við þurfum ekki að stíga niður í helvíti til að öðlast frelsun (sem væri okkur engu að síður ómögulegt), því Kristur hefur þegar gert það fyrir okkur.

Q: Í Róm 10:9-10, er það nóg að segja einfaldlega "Jesús er Drottinn" til að komast til himnaríkis?

A: Nei, það er ekki það sem þessi vers kennir. Í Postulasögunni8:13 , trúði Símon Sefíus, en Pétur sagði að hann myndi farast í Postulasögunni 8:18-20. Gríska orðið fyrir "trúa" í Postulasögunni 8:13, episteuse, er ekki það algenga orð sem notað er í Biblíunni um "að trúa". Algenga orðið, pestuvo, þýðir að treysta og hafa bjargvættarskapandi trú. Orðið sem notað er í Postulasögunni 8:13 merkir vitsmunalega samþykki.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 10:9, getur maður verið frelsaður með því að treysta Jesú sem frelsara en ekki sem Drottni?

S: Nei, ekkert í ritningunni gefur þá von. Í Rómverjabréfinu 10:9 segir að við verðum að kalla Jesú "Drottinn" eða "Herra". Að segja bara að Jesús sé frelsari, en að Jesús sé ekki minn Drottinn, þýðir ekki að þú hafir þegið frelsun Jesú.

S: Í Róm xml-ph-0000@deepl.internal, af hverju stendur hér "aldrei verða til skammar", þegar vísað er til Jesaja 28:16 sem segir í masoretísku handritinu "aldrei verða óhræddur"?

S: Rómverjabréfið10:11 , er eins og í Septúaginta "á engan hátt skammast sín", en ekki eins og í masórétísku handritinu. Á mörgum öðrum stöðum eru tilvitnanir í Nýja testamentið líka nær Septúaginta en masórétísku handritinu.

Orðið fyrir "hræddur" í Jesaja 28:16 í masoretska textanum er chuwah (Strong's Concordance 2363), sem bókstaflega þýðir "að flýta sér". Þetta er skiljanlegt ef þú skilur "skal flýta sér" sem að flýta sér frá orustu í ósigri. Hins vegar vísar það einnig til tilfinninga, eins og að vera "mikið órólegur" í Jób 20:2. Þannig að Masóretíustextinn og Septúaginta hafa svipaða merkingu hér, en Septúaginta er aðeins nákvæmari og auðskiljanlegri fyrir þá sem ekki tala hebresku.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 10:11, hvað er grundvöllurinn fyrir því að segja að líflausur steinn tákni mann?

Svar: Guð er myndlíkingarlega hnignunarsteinn í Jesaja 8:14; 1. Pétur 2:8. "Hnignunarsteinn og hneykslunar klettur." Sálmur 118:22 segir: "Steinninn sem byggingameistararnir hafnuðu er orðinn hornsteinninn." Sálmaskáldið er ekki að kenna okkur um byggingar; þetta er myndlíking sem passar eðlilega við Messías.

S: Í Róm 10:12, er það rétt að "auðkenni 'Drottins' megi ekki staðfesta með vissu út frá samhengi" eins og vitni Jehóva hafa kennt (Vakandi vaktstöðin 2/1/1977 bls. 95)?

S: Nei. 1 Korintubréf 12:4-6 og margar aðrar vers sýna að það er Jesús Kristur.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 10:13, þarf maður sérstaklega að kalla á nafnið "Jehóva" til að verða frelsaður, eins og vitni Jehóva kenna?

A: Nei. Heldur þarf að kalla á hinn sanna og lifandi Guð. Forn-Ísraelsmenn sjálfir þekktu ekki orðið "Jehóva", því þeir höfðu ekki "J"-hljóðið. Þýðir það þá að allir hinir helgu í Gamla testamentinu hafi ekki tilbeðið hinn sanna Guð vegna skorts á "J"-hljóði? Auðvitað er það fáránlegt. Guð lítur til hjartans okkar og orða og verka sem spretta úr hjartanu, en ekki til framburðar.

S: Í Rómverjabréfinu 10:13, getur maður þegið Jesú sem frelsara en ekki sem Drottin?

S: Nei. Því miður hafa sumir kennt að maður þurfi aðeins að taka við Jesú sem frelsara, en að taka hann sem Drottin sé annar hluti. Ein útgáfa segir að drottnun sé valkvæð. Önnur útgáfa, sem varin er í bókinni The Complete Book of Bible Answers bls. 190, segir ekki að hún sé valkvæð, heldur að það að lúta Jesú sem Drottni sé ekki ákvörðun sem tekin er áður en maður fær hjálpræði og sem krafist er af ókristnum, eins og að þiggja Jesú sem Frelsara [að því er virðist] er. Að þiggja Jesú sem Drottin gerist smám saman þegar kristinn maður gengur með Honum.

Í bókinni Now That's a Good Question, bls. 122–123, bendir R.C. Sproul á að það að verða frelsaður án þess að viðurkenna Jesú sem Drottin sé afmyndun á hinni sönnu fagnaðarerindi sem kallast antinomíanismi. Kalvínistar segjast sjá þessa antinomísku kenningu hjá mönnum eins og Zane Hodges og Charles Ryrie.

Hins vegar hrekur Jesús antinomíanisma í Matteusi 7:21-28 og Jóhannesi 14:21-24. Í stuttu máli munu þeir sem elska Jesú hlýða kenningu hans, en þeir sem elska Jesú ekki munu ekki hlýða kenningu hans. Einnig segir Páll í Kólossubréfinu 2:6: "eins og þið hafið tekið við Kristi Jesú sem Drottni". Í þessu versi er Biblían ekki að tala við þá sem reyna að taka við Jesú sem frelsara en ekki sem Drottni.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 10:13, ef allir sem kalla á Drottin munu verða frelsaðir, hvernig veistu hvort þú varst einlægur þegar þú kallaðir á Guð til að frelsa þig?

S: Spyrjum einfaldari spurningu sem hliðstæðu. Hvernig veistu að þú ætlaðir að borða hádegismat í gær?

1. Borðaðirðu matinn óvart í stað þess að gera það viljandi?

2. Vissir þú ekki að þú vildir borða hádegismat áður en þú borðaðir hann?

3. Var einhver að neyða þig til að borða matinn, í stað þess að þú gerðir það af fúsum og frjálsum vilja?

Ef þú borðaðir hádegismat í gær, og svarið við þremur fyrri spurningum var "nei", þá ætlaðir þú að borða hádegismat.

Á svipaðan hátt er það ekki flókið að kalla á Drottin, eins og að standast próf. Ef þú kallaðir á Jesú með ásetningi, vissir hvað þú varst að gera, varst ekki þvingaður og gerðir það af fúsum og frjálsum vilja, þá kallaðir þú í raun á Jesú til að bjarga þér.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 10:14-15, ef við gerum ekki okkar starf og prédikum fagnaðarerindið, mun óhlýðni okkar valda því að fólk fari til helvítis?

S: Nei. Guð er bæði alvaldur og fullvalda, og Guð mun gera leið fyrir alla hina útvöldu til að koma til sín. Við getum hins vegar deilt gleðinni og forréttindunum af því að vera tæki sem Guð notar til að efna vilja sinn.

Q: Í Róm10:14 –15, getur einhver farið til himnaríkis ef hann hefur aldrei heyrt fagnaðarerindið?

S: Fólk hefur gert það. Sem sönnun þess fylgdu Enoh, Abrahám, Jób og trúarmenn í Gamla testamentinu því sem Guð opinberaði þeim, en þeir heyrðu ekki það sem fyrir þeim var leyndardómur fagnaðarerindis Nýja testamentisins. Mundu að það er að lokum Guð sem bjargar, ekki fagnaðarerindið, og ekki viðbragð okkar við fagnaðarerindinu. Sjá einnig næstu spurningu fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Rómverjabréfinu10:14 –15, getur einhver farið til himna ef hann heyrði aldrei fagnaðarerindið eftir að Jesús reis frá dauðum?

S: Ekta kristnir eru ekki sammála um þetta.

Sumir segja nei. Það þýðir þó ekki endilega að þeir hafi ekki haft tækifæri. Ef einhver sem hefur aldrei heyrt fagnaðarerindið fylgir sannleikanum sem hann þekkir og bregst við verki Heilags Anda í lífi sínu, getur Guð hreyft himin og jörð til að færa þeim sannleikann. Guð getur í forsjá sinni látið kristinn mann koma og deila fagnaðarerindi Krists með þeim. Eitt dæmi um þetta er í Postulasögunni 10:2, 22 og 31: guðhræddur rómverskur maður að nafni Kornelius, sem var réttlátur, baðst og gaf fátækum framfærslu. Guð sendi engil til að segja Kornelius að senda eftir Pétri.

Aðrir eru mjög ósammála. Þó að 2. Þessaloníkubréf 1:8 segi að þeir sem hlýða ekki fagnaðarerindi Jesú muni verða refsaðir með eilífri tortímingu, segja Rómverjabréfið 4:15 og5:12 að synd sé ekki talin þar sem engin lög eru. Þó að ritningin kenni ekki að nokkur fái annað tækifæri eftir dauða, sjá sumir tækifæri fyrir fólk til að heyra fagnaðarerindið og fá fyrsta tækifæri eftir dauða og/eða á þúsund ára ríkinu. Sjá umfjöllun um 1. Pétur3:19 (tvær spurningar) og 1. Pétur 4:6 um að Jesús prédikaði fagnaðarerindið til hinna dauðu. Sjá umfjöllun um Opinberunarbókina 20 um möguleg tækifæri á þúsund ára ríkinu. Að lokum, þar sem það er Guð sem bjargar mönnum að lokum, gæti hann látið börn eða hvern þann annan fara til himna án þess að heyra fagnaðarerindið ef hann vildi það.

Miðlægur þáttur í röksemdafærslunni er Rómverjabréfið 10:14, sem segir að fólk geti ekki kallað á Guð án trúar, geti ekki trúað án þess að heyra og geti ekki heyrt án predikara. Ef þetta væri samlíking myndi Rómverjabréfið10:13 segja að enginn geti verið frelsaður án þess að kalla á Guð; hins vegar er Rómverjabréfið10:13 ekki samlíking. Þar stendur heldur aðeins að "allir sem kalla á nafn Drottins munu verða frelsaðir".

Rómverjabréfið 10:13-14 gefur enga sterkari ástæðu til að segja að hver einasti fullorðni sem aldrei vissi að kalla á Drottin sé að fara til helvítis, en til að segja að hvert einasta ungbarn sem aldrei vissi að kalla á Drottin sé að fara til helvítis.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 10:18, hvernig gat það verið að Gyðingar skildu ekki, þar sem þeir af öllum þjóðum höfðu mestan vitneskju um Guð?

A: Það er ekki vegna þess að þeir höfðu ekki upplýsingarnar, né vegna þess að þeir voru ekki nógu greindir. Heldur höfðu þeir aðra sýn, að lögmætisgjörð væri allt sem nauðsynlegt var, og þeir höfðu engan sess fyrir sannleikann, því hann passaði ekki inn í sýn þeirra.

S: Í Róm 10:19, hvernig hefur Guð gert Gyðinga öfundsjúka gagnvart þeim sem ekki eru þjóð?

S: Gyðingarnir tóku Guð sem sjálfsögðum hlut. Þeir töldu einnig sjálfsagt að þeir einir væru útvöldir af Guði. Guð ætlaði að sýna þeim að þeir ættu ekkert til að montast yfir. Þó að þeir gætu öfundað pólitíska völd annarra þjóða, er meginmerkingin hér trúarleg. Það eru margir ekki-gyðingar sem þekktu Gamla testamentið betur en flestir gyðingar. Þeir hafa meiri áhyggjur af því að þóknast Guði en flestir gyðingar. Trúarlegur gyðingur gæti séð eitthvað rangt við framkvæmd gyðingdómsins hér.

Hér er það sem Irenæus frá Lión (um 160–202 e.Kr.) sagði um þetta. Hann vitnar í 11 af 20 orðum úr Rómverjabréfinu 10:19ff. "Ennfremur segir Móse í 5. Mósebók að heiðingjarnir skuli vera 'höfuðið' og vantrúaða lýðurinn 'halinn'. Og aftur segir hann: 'Þið vöktuð öfund hjá mér með þeim sem eru engir guðir, og reiddigð mig með skurðgoðum yðar: og ég mun vekja öfund hjá yður með því sem ekki er þjóð, og með heimskulegu þjóðskapi mun ég reiða yður.' Því að þeir yfirgáfu Guðinn sem er, og tilbáðu og þjónuðu guðunum sem eru ekki; og þeir drápu spámenn Guðs, og "spáðu fyrir Baal", sem var goð Canaanítanna. Og Son Guðs, sem er til, fyrirlitu þeir og dæmdu, en þeir völdu Barabbas ræningjann sem hafði verið tekinn fyrir morð: og hinn eilífa Konung neituðu þeir, og viðurkenndu sem konung sinn hinn veraldlega keisara. (Því) þótti Guði rétt að veita arfleifð þeirra hinum heimsku heiðingjum, jafnvel þeim sem voru ekki innan stjórnarfars Guðs og vissu ekki hver Guð er." Sýning á postúlaspredikuninni, kafli 95.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 10:21 og 11:7, hvers vegna hljómaði Guð (og Páll) eins og hann væri vonsvikinn yfir því að Gyðingar sem heild tóku ekki við Jesú, þar sem Guð vissi fyrirfram að þeir myndu vera óhlýðnir?

S: Guð er utan tímans og innan tímans. Óhlýðni þeirra var þeirra eigin sök, og Guð vissi að það myndi gerast áður en jörðin var einu sinni sköpuð. En Guð finnur samt tilfinningar á þeim tíma sem það gerist. Rómverjabréfið 10:21 er hjartnæm mynd: hinn alvaldandi Guð alheimsins, sem getur rifið stjörnur í sundur, réttar blítt og þolinmóður út örmum sínum til þessa fólks en sem þjóð snýr það baki við honum og kemur ekki til hans, að minnsta kosti ekki ennþá.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 11:1 og 11 virðist þessi staða ekki hafa verið varanleg. Hvenær virðist slæm staða varanleg, þegar svo er þó ekki í raun?

Svarið: Synjun Gyðinga var hlutlæg, skilyrt og tímabundin. Hins vegar virtist hún varanleg fyrir venjulegan áhorfanda á þeim tíma. Svipað getur virst í dag.

Óþægilegar aðstæður: Eitthvað getur virst varanlegt þegar við vonumst í raun til þess að svo sé ekki, og við sjáum enga möguleika á ljósi við enda ganganna. Eins og einhver sagði einu sinni: "Ég sá ljós við enda ganganna, en það var bara lest."

Góðar aðstæður: Eitthvað getur virst varanlegt þegar við óskum þess, og við fellum í gildru að halda að það að vona að svo sé geri það raunverulegt.

En að minnsta kosti getum við viðurkennt að við höfum tilhneigingu til að halda að sumar hlutir séu varanlegri en raun ber vitni. Við ættum að vega það upp með því að muna að við getum ekki vitað hvað morgundagurinn mun færa (Jakobsbréfið 4:14). Af þeim sökum ættum við að halda lauslega í hluti þessa heims og viðurkenna að hver nýr dagur, fyrir okkur og ástvini okkar, er gjöf.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 11:14, var það Guð, Páll eða báðir sem reyndu að vekja öfund hjá Gyðingum?

S: Gríska í Rómverjabréfinu 11:14 segir "ég", svo það var vissulega Páll.

Rangt svar: Það var bara Páll samkvæmt Believer's Bible Commentary bls. 1725.

Svarið: Það var ekki aðeins Páll, heldur einnig Guð, eins og Páll viðurkennir þegar hann vitnar í 5. Mósebók 32:21 í Rómverjabréfinu 10:19.

Að ögra til öfundar er áhugaverð stefna. Þegar fólk vill ekki hlusta lengur og er með langvarandi, samfellda, harðnaða heyrnarskerðingu, þá skaltu tala við einhvern annan, með vitund þeirra, og þau gætu velt því fyrir sér hvað þau eru að missa af.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 11:16, hvernig eru kristnir menn nú Guðs útvöldu lýð, þar sem í Gamla testamentinu var ólífutréð tákn Ísraelsmanna?

S: Olíutréð var ekki tákn um þjóðernislega Ísraelsmenn; þeir héldu einfaldlega að svo væri, og lögðu ættir sínar meira að verðlaunum en rétt samband við Guð.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 11:16, hvað er aðalstofn ólífutrésins?

S: Fyrst hvað er ekki svarið, og síðan tvær skoðanir á svarið.

Ekki svarið. Það táknar ekki Ísrael, þar sem heiðingjarnir sem komu inn voru ekki umskornir né hlýddu gyðingalögum.

Andlegi ættir Abrahams: þar á meðal ættföðurinn, samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 484–485.

Ætt forréttinda Guðs, eða "stöðu uppáhaldsþjóðar", samkvæmt Believer's Bible Commentary bls. 1725-1726.

Guðs útvöldu þjóð

Spurning: Í Rómverjabréfinu11:17 –24, hvað vitum við um ræktun ólífutréa?

S: ólífutré voru mjög verðmæt en krafðust mikillar vinnu. Á stríðstímum var Ísraelsmönnum ekki heimilt að höggva niður ólífutré samkvæmt 5. Mósebók 20:19-20. Ef ólífutréin væru höggin niður myndi matvælaframboð landsins minnka um að minnsta kosti tuttugu ár. Þetta útskýrir einnig hvers vegna það að höggva niður ólífutré var hörmung í Habakkúk3:17 og 5. Mósebók 28:40.

Wycliffe-biblíuorðabókin, bls. 1366–1367, hefur ítarlega umfjöllun um ólífuræktun. Í lokin segir: "Ólífutré eru ræktaðar úr sprotum sem eru grafaðir á gamlan stofn eða villt tré þegar skotin eða ungstokkar eru um þrjá feta langir. Einnig geta nýir sprotar sprottið úr rótum eða stumpi gamla móðurtrésins (Sálmur 128:3; Jesaja 11:1). Ekki fæst ávöxtur í þrjú til fjögur ár, og ekki gnægð uppskeru í 17 til 18 ár. Á þessum tíma þarf tréð nákvæma umönnun, jarðvegurinn plægður og áburður lagður á það á hverju vori og það vandlega vökvað. … ef því er sinnt rétt, mun fullvaxta tré gefa hálfan tonn af ólífuolíu á ári og halda því áfram þar til það nær ótrúlegum aldri." Í New International Bible Dictionary, bls. 802, og Encyclopedia Britannica 1972, bindi 16, bls. 936, eru ljósmyndir af ólífutrjám sem eru 1.000 ára gömul. Ef ég væri tré, myndi ég vilja vera ólífu­tré, sterkt, skordýraþolið, og lifa til að verða þúsund ára gamalt!

Sp.: Í Rómverjabréfinu11:17 –24, af hverju myndi einhver græða villtar ólífugreinar inn í ræktaða ólífu?

A: Venjulega myndi maður vilja gera þetta öfugt. Maður myndi taka villt ávaxtafyrir, með harðgerðum eiginleikum þess, og tengja við ræktuð greinar sem gefa ávexti með ánægjulegum eiginleikum. Fimm atriði til að huga að í svari.

1. Páll var að gefa dæmi. Hann var ekki að reyna að kenna fólki hvernig á að rækta ólífur, heldur var hann að gefa dæmi um hvernig heiðingjar voru graftir inn. Eins og segir í The Wycliffe Bible Dictionary, bls. 726: "Þessi viljandi öfugsnúningur eykur á myndlíkingu sem lýsir eilífu sannleikann um höfnun þjóðkirkju Ísraels og myndun hins sanna Ísraels – allra trúaðra." Sjá einnig New International Dictionary of the Bible, bls. 402, fyrir svipaða lýsingu.

2. Mörg plöntur eru alls ekki græddar. Venjulega er aðeins grætt burt innlend grein ef hún er veik, skordýraárás eða sjúkdómsblettótt. Páll segir sérstaklega að þessar greinar hafi verið brotnar af vegna vantrúar í Rómverjabréfinu 11:20.

3. Líkingin um Ísraelsmenn sem ólífutré var þeim þegar kunn, í Jeremía 11:16 og Ósía 14:6. Þannig, þegar litið er á þetta tímaröð, þar sem rótin er forfeður ætttrés, voru það heiðingjarnir sem voru graftir inn, ekki öfugt.

4. Hefði Páll sagt að Gyðingar væru villi-rótin og heiðingjarnir tamduðu greinar, gætu heiðingjarnir haldið að Guð hefði gróðursett þá inn vegna þess að hann þurfti á ákveðnum eftirsóknarverðum eiginleikum þeirra að halda, fremur en að það væri allt af náð. Ennfremur voru það ekki heiðingjarnir sem voru tammaðir, heldur Gyðingarnir.

5. Ef líkingin hefði verið notuð þar sem heiðingjarnir væru villta rótin og Ísraelsmenn tamdu greinar, þá væri það í mun meiri mæli rangs snúið. Heiðingjarnir voru grafnir inn í Guðs útvöldu þjóð, og vissulega ekki öfugt.

Nýja Genfarnámsbiblían (The New Geneva Study Bible) bls. 1787 heldur því fram að villigreinar hafi stundum verið grafnar í tamdar plöntur til að veita þeim nýjan kraft. Augljóslega myndi ólífutréð ekki vaxa jafnmikið ef allar greinar væru tamdar. Hins vegar segja Today's Handbook for Solving Bible Difficulties bls. 152–153, Believer's Bible Commentary bls. 1726 og The New International Bible Dictionary bls. 402 að enginn plönturæktandi myndi gera þetta og eru sammála um að Páll hafi notað þessa röð til að kenna um undanskurð Ísraels og innlimun heiðingjanna, en ekki um garðyrkju. Páll gefur kannski í skyn eitthvað slíkt í Rómverjabréfinu 11:24 þegar hann segir að græða villigrein á rætur innlendrar greinar hafi verið "andstætt náttúrunni."

Biblíuþekkingarritskýringin: Nýja testamentið bls. 484 segir að það hafi ekki verið venja að rótfæra villta grein á ræktuðann stofn, þó svo hafi verið gert.

Ályktun: Páll segir okkur sérstaklega hvers vegna Ísraelsmenn voru rótin í þessari líkingu. Í Rómverjabréfinu 11:18 segir Páll þeim að muna að þeir (heiðingjarnir) styðja ekki rótina, heldur styður rótin þá.

S: Í Rómverjabréfinu 11:20, hverjir voru sumir hindrunarnir sem komu í veg fyrir að Gyðingar gætu borið ávöxt fyrir Guð?

S: Þeir voru vantrúaðir. Auk þess höfðu þeir

Skortur á kærleika til hinna týndu (eins og Jónatan)

Goðadýrkun og önnur syndir fram að útlegðinni (Hóseas9:10 ).

Fékk enga ánægju af orði Guðs (Jeremía6:10 ).

Gleyma þörfinni á að þrauka (Hebríum10:23 ,32-35).

Tekin af áhyggjum þessa heims, eins og í þriðja jarðveginum (Matteus 13:23).

Að fækka orð Guðs niður í einungis reglur um hvernig eigi að lifa

Gleyma boðorðunum um að ala upp börnin þín (5. Mósebók 6:4-7).

Þannig hörnuðust Gyðingar, porosis á grísku.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 11:22, hvernig getur Guð verið bæði góður og ströngur án þess að vera mótsagnakenndur?

S: Gríska orðið getur bæði þýtt ströng og hörð. Á jörðinni getur lögreglumaður verið góður með því að hjálpa ókunnugum sem þarfnast aðstoðar. Sá sami lögreglumaður getur verið harður með því að skjóta morðingja sem reynir að drepa einhvern. Ef maður getur verið bæði góður og harður, ættir þú vissulega ekki að eiga í vandræðum með að skilja að Guð getur verið á sama hátt, sýnt miskunn en samt verið trúr helga eðli sínu. Sjá umræðuna um Rómverjabréfið 13:10 til að fá nánari upplýsingar um hvernig kristinn maður getur verið lögreglumaður.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 11:25, hvað þýðir "fylling heiðingjanna"?

A: Þetta þýðir að Ísrael var hafnað sem Guðs þjóð þar til heiðingjarnir sem munu trúa hafa komið inn í Guðs ríki.

S: Í Rómverjabréfinu 11:26, fara allir Ísraelsmenn til himnaríkis?

S: Nei, samkvæmt Jóhannesarguðspjallinu 8:24 og Matteusi 23:33. Sjá umfjöllun um Rómverjabréfið 9:8-9,27 fyrir svarið.

Q: Í Rómverjabréfinu11:26 –27 mun Guð enn uppfylla nokkur fyrirheit í framtíðinni fyrir líffræðilega niðja Ísraels?

S: Þetta er einn af lykilmuninum á milli kristinna manna sem eru sáttmálaguðfræðingar og kristinna manna sem eru tímabilaskiptingarsinnaðir.

Sáttmálaguðfræðingar segja nei. Öll framtíðarloforð munu rætast ekki til líkamlegs Ísraels heldur til andlegs Ísraels, þ.e. kirkjunnar, sem samanstendur af öllum sanntrúuðum úr öllum þjóðum. Þetta er kallað staðgengilsfræði.

Dispensationalistar segja já. Mörg fyrirheit verða uppfyllt fyrir andlegt Ísrael, en líkamlegt Ísrael mun enn erfa land Palestínu að eilífu. Hinir 144.000 í Opinberunarbókinni 7 og 14 eru úr ættum Ísraels.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 11:32, hvað þýðir það að Guð hafi gefið alla menn fram fyrir óhlýðni?

S: Guð hafnaði ekki einfaldlega réttlætisviðmiði sínu né lækkaði fullkomnunarstaðal sinn fyrir Himnaríki. Heldur sýndi Guð miskunn á óhlýðni þeirra í gegnum blóð Jesú á krossinum.

Þetta getur einnig tengst þeirri staðreynd að Guð skapaði að minnsta kosti fimm tegundir vera:

Ósiðferðileg: dýr

Syndlausir og halda sér syndlausum: englar af ýmsum stigum

Syndlaus til fallins: djöflar

Fellnir til syndarlausra: útvöld fólk

Fallnir og halda áfram að vera fallnir: fólk sem er afskorið

Rómverjabréfið11:32 sýnir að allir menn, utan Adams, Evu og Jesú, falla undir síðustu tvo flokka.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 12:1, af hverju segir Páll "Þess vegna" hér?

S: "Þess vegna" hér merkir vegna allra miskunnar Guðs í fyrri köflum. Það vísar til allra fyrri kafla Rómverjabréfsins, ekki bara kafla 9–11.

Páll skiptir mörgum bréfum sínum í tvo hluta, fræðilegan hluta og hagnýtan hluta. Eða eins og A. M. Hunter segir, "trúarlegur hluti og hegðunarhluti," eins og fram kemur í New International Bible Commentary, bls. 1338. Þeir eru af svipaðri lengd í Efesus- og Kólossubréfunum, en í Rómverjabréfinu er fræðilegi hlutinn meira en tvöfalt lengri.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 12:1, hvað er áhugavert við tímasetningar grísku orðanna "aðlögun" og "umbreyting"?

S: Að draga þetta saman sem "Ekki aðlaga þig, heldur umbreyttu þig" er algjörlega rangt. Þessi sögn er þolmynd, ekki þolfall. Þannig að það segir ekki "aðlaga þig ekki", heldur frekar "ekki láta aðlaga sig". Sama gildir um orðið "umbreytast". Þannig að tæknilega séð er Guð ekki að skipa okkur að gera neitt hér, heldur, í mótsögn, er Guð að skipa okkur að láta eitthvað verða gert við okkur. Því er ekki þannig að fólk sé beinlínis að reyna að aðlaga sig að heiminum; heldur er það að aðlagast eftir því sem það fylgir þeirri braut sem það valdi. Á sama hátt er okkur ekki skipað að umbreytast, því við getum ekki umbreytt okkur sjálf. Við erum virkt skipuð að "verða umbreytt", sem er afurð þess að við endurnýjum hug okkar í krafti Heilags Anda. Í Sálmi 40:8 sagði Davíð að lög Guðs væru í hjarta hans. Orð Guðs ætti einnig að vera í okkar.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 12:1, hvernig eigum við að fórna okkur fyrir Guð?

S: Rómverjabréfið 12:1 segir ekki að við séum að fórna okkur dauðum eða brenndum, heldur lifandi fórn. Auðvitað getur lifandi fórn haft tilhneigingu til að skríða niður af altari, og við eigum ekki að gera það.

Saga segir svona. Einu sinni voru hæna og svín að ganga um landið og sáu margt svangt fólk. Hænan sagði: "Ég veit hvað við getum gert, skulum við bjóða þeim morgunmat!" Svínið sagði: "Það er auðvelt fyrir þig að segja það, en fyrir mig er það fullkomin fórn." Nú kallar Guð okkur ekki til að vera kjúklingar, en hann kallar okkur til að leggja okkur algjörlega fram til að færa heiminum frelsun. Þessi algjör skuldbinding felst ekki í því að deyja í þjónustu Guðs (þó svo sé fyrir suma), heldur í því að við öll lifum fyrir Guð.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 12:1-2, hver er munurinn á því að ganga og vinna fyrir Guð, og hvað fjallar þetta um?

S: Vers 1 og 2 snúast tæknilega séð ekki um "að gera"; það kemur síðar frá og með vers 3. Vers 1 og 2 snúast um að bjóða sjálfa ykkur fúslega fram til að gangast undir "verulegar breytingar". Ertu tilbúinn að láta Guð breyta þér og umbreyta þér? Sumir eru það ekki, því þeir eru of ánægðir með þar sem þeir eru núna.

S: Í Rómverjabréfinu 12:2, hversu oft þurfum við að verða umbreytt?

A: Aðeins einu sinni, en það er samfelld ferli frá því að við trúðum fyrst og til dagsins sem við ljúkum lífi okkar á þessari jörð.

S: Í Róm 12:3, hvaða leiðir eru til að fólk meti sig hærra en það ætti?

S: Í heiminum geta menn metið greind sína, peninga, fjármálakunnáttu, íþrótta- eða tónlistarhæfileika, aðdráttarafl, ættir eða stöðu í samfélaginu hærra en þeim ber. Allt gott sem þú átt er gjöf frá Guði. Það getur einnig horfið hvenær sem er.

Fyrir kristna menn var til góð kristileg bók sem hét The Seven Deadly Virtues eftir Todd E. Outcalt. Meginatriði bókarinnar er að hver einasta dyggð, eða gott, verður banvænt þegar það blandast hroka. Trú þín, þekking á Biblíunni, jafnvel kærleikur þinn getur litið ljót út bæði fyrir Guð og aðra þegar hann blandast hroka yfir þeirri dyggð.

Í fyrstu kirkjunni gátu sumir talið sig betri en aðra kristna vegna þess að þeir voru gyðingar. Sumir menntaðir Grikkir gátu verið stoltir af visku sinni, og sumir, þá sem nú, vegna auðæfa sinna talið sig hafa meiri áhrif, eða aðrir gátu talið sig hafa meiri áhrif, eins og sést í Jakobsbréfi 2:2-5.

Jafnvel Páll virðist hafa verið meðvitaður um þessa freistingu, því hann segir í 2 Korintubréfi 12:7-10 að Guð hafi gefið honum "boðbera frá Satan" til að pína hann svo að Páll yrði ekki hrokafullur. Jafnvel Páll átti í baráttu við þetta.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 12:3 er hið gagnstæða að halda að allt sem við eigum sé ekkert eða engu gott, og Biblían segir ekki að við eigum að hafa þá afstöðu heldur. Hvernig ætti afstaða okkar að vera?

S: Rómverjabréfið 12:3 segir að við eigum að hafa "sober judgment".

Þessi atriði geta hjálpað okkur að festa okkur í raunsæri dómgreind.

Það er í lagi að leggja sig fram um að vinna hlaup eða verðlaun (Filippíbréfið 3:14). Að gera sér grein fyrir því að maður er betri í sumum hlutum en aðrir er ekki hrokafullt, heldur einfaldlega að viðurkenna sannleikann. En gerðu þér líka grein fyrir því að hvað sem þú ert mjög góður í, nema þú sért sá besti í heiminum í því, er einhver sem er betri en þú í því.

Líf okkar hér er skammvinn og við munum engu að síður yfirgefa þetta brátt. Sjá Jób 14:1-2; Sálm 62:9; 103:13-16; Jesaja 40:6,7; (að hluta til 1 Korintubréf 7:31); Jakobsbréf 1:10-11; 1 Pétursbréf 1:23-24. Það er samtök sem hjálpa Alzheimersjúklingum, sem kallast "Still Me", sem minna fjölskyldur á að Alzheimersjúklingurinn kann að hafa glatað einhverri vitsmunalegri getu en eins og einn sjúklingur sagði: "Ég er ennþá ég!"

Maður sem montast af gjöfum sem hann hefur aldrei gefið er sem ský og vindur án regns (Orðskvæði 25:14 BSB). Það skiptir engu máli hvaða hæfileika þú hefur ef þú gerir ekkert með þá.

Gjafir okkar eru ekki fyrir okkur, heldur fyrir aðra. Í Filippíbréfinu 2:17 segir að Páll hafi verið "hellt út eins og drekkfferðarfórn" fyrir aðra kristna.

Við eigum að nota gjafir okkar saman með öðrum, ekki bara einstaklingslega, eins og Rómverjabréfið 12:5-8 og 1. Korintubréfið 12:12-27 sýna.

Hæfileikar þínir og gjafir segja ekki til um hver þú ert. Veist þú mikið um eitthvað efni, ert þú snjall eða góður í einhverju ákveðnu? Það gæti komið dagur þegar þú leggur það frá þér og skilur eftir að eilífu, og færð eitthvað betra þegar þú ferð til himna. En þú munt ekki leggja þær frá þér með sorg, nema þú hafir rangt fyrir þér og haldir að þessar tímabundnu, minnihlutavægu hlutir séu allt sem þú ert.

Ást án tvískinnungs (Rómverjabréfið 12:9). Hæfileikar og gjafir annars manns segja ekki til um hver hann er. Giftu þig einhverjum fyrir peningana þeirra? – hvað myndi gerast ef þeir misstu peningana sína? Giftirðu þig einhverjum vegna útlits þeirra? – myndirðu yfirgefa þá ef þeir lentu í slysi eða misstu útlitið sitt á annan hátt? Ég þekkti strák í menntaskóla sem átti kærustu og mjög fína bíl. En þegar hann keyrði bílinn sinn á, slítur hún sambandinu við hann. Hún var ekki ástfangin af honum, heldur af bílnum hans. Elskum við aðra vegna hæfileika þeirra eða getu, eða fyrir það sem þeir geta gert fyrir okkur?

S: Í Rómverjabréfinu 12:6-8, af hverju er listinn yfir gjafir annar en listarnir í 1 Korintubréfi 12:7-11, 1 Korintubréfi 13:8 og Efesusbréfinu 4:7-13?

S: Gott er að gjöfurnar sem taldar eru upp séu mismunandi. Ef svo væri ekki gæti einhver haldið að listinn væri tæmandi listi yfir allar gjöfur og að engar aðrar gjöfur væru til. Þessir listar eru gefnir sem dæmi um flokka gjafa. Guð er frjáls til að gefa frekari gjöfur, jafnvel frekari flokka gjafa, eftir vilja sínum og eftir þörfum kirkjunnar.

S: Í Róm 12:8b, hvað þýðir að sýna miskunn?

S: Þetta þýðir ekki að veita fyrirgefningu, heldur að hjálpa þeim sem eru í neyð.

S: Í Róm 12:9 eiga kristnir menn að hafa einhvern hatr, og ef svo er, hvernig?

S: Við eigum ekki að hata fólk en við eigum að hata hið illa og hvað það gerir fólki. 1. Jóhannesarbréf 3:10; 4:7-8 segir að við séum ekki sannir trúarmenn ef við elskum ekki bróður okkar. En eru þeir sem við eigum að elska eingöngu trúarmenn? Nei, Jesús var spurður hverjum við ættum að elska, og hann svaraði með líkingunni um hinn góða Samaríutann í Lúkasi 10:25-37.

Eins og Ágústínus frá Hippo sagði: "Haturið syndina en elskið syndarann." Látið ekki hatur okkar á því sem er illt spilla fyrir því að hata manneskjuna.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 12:11 hvernig getum við ræktað í okkur að skorta ekki á eldmóði?

A: Guð hefur greinilega falið trúaða ábyrgð á að gæta þess að við verðum ekki volg í trú okkar. Orðið fyrir ákafa hér, zeontes, getur einnig vísað til suðu. Trúaðir verða yfirleitt ekki volgir allt í einu. Algengara er að það sé smám saman, dag frá degi, sem helgun okkar og tími með Guði brotnar niður og er skipt út fyrir annað.

S: Í Róm 12:13; 1 Tím 5:10; Mt 25:35-45, hvað segir Biblían um að iðka gestrisni?

Svar: Gríska orðið hér, philoxenos, þýðir bókstaflega "ást til framandi". Það hefur víðtækari merkingu en aðeins að gera góða hluti fyrir fólk sem þú þekkir ekki, heldur einnig að elska fólk sem þú þekkir ekki af einlægni. Hér er það sem Biblían kveður á um almennt og síðan skilyrði fyrir þessa skipun.

Jákvæð fyrirmæli: Rómverjabréfið12:13 og Fyrsta Tímóteusarbréfið 5:10 segja okkur að iðka gestrisni; þetta á við um bæði kristna og ókristna. Í Matteusi 25:35-45 sagði Jesús að ef þú gefur fólki mat, drykk, gestrisni, föt eða umönnun – fátækum, útlendingum, sjúkum eða föngum – þá er það eins og þú hafir gert það fyrir hann. Hebræjarbréfið 13:2 segir einnig að sumir hafi óvart hýst engla.

Neikvæð dæmi: Í Jób 31:32 er það talið synd að sýna gestrisni ekki gestkomandi. Meðal annarra synda sýndu Sódóma og Gómorra ekki gestrisni í Esekíel 16:49; þau voru í raun nokkuð grimm gegn gestkomandi.

Skilgreining: 2. Jóhannesarbréf 9-11 segir að fólk sem eru villutrúarmenn skuli ekki hýsa. Einnig segir 1. Korintubréf 5:11 að við eigum ekki að umgangast neinn sem kallar sig bróður en lifir guðlaust líf.

Snemmbúinn kirkjufræðingur Klemens frá Róm (96–98 e.Kr.) hlýtur að hafa talið gestrisni mikilvæga því hann nefnir fjögur dæmi.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 12:14, hvað þýðir það að blessa þá sem ofsækja okkur, og hvaða tegund ofsóknar nefndi Páll sérstaklega?

S: Páll tilgreindi ekki neina sérstaka ofsókn, svo þetta getur verið ofsókn vegna trúar okkar eða af öðrum ástæðum. Þetta þýðir að minnsta kosti eftirfarandi.

Ekki hefna né endurgjalda illt fyrir illt. Þetta er undirstrikað í ritningunni. Rómverjabréfið 12:19,17; 3. Mósebók 19:18; 1. Pétursbréf 3:9; (óbeint) Matteusarguðspjallið 5:38-46; Lúkasarguðspjallið 6:27-36

Gerið þeim gott. Endurgjaldið illt með blessun, eins og segir í 1. Pétursbréfi 3:9. Gerið þeim gott, til dæmis með því að gefa þeim að borða, eins og segir í Rómverjabréfinu 12:20.

Haturið þá ekki. Við eigum að elska alla. 1. Jóhannesarbréf 3:15 segir að sá sem hatar bróður sinn hefur ekki eilíft líf í sér.

Elskið þá. Ekki bara hætta að hata þá og verða áhugalausir, heldur elskið þá í verki. 1. Jóhannesarbréf 3:10-11,14 segir afdráttarlaust að kærleikur til annarra sé eitthvað sem við verðum að gera. Að lokum er kærleikur val, ekki tilfinning.

Biðjið fyrir þeim, að það besta sem mögulegt er geti gerst hjá þeim; að þeir kynnist Drottni. Matteus 5:44; Lúkas 6:27-28; Postulasagan 7:60; Lúkas 23:34.

Berstu gegn illu – með góðu: Við eigum að berjast gegn illu, en í mótsögn við það segir Rómverjabréfið 12:21 að við eigum að berjast gegn illu með góðu, ekki með jafngildri illu. Þetta er nokkurn veginn hið gagnstæða af "baráttu elds með eldi".

Munið að þeir eru að tryggja ykkur umbun í himninum. Matteusarguðspjallið 5:10 segir: "Sælir eru þeir sem verða ofsóttir fyrir réttlætis sakir, því þá tilheyrir himnaríkið þeim." (BSB) Sjá einnig Lúkasarguðspjallið 6:23.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 12:15, hvernig eigum við að fagna með þeim sem fagna og harma með þeim sem harma?

Svar: Fyrsta skrefið til að fagna og syrgja með þeim, án hræsni, er að hafa umhyggju fyrir þeim.

Að fagna með þeim: Ef vinur þinn fær stöðuhækkun eða eitthvað gott gerist, ertu þá glaður yfir því, þótt þú hafir engan ávinning af því? Eða étur öfund gleðina sem þú ættir að hafa fyrir vin þinn? Án Guðs verða menn daprir þegar gott gerist öðrum vegna öfundar. En í 1. Korintubréfi 13:4 stendur að ástin öfundar ekki. Eða fólk getur fundið gleði þegar öðrum gengur illa, sem á þýsku kallast schadenfreude. Kannski var Jónas að leita að því þegar hann sat fyrir utan Níneve. En í 1. Korintubréfi 13:6 stendur að ástin gleðst ekki yfir óréttlæti, heldur gleðst yfir sannleikanum. Fyrir þá sem ofsækja kristna menn ættum við bæði að biðja og óska þess að það besta sem mögulegt er hendi þá; að þeir komist til að kynnast Drottni Jesú Kristi sem persónulegum frelsara sínum, fari til himnaríkis eftir dauða og við getum lifað saman með þeim í himnaríki að eilífu. Við þekkjum þegar einn slíkan mann sem við munum búa með í himnaríki: Sáúl frá Tarsus, betur þekktur sem Páll postuli.

Að syrgja með þeim: Ímyndaðu þér einhvern sem getur fagnað með þeim sem fagna en ekki syrgt með þeim sem syrgja. Hann gæti notið góðu stundanna, en í stað þess að vera til staðar til að hlusta á erfiðu tímunum gæti hann dregið sig í hlé, bara gert grín að því eða einfaldlega sagt manninum að vera harðari, án nokkurrar samkenndar. Stundum þegar einhver verður fyrir missi og þú getur ekki bara "leyst það", getur viðvera þín og það að þú gefur þér tíma til að vera með þeim veitt þeim huggun, því þú metur þá. Stundum þurfa þeir og vilja ráð, en stundum ekki. Hvort sem er, sýndu að þér þykir vænt um þá með því að eyða tíma með þeim.

Sp.: Í Róm 12:16 stendur að lifa í samlyndi hver við annan, þar sem áður var sagt að elska, vera tryggur og heiðra hver annan í Róm 12:9-10?

S: Við gætum spurt Euodíu og Syntychu í Filippíbréfinu 4:2, og við gætum spurt Syzygus/jöknarfélaga, sem Páll fól hið dásamlega mikilvæga starf að hjálpa þessum konum að komast saman. Jesús sagði að fólk myndi þekkja okkur sem kristna út frá kærleika okkar í Jóhannesarguðspjallinu 13:34-35, og að við séum eitt í Jóhannesarguðspjallinu 17:20-21.

Sýnum við einingu með öðrum trúaðmönnum úr ólíkum áttum, stéttum, trúarbrögðum og mismunandi skoðunum á aukaatriðum? Við skulum muna að Kristur, sem sameinar okkur, er æðri þeim hlutum sem geta sundrað okkur.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 12:16, af hverju gæti einhver ekki viljað umgangast fólk í lágstöðu, og af hverju ættum við að gera það?

S: Stundum vill einhver forðast þá sem taldir eru vera í lægri stöðu vegna hroka, en oftar er það vegna þess að þeir óttast hvað aðrir í valdi myndu hugsa. Til dæmis umgengst Pétur og borðar með heiðingjum, en þegar aðrir Gyðingar koma, gerir Pétur það ekki, sjá Galatíumanna 2:11-16. Þar sem Pétur gerði þetta opinberlega, gagnrýndi Páll hann opinberlega fyrir hræsni hans.

En ef þú umgengst fólk sem talið er vera í lægri stöðu, gætirðu komist að einhverju. Við erum öll sköpuð í Guðs mynd, og í augum hans sem skiptir máli, það er Guð, eru þeir í raun ekki í lægri stöðu en þú. Ef eitthvað er, ef þú ert stolt en þeir ekki, gæti það verið að þú sért í lægri stöðu.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 12:17, hvaða samþykktar aðferðir eru í samfélaginu til að endurgjalda illt með illu?

S: Rómverjabréfið 12:17 segir að engar viðurkenndar aðferðir séu fyrir kristna. En samfélagið almennt gæti talið það í lagi að tala bak við bakið á einhverjum, bera upp hræsnir og lygur til að eyðileggja orðspor þeirra, sjá til þess að verk þeirra verði án áhrifa, eða gera þeim eða bílnum þeirra grimmdarfullar pælingar. Þegar þú spyrð sjálfan þig spurningarinnar "hvernig get ég hefnst fyrir?" ert þú að renna í synd. Rómverjabréfið 12:19 segir að Guð sé engu að síður mun færari um að hefna sín en þú. Þannig að af öllu því sem við þurfum að hafa áhyggjur af í lífinu er það ekki eitt af því hvernig á að hefna sín á einhverjum.

George Washington Carver sagði einu sinni: "Ég mun aldrei láta annan mann eyðileggja líf mitt með því að láta mig hata hann."

Sp.: Í Rómverjabréfinu 12:18, hvaða leiðir eru til að lifa í friði með öðrum, eins langt og unnt er?

S: Leggur þú þig fram um að lina ágreining eða slæm tilfinningalögmál milli þín og annars manns? Ertu friðarsinni, eins og Jesús hvetur okkur til að vera í Matteusi 5:9? Við eigum að vera miskunnsamir í Matteusi 5:7.

Stundum eigum við að vera óvinsæl af mikilvægu tilefni, og það er í lagi. En vertu aldrei óvinsæll bara til að vera deilugjarn.

En umfram að forðast deilur skaltu spyrja sjálfan þig: eru nágrannar þínir ánægðir með að búa hjá þér? Er maki þinn og börnin þín ánægð með að búa hjá þér? Telja samstarfsfélagar þínir sig blessaða vegna þess að þeir vinna með þér? Kannski ertu ekki að gera neitt beinlínis óvinalegt, en ertu að gera hluti sem eru vingjarnlegir?

Q: Í Rómverjabréfinu 13:1-6 og 1. Pétursbréfinu2:13 –14, hvernig eigum við að hlýða stjórnvöldum?

A: Við eigum að hlýða og virða lög þeirra bæði í anda og á bókstaf. Við eigum hvorki að fremja illt né láta sem við gerum illt (2 Korintubréf8:20 –21; 1 Þessaloníkubréf5:22 ). Hins vegar ganga lög þjóðar framar lögum héraðs, og lög Guðs ganga framar lögum þjóða. Öll lög ríkis sem ganga þvert á lög Guðs eigum við ekki að hlýða. Við eigum ekki að tala illa um höfðingja lýðsins í Postulasögunni 23:5 og 2. Mósebók 22:28. 2. Mósebók 22:28 myndi einnig vísa til veraldlegra leiðtoga.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 13:1-2 segir Guð: "Allir skulu lúta undir þá valdsmenn sem stjórna, því ekkert vald er til nema frá Guði, og þau valdsmönn sem til eru, hefur Guð sett. Þess vegna, hver sem stendur upp gegn valdi, stendur upp gegn Guðs fyrirmælum, og þeir sem gera það munu sjálfir verða dæmdir." Þýðir það að ríkisstjórnir eins og þær undir Hitler, Stalín, Pol Pot o.fl. hafi verið skipaðar af Guði og að fólkið hafi ekki átt að standa gegn þeim? Mér finnst mjög erfitt að trúa þessu. Ef þú gætir útskýrt þetta fyrir mér væri ég mjög þakklátur.

S: Leyfðu mér fyrst að gefa þér stutta svarið, og svo langt svarið.

Stutt sagt: Nei, við eigum aldrei að hlýða neinum boðum sem ganga gegn Guðs boðum (svo sem "þú skalt ekki morða" o.s.frv.). Stalin, Pol Pot, Hitler o.fl. voru illir menn sem Guð leyfði að ríkja. En mundu að Biblían nefnir "herrann" þessa heims, og það er Satan. En þrátt fyrir að þessir menn séu illir eigum við að virða stjórnvöld, svo fremi sem þau ganga ekki gegn Guðs valdi.

Fyrstu kristnir menn glímdu við þetta, því rómverska ríkið krafðist þess, undir hótun pyntinga og dauða, að þeir færu með fórnir keisaranum og tilbeiðu keisarann eða rómversku guðina. Þeir skildu að þeir ættu að hlýða öllum rómverskum lögum nema þegar þau stæðu í andstöðu við æðra lögmál, lögmál Guðs. Hvernig þeir orðuðu þetta var að það væru "lögmæt" lög og "ólögmæt" lög, sem á grísku er eins konar orðaleikur andspænis dauðanum. Þannig að þótt þeir ættu að óhlýða lögum sem kváðu á um fórnir til annarra guða, vissu þeir að þeir þyrftu samt að hlýða hinum lögunum sem voru í samræmi við, eða að minnsta kosti ekki í andstöðu við, lög Guðs.

Segjum sem svo að við hefðum lifað á fjórða áratugnum í nasistaveldi Þýskalands. Hitler var vissulega illmenni, og öll fyrirmæli um að afhenda gyðinga stjórnvöldum ættum við að óhlýða. En við þyrftum samt að hlýða umferðarlögum og (því miður) greiða tekjuskatt.

Það verður flóknara ef við værum kallaðir til herþjónustu. Ég hafði lesið að það var nokkuð augljóst fyrir venjulegan Þjóðverja að margir gyðingar væru sendir í fangabúðirnar, enginn kæmi út og loftið í kringum búðirnar logaði af mannakjöti. Ef við þyrftum að ganga í herinn, myndum við sjá að við vorum í illum her og annað hvort gefast upp fyrir bandamönnum við fyrsta tækifæri eða, enn betra, verða fangavörður og láta gyðinga flýja. Það var nasistaforingi að nafni Oskar Schindler, sem var eini nasistinn sem heiðraður er í Ísrael. Hann vissi af eigin raun hvað var að gerast í útrýmingarbúðunum og gerði allt sem hann gat til að bjarga sem flestum gyðingum. Það er fræg kvikmynd um hann sem heitir Schindler's List. Það sem er ekki eins vel þekkt er að annar nasisti, flokksmaður, sem starfaði í meginlandi Kína, að nafni John Rabe, gerði á svipaðan hátt allt sem hann gat til að bjarga lífum Kínverja í Nanjing og annars staðar.

S: Í Rómverjabréfinu 13:1-2 spyr efasemdarmaðurinn Bart Ehrman hvort kristnir menn ættu að hlýða stjórnvöldum [rómverskum], eða muni rómversk yfirvöld vera óguðleg og illgjörn í Opinberunarbókinni 17:18 (Jesus, Interrupted bls. 97-98).

S: Ég spurði 14 ára dóttur mína um þetta, og hún sá svarið skýrt: bæði eru sönn. Páll lifði undir einum af mest hatursverðu og illu rómversku keisurunum allra tíma: Níró. Páll vissi á sínum tíma hversu illgjarn rómverski keisarinn gat verið; hann þurfti ekki að bíða þar til Opinberunarbókin var skrifuð (næstum 50 árum eftir píslarvætti hans) til að vita að stjórnvöld gætu verið mjög ill. En samt kenndi Páll okkur að hlýða yfirvöldum. Fyrstu kristnir menn hlýddu yfirvöldum, nema þegar skipanir þeirra stóðu í andstöðu við æðstu boð Guðs.

S: Í Rómverjabréfinu 13:1-6, hvenær ættu kristnir menn að beita borgaralegum óhlýðni?

S: Kristnir menn almennt eiga að hlýða lögum landsins. Hins vegar, rétt eins og alríkislög ganga framar lögum einstakra ríkja, ganga lög Guðs framar lögum manna. Þannig að ef lög ganga gegn því sem Guð hefur boðið, verðum við að hlýða lögum Guðs fyrst. Á seinni heimsstyrjöldinni brutu sumir kristnir menn, eins og fjölskyldan Boom, lögin og falið gyðinga fyrir yfirvöldum. Þeir höfðu rétt fyrir sér í að vernda kúgaða menn fyrir illu lögmæti.

S: Í Rómverjabréfinu 13:7, hvernig voru heiðnir og spilltir rómverskir embættismenn guðs þjónar?

S: Rómverska ríkisstjórnin á tímum Páls var ákaflega spillt. Menn safnuðu gríðarlegum auði einungis fyrir að vera landstjórar héruða eins og Sikileyjar. Þessir menn voru ekki þjónar Guðs hvorki af meðvituðu vali né vegna siðferði síns. Heldur voru þeir þjónar Guðs í þeim eina (og aðeins eina) skilningi að þar sem þeir voru raunveruleg stjórnvöld, áttu kristnir að hlýða þeim svo lengi sem lög þeirra stæðu ekki í andstöðu við lög Guðs. Almennt voru fyrstu kristnir menn mjög löglyndir, nema þeir neituðu að tilbiðja keisarann auk Krists. Af þessum sökum voru tugþúsundir þeirra martýrðir.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 13:8, af hverju eiga kristnir menn skuld?

S: Rómverjabréfið 13:8 segir ekki að maður megi aldrei eiga skuld, heldur að engin skuld skuli vera ógreidd, nema skuldin sé kærleikur gagnvart öðrum. Með öðrum orðum, fyrri hluti versins segir að við megum eiga skuld, en við eigum að greiða skuldir okkar. Stundum geta undarleg og óvenjuleg lög frelsað einhvern undan lagalegum skyldum til að greiða lögmæta skuld. Hins vegar, óháð undarlegum mannlegum lögum, verðum við samt að hlýða Guði.

Þetta þýðir ekki að maður megi aldrei eiga skuld, heldur að greiða það sem maður skuldar, samkvæmt Believer's Bible Commentary bls. 1732 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 491.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 13:9-10, dregur þá ástin til náunga þíns eins og til sjálfs þíns í raun saman allt lögmálið? Hvað með að elska Guð líka, eins og segir í Markúsarguðspjallinu 12:29-30?

S: Páll nefnir hér fjögur af tíu boðorðunum. Í raun má alhliða orða síðustu fimm og hálft sem "elska næsta þinn eins og sjálfan þig". Fyrstu fjögur og hálft boðorðin má alhliða orða sem "elska Drottin Guð þinn af öllu hjarta þínu, allri sálu þinni og öllu afli þínu". Þannig felur "elska næsta þinn eins og sjálfan þig" í sér alla þætti sem varða samskipti við aðra.

Annar punkturinn er sá að það er erfitt að hafa styrk til að elska náunga sinn í raun andlega, tilfinningalega, fjárhagslega og á alla aðra vegu, ef þú elskar ekki Guð fyrst.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 13:10, þar sem við eigum ekki að bera illvilja í garð náunga okkar, getur kristinn maður þá verið lögreglumaður og handtekið fólk?

S: Já. Af kærleika til annarra, fyrir samfélagsins hönd og til að framfylgja lögum gegn brotamönnum getur kristinn lögreglumaður handtekið fólk og beitt valdi eftir þörfum. Hann ætti þó að gera það án haturs, illinda, reiði eða illvilja gagnvart brotamanninum. Góður lögreglumaður ætti aldrei að hafa þá afstöðu að hann sjálfur sé æðri lögunum eða að aðrir eigi að sýna honum sérstaka meðferð.

Fyrir gott dæmi um hvernig það er að vera kristinn lögreglumaður á vakt í "heróínshöfuðborg Ástralíu", sjá Creation ex Nihilo, bindi 3, nr. 3, júní–ágúst 1998, bls. 14–16.

Sp.: Í Rómverjabréfinu13:11 –14, hvað er mikilvægi þessa kafla?

A: Fólk getur valið að lifa eins og því sýnist. Hins vegar segir í Rómverjabréfinu14:12 að það muni þurfa að standa skil á því hvernig það lifði. Þar sem við vitum ekki hvenær endalok lífsins á jörðinni munu koma fyrir okkur, nefnir Rómverjabréfið 13:11-12 hve brýnt er að vakna til raunveruleikans sem blasir við.

Auk þess sagðist Ágústínus frá Hippo (388–430 e.Kr.) hafa fallið á kné við 13. kafla Rómverjabréfsins, vers 11–14. Áður en hann varð kristinn bjó Ágústínus með kærustu sinni og átti með henni son.

S: Í Rómverjabréfinu 14:1, hvað eru nákvæmlega "vafasamar kenningar" hér?

Svar: Þar stendur bókstaflega: "en ekki til deilna um skoðanir". Páll skilgreindi ekki nákvæmlega hvað væru vafasamar ágreiningsmál sem kristnir menn eru ósammála um, svo ég geri ráð fyrir að við getum verið ósammála um það líka! Páll lýsir þessum vafasömu málum einungis með tveimur dæmum. Hann talar um mataræði kristins manns og um að telja einn dag (hvort sem það er hvíldardagurinn eða sunnudagurinn, hann tilgreindi það ekki) æðri öðrum degi. Góðir kristnir geta verið ósammála um þessi mál, og í stað þess að svara þeim, eins og postuli gæti hafa gert, notar hann þau til að sýna hvernig kristnir menn eigi að komast saman þrátt fyrir mismun þeirra um "vafamál". Vafamál eru mál sem ekki eru skýrlega tilgreind í ritningunni og ekki nauðsynlegt að hafa rétt fyrir um til að verða frelsaður. Það er ekki þannig að öll vafamál séu óviðkomandi, heldur eru þau ekki eins mikilvæg og þau sem kennd eru skýrt.

S: Í Rómverjabréfinu 14:1-5, hvernig komust Gyðingar til Rómar?

Gyðingar voru reknir úr Róm árið 139 f.Kr. og af keisara Tíberíusi árið 19 e.Kr. Síðar rak keisari Klaudius alla Gyðinga úr Róm árið 49 e.Kr., en þeir sneru aftur eftir dauða Klaudiusar árið 54/55 e.Kr. Því, eins og hin kirkjurnar, hafði rómverska kirkjan líklega gyðinglegra trúarmanna, en sennilega ekki eins stóran hlutfall og aðrar kirkjur.

S: Hér er yfirlit yfir hvað þú ættir að gera.

S: Hér er yfirlit yfir hvað þú ættir að gera.

1. Stundaðu það sem þú trúir að sé rétt, en lít ekki niður á þá sem stunda annað.

2. Leyfðu ekki að það sem þú trúir á sé talið rangt, ef það er ekki andstætt Biblíunni. (Sjá Kólossubréfið 2:16-20)

3. Ef einhver minnir þig á þetta mál, segðu að það sé í lagi að gera það, en segðu þeim að ef þeir trúa svo, munir þú ekki gera það í þeirra nærveru.

Mikilvægt er að framkvæma 2 og 3 saman. Ef þú forðast einfaldlega að gera það þá og þar, gætu þeir fengið þá tilfinningu að þú séðir sammála um að gera það ekki aftur. Ef þeir komast að því að þú gerðir það aftur þegar þeir voru ekki viðstaddir, mun það líta út fyrir að vera hræsni. Forðastu því að gera það í kringum þá, en gerðu það ljóst að þú trúir enn að það sé rétt og að þú sért ekki að gefa í skyn að þú munir forðast það alveg.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 14:5, er nú í lagi að vinna á laugardegi eða sunnudegi, eða ekki?

S: Sannkristnir menn, bæði þá og nú, eru ekki sammála. Sjá umfjöllun um 2. Mósebók 20:8 fyrir svarið. Páll sagði að safna peningum fyrsta dag vikunnar í 1. Korintubréfi 16:2. Fyrstu kristnir menn tilbiðu á sunnudögum, samkvæmt

Fylgni:

Bréf Ignjatíusar til Magnesíumanna k.9 bls.62 (106–117 e.Kr.) "Ef þeir, sem ólust upp við hinn forna sið, hafa öðlast nýja von, fylgja ekki lengur hvíldardeginum, heldur lifa eftir boðorði Drottins dags, á hverjum degi líf okkar hefur risið aftur með honum og dauða hans"

Bréf Ignjatíusar til Efesusmanna k.5 bls.51 (107/116 e.Kr.) "Hann sem því ekki safnast með kirkjunni hefur með því sýnt hroka sinn og dæmt sjálfan sig."

Didakía (=Kennslubók tólf postula) (um 60–120 e.Kr.) kafli 14, bls. 381 (gefið í skyn): "En á hverjum Drottins degi komið saman, brjótið brauð og þakkið, eftir að þið hafið játað misgjörðir yðar, svo að fórn yðar megi vera hrein."

Bréf Barnabasar (um 70–130 e.Kr.) kafli 10, bls. 143 (óbeint) segir að kristnir menn haldi "áttunda daginn" [þ.e. sunnudaginn] vegna þess að það er dagurinn sem Jesús reis frá dauðum. Síðar steig hann upp til himna.

Justin Martýr (um 150 e.Kr.) "En sunnudagur er sá dagur sem við öll höldum sameiginlega samkomu okkar, því það er fyrsti dagurinn sem Guð, eftir að hafa unnið breytingu á myrkrinu og efninu, skapaði heiminn; og Jesús Kristur, frelsari okkar, reis á sama degi upp frá dauðum. Því að hann var krossfestur á degi sem var fyrir dag Satúrnusar (laugardag); og á degi eftir dag Satúrnusar, sem er dagur sólarinnar, eftir að hann birtist postulum sínum og lærisveinum, kenndi hann þeim þessi atriði, sem við höfum einnig lagt fyrir ykkur [keisarann Hadrían] til athugunar." Fyrsta verjandi ræðan eftir Justin Martyr, kafli 67, bls. 188

Dionysius kórníski (170 e.Kr.) (að hluta) "Við héldum þessum helga Drottins degi, á þeim lestriðum við bréf yðar, úr stöðugum lestri þess munum við geta dregið áminningu, eins og úr lestri hins fyrra sem þér senduð okkur ritað gegnum Klíméntus." brot 2 bindi 8 bls. 765

Írenæus frá Lióni (180–188 e.Kr.) (óbeint) er nefndur í nafnverku sinni Spurningar og svör til rétttrúnaðar "Þessi [siður], að lúta ekki kné á sunnudögum, er tákn upprisu, sem við höfum verið frelsaðir með náð Krists frá syndum og frá dauðanum, sem var sigraður undir honum. Þessi siður á rætur sínar að rekja til postúlatímans, eins og hinn blessaði Írenæus, píslarvottur og biskup í Lúgdúnum, lýsir í riti sínu Um páska, þar sem hann nefnir einnig hvítasunnu; á þeirri [hátíð] lútum við ekki kné, vegna þess að hún er jafn merkileg og Drottins dagur, af sömu ástæðu og áður hefur verið nefnd um hana." (Fótnótan segir að hér vísi sunnudagur líklega til páskadags.) ANF bindi 1 brot úr Irenæus brot 7 bls. 569-570.

Klemens frá Alexandríu (193-202 e.Kr.) (að hluta til, Drottinsdagurinn er áttundi dagurinn) "Og um Drottinsdaginn talar Platón spámannlega í tíunda bindi Ríkisins, með þessum orðum: 'Og þegar sjö dagar hafa liðið hjá hvorum þeirra á engjunni, skulu þeir leggja af stað á áttunda degi og koma á fjórum dögum.'" Stromata bók 5 kafli 14 bls. 466

Tertullían (200-220/240 e.Kr.) segir að á meðan gyðinga hátíðirnar voru hvíldardagurinn og hreinsunarhátíðin, gerðu kristnir sunnudaginn sinn hvíldar- og hátíðardag. Ad Nationes bók 2, kafli 13, bls. 123

Orígenes (225–253/254 e.Kr.) "En ef það er skýrt í Heilögum Ritningum að Guð hafi látið manna rigna úr himni á Drottins degi, en ekkert á hvíldardeginum, þá skilji Gyðingar að frá þeim tíma hafi Drottins dagur okkar verið settur fyrir ofan hið sanna hvíldarhald." Sermonir umExodus (þýddar af Rufinus, sem þýddi mjög frjálslega) Sermoni 7 kafli 5 bls. 308

Kýpríanus frá Karthago (um 253–258 e.Kr.) (úrval) "Því að varðandi iðkun áttunda dagsins í gyðinglegri holdsskurðargerð var fyrirfram gefið sakramenti í skugga og venju; en þegar Kristur kom var það uppfyllt í sannleika. Því að áttundi dagurinn, það er að segja fyrsti dagurinn eftir hvíldardaginn, átti að vera sá dagur er Drottinn skyldi rísa aftur, og lífga okkur, og gefa okkur andlega umskurð; áttundi dagurinn, það er að segja fyrsti dagurinn eftir hvíldardaginn, og dagur Drottins, gengu fyrir í mynd; sem myndin hvarf þegar sannleikurinn kom síðar, og andlegur umskurður var okkur gefinn." Bréf Cyprianusar, bréf 58, kafli 4, bls. 354

Anatólíus frá Alexandríu (270–280 e.Kr.) (að hluta) "upprisa Drottins, sem átti sér stað á Drottins degi, mun leiða okkur til að fagna henni á sama grundvelli; en þetta skuli gert þannig að upphaf páska…" Páskakanóníkin kafli 16, bindi 6, bls. 151

Victorinus frá Pétav (martýr 304 e.Kr.) "Á þessum degi einnig, vegna píslarvættir Drottins Jesú Krists, gerum við annaðhvort stöð til Guðs eða föstu. Á sjöunda degi hvíldist Hann frá öllum verkum Sínum, blessaði hann og helgaði hann. Á fyrri degi erum við vanir að fasta strangt, svo að á Drottins degi megi við ganga til brauðs vors með þakkargjörð. Og látið paraskeve verða strangt föstu, svo að við sýnum ekki að við haldum nokkurt hvíldardag með Gyðingum, sem Kristur sjálfur, Drottinn hvíldardagsins, segir fyrir spámenn sína að "sál hans hatri"; þann hvíldardag sem hann afnumi í líkama sínum, þó að hann samt sem áður hafði áður sjálfur boðið Móse að umskurður skyldi ekki framfylgt verða fram yfir áttunda daginn, sem dagur mjög oft fellur á hvíldardag, eins og við lesum ritað í Fjórðu evangelíunum. Um sköpun heimsins bls. 341-342

Þingið í Elvíra (306-307 e.Kr.) (21 óumdeildur kánón) "Ef einhver sem býr í borginni sækir ekki kirkjuþjónustur í þrjá sunnudaga, skuli sá vera rekinn út um stund til þess að gera áminninguna opinbera." Kánón 21.

Pétur frá Alexandríu (306, 285–311 e.Kr.) fjallar um fjórða daginn og að Jesús þjáðist fyrir okkur á sjötta deginum [föstudag]. Hann segir síðan: "En dag Drottins fögnum við sem gleðidag, því á honum reis hann aftur, og á þeim degi er okkur orðið til siðs að jafnvel ekki beygja hnéin." Kanóníska bréfið, Kanóni 15, bls. 278

Methodius (270-311/312 e.Kr.) (ófullkomið, nefnir áttunda daginn) "Sonur hans sjálfs til að opinbera spámönnum eigin framtíðarsýn í heiminum að holdi, í hverju gleði og þekking hins andlega áttunda dags mun verða boðuð, … áður en kirkjan var trúlofuð Orðinu, tók við hinu guðlega fræi og spáði um umskurð hins andlega áttunda dags."

Meðal villutrúarmanna og falskra bóka

Villutrúarmaðurinn Bardaisan/Bardesan (154–224–232 e.Kr.) segir að við [kristnir menn] hittumst á fyrsta degi vikunnar. Bókin um lög mismunandi landa bls. 733

Eftir Níkeu I (325 e.Kr.)

Hegemonius (4. öld) (að hluta til) fjallar um hvernig Kristur tók við af hvíldardeginum sem Drottinn hvíldardagsins. Umræðan við Manes k.42 bls.216

Lög heilagra postula (um 375/390 e.Kr.) "En haldið hvíldardaginn og hátíð Drottins dags; því að sá fyrrnefndi er minning sköpunarinnar, en hinn síðari minning upprisu." bók 7, kafli 2.23, bls. 469

Reglur hinna helgu postula (um 375/390 e.Kr.) "en safnist saman daglega, morguns og kvölds, syngjandi sálma og bænandi í húsi Drottins: á morgnana sextíu og annan sálm, en á kvöldin hundrað og fjörutíu, en einkum á hvíldardeginum. Og á degi upprisu Drottins vors, sem er Drottinsdagurinn, komið saman af meiri kostgæfni, sendið lof Guði sem skapaði alheiminn í gegnum Jesú, …" bók 2 kafli 8.59 bls. 423

Frávik frá þessu voru nefnd af Justin Martyr (ritaði um c. 138–165 e.Kr.) (Dialogue with Trypho, kafli 47), sem kallar sáttadags-höldum "veikari bræður", og Eusebius frá Kesaríu (324 e.Kr.) nefnir Ebionítísku villutrúarmennina sem héldu sáttadaginn.

S: Í Róm 14:5, var Páll að vísa hér til hvíldardagsins?

S: Þetta á við bæði um hvíldardaginn og gyðinglegar hátíðir. Kristnir menn hafa tvær skoðanir. Páll tilgreindi skýrt hvorki hátíð gamla testamentsins né hvíldardaginn. Páll notaði mjög almennu orðalagið "sérstakir dagar" til að taka til beggja.

Þvert á móti þessu telja ritstjórar kalvínistíska New Geneva Study Bible, bls. 1791, að Páll hafi einungis verið að vísa til gyðinglegrar hátíðardaga. Þar segir: "Ef hvíldardagurinn hefði verið til umræðu hefði verið eðlilegra að segja: 'Annars vegar telur maður hvíldardaginn meiri en aðra daga, hins vegar telur hann alla daga jafna.'"

Það skiptir engu máli að bæta takmörkunum við orðalag Rómverjabréfsins 14:5, því annars staðar (Kólossubréfið2:16 ) segir Páll sérstaklega að við eigum ekki að dæma aðra "um hátíð eða nýtt tungl eða hvíldardaga". Þannig tók Páll til málanna trúmenn sem höfðu mismunandi skoðanir og bannaði að dæma aðra bæði um hátíðir og hvíldardaga.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 14:5, hvað finnst þér um Eric Liddell, aðalpersónu kvikmyndarinnar Chariots of Fire, sem neitaði að keppa í Ólympíuleikunum í sinni bestu grein vegna þess að keppnin var á sunnudegi?

S: Eric hafði persónulega sannfæringu um að hann þægi Guði með því að virða sunnudaginn sem helgan og vinna ekki á sunnudögum. Að keppa í hlaupi myndi teljast vinna. Hins vegar segir Biblían aldrei að ekki megi vinna á sunnudögum. Í Gamla testamentinu áttu Ísraelsmenn ekki að vinna á laugardögum, ekki sunnudögum.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 14:5, þegar Páll hafði fullkomið tækifæri til að úrskurða um hvíldardaginn, af hverju neitaði hann að gera það?

S: Vegna þess að það sem Páll var að reyna að koma á framfæri var mikilvægara en okkar skoðun á hvíldardeginum. Þó að Páll hafi í raun gefið hliðrænt svar um mat (Rómverjabréfið14:14 ,17,20), þá snýst meginatriði þessa kafla ekki um mat né hvíldardaginn, heldur um eftirfarandi:

1. Hlýðin kristnir menn munu vera ósammála um óveruleg mál, og það er í lagi. Við skulum ekki líta niður á þá sem hafa aðra skoðun. (Rómverjabréfið 14:1-4,10-13)

2. Leyfðu ekki því sem þú telur gott að vera talað niður til sem illt. (Rómverjabréfið 14:16-17)

3. Vertu ekki öðrum hneykslan. Þó að þú vitir að það sé í lagi, getur það samt verið synd fyrir veikari bræður, sem gera það ekki af trú. (Rómverjabréfið 14:13-15,20-21,23)

Sjá einnig umfjöllunina um 1 Korintubréf 8:9-13 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 14:15, hvernig getur bara "að borða" eyðilagt trú bróður?

S: Maturinn veldur ekki líkamlegu tjóni á samtrúarmanni, en Páll er að tala um hvernig athöfninn að borða getur eyðilagt trú samkristins. Ef kristinn maður telur það rangt að borða eitthvað, og annar kristinn maður freistar hins fyrsta til að brjóta gegn samvisku sinni, þá getur það skaðað trú hins fyrsta.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 14:16, hvernig eigum við að forðast að það sem er gott sé talið illt?

S: Stundum gætirðu ekki viljað gera ákveðna hluti á tilteknum tíma til að forðast að móðga. Til dæmis gætirðu ekki viljað borða svínakjöt fyrir framan suma gyðinga eða múslima því það gæti móðgað þá. Þú gætir ekki viljað leggja Biblíu á gólfið fyrir framan kristna frá Mið-Austurlöndum, því þeir myndu telja það vera óvirðingu við Biblíuna. En það myndi virðast hræsni að gera það ekki þegar þeir eru viðstaddir, og svo komi í ljós að þú gerir það þegar þeir eru fjarverandi. Þetta væri svipað og hræsni Péturs í Galatíum 2:11-18.

Besti máti til að takast á við þetta er að sameina viljann til að móðga engan við Rómverjabréfið 14:16. Segðu þeim að þessar athafnir séu í lagi og að þú framkvæmir þær, en að þú gerir það ekki í þeirra nærveru, sem þjónn, til þess að móðga þá ekki. Varðandi minni háttar kenningarmál gætirðu hugsanlega talið að núverandi tími og staður séu ekki hagstæðir til að ræða málið. Segðu þeim stuttlega að þú trúir að tiltekin kenning sé sönn og gott að trúa henni, en þú þarft ekki að fara í rökræðu um það þá og þar.

Sp: Í Rómverjabréfinu 14:19, hvaða leiðir eru til að við getum virkt unnið að því að efla frið og samlyndi í kirkjunni?

A: Fyrst skaltu líta þér um og sjá hvar þörf er á betri samlyndi. Stundum er um einn einstakling að ræða sem flestum öðrum gengur illa að eiga samskipti við. Á öðrum tímum eru það tvær fylkingar sem treysta ekki hvor annarri eða líkar ekki saman. Stundum snýst málið um sterkari og veikari bræður. Páll beinir aðallega til sterkari bræðranna og biður þá að sýna þeim veikari tillitssemi.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 14:20-21 kenndi maður sem er svona hálfgerður C5-trúaður (þeir vilja stundum ekki kalla sig kristna) að kristnir menn, jafnvel í Ameríku, ættu ekki að borða svínakjöt, því það móðgar suma múslima, þótt þeir borði skelfisk og kamel, sem er á móti matarvenjum Gyðinga í Gamla testamentinu. Þegar fólk borðar nautakjöt móðgar það suma hindúa. Jainar kenna að maður eigi ekki að borða eftir sólsetur. Pýþagoreumarnir kenndu að fólk ætti ekki að borða baunir. Hvað myndir þú segja um þessi atriði?

A: Ef þú fylgdir öllum siðum allra trúarbragða, yrði lífið erfiðara; sérstaklega ef siðir eins trúarbragðs stangast á við siði annars trúarbragðs. Fjórir punktar til að hafa í huga í svari.

1) Sem kristnir höfum við frelsi til að borða hvaða kjöt (eða baunir) sem er, hvenær sem er.

2) Við ættum ekki að láta það framhjá okkur fara þegar fólk segir að það sé rangt að borða ákveðna matvæli eða á ákveðnum tímum.

3) Hins vegar, til að virða samvisku annars manns, myndum við ekki vilja gera það sem hann telur móðgandi í nærveru hans.

4) Hins vegar, ef spurt er, eigum við ekki að ljúga og segja þeim að við borðum.

S: Í Rómverjabréfinu 15:1-3, hvernig myndi kristinn maður sem vill gleðja Guð og sjálfan sig, án þess að hugsa mikið um aðra, vera frábrugðinn þeim sem lifir til að gleðja Guð fyrst og svo aðra?

S: Fyrsta gerðin myndi ekki einu sinni hafa áhuga á svari við fyrri spurningu. Stundum geta kristnir haft "einstaklingshyggju", þar sem þeir eru bara í samvistum við Guð og hafa ekki áhyggjur af öðrum. Kristinn maður getur gefið sér lausan tauminn í því sem hann veit að er í lagi fyrir hann, án þess að gera sér grein fyrir eða hafa áhyggjur af því að það gæti orsakað öðrum hneykslun. Kristinn maður í fyrsta flokknum myndi hafa áhyggjur af því hvort hann sé að vaxa, hvort hann sé að fá næringu og sé undir sinni, hvort kirkjan væri að hjálpa honum og hvort hann sé að verða líkara Kristi. Allt þetta er gott. En kristinn maður í öðrum flokknum myndi hafa enn meiri áhyggjur af því hvort aðrir í kringum hann séu að vaxa, hvort aðrir séu að fá næringu og séu undir sinni, hvernig hann gæti hjálpað kirkjunni og hvort aðrir séu að verða líkara Kristi.

Spurning: Í Róm 15:2, ættum við að reyna að gleðja aðra, eða gleðja Guð og ekki vera manngleðjendur eins og segir í Efesusbréfinu 6:6; Kólossubréfinu 3:22; Fyrsta Þessaloníkubréfinu 2:4; og Galatabréfinu 1:10?

S: Við eigum fyrst og fremst að þóknast Guði. Viðleitni til að gleðja Guð (ekki bara að fara í gegnum hreyfingar hlýðni) kemur fram í Hebr. 11:6; 13:21; 1. Þess. 2:4; 1. Jóh. 3:12; Efes. 5:10; 6:6; Kól. 3:20; 3:22 og Pred. 7:26.

Ekki gleðja aðra fyrst: Að gleðja aðra ætti ekki að vera æðsta markmið okkar; að gleðja Guð ætti að vera það. Jesús sagði sérstaklega að elska næsta þinn eins og sjálfan þig væri annað boðorðið, ekki það fyrsta, í Markúsarguðspjallinu 12:28-31; Matteusi 22:37-40; Lúkasi 10:27-28.

Guð skipar okkur að elska og gleðja aðra, í kjölfar hans. Við eigum að gleðja Guð fyrst, og við getum gleðjað hann með því að hlýða boðorðum hans, þar á meðal 1. Jóhannesarbréfi 5:2 og 2. Jóhannesarbréfi 5-6. Jesús sagði að annað stærsta boðorðið væri að elska aðra eins og við elskum okkur sjálf. Vissulega felur það í sér að gleðja þá (með einni undantekningu sem nefnd er í næsta atriði). Svo ef við viljum gleðja Guð munum við elska aðra og gleðja þá.

Gleðjið aðra til góðs þeirra: Rómverjabréfið 15:2 bætir við "til góðs þeirra". Þegar eitthvað gæti gleðjað einhvern en er syndugt eða á annan hátt skaðlegt, skaltu ekki gera það. Reyndar, stundum, vegna þess að við elskum einhvern, getum við og munum gera hluti sem kunna að gleðja hann ekki. Auðvitað gengur það þvert á stefnu um að gleðja aðra hvað sem það kostar, en það samrýmist því að elska aðra og gleðja Guð.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 15:2, hvaða góðar leiðir eru til að við getum verið ánægðari fyrir aðra?

S: Það eru nokkur atriði sem þarf að gera, en einnig nokkur sem þarf að hætta að gera.

Gerðu ekki hluti sem láta fólk líða niðurlægð. Það þýðir ekki bara að niðurlægja ekki aðra; það þýðir líka að reyna að forðast að gera hluti sem, þótt ekki sé ætlunin að niðurlægja aðra, hafa þá aukaverkun að láta þá líða niðurlægð.

Lítðu ekki niður á aðra né gefðu í skyn að þú gerir það. Sýndu að þú virðir þá, metur þá og heiðrar þá. Meðhöndlaðu aðra sem mikilvægari en sjálfan þig, eins og segir í Filippíbréfinu 2:3.

Vertu þjónn, fyrst Guðs, en síðan annarra.

Sýndu samkennd með hinum einstaklingnum og reyndu að skilja hvernig lífið lítur út í gegnum augu hans. Kannski geturðu ekki alveg skilið það, allt eftir því hvað hann hefur gengið í gegnum, en þú getur samt reynt.

Njótaðu þess að vera í félagsskap við hinn einstaklinginn, eins og Páll nefnir í Rómverjabréfinu 15:24,32? Ef svo er, þá sýndu að þér líki að vera í félagsskap við hann.

Hlýðið: Guð hefur gefið okkur skýra skipun um að elska börn Guðs í 1. Jóhannesarbréfi 5:2 og 2. Jóhannesarbréfi 5-6.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 15:4 gefur ritningin okkur sannleikann, en hvernig hefur hún einnig gefið okkur þolinmæði, huggun og von?

A: Þegar sannleikur Guðs býr í okkur og umbreytir lífi okkar, eigum við að verða þolinmóðari, fá meiri huggun og meiri von eftir því sem við vöxum í þekkingu Guðs.

S: Í Rómverjabréfinu 15:7, hvað þýðir það að taka við öðrum trúaðmönnum eins og Kristur hefur tekið við okkur?

S: Við vorum ekki (og erum enn ekki) syndlaus fullkomin. Við trúðum sennilega ekki (og trúum enn ekki) 100% rétt á hverri einustu kenningu. Og samt tók Jesús, sem lifði syndlaust líf og þekkir öll leyndardóma og alla þekkingu, okkur sem sitt fólk. Hversu miklu fremur ættum við að taka við öðrum trúaðmönnum, sem Kristur hefur tekið á móti, þrátt fyrir galla þeirra. Ímyndaðu þér að hugsa: "Ég veit að Guð fyrirgefur okkur, en ég veit ekki um aðra trúaða, því viðmið þeirra eru hærri en Guðs." Við ættum að sýna öðrum þolinmæði og vera þakklát fyrir þá þolinmæði sem Guð hefur sýnt okkur.

Sp.: Í Róm 15:14, hvernig getum við hvetjað aðra trúaða til að þeir séu líklegri til að hlusta og þiggja?

A: Í fyrsta lagi er það ábyrgð þess sem fær áminninguna hvort hann taki við leiðréttingu og áminningu sem hann ætti að taka við. Ef einhver veitir þér áminningu á óviðeigandi hátt, en áminningin er réttmæt, ættir þú samt að taka hana til þín. Engu að síður, sem sá sem veitir áminninguna, eru nokkur atriði sem við getum gert til að auðvelda þeim að taka við henni.

Áskilta þá ekki eins og sá sem er æðri áskiltar þann sem er lægri, heldur snúðu þér til þeirra sem jafningja í trúnni. Gakktu úr skugga um að þú leggir áherslu á hvað var rangt, hversu alvarlegt það er og hve brýnt er að breyta því nú þegar. Leggðu áherslu á að þú hatir þá ekki heldur elskir þá enn, jafnvel þótt þeir hafi gert þetta, en þú hatir það sem þeir gerðu.

Ein aðferð sem getur virkað í sumum tilvikum er "spámaðurinn Natan"-aðferðin. Spyrðu þá hvaða besta leiðin sé, eða hvernig þeir myndu bregðast við aðstæðum sem líkjast þeirra. Þú gætir spurt hvað þeir myndu segja við einhvern til að fá hann til að hlusta og breytast. Segðu svo að þú eigir vin í slíkri stöðu: þá sjálfa. Og með öðrum orðum segirðu þeim það sama til baka. Þú getur lesið hvernig Natan gerði svipaða hluti við Davíð í 2 Samúel 12:1-15.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 15:18, hvenær ættir þú ekki að segja frá þeim miklu hlutum sem Guð hefur unnið í gegnum þig?

S: Almennt séð er gott að segja frá því sem Guð hefur gert. Hins vegar ættir þú ekki að gera það undir þeim kringumstæðum eða á þann hátt að það virðist vera mont eða dragi athygli að þér sjálfum. Þú ættir að gæta þín á því að gera það ekki einu sinni óvart á þann hátt að sýni að þú sért áhrifaríkari/nytsamlegri/blessaðri þjónn Guðs en einhver annar.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 15:20, hvað átti Páll við með því að byggja ekki ofan á grundvöll annars manns, og hvers vegna var gott að forðast það?

S: Annars vegar ættum við að vinna með öðrum trúaðmönnum, styðja hvorn annan og viðurkenna að verkið sé Drottins en ekki okkar. En það sem Páll átti hér við er að við eigum ekki að starfa keppnislega með öðrum trúaðmönnum, né reyna að fá fólk sem aðallega hlustar á annan góðan trúaðmann til að hlusta á okkur í staðinn. Páll ræðir jafnvægið í þessu í 1. Korintubréfi 3:4-7. Trúaðir spila mismunandi tóna þegar sumir spila í samhljómi, en við eigum öll að spila sömu tónlistina.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 15:23, eftir að Guð hefur leitt þig til ákveðins staðar eða aðstæðna, hvernig veist þú að tíminn hafi komið þegar þú "hefur ekki lengur stað í þessum héruðum"?

S: Akurinn er fullþroska til uppskeru. Það eru mörg góð svæði til að fara til til að gera lærisveina og boða orðið, en af öllum þessum góðu stöðum, hvar er sá besti sem Guð vill að þú sért á, og hvenær breytist það?

Ef þú sérð ekki uppskeru strax, þá biððu Guð. Kannski er kominn tími til að halda áfram til annars staðar. Eða kannski vill Guð að þú þolgæðir lengur þar, sáir fræi orðsins, og uppskeran mun koma hér síðar.

Kannski sérðu góða uppskeru og nóg af uppskerumönnum. Það gæti verið að, eins og Páll, sé kominn tími til að halda áfram til staða þar sem enginn er, nú þegar aðrir geta tekið við þessari þjónustu.

Stundum þarf að bíða eftir aðstæðum til að geta gert eitthvað. Kannski var ein ástæða þess að Páll lýsti hér áætlunum sínum um að fara til Spánar sú að hann vonaðist eftir fjárhagslegri aðstoð frá rómversku kirkjunni til að geta farið.

Guð gæti sáð í hjarta þínu löngun til að prédika orð Guðs á ákveðnum stað núna.

Að lokum gæti verið að nýkristnir séu að vaxa, og það að þú sért til staðar, með allri þinni reynslu, hindri þá í að stíga fram og taka á sig ábyrgð og öðlast þá reynslu sem þeir þurfa til að þroskast í þeim hlutverkum sem þeir þurfa að vaxa inn í.

Að lokum eru engar fastar og óumbreytanlegar reglur, og þú þarft að biðja um leiðsögn Guðs.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 15:24,28, fór Páll nokkurn tíma til Spánar?

S: Páll skrifaði Rómverjabréfið á leiðinni til Jerúsalem (Rómverjabréfið15:25 ), svo ef hann fór þangað, varð það að vera eftir að Rómverjabréfið var skrifað. Hér er sönnunin fyrir því að hann gerði það.

a) Páll ætlaði að fara þangað í Rómverjabréfinu15:24 ,28.

b) Eusebíus benti á að Páll hefði farið í kirkjusögu sinni 2:22:2-3.

c) 1. Klemensbréfið (96–98 e.Kr.) 5 (ANF bindi 1, bls. 6; einnig ANF bindi 9, bls. 230–231) segir um Pál: "Þegar hann hafði náð mörkum vestrins gaf hann vitnisburð sinn fyrir valdhafa og svona gekk hann úr heiminum." Það væri undarlegt að "vesturjaðar" væru Róm, þar sem Klemens var að skrifa frá Róm.

d) Páll gerði það samkvæmt 1. Klemensbréfi k.5 bls.6, Muratoríuskanann k.2 línur 34-39 bls.603 og fölsuðum Verkunum Péturs (4. öld?) k.1-3. Ég myndi ekki leggja mikla trú á Verkunum Péturs, en ég myndi hafa meiri trú á hinum tveimur heimildunum.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 15:29, hvað er "fylling blessunar fagnaðarerindis Krists"?

S: Þetta getur vísað bæði til lífs Páls og orða hans. Hann kemur til þeirra með líf sitt af heilum hug, fyllt blessunum Krists. Með orðum sínum ætlar hann að prédika og kenna alla fagnaðarerindið, ekki aðeins hluta af því.

S: Í Róm 15:30-32, hverjar eru fjórar bænabeiðnir Páls og hvers vegna eru þær mikilvægar?

S: Hljóma þessar beiðnir eins og þínar bænabeiðnir? Páll biður sér sérstaklega um bænir

1) Að verða leystur frá vantrúuðum í Júdeu. Þessu var ekki svarað með "já".

2) Að þjónusta hans við heilögu í Jerúsalem verði vel þegin. Páll biður um að hann geti mætt þörfum þeirra, eins og hann segir í Rómverjabréfinu 1:10-11.

3) Að Páll kæmi til þeirra með gleði að vilja Guðs. Þetta er meira en aðeins að Páll deili réttum orðum. Þetta felur í sér að allur maður Páls sé íláti fagnaðarerindisins.

4) Að Páll og þeir megi hressast saman. Augljóslega var Páli mikilvægt að hafa trúaða með endurnærða anda. Páll biður um að friðarguðinn sé með þeim í Rómverjabréfinu 15:33.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 15:30-32, af hverju heldur þú að Páll hafi ekki beðið um fleiri hluti, eins og persónulega öryggi eða þægindi?

S: Fyrstu kristnir menn báðu ekki um líkamlega öryggi og þægindi í Postulasögunni 4:25-31, og skjálftinn sem fylgdi benti til þess að Guð væri mjög ánægður með bæn þeirra.

Augljóslega taldi Páll að líkamleg öryggi hans og þægindi væru ekki eins mikilvæg og þessi atriði. Páll vissi að Guð myndi annast hann og að hann myndi ekki deyja fyrr en Guð leyfði það. Páll einbeitti sér ekki að því; hann einbeitti sér að því að prédika fagnaðarerindið af hugrekki.

Páll bað hins vegar um að verða frelsaður frá vantrúuðum í Rómverjabréfinu 15:31.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 15:32, hvernig getum við orðið betri í að "kæla" aðra?

Svar: Vertu þjónn. Fyrst skaltu rannsaka hjarta þitt. Hugsaðu um að hluti ástæðunnar fyrir því að Guð heldur þér á þessari jörð sé að þú sért kristinn vatnsdrengur eða vatnsstúlka, sem veitir smá hressingu hinum mikilvægu heilögum sem vinna verk hans. Í Filippíbréfinu 2:3 stendur að þið skulið telja aðra mikilvægari en sjálfa ykkur. Settu ykkur í spor annarra; settu sjálfan þig í skó þeirra, svo að segja.

En vertu varkár/varkárleg/varkárlegur að "hvatningin" þín sé ekki í raun dulin form af niðurrifi. Til dæmis, þegar þú segir við einhvern: "þú stendur þig svo vel, þegar hver sem er myndi sjá margt sem hann gæti réttilega kvartað yfir", hefurðu þá í raun hvatt viðkomandi eða niðurlægður?

Hvettu þá til að halda áfram, vera staðfastir og hvílast í Drottni. Ekki bara "kvarta fyrir þeirra hönd" og kalla það hvatningu.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 15:33 hvernig getur Drottinn verið Guð friðar, þar sem í Útgangabréfinu 15:3 segir að Guð sé stríðsgóður?

S: Biblían segir aldrei að Guð sé eingöngu friðarsmiður, né að Guð sé friður. Í staðinn nefnir Biblían að Guð hafi reiði sem og að hann sé friðarguð. Á svipaðan hátt og stríðsmaður getur krafist og verndað frið annarra, getur Guð krafist friðar.

S: Í Róm 16, bendir þessi langa listi af fólki í borg sem Páll hafði ekki heimsótt til þess að þetta bréf hafi í raun ekki verið skrifað til Rómverja (Asimov's Guide to the Bible bls. 1097) eða að Róm 16 hafi í raun ekki verið hluti af Rómverjabréfinu (Asimov's Guide to the Bible bls. 1093)?

S: Nei. Af þeim yfir 28 manns sem Páll nefndi var einn frá Asíu, þrír voru ættingjar Páls og sumir voru samstarfsmenn sem Páll þekkti frá Korntú og öðrum stöðum. Að auki segir ekkert að Páll hafi hitt hvern og einn þeirra persónulega; sumir kunna að hafa verið starfsmenn sem Páll hafði heyrt um frá öðrum og vildi hrósa. Í Evangelical Commentary on the Bible, bls. 955, og The Expositor's Bible Commentary, bindi 10, bls. 162, bætir við að það hafi ekki verið óalgengt að fólk ferðaðist mikið í viðskiptalífinu í Rómaveldi.

S: Í Rómverjabréfinu 16:1-2, hvað er áhugavert við Föbe?

A: Annað hvort sendi Páll hana sem sendiboða sinn, eða hún var Páli kunn fyrir að ferðast fyrir þjónustuna.

Við vitum það hins vegar ekki hér, hvort Páll sendi hana beint til Rómar eða, sem líklegra er, lét hana einfaldlega bera bréfið þar sem hún var engu að síður á leið til Rómar. Gríska orðið fyrir þjónn hér, diakonon, er sama orðið og notað er um djákna í Filippíbréfinu 1:1; og 1. Tímóteusarbréfinu 3:8,10,12. Það er einnig notað í Rómverjabréfinu 15:8 og 1. Korintubréfinu 3:5.

Nafn Píóbíu kemur frá grísku orði sem þýðir "birting" og er gælunafn guðsins Apolló. Það var heiðið nafn, en það var í lagi að halda heiðu nafni sem kristinn maður.

S: Í Rómverjabréfinu 16:5, hvers vegna hittust kristnir í húsi sínu?

S: Allar kirkjur hittust í húsum á þessum tíma. Þær fóru í katakombur og leynileg húsnæði þegar ofsóknir hófust. Kirkjuhús komu ekki fram fyrr en seint á öðrum öld. Aquila og Priscilla, sem báðir voru tjaldgerðarmenn, gátu greinilega haft efni á húsi sem var nógu stórt fyrir hóp trúaðra til að hittast í Róm. Þegar þau bjuggu í Korntó í Grikklandi höfðu þau einnig kirkju í húsinu sínu.

S: Í Róm 16:7, voru Androníkus og Junía postular, þar sem þeir voru áberandi meðal postulanna?

A: Nei. Þetta þýðir að Androníkus og Junía voru sérstaklega tekin eftir af postulum. Auk þess eru þau aldrei nefnd í kirkjufræðum fram til ársins 325 e.Kr. Það er óvissa um kyn Juníu. Hins vegar segir í Evangelical Commentary on the Bible, bls. 956, að sönnunargögnin bendi til þess að Junía hafi verið kona; ef Junía væri karlmannsnafn, væri þetta eina dæmið í allri grískri bókmenntasögu.

Spurning: Í Rómverjabréfinu 16:10, af hverju var heilsað "heimilum"?

S: Hér merkir gríska orðið "tilheyra", svo þetta vísaði sennilega ekki fyrst og fremst til konu og barna. Ríkt heimili hefði marga þræla, og hér var verið að vísa til þeirra.

Sp.: Í Róm 16:9,12, hvað er áhugavert við nöfnin Tryphena, Tryphosa og Urbanus?

A: Þessi kvennanöfn merkja "fínt" og "lúxus", sem ekki lýsa sérstaklega vel vinnandi konum. Þær gætu hafa verið aðalskonur frekar en úr lægri stétt eða þrælar. En Páll segir, óháð nöfnum þeirra, að þær hafi verið vinnusamar konur. Á sama hátt er Urbanus karlmannsnafn sem þýðir "fínlegur" eða "glæsilegur", og það hlýtur að hafa verið ánægjulegt að láta þjónusta af starfsmanni sem nafnið hans merkti "glæsilegur". Á hinn bóginn voru Hermas, Hermes og Ampliatus algeng þrælanöfn. Í kirkjunni eru "æðri" auðugir menn, fátækari menn og jafnvel þrælar allir að vinna saman í einingu sem jafningjar, einn í Drottni.

S: Í Rómverjabréfinu 16:13, er þessi Rúfus sami Rúfus og í Markúsarguðspjallinu 15:21, sem var sonur Símonar frá Sýrene sem bar kross Jesú?

S: Það gæti verið, en ekki endilega. Rufus, sem þýðir "rauður", var algengt nafn.

Sp.: Í Róm 16:25 og 1 Pét 1:10-12, hvernig var Jesús Kristur haldinn leyndur þangað til hann kom, þar sem svo margar spádómar í Gamla testamentinu vísa til Messíasar?

S: Rétt eins og einstaklingur getur nefnt leyndarmál sem dulargátta án þess að útskýra það, nefnir Gamla testamentið oft dulargátu spádómsins um komandi Messías án þess að útskýra holdgerð Jesú.

Q: Í Róm 16:17-18, af hverju varar Páll fólk svo oft við fölskum eða guðlausum kennurum?

S: Það gæti verið samspil af því sem hann sá hjá fólki, því sem hann tók eftir í viðkvæmni þeirra og spádómi í Postulasögunni 20:29-31. Páll spáði einnig fyrir um þetta í 1. Tímóteusi 4:1-3 og 2. Tímóteusi 4:3-4. Orðið fyrir "hindrun" hér, skandala, merkir ekki stórar hindranir heldur frekar gildrur eða snörur. Fólkið sem blekkist er akakon á grísku, sem þýðir ógrunað eða saklaust. Orðið "saklaust" um hið illa er skylt orð, akeraios á grísku, sem getur þýtt óveikt eða óblandað.

Hins vegar hefur lögmæt áhyggjuefni Páls um kirkjuna til að verja hana gegn fölskum kennurum ekki minnkað með tímanum. Þó sumir hafi niðurlægð trúaða sem gæta hjörðinnar sem "villutrúarveiðimenn", er mikilvægt að verja hjörðina fyrir andlegum úlfum.

Sp.: Í Rómverjabréfinu 16:17-18, hvernig þjóna sundrandi menn eigin "mag" eða girndum?

S: Fólk er oft sundrandi í eigin þágu, þó ekki endilega af snjöllum eða greindum hvötum.

Það getur snúist um þá sjálfa: Þeir geta verið sundrandi eða óþægilegir vegna þess að það gefur þeim tilfinningu fyrir eigin mikilvægi og nærðist stolt þeirra. Þeir geta fundið að þeir séu að leggja sitt af mörkum, með því að vera varðhundar, eða með því að leyfa ekki einhverjum að komast upp með eitthvað. Á undarlegum hátt geta þeir verið erfiðir, og svo finnst þeim þeir vera að leggja stórt framlag af hógværð þegar þeir loks gefast upp og leyfa því.

Það getur snúist um peninga: Þeir gætu fengið fleiri viðskipti eða tækifæri ef þeir draga einhvern annan niður. Eða þeir halda að yfirmaðurinn þeirra verði ánægðari með þá ef þeir rugla einhvern í kollinn til að reyna að gera hann illa útleiddan.

Það getur snúist um hinn aðilann: Þeir eru sundrandi til að reyna að niðurlægja einhvern annan, jafnvel þó það dragi þá sjálfa örlítið niður í augum annarra. Sumir stóðu gegn Páli af þeirri ástæðu í Filippíbréfinu 1:15-16.

Það getur snúist um eitthvað: Ef þeir eru ósammála og ganga ekki með einhverju, gæti það valdið þeim fjárhagslegu tapi.

Það getur snúist um áhorfendur þeirra: Þeir telja að það geri þá betri í augum annarra, og stundum gerir það það. Þeir geta haldið að það geri þá virðast harðir, snjallir eða góðir stjórnendur eða leiðtogar. Til að draga saman telja þeir sig geta aukið virðingu sína í augum annarra og sýnt fram á að þeir séu afl sem beri að taka tillit til.

S: Í Rómverjabréfinu 16:23 kveður Páll Erastus, borgarsjóðinn í borginni sem hann var að skrifa frá (Kórínþu). Þetta gæti verið sami Erastus og í 2. Tímóteusarbréfi 4:20.

S: Í Rómverjabréfinu 16:23 kveður Páll Erastus, borgarsjóðritara þeirrar borgar sem hann var að skrifa frá (Kórínþu). Þetta gæti verið sami Erastus og í 2. Tímóteusarbréfi 4:20 og Postulasögunni 19:22.

Árið 1929, við fornleifarannsóknir í Korntú, fannst á endurnýttu hellulagi eftirfarandi áletrun: "Erastus, umsjónarmaður opinberra bygginga, lagði þetta hellulag á eigin kostnað."

Spurning: Í Rómverjabréfinu, hvenær var Rómverjabréfið skrifað?

S: Líklega á veturna 56/57 e.Kr.

Q: Hvernig vitum við að Rómverjabréfið var í raun skrifað af Páli?

S: Á nokkra vegu:

Bókin um Rómverjabréfið segir það sjálf, og frumkirkjan efast aldrei um það.

Muratoríuskaninn (170–210 e.Kr.) kafli 3 (ANF bindi 5) bls. 603 nefnir að Páll hafi skrifað sjö kirkjum í bréfum sínum: Korintubréf (2 bréf), Efesusbréf, Filippíbréf, Kólossubréf, Galatabréf, Þessaloníkubréf (2 bréf), Rómverjabréf. Páll skrifaði Filemon, Títus og tvö bréf til Tímóteusar.

Írenæus frá Lióni (182–188 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 1:1–4 sem skrifað af Páli til Rómverja. Írenæus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 16.3, bls. 441. Einnig Rómverjabréfið 8:36 sem af Páli í bréfi sínu til Rómverja í Írenæus, Á móti villutrú, bók 2, kafli 22.2, bls. 390.

Írenæus frá Lióni (182–188 e.Kr.) "því þegar Páll lýsir mannlegri veikleika, segir hann: 'Því ég veit að í holdi mínu býr ekkert gott,' sem sýnir að 'gott' björgunar okkar kemur ekki frá okkur, heldur frá Guði. Og aftur: 'Óheppinn maður sem ég er, hver mun frelsa mig frá þessu dauðans líkama?' [Rómverjabréfið 7:24] Þá kynnir hann Frelsarann, [og segir: ] 'Náðin Jesú Krists, Drottins vors.' Irenaeus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 20.3, bls. 450

Tertullían (207/208 e.Kr.) nefnir Pál sem höfund Galatabréfs, Korintubréfa, Filippíbréfs, Þessaloníkubréfa, Efesusbréfs og Rómverjabréfs í Fimm bókum gegn Marcion, bók 4, kafli 5, bls. 350.

Tertullían (198–220 e.Kr.) "En hvernig með Pál, … Eins og einnig í bréfi hans til Rómverja: 'Og ekki nóg með það, heldur montumst við einnig af þjáningum, fullvissir um að þjáningin þjálfar þolinmæði, þolinmæðin reynslu, og reynslan von; en vonin skammar ekki.' [Rómverjabréfið 5:3-5a] Og aftur: 'Og ef börn, þá erfingjar, sannarlega erfingjar Guðs og samarfingjar með Kristi, ef svo er að við þjáumst með Honum, til þess að við verðum einnig dýrkaðir saman. Því ég tel að þjáningar þessa tíma séu ekki þess virði að bera saman við dýrðina sem mun opinberast í oss.' Og þess vegna segir hann síðar: "Hver mun skilja oss frá kærleika Guðs? Mun þjáning, eða angist, eða hungur, eða nakinn, eða hættu, eða sverð? (Eins og ritað er: 'Fyrir þína sakir erum við drepnir allan daginn; við erum taldir sem kindur til slátrunar.') En sannarlega, í öllu þessu erum við meiri en sigurvegarar, í krafti hans sem elskaði oss. Því við erum sannfærðir um að hvorki dauði né líf, hvorki kraftur né hæð, né dýpt, né neitt annað skapverk, geti aðskilið okkur frá kærleika Guðs sem er í Kristi Jesú, Drottni vorum." [Rómverjabréfið 8:17-39] Scorpiace k.13 bls.646

Hippolytus (222–235/6 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 1:17 sem frá Páli í Ritgerð um Krist og Antíkrist, kafli 64, bls. 218. Sjá einnig Á móti villutrú Einhvers Noetusar, kafli 4, bls. 225.

Origen (225–253/254 e.Kr.) "En Páll, sem sannleikans ástkarl, segir um ákveðna vitra menn meðal Grikkja, þegar fullyrðingar þeirra eru réttar, að 'þótt þeir þekktu Guð, tóku þeir honum ekki sem Guði til dýrðar, né sýndu þakklæti.' Og hann ber vitni um að þeir þekktu Guð, og segir einnig að þetta hafi ekki hent þá án guðlegrar leyfis, með þessum orðum: 'Því að Guð sýndi það þeim;' sem, að mínu mati, vísar dult til þeirra sem stíga frá skynrænum hlutum upp í skilningshluti, þegar hann bætir við: 'Því að hið ósýnilega í Guði, frá sköpun heimsins, er skýrt sýnilegt, þar sem það er skilið með því sem búið er til, jafnvel eilífan mátt hans og guðdóm; svo að þeir eiga enga afsökun: því að þegar þeir þekktu Guð, tóku þeir honum ekki sem Guði til dýrðar, né sýndu þakklæti.'" [Rómverjabréfið 1:19-21a] Origenus gegn Celsusi, bók 3, kafli 47, bls. 483

Novatían (250-257 e.Kr.) nefnir Rómverjabréfið 1.20 sem postula Páls. Ritgerð um þrenninguna k.3 bls.614

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) nefnir "Bréf Páls til Rómverja" í Ritgerðum Kýpríanusar – Vitnisburðir k.45 bls.546.

Á sjöunda kirkjuþinginu í Kartagó (258 e.Kr.) vitnar Paulus frá Obba (að hluta) í hálfa tvo vers, Rómverjabréfið 3:3b-4a, sem frá postula, á bls. 570

Adamantius (um 300 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 7:12 sem orð Páls. Samtal um hina sönnu trú, annar hluti, kafli 20, bls. 105. Sjá einnig þar, fyrsti hluti, kafli 21, bls. 64

Victorinus frá Petau (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) nefnir Gamla og Nýja testamentið í skýringu sinni á Opinberunarbók hins blessaða Jóhannesar, bls. 345. Hann taldi upp bréf Páls sem Rómverjabréfið, Korintubréfin, Galatabréfið, Efesusbréf, Þessaloníkubréf, Filippíbréf, Kólossíbréf, Tímóteusbréf og vitnar í 1. Tímóteusarbréf 3:15 í kafla 16, bls. 345. Hann heldur áfram og vitnar í 1. Korintubréf 15:53 á bls. 346.

Methodius (270–311/312 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 8:19–21 sem "Páll ber skýrt vitni". Ræða um upprisu, hluti 1, kafli 8, bls. 365

Spurning: Í Rómverjabréfinu, hvernig vitum við að ritningin í dag sé áreiðanleg varðveisla þess sem upphaflega var skrifað?

S: Á hástigi, fyrir árið 325 e.Kr., vitna handritin og fyrstu kristnu rithöfundarnir í 84,5% af Bréfi til Rómverja. Það eru allar vers nema 65,6 af 433 versum. Sjá https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx fyrir frekari upplýsingar. Þegar þetta er sundurgreint koma fram þrjár samverkandi svör.

1. Guð lofaði að varðveita orð sitt í Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1. Pétur 1:24-25; og Matteusi 24:35.

2. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni. Rithöfundar fyrstu kirkjunnar fram að kirkjuþinginu í Níkeíu I (325 e.Kr.) vísuðu til Rómverjabréfsins um 497 sinnum, ekki meðtaldar óbeinar tilvísanir. Þessir 21 rithöfundar vísuðu til 57% af Rómverjabréfinu, þar sem brot úr versum eru talin sem brot. Það er 246,0 af 433 versum alls. Sjá https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx fyrir allar upplýsingar.

Hér eru fyrir-níkeísku rithöfundarnir sem vísa til versanna í Rómverjabréfinu, og á eftir þeim koma rithöfundarnir sem komu fram síðar.

Klemens frá Róm (96-98 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 1:32ff (9 af 23 orðum) í 1. Klemensbréfi kafli 34, bindi 1, bls. 14; bindi 9, bls. 239

Pólýkarp (um 150 e.Kr.) Rómverjabréfið 14:10b,12 1 ½ tilvitnun í Bréf Pólýkarps til Filippíumanna kafli 6 bls. 34

(Í verkinu The Ante-Nicene Fathers, bindi 1, bls. 591, eru fjórar tilvísanir í verk Justin Martyr í viðauka, en að mínu mati eru þær ekki nægilega skýrar til að teljast tilvísanir.)

Theófilus frá Antíokkíu (ritaði 168–181/188 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 2:7 og 2:8,9 í Theophilus til Autolycus, bók 1, kafli 14, bls. 93. Hann vitnar í hluta af Rómverjabréfinu 13:7,8 í Theophilus til Autolycus, bók 3, kafli 14, bls. 115. Þetta eru einu staðirnir þar sem hann vísar til Rómverjabréfsins.

Kristnir menn frá Vínarborg og Lúgdúnum (177 e.Kr.) ANF bindi 8, bls. 778, tilgreina 15 af 17 orðum úr Rómverjabréfinu 8:18

Írenæus frá Lióni (182–188 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 1:1–4 sem skrifað af Páli til Rómverja. Írenæus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 16.3, bls. 441. Hann vísar einnig til Rómverjabréfsins8:36 , sem hann telur Pál hafa skrifað í bréfi sínu til Rómverja, í Írenæus, Á móti villutrú, bók 2, kafli 22.2, bls. 390

Passion of the Scillitan Martyrs (180–202 e.Kr.) bls. 285 (að hluta, Páll) "Hvað er í brjósti þínu? Speratus sagði: Bækur og bréf Páls, réttláts manns."

Muratoríuskaninn (170–210 e.Kr.) ANF bd. 5, bls. 603 nefnir að Páll hafi skrifað sjö söfnuðum í bréfum sínum: Korintubréf (2 bréf), Efesusbréf, Filippíbréf, Kólossubréf, Galatabréf, Þessalóníkubréf (2 bréf), Rómverjabréf. Páll skrifaði Filemon, Títus og tvö bréf til Tímóteusar.

Klemens frá Alexandríu (193-217/220 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 16:19 eftir postula í bréfinu til Rómverja. The Instructor, bók 1, kafli 5, bls. 214

Tertullían (198–220 e.Kr.) segir: "Postuli minnir Rómverja á" og vitnar í Rómverjabréfið 13:1 í Scorpiace, kafli 14, bls. 647.

Hippolytus (222–235/6 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 1:17 sem eftir Pál í Traktati um Krist og Antíkrist, kafli 64, bls. 218.

Commodianus (um 240 e.Kr.) (að hluta til) talar um Sálómón og Pál postula. Kennslur Commodianusar k.31 bls.209

Theódótus, líklega montanisti (um 240 e.Kr.), vitnar í fjórðung af Rómverjabréfinu 8:15, sem er einnig fjórðungur af Galatabréfinu 4:6, í bréfi sínu k.19 bls.45

Orígenes (225–253/254 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 9:16 sem "í Páli" [bæði latneska og gríska útgáfan] Orígenes gegn Celsusi, bók 3, kafli 1, bls. 307

Novatian (257 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins 1:20 sem til komandi frá postula Páli. Ritgerð um þrenninguna k.3 bls.614

Ritgerð gegn Novatian (254-256 e.Kr.) k.12 bls. 661 vitnar í Rómverjabréfið 14:4 sem frá postula. Hún vitnar í hluta af Rómverjabréfinu 2:11 í k.16 bls. 662.

Cyprianus (um 246–258 e.Kr.) vitnar í "bréf Páls til Rómverja" í Traktati 12, þriðja bók, kafli 17, meðal annarra staða.

Moyses et al. til Cyprianusar (250–251 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 8:35 sem frá postulanum. Bréf Cyprianusar, bréf 25, kafli 4, bls. 303

Á sjöunda kirkjuþinginu í Kartagó (258 e.Kr.) á bls. 570 vitnar Páll frá Obba í helming tveggja versanna, Rómverjabréfinu 3:3 (heill tilvitnun); 3:4a (11 af 26 orðum tilvitnuð), sem frá postulanum.

Dionysius frá Alexandríu (um 246–265 e.Kr.) vísar til þriðjungs af Rómverjabréfinu 14:23 sem frá postula. Bréf til biskups Basilides, kanóni 4, bls. 96.

Adamantius (um 300 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins 2:16. Hann vitnar einnig í Rómverjabréfið 6:13 sem frá postula og í Rómverjabréfið 7:12 sem frá Páli.

Victorinus, biskup í Petau í Austurríki (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) Nefnir Gamla og Nýja Testamentið í skýringu sinni á Opinberun hins blessaða Jóhannesar, bls. 345. Hann taldi upp bréf Páls sem Rómverjabréfið, 1. Korintubréf, Galatabréf, Efesusbréfið, 1. og 2. Þessaloníkubréf, Filippíbréfið, Kólossubréfið og bréf til Tímóteusar, og vitnar í 1. Tímóteusarbréf 3:15 í kafla 16, bls. 345. Hann heldur áfram og vitnar í 1. Korintubréf 15:53 á bls. 346.

Pétur af Alexandríu (306,285–311) Rómverjabréfið 10:8–10. Kanóníska bréfið, kanóni 5, bls. 271. Hann vitnar í helming af Rómverjabréfinu 2:11 í Kanóníska bréfinu, kanóni 7, bls. 272.

Methodius (270–311/312 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 8:19–21 sem "Páll ber skýrt vitni". Ræða um upprisu, hluti 1, kafli 8, bls. 365

Aþanasius frá Alexandríu (um 318 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 1:26ff. (13/22 orð tilvitnuð); 1:27a (24/35 orð tilvitnuð) "eins og Páll sagði, hinn heilagi þjónn Krists" Í gegn heiðingjunum k.26 bls.17

Laktantíus (um 303–um 325 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins 1:22 í Guðlegum stofnunum, bók 2, kafli 3, bls. 44. Hann vísar til Rómverjabréfsins 1:21–23 í Guðlegum stofnunum, bók 4, kafli 1, bls. 101

Alexander frá Alexandríu (313–326 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 8:32 sem heilags Páls. Bréf um aríska villutrú, bréf 1, kafli 8, bls. 294

Eusebíus frá Kesareu (318-339/340)

Frá Níke til Efesus (325 e.Kr.–431 e.Kr.)

Aphrahat/Aphraates (337-345 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins sem ritningar. Völduð sönnunargögn

Hegemonius (4. öld), sem vitnar í Archelaus (262–278 e.Kr.), vitnar í Rómverjabréfið 5:14 sem ritningu í deilum við Manes. Deila við Manes k.29 bls.202

Philo frá Karpasíu (4. öld) vísar til Rómverjabréfsins 10:15

Serapion (eftir 362 e.Kr.)

Svar Maríusar til aríska Candidusar (359–362 e.Kr.)

Victorinus frá Róm (eftir 363 e.Kr.)

Aþanasius frá Alexandríu (367 e.Kr.) telur upp bækur Nýja testamentisins í hátíðabréfi 39, bls. 552

Hilari frá Poitiers (355–367/368 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 1:2–4 sem eftir Pál. Um þrenninguna, bók 7, kafli 25, bls. 129

Hilari frá Poitiers (355–367/368 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 6:10–11: "aftur til Rómverja skrifar hann [hinum blessaða postula]" Um þrenninguna, bók 9, kafli 13, bls. 159

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 e.Kr. eða 5. öld) nefnir bréf Páls til Rómverja sem hluta af Nýja testamentinu. Það vitnar í allt Rómverjabréfið 1:1.

Cheltenham-kanóni (=Mommsen-skrá) (um 360–370 e.Kr.)

Títus frá Bóstrá (fyrir 378 e.Kr.)

Efraím Sýrlendingur (350–378 e.Kr.)

Basilíus frá Kappadókíu (357–378/379 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 11:36 sem eftir Pál. Um anda, kafli 5, bls. 5

Þing kirkjunnar í Laodicea (í Frýgíu) (343–381 e.Kr.) kánónísk regla 60, bls. 159, telur upp bækur Gamla og Nýja testamentisins. Kánónísk regla 59, bls. 158, segir að einungis kánónískar bækur Gamla og Nýja testamentisins megi lestrar í kirkju.

Ambrosíaster (eftir 384 e.Kr.)

Kýril frá Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.) nefnir Rómverjabréfið 8:14 sem skrifað af Páli til Rómverja, fyrirlestur 14.29, bls. 102.

Apollinaris frá Laodicea (um 390 e.Kr.)

Ambrosius frá Mílanó (370–390 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 1:24–25 sem "Páll, sem er fylltur Guðs anda." Um kristna trú, bók 1, kafli 16, vers 101, bls. 218.

Ambrosius frá Mílanó (370-390 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 8:32 sem ritningu. Um kristna trú, bók 1, kafli 17, 109, bls. 219.

Grigoríus frá Nazianz (330-391 e.Kr.)

Pacianus frá Barcelona (342–379/392 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 2:4–5 sem frá postula Páli. Um iðrunarmenn, kafli 11.2, bls. 84

Gregory frá Elvíra (eftir 392 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins 7:22 og annarra kafla

Amphilochius (-394/397 e.Kr.) í Iambi ad Seleucum

Gregoríus frá Nyssa (um 356–397 e.Kr.) segir að Rómverjabréfið 1:1 sé eftir Pál í Ritinu gegn Eúnomíusi, bók 2, kafli 4, bls. 105, og að Rómverjabréfið sé í Ritinu gegn Eúnomíusi, bók 2, kafli 9, bls. 117.

Didymus blindi (398 e.Kr.)

Diodore (398 e.Kr.)

Skiptingarsinninn Lúsífer frá Kagliari á Sardiníu (361–um 399 e.Kr.)

Sýrlenska stigabókin (Liber Graduum) (350–400 e.Kr.)

Sýrlenski katalógur heilagrar Katrínar (um 400 e.Kr.)

Macarius/Symeon (4./5. öld)

Asterius frá Emesa (um 400 e.Kr.)

Macarius/Symeon (4. og 5. öld)

Maximinus af Torino (4. og 5. öld)

Epiphanius frá Salamis (360–403 e.Kr.)

Páfi Ínnósent I í Róm (um 405 e.Kr.)

Rufinus (374–406 e.Kr.)

Gaudentius (eftir 406 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins8:35 og annarra versna

Chromatius (d. 407 e.Kr.)

Jóhannes Gullmunnur (392–407 e.Kr.) skráði 32 prédikanir um Rómverjabréfið.

Severianus (eftir 408 e.Kr.)

Niceta frá Remesianus (361–um 415 e.Kr.)

Rufinus (374–406 e.Kr.), sem þýddi Orígenes (225–253/254 e.Kr.), vitnar í Rómverjabréfið 1:1–4 í Bréfi Páls til Rómverja. de Principiis, bók 2, kafli 4.2, bls. 276

Orosius/Hosius frá Braga (414-418 e.Kr.)

Þing kirkjunnar í Kartagó (393-419 e.Kr.)

Jerómus (374-420 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið 7:6 sem "segir postuli". Bréf Jerómusar, bréf 69, kafli 7, bls. 146

Ágústínus frá Hippo (388–430 e.Kr.) nefnir postula sem skrifaði Rómverjabréfið í Borg Guðs, bók 20, kafli 1, bls. 421

Hálf-pelaíski Jóhann Cassían (419–430 e.Kr.) vitnar í Rómverjabréfið14:10 ,11 sem "postuli … skrifandi til Rómverja" í Sjö bókum Jóhanns Cassíans, bók 3, kafli 7, bls. 566

Nilus (um 430 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins 7:12.

Marcus frá Eremita (eftir 430 e.Kr.)

Fórnaráðið í Efesus (júní–september 431 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins.

Viðvörun um villutrúarmenn og falskar bækur

Marcion (um 160 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins sem verks Páls, samkvæmt Adamantius og Tertullian.

Tatían (um 172 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins 1:20 í Ávarpi Tatíans til Grikkja, kafli 4, bls. 66.

Villutrúarmaðurinn Manes (262–278 e.Kr.) viðurkennir sem ritningu Archelaus sem vitnar í Rómverjabréfið 5:14. Deila við Manes, kafli 29, bls. 202

Maníkeíska villitrúarmaðurinn Faustinus frá Milevis/Milevum (eftir 383 e.Kr.)

Villutrúarmaðurinn Priscillianus (um 385 e.Kr.) vísar til Rómverjabréfsins 8:11

Hin donatíska villitrúarmaðurinn Tyconius (eftir 390 e.Kr.)

Öfgakenndi aríusinn Eunomius frá Kyzikos (um 360–383/394 e.Kr.)

Villutrúarmaðurinn Pelagius (416–418 e.Kr.)

Pelaíska villitrúarmaðurinn Þeódór frá Mopsuestia (392–423/429 e.Kr.)

Pelaگیus-villutrúarmaðurinn Júlíanus frá Eclanum (um 454 e.Kr.)

Við höfum enn allt þetta í dag.

3. Elstu handritin sem við eigum af Rómverjabréfinu sýna að smávægilegar breytingar eru á milli handrita, en engar guðfræðilega marktækar villur. Söfnuðu 7 handritin af Rómverjabréfinu fram að kirkjuþinginu í Níkeí I (325 e.Kr.) tilvitna 63,5% af Rómverjabréfinu. Það eru 275 tilvitnuð vers af 433 versum alls. Sjá https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx fyrir allar upplýsingar.

p27 Rómverjabréfið 8:12-22,24-27;8:33 -9:3; 9:5-9 (3. öld) Bókin The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts sýnir mynd af hluta af blaðsíðu p27 á bls. 109.

3. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins.

p40 Róm 1:24-27; 1:31-2:3; 3:21-4:8; (2 af 19 stöfum í 6:2; 7 af 62 stöfum í 6:3) 6:4-5; (7 af 56 stöfum í 6:15); 6:16; 9:17,27 (3. öld) alexandríski textinn.

3. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins nefnir ekki vers 6:2–3, 15

p46 Chester Beatty II 100–150 e.Kr. Rómverjabréfið 5:17–6:3; 6:5–14; 8:15–25,27–35; 8:37–9:32; 10:1–11:22; 11:24–33; 11:35–15:9; 15:11-16:27 og aðrir kaflar bréfa Páls og Hebreabréfsins. (233 vers úr Rómverjabréfinu) Í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts er ljósmynd af hluta p46 á bls. 192. Þar segir einnig á bls. 197–198 að gæði handritsins og stichimetrískir merkir sýni að faglegur rithöfundur hafi skrifað það.

Fyrri hluta 3. aldar – 1936 – Frederic G. Kenyon samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

2. öld, 200 e.Kr. - 1935 - Ulrich Wilcken samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

200 e.Kr. - 1968 - The Text of the New Testament.

81–96 e.Kr. – 1988 – Young Kyu Kim samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

Um 200 e.Kr. - 1975 - Aland o.fl., þriðja útgáfa.

Um 200 e.Kr. - 1998 - Aland o.fl., fjórða endurskoðaða útgáfa.

Snemma til miðja 2. öld - 1999 - The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts. Þetta byggist að hluta til á því að handleturnum er mjög líkt Papyrus Oxyrhynchus 8 (seint á 1. öld eða snemma á 2. öld) og Papyrus Oxyrhynchus 2337 (seint á 1. öld).

Safn Green (byrjun þriðju aldar) Rómverjabréfið 9:18-21 hluti af 10. kafla

p113 (= Papyrus Oxyrhynchus 4498) Rómverjabréfið2:12 –13,20 (3. öld)

Uncial 0220 (um 300 e.Kr.) Rómverjabréfið4:23 –5:3; 5:8–13 (um 300 e.Kr.) Í bókinni The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts, bls. 646, segir að handritið sé í samræmi við Vaticanus alls staðar nema í Rómverjabréfinu 5:1. Þar stendur einnig að þótt Rómverjabréfið 5:8–13 sé til staðar, sé það of skemmt til að hægt sé að endurbyggja það.

Eftir Níkeafundinn I (325 e.Kr.)

Vaticanus [B] 325-350 e.Kr.

Sinaiticus [Si] 340-350 e.Kr.

p10 (=Papyrus Oxyrhynchus 209) Rómverjabréfið 1:1-7 (4. öld). Alexandríuskur texti

4. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

Gamla sýrlenska (um 400 e.Kr.)

Bohairískt koptneskt [Boh] 3./4. öld

Fayyumic-koptíska [Fay] 3./4. öld

Sahídískt koptískt [Sah] 3ja/4ta öld

Sýrlenska Peshitta (443-)

Ephraemi Rescriptus (444 e.Kr.)

Alexandrinus [A] um 450 e.Kr.

Gótneska [Goth] 493–555 e.Kr.

Ephraemi Rescriptus [C] 5. öld

Armenísk [Arm] frá 5. öld

Claromontanus [D] 5./6. öld

Etiópísk [Eth] frá um 500 e.Kr.

p26 Rómverjabréfið 1:1-16 um 600 e.Kr. Samræmist Sinaítikus og Alexandrinus

um 600 e.Kr. - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

bls. 61 Rómverjabréfið 16:23,25-27; 1. Korintubréfið 1:1-2, 4-6; 5:1-3, 5-6, 9-13; Filippíbréfið 3:5-9, 12-16, Kólossubréfið 1:3-7, 9-13, 1. Þessaloníkubréf 1:2-3; Títusarbréfið 3:1-5, 8-11, 14-15 Filemon 4-7. um 700 e.Kr.

um 700 e.Kr. - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

Um 700 e.Kr. - 1975 - Aland o.fl., þriðja útgáfa, og 1998 – Aland o.fl., fjórða endurskoðaða útgáfa

bls. 94 Rómverjabréfið 6:10-13,19-22 (5./6. öld)

bls. 31 Rómverjabréfið 12:3-8 7. öld. Samræmist Sinaítikus

7. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

Sjá www.BibleQuery.org/Romans Manuscripts.html fyrir frekari upplýsingar um elstu handrit Rómverjabréfsins.