< Pytanie biblijne dotyczące 1 Listu św. Jana

Pytanie: Jaki był główny powód napisania 1 Listu św. Jana (1 Jn 1)?

Odp.: Jan napisał ten list przeciwko tym, którzy próbowali sprowadzać ludzi na manowce: libertynskim protognostykom, którzy zaprzeczali, że Jezus przyszedł w ciele. Podobnie Tertulian, pisząc w latach 207/208 n.e., stwierdził w dziele „Przeciw Marcionowi” ( , tom 3, rozdz. 8, str. 327), że list ten był skierowany przeciwko antychrystom, takim jak marcionici. Jednak niektórzy współcześni badacze nie zgadzają się z tą interpretacją, dlatego poniżej przedstawiono cztery części obszernej analizy.

Wprost: Najprostszym rozwiązaniem byłoby zapytanie samego Jana. Oto, co powiedział on o powodach, dla których napisał swoją list.

a. Aby nasza radość była pełna. 1 List św. Jana 1:4. Jan porusza również kwestię bycia pełnym w miłości Bożej w 1 Liście św. Jana4:12 , 17, 18.

b. Abyśmy nie grzeszyli. 1 List św. Jana 2:1

c. Zarówno stare, jak i nowe przykazanie (kochajcie innych). 1 List Jana 2:7-8

d. Pisze do tych, którzy znają Boga, którym grzechy zostały odpuszczone i którzy zwyciężyli złego. 1 List Jana 2:12-14, oraz do tych, którzy znają prawdę. 1 List Jana 2:21

e. Jan pisze o tych, którzy próbują sprowadzić lud Boży na manowce. 1 List Jana 2:26

f. Pisze do wierzących, aby mogli wiedzieć, że mają życie wieczne. 1 List Jana 5:13. Według Biblii studyjnej NIV (str. 1908) w 1 Liście Jana słowo „wiedzieć” pojawia się 42 razy.

Zwróć uwagę, że powody podane przez Jana przechodzą od ogólnych do szczegółowych. Punkty a i c wyznaczają ogólny kontekst tego, co Jan zamierza powiedzieć. Punkt d nie jest tak bardzo powodem, dla którego Jan pisze, ale raczej przypomnieniem, dlaczego pisze do nich. Cokolwiek ktoś uzna za główny punkt 1 Listu Jana, powinno to odnosić się do tego, co sam Jan uznaje za główne punkty 1 Listu Jana, zwłaszcza do punktów b, e i f.

Ogólne: Spośród 104 wersetów poniżej przedstawiono zestawienie najważniejszych tematów, które obejmują 90% wersetów. Są to najwyraźniej główne kwestie, na które Jan kładł nacisk.

Porównanie: Wspólne aspekty 1, 2 i 3 Listu Jana

a. Strzeżcie się zwodzicieli, którzy zaprzeczają, że Jezus przyszedł w ciele. 1 List Jana 2:18-19,26; 4:1-3; 2 List Jana 7

b. Niech radość będzie pełna. 1 List Jana 1:4; 2 List Jana 4,12; 3 List Jana 3

c. Prawda 2 List Jana 1-4; 3 List Jana 1, 3, 4, 8, 12

Miłość: 2 List Jana 1, 3

d. Postępujcie w miłości i prawdzie.

e. Mam wiele do napisania, ale wolę porozmawiać osobiście, zamiast posługiwać się piórem i atramentem. 2 List Jana 12, 3 List Jana 13

Kontekst historyczny: Jan głosił przede wszystkim w Azji Mniejszej, a 1 List Jana został prawdopodobnie napisany między 70 a 110 r. n.e. Oto niektóre z ówczesnych herezji.

a. Łatwa łaska (List Judy 4, 8; Apokalipsa św. Jana 2:2, 6, 14–15, 20–23). Kwestię tę omawia Euzebiusz z Cezarei (3:28 –29;4:14 ) oraz Ireneusz (26)

b. Żydzi i judaizujący (Obj. 2:9; 3:9). Wspominają o nich Ireneusz (26) oraz Ignacy w Liście do Filadelfijczyków

c. Zaprzeczający, że Jezus przyszedł w ciele. Hipolit (222–235/6 n.e.) wspomina o doketystach, a Polikarp w rozdziale 7 (110–155 n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 4:3

d. Fałszywi apostołowie i nauczyciele oraz zaprzeczanie prawdziwym apostołom (Objawienie 2:2. Wspominają o nich Ireneusz i Euzebiusz z Cezarei)

Ci, którzy odeszli z Kościoła z powodu heretyckiego połączenia zaprzeczania przyjściu Jezusa w ciele, antynomizmu oraz odmiennego rozumienia autorytetu apostolskiego, stanowią trzy z pięciu punktów libertynskiego gnostycyzmu. (Pozostałe dwa punkty to fantazyjna mitologia półbogów oraz przekonanie, że Bóg Starego Testamentu był zły i różnił się od Boga Nowego Testamentu.) Wiele wiemy o herezji gnostycyzmu dzięki chrześcijańskim pismom Ireneusza, Hipolita, Euzebiusza i innych, a wszystko idealnie się zgadza, z wyjątkiem jednej rzeczy: gnostycyzm stał się rozpoznawalnym ruchem dopiero później. Istniały jednak elementy protognostyczne, takie jak herezje Szymona Magusa, libertynskiego protognostyka Cerinthusa i prawdopodobnie doketystów. Według Ireneusza, który usłyszał to od Polikarpa, ucznia Jana, sam Jan potępił Cerinthusa. Zostało to odnotowane w „Historii kościelnej” Euzebiusza 3:28; 4:14. Ireneusz w dziele „Przeciw herezjom”, księga 3, rozdz. 3.4, str. 416 (182–188 r. n.e.) również wspomina o Cerinthusie i incydencie w łaźni z udziałem Jana.

Wniosek: Analizy kontekstu dosłownego, absolutnego, porównawczego i historycznego mają wspólny element, jakim jest ostrzeżenie przed zwodzicielami, którzy zaprzeczają przyjściu Jezusa w ciele. Głównym celem 1 Listu Jana wydaje się być ostrzeganie trzody w prawdzie i miłości przed tymi, którzy

1. zaprzeczają przyjściu Jezusa w ciele

2. nie są posłuszni Bożym przykazaniom

3. nie okazują miłości braciom

Pytanie: Kim byli gnostycy w 1 J 1?

Odp.: Gnostycyzm był zbiorem herezji, które dążyły do połączenia fantazyjnej myśli greckiej z chrześcijaństwem. Gnostycy nie są konkretnie wymienieni w 1 Liście św. Jana. Wszyscy gnostycy wierzyli w fantazyjne istoty boskie i uważali, że Chrystus był tylko jedną z nich. Wierzyli, że Bóg Starego i Nowego Testamentu to dwie różne istoty, a Bóg Starego Testamentu był zły lub przynajmniej głupi i wprowadzał w błąd. Gnostycy akceptowali Ewangelie, ale odrzucali większość lub wszystkie pisma Pawła. Posiadali dodatkowe pisma święte, które różniły się między sobą. Wyróżniano dwa rodzaje gnostyków: libertynów i ascetów. Wszyscy gnostycy twierdzili, że ciało fizyczne nie ma znaczenia, liczy się jedynie ezoteryczna wiedza duchowa. Gnostycy-libertyni doszli do wniosku, że grzeszenie w ciele, jak tylko się chce, jest w porządku. Gnostycy-ascetycy doszli do wniosku, że należy żyć w celibacie, nigdy nie zawierać małżeństwa i surowo traktować swoje ciało.

Na marginesie, sekta gnostycka bazylidów czciła jako swoje najwyższe bóstwo „Abrasay”. Za magiczne uważano wymawianie zaklęcia „abrasadabra”, które później uległo zniekształceniu do postaci „abracadabra” – bezsensownego słowa używanego dziś przez magików. Tak wynika z serwisu www.worldwidewords.org.

Wydawałoby się bardzo rozsądne, że 1 List Jana jest skierowany do gnostyków, gdyby nie jedna rzecz: gnostycyzm w pełni rozwinął się dopiero 50–100 lat później. Jednak w tamtych czasach panował protognostycyzm, a Euzebiusz odnotowuje, że Jan zetknął się z protognostycyzmem u heretyka Cerynta. Dlatego wielu uważa, że 1 List Jana został napisany w dużej mierze w celu zwalczania protognostycyzmu. Więcej na ten temat można znaleźć w poprzednim pytaniu. Więcej informacji na temat herezji gnostycyzmu można znaleźć w omówieniu 2 Listu Jana 7.

Pytanie: Czy to prawda, że w 1 Liście św. Jana autor pisze wszystkie swoje natchnione dzieła z myślą o jednym heretyku, gnostyku Cerinthusie, jak twierdził pewien katolik?

Odp.: Jan wiedział o Cerinthusie, ale Cerinthus nie był gnostykiem, choć istniały pewne podobieństwa w ich wierzeniach. Oto kilka informacji na temat Cerinthusa, a następnie na temat gnostyków.

Cerinthus był wczesnym heretykiem, którego można by nazwać protognostykiem. Historyk Kościoła Euzebiusz relacjonuje, że Polikarp, uczeń apostoła Jana, powiedział o Janie następujące słowa: „Są też tacy, którzy słyszeli od niego, że Jan, uczeń Pana, udając się do łaźni w Efezie i widząc tam Cerinthusa, wybiegł z łaźni bez kąpieli, wołając: «Uciekajmy, aby nie zawaliła się nawet łaźnia, bo w środku jest wróg prawdy»”.

Pisarz kościelny Ireneusz (182–188 r. n.e.) napisał przeciwko Cerinthusowi. Oto, co Ireneusz powiedział w dziele „Przeciw herezjom”, tom 1, rozdz. 26, str. 351–352.

„Z kolei Cerinthus, człowiek wykształcony w mądrości Egipcjan, nauczał, że świat nie został stworzony przez boga pierwotnego, lecz przez pewną Moc daleką od niego i oddaloną od Księstwa, które panuje nad wszechświatem, oraz nieświadomą tego, który jest ponad wszystkim. Przedstawiał on Jezusa jako niepochodzącego z dziewicy, lecz jako syna Józefa i Marii zgodnie ze zwykłym porządkiem ludzkiego rodzenia się, choć mimo to był on bardziej sprawiedliwy, roztropny i mądry niż inni ludzie. Co więcej, po chrzcie Chrystus zstąpił na niego w postaci gołębia od Najwyższego Władcy, a wtedy ogłosił on nieznanego Ojca i dokonywał cudów. W końcu jednak Chrystus odszedł od Jezusa i wtedy Jezus cierpiał i zmartwychwstał, podczas gdy Chrystus pozostał nieczuły na cierpienie, ponieważ był istotą duchową”. [Kolejne sekcje dotyczą innych grup: ebionitów, a następnie Cerdona i Marciona.]

Cerinthus podzielał z niektórymi gnostykami przekonanie, że Stwórca świata był istotą odmienną od Najwyższego Boga, że Chrystus i Jezus byli różnymi osobami, a Chrystus zstąpił na Jezusa. Jednak innym heretykiem, o którym wspomina Ireneusz, jest Marcion, a gnostycy na ogół wywodzili się od Marciona, a nie od Cerinthusa.

Cerinthus, Marcion i gnostycy w ogóle prawdopodobnie doszli do niektórych swoich wniosków, ponieważ ich grecka kultura uczyła ich, że Bóg nie może odczuwać emocji ani podlegać [emocjonalnemu] wpływowi swojego stworzenia w jakikolwiek sposób. Platon nauczał, że istnieją dwa światy: świat niższy, który nazywamy rzeczywistością, oraz wyższy świat idei. Nie jest więc zaskakujące, że niektóre z tych heretyckich poglądów pojawiały się wielokrotnie, ponieważ wywodziły się one ze wspólnego źródła, jakim była filozofia grecka.

Gnostycy w rzeczywistości nie stanowili jednej grupy, lecz ponad 30 różnych ugrupowań. Wielu gnostyków wierzyło, że powinni prowadzić skromne, ascetyczne życie i nigdy nie zawierać małżeństwa, podczas gdy wielu innych uważało, że można żyć tak, jak się chce, ponieważ ciało i tak nie ma znaczenia. Gnostycyzm rozkwitł w pełni (jak chwast) dopiero długo po śmierci Jana, ale poglądy protognostyczne istniały już w czasach Jana.

Na marginesie dodam, że nigdzie nie czytałem, by Cerinthus lub gnostycy mieli jakieś konkretne poglądy na temat Wieczerzy Pańskiej, fizycznej struktury Kościoła, tego, że zbawienie pochodzi wyłącznie z wiary, sakramentów czy hierarchicznego charakteru Kościoła.

Twierdzenie, że wierzyli oni, iż grzechy są naprawdę wymazane, jest fałszywe, ponieważ nie wierzyli oni w istnienie grzechu w tym samym sensie, w jakim Biblia mówi o grzechu.

Błędem jest twierdzenie, że wszystko, co napisał Jan, było skierowane przeciwko Cerinthusowi, i to z co najmniej trzech powodów.

1. Chociaż Jan z pewnością miał na myśli heretyków w 1 Liście Jana, sprzeciwiał się wszystkim, którzy zaprzeczali, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, lub zaprzeczali, że wierzący powinni prowadzić święte życie. Jan w żadnym wypadku nie ograniczał się wyłącznie do Cerinthusa, lecz raczej stwierdził, że „...wielu fałszywych proroków wyszło na świat...” (1 List Jana 4:1)

2. Twierdzenie katolika, że wszystkie dzieła Jana były skierowane przeciwko jednemu heretykowi, a nawet wielu heretykom, sprowadza całe bogactwo pism Jana do jednej niewielkiej kwestii. Gdyby trzeba było sprowadzić wszystko, co napisał Jan, do jednej kwestii, to tą kwestią byłaby wiara w to, że Jezus jest Jednorodzonym Synem Bożym, a nie sprzeciw wobec Cerinthusa. Co więcej, choć prawdą jest, że 1 List Jana został napisany przede wszystkim w celu ochrony przed „wieloma fałszywymi prorokami”, to 3 List Jana kładł nacisk na inne kwestie, w tym na budzące podziały przywódcę kościelnego Diotrephesa.

3. Wygląda na to, że ta osoba wyznająca katolicyzm nie tylko nie jest w zgodzie z Biblią, ale także z papieżem i współczesnym Kościołem katolickim. Kościół katolicki wydał oświadczenie, w którym zasadniczo stwierdza, że nauczanie Lutra o usprawiedliwieniu „jest w porządku”. Nie oznacza to, że nawrócili się, ani nawet że zgadzają się z nauczaniem Lutra, ale raczej, że jest ono tolerowane. Wygląda na to, że próbuje on uczynić ze współczesnych konserwatywnych chrześcijan gnostyków, a przynajmniej zwolenników Cerinthusa.

Można być pewnym, że konserwatywni chrześcijanie nie wierzą,

że Stwórca i Najwyższy Bóg to dwie różne osoby,

Że Jezus i Chrystus to dwie różne osoby,

że powinniśmy prowadzić życie w sposób daleki od świętości,

Albo że powinniśmy fałszywie oskarżać jakąś grupę o starożytną herezję, przekręcając niektóre fakty i pomijając większość pozostałych.

Na koniec chciałbym dodać, że choć uważam, iż papież popełnia poważny błąd i dostrzegam wiele poważnych błędów w doktrynie katolickiej, to jednak spotkałem kilku katolików, których uważam za prawdziwych wierzących. Niekoniecznie „trzymali się kurczowo” wszystkich doktryn katolickich (w rzeczywistości niewielu katolików to robi), ale tam, gdzie dostrzegali różnicę między tym, czego naucza Biblia, a tym, czego naucza Kościół katolicki, kierowali się Biblią.

Czy wiesz, że w niebie nie ma protestantów? Nie ma tam też katolików ani prawosławnych. Są tam tylko ludzie zbawieni przez Jezusa, którzy mogli być protestantami, katolikami lub prawosławnymi, ale najważniejsze dla nich było podążanie za Jezusem.

Pytanie: Jaki cel ma fragment 1 J 1,1-4 w porównaniu z rozpoczęciem od wersetu 5?

Odp.: Fragment 1 J 1,1-4 służy trzem celom.

Zasadniczo życie duchowe Jana nie opiera się na doktrynie ani na „koncepcji Chrystusa”. Nie opiera się na Chrystusie, który byłby jakimś widmem. Opiera się na żywej istocie, która przybrała prawdziwe ciało i krew.

Z autorytetem Jan potwierdza swoje kwalifikacje jako naoczny świadek Chrystusa oraz tego, czego Jezus nauczał i co czynił od samego początku.

Co istotne, skoro Jan był z Chrystusem od samego początku, powinniście zainteresować się tym, co ma do powiedzenia na temat naśladowania Chrystusa.

Jan kładzie tu nacisk na społeczność z Bogiem, społeczność z innymi oraz na pełnię tej wspólnoty. W dalszej części księgi podkreśla, w jaki sposób mamy kochać Boga i innych.

Pytanie: Czy 1 List Jana 1 został napisany przede wszystkim z myślą o żydowskich chrześcijanach, jak nauczał hiperkalwinista John Gill?

Odp.: Nie. Gill nauczał, że głównym celem 1 Listu Jana było skierowanie go przede wszystkim do chrześcijan pochodzenia żydowskiego, aby podkreślić, że zbawienie jest przeznaczone dla całego świata. Interpretacja Gilla stanowi poparcie dla specyficznej interpretacji 1 Listu Jana 2:2. Nie znam jednak żadnego współczesnego autora, który przedstawiłby wystarczające podstawy dla tej opinii, a żaden z pisarzy przednicejskich nigdy nie rozumiał tej księgi w ten sposób.

P: Czy w 1 J 1,1-4 Jan mówi o swoim doświadczeniu jako chrześcijanina, czy też o swoim doświadczeniu jako ucznia i naocznego świadka Jezusa?

Odp.: Chociaż chrześcijanie rzeczywiście doświadczają Chrystusa w swoim życiu, Jan odnosi się do swoich doświadczeń jako naocznego świadka i ucznia Jezusa.

Z jednej strony wydaje się wielkim błogosławieństwem to, że widział Jezusa, gdy ten przebywał na ziemi. Z drugiej strony, w Ewangelii Jana20:29 Jezus powiedział, że bardziej błogosławieni są ci, którzy nie widzieli, a jednak uwierzyli.

Pytanie: W 1 J 1,3 Jan mówi, że nasza wspólnota między sobą jest podobna do naszej wspólnoty z Ojcem i Synem. Jakie są aspekty tej wspólnoty?

Odp.: Greckie słowo „koinonia” było używane poza Biblią w odniesieniu do partnerów biznesowych, współwłaścicieli nieruchomości lub udziałowców. Słowo to, lub jego pochodne, pojawia się w Nowym Testamencie ponad sześćdziesiąt razy. Odnosi się ono do wspólnej wiary (List do Filemona 6), wspólnego majątku (Dzieje Apostolskie 2:44; 4:32) oraz partnerstwa w głoszeniu Ewangelii (List do Filipian 1:5).

P: Co dokładnie Jan ma na myśli w 1 J 1,4, mówiąc o „dopełnieniu radości”? Podobne sformułowania pojawiają się w J 15,11; J 16,22-24; 17,13.

Odp.: Niektóre rękopisy mówią o „naszej radości”, a inne o „waszej radości”. Niezależnie od tego jednak „nasza radość” – obejmująca również czytelników listu – oznacza ostatecznie radość Ducha Świętego, gdy trwamy w Chrystusie. Jeśli trwasz w Chrystusie, będziesz mieć społeczność z Chrystusem i między sobą, a także będziesz wierzyć Bogu i być Mu posłuszny. Radość Ducha Świętego otrzymujemy już w momencie, gdy po raz pierwszy uwierzymy, ale w naszym chrześcijańskim życiu radość ta może mieć swoje wzloty i upadki. Naszą radość mogą nam odebrać takie rzeczy, jak błędne przekonania na temat Boga, nieposłuszeństwo wobec Niego oraz miłość do świata zamiast miłości do Boga.

Pytanie: Dlaczego w 1 J 1,5–7; J 1,4–5; 7–9; 3,19–21; 8,12; 9,5; 12,35–36; 46 oraz Ap 21,23 Jan tak bardzo podkreśla znaczenie światła? Dlaczego po prostu nie powiedział: „Hej, ludzie, trzymajcie się zasad”?

Odp.: Z jednej strony podkreśla on, że ci, którzy chodzą z Bogiem, nie będą dalej grzeszyć. Jest to zarówno ostrzeżenie dotyczące naszego własnego życia, jak i jeden ze sposobów odróżnienia fałszywych nauczycieli od prawdziwych. Fałszywi nauczyciele często twierdzą, że grzech jest w porządku. Z drugiej strony Jan używa metafory światła, aby podkreślić, że sprawiedliwość to nie tylko zasady, których przestrzegamy, ani coś, co robimy, ale coś, czym jesteśmy i co posiadamy. Dobrze jest postanowić, że nie popełnimy grzechu, nawet jeśli część nas mogłaby tego chcieć, ponieważ „tak mówią zasady”. Jednak o wiele lepiej jest dojść do punktu, w którym postanawiamy nie popełniać grzechu, ponieważ po prostu tego nie chcemy, wynikając z tego, kim jesteśmy.

Pytanie: Jak to możliwe, że w 1 J 1,5 nie ma ciemności u Boga?

Odp.: Nie ma ciemności, gdy patrzymy na światło; cień pojawia się tylko wtedy, gdy coś zasłania światło. Grzechy są jak cienie tam, gdzie światło jest zasłonięte. W Liście do Efezjan 5,8 jesteśmy wezwani, by być dziećmi światłości.

P: W 1 J 1,5 – w jakich okolicznościach należy „zgrzeszyć dla Boga”?

Odp.: Nigdy. Okazujemy naszą miłość do Boga poprzez posłuszeństwo wobec Niego. Albo Bóg chce, abyśmy coś zrobili, albo chce, abyśmy zrobili coś innego, albo nie chce, abyśmy w danej sytuacji robili cokolwiek.

P: Jaka jest różnica między chodzeniem zgodnie ze światłem a chodzeniem w świetle, o której mowa w 1 J 1,7?

Odp.: Jeśli postępujesz zgodnie ze światłem, postępujesz zgodnie z poznaniem prawdy i przestrzegasz otrzymanych przykazań. Jan wymaga jednak od nas czegoś więcej niż tylko postępowania zgodnie ze światłem. Mamy postępować w świetle, trwając w Jezusie, prowadząc nasze życie nie tylko w posłuszeństwie wobec Niego, ale także w codziennej relacji i pełnej miłości wspólnocie z Nim.

Pytanie: Skoro w 1 J 1,7 Chrystus oczyszcza nas z wszelkiego grzechu, dlaczego chrześcijanie wciąż grzeszą?

Odp.: Wciąż jesteśmy w trakcie procesu uświęcania. Ofiara odkupieńcza Chrystusa była konieczna nie tylko po to, by zapewnić przebaczenie grzechów, które popełniliśmy przed zbawieniem, ale także grzechów, które popełniamy po zbawieniu, jak pokazuje 1 List Jana 1:7.

P: Zwróć uwagę na czasownik „oczyszcza” w 1 J 1,7. Dlaczego krew Jezusa musi nas teraz oczyścić z grzechu? Jak to działa?

Odp.: Jezus na krzyżu zgładził prawną winę za nasze grzechy, ale Bóg chce, abyśmy teraz starali się coraz bardziej upodabniać się do Chrystusa. Nadal grzeszymy i ponosimy konsekwencje naszych grzechów, a Bóg pragnie, abyśmy w naszym życiu w coraz większym stopniu odzwierciedlali Chrystusa.

Pytanie: Skoro w 1 J 1,7 Jezus przebaczył wszystko na krzyżu, co sądzisz o nauczaniu, że po nawróceniu się do Chrystusa nie powinniśmy już wyznawać naszych grzechów ani prosić o przebaczenie?

O: Nie tego nauczał Jan. Mamy wyznawać nasze grzechy zgodnie z 1 Listem Jana 1:9; Listem Jakuba 5:16 oraz Psalmami 32:5 i 38:18. W Ewangelii Mateusza 6:12 konkretnie prosimy Boga o przebaczenie naszych grzechów. Komentarz „Bible Knowledge Commentary: New Testament” (str. 886) rozróżnia przebaczenie dla niewierzącego, który staje się chrześcijaninem, od „przebaczenia rodzinnego”, na przykład gdy syn prosi ojca o przebaczenie, wiedząc jednak, że jego pozycja jako syna jest bezpieczna.

Pytanie: Kto w 1 J 1,8 wprowadza w błąd? W jaki sposób ludzie oszukują samych siebie?

Odp.: W tym przypadku człowiek oszukuje samego siebie.

a) Ludzie mogą oszukiwać samych siebie co do prawdy; myśląc, że coś jest prawdą, choć tak nie jest, lub uważając coś za fałsz, choć jest to prawda. Ludzie mogą wierzyć, że pewne sprawy są niejasne i mętne, podczas gdy w rzeczywistości w Biblii są one krystalicznie jasne.

b) Ludzie nie strzegą swojego serca i w ten sposób dają się zwieść. Myślą, że ciągłe popełnianie grzechu, a nawet popełnienie go tylko raz, uczyni ich szczęśliwszymi. Uważają, że nie mogą żyć bez grzechu lub że nie są w stanie postępować właściwie.

c) Ludzie usprawiedliwiają swój grzech. Twierdzą, że nie mieli innego wyboru lub że musieli coś zrobić, aby zaspokoić swoje potrzeby.

Pytanie: Dlaczego w 1 J 1,10 napisano, że Jego słowo „nie jest w nas”, skoro twierdzimy, że nie zgrzeszyliśmy?

Odp.: Są tu dwie kwestie.

Nigdy nie zgrzeszyli: Gdyby ktoś twierdził, że nigdy nie zgrzeszył, nie uważałby, że potrzebuje Zbawiciela. Twierdziłby, że słowa Biblii, iż wszyscy zgrzeszyli i potrzebują Zbawiciela, który ich odkupi, są fałszywe. Przerażająca jest myśl, że mówiliby Bogu, iż nie potrzebują Jego miłosierdzia.

Już nie grzeszy: Jeśli ktoś twierdzi, że kiedyś grzeszył i potrzebował Zbawiciela w tamtym czasie, ale teraz już nie grzeszy, to oznacza, że twierdzi, iż nie potrzebuje już Bożego miłosierdzia – potrzebował go tylko w przeszłości. Prawdopodobnie ma bardzo wąskie pojęcie o grzechu. Pewnego razu chrześcijanin zapytał kaznodzieję propagującego „świętość”, czy jest bezgrzeszny i doskonały, a ten odpowiedział, że tak, teraz już jest. Chrześcijanin poprosił go wówczas o numer telefonu jego żony, a kaznodzieja zapytał, dlaczego. Chrześcijanin odpowiedział, że chce do niej zadzwonić i sprawdzić, czy ona również powie, że on już nigdy nie grzeszy. Kaznodzieja wycofał się wtedy ze swoich słów i wyjaśnił, że nie chodzi o to, iż już nie „popełnia błędów”, ale po prostu o to, że nie grzeszy. Nie postrzegał drobnych przewinień jako grzechów.

Pytanie: Czy w 1 J 2,2 Chrystus jest ofiarą przebłagalną za grzechy całego świata? Jeśli tak, to czy wszyscy zostaną zbawieni?

Odp.: Nie. Niektórzy mogą otrzymać łaskę Bożą na próżno (2 Kor 6,1). Przesłanie Ewangelii nie ma wartości dla niektórych ludzi, ponieważ nie łączy się z wiarą, jak pokazuje List do Hebrajczyków 4,2.

Pytanie: Czy w 1 J 2,2 wyrażenie „cały świat” odnosi się do wszystkich ludzi, czy do wszystkich rodzajów ludzi?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie nie są co do tego zgodni i istnieją dwa poglądy.

Większość kalwinistów musi interpretować to jako „dla wybranych z Izraela i z całego świata” oraz „obowiązujące w każdym miejscu na świecie”, zgodnie z Biblią studyjną z Genewy. W przeciwnym razie ich teologia upada. Jednak nawet zagorzali kalwiniści, tacy jak A.W. Pink, przyznaliby, że 1 List Jana 2:2 przynajmniej „pozornie” popiera koncepcję powszechnego odkupienia. Kalwiniści amyraldiańscy i zwolennicy teorii „4 i pół punktu”, którzy akceptują zarówno uniwersalne, jak i ograniczone aspekty odkupienia, wyznają następujący pogląd. Dla porównania, oto najwcześniejszy chrześcijanin, który pisał o 1 Liście Jana 2:2 i nauczał poglądu podobnego do tego.

Augustyn (ok. 400 r. n.e.) w swoim komentarzu do 1 Listu św. Jana zinterpretował 1 List św. Jana 2:2 jako odnoszący się do Kościoła na całym świecie. Augustyn z Hippony wierzył również, że ochrzczone niemowlęta, które zmarły, pójdą do nieba, a nieochrzczone niemowlęta pójdą do piekła, więc kalwiniści nie powinni zbyt pochopnie powoływać się tutaj na Augustyna w poszukiwaniu poparcia.

Pogląd wszystkich pozostałych: Grecki tekst oznacza dokładnie to, co mówi. Marcin Luter, odnosząc się do 1 Listu Jana 2:2, napisał: „Jest oczywistym faktem, że ty również jesteś częścią całego świata; tak więc twoje serce nie może się oszukiwać i myśleć, że Pan umarł za Piotra i Pawła, ale nie za mnie”.

Dla porównania, wśród chrześcijan, którzy wierzyli, że Chrystus dokonał odkupienia za cały świat, byli m.in.

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) w dziele „Instruktor”, księga 3, rozdz. 12, str. 295, cytuje 1 List Jana 2:2 i rozumie go dosłownie.

Orygenes (225–254 r. n.e.) wspomina ten werset oraz 1 List do Tymoteusza 4:10 jako odnoszące się nie tylko do niewolników, kobiet i dzieci, ale także do mądrych i prostych w dziele „Przeciw Celsusowi”, księga 3, rozdział 49, str. 484.

Atanazy (ok. 297–373 r. n.e.) w dziele „Wcielenie Słowa”, rozdz. 7.5, str. 40. „Gdyż Jego zadaniem było ponownie zarówno doprowadzić to, co ulegające zepsuciu, do nieprzemijalności, jak i zachować nienaruszone słuszne prawo Ojca do wszystkich. … oraz godne, by cierpieć w imieniu wszystkich i być wysłannikiem wszystkich u Ojca”. Zob. również „Przeciw poganom”, rozdz. 1.4, str. 6.

Grzegorz z Nazjanzu (ok. 330–391 r. n.e.) „O Teofanii, czyli o narodzinach Chrystusa”

Cyryl Jerozolimski (ok. 349–386 r. n.e.) Pierwszy wykład katechetyczny I

Jan Chryzostom (ok. 392–407 r. n.e.) liczne

Prosper z Akwitanii (ok. 420 r. n.e.) „Odpowiedzi Galom”, artykuł 8: wierzył, że Chrystus umarł zarówno za wybranych, jak i za potępionych, którzy usłyszeli Ewangelię. (Prosper akceptował również aspekty definitywne, jak pokazuje artykuł 9.)

Zob. również omówienie 1 Listu św. Jana 1.

Pytanie: Czy słowo w 1 J 2,2; 4,10 oznacza „ofiarę przebłagalną” czy „oczyszczenie z grzechu”?

Odp.: Greckie słowo hilasmos występuje wyłącznie w tych dwóch wersetach. Niektórzy uczeni (Westcott i Dodd) interpretują je jako oczyszczenie z grzechu, w tym sensie, że grzech już nie istnieje. W tłumaczeniu RSV pojawia się sformułowanie „zadośćuczynienie za grzech”.

Jednak rzeczownik hilasterion pojawia się w Liście do Rzymian 3:25, a czasownik hilaskomai – w Ewangelii Łukasza 18:13 i Liście do Hebrajczyków 2:17. W tych miejscach odnosi się on do ofiary przebłagalnej lub zadośćuczynienia za grzechy. Jak stwierdza „Komentarz ewangelicki do Biblii” na str. 1180: „Określenie »ofiara przebłagalna« oznacza ofiarę przebłagalną: Chrystus zaspokaja gniew Boży skierowany przeciwko grzechowi (4:10). Nie jest On po prostu »zadośćuczynieniem« (RSV) danym przez Boga w celu unieważnienia winy grzechu”. Dodatkowym argumentem na poparcie tej tezy jest fakt, że 1 List Jana 2:1 mówi, iż Jezus wstawia się za nami, co wskazuje tutaj raczej na kontekst prawny niż medyczny.

W „Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 314, stwierdza się, że nie ma zgody co do tego, które znaczenie jest podstawowe, ale wskazuje się, że w literaturze greckiej słowo to było używane w odniesieniu do ofiary składanej przez osobę winną w celu uspokojenia tego, kto został urażony. Rozszerzone tłumaczenie Wuesta uwzględnia oba aspekty, tłumacząc to jako „zadośćuczynienie ekspiacyjne” zarówno w 1 Liście Jana 2:2, jak i 4:10.

Pytanie: Czy 1 J 2,3-5 jest sprzeczne z doktryną zbawienia z łaski?

Odp.: Nie, wręcz to uzupełnia. Bez takich wersetów doktryna zbawienia z łaski miałaby pewne luki. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu św. Jakuba 2:17 oraz w trzech pytaniach dotyczących Listu do Efezjan 2:5-8.

P: W 1 J 2,7, gdzie niektóre tłumaczenia podają „Drodzy przyjaciele” (BSB ma „Umiłowani”), o jakich rodzajach przyjaciół tu mowa?

Odp.: W języku greckim istnieje specjalne słowo oznaczające miłość przyjacielską (phileo), ale nie jest to słowo użyte w tym miejscu. Słowo to brzmi agapetoi i oznacza odbiorców miłości agape.

Przyjaciele mogą być po prostu osobami, z którymi dobrze się bawisz, wykonując wspólne czynności. Kiedy ty lub oni przestajecie to robić, ta przyjaźń traci swój sens. Oczywiście służymy, oddajemy cześć Bogu i robimy inne wspólne rzeczy z innymi chrześcijanami, ale mam nadzieję, że twoja przyjaźń z innymi chrześcijanami to coś znacznie więcej niż tylko to.

Przyjaciółmi mogą być również osoby, do których żywisz sympatię lub z którymi po prostu lubisz przebywać. Możesz z nimi rozmawiać o różnych sprawach, a nawet spotykać się, nawet jeśli nie masz nic ważnego do omówienia. Po prostu cieszysz się wspólnym spędzaniem czasu.

Przyjaciółmi mogą być osoby, dla których poświęciłbyś niemal wszystko. Twoi przyjaciele mogą na ciebie liczyć, że zrobisz dla nich to, co najlepsze, gdy znajdą się w trudnej sytuacji. Ty też możesz na nich liczyć.

Sposób, w jaki Jan używa tego terminu, może obejmować wszystko z wyjątkiem niekoniecznie pierwszego przypadku, ponieważ prawdopodobnie nie znał osobiście wszystkich swoich czytelników.

Pytanie: Jak w 1 J 2,6 mamy postępować tak, jak postępował Jezus?

Odp.: Nie chodzi tu o noszenie sandałów, chodzenie po Galilei ani inne sprawy fizyczne. Ta metafora oznacza życie tak, jak żyłby Jezus, lub tak, jak Jezus chciałby, abyśmy żyli.

Pytanie: Czy w 1 J 2,7-8 Jan pisze o starym przykazaniu, czy o nowym przykazaniu?

Odp.: Jan w poetycki sposób mówi nam, że opisuje zarówno nowe, jak i stare aspekty tego, czym jest stare przykazanie.

P: Dlaczego w 1 J 2,12-14 Jan kładzie nacisk na ojców, młodych mężczyzn i małe dzieci?

O: Pismo Święte nie wyjaśnia, dlaczego Jan, z woli Bożej, wybrał ten poetycki sposób wyrażenia. Widzimy jednak, że dana osoba może pełnić różne role w Kościele, czasem jednocześnie. Oto moje zdanie.

Nowi wierzący (dzieci) powinni skupiać się na tym, że ich grzechy zostały przebaczone, że mają nowe życie i że pozostają w relacji z Bogiem.

Współpracownicy (młodzi mężczyźni) powinni skupiać się na pokonywaniu (wewnętrznie i zewnętrznie) złego, byciu silnymi w Panu oraz na tym, by Słowo Boże mieszkało w nich.

Przywódcy (ojcowie), pomimo wszystkich obowiązków związanych z pracą i kierowaniem, nie powinni tracić z oczu relacji z Bogiem, jaką mieli jako dzieci.

Pytanie: W jaki sposób większość grzechów, o których mowa w 1 J 2,16, mieści się w tych trzech kategoriach?

Odp.: Zauważ, że nie chodzi tu tylko o same grzechy, ale raczej o grzeszne motywacje, które prowadzą nas do grzechu.

Pragnienia ciała (sarx) odnoszą się do tego, co zaspokaja nasze cielesne apetyty, czy to seks, obżarstwo, pijaństwo, czy narkotyki.

Pragnienia oczu odnoszą się do tego, co kusi – czy to bogactwo, piękno, luksusowe domy, eleganckie samochody, czy też dobra materialne.

Pycha życia odnosi się do wrodzonego pragnienia wielu ludzi, by powiedzieć światu: „Jestem kimś dzięki własnym osiągnięciom” lub „Jestem lepszy od ciebie”. Paradoksalnie, ktoś, kto nie wyróżnia się w czymś, może czuć się gorszy, ponieważ uważa to za miarę swojej wartości. Wielu dorastających młodych ludzi ma tendencję do oceniania swojej wartości na podstawie wyglądu, wyników w nauce lub osiągnięć sportowych.

P: Co jest niezwykłego w słowie oznaczającym „pychę życia” w 1 J 2,16?

Odp.: W języku greckim jest to tylko jedno słowo – alazoneia – choć potrzeba aż trzech angielskich słów, by choćby zbliżyć się do jego prawdziwego, precyzyjnego znaczenia. W Biblii pojawia się ono tylko tutaj oraz w Liście św. Jakuba 4,16.

Być może dokładne znaczenie tego słowa plasuje się gdzieś pomiędzy kimś, na kogo nie da się patrzeć z powodu jego dumnej arogancji, a kimś, kogo obserwowanie jest komiczne z powodu jego głupiej niemądrości. – Nie chcesz być taki.

Oto, kim jest alazon według greckiego pisarza Teofrasta.

„Alazon to osoba, która stoi na molo i opowiada zupełnie obcym ludziom, ile pieniędzy ma na morzu, i rozprawia o swoich inwestycjach, jak duże są i jakie zyski oraz straty poniósł, a gdy snuje swoje opowieści, wysyła swojego chłopca do banku – mając na koncie zaledwie szylinga. Jeśli w podróży cieszy się towarzystwem, ma skłonność do opowiadania, jak służył u boku Aleksandra Wielkiego, jak się z nim dogadywał i ile wysadzanych klejnotami pucharów przywiózł do domu; a także do dyskutowania o azjatyckich rzemieślnikach, o tym, o ile są lepsi od wszystkich w Europie – choć sam nigdy nie opuścił Aten. Powie, że przyznano mu bezpłatne zezwolenie na eksport drewna, ale nie skorzystał z niego, aby uniknąć złośliwych plotek; oraz że podczas niedoboru zboża wydał ponad tysiąc pięćset funtów na prezenty dla potrzebujących obywateli. Będzie mieszkał w wynajętym domu i powie każdemu, kto nie zna faktów, że jest to rezydencja rodzinna, ale zamierza ją sprzedać, ponieważ jest zbyt mała na jego przyjęcia. („Charakterystyki” Teofrasta, cytowane w: Dodd, Listy Jana, str. 42)”. Fragment ten pochodzi z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 321–322.

Pytanie: Skąd w 1 J 2,18.22 bierze się mowa o wielu antychrystach?

Odp.: Istnieje tylko jeden Antychryst, ale przed nim pojawi się wielu mniejszych antychrystów. Zgodnie z Ewangelią Mateusza 24:4-5, 26; Ewangelią Marka 13:6, 14; Ewangelią Łukasza 21:8; Księgą Daniela 9:26-27; 11:36-37; 2 Tes 2,3-4 oraz Ap 13,1-10. Istnieje jednak wielu mniejszych antychrystów, jak pokazują 1 J 2,18.22 i 2 J 7. Być może istnieje związek między posiadaniem w sobie ducha antychrysta (1 J 4,3) a tym, co psychologowie określają jako kompleks mesjasza.

Następujące osoby albo same wysuwały poniższe twierdzenia, albo też inni wysuwali je w odniesieniu do nich.

Oto częściowa lista osób, które inni nazwali Antychrystem.

Więcej informacji znajdziesz w omówieniu 2 Listu Jana 7.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 Listem św. Jana 2:19, odejście fałszywych nauczycieli może być traumatyczne?

Odp.: Oczywiście ich fałszywe nauki mogły sprowadzić niektórych na manowce, ale kiedy zdecydowali się odejść lub zostali poproszeni o odejście, niektórzy mogli kwestionować mądrość ortodoksyjnych przywódców, którzy postanowili zmniejszyć ich liczbę, albo oskarżać ortodoksów o sianie podziałów. Komentarz biblijny „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 324–325, sugeruje, że odejście fałszywych nauczycieli było dobrowolne. Niezależnie od tego jednak mogło to być mylące dla nowych wierzących.

P: Dlaczego w 1 J 2,20 Jan wspomina tutaj o naszym namaszczeniu od Świętego?

Odp.: Istnieją cztery prawdopodobne powody.

a) Otrzymaliśmy zbawienie dzięki namaszczeniu Duchem Świętym, kiedy przyszliśmy do Chrystusa.

b) Nadal mamy zbawienie, ponieważ namaszczenie Duchem Świętym utrzymuje nas w Panu.

c) Nie jest to namaszczenie pozwalające nam żyć tak, jak nam się podoba, ale namaszczenie od „Świętego”.

d) Niektórzy gnostycy, tacy jak naassejczycy, chwalili się szczególnym namaszczeniem. „Tylko my spośród wszystkich ludzi jesteśmy chrześcijanami, którzy dopełniają tajemnicę trzeciej bramy i są tam namaszczeni niewysłowionym chrismem”. (Philosophumena, tom 9, str. 121–122) Cytat ten pochodzi z książki Dodda „Johannine Epistles” (str. 61) oraz z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 325. Mogło to mieć charakter proroczy, albo też protognostycy mogli postępować w ten sam sposób.

Pytanie: W 1 J 2,22 jest to sprzeczne z nauką proto-gnostyckiego heretyka Cerinthusa, który twierdził, że „Chrystus” zstąpił na Jezusa podczas Jego chrztu i opuścił Jezusa przed Jego śmiercią. W ten sposób Chrystus (jako Bóg) nie cierpiałby, a cierpiałby tylko Jezus. Które wersety w Biblii dowodzą, że jest to błędne?

Odp.: Oprócz 1 Listu św. Jana 2,22 istnieją inne wersety, które wyraźnie mówią, że albo „Chrystus”, albo „Chrystus Jezus” (a nie tylko „Jezus”) miał cierpieć i umrzeć.

Łukasz 24:26 „Czyż nie było konieczne, aby Chrystus to wszystko wycierpiał, a potem wszedł do swojej chwały?”

Łukasz 24:46: „Tak jest napisane: Chrystus będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie…”

Dzieje Apostolskie 3:18 „W ten sposób Bóg wypełnił to, co zapowiedział przez wszystkich proroków, mówiąc, że Jego Chrystus będzie cierpiał”.

Dzieje Apostolskie 17:3 „…wyjaśniając i dowodząc, że Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać. «Ten Jezus, o którym wam głoszę, jest Chrystusem» – oświadczył”.

Dzieje Apostolskie 26:22b-23 „Ja [Paweł] nie mówię niczego ponad to, co prorocy i Mojżesz zapowiedzieli, że się stanie: że Chrystus będzie cierpiał i jako pierwszy zmartwychwstanie, aby głosić światło naszemu ludowi i poganom”.

List do Rzymian 3:24-25 „…odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie. Bóg przedstawił Go jako ofiarę przebłagalną w Jego krwi przez wiarę…”

List do Rzymian 5:6 „Chrystus umarł za bezbożnych”.

List do Rzymian 5:8b „Gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł”.

List do Rzymian 6:3 „Czyż nie wiecie, że wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy ochrzczeni w Jego śmierć?”

2 List do Koryntian 1:5a „Bo tak jak cierpienia Chrystusa obfitują w nas…”

Jest tego więcej, ale chyba rozumiesz, o co chodzi.

Ile z tego zostało napisane w czasach Cerinthusa? Cerinthus żył prawdopodobnie pod koniec życia Jana, więc prawdopodobnie większość Nowego Testamentu (z wyjątkiem Apokalipsy) była już wtedy napisana. Nawet gdyby Cerinthus nie znał innych fragmentów Pisma Świętego, to znał nauczanie apostołów (w tym Jana), a Cerinthus postanowił nauczać czegoś zupełnie innego niż to, co oni głosili. Platoniczni Grecy wierzyli, że skoro Bóg jest doskonały, nie podlega On namiętnościom (uczuciom) ani cierpieniu i nie może cierpieć. Cerinthus wymyślił sposób, dzięki któremu Chrystus mógł być Bogiem, a Bóg mimo to nie mógł cierpieć. Wielu podążyło za Cerinthusem, ponieważ potrafił on pogodzić ich przedchrześcijańskie rozumowanie z ewangelią. Niektórych rzeczy nie należy jednak pogodzić.

Pytanie: Czy w 1 J 2,25 i 1 P 1,9 życie wieczne jest czymś, co chrześcijanom zostało jedynie obiecane, czy też jest to coś, co chrześcijanie już posiadają, jak w Ef 1,4?

Odp.: I to, i to. Jest to powtórzenie dyskusji na temat Listu do Efezjan 1:13.

Biblia sugeruje, że Bóg jest zarówno ponadczasowy, jak i istnieje w czasie. W przypadku Boga ponadczasowego odpowiedź brzmi: wszystkie trzy – przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.

Chuck Swindoll napisał doskonałą broszurę do studiowania Biblii na temat zbawienia, w której omawia te aspekty.

Aspekty przeszłej wszechwiedzy i predestynacji: Zanim czas się rozpoczął, Bóg znał koniec od początku oraz wszystkie nasze dni (Psalm 139:16; Izajasz 44:7; List do Efezjan 1:4; List do Tytusa 1:2).

Aspekty wydarzeń teraźniejszych: Kiedy usłyszeliśmy słowo prawdy i wołaliśmy do Pana (Rzymian 10:9-10), staliśmy się nowym stworzeniem (2 Koryntian5:17 ). List do Hebrajczyków 4:2 i Dzieje Apostolskie 10:44 również ukazują te teraźniejsze aspekty.

Aspekty teraźniejsze ciągłe: Gdy w naszym życiu realizujemy zbawienie, które jest w nas, Bóg jest w trakcie przemiany naszego życia (Filipian2:12 –13; 1 Piotra 2:2; Hebrajczyków3:14 ;4:11 ;6:11 ).

Aspekty nadziei na przyszłość: Tęsknimy za dopełnieniem naszego zbawienia (List do Hebrajczyków9:15 , 28; List do Rzymian 8:23-25; 1 List Piotra 1:4-5, 9, 13; 1 List do Koryntian 15:50-53; 2 List do Koryntian 5:5).

Pytanie: Co tak naprawdę oznacza słowo przetłumaczone jako „pewność” w 1 J 2:28?

Odp.: Greckie słowo użyte w tym miejscu, parrhesian, pojawia się również w 1 Liście św. Jana 3:21; 5:14 oraz w Liście do Hebrajczyków 4:16; 10:19. „Pewność” nie jest zbyt trafnym tłumaczeniem, ponieważ jest to słowo zbyt słabe w porównaniu z greckim oryginałem. Być może lepszym tłumaczeniem byłaby „pewna ufność” lub „ufność, na której można oprzeć swoje życie”.

P: Jaki jest czas glagola w 1 J 2,28, przetłumaczonego jako „nie wstydzić się”?

Odp.: Grecki język jest zazwyczaj bardzo precyzyjny w formach czasownikowych, ale w tym konkretnym przypadku wyrażenie to może mieć jedno z dwóch znaczeń.

Głos średni: Może oznaczać „nie wstydzić się” lub „nie zawstydzony”, albo

Głos pasywny: „nie zostać zawstydzonym”

Być może jednak oba znaczenia są prawdziwe. Niektórzy ludzie mogą czuć wstyd z powodu tego, co uczynili na ziemi. Inni natomiast, nawet jeśli początkowo nie odczuwali wstydu, mogą zostać zawstydzeni przez Boga za swoje czyny.

P: Co jest szczególnego w słowie „przyjście” w 1 J 2,28?

O: To greckie słowo, „parousia”, pojawia się w pismach św. Jana wyłącznie w tym wersecie, ale Grecy dobrze znali to pojęcie. Termin ten używano do opisania uroczystości towarzyszących oficjalnej wizycie króla.

P: Co dokładnie w 1 J 3,1 oznaczało bycie synem kogoś ważnego w starożytności?

A: Często oznaczało to co najmniej pięć rzeczy.

a) Oznaczało to, że pewnego dnia otrzyma się spadek.

b) Prawdopodobnie oznaczało to, że teraz ktoś dobrze się o ciebie troszczy, zapewniając ci pieniądze, pożywienie i miejsce do życia.

c) Często oznaczało to obywatelstwo rzymskie oraz przywileje, jakie zapewniało to tobie i twoim potomkom.

d) Często oznaczało to dobre wykształcenie.

e) Mogłoby to również wiązać się z nieprzyjemnym aspektem. Zazwyczaj dobrze wykształcony niewolnik byłby wyznaczony na twojego pedagoga lub instruktora. Uczyłby cię gramatyki, mówienia, historii, klasyków i innych przedmiotów. Chciałbyś się uczyć, ponieważ prawdopodobnie otrzymałby on uprawnienia do bicia cię i karania, gdybyś tego nie robił.

P: Dlaczego 1 J 3,1 wskazuje, że możemy czuć się niezrozumiani?

Odp.: 1 List św. Jana 3:1 mówi, że świat nas nie zna ani nie rozumie, ponieważ nie zna Boga. Świat często nie potrafi pojąć, co nas motywuje? Wiele lat temu kolega z pracy zapytał mnie: „Jeśli nie pijesz, nie bierzesz narkotyków ani nie prowadzisz rozwiązłego życia, to czym się zajmujesz dla zabawy?”. Jeśli nie podążasz za pożądliwościami ciała, pożądliwościami oczu ani pychą życia, to co w ogóle jest warte dążenia?

My jednak podążamy za Bogiem i szukamy Go całym sercem. Wiemy, że ostatecznie radość, jaką czerpiemy z przebywania z Bogiem, będzie większa niż wszystkie przyjemności, jakich możemy doświadczyć przez pewien czas na tej ziemi.

Pytanie: Czy w 1 J 3,1-2 chrześcijanki również nazywane są „synami Bożymi”?

Odp.: Tak. List do Galatów 3:26-28 pokazuje, że w Chrystusie nie ma różnicy między mężczyzną a kobietą, ale wszyscy są uważani za „synów Bożych”. Powodem tej koncepcji, że kobiety również są „synami” Bożymi, mogą być dwie rzeczy.

1. W kulturze greckiej córki nie były uważane za równie ważne jak synowie.

2. Jako pozostałość po języku hebrajskim nie istniało hebrajskie słowo oznaczające „dzieci”, a słowo „synowie” obejmowało zarówno synów, jak i córki. Tak wynika z artykułu opublikowanego w magazynie „Christianity Today”10/27/1997 , str. 35.

Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Galatów 3:28.

Pytanie: W 1 J 3,2 – w jaki sposób będziemy podobni do Jezusa?

Odp.: Będziemy podobni do Jezusa tak, jak odbicie jest podobne do oryginału.

Jeśli chodzi o charakter, jesteśmy powołani, by upodabniać się do Chrystusa. W niebie będziemy bezgrzeszni.

W miłości do Boga kochamy, ponieważ Bóg pierwszy nas umiłował.

W miłości do innych okazujemy miłość Bożą jako ambasadorzy Chrystusa.

Chociaż nigdy nie będziemy czczeni ani nie staniemy się Bogiem, jesteśmy dziećmi Bożymi i odziedziczymy chwałę oraz obfite bogactwa, które Bóg obdarzy swoje dzieci.

P: Jak, zgodnie z 1 J 3,3, mamy się oczyścić, skoro to Bóg nas oczyszcza?

Odp.: Chociaż to Bóg ma moc, to na nas spoczywa odpowiedzialność za skorzystanie z tej mocy. Twierdzenie, że Bóg jest czysty, a ja jestem grzesznikiem, więc po prostu będę musiał pozostać w moim grzechu, jest tak samo niebiblijne, jak twierdzenie, że możemy stać się bezgrzeszni w tym życiu. Twierdzenie, że uświęcenie jest wyłącznie dziełem Boga, a my nie mamy w tym żadnego udziału, jest tak samo niebiblijne, jak twierdzenie, że możemy oczyścić się bez Boga. Paweł dobrze pokazuje tę antynomię w Liście do Filipian 2:12-13: „Dlatego, moi umiłowani, tak jak zawsze byliście posłuszni – nie tylko w mojej obecności, ale teraz tym bardziej pod moją nieobecność – doprowadźcie do końca [upodobnienie się do Pana Jezusa] swoje zbawienie z pełną troski, poważną ostrożnością i drżeniem, gdyż to Bóg nieustannie działa w was, zarówno w pragnieniu, jak i w wykonywaniu Jego woli.” (Rozszerzone tłumaczenie Wuesta)

Nie oczyszczamy się, próbując skupiać się na „niegrzeszeniu”, ani nawet na przestrzeganiu praw. Oczyszczamy się i przestrzegamy prawa Chrystusa, skupiając się na Jezusie.

Pytanie: Jaka jest różnica między grzechem a bezprawiem w 1 J 3,4?

Odp.: W rzeczywistości grzech jest bezprawiem. Istniała kiedyś gra o nazwie „Dungeons and Dragons”, w której postać mogła być dobra lub zła, a także przestrzegać prawa lub je łamać. Tak więc postać mogła być „dobra, ale bezprawna” lub „zła, ale przestrzegająca prawa”. Nauczanie, że ludzie mogą być jednym z tych dwóch typów, jest w oczach Boga nonsensem. Jeśli nie przestrzegasz Bożych przykazań, nie jesteś pobożny. Nawet jeśli przestrzegasz Bożych przykazań, ale nie przestrzegasz Jego przykazania, by kochać bliźniego, to nie oszukuj się – ty również nie jesteś pobożny. Mówi się, że w całej literaturze gnostyckiej nigdy nie ma przykazania, by kochać brata.

Pytanie: Czy w 1 J 3,4–6; 1 J 3,9 i 1 J 5,18 jest mowa o tym, że aby zostać zbawionym, musimy być bezgrzeszni lub nie mieć grzechu?

Odp.: Nie, bo inaczej jak Jan napisałby 1 J 1,8? Geisler i Howe w książce *When Critics Ask* (str. 539) wyjaśniają to w następujący sposób: „Jeśli świnia i baranek wpadną w błoto, świnia chce tam zostać, ale baranek chce się z niego wydostać. Zarówno wierzący, jak i niewierzący mogą popaść w ten sam grzech, ale wierzący nie może w nim pozostać i czuć się dobrze”. Również w 2 Kronikach6:36 jest napisane, że wszyscy grzeszą.

Pytanie: W 1 J 3,8 przeczytaliśmy, że Jezus przyszedł na ziemię, aby umrzeć za nasze grzechy, dlaczego więc miałby On przyjść, aby zniszczyć dzieło diabła?

Odp.: Obie te rzeczy są prawdą. Diabeł jest księciem tego świata, a 1 List Jana 5:19b mówi, że cały świat znajduje się pod władzą złego. Jezus przyszedł do tego wrogiego świata, aby zniszczyć dzieło diabła, umierając za nas na krzyżu i powstając z martwych. Jezus przyszedł, abyśmy mieli życie, jak mówi Ewangelia Jana 10:10.

P: Dlaczego w 1 J 3,9 jest napisane, że ci, którzy narodzili się z Boga, nie popełniają grzechu, skoro 2 Krn6:36 pokazuje, że wszyscy są grzesznikami? (Kwestię tę poruszył muzułmanin Ahmad Deedat.)

Odp.: Czas greckiego słowa w 1 Liście Jana 3:9 i w innych miejscach 1 Listu Jana oznacza „nadal grzeszyć”. Nie trzeba jednak znać greckiego, aby to zrozumieć. 1 List Jana 1:8 mówi, że wszyscy grzeszą. Nie wiem, dlaczego Deedat przytoczył 2 Kronik 6:36, próbując przeciwstawić 1 List Jana 2 Kronikom, skoro sam 1 List Jana jasno uczy nas, że każdy grzeszy. 1 List Jana 2:2, 12 oraz4:10 również pokazują, że grzeszymy.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 J 3,10; 14–18; 23–24, jeśli chrześcijanin nienawidzi innych lub nie zawsze ich kocha, pójdzie do piekła?

Odp.: Istnieje różnica między tym, że nie zawsze kochamy kogoś tak bardzo, jak powinniśmy, a nienawidzeniem tej osoby. Chociaż powinniśmy nienawidzić zła (Psalm 45:7; Księga Przysłów15:27 ), nienawiść do innej osoby nie powinna być w sercu żadnego chrześcijanina.

Jednak chrześcijanie nie kochają doskonale. Prawdziwi chrześcijanie wciąż grzeszą, a niektórzy grzeszą poważnie. Jednak prawdziwi chrześcijanie pokutują za swoje grzechy, co oznacza, że żałują za nie, wyznają je Bogu i postanawiają nie popełniać ich ponownie.

Pytanie: Czy 1 J3:10 stoi w sprzeczności ze słowami Boga, który powiedział, że kochał Jakuba, a nienawidził Ezawa?

Odp.: Nie, z dwóch powodów.

1. Hipotetycznie rzecz biorąc, nawet gdyby Bóg nie darzył kogoś absolutnie żadną miłością (co jest nieprawdą zgodnie z Psalmem 145:8,13), Bóg nie jest zobowiązany do przestrzegania przykazań, które sam wydaje swoim stworzeniom.

2. „Kochanie Jakuba i nienawidzenie Ezawa” było hebrajskim idiomem wskazującym, że Jakub był bardziej kochany i otrzymał błogosławieństwa, których Ezaw nie otrzymał.

Pytanie: Czy w 1 J 3:10,15 jest mowa o kimś, kogo naprawdę gardzisz lub nienawidzisz? Czy jest ktoś, kto – gdyby okazał skruchę i uwierzył w Chrystusa, a następnie umarł i poszedł do nieba – sprawiłby, że byłbyś rozczarowany? Jeśli tak, to co ten werset mógłby ci powiedzieć?

O: Jeśli rozczarowałoby cię, gdybyś dowiedział się, że jakaś konkretna osoba okazała skruchę i została zbawiona, to jest to znak, że to ty jesteś zagubiony, jeśli w twoim sercu nie ma miłości Bożej. Żadna krzywda, jaką ktokolwiek wyrządził nam na ziemi, nie jest tak wielka, jak nasz grzech przed doskonale świętym Bogiem. Ale Bóg przebaczył nam nasze grzechy i powinniśmy dostrzec, relatywnie rzecz biorąc, jak niewielkie są naprawdę krzywdy, jakie wyrządzają nam ludzie. Wolałbym, żeby ludzie wyrządzali mi wiele krzywd, ale zostali zbawieni, niż żeby nikt mi nic złego nie zrobił, a ja sam bym zginął.

Pytanie: W 1 J 3,12 w jaki sposób Kain należał do złego? Czy dlatego, że zamordował swojego brata Abla?

Odp.: Nie jest tam napisane, że Kain należał do złego, ponieważ zabił swojego brata. Mówi się raczej, że Kain zabił swojego brata, ponieważ był dzieckiem diabła. Czyny Kaina pokazały, że miał złe serce. Złe czyny mają jednak tendencję do utrwalania złego serca.

P: W 1 J 3,16-17, w porównaniu ze zwykłą osobą w pracy lub w organizacjach, do których należysz, czy byłbyś uważany za bardziej kochającego, czy mniej kochającego? Dlaczego to ma znaczenie?

Odp.: Niektórzy ludzie mogą postrzegać wszystkich chrześcijan jako osądzających, bez względu na to, co robimy; nie ma to jednak tutaj znaczenia; są to wyjątki. Jeśli jednak większość ludzi nie postrzega cię jako osoby pełnej miłości, to jakim świadectwem jesteś dla Bożej miłości? Dla osób, które nie są jeszcze gotowe zbliżyć się do wspólnoty chrześcijańskiej, możesz być jedyną miłością Chrystusa, jaką widzą. Miejmy nadzieję, że to, co widzą, jest dobre, czyste i pociągające.

P: W 1 J 3,16-17 czytamy, że w dzisiejszym świecie ludzie mogą nawet nie wiedzieć, czym jest prawdziwa miłość. Jaka jest różnica między miłością a sentymentalizmem? Czym ostatecznie jest miłość?

Odp.: Sentymentalizm to odczuwanie miłych, pełnych miłości uczuć wobec Boga lub kogoś innego. Chociaż miłość często to obejmuje, to jednak jest czymś więcej. Miłość to działanie, które wyraża twoją miłość.

Jedną rzeczą jest spotykanie się z kimś, by wspólnie robić coś przyjemnego, na przykład uprawiać sport, ale zupełnie inną rzeczą jest świadomość, że ta osoba przyszłaby do ciebie, nawet gdyby nie sprawiało jej to przyjemności, a ty potrzebowałbyś pomocy. Kiedy byliśmy bezbożni i niegodni miłości, Chrystus umarł za nas, jak czytamy w Liście do Rzymian 5,6-8.

Będziesz sprawiać wrażenie, że masz wielu przyjaciół, jeśli czyjeś obcowanie z tobą przynosi mu korzyści finansowe. Ale ilu masz przyjaciół, którzy dzieliliby się z tobą swoim dobytkiem, ponosząc przy tym stratę, jak mówi 1 List Jana 3:17? Aby jednak mieć takich przyjaciół, musisz sam być takim przyjacielem.

Gdyby twój przyjaciel potrzebował usłyszeć coś nieprzyjemnego, czy powiedziałbyś mu to, czy po prostu dbałbyś o to, by atmosfera pozostała przyjemna? Jeśli coś, co powiesz, mogłoby zagrozić waszej przyjaźni, ale jest naprawdę ważne, by to usłyszał, musisz podjąć decyzję: czy bardziej zależy ci na przyjaźni, czy bardziej kochasz przyjaciela? Sentymentalizm może wyglądać jak miłość, ale w tym przypadku odróżnia się od niej, ponieważ sentymentalizm wiąże się z tym, co przyjemne, a miłość z tym, co jest najlepsze dla drugiej osoby.

Ostatecznie 1 List św. Jana 3:18 mówi, że biblijna miłość jest czasownikiem oznaczającym działanie i opiera się na prawdzie.

P: Jak w 1 J 3,16-18 wyraża się miłość?

Odp.: Jest taka historia o małym chłopcu, który na urodziny swojej mamy kupił jej zabawkowy wóz strażacki. Wielu dorosłych postępuje w ten sposób, dając innym to, czego sami pragną. To nie jest miłość do drugiej osoby, ale narzucanie jej własnych pragnień. Prawdziwym wyrazem miłości jest dawanie drugiej osobie tego, czego potrzebuje lub czego pragnie. Czasami musimy się zastanowić, jaki jest najlepszy sposób, by wyrazić naszą miłość. Czasami tym, czego ktoś najbardziej od nas pragnie, nie jest prezent materialny, ale dar w postaci naszego czasu.

Ale czy miłość zawsze polega na dawaniu komuś tego, czego chce – zwłaszcza jeśli jest to alkoholik lub narkoman? Wyrażanie miłości to nie tylko zapewnianie ludziom tego, co jest im niezbędne, ale także dawanie im dobrych rzeczy, których pragną. Miłość może również przybierać formę „miłości surowej”, polegającej na odmawianiu im tego, czego chcą – nawet jeśli są to dobre rzeczy – gdy w danym momencie lepiej dla nich jest, by tego nie mieli.

P: W 1 J 3,16-18 widzimy, jak wygląda miłość w działaniu, ale co to znaczy kochać w prawdzie? Czy można kochać fałszywie lub utrzymywać relację opartą na udawaniu?

Odp.: Miłość w prawdzie może oznaczać, że nie kochamy na pozór, nie udajemy, że kochamy kogoś tylko dlatego, że jest bogaty, atrakcyjny lub ma wpływowe znajomości. Może to również oznaczać, że nie pokazujemy innym fałszywej fasady, ale pozwalamy im kochać nas takimi, jakimi jesteśmy, ze wszystkimi naszymi wadami. Nie poczujesz się zbyt kochany, jeśli wiesz, że ktoś kocha jedynie fałszywy wizerunek ciebie, który sam kreujesz.

Kochanie w prawdzie może również oznaczać robienie tego, co jest najlepsze dla tej osoby, oraz bycie szczerym, nawet jeśli to boli lub wydaje się, że może to zagrozić przyjaźni.

Pytanie: Dlaczego w 1 J 3,20 Jan uważa za konieczne wspomnieć, że Bóg jest większy niż nasze serca?

Odp.: Chociaż wszyscy rozumieją to rozumem, czasami ludzie mogą odczuwać, że poczucie winy lub wstyd w ich sercach jest zbyt wielkie, by Bóg mógł im przebaczyć. Jan przypomina nam, że Bóg jest Panem naszych uczuć, a kiedy coś ogłasza, jest to prawdą niezależnie od tego, jak się czujemy.

P: W 1 J 3,19-21 i 1 J 5,13 – w jaki sposób chrześcijanie czerpią pewność (lub brak pewności) co do Boga?

O: 2 List do Koryntian 13:5-6 mówi, że mamy obowiązek badać samych siebie, a także nauczycieli takich jak Paweł, aby upewnić się, że trwamy w wierze. Istnieją co najmniej trzy uzupełniające się sposoby badania samych siebie.

Doktryna: 1 List św. Jana 5:9-12 mówi, że każdy, kto (prawdziwie) wierzy w Syna Bożego, ma w sercu zapisane świadectwo Bożej prawdy.

Miłość: 1 List Jana 3:16-18 mówi, że jeśli „rozumiemy”, iż Jezus kochał nas tak bardzo, że poświęcił za nas swoje życie, możemy kochać innych tak bardzo, że oddamy za nich nasze życie. Jeśli nie jesteśmy gotowi oddać życia za innych, może to być oznaką, że tak naprawdę nie „rozumiemy”, co Chrystus dla nas uczynił.

Posłuszeństwo: Ewangelia Jana 14:15,23 oraz 1 List Jana 3:4-7 pokazują, że jeśli kochamy Boga, to przestrzegamy nauk Jezusa. Można by to uznać za podkategorię miłości, ale ponieważ niektórzy próbują kochać bez posłuszeństwa, zasługuje to na osobny punkt.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 J 3,21, serca niektórych ludzi ich potępiają?

Odp.: Kiedy badamy samych siebie i widzimy, że nie spełniamy oczekiwań, możemy postąpić na jeden z trzech sposobów. Możemy odsunąć się od Boga z powodu poczucia winy i wstydu, możemy się poddać i próbować odwrócić uwagę innymi sprawami, albo możemy zbliżyć się do Boga, aby uzyskać uzdrowienie i uświęcenie. Zbliżmy się więc do Boga (List do Hebrajczyków 10:22), niezależnie od tego, jak się czujemy po zbadaniu samych siebie.

Pytanie: W 1 J 3,22-23, w jaki sposób przestrzeganie Bożych przykazań wiąże się z wiarą w imię Jego Syna i wzajemną miłością?

Odp.: Możemy prosić z wiarą, bez wyrzutów sumienia, a Bóg da nam wszystko, o co poprosimy, ponieważ będziemy prosić o rzeczy dobre, ponieważ przestrzegamy Bożych przykazań i podobamy się Mu. Nie jest tu mowa o tym, że mamy ochotę Mu się podobać lub że mamy zamiar Mu się podobać, ale o tym, że robimy to, co Mu się podoba.

P: Co, zgodnie z 1 J 3:24, oznacza według 1 Listu św. Jana 3 życie w Bogu i Boga w nas?

Odp.: Jednym z owoców przebywania w Bogu i Boga w nas jest to, że wierzymy, jesteśmy posłuszni i kochamy Boga, wiedząc, jak bardzo Bóg nas kocha i co Chrystus dla nas uczynił. Tak jak Bóg kocha innych, tak i my mamy kochać innych. Źródłem przebywania w Bogu i Boga w nas jest Duch Święty, którego Bóg daje wszystkim wierzącym.

P: Czy 1 J 4,1-3 odnosi się do duchów, czy do ludzi?

Odp.: Ten werset odnosi się do każdego źródła nauczania, czy to mistycznego przesłania od ducha, czy też słowa od człowieka, wypowiedzianego ustnie lub zapisanego. Jeśli ktoś twierdzi, że przemawia pod wpływem ducha, to sprawdzanie go przebiega dokładnie tak samo.

P: Skoro w 1 J 4,1 niektórzy ludzie próbują odnaleźć Boga, dlaczego Bóg świadomie dopuszcza istnienie fałszywych proroków?

Odp.: Zgodnie z tym, jak Bóg postanowił ukształtować stworzenie i dopuścić istnienie upadłego świata, pozwala On na wiele rzeczy, które łamią Mu serce, jak pokazuje Mt 23,37-39. Bóg nie stworzył nas jako robotów, ale daje nam wybór (zarówno wyraźny, jak i dorozumiany) co do podążania za Nim. Tym, którzy nie chcą podążać za Bogiem, Bóg pozwala szatanowi tworzyć podróbki, aby ludzie czuli się bardziej komfortowo ze swoimi wyborami. Jednak Bóg wie, kto należy do Niego, i zadba o to, by Jego wybrani albo nie popadli w żadną z tych pułapek, albo – jeśli już w nie wpadną – powrócili na właściwą drogę. Zobacz także trzy pytania dotyczące Księgi Habakuka 1:13.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Listem Jana 4:2 każdy duch lub nauczyciel pochodzi od Boga, jeśli twierdzi, że Jezus przyszedł w ciele?

Odp.: Nie. Tak jak w 1 Liście Jana 5:1, jest to warunek konieczny, ale niewystarczający dla pobożnych nauczycieli.

Pytanie: Jeśli w 1 J 4,2 każdy duch (czyli prorok), który wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, pochodzi od Boga, to co z Mahometem? (Kwestię tę poruszył muzułmanin Ahmad Deedat).

Odp.: Deedat dodaje, że w Koranie, w surze 3:45 i wielu innych miejscach, Jezus nazywany jest „Chrystusem”. Najpierw sprostujmy kilka drobnych błędów, a potem przejdźmy do głównej kwestii.

Drobna kwestia 1: Koran nazywa Jezusa „Masih”, co w tłumaczeniu oznacza Mesjasza i w kilku miejscach jest równoznaczne z „Chrystusem”. W rzeczywistości nie jest to wiele miejsc.

Drobna uwaga nr 2: Inny muzułmański apologeta, z którym prowadziłem korespondencję (Fareed), odrzucił pogląd, że Jezus jest Mesjaszem. Jednak nie tylko nie zgadzał się z Deedatem, ale także zaprzeczał Koranowi. Nie zawsze więc można kierować się tym, co mówi muzułmański apologeta.

Kwestia drugorzędna nr 3: Wielu muzułmanów przywiązuje wagę do napisanej w średniowieczu księgi zatytułowanej „Ewangelia Barnaby”. Jednak i ona zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem, co ponownie stoi w sprzeczności zarówno z Biblią, jak i z Koranem.

Główna kwestia: Nie ma sensu nazywać Jezusa Chrystusem/Mesjaszem/Masih, jeśli redefiniuje się to pojęcie. Stary Testament pokazał, że Mesjasz był Obiecanym, Namaszczonym, który miał nas zbawić od naszych grzechów. Koran nie twierdzi, że Jezus kogokolwiek od czegokolwiek zbawił. Sam Mahomet nauczał, że Jezus nie będzie nawet wstawiał się za nami, lecz usprawiedliwi się, powołując się na swoje wady. Jedynie Mahomet będzie tym, który wstawia się za ludźmi. Znajduje się to w hadisach w Sahih Muslim, tom 1, księga 1, nr 378, str. 129 oraz w Ibn-i-Majah, tom 5, księga 37, nr 4312, str. 528–530

Pytanie: Czy 1 J 4,2-3 mówi o tym, że Jezus miał ciało przed zmartwychwstaniem, po nim, czy może w obu przypadkach?

Odp.: O obu przypadkach. Zgodnie z książkami *When Cultists Ask*, str. 298, oraz *When Critics Ask*, str. 539–540, Jan używa w języku greckim czasu przeszłego doskonałego („przyszedł”). Czas przeszły doskonały oznacza czynność lub stan, które miały miejsce w przeszłości i trwają nadal. W 2 Liście Jana 7 Jan stwierdza, że zwodziciele odmawiają „wyznania przyjścia Jezusa Chrystusa w ciele”, używając w języku greckim czasu teraźniejszego.

Łukasz 24:39; Jan 2:19-22; 20:26-27 oraz Dzieje Apostolskie 2:30-31 również pokazują, że Jezus miał fizyczne ciało po swoim zmartwychwstaniu.

Pytanie: Kogo chrześcijanie pokonują w 1 J 4,4, gdy mowa jest o „nich”?

Odp.: Nie odnosi się to do bezosobowych zmagań czy grzechów; jest to kwestia osobista. Dotyczy to nie tylko fałszywych proroków, ale przede wszystkim duchów stojących za fałszywymi nauczycielami. Mamy rozpoznawać i pokonywać wiarę w te fałszywe duchy, tak samo jak mamy pokonywać inne pokusy.

P: Jakie jest podejście świata, o którym mowa w 1 J 4,5?

Odp.: Świat ma wiele sprzecznych poglądów, ale ogólnie rzecz biorąc, cokolwiek ktoś uważa za słuszne we własnych oczach, może to robić. Wariantem tego poglądu jest przekonanie, że można to robić, o ile nie krzywdzi to w sposób jawny innych. Drugim poglądem jest „YOLO” – żyje się tylko raz, więc czerp jak najwięcej przyjemności tu i teraz. Trzecim poglądem jest to, że nie należy osądzać żadnego innego poglądu – z wyjątkiem chrześcijaństwa.

P: Dlaczego w 1 J 4,5 świat bardziej słucha fałszywych nauczycieli niż chrześcijan?

Odp.: Słuchają ich, ponieważ są zwodzeni lub sami się oszukują na trzy sposoby: umysłem, emocjami i wolą.

Umysł: Biorąc pod uwagę ich założenia i przekonania, życie tylko dla teraźniejszości może wydawać się bardziej sensowne. Niektórzy niechrześcijanie są bardzo sceptyczni; chcą wierzyć, że nic nie jest prawie pewne, więc żyją, „zabezpieczając się na wszelkie ewentualności”. Jak głosił napis na jednej z koszulek: „Życie jest niepewne, więc najpierw zjedz deser”. Inni niechrześcijanie są inni; są niezwykle łatwowierni, wierząc w rzeczy, w które nie powinni wierzyć. Gdyby coś okazało się fałszywe, ich system przekonań runąłby, więc z tego powodu nie chcą, by to było fałszem.

Emocje: W niektóre rzeczy wierzy się przyjemniej niż w inne. Jeśli dwie rzeczy są uważane za równie prawdziwe, to niektórzy ludzie będą mocno wierzyć w tę przyjemniejszą, tylko dlatego, że jest przyjemniejsza.

Wola: Niektórzy ludzie świadomie decydują się w coś wierzyć lub być częścią czegoś. W stanie Utah byli mormoni, którzy nie wierzyli, że mormonizm jest prawdziwy. Jednak nadal byli mormonami, ponieważ gdyby odeszli, ich żony opuściłyby ich i zabrały dzieci. Jeśli ktoś odchodzi od mormonizmu, jego mormoński szef może go zwolnić, albo może stracić możliwość osiągania tak wysokiej sprzedaży wśród mormońskich klientów. W islamie, zgodnie z prawem szariatu, gdy mężczyzna opuszcza islam, ma zostać zabity, jeśli nie zechce powrócić. Niektórzy muzułmanie uważają to samo w odniesieniu do kobiet, a inni twierdzą, że nie – powinna po prostu zostać uwięziona na czas nieokreślony.

Pytanie: W 1 J 4,7, skoro Bóg jest miłością, czy nie oznacza to, że miłość jest Bogiem, a wszystko, co się czyni z miłości, automatycznie czyni się dla Boga, jak twierdzą liberalni chrześcijanie?

Odp.: Nie. Jak ujął to pewien chrześcijanin: „Nasza kultura wzięła prawdę, że Bóg jest miłością, i odwróciła jej sens, czyniąc miłość swoim bogiem”. Czynność dokonana z miłości do pieniędzy nie jest dokonana dla Boga, jak pokazuje Mt 6,24. Jednym z przykładów tego, że kochanie ludzi bardziej niż Boga jest złe, jest Mt10:37 , gdzie Jezus mówi: „Każdy, kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien; każdy, kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien”.

Pytanie: Jak, zgodnie z 1 J 4,9, mamy żyć przez Jezusa?

Odp.: Istnieją co najmniej cztery sposoby, w jakie ma to zastosowanie.

Teraz, na ziemi, będziemy żyć ze świadomością, że zmierzamy do nieba. Przestaniemy robić rzeczy, które nie podobają się Bogu, przestaniemy mówić rzeczy, których On by od nas nie chciał, i będziemy pragnąć żyć tak, by Mu się podobać. Nie chodzi tylko o to, że będziemy Mu posłuszni, ale także o to, że będziemy Go kochać. Nie możemy tego dokonać o własnych siłach, ale żyjemy przez Jezusa dzięki Duchowi Świętemu, który w nas mieszka.

Po śmierci nie mamy żadnego prawa ani zasług, by pójść do nieba. Jednak Jezus zapłacił za nas okup, a dzięki Niemu mamy prawo żyć wiecznie z Nim, zasiadając razem z Chrystusem (Efezjan 2:6).

Nasza przeszłość została wymazana. Możemy żyć bez poczucia winy za to, co zrobiliśmy w przeszłości. Jeśli to, co zrobiłeś, nie jest tak złe jak to, co uczynił Saul z Tarsu (zanim stał się Pawłem), to i ty możesz doświadczyć tej samej wolności od poczucia winy, jaką miał Paweł.

Inni powinni dostrzegać naszą posłuszną miłość do Boga, nawet wtedy, gdy nie głosimy Ewangelii. Powinniśmy również przyjmować innych wierzących, tak jak Chrystus przyjął nas (Rzymian 15:7) i nie oceniać nikogo z światowego punktu widzenia (2 Koryntian 5:16).

W pokorze dostrzegamy, że przechowujemy wieczne skarby w glinianych naczyniach (2 Koryntian 4:7). Nie mamy się czym chwalić z tego, co uczyniliśmy (Filipian 3:4-7), ale możemy się chwalić jedynie tym, co Chrystus uczynił poprzez krzyż (Galacjan 6:14).

Pytanie: Czy w 1 J 4,10 powinniśmy martwić się o miłość do Boga, skoro to Bóg wykazuje inicjatywę?

Odp.: 1 List Jana 4:10 nie może oznaczać, że nie musimy kochać Boga, ponieważ byłoby to sprzeczne z 1 Listem Jana 4:19-21. Ponadto zarówno kalwiniści, jak i nie-kalwiniści zgadzają się, że predestynacja, o której mowa w Liście do Efezjan 1:5 i w innych miejscach, nie oznacza, że wierzący nie kochają Boga, co byłoby sprzeczne z Pismem Świętym.

Wręcz przeciwnie, zarówno 1 List Jana 4:10, jak i 4:19 ukazują kolejność i inicjatywę na dwa uzupełniające się sposoby. Kiedy ludzkość była zagubiona, nieświadoma i nieokazywała miłości Bogu, Bóg nas umiłował i posłał Jezusa, aby za nas umarł. Kiedy my indywidualnie nie interesowaliśmy się Bogiem, a nawet byliśmy Jego aktywnymi wrogami, Bóg i tak pierwszy nas umiłował. Pogląd, że Bóg kocha tych, którzy Go kochają jako pierwsi, właśnie z powodu ich miłości do Niego, zostaje całkowicie obalony przez 1 List Jana 4:10,19.

Pytanie: Jak to możliwe, że zgodnie z 1 J 4,12 nikt nie widział Boga poza Jezusem, skoro Izajasz widział Pana w Księdze Izajasza 6,1?

Odp.: W 1 Liście św. Jana4:12 nikt nie widział Boga w ciele, poza Jezusem, który objawił się na ziemi. W Księdze Izajasza 6 rozumie się to jako wizję. Jednak nawet w tej wizji Izajasz czuł się zgubiony z powodu bliskości świętości Boga i swojej grzesznej natury.

P: Jak, zgodnie z 1 Listem św. Jana 4:13-15, mamy żyć w Bogu, a Bóg w nas?

Odp.: Są to tutaj wyrażenia równoległe.

Żyjemy w Bogu: nasze życie jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu. Gdy Chrystus się objawi, my również się objawimy (Kol 3,3-4). Tym, którzy oddali swoje życie Bogu, Bóg dzieli się swoim życiem.

Bóg żyje w nas: Bóg żyje w nas poprzez Ducha Świętego, zwanego również Duchem Chrystusa. Jesteśmy jak Jego ręce na ziemi i wyrazem Chrystusa dla innych. Bóg żyje w nas i widzi rzeczy tak, jak je doświadczamy.

Pytanie: Dlaczego, twoim zdaniem, Bóg stworzył nas, skoro miał już aniołów i zwierzęta (1 J 4,13-15)?

Odp.: W przeciwieństwie do aniołów i zwierząt, tylko o mężczyznach i kobietach mówi się, że zostali stworzeni na obraz Boży. Możemy w ograniczony sposób odzwierciedlać niektóre z Bożych atrybutów, takie jak miłość. Bóg może mieszkać w nas, dzięki czemu w pewnym stopniu może doświadczać tego, czego my doświadczamy, i widzieć świat naszymi oczami.

Dla swojej chwały: Bóg stworzył swoje dzieci dla swojej chwały. Izajasz 43:7; 61:3.

Ludzie, których należy kochać: Bóg bardzo nas kocha. Psalm 145:9,17; 1 List Jana 3:1.

Być Jego dziećmi: 1 List św. Jana 3:1-2; List do Galatów 3:28; List do Rzymian 8:15-17

Żyć w nas: 1 List św. Jana 4:12-16; List do Rzymian 8:9-11

Bóg pragnie, aby nikt nie zginął. Ezechiel 18:23,32; 33:11; 2 List Piotra 3:9. Jednak Bóg nie żałuje, że stworzył tych, którzy mając taką możliwość, dobrowolnie decydują się Go odrzucić. Bóg z góry wiedział, że zgrzeszą, a mimo to postanowił nie ingerować w ich wybór ani ich nie „odtworzyć”.

Być może jednym z powodów, dla których Bóg postanowił stworzyć istoty na swój obraz, jest to samo, co skłania rodziców do posiadania dzieci. Tak, dzieci będą kosztować – pieluchy i jedzenie – i tak, będą sprawiać ból serca swoimi chorobami, krzywdami i nieposłuszeństwem, ale mimo wszystko miłość sprawia, że warto.

Pytanie: W 1 J 4,17, w jaki sposób istnieje „miłość niepełna” w przeciwieństwie do miłości, która stała się w nas pełna lub doskonała?

Odp.: Miłość może być niepełna pod względem wiedzy lub niepełna pod względem zaangażowania, ale te dwa aspekty często idą w parze.

Wiedza pomaga dopełnić miłość: miłość człowieka do Boga może wzrastać, gdy dowiaduje się on więcej o Bogu, Jego trosce o niego i Jego cennych obietnicach. Im bardziej kochasz Boga, tym bardziej będziesz chciał wyrażać swoją miłość poprzez zaangażowanie w sprawianie Mu przyjemności.

Zaangażowanie pomaga dopełnić miłość: jeśli ktoś jest zaangażowany w kochanie drugiej osoby, będzie postępował zgodnie z tym zaangażowaniem. Zazwyczaj wtedy pojawiają się uczucia.

Miłość bezwarunkowa: Możemy kochać Boga i innych warunkowo. Niektórzy porzucili wiarę, ponieważ chcieli podążać za Bogiem – o ile tylko ich sytuacja życiowa układała się pomyślnie. Dobrze, że Hiob nie był taki. Niektórzy podążaliby za Bogiem, o ile tylko Bóg nie odebrałby im małżonka. Dobrze, że Ezechiel i Hudson Taylor nie byli tacy. Niektórzy podążaliby za Bogiem, o ile Bóg chroniłby ich rodzinę przed złymi ludźmi. Dobrze, że Corrie ten Boom nie była taka. Możemy zdać sobie sprawę, że nie jesteśmy w stanie okazywać ani bezwarunkowej miłości do Boga, ani bezwarunkowej miłości do innych, w tym do tych, którzy wyrządzili nam krzywdę. Możemy zdać sobie sprawę, że nie jesteśmy w stanie kochać bezwarunkowo, jeśli Bóg nie kocha poprzez nas.

Pytanie: Skoro w 1 J 4,18 czytamy, że „doskonała miłość usuwa strach”, dlaczego w 2 Kor5:11 mamy bać się Boga?

Odp.: Istnieją dwa rodzaje strachu.

Powinniśmy bać się Boga, ale jest to strach zgodny z miłością. Chrześcijanie powinni bać się Boga w tym sensie, że darzą Go podziwem i szacunkiem dla Jego sprawiedliwości, wiedzy i mocy. Nasz strach powinien być taki, który prowadzi nas do wielbienia Boga, jak w Psalmie 22:23. Ponieważ nie ma możliwości uzyskania życia wiecznego poza łaską Bożą, Bóg ma nad każdym z nas o wiele większą władzę niż tylko nad fizycznym życiem i śmiercią.

Niektóre wersety podkreślające właściwy sposób bojaźni Bożej to: Księga Hioba 28:28; Ps 15:4; 34:11; 40:1-3; Księga Przysłów 1:7; 2:4. Niektóre wersety pokazujące, że niebojaźń przed Bogiem jest złem, to Ps 55:19; Prz 1:29; 9:10; 10:27; 15:33 oraz Jr 2:19.

Nie powinniśmy bać się nikogo innego. Dawid nie bał się swoich wrogów, o czym mowa w Psalmie 3:6. Psalm 23:4 mówi, że nie powinniśmy bać się zła, a Psalm 27:1-3 mówi, że nie powinniśmy bać się innych. Inne wersety to Ps 46:2; 49:5; Księga Przysłów 29:25.

Pytanie: Dlaczego w 1 J 4:19-20 nie można szczerze powiedzieć, że kochasz Boga, jeśli nienawidzisz swojego brata?

Odp.: Pismo Święte nie mówi tego wprost, ale może być kilka powodów takiego stanu rzeczy.

Trudność porównawcza: Jeśli nie jesteśmy w stanie kochać naszych chrześcijańskich braci i sióstr, których możemy zobaczyć, dotknąć i z którymi możemy bezpośrednio rozmawiać, trudniej byłoby nam kochać Boga, którego (jeszcze) nie możemy zobaczyć, dotknąć ani z którym nie możemy rozmawiać twarzą w twarz.

To, co jest w nas: Jeśli Duch Boży obdarza nas miłością do innych, a my tej miłości nie okazujemy, oznaczałoby to, że nie mamy w sobie Ducha Bożego i nie jesteśmy zbawieni.

Pytanie: Jak, zgodnie z 1 J 4,20-21, powinniśmy kochać innych?

Odp.: Powinniśmy kochać innych niemal pod każdym względem. Mamy kochać czynami, a nie tylko słowami (List Jakuba2:14 –16), ofiarnie i tak, jak Bóg nas kocha (1 List św. Jana4:19 ). Miłość jest najważniejszą z cnót chrześcijańskich (1 List do Koryntian 13, zwłaszcza wersety 1–3, 13).

Jedynym sposobem, w jaki nie powinniśmy kochać, jest kochanie kogokolwiek, nawet własnej rodziny, bardziej niż kochamy Boga. Jeśli nasza rzekoma miłość do kogoś powoduje, że nie jesteśmy posłuszni Bogu, to jest to miłość błędna lub niewłaściwa.

Pytanie: Czy 1 J 5,1 oznacza, że każdy, kto wierzy, iż Jezus jest Mesjaszem, pójdzie do nieba?

Odp.: Nie. Podobnie jak w 1 J 4,2, jest to warunek konieczny, ale niewystarczający, by być wierzącym. Ciekawe jest to, że język grecki ma nie jedno, ale dwa słowa oznaczające wiarę. Jedno z nich jest używane w Biblii na określenie zaufania i polegania na Bogu w życiu, a drugie – na określenie zwykłej intelektualnej zgody.

P: Czy w 1 J 5,1b wyrażenie „ci, którzy z Niego się narodzili” odnosi się do Jezusa, czy do innych wierzących?

Odp.: Chociaż prawdą jest, że ci, którzy kochają Ojca, powinni kochać również Jezusa, to nie o tym mówi ten werset. Odnosi się on do innych wierzących z trzech powodów.

1 List św. Jana 4:20 przeciwstawia miłość do Boga nienawiści do brata

1 List św. Jana 4:21 nakazuje wszystkim, którzy kochają Boga, aby kochali swojego brata.

1 List św. Jana 5:2 mówi, że mamy kochać dzieci (w liczbie mnogiej) Boże.

Zatem 1 List Jana 5:1b, umieszczony pomiędzy końcem rozdziału 4 a 1 Listem Jana 5:2, porusza ten sam temat, co pozostałe wersety. Komentatorzy wydają się być zgodni co do tego, że odnosi się to do innych wierzących.

Pytanie: W 1 J 5,1b, w jaki sposób każdy, kto kocha Ojca, kocha również „tych, którzy się z Niego narodzili”?

Odp.: Ojciec nas kocha, a jeśli kochasz Ojca, będziesz kochać tych, których On kocha. Jezus nakazuje nam kochać naszych braci i siostry.

Mamy być jednym (J 14,20). Mamy osiągnąć pełną jedność (J 17,23), aby świat poznał, że Ojciec posłał Jezusa. Nie mamy próbować tworzyć jedności, ale raczej zachowywać jedność Ducha (Ef 4,3). Wreszcie, mówiąc praktycznie, jeśli zamierzasz spędzić wieczność w niebie ze wszystkimi swoimi braćmi i siostrami w Chrystusie, lepiej naucz się już teraz ich lubić i kochać!

Pytanie: Dlaczego w 1 J 5,3-4 miłość do Boga i przestrzeganie Jego przykazań są tutaj tak ściśle powiązane?

Odp.: Jan jedynie powtarza to, co Jezus powiedział w Ewangelii św. Jana 14:21, 23-24. Jeśli nie chcesz okazywać swojej miłości, można by się zastanawiać, czy w ogóle ją posiadasz. Jednym z głównych sposobów, w jaki okazujemy naszą miłość Bogu, jest przestrzeganie Jego przykazań. Jeśli ktoś twierdzi, że żyjemy pod łaską i w związku z tym nie musimy przestrzegać niczego, czego nie chcemy, powiedz mu, że powinien ponownie przeczytać Ewangelię św. Jana 14.

Z tego wynika również kwestia praw Starego Testamentu. Możemy przyjrzeć się wielu z nich i dostrzec w nich mądrość dotyczącą higieny, zachowania tożsamości jako narodu itp. Nie możemy jednak pozwolić, by te rzeczy przesłoniły nam fakt, że niektóre prawa i rytuały nie służyły żadnemu naturalnemu celowi przynoszącemu korzyść ludowi. Były one raczej tym, co Bóg dał, aby ludzie mogli wyrażać swoją miłość do Niego poprzez posłuszeństwo. Dzisiaj nie pozwalamy, by boki włosów u mężczyzn były długie, nie obchodzimy nowiu księżyca ani nie składamy ofiar ze zwierząt, ale nadal wyrażamy naszą miłość poprzez posłuszeństwo przykazaniom, które Bóg nam teraz dał.

Pytanie: Czym jest zwycięstwo, które pokonało świat, o którym mowa w 1 J 5,4-5?

Odp.: Nasze zwycięstwo składa się z trzech części: odniesienia zwycięstwa, ogłoszenia zwycięstwa i osiągnięcia zwycięstwa. Chrystus odniósł zwycięstwo swojego ludu nad grzechem poprzez swoje zmartwychwstanie. My również ogłaszamy nasze zwycięstwo, gdy przyjmujemy Chrystusa, i pokazujemy je światu poprzez ogłoszenie naszego chrztu. Osiągamy to zwycięstwo w tym życiu poprzez naszą triumfalną walkę z grzechem.

Pytanie: Czym jest woda i krew, przez które przyszedł Jezus, o których mowa w 1 J 5,6?

Odp.: Zanim odpowiemy na to pytanie, omówmy najpierw, jak na nie odpowiedzieć. Nie musimy szukać jakiejś symboliki, która byłaby niezrozumiała dla wierzących z I i II wieku; powinna to być symbolika, którą oni rozumieliby. Po drugie, możemy poszukać podobnej symboliki w pismach Jana, takich jak stwierdzenie, że musimy narodzić się z wody i z Ducha w Ewangelii św. Jana 3,5, oraz o Jezusie dającym wodę żywą w Ewangelii św. Jana 4,10. Po trzecie, możemy zastanowić się, przeciwko komu Jan wypowiada się w pozostałej części tej księgi – przeciwko protognostykom, którzy zaprzeczali, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele (1 List św. Jana 4,2).

Odpowiedź brzmi: Jezus przyszedł przez krew, w ciele, a to ciało zostało ochrzczone wodą. Cerinthus chciał oddzielić ludzkiego Jezusa od boskiego Chrystusa, ale Jan w 1 Liście św. Jana 5:6 podkreśla, że nie był to tylko Jezus, nie tylko Chrystus, ale Jezus Chrystus, bez żadnego rozdzielenia. Tertulian (198–220 r. n.e.) był pierwszym znanym nauczycielem tej doktryny.

Jeśli chodzi o inne poglądy, Augustyn z Hippony twierdził, że odnosi się to do krwi i wody wypływających z boku Jezusa (J 19,34). Kalwin i Luter uważali, że odnosi się to do naszego chrztu wodnego i uczestnictwa w Wieczerzy Pańskiej. Plummer i Candlish twierdzili, że ma to związek ze starotestamentowymi ofiarami krwi i wodą służącą do oczyszczenia. Więcej informacji można znaleźć w „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 350. Na str. 353 dodano, że niezależnie od tego, co oznacza to w 1 Liście św. Jana 5:6, w 1 Liście św. Jana 5:8 woda i krew odnoszą się do chrztu i Wieczerzy Pańskiej.

Pytanie: Czy fragment 1 J 5,7–8 został dodany do Biblii?

Odp.: Był to dodatek, którego nie ma w oryginalnych rękopisach. Jak stwierdza „General Introduction to the Bible” (Wprowadzenie ogólne do Biblii), str. 484: „W rzeczywistości uznanie dłuższego brzmienia za autentyczną część tekstu 1 Listu św. Jana narusza niemal wszystkie główne zasady krytyki tekstu”. Jednak chrześcijanie preferujący wersję Króla Jakuba zazwyczaj akceptują ten fragment, a poniżej przedstawiono argumenty obu stron.

Pogląd, że fragment został dodany później: Najpierw przyjrzymy się rękopisom, które zawierają 1 List Jana, a nie zawierają tego fragmentu, a następnie pismom kościelnym, które się do niego nie odwołują.

Rękopisy biblijne i rodziny rękopisów, które zawierają 1 List Jana 5:6-9, ale nie zawierają tego dodatku.

Vaticanus [B] 325–350 r. n.e.

Sinaiticus [Si] 340–350 r. n.e.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV w.

Aleksandryjski [A] ok. 450 r. n.e.

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV w.

syryjski

Niektóre teksty ormiańskie [Arm] od V wieku

Język etiopski [Eth] od ok. 500 r. n.e.

gruziński [Geo] od V wieku

Lekcjonarz bizantyjski (K, L, P)

Arabski

język słowiański

048 oryginał, 33, 81, 322, 323, 436, 945, 1067, 1175, 1241, 1243, 1292, 1409, 1505, 1611, 1735, 1739, 1846, 1881, 2138, 2298, 2344, 2464,

Psi, 1844, 1852 mają nieco inne końcówki gramatyczne dla czasownika „świadczyć”.

W L833 słowo „chrzest” występuje zamiast „woda”

Łacińska Wulgata Amiatinusa z pierwszej połowy VIII wieku

Kodeks Fuldensis – łacińska Wulgata z 546 r. n.e. (najstarsza Wulgata)

Vallicellianus – łacińska Wulgata, 735–804 r. n.e.

Następujący pisarze kościelni cytują 1 List św. Jana lub omawiają Trójcę Świętą, ale nigdy nie wspominają o tym dodatku.

Ireneusz (182–188 r. n.e.) odwołuje się do 6 wersetów z 1 Listu św. Jana

Tertulian (198–220 r. n.e.)

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.)

Hipolit (222–235/6 r. n.e.)

Orygenes (225–254 r. n.e.)

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) Interesująca jest jednak przypis gamma na stronie 323, tom 7 serii „The Nicene and Post-Nicene Fathers Second Series”. Brzmi ona między innymi: „Uważa się, że [te dodatkowe słowa] zostały przytoczone przez św. Cypriana w jego dziele o jedności Kościoła; a cytat ten, gdyby był prawdziwy, miałby ogromne znaczenie, ponieważ przesuwałby datę ich przyjęcia na znacznie wcześniejszy okres. Jednak Tischendorf (Gk. Test., Ed., viii, ad. Loc.) podaje powody, by sądzić, że cytat ten jest jedynie pozorny i w rzeczywistości dotyczy ostatniej części wersetu 8.”

Dionizy z Aleksandrii (246–265 r. n.e.)

Hieronim (373–420 r. n.e.)

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 r. n.e.) dowodząc istnienia Trójcy Świętej, odwołuje się do tego wersetu, ale nie zawiera tego dodatku. „A co zatem z Janem, skoro w swoim Liście powszechnym mówi, że są Trzej, którzy świadczą: Duch, woda i krew?” W dziele O Duchu Świętym, rozdz. 19, s. 323–324 (Ojcowie nicejscy i postnicejscy, seria druga, tom 7) Grzegorz mógłby naturalnie zacytować ten dodatek, gdyby był świadomy jego obecności w swoim tekście.

Ambroży z Mediolanu (340–397 r. n.e.) również cytował 1 List Jana 5:6, omawiając Ducha Świętego i Trójcę Świętą, i nie cytował 1 Listu Jana 5:7. Jedynym rozsądnym wyjaśnieniem jest to, że tego fragmentu tam nie było.

Augustyn z Hippony również odwołuje się do 1 Listu Jana bez tych wersetów.

Quodvultdeus (ok. 453 r. n.e.)

Zatem wers ten został dodany w Biblii Króla Jakuba, Wulgacie oraz w pismach religijnych począwszy od około 380 r. n.e.

W dzisiejszym „Podręczniku rozwiązywania trudności biblijnych” (str. 50–52) wspomniano, że wers ten występował jedynie w ośmiu greckich rękopisach. Co najważniejsze, w czterech z tych ośmiu znajdował się on na marginesie, a nie w tekście. Innymi słowy, była to notatka, którą ktoś dodał na marginesie, podobnie jak chrześcijanie robią to dzisiaj. Ostatecznie ktoś skopiował tę notatkę z marginesu do tekstu. Ponadto, choć pisarze kościelni obszernie cytowali 1 List Jana i pisali wiele w obronie Trójcy Świętej, żaden z nich nie zacytował fragmentu 1 Listu Jana 5:7-8 w celu obrony Trójcy Świętej. Fragment ten nie występuje również w tekstach syryjskich, koptyjskich, ormiańskich, etiopskich, arabskich, słowiańskich i najwyraźniej we wszystkich innych z wyjątkiem łacińskiego. Jednakże, zgodnie z publikacją „A Textual Commentary on the New Testament” (2. wydanie, str. 648), nie ma go nawet we wczesnej formie starołacińskiej/italickiej ani w Wulgacie wydanej przez Hieronima.

Zarówno w książce „When Critics Ask” (str. 540–541), jak i w „The Complete Book of Bible Answers” (str. 73–74) dodano, że jedynym powodem, dla którego fragment ten w ogóle pojawia się w późniejszych greckich rękopisach, jest fakt, że Erazm został zmuszony do umieszczenia go w trzecim wydaniu greckiego Nowego Testamentu z 1522 roku. Sam Erazm pominął ten fragment w swoich pierwszym i drugim wydaniu z l3/1/1516 a i 1519 roku. Erazm stwierdził, że zamieści go tylko wtedy, gdy uda się znaleźć choćby jeden grecki rękopis, w którym się on znajduje. Po opublikowaniu przez Erazma drugiego wydania taki rękopis został znaleziony. Nazywa się on Kodeksem Grzegorza 61, został skopiowany przez franciszkańskiego zakonnika o imieniu Froy (lub Roy) w 1520 roku (zwróć uwagę na datę). Ponieważ Erazm nie wiedział o istnieniu tego źródła, dodał ten fragment w trzecim wydaniu z 1522 roku, ponieważ Kościół katolicki domagał się jego dodania. Drukarz Fayerabend dodał go do Biblii Lutra w 1574 roku.

Grecki filolog Bruce Metzger w książce „Textual Commentary” (wydanie drugie, str. 715–716) przedstawia bardziej szczegółową dyskusję na ten temat.

Podsumowanie poglądu dotyczącego późniejszych dodatków: W „General Introduction to the Bible” (s. 484) czytamy: „W rzeczywistości uznanie dłuższego brzmienia za autentyczną część tekstu 1 Listu św. Jana narusza niemal wszystkie główne zasady krytyki tekstu”.

Pogląd pierwotny: Należy przyznać, że trzy najwcześniejsze greckie rękopisy zawierające 1 List Jana 5:7–8 pochodzą z X, XII i XIV wieku, fragment ten nie występował w rodzinie rękopisów bizantyjskich, a nawet nie znalazł się w oryginalnej łacińskiej Wulgacie. Występuje on w następujących minuskułach:

Kodeks Gregory 61 (1520/1521 r. n.e., sporządzony przez franciszkańskiego zakonnika z Oksfordu, Froy’a/Roy’a). Nazywany również kodeksem Montfortianus. (Kodeksy 61 i 629 mają nieco odmienny tekst niż pozostałe.) Został sporządzony po tym, jak Erazm oświadczył, że nie umieści tego fragmentu w swojej Biblii, chyba że przedstawią mu grecki rękopis, w którym się on znajduje. Tekst ten przekazano Erazmowi jako „starszy” tekst grecki, a Erazm następnie niechętnie go uwzględnił.

Wariant 88 – rękopis z XII wieku, a fragment 1 Listu św. Jana 5:7-8 został dodany później, pismem z XVI wieku, w Neapolu

Wariant 221 – odmienny tekst dodany do rękopisu pochodzącego pierwotnie z X wieku, obecnie znajdującego się w Oksfordzie

Wariant 429 – wariant dodany do rękopisu z XVI wieku w Wolfenbüttel

629 – tekst z XIV wieku, nie jest to wariant odczytu

636variant – wariant dodany do XVI-wiecznego rękopisu w Neapolu

918 – rękopis z XVI wieku w Escorialu w Hiszpanii. W tekście, nie jest to wariant odczytania

2318 – rękopis z XVIII wieku w Bukareszcie, Rumunia. W tekście, nie jest to wariant odczytu

w110 – XVI wiek, egzemplarz Biblii wielojęzycznej z Complutense autorstwa Ximenesa, opublikowanej w 1514 r.

W czterech z powyższych rękopisów znajdowało się to na marginesie jako późniejszy dodatek, a nie w tekście głównym. Z możliwym wyjątkiem 629, nie występowało to w żadnym znanym greckim rękopisie sprzed czasów Erazma.

Łacińska Wulgata z Cavensis (Hiszpania, IX wiek)

Łacińska Wulgata Toletana (X wiek)

Niektóre rękopisy ormiańskie [Arm] z V wieku

Drugim najwcześniejszym miejscem, w którym się pojawia, jest dzieło „Liber Apologeticus”, napisane przez hiszpańskiego heretyka Priscilliana lub jego zwolennika, biskupa Instantiusa, około 385 r. n.e.

Występuje również w pismach Varimaduma (380 r. n.e.)

Anonimowy traktat o ponownym chrzcie (250/4–256/7 r. n.e.), rozdz. 18, w dziele „Ante-Nicene Fathers”, tom 5, str. 677, odnosi się do 1 Listu św. Jana 5:8. Jednak przypis wskazuje, że cytowana jest tu formuła łacińska, a nie grecka.

W pismach Speculum (V wiek).

Jan Kasjan, ojciec błędu półpelagiańskiego (435 r. n.e.).

Czcigodny Beda

Występuje to w różnych wersjach italskich oraz w wersji klementyńskiej łacińskiej Wulgaty. „Świadectwo na ziemi: Duch, woda i krew, a te trzy są jednym w Chrystusie Jezusie. I te trzy składają świadectwo w niebie: Ojciec, Słowo i Duch”.

W „Encyklopedii trudności biblijnych” (str. 375) podano, że fragment ten występował w starej łacinie/wersjach italskich już w V wieku, a także w bardzo późnej minuskuli z 635 roku na marginesie.

Znajdowało się ono w łacińskiej Biblii w średniowieczu oraz w Biblii króla Jakuba i było akceptowane przez Kościół katolicki przez ponad 900 lat. Nigdy jednak nie zostało przyjęte przez Kościoły greckie ani wschodnie.

Pytanie: Czy 1 J 5,6-8 oznacza, że skoro Duch Święty jest świadkiem wraz z wodą i krwią, to nie jest On istotą żywą?

Odp.: Nie. Świadkiem może być zarówno istota żywa, jak i przedmiot nieożywiony. Częstym błędem sekt jest twierdzenie, że skoro Duch Święty posiada wiele cech, których nie ma człowiek, to (według pewnego naciągniętego rozumowania) Duch Święty nie może posiadać osobowości. 1 List św. Jana 5:6-8 pokazuje, że istnieją trzy świadectwa potwierdzające fakt, iż Jezus miał ciało fizyczne. Krew odnosi się do Jego ukrzyżowania, a Duch jest wewnętrznym świadectwem dla chrześcijan. Woda odnosi się albo do chrztu Jezusa przez Jana, albo prawdopodobnie do wody otaczającej dziecko w chwili narodzin.

Poniżej przedstawiono różne fakty, których Biblia uczy nas na temat osobowości Ducha Świętego.

Parakletos (Pocieszyciel, Ten, który jest przy nas). Ewangelia Jana 14:16,26; Ewangelia Jana 15:26

Zna najskrytsze myśli Boga – 1 List do Koryntian 2:10-11

Przemawia do nas. Dzieje Apostolskie 13:2, List do Hebrajczyków 3:7

Przypomina nam. Ewangelia św. Jana 14:26

Jest jak rodzic, dzięki czemu nie będziemy sierotami (greckie słowo „orphanos”). Ewangelia św. Jana 14:18

Prowadzi nas. Ewangelia Jana 16:13

Naucza nas. Ewangelia według św. Jana14:26 1 List do Koryntian 2:13

Mieszka w nas. 1 Kor3:16 , 2 Tym1:14 , Rzymian 8:9,11, Efezjan 2:22

W naszych sercach. 2 List do Koryntian1:22 , List do Galatów 4:6

Wstawia się za nami (przedmioty nieożywione nie modlą się ani nie wstawiają się). List do Rzymian 8:26-27

Można Go obrazić. List do Hebrajczyków 10:29

Świadczy o Chrystusie. Ewangelia według św. Jana 15:26

Ma umysł. List do Rzymian 8:27

Może być zasmucony. Izajasz 63:10, List do Efezjan 4:30

Dokonuje wyborów. 1 List do Koryntian 12:11

Posiada miłość. List do Rzymian 15:30

Potrafi uznać rzeczy za dobre. Dzieje Apostolskie 15:28

Zgłębia głębokie sprawy Boże. 1 List do Koryntian 2:9-10

Wzdycha (a zatem troszczy się) o nas. List do Rzymian 8:26

Pytanie: Czy w 1 J 5:7-8 tłumaczenie NIV nie uznaje Trójcy Świętej, ponieważ nie zawiera tych słów?

Odp.: Nie, to oszczercze kłamstwo.
Jednym z tematów dyskusji jest to, czy 1 List Jana 5:7-8 powinien znajdować się w naszych Bibliach, czy nie. Drugim tematem dyskusji jest to, czy NIV zaprzecza Trójcy Świętej, czy nie.
    Niestety, twierdzenie, że NIV nie wierzy w Trójcę Świętą, jest nieprawdziwe z dwóch powodów.

1) Gdyby ktoś wydrukował Biblię, w której 1 List Jana 5:7-8 brzmiałby: „drukowane Biblie są w porządku”, a ty [słusznie] stwierdziłbyś, że nie powinno tego być w Biblii, ponieważ wczesne rękopisy Nowego Testamentu tego nie zawierały, czy oznaczałoby to, że jesteś przeciwny drukowanym Bibliom? To, czy wierzysz w dane stwierdzenie, to coś innego niż to, czy stwierdzenie to znajdowało się w Biblii w konkretnym miejscu.

2) Wszyscy tłumacze NIV byli trynitarzami, którzy wierzyli, że Biblia jest Słowem Bożym. (Nawiasem mówiąc, wielu tłumaczy RSV budziło wątpliwości.)
3) Mam nadzieję, że nie uważasz, iż 1 List Jana 5:7-8 jest JEDYNYM dowodem na istnienie Trójcy Świętej w całej Biblii. Inne wersety, które nauczają o aspektach Trójcy Świętej (jeden nierozerwalny Bóg, trzy odrębne osoby, równe pod względem czci i natury, ale pełniące różne role itp.), pojawiają się w wielu miejscach, a NIV je zawiera.

4) 1 List Jana 5:7-8 nie występuje w żadnym wczesnym rękopisie Nowego Testamentu. Znajduje się on łącznie tylko w 8 greckich rękopisach (w tym
średniowiecznych), a w czterech z nich nie występuje w tekście, lecz na marginesie.

5) 1 List Jana 5:7-8 nie występuje w lekcjonarzu bizantyjskim (K, L, P), więc mam nadzieję, że nie sądzisz, iż lekcjonarz bizantyjski również zaprzecza Trójcy Świętej. W rzeczywistości, poza tymi czterema, żaden grecki, ormiański, syryjski, etiopski, koptyjski, a nawet wczesny rękopis Wulgaty nie zawiera tego fragmentu – czy zatem wszystkie te rękopisy nie wierzą w Trójcę Świętą?
6) Wreszcie, wielu pisarzy wczesnego Kościoła pisało o Trójcy Świętej i wykorzystywali praktycznie każdy werset, jaki tylko można było znaleźć, aby ją poprzeć. Żaden z nich jednak nie posłużył się 1 Listem św. Jana 5:7-8. Pisarze kościelni, którzy dowodzili istnienia Trójcy Świętej na podstawie Pisma Świętego (oczywiście bez odwoływania się do 1 Listu św. Jana 5:7-8) – najwyraźniej Tertulian, Nowacjan, Klemens Aleksandryjski, Atanazy, Hilary, a później Augustyn i wszyscy inni – nie znali tych słów. Pisarze wczesnego Kościoła odwoływali się do 1 Listu św. Jana, ale nie wspominali o 1 Liście św. Jana 5:7-8; należeli do nich: Ireneusz, Klemens Aleksandryjski, Tertulian, Hipolit, Orygenes, Dionizy Aleksandryjski, Hieronim, Grzegorz z Nazjanzu, Ambroży z Mediolanu, Augustyn z Hippony oraz Quodvultdeus.
   Z drugiej strony istnieje wyraźne odniesienie autorstwa Cypriana z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.). Interesująca jest jednak przypis gamma na stronie 323 w tomie 7 drugiej serii dzieła *The Nicene and Post-Nicene Fathers*. Brzmi ona między innymi: „Uważano, że [te dodatkowe słowa] zostały zacytowane przez św. Cypriana w jego dziele o jedności Kościoła; a cytat ten, gdyby był faktem, miałby ogromne znaczenie, ponieważ przesuwałby datę ich przyjęcia na znacznie wcześniejszy okres. Jednak Tischendorf (Gk. Test., Ed., viii, ad. Loc.) podaje powody, by sądzić, że cytat ten jest jedynie pozorny i w rzeczywistości dotyczy ostatniej części wersetu 8”.
   Niezależnie od tego absurdalne byłoby twierdzenie, że wszyscy ci wczesni pisarze kościelni, z których wielu pisało o Trójcy Świętej, zaprzeczali jej istnieniu tylko dlatego, że nie odwołali się do 1 Listu św. Jana 5:7-8.
W oparciu o te sześć powodów mam nadzieję, że jeśli w przyszłości usłyszysz, jak ktoś powtarza kłamstwo, że NIV zaprzecza Trójcy Świętej, to go poprawisz. Jeśli mówisz to innym, a jesteś uczciwym chrześcijaninem, to zakładam – na podstawie powyższych informacji – że przestaniesz to powtarzać.
Jeśli się z tym zgadzacie, możemy omówić pierwszy temat lub inne wersety, jeśli chcecie. Jeśli się nie zgadzacie, to myślę, że bardziej pożyteczne byłoby najpierw porozmawiać o tym, czego Biblia naucza na temat uczciwości i oszczerstw.

P: Jak to możliwe, że w 1 J 5,7–8 Bóg dopuścił do dodania zdania do Biblii?

Odp.: 1 List św. Jana 5:7,8 był prawdopodobnie zdaniem dodanym. Wiemy to dzięki świadectwu greckich rękopisów. Niezależnie od tego, czy to zdanie się tam znajduje, czy nie, nie zmienia to chrześcijańskiej doktryny.

Według Alanda i innych autorów zdanie to należy do kategorii „A”, co oznacza, że nie występowało w oryginalnym rękopisie. Innymi słowy, kategoria „A” daje „praktycznie pewność”, że 25 spornych słów w 1 Liście św. Jana 5:7-8 stanowi późniejszy dodatek.

Szczególnie muzułmanie nie powinni mieć większego problemu z tą konkretną kwestią. Nie dysponujemy podobnymi świadectwami dotyczącymi zmian wprowadzonych przez Uthmana w Koranie, ponieważ spalił on egzemplarze Koranu, które inni mogliby wykorzystać do zweryfikowania jego działań. Kilka z nich zachowało się do dziś w muzeum w Kairze i rzeczywiście wykazują one zmiany.

Na przykład Ubaj bin Ka’b, jeden z sekretarzy Mahometa, posiadał dodatkowe sury, a w dzisiejszym Koranie pominięto około 12 sur (The Fihrist, s. 61, przypisy 43–48). Abu Musa z Basry również posiadał tekst identyczny z tekstem Ubai’a. (Suyuti, Itqan I, str. 65; Ibn Abi Dawud, Masahif, str. 180–181, a także Noeldeke, Geschichte des Quran’s, str. 33–38.)

Pytanie: Skąd w 1 J 5,13 możemy wiedzieć, że mamy życie wieczne, skoro ludzie skazani na piekło z Mt 7,21–23 sądzili, że wiedzą, iż mają życie wieczne? Innymi słowy, pewność zbawienia nie ma większego znaczenia, jeśli nigdy nie możemy wiedzieć, czy nie mamy fałszywej pewności.

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

Możemy mieć prawdziwą pewność opartą na łasce Bożej, a nie na nas samych:

Wierzący mogą być pewni swojego życia wiecznego. 1 List św. Jana4:17 ;5:11 –19;3:24 ;4:13 ; List do Efezjan 3:12

Bóg nie tylko nas zbawia, ale także nas pieczętuje i zachowuje. List do Efezjan 1:13-14; List Judy 24; 1 List do Tymoteusza 1:14

Nigdy nie zapominajmy, że zostaliśmy wykupieni za cenę – krew Jezusa. 1 List do Koryntian6:20 ;7:23 ; 2 List Piotra 2:1; Dzieje Apostolskie 20:28

Aby zostać zbawionymi, musimy wierzyć i wyznawać, że Jezus jest Panem. List do Rzymian 10:9-13; 1 List Piotra 1:23

Aby zostać zbawionymi, musimy wzywać Pana. Dzieje Apostolskie2:21 ;22:16 ; Joel 2:32; 1 List do Koryntian 1:2; Sofoniasz 3:9

Jest to dar łaski, a nie zasługa wynikająca z uczynków. Żadna nasza zasługa nie może nas zbawić. List do Efezjan 2:8-9; 2 List do Tymoteusza 1:9; List do Tytusa 3:5; Dzieje Apostolskie 26:20; List do Rzymian 3:23-24; 4:5; 6:14-15; 9:32; 11:5-6; List do Galatów 3:2,3,10-14

Prawdziwa wiara przynosi owoce, ponieważ wiara bez uczynków jest martwa. List Jakuba 2:14-26

Wszyscy prawdziwi wierzący starają się być posłuszni Bogu i okazywać miłość Bogu oraz ludziom. 1 List Jana 3:14-15

Ludzie mogą mieć fałszywą pewność i udawane nawrócenie:

Musimy badać samych siebie, ponieważ fałszywi chrześcijanie mogą dać się zwieść. 2 List do Koryntian 13:5

Wierzący muszą wytrwać w wysiłkach aż do samego końca, aby ich nadzieja stała się pewna. List do Hebrajczyków 6:11

Niektórzy mogą mieć fałszywą pewność zbawienia (Jeremiasz17:10 ), nawet jeśli:

Mają pozory pobożności; znają Pismo Święte. 2 List do Tymoteusza 3:5; Ewangelia Jana 5:39-47

Wierzą (w sensie intelektualnym, a nie zbawczym), są ochrzczeni. Dzieje Apostolskie 8:13,20; List Jakuba 2:19

Przynajmniej sami wierzyli, że prorokowali w imieniu Jezusa, wypędzali demony i dokonywali wielu potężnych cudów. Ewangelia Mateusza 7:21-23; 2 List do Tesaloniczan 2:9-10

Kiedyś uciekli od zepsucia tego świata dzięki poznaniu naszego Pana i Zbawiciela. 2 List Piotra 2:17-22

Możemy i powinniśmy sprawdzać naszą pewność, obserwując, czy nasze życie, doświadczenie i nauka są zgodne z tym, co mówi Biblia.

Jesteśmy odpowiedzialni za uważne czuwanie nad naszym życiem i nauką. 2 List do Tymoteusza 1:14; List do Kolosan 1:23; Księga Przysłów 22:5

Nie podążajmy za mądrością tego świata. List do Kolosan 2:8-9; List Jakuba 3:15; 1 List do Koryntian 1:17-27; 2:6,8,14; 2 List do Koryntian 1:12

Wytrwać. List do Hebrajczyków 10:23,36; List do Hebrajczyków 12:1,12-13; 1 List Jana 2:24; 1 List do Koryntian 13:7; List do Rzymian 5:3-4; List Jakuba 1:3-4,12; List Jakuba 5:11; 2 List Piotra 1

Pytanie: Dlaczego w 1 J 5:14-15 nie zawsze otrzymujemy to, o co się modlimy?

Odp.: 1 List Jana 5:14 wyjaśnia to, dodając, że prosimy „zgodnie z Jego wolą”. List Jakuba 4:3 mówi o tym, że nie otrzymujemy tego, o co prosimy, ponieważ wynika to z naszej woli, a nie z woli Bożej. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w omówieniu fragmentów z Ewangelii Mateusza 7:7-11; 2 Listu do Koryntian 12:7 oraz 2 Listu do Koryntian 12:8 (cierń Pawła).

P: Czym w 1 J 5,16-17 jest „grzech, który nie prowadzi do śmierci” w przeciwieństwie do „grzechu, który prowadzi do śmierci”?

Odp.: Istnieje kilka różnych poglądów:

Śmierć fizyczna: Niektóre przypadki nieposłuszeństwa są na tyle poważne, że Bóg zabiera wierzącego do siebie przedwcześnie, jak w przypadku Ananiasza i Safiry w Dziejach Apostolskich 5:1-11 oraz niektórych Koryntian w 1 Liście do Koryntian 11:29-30. W książce „When Critics Ask” (str. 541) napisano, że Paweł mógł mieć to na myśli, pisząc w 1 Liście do Koryntian 5:5, aby wydać wierzącego szatanowi na zniszczenie ciała, aby jego duch mógł zostać zbawiony. Więcej na temat tego poglądu można znaleźć w książce „The Complete Book of Bible Answers” (str. 70-72).

Morderstwo: Jeśli ktoś zabije inną osobę, niektórzy uważają, że nie mamy prawa modlić się o to, by został on zwolniony z kary śmierci. Wydaje się to jednak sprzeczne z biblijnym przykładem Saula z Tarsu, który po nawróceniu stał się Pawłem. Komentarz biblijny „The Believer’s Bible Commentary” (str. 2325) wspomina o tym nietypowym poglądzie, nie popierając go jednak.

Bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu: Niektórzy uważają, że może to odnosić się do ostatecznej śmierci duchowej spowodowanej bluźnierstwem przeciwko Duchowi Świętemu. Komentarz biblijny dla wierzących, str. 2325, również wspomina o tym poglądzie, nie popierając go jednak.

Śmierć duchowa: Niektórzy chrześcijanie interpretują to w ten sposób, że wierzący może tak długo nie być posłusznym Bogu, że może utracić swoje zbawienie. Ponieważ Jan wszędzie indziej mówi o życiu i śmierci duchowej, a nie fizycznej, prawdopodobnie o tym właśnie mówi również w tym miejscu. Więcej na temat tego poglądu można znaleźć w książce „Hard Sayings of the Bible” (Trudne powiedzenia Biblii), str. 742–744. Augustyn w swojej Homilii 10 na 1 List Jana mówi: „Uważam zatem, że «grzech» brata «na śmierć» ma miejsce wtedy, gdy po uznaniu Boga dzięki łasce naszego Pana Jezusa Chrystusa ktoś walczy przeciwko braterstwu i jest podżegany płomieniami nienawiści przeciwko tej samej łasce, dzięki której został pojednany z Bogiem”. Augustyn stwierdził, że może to odnosić się do sytuacji, w której jeden z braci bluźni przeciwko Duchowi Świętemu. Augustyn potwierdza, że grzechem tym jest porzucenie wiary przez chrześcijanina aż do śmierci. Cytat ten można znaleźć w dziele „Nicene and Post-Nicene Fathers, First Series”, tom 7, str. 527.

Odstępstwo: Niektórzy uważają, że odnosi się to do kogoś, kto porzuca wiarę, podobnie jak w Liście do Hebrajczyków 6. Jeśli umrą w takim stanie, to ostatecznie nigdy nie zostali wybrani jako jedni z wybranych Bożych. Komentarz biblijny „The Believer’s Bible Commentary”, str. 2325, popiera ten pogląd. Są jednak osoby, które porzuciły wiarę chrześcijańską, a po pewnym czasie powróciły do niej. Wydaje się, że za te osoby, mimo że odeszły, należy się modlić, aby powróciły.

Wniosek: Niezależnie od tego, jakie inne znaczenie niektórzy mogą w tym dostrzegać, z pewnością odnosi się to również do śmierci fizycznej.

Pytanie: Czy 1 J 5,16–17 odnosi się do katolickiego rozróżnienia między „grzechami śmiertelnymi” a „grzechami powszednimi”?

Odp.: Nie. Doktryna katolicka głosi, że wierzący trafi do piekła, jeśli popełni grzech śmiertelny i umrze przed otrzymaniem przebaczenia i/lub rozgrzeszenia za ten grzech. Za grzechy nieśmiertelne, czyli grzechy powszednie, trafi on do nieba, choć z dłuższym pobytem w czyśćcu.

Biblia naucza w Liście do Hebrajczyków 7:25, że Jezus całkowicie zbawił nas od wszystkich naszych grzechów. Chociaż prawdziwi wierzący będą chcieli pokutować za wszystkie swoje grzechy, to łaska Boża, a nie nasze uczynki, prowadzi nas do nieba.

Pytanie: Czy w 1 J 5,18 szatan nie jest w stanie „dotknąć nas”, czy też może nas „przesiewać” jak pszenicę, jak to opisano w Łk22:31 ?

Odp.: Szatan nie może nic zrobić bez zgody Boga. Jak pokazuje Księga Hioba, szatan musiał poprosić o pozwolenie, aby wpłynąć na okoliczności i ciało Hioba.

Być może jednak największa moc szatana polega na oszustwie i pokusie. W pewnym stopniu wpływ szatana na chrześcijanina jest ograniczony do tego, na ile chrześcijanin „przysłuchuje się” szatanowi.

P: W jaki sposób, zgodnie z 1 J 5,19, cały świat znajduje się pod „władzą” (lub wpływem) złego?

Odp.: Odpowiedź znajdziesz w omówieniu fragmentów z Listu do Rzymian 8:19-22 i Listu do Efezjan 2:2.

P: Co dokładnie oznacza w 1 J 5,21 „strzegać się bożków”?

Odp.: Greckie słowo oznaczające „strzec się” to phulaxate, aorystowy tryb rozkazujący od phulasso (Strong 5442). Może ono oznaczać: uważać na coś, chronić się przed czymś, mieć się na baczności lub unikać. Chociaż obejmuje to znaczenie „nie opuszczaj Jezusa i nie czcij zamiast Niego bożków”, w rzeczywistości oznacza to znacznie więcej. Grecy i Rzymianie mieli skłonność do synkretyzmu i mogła pojawić się pokusa oddawania czci bożkom lub innym bogom oprócz Jezusa. Później gnostycy z sekty Hermetyków z „ ” zrobili dokładnie to, przed czym ostrzegał Jan, w najbardziej dosłowny możliwy sposób. Połączyli wiarę w moc Jezusa z mocą Hermesa, Zeusa, Herkulesa i innych.

Czasami szatan kusi chrześcijan, by porzucili chrześcijaństwo, zwłaszcza w obliczu tortur lub innych prześladowań, a często szatan działa w sposób bardziej subtelny. Czasami chcemy trzymać się jakiegoś grzechu, jednocześnie podążając za Chrystusem. Kiedy tak postępujemy, ten konkretny grzech staje się dla nas bożkiem. Chociaż możemy próbować trzymać się zarówno tego grzechu, jak i Chrystusa, nie możemy oddać się Chrystusowi całym sercem, dopóki nie weźmiemy swojego krzyża i nie porzucimy tego grzechu-bożka.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 J 5,21 można mieć w domu posągi bożków, jeśli się ich nie czci?

Odp.: Nie. Nawet jeśli nie ma się żadnej skłonności do oddawania czci bożkom, jest to nadal złe z trzech powodów.

1. Tworzenie bożków i oddawanie im czci stanowi obrazę Boga. Składanie ofiar bożkom oznacza składanie ofiar demonom, jak pokazują 1 List do Koryntian 10:19-21 oraz Księga Powtórzonego Prawa 32:17. Docenianie walorów artystycznych dobrze wykonanego bożka jest jak docenianie pozytywnych cech czegoś, co zostało stworzone i jest wykorzystywane przez szatana, aby utrzymywać ludzi w duchowej ślepocie. Żartobliwie mówiąc, gdybym trzymał bożki w swoim domu, umieściłbym je obok moich artystycznie wykonanych satanistycznych przedmiotów rytualnych. Jednak ponieważ nie posiadam ani nie chcę mieć w domu żadnych satanistycznych przedmiotów rytualnych, nie miałbym też miejsca na bożki.

2. Bożki mogą stanowić przeszkodę dla innych. Nawet jeśli dana osoba nie ulegnie pokusie, by czcić twój bożek, nadal dajesz zły przykład, pokazując, że bałwochwalstwa nie należy traktować zbyt poważnie.

3. Wydaje się, że znacznie trudniej jest dać mocne świadectwo ludziom praktykującym bałwochwalstwo (hindusom, buddystom i innym), jeśli mówisz im, że muszą odwrócić się od bożków i służyć Żywemu Bogu, aby dostać się do nieba, a sam nadal masz bożki w swoim domu.

Pytanie: Skąd wiemy, że 1 List św. Jana został rzeczywiście napisany przez Jana?

Odp.: Istnieją cztery główne powody.

1. Wczesny Kościół uznawał ten list za pochodzący od apostoła Jana. W szczególności List Cypriana nr 69 (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje 1 List Jana 2:18–19 i stwierdza, że jest to dzieło apostoła Jana. Cyprian cytuje również „list Jana” w Traktacie 12, w trzeciej księdze 2.

2. Tertulian (ok. 213 r. n.e.), odnosząc się do 1 Listu św. Jana 2:23; 4:2-3 oraz 5:1, stwierdza, że to wszystko powiedział Jan. („Przeciw Praxeasowi” 28). W dziele „De Corona” (198–220 r. n.e.), w rozdziale 10, pisze on, że „Jan mówi: «Dzieci moje, strzeżcie się bożków»” (1 List św. Jana5:21 ).

3. Później Augustyn (ok. 400 r. n.e.) w swojej pierwszej homilii na temat 1 Listu św. Jana stwierdza, że został on napisany przez tego samego Jana, który napisał Ewangelię.

4. List ten ma styl podobny do 2. i 3. Listu Jana oraz Ewangelii św. Jana.

W wysoce nieprawdopodobnym przypadku, gdybyśmy się mylili, a wczesny Kościół całkowicie pomylił się co do autorstwa 1 Listu Jana, to gdyby Bóg nadal zamierzał, by 1 List Jana był Pismem Świętym, jaka byłaby różnica, czy został on napisany przez Jana, czy nie?

Pytanie: Skąd wiemy, czy to, co mamy dzisiaj w 1 Liście św. Jana, jest wiernym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Istnieją co najmniej cztery powody.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Oto autorzy, którzy odwoływali się do wersetów z 1 Listu św. Jana.

Ignacy (ok. 110–117 r. n.e.) cytuje połowę 1 Listu św. Jana 3:7a i nawiązuje do 1 Listu św. Jana3:10 a w Liście Ignacego do Efezjan, rozdz. 14, str. 55

Polikarp (100–155 r. n.e.) cytuje połowę 1 Listu św. Jana 4:3a,c (13 z 34 greckich słów, z lukami) w „Liście Polikarpa do Filipian”, rozdz. 7, str. 34

Justyn Męczennik (135–165 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 3:1b zgodnie z „Greckim Nowym Testamentem” (4. poprawione wydanie) autorstwa Alanda i in., str. 318. Nie udało mi się jednak potwierdzić tego w posiadanych przeze mnie pismach Justyna.

Ireneusz (182–188 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 4:1,2 oraz 1 List św. Jana 5:1 jako słowa „jego ucznia w jego liście”. Cytuje również Ewangelię św. Jana jako słowa jego ucznia. Ireneusz, „Przeciw herezjom”, księga 3, rozdz. 16.8, str. 443

Kanon Muratoriego (170–210 r. n.e.), ANF, tom 5, str. 603, kanon 4, wspomina o 1 Liście św. Jana. W kanonie 1 cytuje on również 1 List św. Jana 1:1 jako pochodzący od Jana w jego listach.

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) twierdzi, że 1 List św. Jana4:16 jest autorstwa Jana. Klemens Aleksandryjski, Fragment 3, s. 575

Tertulian (198–220 r. n.e.) cytuje fragment 1 Listu św. Jana 1:1 jako „Świadectwo Jana” w Traktacie o duszy, rozdz. 17, s. 197

Tertulian (198–220 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 4:18 jako dzieło Jana. „Scorpiace”, rozdz. 12, s. 645–646

Orygenes (225–254 r. n.e.) cytuje 1 List Jana 1:5 jako słowa Jana zawarte w jego liście. Dzieło Orygenesa „De Principiis”, księga 1, rozdz. 1.1, str. 242

Orygenes (240 r. n.e.) cytuje połowę 1 Listu św. Jana 1:1 w „Komentarzu do Pieśni nad Pieśniami”, księga 1, rozdz. 4, s. 26.

Orygenes (225–254 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 1:5 jako fragment Listu św. Jana. Orygenes, *De Principiis*, księga 1, rozdz. 1.1, s. 242

Orygenes (225–254 r. n.e.) cytuje, że Bóg jest światłością, z „Listu katolickiego św. Jana” (1 List św. Jana 1:5). Komentarz Orygenesa do Ewangelii św. Jana, tom 2, rozdział 18, str. 336

Orygenes (240 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 2:12-14 w „Komentarzu do Pieśni nad Pieśniami”, prolog, str. 26.

Orygenes (235 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 2:15-17 w „Napomnieniu o męczeństwie”, rozdz. 38, s. 182-183.

Orygenes (235 r. n.e.) parafrazuje 1 List św. Jana 3:16 w dziele „Napomnienie o męczeństwie”, rozdz. 41, str. 185.

Orygenes (240 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 4:7 w „Komentarzu do Pieśni nad Pieśniami”, prolog, str. 32. Nawiązuje również do 1 Listu św. Jana 4:7 w tym samym dziele, księga 2, rozdz. 4, str. 123.

Orygenes (240 r. n.e.) cytuje połowę fragmentu 1 Listu św. Jana 4:16 jako „Pismo Święte” w „Komentarzu do Pieśni nad Pieśniami”, prolog, str. 32–33.

Novatian (250–257 r. n.e.) cytuje połowę 1 Listu św. Jana 4:12 jako pochodzącą od Jana. „Traktat o Trójcy Świętej”, rozdz. 18, s. 627

Anonimowy „Traktat przeciwko Nowacjanowi” (254–256 r. n.e.)

Anonimowy „Traktat o ponownym chrzcie” (ok. 250–258 r. n.e.), rozdz. 13, s. 677, cytuje 1 List św. Jana 4:7,8 jako dzieło Jana Ewangelisty. Odwołuje się on również do 1 List św. Jana 5:6,7–8

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) wspomina o „Liście Jana”, a następnie cytuje 1 List Jana2:21 , 22 w „Traktatach Cypriana – Świadectwa”, rozdz. 79, s. 552.

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 1:8,9 i mówi: „W swoim liście Jan stwierdza…”. „Traktaty Cypriana”, traktat 8, rozdz. 3, str. 476.

Dionizy z Aleksandrii (246–265 r. n.e.)

Metodiusz (270–311/312 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 3:21 zgodnie z Alandem i in., 4. poprawione wydanie, str. 815. Nie udało mi się jednak potwierdzić tego w posiadanych przeze mnie pismach Metodiusza.

Filas z Thmuis (ścięty w 307 r. n.e.) cytuje ¼ 1 Listu św. Jana 4:18 w Liście do mieszkańców Thmuis, ANF, tom 6, str. 162

Piotr z Aleksandrii (306, 285–311 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 2:1 w dziele „Listy kanoniczne”, kanon 11, s. 276.

Po soborze nicejskim

Euzebiusz z Cezarei (323–326 r. n.e.) – „Historia kościelna” Euzebiusza

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.)

Atanazy (367 r. n.e.) nie odwołuje się do żadnych konkretnych wersetów z 1, 2 i 3 Listu św. Jana, ale wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552

Faustyn (IV wiek)

Filon z Karpazji (IV w.)

Zenon (IV w.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 4:20

„Synopsis Scripturae Sacrae” (350–370 r. n.e. lub V w.) wymienia List do Hebrajczyków (autorstwa Pawła), List Jakuba, 1. i 2. List Piotra, 1., 2. i 3. List Jana oraz List Judy jako pisma święte. Cytuje on w całości 1 List Jana 1:1.

Kanony z Cheltenham (=Katalog Mommsona) (ok. 360–370 r. n.e.)

Bazyli z Kapadocji (357–378/379 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 3:23 jako: „Jan również pisze”. O Duchu, rozdz. 5.9, str. 7

Synod w Laodycei (we Frygii) (343–381 r. n.e.) w kanonie 60, str. 159, wymienia księgi Starego i Nowego Testamentu. Kanon 59, str. 158, stwierdza, że w kościele można czytać wyłącznie księgi kanoniczne Starego i Nowego Testamentu.

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 2:22 jako słowa apostoła w wykładzie 10.14, str. 61

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) (domyślnie) wspomina o siedmiu listach Jakuba, Piotra, Jana i Judy. Wykłady katechetyczne, wykład 4, rozdz. 36, s. 27–28

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.)

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 r. n.e.)

Pacian z Barcelony (342–379/392 n.e.) cytuje 1 List św. Jana5:16 (grzechy prowadzące do śmierci) jako dzieło św. Jana. O pokutnikach, rozdz. 4.3, str. 75

Grzegorz z Nyssy (ok. 356–397 r. n.e.) pisze: „Jan w jednym ze swoich listów katolickich” i cytuje 1 List św. Jana 2:1. Wskazuje to, że istniały również inne listy. „Przeciw Eunomiuszowi”, księga 2, rozdz. 14, s. 128

Didymus Ślepy (398 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 2:20; 3:13,21; 5:21

Schizmatyk Lucyfer z Cagliari na Sardynii (361–ok. 399 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 2:18; 3:13; 4:3,20; 5:2

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.)

Maksym z Turynu (IV/V w.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 2:6

Papież Innocenty I z Rzymu (ok. 405 r. n.e.)

Maksymin (IV/V w.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 5:1

Rufinus (374–406 r. n.e.)

Jan Chryzostom (-407 r. n.e.) cytuje z 1 Listu Piotra i 1 Listu Jana, tom 14

Chromatius (407 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 5:18

Orosius/Hosius z Bragi (414–418 r. n.e.)

Sobór w Kartaginie (218 biskupów) (393–419 r. n.e.)

Hieronim (373–420 r. n.e.) omawia księgi Nowego Testamentu. W szczególności wspomina o każdej z czterech Ewangelii, pismach Pawła do siedmiu kościołów, Liście do Hebrajczyków, listach Pawła do Tymoteusza, Tytusa i Filemona. Następnie Hieronim omawia Dzieje Apostolskie. Potem omawia siedem listów Jakuba, Piotra, Jana i Judy. Na koniec omawia Apokalipsę św. Jana. List 53, rozdz. 9, s. 101–102.

Hieronim (373–420 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 3:21

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) wspomina o apostołowi Janie i odwołuje się do 1 Listu św. Jana 4:7 w dziele „O państwie Bożym”, księga 17, rozdz. 5, s. 342

Sozomen (370/380–425 r. n.e.) określa 1 List św. Jana5:16 jako „Pismo Święte”. Historia Kościoła Sozomena, tom 1, rozdział 22, str. 256

Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) cytuje 1 List św. Jana 1:1–2 jako dzieło apostoła Jana w dziele „Siedem ksiąg”, księga 5.6, str. 584

Marek z Eremity (po 430 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 4:3

Paulin z Noli (431 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 3:13

„Historia kościelna” Sokratesa (ok. 400–439 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu św. Jana

Cyryl z Aleksandrii (444 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 4:3

Hesychius z Jerozolimy (po 450 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 3:21

„Speculum” (V w.)

Sobór w Chalcedonie (451 r. n.e.)

Quodvultdeus (ok. 453 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 5:7–8, 20

Leon I z Rzymu (440–461 r. n.e.) twierdzi, że 1 List św. Jana 4,2–3 pochodzi od ewangelisty Jana (List 28.3, s. 42). Również 1 List św. Jana 1,7 przypisuje apostołowi Janowi (List 28.3, s. 42)

Leo I z Rzymu (422–461 r. n.e.) cytuje 1 List Jana 4:2,3 dotyczący Antychrysta jako autorstwa apostoła Jana. Kazanie 34.5, s. 149

Teodoret z Cyru (ok. 466 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 4:3

Prosper z Akwitanii (426–455 r. n.e.)

Varimadum (445/480 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 5:7-8, 10, 20

Wigiliusz (484 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 5:1,18

Jan z Damaszku (706–749 r. n.e.) „...siedem listów katolickich, a mianowicie jeden Jakuba, dwa Piotra, trzy Jana, jeden Judy...” Wyjaśnienie wiary prawosławnej, tom 4, rozdz. 17, str. 90

3. Świadectwa heretyków i innych pisarzy

Pseudo-Hipolit (222–235/6 r. n.e.) odnosi się do 1 Listu św. Jana 2:18 jako do tekstu autorstwa Jana. Fragment 10, str. 244

Heretyk Priscillian (385 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 4:3; 5:7-8

Heretyk Pelagiusz (416–418 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 2:6

Donatysta Tyconius (po 390 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu św. Jana 2:18;3:14 ; 4:3

4. Najwcześniejsze zachowane rękopisy 1 Listu św. Jana wskazują na istnienie różnic między rękopisami, ale nie zawierają błędów istotnych z teologicznego punktu widzenia.

p9 (=papirus z Oksyrynchosa 402) 1 List św. Jana4:11 –12,14–17, III wiek. W książce „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” (str. 70) znajduje się zdjęcie tego rękopisu; autorzy podają, że pismo nie pochodzi od wykwalifikowanego skryby, zostało napisane niedbale, a niektóre zapisy są nieczytelne.

III wiek – 1968 – Tekst Nowego Testamentu

III wiek – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione

str. 74 (=Bodmer 17) Dzieje Apostolskie 1:2-5,7-11,13-15,18-19,22-25; 2:2-4; 2:6-3:26; 4:2-6,8-27; 4:29-27:25; 27:27-28:31; List św. Jakuba 1:1-6,8-19,21-23,25,27; 2:1-3,5-15,18-22,25-26; 3:1,5-6,10-12,14,17-18; 4:8,11-14; 5:1-3,7-9,12-14,19-20; 1 List Piotra 1:1-2,7-8,13,19-20,25; 2:6-7,11-12,18,24; 3:4-5; 2 List Piotra 2:21; 3:4,11,16; 1 List św. Jana 1:1,6; 2:1-2,7,13-14,18-19,25-26; 3:1-2,8,14,19-20; 4:1,6-7,12,16-17; 5:3-4,9-10,17; 2 List św. Jana 1,6-7,13; 3 List Jana 6,12; List Judy 3,7,12,18,24 (VII wiek)

VII wiek – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu zawiera List Jakuba 2:4 i 1 List Piotra 1:12

VII wiek – 1975 r. – trzecie wydanie Alanda i in.

VI wiek – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione

Manuskrypt Watykański [B] (325–350 r. n.e.), manuskrypt Synajski [Si] (340–350 r. n.e.) oraz manuskrypt Aleksandryjski [A] (ok. 450 r. n.e.) zawierają cały 1 List Jana.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV wiek

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV wiek

Peshitta syryjska [Syr P] 375–400 r. n.e.

Efraemowy Rescriptus [C] V wiek

Język ormiański [Arm] od V wieku

gruziński [Geo] od V wieku

Etiopski [Eth] od ok. 500 r. n.e.

Należy wspomnieć, że 1 List Jana 5:7-8 stanowi jedną z trzech lub czterech najbardziej znaczących odmian rękopiśmiennych w Biblii. Jednak nawet to nie ma znaczenia teologicznego, ponieważ wersety te nie zawierają żadnych nauk dotyczących Trójcy Świętej, których nie można znaleźć w innych miejscach.

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów 1 Listu św. Jana można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/1 John Manuscripts.html.