< Pytanie biblijne dotyczące 1 Listu do Tesaloniczan

Pytanie: Co wiemy o mieście Tesaloniki na podstawie 1 Listu do Tesaloniczan 1?

Odp.: Tesalonika była „gorącym” miastem. Pierwotnie nazywała się „Therma” ze względu na gorące źródła w pobliżu miasta. Zatoka ta nosi nazwę Zatoki Termajskiej. Jeden z generałów Aleksandra Wielkiego, Kasander, poślubił przyrodnią siostrę Aleksandra, która nosiła imię Tesalonika. Na jej cześć zbudował nowe miasto w pobliżu Therma. Tesalonika miała liczną społeczność żydowską. Było to największe miasto w Macedonii, a jego całkowita liczba mieszkańców wynosiła około 200 000. (Dla porównania: Korynt liczył 650 000 mieszkańców.)

Tesalonika była bardzo nietypowa, ponieważ była zarówno rzymską stolicą Macedonii, jak i wolnym miastem rządzonym przez pięciu lub sześciu urzędników zwanych politarchami. Łukasz używa tego terminu w Dziejach Apostolskich 17:6, a niektórzy kwestionowali dokładność Łukasza, ponieważ termin ten był poza tym nieznany. Jednak od tamtej pory archeolodzy odkryli dziewiętnaście inskrypcji, w których termin ten pojawia się w kontekście rządu macedońskiego.

P: Jaki jest zarys 1 Listu do Tesaloniczan?

Odp.: Oto jeden z planów.

1 Czy dziękujesz Bogu za Jego lud? Sposób, okoliczności i powód

2–3 Uznanie służby Pawła

2:1-16 Wyjaśnienie jego nauczania: w jaki sposób je głosił i jak zostało przyjęte

2:17–3:10 Wyjaśnienie jego nieobecności: jego frustracja, aktualne plany i uwielbienie

3:11-13 Modlitwa o przewodnictwo, miłość i siłę

4–5 Pouczenia dla ludu Bożego

4:1-12 Osobiste pouczenia: doskonalenie się, czystość seksualna i miłość braterska

4:13-5:11 Nadzieja na paruzję: zmarli w Chrystusie i Dzień Pański

5:12-22 Nauczanie Kościoła: przywódcy, wszyscy, sam siebie i kult

Pytanie: Jak często, jak podaje 1 Tes 1:2, Paweł dziękował Bogu za tych wierzących? Dlaczego czasami nie jesteśmy tak wdzięczni, jak powinniśmy, za innych wierzących?

Odp.: Paweł mówił, że zawsze dziękował Bogu za nich. We wszystkich swoich listach, z wyjątkiem Listu do Galatów, wspomina, że dziękował Bogu za nich. Czasami tego nie robimy, jeśli traktujemy innych wierzących jako coś oczywistego lub nie doceniamy pomocnych (choć nie zawsze przyjemnych) sposobów, w jakie Bóg ich wykorzystuje w naszym życiu. Jednak niezależnie od naszych uczuć, a nawet jeśli dany wierzący nie wydaje się być w stanie nic dla nas zrobić, powinniśmy dziękować Bogu za to, że stworzył go jako swoje piękne dzieło, ukształtowane na Jego podobieństwo. Będziemy z nimi, ciesząc się ich przyjaźnią i towarzystwem na zawsze, więc warto zacząć ich doceniać już teraz.

Czasami możemy być pełni egoizmu, zapominając o Bogu i ludziach wokół nas, i zamykając się w naszym własnym małym świecie. Z roztropnością powinniśmy starać się patrzeć na świat i nasze życie z Bożej perspektywy.

Pytanie: Jak, zgodnie z 1 Tes 1,2 i Flp 1,3, możemy zawsze być wdzięczni w modlitwie?

Odp.: Powinniśmy modlić się nieustannie, a nasze modlitwy powinny być przepełnione wdzięcznością. Wdzięczność to nie tylko słowa, które wypowiadamy, ale postawa, którą realizujemy w naszym życiu . Jak mówi jedna z chrześcijańskich pieśni: „Zanim przedstawię moje potrzeby, przedstawię moje serce”.

Pytanie: Jakie dokładnie powody wdzięczności wobec Tesaloniczan wymienił Paweł w 1 Tes 1,2-8?

Odp.: Oto osiem powodów, które podał Paweł.

1 Tes 1,3 Ich praca wynikająca z wiary

1 Tes 1:3 ich wysiłek wynikający z miłości

1 Tes 1,3 – ich wytrwałość inspirowana nadzieją w Jezusa

1 Tes 1,4 Zostali wybrani przez Boga.

1 Tes 1:6 Stali się naśladowcami Pawła, Sylasa, Tymoteusza i Pana.

1 Tes 1:6 Z radością przyjęli przesłanie dane przez Ducha Świętego

1 Tes 1:7 Stali się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai.

1 Tes 1:8 Głos Pański rozbrzmiewał przez nich wszędzie.

Z podobnych powodów powinniśmy być wdzięczni Bogu za innych.

Pytanie: W 1 Tes 1,6 dlaczego można powiedzieć, że jesteśmy naśladowcami człowieka (poza Chrystusem)? W jakich sytuacjach nie należy mówić, że jesteśmy naśladowcami ludzi?

Odp.: Paweł mówi nam, abyśmy naśladowali jego i naszych pobożnych przywódców, którzy podążają za Chrystusem (Flp 3:17; 1 Tes 1:6; Hbr 13:7). Mamy być posłuszni naszym przywódcom i podporządkowywać się im w Panu (List do Hebrajczyków 13:17). Innymi słowy, mamy być posłuszni naszym przywódcom, uznając, że to, co mówi Bóg, ma pierwszeństwo przed wszelkimi sprzecznymi stwierdzeniami, jakie mogą oni wygłaszać. Nie powinniśmy jednak nazywać nikogo naszym Ojcem; zgodnie z Ewangelią Mateusza 23:9 tylko Bóg jest naszym Ojcem.

Pytanie: Czy w kontekście 1 Tes 1:7 zastanawiałeś się nad byciem wzorem? Co się z tym wiąże?

Odp.: Jeśli ludzie wiedzą, że jesteś chrześcijaninem, to już jesteś wzorem. Pytanie brzmi, czy jesteś dobrym wzorem, czy nie.

P: Jakie są, w świetle 1 Tes 1:7-10, sposoby, w jakie powinniśmy troszczyć się o to, jak niewierzący postrzegają chrześcijan? A o co nie powinniśmy się troszczyć?

Odp.: Powinniśmy dawać pozytywne świadectwo, prowadząc święte życie. Powinniśmy szczerze kochać innych i okazywać im tę miłość. Nie chcemy nikogo obrażać. Zdajemy sobie jednak sprawę, że sama ewangelia często budzi oburzenie. Nie powinniśmy się martwić, jeśli ludzie czują się urażeni naszym przesłaniem. Powinniśmy kochać daną osobę bardziej niż przyjaźń z nią i zaryzykować dzielenie się z nią ewangelią.

P: W 1 Tes 1,8 – w jaki sposób wiara Tesaloniczan rozbrzmiewała wszędzie?

Odp.: Ich wiara była dobrze znana wśród chrześcijan na całym świecie. Ale tak jak róg bez wyjątku roznosi swój dźwięk, tak samo słowo Boże powinno wychodzić od nas.

Pytanie: W 1 Tes 1,9, jaki był jeszcze jeden powód, dla którego Paweł był wdzięczny Tesaloniczanom?

Odp.: Poprzednie powody dotyczyły tego, kim byli ci wierzący i dokąd zmierzali. Ten powód to jednak po prostu radość z uświadomienia sobie, jak daleką drogę przebyli od miejsca, w którym się znajdowali.

Pytanie: Dlaczego w 1 Tes 2,1-4 Paweł podkreśla, że ta wizyta nie była porażką?

Odp.: Paweł napotkał pewne przeszkody w Macedonii. W innych miejscach odnosił oszałamiające sukcesy bez żadnego sprzeciwu. W innych miejscach, takich jak Cypr, spotkał się ze sprzeciwem jednego człowieka, ale Bóg zdecydowanie się z tym uporał. Jednak po Filipach musieli opuścić region Macedonii z powodu sprzeciwu. Być może Paweł zastanawiał się, co jeszcze udałoby się tam osiągnąć, gdyby sprzeciw szatana nie powstrzymał go przed dłuższym pobytem. Ale Bóg potrafi wykorzystać nawet sprzeciw szatana dla swojej chwały. Paweł odcisnął już swoje piętno na Filipach i Tesalonice, a sprzeciw zmusił go do udania się do Berei, Aten, a zwłaszcza do Koryntu.

W dłuższej perspektywie krótki pobyt Pawła w macedońskich miastach Filipach i Tesalonice okazał się bardzo owocny. Później Macedończycy wykazali się wielką hojnością, ofiarowując nawet z własnej nędzy (2 List do Koryntian 8:1-5). Niektórzy Macedończycy mogli towarzyszyć Pawłowi w podróży do Koryntu (2 List do Koryntian 9:2-4), a Paweł obawiał się, że kościół w Koryncie wyda się Macedończykom skąpym. We wczesnej historii Kościoła biskup Polikarp napisał list do zboru w Filippi. Tertulian wspomina o zborach apostolskich w Koryncie, Filippi, Tesalonice i Efezie (choć nie w Atenach) w dziele „Przepis przeciwko heretykom”, rozdz. 36, str. 260

Pytanie: Jak w świetle 1 Tes 2,2-4 scharakteryzowałbyś dzisiejszą posługę – zasadniczo jako sukces czy zasadniczo jako porażkę?

Odp.: Przede wszystkim chodzi o wierność Bożej prawdzie i Jego sercu. W jaki sposób (o ile w ogóle) posługa idzie na kompromis? W jaki sposób ludzie są przez nią błogosławieni? Jeremiasz prowadził udaną posługę, mimo że w jego czasach Baruch był jedną z niewielu znanych nam osób, które za nim podążały. Sukces to robienie tego, czego Bóg od ciebie oczekuje, i bycie tym, kim Bóg chce, abyś był.

Pytanie: W 1 Tes 2,3 greckie słowo „dolo” może oznaczać nie tylko kłamstwo lub oszukiwanie, ale także podstęp, spryt, przynętę lub pułapkę. Jakie „podstępne” metody nie powinny być stosowane w służbie dla Boga?

Odp.: „Przynęta i zamiana” to termin oznaczający obietnicę jednej rzeczy, a dostarczenie innej. Powinniśmy przedstawiać sprawy w ich prawdziwym świetle. Ludzie nie powinni być zaskoczeni, gdy staną się chrześcijanami, ani słyszeć rzeczy zasadniczo odmienne od tych, które słyszeli przed nawróceniem. Musimy głosić nie tylko połowę ewangelii, ale całą ewangelię. Musimy mówić im zarówno o piekle, jak i o niebie, zarówno o posłuszeństwie, jak i o łasce, a także o Jezusie jako Panu, jak i o Jezusie jako Zbawicielu. Nie powinniśmy składać ani sugerować, że Bóg składa puste obietnice, których nie dotrzyma.

P: Co jest niezwykłego w wersecie z 1 Tes 2:4?

Odp.: Ten werset zawiera grę słów. Można go przetłumaczyć następująco: „Jak Bóg, który bada nasze serca, potwierdził, że jesteśmy godni, by powierzyć nam Ewangelię”.

P: W 1 Tes 2:4, czym różniłaby się służba, która starałaby się zadowolić ludzi, od tej, która starałaby się zadowolić Boga?

O: Służba, która przede wszystkim starałaby się zadowolić ludzi, skupiałaby się na strategii i liczbach. Większość dyskusji na temat służby dotyczyłaby tego, jak przyciągnąć więcej osób, jak pozyskać więcej pieniędzy lub jak stworzyć nowe możliwości rozwoju. Istnieje ryzyko, że będzie ona zbyt „elastyczna”, przez co może stracić z oczu swoje podstawowe wartości.

W przypadku służby, która przede wszystkim starałaby się zadowolić Boga, jej centrum stanowiłaby modlitwa. Większość dyskusji dotyczyłaby tego, jak dzielić się z większą liczbą osób, jak lepiej budować członków wspólnoty i jak służyć innym. Kluczową różnicą jest to, że dążyłaby ona do tego, by to innym służono, zamiast zawsze sama służyć innym. Mogłoby to oznaczać współpracę z inną służbą, a nawet przekazywanie jej zasobów, zamiast próbowania budowania własnego imperium.

P: Jaka jest różnica między pochlebstwem, które jest złe, a chwaleniem ludzi, co może być dobre, o czym mowa w 1 Tes 2,5?

Odp.: Pochlebstwo jest nieszczere. Może być jawnie nieuczciwe lub skupiać uwagę na rzeczach błahych lub powierzchownych kosztem tego, co istotne. Chwalenie ludzi za to, co zrobili, lub za ich charakter, o ile jest szczere, jest dobrym sposobem na dodawanie otuchy innym.

P: Jak w 1 Tes 2,5 niektórzy ludzie zakładają maskę, by ukryć chciwość?

Odp.: Próbują oni – z różnym skutkiem – twierdzić, że istnieje inny motyw, taki jak pomoc innym, pomoc organizacji itp., podczas gdy głównym motywem jest chciwość. Istnieje tak wiele kursów dotyczących przywództwa, że nie brakuje osób, które chcą być liderami.

Greckie słowo „pleonexia” dosłownie oznacza pragnienie posiadania więcej...

P: W 2 Tes 2,8 – w jaki sposób powinniśmy dzielić się naszym życiem z innymi, a w jaki sposób zachowywać prywatność?

O: Dobrze jest dzielić się większością naszego życia, zarówno sukcesami, jak i zmaganiami, ale nie powinniśmy dzielić się absolutnie wszystkim. Nie powinniśmy dzielić się niczym, czego Bóg nie chce, abyśmy dzielili się, więc módlcie się do Boga, aby pokazał wam w sercu, kiedy należy milczeć. Oto podstawowe zasady tego, czym nie powinniśmy się dzielić.

Drażnienie innych, chyba że mają powód, by się gniewać.

Chwalenie się lub przechwalanie

Ujawnianie poufnych informacji, które ktoś ci powierzył, niezależnie od tego, czy ta osoba powinna była ci je powierzyć

Zniechęcanie lub odwodzenie innej osoby od prawości, tak jak uczyniła to żona Hioba. (Odwodzenie od grzechu jest jednak w porządku.)

Wychwalanie grzechu. (Kiedyś upiłem się w barze i czułem się świetnie...)

Fałsz i kłamstwa, w tym pochlebstwa

Wielbienie innych, stawianie ich na piedestale. (Chociaż oddawanie im czci jest w porządku.)

Rzeczy szkodliwe lub krzywdzące dla drugiej osoby lub innych

Obraźliwe słowa lub postawy (poniżanie ludzi z niższych warstw społecznych, dziwaków lub wyrzutków)

Ocenianie innych – choć można powiedzieć, że grzeszne czyny są grzeszne

Świadome wypowiadanie słów, które powodują, że inni tracą zaufanie do tego, co mówisz

Gadatliwość, rozwlekłość i nadmierna szczegółowość, podawanie większej ilości informacji, niż osoba ta chce usłyszeć

Złośliwe rozpowszechnianie fałszywych informacji w celu wyrządzenia krzywdy innym lub wyśmiewania się z nich

Informacje o innej osobie, które nie są przeznaczone do upublicznienia i których ta osoba nie chce ujawniać. (Niezależnie od tego, czy uważasz, że ma rację, nie dzieląc się nimi.)

Plagiatowanie wypowiedzi innych bez podania źródła. Nie przywłaszczaj sobie cudzych słów.

Wątpliwa dokładność (nie masz pewności, czy to prawda, czy nie)

Wracanie do złych uczynków drugiej osoby, po tym jak już o tym rozmawialiście i jej wybaczyliście. Te sprawy powinny zostać zapomniane.

Sekrety, które mogą doprowadzić do śmierci, krzywdy lub niesłusznego uwięzienia niewinnej osoby

Kuszące dla innych. (Na przykład ten raz, kiedy upiłem się w tym konkretnym barze, gdzie drinki są o połowę tańsze...)

Nieujawnione informacje, których nie ujawnisz zgodnie z obietnicą złożoną pracodawcy, byłemu pracodawcy lub klientowi.

Oczernianie lub zniesławianie innej osoby

które niegodziwi ludzie mogliby wykorzystać na swoją korzyść

Treści dla dorosłych, erotyczne, nieprzyzwoite lub zawierające wulgarny humor

Nie oddajesz czci Bogu ani innym chrześcijanom

Ludzie powinni obserwować twoje życie w praktyce, ale nie powinieneś czuć presji, by zawsze coś mówić.

Pytanie: Dlaczego w 1 Tes 2,9 Paweł musiał wykonywać jakiś zawód wśród nich?

Odp.: Paweł nie prosił o wsparcie niewierzących i świeżo nawróconych, do których głosił. W judaizmie żadnemu rabinowi nie wolno było zarabiać na życie, nauczając prawa. W niektórych krajach muzułmańskich pełnoetatowi pracownicy chrześcijańscy są niesłusznie postrzegani jako leniwcy wykorzystujący innych. Jednak misjonarz-producent namiotów, który ma świecką pracę, nie miałby tego problemu. Zarówno Paweł, jak i dzisiejsi misjonarze mają prawo do pełnego wsparcia ze strony kościoła. Jednak ze względu na swoją pracę wśród ludzi, do których głosił, Paweł postanowił nie korzystać z tego prawa.

Praca fizyczna była nieco pogardzana przez grecką i rzymską klasę wyższą, ale nie przez Żydów.

Pytanie: A co, jeśli – jak wspomniano w 1 Tes 2,10 – życie chrześcijańskiego pracownika, niezależnie od tego, czy jest on misjonarzem pełnoetatowym, czy nie, nie byłoby nienaganne? Jak to by wyglądało?

Odp.: Gdy inni się o tym dowiedzą, może to osłabić jego świadectwo. Nawet współwyznawcy, którzy podziwiają tego pracownika, mogą pomyśleć: skoro on zawiódł w jakiejś konkretnej dziedzinie, to nie jest to zbyt poważne, jeśli ja też zawiodę w tej dziedzinie. Jednak pracownik może okazać skruchę i nadal służyć Bogu, ostrzegając innych, by nie popełniali tych samych błędów, co on.

P: W jaki sposób fragment z 1 Tes 2,11-12 może stanowić podsumowanie dotyczące formacji duchowej, poradnictwa, a nawet świadczenia?

Odp.: Chociaż ten werset nie określa konkretnie, co należy robić, to dość wyczerpująco opisuje, w jaki sposób należy to robić. Należy dodawać otuchy, pocieszać i napominać ludzi. Paweł mówi, że postępował tak, jak zrobiłaby to dobra matka (1 Tesaloniczan 2:7) lub dobry ojciec (1 Tesaloniczan 2:11), pomagając własnym dzieciom.

P: Jak w 1 Tes 2:13 jakiekolwiek słowo ograniczonego, omylnego i niedoskonałego człowieka może faktycznie być słowem Bożym?

Odp.: Mogłoby się to wydawać niemożliwe, gdyby ktoś skupiał się wyłącznie na ludzkich ograniczeniach. Jednak Wszechmogący Bóg, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych (Mt 19,26; Mk 10,27; Łk 1,37), był w stanie przekazać swoje przesłanie Balaamowi nawet za pośrednictwem osła. Wszechmocny Bóg jest wystarczająco potężny i mądry, by jasno przekazać swoje przesłanie za pośrednictwem niedoskonałych narzędzi. Bóg nie tylko przekazał je z wymaganą precyzją, ale także zachował swoje słowo z wymaganą precyzją i dokładnością, tak abyśmy nadal mogli zrozumieć Jego przesłanie.

Lepszym pytaniem jest: skoro my potrafimy komunikować się za pomocą słów ludzkich, jak można sądzić, że wszechmocny Bóg nie jest wystarczająco potężny, by komunikować się za pomocą słów ludzkich?

Pytanie: Czy fragment 1 Tes 2,14-15 ma w jakikolwiek sposób charakter antysemicki?

Odp.: Nie. Nikt nie może poważnie twierdzić, że jest to antysemityzm etniczny, ponieważ Paweł był Żydem, który – jak pokazuje List do Rzymian 3:1-2 – dostrzegał wielką zaletę w swoim dziedzictwie. Być może uważają, że był to antysemityzm religijny.

Jednak nie jest to antysemityzm w sensie religijnym, ponieważ tekst ten został napisany przez kogoś, kto kochał naród żydowski i głęboko się o niego troszczył, mimo że nie przyjęli oni Chrystusa, jak pokazują List do Rzymian 9:1-5 i 10:1.

Trzeba zdać sobie sprawę, że niektórzy ludzie uważają, iż coś jest skierowane przeciwko nim, jeśli zawiera cokolwiek negatywnego na temat jakichkolwiek członków ich grupy etnicznej. Przypuszczam, że ktoś mógłby powiedzieć, iż Biblia jest skierowana przeciwko wszystkim, zgodnie z tą dziwną definicją, ponieważ Biblia mówi, że wszyscy nie spełniają Bożych standardów, a niektórzy ludzie nie lubią żadnej krytyki ani negatywnych komentarzy na jakikolwiek temat.

Pytanie: Dlaczego w 1 Tes 2,15 Paweł napisał, że niektórzy Żydzi byli wrogo nastawieni do wszystkich ludzi, skoro ci Żydzi bez wątpienia mieli przyjaciół i osoby, na których im zależało?

Odp.: To prawda, że ci Żydzi mogli zachowywać się przyjaźnie wobec wielu osób. Jednak jeśli w najbardziej znaczący sposób przekonywali ludzi do odrzucenia Jezusa, byli wrogo nastawieni do wszystkich.

Pytanie: Skoro Bóg jest tak miłujący, to w jaki sposób ludzie mogą grzeszyć aż do pewnej granicy, jak to jest napisane w 1 Tes 2:16?

Odp.: List do Rzymian11:22 mówi, że powinniśmy brać pod uwagę zarówno dobroć, jak i surowość Boga. Bóg jest najbardziej kochającą istotą we wszechświecie, ale także najbardziej surową. Paweł miał osobiste doświadczenie z tymi, którzy próbowali powstrzymać innych przed słuchaniem, jak w Dziejach Apostolskich 13:8-11 w przypadku Elymasa.

P: W 1 Tes 2,17 greckie słowo oznaczające „oderwani”, aporthanisthentes, dosłownie oznacza „stać się sierotami”. Dlaczego Paweł tak bardzo troszczył się o to, by ci nowi wierzący „nie stali się sierotami”?

Odp.: Paweł mógł obawiać się, że nie będą oni wytrwali w pogłębianiu swojej wiary. Istnieje jednak przypuszczenie, że chodziło o sprawę bardziej palącą. Mogli oni zostać wprowadzeni w błąd lub oszukani przez Żydów lub heretyków, co skłoniłoby ich do odejścia od wiary. Podobnie, gdy przyprowadzamy kogoś do Chrystusa, powinniśmy chronić tę osobę przed fałszywymi nauczycielami.

P: Czy w niebie rozpoznamy ludzi, o których mowa w 1 Tes 2:19?

Odp.: Tak. W 1 Tes 2,19 i Flp 4,1 Paweł powiedział, że ci wierzący są jego radością i koroną, a on z pewnością rozpozna swoją koronę. Być może nie będziemy wyglądać tak samo w naszych uwielbionych ciałach, ale rozpoznamy się nawzajem.

P: W 1 Tes 2:19; 3:13; 4:15; 5:23; 2 Tes 2:1,8,9; 1 Kor 15:23; Jk 5:7,8; 2 P 1:16; 3:4,12; 1 J 2,28; Mt 24,3.27; co jest niezwykłego w tym greckim słowie „parousia”, oznaczającym przyjście?

Odp.: W Biblii występują trzy greckie słowa określające przyjście Chrystusa: parousia (przyjście i późniejsza obecność), apokalupsis (odsłonięcie, objawienie lub apokalipsa) oraz ephiphaneia (manifestacja lub epifania).

Oznacza ono zarówno przyjście, jak i dalsze pozostawanie. W literaturze pozabiblijnej wizytę władcy nazywano „parousia”.

P: Dlaczego w 1 Tes 3:1-3,6 ktoś na miejscu Pawła mógłby sądzić, że tylko on sam najlepiej nadaje się do głoszenia Ewangelii? Dlaczego Paweł nie miał takiego podejścia?

Odp.: Nie wiemy, czy Paweł tak myślał, ale ktoś inny, chrześcijanin w podobnej sytuacji, mógł tak uważać. Musimy pamiętać, że moc nie leży w nas, lecz w Bogu. Bóg może nas wykorzystywać i to czyni, ale może też posługiwać się innymi ludźmi. Bóg nie potrzebował, aby „najlepszy” Paweł pozostał w Tesalonice, zwłaszcza gdy Paweł mógł dokonywać wielkich rzeczy gdzie indziej. Jednak przeciętny chrześcijanin, taki jak Tymoteusz, gdy Bóg działał przez niego, radził sobie równie dobrze.

Pytanie: W 1 Tes 3:1-6 Paweł mógłby powiedzieć: „Zrobiłem już wystarczająco dużo” i przestać głosić ewangelię, by prowadzić spokojne życie. Jak myślisz, dlaczego Paweł nie ustawał w swoim wysiłku?

Odp.: Paweł z pewnością nie mógł głosić ewangelii sukcesu w stylu: „prowadźcie spokojne życie, tak jak ja”. Chociaż Paweł mógłby znaleźć się w sytuacji, w której pomyślałby: „Zrobiłem już wystarczająco dużo”, nie ma absolutnie żadnych dowodów na to, że kiedykolwiek tak postąpił. Kierowała nim miłość do Boga i do innych ludzi oraz niechęć do tego, by trafili do piekła. Paweł miał cel. Pamiętajcie, że słowo „przejść na emeryturę” nie występuje w Biblii.

P: Dlaczego w 1 Tes 3:3 Bóg celowo przeznacza nas na próby?

Odp.: Bóg wszystko kieruje zgodnie ze swoją wolą (Efezjan1:11 ; Księga Przysłów 16:4; ~List do Rzymian8:28 ).

Ponadto każdy z naszych dni został zapisany w Bożej księdze, zanim jeszcze którykolwiek z nich nastąpił (Psalm 139:16).

Rodzice „z żalem decydują się” na to, by ich dzieci przechodziły bolesne doświadczenia i wyciągały bolesne wnioski z własnych błędów. Chrześcijanie byli nawet dumni, gdy ich dzieci, żony i mężowie ginęli, próbując ratować życie innym lub broniąc swojej wiary. Żaden rodzic nie wybiera tego rodzaju bólu dla samego niego, ale dla większego dobra. Podobnie Bóg decyduje się dopuścić te rzeczy nie dlatego, że jest jakimś sadystą, ale raczej:

1. Dla wychowania lub większego dobra danej osoby (List do Hebrajczyków 12:4-15)

2. Dla dobra innych (List do Filipian 1:22-25; List do Kolosan 1:24-25)

3. Dla chwały Bożej (jak na przykład w przypadku Hioba)

4. Ponieważ Bóg w końcu sprawi, że wszystkie nasze próby wydadzą się nieistotne w porównaniu z naszą przyszłą chwałą (Rzymian 8:18; 1 Piotra 4:12-14)

Pytanie: Jak w 1 Tes 3:3 ci, którzy prześladowali Pawła, mogli postępować źle? Musieli przecież wypełniać wolę Bożą, skoro Bóg przeznaczył Pawła na te próby.

Odp.: Postępowali źle i ponoszą odpowiedzialność za swoje złe uczynki. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

1. Bóg wszystko doprowadza do skutku zgodnie ze swoją wolą (Efezjan 1:11; Przysłów 16:4).

2. Bóg posługuje się wieloma narzędziami, by osiągnąć swoje ostateczne cele, a Biblia jasno pokazuje, że złe decyzje ludzi należą do narzędzi, których Bóg używa (Rdz 50:20).

3. Bóg z góry zaplanował wykorzystanie niegodziwych zamiarów Judasza (Dz 2,23; J 13,18; Ps 41,9), jednak Judasz ponosił pełną odpowiedzialność za swoje czyny (Mk 14,21; Łk 22,21-22). Podobnie fakt, że Bóg zaplanował wykorzystanie niegodziwych czynów innych osób, nie zmniejsza ich odpowiedzialności za złe wybory.

Pytanie: Skoro w 1 Tes 3:8; Flp 4:1 i Ef 6:10-16 czytamy, że jesteśmy już zbawieni, dlaczego nakazuje się nam „trwać mocno w wierze”?

Odp.: Chrześcijanie mogą zostać wprowadzeni w błąd lub oszukani, jak pokazuje Ewangelia Mateusza 24:24. Nawet prawdziwi chrześcijanie mogą się oddalić od wiary lub ukrywać ją ze strachu i przez pewien czas postępować w sposób niepodobający się Bogu.

P: W 1 Tes 3:12, 4:9-10 – skoro jako chrześcijanie już kochamy Boga i innych, czy potrzebujecie, aby nasza miłość wzrastała? W jaki sposób Bóg sprawia, że nasza miłość do innych wzrasta, a nawet przepełnia się?

Odp.: Powinniśmy świadomie pragnąć, by nasza miłość do innych wzrastała. Może ona wzrastać, gdy wyrażamy im naszą miłość i modlimy się za nich.

Pytanie: Jak, zgodnie z 1 Tes 3,13, Bóg umacnia nasze serca, abyśmy byli nienaganni i święci w Jego obecności?

Odp.: Bóg może działać poprzez nasze czytanie Jego Słowa, nasze posłuszeństwo, oddawanie Mu czci oraz miłość do innych. Bóg może jednak działać również w sposób, którego nie dostrzegamy. Poprzez ludzi, których wprowadza w nasze życie (w tym osoby trudne), wydarzenia (zarówno przyjemne, jak i nieprzyjemne) oraz przywoływanie pewnych spraw na pamięć, Bóg może umacniać nasze serca w dążeniu do poszukiwania Jego świętości w naszym życiu. Zawsze jednak bądźcie gotowi, by Bóg, który jest „ ”, zmieniał was i przekształcał. Próba nie zawsze wzmacnia człowieka; zależy to od twojej reakcji na nią. Pamiętaj o żonie Hioba, która powiedziała: „Przeklnij Boga i umrzyj”, w przeciwieństwie do samego Hioba.

Pytanie: Jakie są najlepsze sposoby, by zachęcić innych do życia na chwałę Boga, o czym mowa w 1 Tes 4:1?

Odp.: Zachęcaj ich, by spojrzeli poza bieżące okoliczności i skieruj ich uwagę na Boga oraz na to, co On dla nich uczynił. Zwróć ich uwagę na to, jak Bóg się o nich troszczy, oraz na wieczne znaczenie tego, co robią. Przypomnij im o krótkości czasu spędzonego na ziemi w porównaniu z wiecznością. Jeśli to możliwe, towarzyszyć im, pomagając im i będąc przy nich. W niektórych sytuacjach poszukaj kogoś, kto przeszedł przez te same próby, aby uzyskać radę i wsparcie.

P: Jak, zgodnie z 1 Tes 4:1-7, możemy prowadzić bardziej święte życie?

Odp.: Odpowiedzmy na to pytanie, posługując się analogią z lekkoatletyki.

Sportowiec może poprawić swoje wyniki dzięki trzem rodzajom działań: wysiłkom podstawowym, wysiłkom dodatkowym oraz rzeczom, których należy unikać. Przede wszystkim chodzi o prawidłowy trening uprawianej dyscypliny. Czasami, w przypadku meczu, jest to po prostu rozgrywanie meczu. Innym razem jest to ćwiczenie tylko jednego aspektu w izolacji, na przykład biegania lub podnoszenia ciężarów. Sportowiec zazwyczaj czerpie radość z treningów, ale gdyby trenował tylko wtedy, gdy ma na to ochotę, nie zaszedłby zbyt daleko. Oprócz zamiłowania do sportu niezbędna jest samodyscyplina.

Po drugie, chodzi o odpowiednią dietę, wystarczającą ilość snu i być może wykonywanie czynności uzupełniających – na przykład rzucanie w baseballu pomaga w serwie w tenisie.

Wreszcie chodzi o unikanie pewnych rzeczy. Niektóre z nich, jak palenie, upijanie się itp., są zawsze szkodliwe. Inne same w sobie nie są szkodliwe, ale odwracają uwagę od celu. Na przykład, aby osiągnąć najlepszą formę, nie należy pływać w dniu, w którym rozegrany zostanie mecz baseballowy.

Podobnie duchowy sportowiec może się doskonalić poprzez trzy rodzaje działań: podstawowe, drugorzędne oraz rzeczy, których należy unikać. Przede wszystkim nic nie zastąpi oddanej miłości i posłuszeństwa. Powinniśmy czerpać radość z kochania i służenia Bogu. Jednak nawet gdy w danym momencie tego nie odczuwamy, potrzebna jest samodyscyplina, by mimo wszystko robić to, czego Bóg od nas oczekuje.

Po drugie, musimy dbać o odpowiednią dietę. Oczywiście Bóg mówi nam, byśmy nie byli żarłokami, którzy napychają usta i zaspokajają swoje żołądki (Przysłów 28:7; Filipian 3:19a), ale musimy również zwracać uwagę na naszą „dietę” tego, co dociera do nas przez oczy i uszy.

Wreszcie musimy nie tylko unikać grzesznych czynów, które nie podobają się Bogu, ale także unikać sytuacji, które – przynajmniej dla nas – stanowią pokusę. Musimy również zweryfikować „czynniki pochłaniające czas”, które same w sobie mogą nie być grzeszne, ale pochłaniają znaczną część naszego czasu i odwracają naszą uwagę od służby Bogu. Jeśli kiedykolwiek czujesz, że Bóg nie dał ci wystarczająco dużo czasu na to, co wiesz, że musisz zrobić, aby Mu służyć, być może problem nie polega na tym, że Bóg nie dał ci więcej niż 24 godziny w ciągu dnia, ale raczej na tym, że twój czas jest niewystarczający, ponieważ zmarnowałeś czas, który Bóg ci dał.

Pytanie: Co jeszcze możemy zrobić, aby bardziej kochać innych wierzących, zgodnie z 1 Tes 4:9-10?

Odp.: Możesz też od czasu do czasu wysłać im coś, co pokaże, że ci na nich zależy i że o nich myślisz. Z jednej strony możemy modlić się o to, o co nas proszą, robić dla nich to, o co nas proszą, i być wobec nich przyjaźni. Ale na głębszym poziomie możemy okazywać im szczerą troskę. Możemy obserwować, jak sobie radzą, pytać i sugerować tematy do modlitwy oraz aktywnie podejmować inicjatywę, by pomóc im tam, gdzie potrzebują pomocy. Czy kiedykolwiek „nieoczekiwanie” ktoś przyszedł i dał ci coś, czego potrzebowałeś? To miłe uczucie, ale jeszcze przyjemniejsze jest, gdy sam możesz to zrobić dla innych.

P: Dlaczego, twoim zdaniem, w 1 Tes 4,11-12 kładzie się nacisk na prowadzenie „spokojnego życia”, w przeciwieństwie do światowego podejścia „żyć na wielką skalę” lub „działaj na wielką skalę albo w ogóle nie działaj”?

Odp.: Nie musimy dążyć do sławy, władzy ani prestiżu, ani w świecie, ani w kościele. Jeśli dobrze wykonujesz swoją pracę, to może to do ciebie przyjść, ale nie szukaj tego, ponieważ odwróci to twoją uwagę od poszukiwania Boga. W kulturze zachodniej głównym problemem w poznawaniu Boga nie jest brak wiedzy, ale raczej czynniki rozpraszające uwagę. Staraj się rozpoznawać i eliminować, a przynajmniej ograniczać czynniki rozpraszające, które utrudniają twoją wędrówkę z Panem. Pamiętaj jednak, że gdy zdarzają się nieprzewidziane wydarzenia, takie jak spotkanie kogoś w potrzebie, mogą one nie być czynnikami rozpraszającymi, ale raczej głównym zadaniem, które Bóg chce, abyś wykonał w danym momencie.

P: Dlaczego w 1 Tes 4,12b pojawia się pragnienie, by nie być zależnym od nikogo?

Odp.: Nie ma nic złego w przyjmowaniu przejawów miłości od innych i jest całkowicie w porządku polegać na innych, gdy naprawdę potrzebujesz, by się tobą zaopiekowali. Bądź jednak osobą, która daje, a nie tylko bierze. Paweł w 2 Liście do Tesaloniczan 3:6 mówi, by nie być bezczynnym, a w 3:10: „Kto nie chce pracować, niech też nie je”. Nie zmuszaj innych do robienia za ciebie rzeczy, które jesteś w stanie zrobić samodzielnie. Jeśli jesteś w stanie pracować lub przynosić pieniądze do rodziny, nie bądź leniwy i nie polegaj na innych. Jeszcze raz: jeśli nie jesteś w stanie tego zrobić, to nie ma nic złego w poleganiu na innych. Ale jeśli możesz zarabiać pieniądze, nawet jeśli jest to tylko niewielka kwota, rób to, aby się utrzymać lub przynajmniej częściowo zapewnić sobie środki do życia.

Pytanie: Czy w 1 Tes 4:13-14 chrześcijanie, którzy już odeszli, znajdują się w stanie „snu duszy”, czy też są przytomni w niebie?

Odp.: Wierzący, którzy odeszli, są obecnie przytomni w niebie. Głównymi wersetami potwierdzającymi to są 2 List do Koryntian 5:6; Ewangelia Łukasza 16:19-31; List do Filipian 1:23; Apokalipsa św. Jana 6:9-11; Apokalipsa św. Jana 7:9-11 oraz inne wersety z Apokalipsy, w których mowa jest o świadomym wielbieniu Boga. W 2 Liście do Koryntian 5:8 Biblia mówi: „...być z dala od ciała i w domu u Pana”.

W dziele „O męczeństwie Polikarpa”, rozdział 2, str. 39, napisano, że nieobecność w ciele oznacza obcowanie z Panem. Tertulian, piszący w latach 198–220 n.e., wspomina w dziele „O zachęcie do czystości”, rozdział 11, str. 56, że zmarła chrześcijańska żona przebywa już w obecności Pana.

Pytanie: Czy w 1 Tes4:13 –16, 1 Tes5:10 oraz 1 Kor15:51 słowo „zasnął” dowodzi, że zmarli są nieprzytomni?

Odp.: Tak jak Jezus upomniał swoich uczniów w Ewangelii św. Jana 11:11–14, kiedy powiedział „zasnęli”, miał po prostu na myśli śmierć. „Zasnęli” było powszechnym określeniem śmierci, jak pokazują następujące wersety:

2 Piotra 3:4; Dzieje Apostolskie 7:60; 1 List do Koryntian 15:6; 18, 20; Ewangelia Mateusza 27:52; 28:13; Księga Powtórzonego Prawa 31:16 oraz liczne inne fragmenty Starego Testamentu: „taki a taki zasnął ze swoimi ojcami...”

W „New Geneva Study Bible” (str. 1898) dodano również, że sen był metaforą śmierci zarówno w pismach pogańskich, jak i chrześcijańskich. Sen był eufemizmem śmierci już u Homera („Iliada”, księga 11, wersety 240–241).

Również wczesnochrześcijańscy pisarze rozumieli sen jako śmierć, co pokazuje Atenagoras (177 r. n.e.) w dziele „Zmartwychwstanie umarłych”, rozdział 16.

Zatem wersety te ani nie potwierdzają, ani nie zaprzeczają, że ludzie są świadomi po śmierci. Dowody na to, że są świadomi po śmierci, można znaleźć w poprzednim pytaniu.

Pytanie: Skoro w 1 Tes 4,15 Paweł pisze: „my, którzy pozostaniemy przy życiu, którzy pozostaniemy aż do przyjścia Pana”, dlaczego Paweł zginął przed powrotem Chrystusa?

Odp.: Bóg nie chciał, abyśmy wiedzieli, kiedy Jezus powróci. Paweł mógł tu użyć trzech zaimków.

„Oni”: Gdyby Bóg polecił Pawłowi użyć słowa „oni”, byłaby to wskazówka, że nastąpi to po śmierci Pawła.

„Ja”: Gdyby Paweł powiedział „ja”, oznaczałoby to, że Chrystus z pewnością powróci przed śmiercią Pawła.

„My”: „My” odpowiada tym z nas, którzy wciąż żyją, i „my” jest jedynym zaimkiem, którego Paweł mógł użyć, a który nie ograniczałby powrotu Chrystusa ani do czasu przed, ani po śmierci Pawła.

Pytanie: Czy w 1 Tes 4,15 Paweł sądził, że będzie żył, gdy Chrystus powróci?

Odp.: Zobacz poprzednie pytanie dotyczące użycia zaimka. Paweł napisał to bezbłędnie, nie precyzując tego, czego mu nie powiedziano. Istnieje sześć powodów, dla których Paweł tak postąpił.

1. Paweł nigdy nie twierdził, że wie, kiedy powróci Jezus. (1 Tesaloniczan 5:1-2)

2. Miał nadzieję, że może to nastąpić za jego życia. (1 Tesaloniczan 4:15)

3. Paweł nauczał, że przed powrotem Chrystusa nastąpi czas pokoju (1 Tesaloniczan 5:3) oraz wielkie odstępstwo (2 Tesaloniczan 2:3-10).

4. Paweł czuwał i tęsknił za powrotem Chrystusa, tak jak my powinniśmy, co jest błogosławioną nadzieją z Listu do Tytusa 2:13.

5. Paweł, Chrystus i inni nakazali nam czuwać w oczekiwaniu na rychły powrót Chrystusa (Ewangelia według św. Mateusza 24:42; Ewangelia według św. Marka 13:35; 1 List do Tesaloniczan 5:4-6; 1 List św. Piotra 4:7; Apokalipsa św. Jana 3:3; 22:20).

6. Jak pokazuje 1 List do Tymoteusza 3:15, Paweł dobrze rozumiał, że należy nakłaniać ludzi do właściwego postępowania, ponieważ nie podaje on, kiedy powróci. Zobacz zwłaszcza Ewangelię według św. Mateusza 24:36–25:13.

Podsumowując, Bóg nie powiedział Pawłowi wszystkiego; Paweł przekazał nam to, co Bóg mu powiedział, ale oczywiście nie przekazał nam tego, czego Bóg mu nie powiedział. Zobacz omówienie Listu do Filipian 4:5, 1 Listu Piotra 4:7 oraz Apokalipsy św. Jana 22:6-20.

Pytanie: Dlaczego w 1 Tes 4,15 Bóg nie chciał, abyśmy wiedzieli, kiedy Chrystus powróci?

Odp.: To tak, jakby pan nakazał słudze, by był pilny, ponieważ może niespodziewanie powrócić w dowolnym momencie, jak pokazuje Łukasz 12:35-48. W Biblii powody prowadzenia „życia w oczekiwaniu”, tęskniącego za Jego powrotem, to siła, zachęta i pocieszenie (1 Tesaloniczan 4:18; 2 Tesaloniczan 2:15-17) oraz czuwanie, by być bez zarzutu, gdykolwiek Chrystus przyjdzie (1 Tesaloniczan 3:13; 5:23).

Pytanie: Czy w 1 Tes 4:16 fakt, że Chrystusowi towarzyszy głos archanioła, wskazuje, że Jezus jest archaniołem, jak nauczają niektórzy Świadkowie Jehowy?

Odp.: Nie. Chociaż oprócz Michała mogą istnieć inni archaniołowie, nie ma to tutaj znaczenia.

Trąbka Boża towarzysząca Jezusowi niekoniecznie oznacza, że to sam Jezus w niej zadął. Podobnie głos archanioła jest prawdopodobnie głosem archanioła, który towarzyszył Jezusowi w tym wydarzeniu.

Nawet gdyby ten głos należał do Jezusa przemawiającego głosem archanioła, nie oznacza to, że nie jest On Bogiem. Byłoby to dziwnie zbędne, gdyby na przykład ktoś twierdził, że na ziemi Jezus zachowywał się lub mówił jak człowiek, skoro Jezus był człowiekiem. Gdyby to w jakiś sposób dowodziło, że Jezus był archaniołem, to trąbka Boża dowodziłaby tutaj, że Jezus jest Bogiem.

Ludzie nie muszą uciekać się do takich niejednoznacznych wersetów, aby rozstrzygnąć kwestię, czy Jezus jest Bogiem, czy nie. Można po prostu „zapytać Tomasza”, czytając Ewangelię św. Jana20:27 –28, „zapytać Jana”, czytając Ewangelię św. Jana 1:1, lub zapytać autora Listu do Hebrajczyków, czytając List do Hebrajczyków 1:8–9. Czy czcisz Syna tak samo jak Ojca, zgodnie z nakazem zawartym w Ewangelii św. Jana5:23 ? Czy oddajesz cześć Jezusowi, tak jak aniołowie w Liście do Hebrajczyków 1:6? Czy wielbisz Jezusa, a także Ojca, tak jak czynią to mieszkańcy nieba w Apokalipsie 5:9–13; 11:15?

P: O jaki dźwięk trąby chodzi w 1 Tes 4:16?

Odp.: Pismo Święte nie mówi wprost, czy jest to jedna z siedmiu trąb z Apokalipsy 8-11, czy też inna trąba.

P: Jak w 1 Tes 4:16-17 ciało kogoś mogłoby zostać wskrzeszone lub porwane, gdyby zostało zjedzone przez tygrysa?

Odp.: Bóg jest wszechmocny i wszechwiedzący, i może odtworzyć nasze ciała z dowolnych atomów znajdujących się w pobliżu. Nawiasem mówiąc, większość twojego ciała składa się z innych atomów niż siedem lat temu. Chociaż więc możemy postrzegać nasze ciało fizyczne jako niezmienną masę fizyczną, jest ono w rzeczywistości wzorem, i to podlegającym starzeniu.

P: W 1 Tes 5:1-3, w jakim stopniu ludzie mogą poznać czas nadejścia Dnia Pańskiego?

Odp.: Jak mówi Ewangelia Mateusza 24:36 i jak wskazują 1 List do Tesaloniczan 5:1-2, nikt nie będzie znał ani dnia, ani godziny. Jednak, jak mówią Ewangelię według św. Mateusza 24:37-39, Ewangelię według św. Łukasza 17:26-29 oraz 1 List do Tesaloniczan 5:3, będzie to czas, w którym większość ludzi nie będzie myślała o przyjściu Chrystusa i dla większości będzie to całkowicie nieoczekiwane.

P: Co w 1 Tes 5:4-8 oraz Ef 4:18; 5:8-11 oznacza bycie dziećmi światła lub dnia w przeciwieństwie do bycia dziećmi ciemności lub nocy?

Odp.: Nie czujemy się zawstydzeni, jeśli ludzie dowiedzą się o nas wszystkiego. Nie robimy potajemnie żadnych niegodziwych rzeczy, o których nie chcielibyśmy, aby inni wiedzieli; wręcz przeciwnie, chcemy, aby inni widzieli nasze życie. Nie czekamy na noc, aby pić, imprezować czy popełniać jakiekolwiek złe uczynki. Wręcz przeciwnie, śpimy spokojnie w nocy, ponieważ czekamy na dzień i na to, by wykonać swoje zadania.

Pytanie: Jak to się stało, że w 1 Tes 5,9 napisano, iż Bóg nie przeznaczył nas na gniew, skoro w Ef 2,3 czytamy, że podobnie jak wszyscy inni, z natury byliśmy przedmiotem gniewu?

Odp.: Wszyscy ludzie (z wyjątkiem Adama, Ewy i Jezusa) urodzili się z upadłą, grzeszną naturą i z natury byli przedmiotami gniewu. Jednak Bóg dał swoim dzieciom nowe narodzenie, nowe życie oraz nową i pewną nadzieję poprzez Jezusa Chrystusa, który poniósł za nas karę.

P: Jakie sposoby okazywania szacunku tym, którzy są nad nami w Panu, wymienia 1 Tes 5,12-13?

Odp.: Przede wszystkim przyznaj przed nimi i innymi, że akceptujesz fakt, iż sprawują nad tobą władzę w Panu. Okazuj im troskę i pomagaj im, jeśli możesz, w ich życiowych zmaganiach. Okazuj szacunek dla pełnionej przez nich funkcji, tak jak Paweł uczynił to nawet wobec arcykapłana w Dziejach Apostolskich 23:3-5. Czcij ich za ich ciężką pracę i poświęcenie, tak jak radzi Paweł w Liście do Filipian 2:28-30

P: Skoro w 1 Tes 5,14 mamy być cierpliwi wobec wszystkich ludzi, dlaczego Paweł i Jezus nie wydawali się cierpliwi wobec wszystkich?

Odp.: Obaj byli bardzo cierpliwi, ale nie oznacza to, że nie potrafili również ostro upominać ludzi, gdy było to konieczne.

Jan Chryzostom (ok. 396 r. n.e.) trafnie ujął to na początku swojego Komentarza do Listu do Galatów. „Zawsze zwracać się do swoich uczniów łagodnie, nawet gdy potrzebują surowości, nie jest cechą nauczyciela, lecz cechą kogoś, kto wprowadza w błąd i jest wrogiem. Dlatego też nasz Pan, choć zazwyczaj przemawiał łagodnie do swoich uczniów, tu i ówdzie używa surowszego języka, a raz udziela błogosławieństwa, a innym razem upomina”.

Pytanie: Jakie wymówki podają czasami ludzie w 1 Tes 5,15, próbując usprawiedliwić odpłacanie złem za zło?

Odp.: Jest ich wiele.

Stary Testament mówi: „oko za oko”. (Stare Przymierze jest już nieaktualne). Prawo nakazuje dziś karać, ale nie wolno nam być strażnikami prawa. Na Dzikim Zachodzie oddział pościgowy był dopuszczalny, ponieważ działał zgodnie z prawem, a szeryf odpowiadał za jego działania. Tłum linczujący – nie.

Zasługują na to (a to ja jestem tym, który ocenia, na co każdy zasługuje).

Muszą dostać nauczkę (a to ja muszę im ją dać).

Zrobią to ponownie, chyba że nauczy się ich konsekwencji (a Bóg wyznaczył mnie, bym ich tego nauczył).

Muszę się zemścić (bo uważam, że mam do tego prawo).

Jednak niezależnie od tego, jakiej wymówki używają, ludzie, którzy odpłacają złem za zło, nie są posłuszni Bogu.

Pytanie: Jak w 1 Tes 5:16-18 łączy się ze sobą bycie zawsze radosnym, nieustanne modlenie się i dziękowanie w każdych okolicznościach?

Odp.: Radujemy się, modlimy się i dziękujemy, ponieważ wiemy, że Bóg ma wszystko pod kontrolą. Wszystkie te trzy rzeczy należy czynić nieustannie. Jednak to radość powinna skłaniać nas do modlitwy. Nasze modlitwy powinny być przepełnione wdzięcznością wobec Boga, a nasze dziękczynienie powinno przypominać nam o naszej radości.

Pytanie: Czy w 1 Tes 5,17 powinniśmy modlić się nieustannie, czy też używać niewielu słów, jak mówi Mt 6,7?

Odp.: I to, i to. Całe nasze życie powinno być życiem modlitwy, w nieustannej komunii z Bogiem. Nie powinniśmy jednak sądzić, że Bóg wysłuchuje konkretnej prośby tylko dlatego, że powtarzamy wiele słów.

Pytanie: Co oznacza w 1 Tes5:22 : „unikać / powstrzymywać się od wszelkiej postaci zła”?

Odp.: Może to oznaczać „nawet jakikolwiek pozór zła” lub „każdy rodzaj zła”. Greckie słowo oznaczające „formę”, eidos, może również oznaczać wygląd, sposób, kształt, widok. Według Konkordancji Stronga pochodzi ono od słowa oznaczającego „widok”. Na marginesie należy dodać, że Aland i in. nie wskazują żadnych różnic w rękopisach, więc jest to wyłącznie kwestia tłumaczenia, a nie rękopisu.

Wniosek: Biorąc pod uwagę greckie znaczenie słowa „forma”, „rodzaj”, „pogląd” itp., oba poglądy mogą być prawdziwe. Mamy unikać każdego rodzaju zła. Ponadto mamy unikać sytuacji, w których inni postrzegają nas jako osoby czyniące rzeczy rzeczywiście złe. Co więcej, 2 List do Koryntian8:22 pokazuje, że Paweł pragnął postępować słusznie w oczach wszystkich.

Jednak 1 List do Tesaloniczan5:22 nie obejmuje sytuacji, w której pozwalamy ludziom widzieć, jak czynimy dobre rzeczy (takie jak głoszenie Ewangelii), ponieważ błędnie uważają to za zło.

Pytanie: Czy w 1 Tes 5:26, Rz 16:16; 1 Kor 16:20; 2 Kor 13:12 oraz 1 P 5:14 chrześcijanie powinni witać się nawzajem świętym pocałunkiem?

Odp.: W ówczesnej kulturze święty pocałunek był właściwy. W kulturze amerykańskiej i chińskiej jego odpowiednikiem jest uścisk lub uścisk dłoni.

P: Skąd wiemy, że Paweł napisał 1 List do Tesaloniczan?

Odp.: Istnieją co najmniej dwa powody.

1. Tak stwierdza 1 List do Tesaloniczan, a wczesny Kościół nigdy tego nie kwestionował.

2. Tertulian stwierdził, że Paweł napisał do Tesaloniczan w dziele „Przeciw Marcionowi”, księga 4, rozdział 5, str. 345–350 (207 r. n.e.). Była to księga, „która pochodzi od apostołów i która była przechowywana jako święty depozyt w kościołach apostołów”.

Prawdopodobnie inni również pisali o 1 Liście do Tesaloniczan.

Pytanie: Jakie są podobieństwa między 1 Listem do Tesaloniczan a pozostałymi listami Pawła?

Odp.: Oto te, które udało mi się znaleźć.

Pyt.: Kiedy powstał 1 List do Tesaloniczan?

Odp.: Wiemy dość dokładnie, kiedy został napisany: ok. 51–52 r. n.e. 1 List do Tesaloniczan 3:1–7 wskazuje, że został napisany po tym, jak Paweł opuścił Ateny i przebywał w Koryncie. W Dziejach Apostolskich 18:12,17 czytamy, że Gallion był prokonsulem Achai. Inskrypcja w Delfach wskazuje, że Gallion pełnił tę funkcję jedynie w latach ok. 51–52 n.e. Inni interpretują tę datę jako lata 52–53 n.e.

Jeśli sceptyk twierdzi, że listy Pawła zostały napisane znacznie później przez kogoś innego, a słowa z 1 Listu do Tesaloniczan o tym, że zostały napisane przez Pawła, były kłamstwem, to na nim spoczywa ciężar dowodu, by przedstawić jakikolwiek dowód na to, że słowa te były kłamstwem. Niewiele jest dziedzin nauki, w których można twierdzić, że dokument jest fałszywy, nie mając na to absolutnie żadnych dowodów.

Pytanie: Co jeszcze wiemy z 1 Listu do Tesaloniczan na temat inskrypcji Galliona?

Odp.: To, co archeolodzy nazywają obecnie inskrypcją Galliona, znajduje się w muzeum w Delfach. Składa się ona z co najmniej siedmiu różnych fragmentów. W wierszach 5–6 wspomniano o edykcie rzymskiego cesarza Klaudiusza, który panował w latach 41–54 n.e., odnoszącym się do Lucjusza Juniusza Galliona, prokonsula Achai. Słownik tła Nowego Testamentu (str. 53–54), z którego pochodzi ten fragment, stwierdza, że „chronologia zależy od innych obliczeń czasowych”. Jednak większość badaczy jest przekonana, że na podstawie tego napisu, a także faktu, iż prokonsulowie zazwyczaj sprawowali urząd przez rok, można datować kadencję Galliona jako prokonsula Koryntu [w Achai] na lata 51/52 n.e.”

Pytanie: Skąd wiemy, czy to, co mamy dzisiaj w 1 Liście do Tesaloniczan, jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy powody.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Pisarze wczesnego Kościoła aż do I Soboru Nicejskiego (325 r. n.e.) cytowali 1 List do Tesaloniczan około 49 razy, nie licząc aluzji. Zacytowali 35% treści 1 Listu do Tesaloniczan, licząc ułamkowe wersety jako ułamki. To 31,05 z łącznej liczby 89 wersetów.

Oto pisarze sprzed soboru nicejskiego, którzy odwoływali się do wersetów z 1 Listu do Tesaloniczan.

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu do Tesaloniczan2:12 , 13; 1 List Klemensa, tom 1, str. 11

Ignacy (110–117 r. n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 5:17 w „Liście Ignacego do Polikarpa”, rozdz. 1, str. 93

Polikarp (ok. 150 r. n.e.) cytuje cały fragment 1 Listu do Tesaloniczan5:17 (czyli dwa słowa: „módlcie się nieustannie”) w Liście Polikarpa do Filipian, rozdz. 4, str. 34

Melito z Sardes (170–180 r. n.e.) wspomina o 1 Liście do Tesaloniczan jako o dziele apostoła. „Mowa o Męce Pańskiej”, rozdz. 9, s. 762

Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 5:23 jako „w pierwszym Liście do Tesaloniczan”. Ireneusz, Przeciw herezjom, księga 5, rozdz. 6.1, s. 532

Kanony Muratoriusza (170–210 r. n.e.), ANF, tom 5, str. 603, wspominają o dwóch listach Pawła do Tesaloniczan, a także o pozostałych 11 listach Pawła.

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 2:6–7 jako dzieło Pawła. „Instruktor”, księga 1, rozdz. 5, s. 214

Klemens Aleksandryjski (193–205 r. n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 2:5, 6, 7 jako dzieło apostoła. Stromata, tom 1, rozdz. 1, str. 300.

Tertulian stwierdził, że Paweł napisał listy do Rzymian, Galatów, Filipian, Tesaloniczan i Efezjan – jak wynika z jego dzieła „Przeciw Marcionowi”, księga 4, rozdział 5, str. 350 (207 r. n.e.). Twierdzi on, że Nowy Testament był księgą, „która pochodzi od apostołów i która była przechowywana jako święty skarb w kościołach apostołów”. Tertulian (198–220 r. n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 4:15–17 w dziele „Pięć ksiąg przeciwko Marcionowi”, księga 5, rozdział 15, str. 462.

Hipolit ( , 222–235/6 r. n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 4:12 jako słowa Pawła w „Traktacie o Chrystusie i Antychryście”, rozdz. 66, str. 219

Orygenes (225–253/254 n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 2:14,15 jako dzieło Pawła w „Pierwszym Liście do Tesaloniczan”. Komentarz Orygenesa do Ewangelii Mateusza, księga 2, rozdz. 18, s. 425

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje fragment, który określa jako „Pierwszy List Pawła do Tesaloniczan”, a następnie przytacza 1 List do Tesaloniczan 4:6. Mówi: „apostoł mówi”, po czym cytuje 1 List do Tesaloniczan 5:2–3. Znajduje się to w dziele „ ”, traktat 12, księga trzecia, 88, 89. Twierdzi on również, że 1 List do Tesaloniczan4:13 został napisany przez Pawła w dziele „Traktaty Cypriana”, traktat 7, rozdz. 21, s. 474.

Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 2:14-15 jako dzieło apostoła Pawła w „Dialog o prawdziwej wierze”, część pierwsza, rozdział 29a, str. 69. Nie odwołuje się on do żadnych innych wersetów z 1 Listu do Tesaloniczan.

Wiktorin z Petau (męczennik z 304 r. n.e.) rzekomo odwołuje się do 1 Listu do Tesaloniczan 1:2; 2:8; 4:17 zgodnie z „Greckim Nowym Testamentem” (4. wydanie poprawione) autorstwa Alanda i in. Jednak w posiadanych przeze mnie pismach Wiktorina z Petau – „O stworzeniu świata” oraz „Komentarz do Apokalipsy” – nie ma żadnego odniesienia do 1 Listu do Tesaloniczan.

Po soborze nicejskim

„Historia kościelna” Euzebiusza (323–326 r. n.e.)

Hegemoniusz (IV w.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 5:1,2 jako to, co apostoł „napisał do Tesaloniczan”. „Spór z Manesem”, rozdz. 38, s. 212

Atanazy z Aleksandrii (367 r. n.e.) wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu do Tesaloniczan 4:17

„Synopsis Scripturae Sacrae” (ok. 350–370 r. n.e. lub V w.) wymienia dwa listy Pawła do Tesaloniczan jako część Nowego Testamentu. Cytuje on cały fragment 1 Listu do Tesaloniczan 1:1 z wyjątkiem czterech ostatnich słów.

Efraim/Efraem Syryjczyk (373 r. n.e.)

Bazyli z Kapadocji (357–378/379 r. n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 3:12,13 jako napisany przez apostoła „do wiernych w Tesalonice”. W dziele „O Duchu Świętym”, rozdz. 21.52, str. 33

Synod w Laodycei (we Frygii) (343–381 r. n.e.), kanon 60, str. 159, wymienia księgi Starego i Nowego Testamentu. Kanon 59, str. 158, stanowi, że w kościele można czytać wyłącznie księgi kanoniczne Starego i Nowego Testamentu.

Ambrosiaster (po 384 r. n.e.)

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.)

Jan Chryzostom (396 r. n.e.) spisał 11 kazań na temat 1 Listu do Tesaloniczan, które zachowały się do dziś. Stwierdził, że autorem listu był Paweł, a wraz z nim Tymoteusz.

Grzegorz z Nyssy (ok. 356–397 r. n.e.) w dziele „O stworzeniu człowieka”, rozdz. 22.6, str. 412, cytuje 1 List do Tesaloniczan 4:17 jako dzieło Pawła

Didymus Ślepy (398 r. n.e.)

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.)

Jan Chryzostom (zm. 407 r. n.e.) napisał komentarze do Ewangelii św. Jana, Listu do Rzymian, 1 Listu do Koryntian, 2 Listu do Koryntian, Listu do Galatów, Listu do Efezjan, Listu do Kolosan, Listu do Filipian, 1 Listu do Tesaloniczan, 2 Listu do Tesaloniczan, 1 Listu do Tymoteusza, 2 Listu do Tymoteusza, Listu do Tytusa, Listu do Filemona oraz Listu do Hebrajczyków.

Rufinus (374–406 r. n.e.)

Niketa z Remesianus (366–415 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu do Tesaloniczan 2:8

Hieronim (373–420 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu do Tesaloniczan 4:13. „A apostoł zabrania Tesaloniczanom smucić się z powodu tych, którzy zasnęli”. Przeciwko Vigilantiuszowi, rozdz. 6, s. 419. Cytuje cały fragment 1 Listu do Tesaloniczan 5:17: „Módlcie się nieustannie” w Liście 125, rozdz. 11, s. 248

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) wspomina o liście apostoła do Tesaloniczan i cytuje 1 List do Tesaloniczan 1:13 w dziele „O predestynacji świętych”, rozdz. 39, s. 517

Augustyn wspomina o liście apostoła do Tesaloniczan i cytuje 1 List do Tesaloniczan 4:13-16 w dziele „O państwie Bożym”, księga 20, rozdział 20, str. 439

Półpelagianin Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) cytuje 1 List do Tesaloniczan 4:9–10 jako słowa apostoła skierowane do Tesaloniczan w dziele „Instytucje Jana Kasjana”, księga 10.7, str. 268

W „Historii kościelnej” Sokratesa (400–439 r. n.e.), tom 3, rozdział 16, str. 87, przytoczono fragment 1 Listu do Tesaloniczan 5:21: „abyśmy mogli «wszystko badać, a co dobre – zachowywać»”.

Speculum (V wiek)

Quodvultdeus (ok. 453 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu do Tesaloniczan 1:3

Teodoret z Cyru (biskup i historyk) (423–458 r. n.e.)

Varimadum (445/480 r. n.e.)

3. Pisma heretyków i innych

Heretyk Marcion według Tertuliana

Heretyk Priscillian (385 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu do Tesaloniczan 2:16.

Heretyk Pelagiusz (416–418 r. n.e.)

Donatysta i schizmatyk Tyconius (po 390 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu do Tesaloniczan 1:3; 2:8

Heretyk pelagiański Teodor z Mopsuestii (428 r. n.e.)

4. Najwcześniejsze zachowane rękopisy 1 Listu do Tesaloniczan wykazują niewielkie różnice między rękopisami, ale nie zawierają żadnych błędów istotnych z teologicznego punktu widzenia.

str. 30 1 Tes 4:12-13,16-17; 5:3,8-10,12-18,25-28; 2 Tes 1:1-2; 2:1,9-11 (początek III wieku)

III wiek – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu.

str. 46 Rękopis Chester Beatty II (100–150 r. n.e.) zawiera 17 wersetów z 1 Listu do Tesaloniczan. W szczególności zawiera 1 Tes 1:1; 1:9–2:3; 5:5–9, 23–28 oraz inne fragmenty listów Pawła i Listu do Hebrajczyków. W publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na stronie 192 znajduje się fotografia fragmentu p46. Na stronach 197–198 stwierdzono również, że jakość manuskryptu oraz znaki stychometryczne wskazują, iż został on sporządzony przez profesjonalnego skrybę.

Pierwsza połowa III wieku – 1936 r. – Frederic G. Kenyon według publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”.

II wiek, 200 r. n.e. – 1935 r. – Ulrich Wilken według publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”.

200 r. n.e. – 1968 r. – „The Text of the New Testament”.

81–96 r. n.e. – 1988 – Young Kyu Kim na podstawie „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”.

Około 200 r. n.e. – 1975 – Aland i in., wydanie trzecie.

Około 200 r. n.e. – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione.

Od początku do połowy II wieku – 1999 – „Kompletny tekst najwcześniejszych rękopisów Nowego Testamentu”. Opiera się to częściowo na tym, że pismo jest bardzo podobne do papirusu Oxyrhynchus 8 (koniec I lub początek II wieku) oraz papirusu Oxyrhynchus 2337 (koniec I wieku).

str. 61 List do Rzymian 16:23, 25–27; 1 List do Koryntian 1:1–2, 2–6; 5:1–3, 5–6, 9–13; List do Filipian 3:5-9, 12-16; List do Kolosan 1:3-7, 9-13; 1 List do Tesaloniczan 1:2-3; List do Tytusa 3:1-5, 8-11, 14-15; List do Filemona 4-7. ok. 700 r. n.e.

ok. 700 r. n.e. – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu.

Około 700 r. n.e. – 1975 r. – Aland i in., wydanie trzecie.

ok. 700 r. n.e. – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione.

str. 65 1 Tes 1:3–2:1; 2:6–13. Połowa III wieku. W publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na stronie 348 znajduje się fotografia fragmentu strony 49. Podano tam również, że strony 49 i 65 zostały spisane przez tego samego skrybę. Są to teksty aleksandryjskie.

III wiek – 1968 – Tekst Nowego Testamentu.

Alexandrinus [A] ok. 450 r. n.e.

Vaticanus [B] 325–350 r. n.e.

Sinaiticus [Si] 340–350 r. n.e.

Ephraemi Rescriptus [C] V wiek

Claromontanus [D] V/VI w.

I Washington, D.C., V wiek

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV w.

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV w.

koptyjski fajumski [Fay] III/IV wiek

Pismo kursywne [Ital] od IV do XIII wieku

Łacina Wulgata [Vg] IV i V wiek

gotycki [Goth] 493–555 n.e.

Ormiański [Arm] od V wieku

gruziński [Geo] od V wieku

Etiopski [Eth] od ok. 500 r. n.e.

Peshitta syryjska [Syr P] 400–450 r. n.e.

Syryjski manuskrypt Harcleana [Syr H] 616 r. n.e.

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów 1 Listu do Tesaloniczan można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/1ThessaloniansManuscripts.html.