< Pytanie biblijne dotyczące 2 Listu do Koryntian

Pytanie: Czym 2 List do Koryntian różni się od innych listów Pawła?

Odp.: 2 List do Koryntian jest jednym z bardziej osobistych listów Pawła, dotyczącym spraw rodzinnych w kościele. Jest bardzo szczery, ukazując bardzo niedoskonały kościół oraz sposób, w jaki Paweł radzi sobie z tą sytuacją. Zajmując się sytuacją w kościele w Koryncie, Paweł ujawnia w 1 i 2 Liście do Koryntian więcej o sobie samym niż w jakiejkolwiek innej księdze. Wydaje się, że Paweł napisał 1 List do Koryntian przede wszystkim jako nauczyciel, a 2 List do Koryntian przede wszystkim jako pastor.

P: Jaka jest kolejność podróży Pawła i listów do Koryntian?

Odp.: Paweł odbył następujące podróże.

a) Lata 50–52 n.e. Paweł po raz pierwszy odwiedził Korynt podczas swojej drugiej podróży misyjnej, po wizycie w Atenach, jak opisano w Dziejach Apostolskich 18.

b) Napisał do nich list, który obecnie zaginął

c) Lata 54–55 n.e. Napisał 1 List do Koryntian, prawdopodobnie przebywając w Efezie

d) Odbył drugą „bolesną” wizytę w Koryncie (2 List do Koryntian 2:1; 12:21)

e) Napisał trzeci list do Koryntu, który obecnie zaginął

f) 55–57 r. n.e. Napisał 2 List do Koryntian po dwukrotnej wizycie w Koryncie (2 List do Koryntian 12:14; 13:1)

g) Odwiedził Korynt po raz trzeci.

P: Jaki jest zarys 2 Listu do Koryntian?

Odp.: Oto jeden z planów.

1 Rozpacz Pawła związana z życiem i ufność w Chrystusa

2–3 Cierpienie i pojednanie

4–5 Nie traćcie ducha, ponieważ jesteśmy pojednani

6–7 Wezwanie, by nie przyjmować łaski Bożej na próżno

8–9 Apel o zbiórkę na rzecz mieszkańców Jerozolimy

10–13 Wezwanie do uznania apostolstwa Pawła

Pytanie: Skoro w 2 Kor 1,1; 1 Kor 1,2; 1 Tes 1,1 i 2 Tes 1,1 w każdym mieście istniał tylko jeden kościół, czy dzisiaj w każdym mieście powinien być tylko jeden kościół?

Odp.: Istnieją trzy wymiary jedności chrześcijańskiej: wierzący w ramach tego samego lokalnego zgromadzenia, wierzący z różnych zgromadzeń oraz jedność między różnymi kościołami. Niniejsza odpowiedź dotyczy wyłącznie trzeciego wymiaru i zawiera cztery punkty, które należy wziąć pod uwagę.

1. Te cztery wersety nie oznaczają, że powinno być tylko jedno miejsce spotkań, zwłaszcza gdy w jednym mieście mieszka setki tysięcy chrześcijan.

2. Nic nie wskazuje na to, że ludzkie podziały administracyjne muszą dyktować sposób organizacji kościołów. Mogą one znajdować się w wielu różnych miejscach geograficznych, choć nie usprawiedliwia to istnienia kościołów wynikających z podziałów doktrynalnych i innych.

3. Wszyscy prawdziwi chrześcijanie są już częścią jednego, prawdziwego Kościoła Jezusa Chrystusa. Jeśli lojalność chrześcijanina wobec własnego lokalnego zboru lub denominacji jest większa niż jego lojalność wobec Boga, to ten chrześcijanin ma niewłaściwie rozłożone priorytety.

4. Niestety, wielu przywódców chrześcijańskich nie potraktowało wystarczająco poważnie nauk i przykazań dotyczących jedności wśród chrześcijan. Przeczytaj List do Efezjan 4:3-4; List do Filipian 1:27; 2:1-4; 4:2; List do Rzymian 15:5-7; Ewangelię według św. Jana 17:20-23. Aby zapoznać się z dalszą dyskusją, zobacz kolejne pytania oraz pytania dotyczące 1 Listu do Koryntian 1:10-14 i Listu do Efezjan 4:4.

Pytanie: Skoro w 2 Kor 1:1 Biblia podaje przykład jednego kościoła na miasto i nie podaje żadnych przeciwnych przykładów, to czy ten przykład powinien stać się naszą zasadą, jak naucza grupa nazywająca się lokalnym kościołem?

Odp.: Nie. Gdybyś wierzył, że należy naśladować każdy przykład, który nie jest poparty ani nakazem, ani przeciwnym przykładem, wówczas chrześcijanie musieliby:

a) Nigdy nie spotykajcie się w budynkach; spotykajcie się wyłącznie w domach (1 List do Koryntian16:19 ; List do Filemona 2).

b) Nigdy nie występuj przed sądem jako powód z jakiegokolwiek powodu.

c) Mężczyźni nigdy nie noszą spodni. Wszyscy mogą nosić wyłącznie sandały, a nie buty.

d) Nigdy nie jedzcie ziemniaków, kukurydzy, papryczek jalapeno ani innych potraw pochodzących z Nowego Świata.

e) Żadnych lodów, pizzy, lodów na patyku ani potraw, o których nie mogli wiedzieć w czasach biblijnych.

f) Nie używaj języka angielskiego podczas nabożeństw, ponieważ był on nieznany autorom Biblii.

g) Nigdy nie jeździć samochodami, rowerami, samolotami ani maszynami rolniczymi.

h) Nigdy nie wolno używać narzędzi rolniczych ani żadnych maszyn wynalezionych po czasach Chrystusa.

i) Nigdy nie posiadaj lodówek, prądu, gazu, radia ani telewizji.

j) Inne dziwne zasady.

Powinniśmy raczej podążać za przykładem Pisma Świętego, nawet bez wyraźnego nakazu, jeśli:

1. Istnieje dobry powód, by podążać za tym przykładem,

2. nie ma żadnych przeciwnych przykładów, oraz

3. brak kontrprzykładów nie wynika po prostu z upływu czasu, technologii, kultury lub okoliczności o charakterze niemoralnym.

Jeśli coś nie spełnia tych trzech kryteriów, to czy automatycznie oznacza to, że można to robić? – Niekoniecznie. Powinniśmy oceniać, co powinniśmy robić, kierując się znajomością Pisma Świętego i zadając sobie pytanie: „Czego Bóg by od nas oczekiwał?”.

Pytanie: Jak, zgodnie z 2 Kor 1,1-11, możemy czerpać pocieszenie lub pocieszać innych?

Odp.: Pocieszanie innych jest sprawą indywidualną, zależną od osoby i okoliczności. 2 List do Koryntian 1:1-11 pokazuje nam sześć aspektów czerpania pociechy lub pocieszania innego chrześcijanina.

a). Bóg rozumie nasze cierpienie (2 Kor 1,5)

b). Wspólne doświadczenia z przeszłości – 2 Kor 1:6, 8-9

c). Pamięć o naszej przyszłej nadziei – 2 Kor 1,7; 1 Tes4:16 –18

d). Bóg pociesza nas bezpośrednio – 2 Kor 1:3-5

e) Polećmy się Bogu, aby nas wybawił – 2 Kor 1:9-10

f) Modlitwa – 2 Kor 1:11

Pytanie: Czy zgodnie z 2 Kor 1,4 powinniśmy pocieszać przestępców, praktykujących homoseksualistów cierpiących na AIDS oraz innych, którzy cierpią słusznie?

Odp.: Tak. 2 List do Koryntian 1 nie ogranicza kręgu osób, które powinniśmy pocieszać. Kiedy pocieszamy innych, którzy cierpią słusznie, powinniśmy pamiętać o następujących rzeczach.

1. Muszą oni dostrzec miłość Chrystusa promieniującą przez nas oraz wiedzieć, że Bóg ich kocha i pragnie, by okazali skruchę i stali się Jego dziećmi.

2. Nie musimy rozwodzić się nad ich przestępstwem, ale nie powinniśmy też usprawiedliwiać go jako błahostkę lub coś nieistotnego. Nie powinniśmy im schlebiać, mówiąc, że to niesprawiedliwe, iż zostali złapani, ani że życie czy system są niesprawiedliwe.

3. Chociaż nie bagatelizujemy ich grzechu, powinniśmy podkreślać, że Chrystus przynosi przebaczenie i uzdrowienie z naszych grzechów.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 1,5-11 Paweł opowiada innym o swoich zmaganiach, i kiedy my powinniśmy o nich mówić?

Odp.: Paweł w swoich listach zazwyczaj nie mówi zbyt wiele o sobie, a kiedy już to robi, jest zazwyczaj optymistyczny i pozytywny. Tutaj mamy godny uwagi wyjątek. W wersecie 1:11 wskazuje, że opowiada im o tym, aby mogli lepiej modlić się za niego. Daje im to szansę na lepsze zrozumienie go, a oni mogą dostrzec na jego przykładzie, że nawet dojrzali, posłuszni chrześcijanie mogą czasami cierpieć na depresję. Wreszcie mogą zobaczyć, jak Paweł radzi sobie z depresją, zbliżając się do Chrystusa. Paradoksalnie łaska Boża jest odczuwalna bardziej nie w najlepszych chwilach, ale w najgorszych.

Pytanie: W 2 Kor 1,6 w jaki sposób cierpienia Pawła i Tymoteusza przynoszą Koryntianom pocieszenie i zbawienie? Ludzie zazwyczaj nie odczuwają pocieszenia, słysząc o cierpieniach innych.

Odp.: Ludzie czerpią pocieszenie, słysząc, że ukochany przyjaciel dobrze przetrwał cierpienie. Cierpienie Pawła ze względu na ewangelię przyniosło zbawienie w Jezusie Koryntianom i innym.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 1,8-9 Paweł tracił nadzieję co do samego życia, skoro w Liście do Filipian1:21 napisał: „Żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk”?

Odp.: List do Filipian1:21 pokazuje postawę, jaką Paweł miał w więzieniu, oraz postawę, jaką powinniśmy mieć my. Paweł był jednak człowiekiem, który miał chwile rozpaczy, a w 2 Kor 1,8-9 był szczery i nie ukrywał, jak bardzo czuł się przygnębiony w tamtym czasie.

Jest tu pewna lekcja, którą chrześcijanie mogą zastosować w swoim życiu. Jeśli nauczamy, jak właściwie należy się czuć w danej sytuacji, a sami czasami czuliśmy się inaczej, to nie ma w tym nic złego; bądźmy szczerzy wobec innych, przyznając się, kiedy byliśmy słabi w wierze. Ważniejsze od udawania przed innymi nieszczerej miny „wiecznego szczęścia” jest bycie autentycznym i nieukrywanie swoich słabości przed innymi braćmi i siostrami.

Pytanie: Czy w 2 Kor 1,15-20 Paweł skłamał, mówiąc, że zamierza ponownie przybyć, a potem nie przybył?

Odp.: Paweł nie obiecał im, że przyjedzie; powiedział im jedynie, że zamierza przyjechać. Dzisiaj powinniśmy rozróżniać między złożeniem obietnicy a zwykłym wyrażeniem swoich zamiarów. Gdy sytuacja się zmienia, zmiana zamiarów jest w porządku.

Pytanie: Jak, w świetle 2 Kor 1,15-20, świat powinien móc ufać, że „tak” lub „nie” chrześcijanina jest szczerym, autentycznym „tak” lub „nie”?

Odp.: Powinniśmy dotrzymywać naszych obietnic i zobowiązań, nawet jeśli później stanie się to dla nas niewygodne. Równowagę w tej kwestii zapewnia to, że powinniśmy unikać angażowania się w niepotrzebne zobowiązania. Nie powinniśmy też dotrzymywać słowa, jeśli oznaczałoby to popełnienie grzechu. Na przykład, jeśli kiedyś nierozsądnie obiecałeś obrabować bank, nie obrabuj go.

Pewien gangster zdefiniował kiedyś uczciwego człowieka w ten sposób: „kiedy już da się go kupić, pozostaje kupiony”. Chrześcijanie nie powinni tak postępować. Mamy być „nieprzekupni” i nie przyjmować łapówek ani innych potajemnych płatności. Kiedy ktoś zawiera z nami umowę, powinien móc nam zaufać, że nie będziemy „nagiąć zasad”, sądząc, że nie zostaniemy przyłapani. Kiedy powierzono nam zadanie bezstronnego i sprawiedliwego osądzania czegoś, powinniśmy być otwarci i uczciwie wypełniać nasz obowiązek, niezależnie od tego, ile pieniędzy moglibyśmy zarobić, przyjmując łapówkę.

Pytanie: Czy w 2 Kor 1:17-19 wierzący powinni kiedykolwiek wycofać się z obietnicy?

Odp.: Biblia wskazuje, że wierzący nie powinni wycofywać się z obietnicy, z wyjątkiem następujących sytuacji.

1. Dziewczyna mieszkająca w domu zostaje unieważniona przez swojego ojca (Księga Liczb 30:3-5).

2. Żona zostaje unieważniona przez męża (Księga Liczb 30:6-8,15).

3. Oczywiście naszym priorytetem numer jeden jest zadowolenie Boga. Dlatego nie należy dotrzymywać obietnicy, jeśli wiązałaby się ona z grzechem i nieposłuszeństwem wobec Boga.

4. Zgodnie z punktem 3 wielu chrześcijan uważa, że jeśli dotrzymanie obietnicy lub powiedzenie prawdy przyczyniłoby się do zabójstwa jakiejś osoby, powinniśmy starać się ocalić jej życie. Dlatego niektórzy chrześcijanie okłamali nazistów, gdy ci pytali, czy ukrywają jakichś Żydów.

Zobacz także następne pytanie.

Pytanie: Jak w 2 Kor 1,17-19 wierzący powinni snuć plany w sposób zgodny z wolą Bożą, a nie w sposób światowy i cielesny?

O: Kiedy podejmujemy zobowiązanie, ludzie powinni móc na nas liczyć, że dotrzymamy słowa. Jedynymi wyjątkami są zobowiązania do czynienia zła lub sytuacje, w których nie jesteśmy w stanie ich wypełnić z przyczyn niezależnych od nas. Nie zmieniaj swoich planów wyłącznie z egoistycznych pobudek. Nie bądź kapryśny. Nie snuj planów z powodu pragnienia zemsty, zazdrości, nienawiści czy chciwości. Wreszcie, nie podejmuj zobowiązań, których nie musisz podejmować. Możesz powiedzieć ludziom o swoich aktualnych zamiarach, nie czyniąc z tego obietnicy ani zobowiązania.

Pytanie: W 2 Kor 2,1-4 – kiedy powinniśmy unikać wizyty, ponieważ jest ona „bolesna”?

Odp.: Nie powinniśmy unikać rzeczy tylko dlatego, że są nieprzyjemne, ani robić rzeczy tylko dlatego, że sprawiają nam przyjemność. Najwyraźniej poprzednia wizyta, ta druga, w ogóle nie poszła dobrze w przypadku niektórych osób. Paweł chciał odczekać trochę czasu przed ponownym przybyciem, prawdopodobnie po to, by uniknąć powtórki z poprzedniej wizyty. Celem Pawła nie było unikanie bólu, ale pojednanie. Czasami, jeśli ktoś jest na ciebie bardzo niezadowolony, dobrze jest dać mu trochę czasu, zanim się tym zajmiesz.

Podobnie jako rodzice nie powinniśmy karać naszych dzieci, gdy straciliśmy panowanie nad sobą. Całkiem w porządku jest powiedzieć dziecku: „Ukarzę cię za to, ale nie teraz. Najpierw potrzebuję czasu, żeby się uspokoić”. Następnie należy ukarać dziecko w sposób odpowiedni, aby mu pomóc, a nie po to, by zaspokoić własny gniew.

Paweł napisał do nich list, między innymi jako bardziej odpowiedni substytut bolesnej wizyty.

Pytanie: W 2 Kor 1,9 jedną z korzyści płynących z przygnębiających okoliczności, w jakich znalazł się Paweł, było to, że przypomniano mu, by nie ufał samemu sobie. Jak możemy ćwiczyć się w nieufaniu samym sobie?

Odp.: Można spojrzeć na to pytanie z dwóch perspektyw.

W dłuższej perspektywie, kiedy chcemy powiedzieć Bogu: „Poradzę sobie sam, nie potrzebuję Ciebie”, jest to znak, że zmierzamy ku upadkowi. Zdecydowana większość ludzi, przynajmniej na Zachodzie, uważa, że ma większą kontrolę nad tym, co się z nimi dzieje, niż ma to miejsce w rzeczywistości. Myślą, że mają pewniejszą wiedzę na temat tego, jak potoczą się sprawy, niż jest to w rzeczywistości. Nawet najlepiej opracowane plany mogą pójść na marne z powodu jednego wypadku drogowego, jednej zbrodni, jednej poważnej choroby lub jednej diagnozy raka.

Czy na co dzień prosimy Boga o siłę i pomoc tylko wtedy, gdy mamy problemy lub nie widzimy żadnego sposobu, by poradzić sobie samodzielnie? To błąd, jeśli zwracamy się do Boga tylko w ostateczności. Powinniśmy prosić, by moc Boża przepływała przez nas nieustannie. Powodem, dla którego powinniśmy o to prosić, NIE jest jedynie okazanie szacunku Bogu, ale fakt, że naprawdę tego potrzebujemy, aby wypełnić wszystko, czego Bóg od nas oczekuje.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 1,10 Paweł mówi o Bożym wybawieniu w trzech różnych czasach?

Odp.: Powinniśmy rozważyć trzy różne aspekty.

W przeszłości Bóg już nas wybawił. Bóg już wybawił nas od śmierci i jej kary poprzez Jezusa Chrystusa, który umarł na krzyżu za nasze grzechy.

W teraźniejszości Bóg wybawia nas teraz od niebezpieczeństwa i chroni nas, przypieczętowując nasze zbawienie.

W przyszłości otrzymamy obiecane dziedzictwo i nagrody, ale jeszcze ich nie mamy.

P: W 2 Kor 1,23 – kiedy powinniśmy zmienić plany, aby nie wprawiać kogoś w zakłopotanie?

Odp.: Nie ma nic złego w zapowiedzeniu, że coś zrobimy, jeśli szczerze to planowaliśmy, a potem zmienimy plany. Pamiętaj, że harmonogram też może stać się bożkiem. Jeśli nie podjęliśmy jeszcze wiążącego zobowiązania, rozważmy zalety i wady zrobienia czegoś w porównaniu z nie zrobieniem tego. Ogólnie rzecz biorąc, nie chcesz robić czegoś, co mogł nie wprawić kogoś w zakłopotanie. Jeśli jednak zaniechanie tego rozczarowałoby wiele osób tylko ze względu na uczucia jednej osoby, najlepszym rozwiązaniem może być zrobienie tego mimo wszystko. Możesz jednak spróbować delikatnie dać tej osobie do zrozumienia, że zamierzasz to zrobić i dlaczego.

P: W 2 Kor 2,5, kiedy upominamy kogoś, kto tego potrzebuje, skąd wiemy, gdzie leży granica, by nie być wobec tej osoby zbyt surowym?

Odp.: Oto trzy kwestie, które należy wziąć pod uwagę w odpowiedzi.

a) Dyscyplina, w tym dyscyplina kościelna, nigdy nie powinna być celem samym w sobie, lecz raczej narzędziem. Służy ona przywróceniu danej osoby do skruchy oraz pokazaniu reszcie zgromadzenia i światu, że dane zachowanie lub przekonanie jest w zgromadzeniu nie do przyjęcia.

b) Jeśli chodzi o poziom dyscypliny, należy rozważyć prawdopodobny skutek kontynuowania obecnego sposobu postępowania oraz prawdopodobny skutek zastosowania alternatywnego rozwiązania.

c) Jak dyscyplina wygląda z perspektywy osoby poddanej dyscyplinie? Czy wydaje się arbitralna, złośliwa lub niespójna – gdy niektórzy są traktowani łagodniej, a inni surowiej?

Pytanie: Czy w 2 Kor 2,5 Paweł był zły na „pewną osobę, która go obraziła”, jak twierdzi „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 1113)?

Odp.: Nie ma żadnych dowodów potwierdzających tę spekulację. Osoba ta postąpiła niewłaściwie, a 2 List do Koryntian nie precyzuje, na czym polegało to wykroczenie. Wielu uważa jednak, że była to ta sama osoba, która dopuściła się niemoralnego postępowania, o czym mowa w 1 Liście do Koryntian 5:1-13.

Co więcej, gniew nie jest trafnym opisem uczuć Pawła w tym miejscu. Paweł właśnie powiedział w 2 Liście do Koryntian 2:4, że to, co napisał, powstało „ze łzami”, więc odczuwał raczej smutek i rozczarowanie, a nie gniew wobec tej osoby.

Pytanie: Czy uważasz, że w 2 Kor 2,10-11 mowa jest o tym samym mężczyźnie, który miał stosunki z żoną swojego ojca, o czym mowa w 1 Kor 5,1-5?

Odp.: Jest to raczej mało prawdopodobne, ponieważ Paweł mówi: „jeśli cokolwiek przebaczyłem”. Jedyną możliwością jest to, że został on fałszywie oskarżony o związek z żoną swojego ojca.

Pytanie: Jakie niebezpieczeństwo wiąże się z nieokazaniem przebaczenia, gdy jest to potrzebne, o czym mowa w 2 Kor 2,11?

Odp.: 2 List do Koryntian 2:11 mówi, że szatan może zniszczyć człowieka poprzez nadmierny smutek i zniechęcenie. Dyscyplina, która nie ustaje lub w przypadku której osoba poddana dyscyplinie nie widzi żadnej nadziei na jej zakończenie, prowadzi zazwyczaj do rozpaczy. Po co poddawać się dyscyplinie, skoro postrzega się to jako działanie bezskuteczne w porównaniu z niepoddawaniem się jej. Jeśli więc członek kościoła podlega dyscyplinie, dobrze jest omówić również przyszłe warunki przywrócenia do wspólnoty. W przeciwnym razie osoba ta może dojść do wniosku, że nie ma nadziei na wyjście z tej sytuacji.

Jak mówi J. Sidlow Baxter, szatan może duchowo posługiwać się sitem (Łk 22,31), podstępami (2 Kor 2,11), chwastami, które dławią (Mt 13,22), „podstępów”, by zwodzić (Efezjan 6:11), przebrania anioła (2 Koryntian 11:14) oraz sideł, by usidlić ludzi (2 Tymoteusza 2:26).

P: Jakie niebezpieczeństwo wiąże się z niepodjęciem niezbędnych działań dyscyplinarnych, o których mowa w 2 Kor 2:11?

Odp.: Istnieje niebezpieczeństwo, że osoby, których to dotyczy, nie okażą skruchy. Istnieje niebezpieczeństwo, że będzie to zły przykład dla reszty zboru. W perspektywie krótkoterminowej może się to wydawać opcją „najmniej bolesną”, ale w dłuższej perspektywie może okazać się opcją bardziej bolesną. Należy jednak myśleć długofalowo. Celem nie jest to, jak osoba wymagająca dyscypliny poczuje się chwilowo dzisiaj, ale to, co pozostanie w jej sercu i charakterze.

Pytanie: W 2 Kor 2:12-13, skoro Paweł miał otwarte drzwi do głoszenia w Troas, czy powinien był opuścić to miejsce i udać się do Macedonii, tak jak to uczynił?

Odp.: Chociaż nie znamy wszystkich szczegółów dotyczących konkretnej sytuacji Pawła, ogólnie można powiedzieć dwie rzeczy.

1. Najważniejsze jest posłuszeństwo Bogu, a nie korzystanie z każdej otwartej możliwości.

2. Kiedy bardzo tęsknimy za kimś, Bóg łaskawie rozumie również nasze uczucia.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 2,12-13 Koryntianie i Tytus powinni czuć się nieco winni?

Odp.: Paweł rezygnował z tego, co wydawało się świetną okazją do ewangelizacji w mieście Troas, aby powrócić i sprawdzić, co u nich słychać. Wielu Koryntian z radością spotkałoby się z Pawłem, ale to, że Paweł zboczył z trasy, uniemożliwiło mu głoszenie innym.

Pytanie: Skoro w 2 Kor 2,14 czytamy, że chrześcijanie zawsze triumfują w Chrystusie, to dlaczego czasami upadają?

Odp.: 2 List do Koryntian 2:14 nie sugeruje, że chrześcijanie zawsze triumfują bez grzechu nad wszystkim, ponieważ chrześcijanie wciąż grzeszą. Jesteśmy raczej częścią triumfu Chrystusa na krzyżu i odniesiemy zwycięstwo nad życiem w ogóle, gdy wejdziemy do sali zwycięskich bohaterów: czyli do Nieba.

P: Skoro w 2 Kor 2,17 wielu zniekształciło Słowo Boże, to czy mamy tylko zniekształcone Słowo Boże, a prawdziwe Słowo Boże zniknęło z ziemi?

Odp.: Nie. Zwodniczy nauczyciele wciąż mogą nauczać zniekształconego Słowa Bożego. Jednak prawdziwe Słowo Boże nigdy nie zniknie, a Słowo Boże nigdy nie zostanie utracone, jak obiecuje Księga Izajasza 59:21.

Pytanie: Jak w 2 Kor 3,5 powinniśmy właściwie pielęgnować postawę niepolegania na sobie, w odróżnieniu od niewłaściwego sposobu?

O: Niektórzy tego nie potrafią. Emanują nadmierną pewnością siebie i arogancją, a przebywanie z nimi jest dla wielu innych nieprzyjemne. I zazwyczaj nawet nie wiedzą, dlaczego. Jeśli chcesz po prostu podzielić się z innymi tym, co się u ciebie dzieje, i odczuwasz tę przytłaczającą potrzebę dzielenia się tym, ponieważ dzięki temu wyjdziesz na kogoś dobrego, to nie jest to komunikatywność, lecz pycha.

Jeśli Bóg nie sprawi, że będziemy wystarczająco przygotowani do naszej służby, nie odniesiemy w niej sukcesu. Nie powinniśmy więc być ani zbyt pewni siebie, ani też nie powinniśmy tracić zaufania do Boga.

Więcej informacji znajdziesz w „Believer’s Bible Commentary” na stronie 1828.

Pytanie: Co dokładnie przeminęło w 2 Kor 3,11?

Odp.: Odnosi się to do całego Prawa, w tym do Dziesięciu Przykazań, a nie tylko do prawa obrzędowego. Oczywiście zostały one zastąpione przykazaniami zawartymi w Nowym Testamencie. Wiele z tych przykazań jest takich samych: nie czcij bożków, nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij itp. Chociaż służymy w nowy sposób, według Ducha, a nie w stary sposób, według pisemnego prawa (Rz 7,6), to ten nowy sposób nadal obejmuje przestrzeganie również tych przykazań.

P: Czy 2 Kor 3:13-15 oznacza, że to właśnie decyzja Mojżesza o nałożeniu zasłony na twarz była przyczyną, dla której Żydzi byli zaślepieni na Chrystusa?

Odp.: Nie. Paweł przytoczył to jako analogię opartą na Księdze Wyjścia 34:33-35, aby zilustrować, jak ludzie tak blisko chwały Bożej mogli nadal być tak zaślepieni. Paweł pokazuje również, jak istotne było najpierw zwrócenie się do Pana, aby nie zostać zaślepionym. Wreszcie, człowiek nie może w pełni zrozumieć wszystkich znaczeń i zapowiedzi zawartych w Starym Testamencie, jeśli nie przeczyta Nowego.

P: Czy fragment z 2 Kor3:17 , mówiący, że Pan jest Duchem, dowodzi, że Jezus jest Duchem Świętym, jak wierzą pentekostaliści wyznający doktrynę jedności?

Odp.: Trójjedyny Bóg jest Duchem, ale nie oznacza to, że Jezus nie mógł posiadać również ciała fizycznego, zarówno przed zmartwychwstaniem, jak i po nim.

Pytanie: Jakie są, według 2 Kor 4,2, możliwe sposoby głoszenia Ewangelii, których NIE powinniśmy stosować?

Odp.: Nie powinniśmy stosować przemocy ani innych środków przymusu, ani też odwoływać się do przepisów prawnych. Nie powinniśmy stosować grzywien, łapówek ani innych zachęt finansowych. Nie powinniśmy posługiwać się kłamstwami ani oszustwami. Nie powinniśmy stosować pochlebstw ani oszczerstw. Moja córka powiedziała mi kiedyś: „Zamierzam sprawdzić, którzy z moich przyjaciół nie są chrześcijanami, i nie będę się z nimi przyjaźnić”. wyjaśniłem jej, że to było złe. Skoro chcemy, by ludzie dobrowolnie zdecydowali się kochać Boga, muszą mieć możliwość dokonania tego wyboru z własnej woli. Jeśli wywieramy na nich presję, aby to zrobili, stajemy w okropnej sytuacji, próbując zastąpić Ducha Świętego w przyprowadzaniu ludzi do Chrystusa.

Dlatego właśnie, gdy dajemy jedzenie głodnym, opiekę medyczną chorym lub pożyczki ubogim, dajemy te rzeczy niezależnie od tego, czy są oni chrześcijanami, czy też wyrazili zainteresowanie przyjściem do Chrystusa.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 4:3-4 Bóg pozwala, by Ewangelia była ukryta przed tymi, którzy giną?

Odp.: Tym, którzy tłumią prawdę o Bogu, która już im została dana (Rz1:18 –32), Bóg nie ma obowiązku udzielać im dalszej prawdy. Co więcej, jeśli ktoś zamierza odrzucić Boga, 2 Piotra2:20 –22 pokazuje, że im mniej wiedzą, tym lepiej dla nich.

P: Kto jest bogiem tego świata, o którym mowa w 2 Kor 4:4?

Odp.: Jest to szatan, któremu zgodnie z 1 Listem Jana 5:19 powierzono pewną władzę nad tym światem. W Ewangelii Jana 12:31, 14:30 oraz16:11 nazywany jest księciem tego świata. Szatan jest również nazywany władcą królestwa powietrza w Liście do Efezjan 2:2. Zobacz także List do Efezjan6:12 oraz List do Kolosan 1:13.

Na marginesie warto dodać, że Ireneusz, biskup Lyonu (182–188 r. n.e.), omawiając ten werset Pawła, przedstawił odmienną interpretację. Uważał on, że „Bóg tego świata” to prawdziwy Bóg i że to właśnie prawdziwy Bóg zaślepił niewierzących (Ireneusz, Przeciw herezjom, księga 3, rozdz. 7.1, s. 420). Pisarze wczesnego Kościoła byli pobożnymi ludźmi, ale też popełniali błędy. Jednak w dziele „Przeciw herezjom”, księga 3, rozdział 6.2, Ireneusz wspomina, że Pismo Święte określa fałszywych bogów mianem bogów, dodając jednak, że w rzeczywistości wcale nimi nie są. W fragmencie 46, str. 575, Ireneusz stwierdza również, że bogiem tego świata jest szatan.

Pytanie: Czym są w 2 Kor 4,7 „gliniane naczynia”, które zawierają skarb?

Odp.: Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy najpierw dowiedzieć się, czym jest ten skarb, i przyjrzeć się wersetom poprzedzającym i następującym po nim. „Ten skarb” to konkretnie „światło poznania chwały Bożej w obliczu Jezusa Chrystusa”, zgodnie z 2 Listem do Koryntian 4:6.

2 List do Koryntian 4:8-10 pokazuje, że jesteśmy

Z każdej strony uciskani, ale nie przytłoczeni (4:8)

zdezorientowani, ale nie zrozpaczeni (4:8)

prześladowani, ale nie opuszczeni (4:9)

pobici, ale nie pokonani (4:9)

Zawsze nosimy w naszym ciele śmierć Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się również w naszym ciele (4:10 )

My, którzy żyjemy, zawsze jesteśmy wydani na śmierć ze względu na Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się również w naszym śmiertelnym ciele (4:11 ).

Śmierć [męczeństwo] działa w nas [Pawle i jego towarzyszy], ale życie [wieczne] działa w was [Koryntianach] (4:12 ).

Ponadto gliniane naczynia mogą być wykorzystywane do dowolnego celu, jaki zechce ich właściciel (Jeremiasz 18:1-10), niektóre do szlachetnych celów, a inne do niegodnych (2 List do Tymoteusza2:20 –21).

Ciekawe jest to, że umieszczenie 2 Listu do Koryntian 4:8-10 po wersecie 2 Listu do Koryntian 4:6 nie miałoby żadnego sensu, gdyby pomiędzy nimi nie znajdował się werset 2 Listu do Koryntian 4:7, który w kluczowy sposób łączy te dwa fragmenty.

Gliniane naczynia to „my” (4:8-9), nasze ciało (4:10 ) oraz nasze „ciało śmiertelne” (4:11 ).

Bóg postanowił umieścić ten wielki skarb w nas, których niepochlebnie nazywa glinianymi naczyniami. Gliniane naczynia wyglądają bardzo skromnie i nie są trwałe; łatwo je rozbić. Niemniej jednak gliniane naczynie może być użyteczne i może wiernie przechowywać płynną zawartość bez wyciekania.

W Biblii jest to zasadniczo nowe doświadczenie, że skarb, który Bóg nam dał, jest przechowywany nie w skrzynce na kadzidło ani w arce, ale w nas samych. Stary Testament zapowiadał to, mówiąc: „Oto przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach – mówi Pan. Włożę moje prawo w ich umysły i wyryję je w ich sercach. I będę ich Bogiem, a oni będą Moim ludem. Już nikt nie będzie uczył swego bliźniego ani swego brata, mówiąc: «Poznajcie Pana», bo wszyscy Mnie poznają, od najmniejszego z nich aż do największego – mówi Pan”. Jeremiasz 31:33-34a

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 4:7 Bóg postanowił umieścić skarb w glinianych naczyniach?

Odp.: Chodzi o kontrast między nieopisanym skarbem a bardzo niedrogim glinianym naczyniem. Skoro ludzie często umieszczają cenne klejnoty w drogich złotych oprawach, umieszczenie skarbu w glinianym naczyniu wydawałoby się dziwne, chyba że chciałoby się ten skarb ukryć. Gliniane naczynia były powszechne i nie robiły żadnego wrażenia. Ma to pokazać, że to Bóg ma chwałę, a nie my. Gliniane naczynie nie konkuruje ze skarbem, który się w nim znajduje. Podobnie w przypadku armii Gedeona z Księgi Sędziów 7 światło pochodni nie ujawniło się, dopóki nie rozbili glinianych dzbanów, w których się znajdowało. Ludzie mają więc dostrzegać skarb i światło płynące od nas, którzy – trzeba przyznać – jesteśmy bardzo zwyczajni.

Pytanie: Co Paweł robi w 2 Kor 4:8-9?

Odp.: Podobnie jak mówił o skarbach w glinianych naczyniach, tak teraz przedstawia kolejne paradoksy.

2 List do Koryntian 4:8, aby zachować grę słów w języku greckim, można by przetłumaczyć następująco: „ściśnięci, ale nie zmiażdżeni; w zakłopotaniu, ale nie zrozpaczeni; prześladowani, ale nie skazani na śmierć; powaleni, ale nie pokonani.

Powaleni na ziemię, ale nie pokonani, zawsze umierający, ale nigdy martwi”. Nawet gdy okoliczności mogłyby sprawić, że ktoś poczułby się przygnębiony, nie musimy żyć pod ich wpływem.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 4:1, 16–17 Paweł nie stracił ducha?

Odp.: Krótka odpowiedź brzmi: postanowił tego nie robić. 2 List do Koryntian 4:1 mówi, że wynikało to z faktu, iż pełnił tę posługę. 2 Kor 4:16 mówi, że na zewnątrz ulegał wyniszczeniu. Innymi słowy, bicie, kamienowanie, pobyt w lochach i kajdany odcisnęły piętno na jego ciele, a on sam nie był już tak silny fizycznie i zdrowy jak kiedyś, ani jak byłby, gdyby nie prześladowania. Jednak podwójna nagroda – widok ludzi nawracających się do Pana oraz jego własny przyszły powrót do nieba – sprawiała, że było to tego warte.

P: Co oznacza w 2 Kor 4:17 termin „ciężar chwały”?

Odp.: Hebrajskie słowo oznaczające chwałę może również oznaczać „ciężki” lub „ciężar”. „Ciężki” był sposobem, w jaki Hebrajczycy postrzegali chwałę Bożą. Jest to również dobry sposób, abyśmy my również tak myśleli o chwale Bożej.

P: W 2 Kor 5,21 – w jaki sposób Jezus stał się grzechem? Czy szatan opanował ciało Jezusa, jak nauczali wielu fałszywi nauczyciele, w tym wielebny Moon w „Boskiej zasadzie” (wydanie piąte, 1977 r., str. 147–148, 330)?

Odp.: Nie. Jezus wziął na siebie karę za grzechy, które my popełniliśmy, i doświadczył oddzielenia od Boga Ojca, na które wszyscy zasługiwaliśmy.

Należy wspomnieć, że członek Kościoła Zjednoczenia w telewizyjnej debacie zaprzeczył, jakoby wierzył, że ciało Jezusa zostało opanowane przez szatana. Oto jednak, czego nauczał wielebny Moon w swojej książce „Boska Zasada” (wydanie piąte, 1977 r.).

„Boska Zasada”, str. 148: „Jezus nie mógł zrealizować celu opatrznościowego dotyczącego zbawienia fizycznego, ponieważ jego ciało zostało opanowane przez szatana. Mógł jednak ustanowić podstawę zbawienia duchowego […] poprzez […] krew krzyża”.

„Boska Zasada”, str. 330: „To [dwukrotne uderzenie Mojżesza w skałę] zapowiadało możliwość, że kiedy przyjdzie Jezus, ta rzeczywista Skała, jego ciało może zostać opanowane przez szatana poprzez ukrzyżowanie, z powodu niewiary ludu...”

„Boska Zasada”, str. 147–148: „Ponieważ naród żydowski nie uwierzył w Jezusa i wydał Go na ukrzyżowanie, Jego ciało zostało opanowane przez szatana, a On sam został zabity. Dlatego nawet gdy chrześcijanie wierzą w Jezusa „ ” i stają się jednym ciałem z Nim, którego ciało zostało opanowane przez szatana, ich ciała nadal pozostają podatne na opanowanie przez szatana”.

„Boska Zasada”, str. 510: „Niemniej jednak… fizyczne ciało Jezusa zostało wydane w ręce szatana jako warunek okupu za przywrócenie Żydów i całej ludzkości z powrotem do łona Boga; jego ciało zostało opanowane przez szatana. Oczywiście fizyczne zbawienie ludzkości pozostało niespełnione, a Jezus umarł, obiecując, że zostanie ono zrealizowane, gdy Pan powróci”. (Zwróć uwagę, że mowa jest o „Panu”, a nie o „Nim” czy „Jezusie”.)

W Biblii jest to obalone przez Dzieje Apostolskie 2:31-32, cytujące Psalm16:10 , mówiące, że ciało Jezusa nie ulegnie rozkładowi ani zepsuciu. Kiedy Jezus ukazał się Tomaszowi i innym uczniom w Ewangelii Jana 20:24-28, Jezus pokazał poprzez ślady po gwoździach i ranę w boku, że było to to samo ciało, wskrzeszone do życia. W Ewangelii Jana 2:19-21 Jezus wspomniał również, że Jego ciało zostanie wskrzeszone.

Jezus został uczyniony grzechem za nas w sensie zastępczym, ale sam nigdy nie był grzeszny.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 5:2 Paweł był tak niezadowolony z życia tutaj, na ziemi?

Odp.: Z podobnych powodów, z jakich ktoś, kto był w podróży przez wiele miesięcy, może niecierpliwie oczekiwać powrotu do domu i spotkania z rodziną. My, chrześcijanie, tęsknimy za tym, by ujrzeć Chrystusa twarzą w twarz i spotkać wszystkich wierzących, którzy odeszli przed nami. Niestety, film „Niebo może poczekać” przekazuje dokładnie odwrotne przesłanie.

Celowa, ale nagła zmiana metafory przez Pawła z namiotów na odzienie mogła wynikać z tego, że jako producent namiotów Paweł zdawał sobie sprawę, iż ta sama tkanina była czasem wykorzystywana zarówno do szycia ubrań, jak i namiotów.

Pytanie: Jeśli w 2 Kor 5,2.4 mówi się, że chrześcijanie powinni być zadowoleni z życia, to dlaczego mielibyśmy „wzdychać”?

Odp.: Powinniśmy być zadowoleni i usatysfakcjonowani naśladowaniem Chrystusa oraz otrzymywaniem tego, co On nam dał. Jednak paradoksalnie powinniśmy tęsknić, a nawet wzdychać, by opuścić ten zepsuty, szalony i pogrążony w smutku świat i zamieszkać na zawsze z Bogiem. Jesteśmy niemal jak małe dziecko podczas podróży, które często pyta: „Czy już dojechaliśmy?”.

Słowo „wzdychać” w wersetach 2 i 4 kontrastuje ze słowem „pewność” w wersetach 6 i 8. Mamy więc mieć pewność, a jednocześnie wzdychać – jeśli dobrze to rozumiemy. Nie wzdychamy jednak dlatego, że obecnie mamy ciało ziemskie, ale raczej dlatego, że tęsknimy za naszym nieśmiertelnym ciałem.

Pytanie: Czy w 2 Kor 5:2-4 określenia „rozebrani” i „ubrani” mogą odnosić się do „stanu pośredniego” między śmiercią a zmartwychwstaniem?

Odp.: Istnieją dwa poglądy.

Trzy stany: w tym ciele, w niebie przed zmartwychwstaniem oraz w Nowym Niebie i na Nowej Ziemi w ciele zmartwychwstałym.

Dwa stany: Niektórzy postrzegają to jako tylko dwa stany: „bez szaty” – śmiertelność oraz „w szacie” – życie wieczne w niebie. Na poparcie poglądu o dwóch stanach przemawia fakt, że Paweł przeciwstawia tu sobie tylko dwie rzeczy: śmiertelność i nieśmiertelność.

P: Czy w 2 Kor 5,5 zastaw jest obietnicą czy też znakiem przyszłej zapłaty, jako pierwsza rata, a reszta ma nadejść później?

Odp.: Greckie słowo oznaczające tutaj „zastaw”, arrhabon, może oznaczać jedno i drugie, w zależności od kontekstu.

Przyszła obietnica: Na poparcie pierwszego znaczenia – nasze ciała są kruche i śmiertelne, a my mamy jedynie obietnicę ciała niebiańskiego, całkowicie odmiennego od naszego ziemskiego ciała.

Zaliczka: Na poparcie drugiego znaczenia – jesteśmy teraz nowym stworzeniem, należymy teraz do Jezusa, mamy teraz Ducha Świętego, a Królestwo Niebieskie jest teraz w nas.

Oczywiście trzecim punktem widzenia jest to, że to greckie słowo idealnie pasuje w tym miejscu, ponieważ oba znaczenia są prawdziwe.

Pytanie: Czy w 2 Kor 5,7 zdanie „Żyjemy bowiem wiarą, a nie widzeniem” odnosi się do muzyki instrumentalnej?

Odp.: Wcale nie, wbrew temu, czego naucza autor z Kościoła Chrystusowego. Nie odnosi się to do muzyki instrumentalnej w większym stopniu niż ten werset odnosi się do śpiewania czy klaskania. W broszurze Kościoła Chrystusowego „Muzyka instrumentalna w kulcie” (str. 28) napisano, że muzyka instrumentalna w kulcie „1. Narusza prawo wiary (2 Kor 5,7; Hbr 11,6; Rz10:17 )”. Podobnie pozostałe dwa wersety przytoczone na poparcze tezy, że muzyka instrumentalna narusza prawo wiary, również nie mają nic wspólnego z muzyką.

Na stronach 3–5 autor, James M. Tolle, próbuje dowieść, że każda forma kultu, która nie została objawiona w Słowie Bożym, nie opiera się na wierze, a skrupulatna analiza objawienia Chrystusa nie dostarczy ani jednego słowa przemawiającego na korzyść muzyki instrumentalnej w kulcie. Jednak Stary Testament jest Słowem Bożym, a Księga Objawienia jest w rzeczywistości Objawieniem Jezusa Chrystusa. W Nowym Testamencie nie ma też wzmianki o ambonach. Gdybyśmy „skrupulatnie” pominęli fragmenty Starego Testamentu, takie jak Księga Nehemiasza 8:4, można by przedstawić silniejsze argumenty za tym, że w kościele nie powinno być ambon, niż za tym, że nigdy nie powinno się stosować muzyki instrumentalnej. Smutne jest obserwować, jak ludzie próbują wykorzystywać zupełnie nieistotne wersety do poparcia swoich sekciarskich doktryn.

Chrześcijanie ewangeliczni nie twierdzą, że kościoły muszą posiadać instrumenty muzyczne, ani że ktoś nie może być prawdziwym chrześcijaninem, jeśli myli się w tej kwestii . Problem ten może jednak być poważniejszy niż sama muzyka, ponieważ legalizm może uniemożliwić ludziom doświadczanie łaski i wolności, jakie są w Chrystusie.

Pytanie: Pomijając 2 Kor 5,8, sceptyk Ehrman dostrzega sprzeczności w koncepcji życia pozagrobowego (Jesus, Interrupted, str. 261). „Ta koncepcja wiecznego i bezcielesnego istnienia duszy nie pojawia się w najwcześniejszych pismach chrześcijańskich, lecz jedynie w pismach, które powstały później” (Jesus, Interrupted, str. 266).

Odp.: W rzeczywistości nie wierzymy w wieczne i bezcielesne istnienie duszy na zawsze. Wierzymy w bezcielesne istnienie duszy przez pewien czas, aż do powrotu Jezusa, a następnie w wieczne istnienie w nowym, uwielbionym ciele. Niezależnie od tego zarówno chrześcijanie, jak i krytycy Biblii uznają, że najwcześniejsze pisma chrześcijańskie to listy Pawła.

Oto wersety, co do których Ehrman zgadza się, że są autorstwa Pawła i które wskazują na istnienie duszy po śmierci, oddzielonej od ciała.

2 Kor 5:8 „Jesteśmy więc pewni i wolelibyśmy raczej opuścić ciało i zamieszkać u Pana”.

Flp 1:23b-24 „Pragnę odejść [umrzeć] i być z Chrystusem, co jest rzeczywiście o wiele lepsze. Ale dla was bardziej konieczne jest, abym pozostał w ciele”.

Rz8:38 –39: „Jestem bowiem przekonany, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani żadne moce, ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas oddzielić od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”.

Pytanie: Czy w 2 Kor 5,10 nawet niewierzący stają przed tronem sądu Chrystusa?

Odp.: Nie. Istnieją dwa sądy.

1. Pierwszym sądem jest Sąd przed Wielkim Białym Tronem, o którym mowa w Apokalipsie 20:11-15, gdzie wierzący zostają uznani za sprawiedliwych dzięki Jezusowi. Chociaż niektórzy chrześcijanie uważają, że wierzący nie są nawet obecni podczas Sądu przed Wielkim Białym Tronem, wszyscy chrześcijanie zgadzają się co do tego, że wierzący nie mają się czego obawiać w związku z tym sądem.

2. 2 List do Koryntian 5:10 mówi o drugim sądzie, zwanym „sądem przed tronem bema”, przeznaczonym wyłącznie dla wierzących, aby osądzić to, co uczynili dla Chrystusa, i odpowiednio ich wynagrodzić. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu 1 Listu do Koryntian 3:12-15.

Pytanie: Czy w 2 Kor 5:11 chrześcijanie powinni znać „strach przed Panem”?

Odp.: Współczesne tłumaczenia podają: „strach przed Panem”. My, chrześcijanie, powinniśmy znać strach przed Panem – w właściwym sensie, jako cześć i szacunek wobec Boga, a także jako troskę o tych, którzy nie znają Boga. Inne wersety, które mówią o naszym właściwym strachu przed Panem, to: Księga Rodzaju 22:12; Księga Przysłów 1:7; 1 Księga Samuela 12:14; 2 Księga Kronik 6:33; 19:7; Księga Nehemiasza 5:9; Psalm 19:9; 22:25; 33:8; 119:74; 128:1; Księga Koheleta 8:13; 12:13; Księga Izajasza 11:3; Księga Jeremiasza 5:22; Księga Micheasza 6:9; Księga Malachiasza 3:5.

Pytanie: Czy w 2 Kor 5:13 Paweł był kiedykolwiek obłąkany?

Odp.: Nie oznacza to, że Paweł kiedykolwiek był szalony. Nie zajmuje się on tutaj wyjaśnianiem, czy kiedykolwiek był obłąkany, czy nie. Paweł mówi tutaj, że jeśli kiedykolwiek sprawiał wrażenie, jakby był „poza sobą” lub „poza zmysłami”, to było to dla ich dobra.

P: Jakie są, według 2 Kor 5:16, sposoby postrzegania kogoś z duchowego punktu widzenia w przeciwieństwie do światowego punktu widzenia?

Odp.: Światowy punkt widzenia może skupiać się na tym, ile ktoś ma pieniędzy lub władzy, co może dla ciebie zrobić, jak bardzo jest przystojny lub atrakcyjny, albo czy jest potencjalnym chłopakiem lub dziewczyną. Nie wszystko z tego jest złe, ale to tylko patrzenie na powierzchnię rzeczy. Duchowy punkt widzenia polega na tym, jak ta osoba wygląda w relacji z Bogiem, jaka jest w środku oraz jak i co możesz zrobić, aby jej pomóc.

P: Czy w 2 Kor 5:17, kiedy ktoś staje się nowym stworzeniem w Chrystusie, może utracić zbawienie i „przestać być” nowym stworzeniem?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie nie są zgodni co do możliwości utraty zbawienia. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Efezjan1:14 oraz Listu do Hebrajczyków 6:4-10.

Jednakże, ponieważ Bóg wiedział jeszcze przed stworzeniem świata, kto pójdzie do nieba, nikt nie może zaskoczyć Boga i stać się jednym z niewybranych.

P: W jaki sposób, zgodnie z 2 Kor 5:17, chrześcijanie są nowymi stworzeniami w Chrystusie?

Odp.: Jesteśmy nowymi stworzeniami w następujący sposób:

1. Pod względem pozycji: Otrzymaliśmy pewną obietnicę życia wiecznego.

2. Doświadczeniowo: Mamy Ducha Świętego mieszkającego w nas i jesteśmy w trakcie uświęcania.

W następujących aspektach pozostajemy tacy sami:

1. Fizycznie – nadal mamy te same ciała, które są podatne na choroby, urazy i śmierć.

2. Nasza grzeszna natura nadal istnieje.

3. Nadal popełniamy grzechy.

Pytanie: O czym dokładnie mowa w 2 Kor 5,19, gdy jest mowa o „pojednaniu”?

Odp.: Wszyscy byliśmy oddzieleni od Boga z powodu naszych grzechów. Jednak Jezus Chrystus, który był bezgrzeszny, doprowadził do pojednania między Bogiem a ludźmi.

Więcej informacji można znaleźć w „The Bible Knowledge Commentary: New Testament”, str. 568.

Pytanie: W jaki sposób werset z 2 Kor 5,20 podsumowuje posługę Pawła (i naszą)?

Odp.: Ostatecznie Paweł był ambasadorem, głoszącym Boże pojednanie wszystkim ludziom, a zwłaszcza poganom.

Więcej informacji można znaleźć w „The Bible Knowledge Commentary: New Testament”, str. 568.

Pytanie: W 2 Kor 5,21, w jaki sposób Jezus mógł „stać się grzechem”, skoro zgodnie z Hbr4:15 był bez grzechu?

Odp.: Odpowiedź znajduje się w samym 2 Liście do Koryntian 5:21. Bóg uczynił tego, który nie znał grzechu, ofiarą za grzechy za nas. Ciężar winy za wszystkie nasze grzechy został złożony na tego, który był bez grzechu.

Pytanie: Jak w 2 Kor 6,1 ludzie mogą na próżno przyjmować łaskę Bożą lub, jak w Dz 7,51, opierać się Duchowi Świętemu?

Odp.: Należy pamiętać, że pierwotnymi słuchaczami 2 Listu do Koryntian 6:1 byli ludzie, którzy w Koryncie wyznawali, że przyjęli Chrystusa. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kluczowe punkty.

1. Bóg może uczynić wszystko, co tylko zechce.

2. Jeśli zechce, ręce Boga mogą czynić rzeczy na próżno. Na przykład w Liście do Rzymian10:21 , cytując Księgę Izajasza 65:2, czytamy: „Przez cały dzień [Bóg] wyciągałem ręce do ludu nieposłusznego i upartego”.

3. Niemniej jednak usta Boga nigdy nie wydają na próżno wyroków, a słowa Boga zawsze spełniają to, czego On pragnie (Izajasz 55:10-11).

Podsumowując, Boże postanowienia nigdy nie są daremne, ale Bóg czasami decyduje się dopuścić do rzeczy, które są daremne i łamią Jego serce.

Pytanie: Jakie są sposoby, w jakie możemy postawić komuś przeszkodę na drodze, o czym mowa w 2 Kor 6:3?

Odp.: Można bezpośrednio skłonić kogoś do grzechu, stawiając na jego drodze pokusę. Jezus powiedział, że pokusy na pewno nadejdą, ale biada tym, przez których one przychodzą (Mt 18,6-7). Można również pośrednio doprowadzić do grzechu, dając zły przykład. Ktoś może twierdzić, że jest chrześcijaninem, ale być złym przykładem i świadkiem. Wreszcie można zachęcać do grzechu, nie podejmując żadnych działań, gdy należy podjąć działania.

Pytanie: W 2 Kor 6,4–5 w jaki sposób Paweł klasyfikuje swoje trudności?

Odp.: Paweł wyróżnia trzy grupy, z których każda składa się z trzech trudności. Pierwsza to ogólne kłopoty i trudne sytuacje. Druga grupa to trudności spowodowane przez innych ludzi. Trzecia grupa obejmuje trudności, które sami na siebie nakładamy.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 6,5 mielibyśmy w ogóle narzucać sobie trudności?

Odp.: Najpierw dwie rzeczy, które nie są odpowiedzią, a potem sama odpowiedź.

Nie jest to odpowiedź: Chociaż możemy narzucać sobie trudności jako konsekwencję naszych grzechów, nie o to tutaj chodzi.

Nie jest to odpowiedź: Czasami ludzie religijni robią głupie rzeczy, które ranią ich fizycznie, w błędnym przekonaniu, że Bóg jest zadowolony, gdy robią rzeczy przeciwko własnemu ciału, o które Bóg nigdy nie prosił. Niektórzy szyiccy muzułmanie rozcierają sobie plecy do krwi, przerzucając przez nie łańcuchy. Mnisi trapistowscy, zamiast poświęcać więcej czasu na podróże i głoszenie ewangelii Jezusa, jak nakazał Jezus, składają śluby milczenia na określony czas. Niektórzy mnisi i zakonnice, zamiast ciężko pracować, by okazywać innym miłość Bożą, zadają swojemu ciału fizyczne cierpienia poprzez nadużywanie półgłodu, osłabiając je, sądząc, że to bardziej podoba się Bogu niż to, co Bóg im nakazał. Post jest dobry, do pewnego stopnia, ale kiedy nie jesteś w stanie pomagać innym, straciłeś z oczu swój cel na ziemi.

Odpowiedź: Chodzi o dobrowolne wyrzeczenia, które chrześcijanin decyduje się znosić, by służyć Bogu, pozostając w zgodzie z Jego wolą. Dlaczego w ogóle mielibyśmy się dobrowolnie narażać na trudy? Dlaczego zapaśnik rezygnuje z deserów, gdy stara się osiągnąć wymaganą wagę? Dlaczego dobry sprzedawca wstaje wcześnie, by zdążyć na samolot i wynegocjować umowę? Dlaczego żołnierz nieustannie maszeruje i trenuje przed wyruszeniem na pole bitwy? W drużynie baseballowej ludzie pełnią różne role, ale jako chrześcijanin powinieneś dążyć do tego, by być kimś więcej niż tylko rezerwowym. Tak jak żołnierz, który samowolnie opuścił służbę (AWOL), to taki, który po prostu zniknął, odchodząc od swoich obowiązków, tak samo mogą istnieć chrześcijanie „AWOL”, którzy niejako znikają, gdy Bóg ma dla nich jakieś zadanie. Jak poważnie podchodzisz do tego, by głosić światu, kim jest Chrystus?

Pytanie: Jaki jest związek fragmentu z 2 Kor 6,6-7 z poprzednią listą?

Odp.: Te cechy są sekretem tego, jak Paweł mógł nieustannie znosić poprzednie trudności. Kiedy Paweł używa ogólnego terminu „broń sprawiedliwości”, sugeruje, że nie chce używać innych, niesprawiedliwych środków (przymusu, gróźb, łapówek itp.).

P: Dlaczego w 2 Kor 6,8-10 pojawia się wszystkie te dziewięć paradoksów?

Odp.: Są to często sytuacje przeciwstawne. W obliczu trudności związanych z każdą z nich Paweł miał nie tylko wytrwać, ale także rozkwitać. Podkreśla on kontrast między tymczasowymi, ziemskimi okolicznościami a wieczną i duchową rzeczywistością.

Pytanie: Jaki jest kontekst apelu Pawła w 2 Kor 6,11-13?

Odp.: Poprzednie sześć wersetów pokazuje trudności Pawła, jak je znosił i jak w nich prosperował, w każdych okolicznościach. Tutaj grzecznie pyta, co zamierzają zrobić . Następnie poprosi o pieniądze, aby złagodzić nadchodzący głód, który dotknie Jerozolimę i Judeę.

Ktoś kiedyś porównał kościół do meczu piłki nożnej. W meczu piłki nożnej jest 22 graczy, którzy desperacko potrzebują odpoczynku, oraz 20 000 kibiców, którzy desperacko potrzebują ruchu. Czy większość pracy w kościele wykonuje garstka osób? Czy tylko nieliczni członkowie kościoła przekazują znaczną część swoich dochodów, czy też każdy wywiązuje się ze swojej roli i angażuje się? W kościele są ludzie, którzy są przede wszystkim dawcami, i tacy, którzy są przede wszystkim biorcami. Niektórzy potrafią hojnie dzielić się pieniędzmi, inni – swoimi talentami, a jeszcze inni – swoim czasem. Jeśli jesteś nowym wierzącym, nowicjuszem w wierze, i jesteś przede wszystkim biorcą, to na tym etapie, na którym się znajdujesz, jest to całkowicie w porządku. Ale jeśli jesteś chrześcijaninem już od jakiegoś czasu, to czy jesteś przede wszystkim dawcą, czy biorcą?

A.W. Tozer powiedział: „Paweł był niewielkim człowiekiem o bogatym życiu wewnętrznym; jego wielkie serce było często zranione przez ograniczoność jego uczniów. Widok ich skurczonych dusz bardzo go bolał” (The Root of Righteousness, 1955). Cytat pochodzi z Believer’s Bible Commentary, str. 1844.

Pytanie: Co oznacza w 2 Kor 6,14–18 i Ef 5,7 stwierdzenie o zaprzęganiu się z niewierzącymi?

Odp.: Jest to bardzo trafna analogia. Aby osiągnąć najlepsze wyniki, dwa woły zaprzęgnięte razem muszą mieć podobną siłę i obydwa muszą ciągnąć dokładnie w tym samym kierunku.

Chrześcijanie odnoszą ten werset również do małżeństwa, randek w parach oraz partnerstw biznesowych. Zazwyczaj nie uważają jednak, że odnosi się to do zatrudnienia w firmie, posiadania akcji spółek publicznych oraz członkostwa w świeckich klubach towarzyskich, organizacjach i stowarzyszeniach charytatywnych.

Wyobraźmy sobie, że chrześcijanin i osoba niewierząca są małżeństwem, a chrześcijanin chce ofiarnie przekazać dużą sumę pieniędzy na chrześcijańską misję lub kościół. Jak zareagowałaby na to osoba niewierząca? Często (choć nie zawsze) niewierzący małżonkowie odciągają wierzącego od Pana.

Pytanie: W jaki sposób fragment 2 Kor 6,14-17 odnosi się do trzech poprzednich wersetów (2 Kor 6,11-13)?

Odp.: Niektórzy chrześcijanie mogliby chcieć być lepszymi ofiarodawcami, ale tak naprawdę nie są w stanie, ponieważ znajdują się w sytuacji kompromisu. Kompromis ten może wynikać z małżeństwa, w którym współmałżonek nie chce przekazywać datków na rzecz kościoła. Może wynikać z kosztownych nawyków, które pochłaniają dużo pieniędzy. Może wynikać z grzechu, przez który nie nadają się do pełnienia pewnych ról. Może wynikać z czynników rozpraszających uwagę, które pochłaniają cały czas, który mogliby poświęcić na służbę Bogu. Czasami trzeba „uwolnić się od kompromisów”, zanim będzie można stać się dawcą, jakim Bóg chce, abyś był. Mogą być w sytuacji kompromisu z powodu synkretyzmu z innymi religiami, astrologii, lóż masońskich lub okultyzmu.

P: Dlaczego w 2 Kor 6,17 czystość jest ważna?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy powody.

Nasza czystość jest jednym z kluczowych sposobów, w jaki podobamy się Bogu.

Czystość stanowi dobry przykład dla innych, zarówno dla niechrześcijan, jak i chrześcijan, jak pokazuje 1 Tesaloniczan 2:10.

W języku greckim czystość oznacza zarówno świętość, jak i jednoznaczność celu. Czystość wiąże się również z uwolnieniem się od czynników rozpraszających, aby poświęcić się Bogu.

Wyrażenie „wyjdźcie spośród nich” pochodzi z Księgi Izajasza 52:11, gdzie nakazano im opuścić Babilon. W podobny sposób powinniśmy opuszczać miejsca, w tym miejsca pracy, w których nie zachowujemy czystości wobec Boga. Jeśli jesteś związany z pracą lub firmą, która aktywnie odciąga ludzi od Boga lub sprawiedliwości, powinieneś znaleźć inną pracę.

Podobnie nie powinniśmy być członkami kościołów, które nie chcą podążać za Bogiem. Chociaż żaden kościół nie jest doskonały, nie powinniśmy utrzymywać wspólnoty z kościołami, w których Bóg i Jego Słowo nie są nadrzędne. Komentarz biblijny „The Believer’s Bible Commentary” na stronie 1846 stwierdza: „Problem ten jest dziś powszechny wśród ewangelicznych chrześcijan w kościołach liberalnych i neoortodoksyjnych. Nieustannie pytają: «Co mam zrobić?». Odpowiedź Boga znajduje się właśnie tutaj. Powinni opuścić wspólnotę, w której Pan Jezus nie jest czczony i wywyższany jako umiłowany Syn Boży i Zbawiciel świata. Poza taką wspólnotą mogą zrobić więcej dla Boga, niż kiedykolwiek osiągną w jej obrębie”.

Pytanie: Jak, zgodnie z 2 Kor 7:1, możemy się oczyścić, skoro tylko Bóg może nas oczyścić?

Odp.: Sami z siebie nie jesteśmy w stanie ani się oczyścić, ani nawet w 100% szczerze pragnąć oczyszczenia.

Dzięki Duchowi Świętemu możemy poddać się Bogu, powierzyć nasze życie Jezusowi i pozwolić, by Boże życie dotknęło i wypełniło każdy najmroczniejszy zakątek naszego życia. Nawiązując do Listu do Filipian 2:12-13, wszyscy prawdziwi wierzący mają obowiązek realizować zbawienie, które jest w nich.

Pytanie: Jaka jest różnica w 2 Kor 7:1 między: „oczyszczeniem” (2 Kor 7:1), „obmyciem odrodzenia” (Tyt 3:5), „odnowieniem przez Ducha Świętego” (Tyt 3:5), „narodzeniem się na nowo” (J 3:7) oraz „nowością życia” (Rz 6:4)?

Odp.: Wszystkie te pojęcia odnoszą się do życia chrześcijańskiego, ale dotyczą różnych jego aspektów. Chrystus zapewnił nam usprawiedliwienie na krzyżu 2000 lat temu. Jednak dzisiaj wciąż jesteśmy odradzani, ponieważ mamy zbawczą wiarę w Boga. Co więcej, jako chrześcijanie, Bóg nieustannie oczyszcza nasze życie. Bóg nie tylko zapewnia przebaczenie za grzechy (tj. grzeszne uczynki), ale także przemienia naszą grzeszną naturę. Nie staniemy się bezgrzeszni i doskonali, dopóki nie umrzemy, ale naśladując Chrystusa, stajemy się coraz bardziej podobni do Niego już tutaj, na ziemi. Symbolem naszej decyzji o publicznym utożsamieniu się ze śmiercią i oczyszczeniem Chrystusa jest chrzest wodny, który jest przyrzeczeniem dobrego sumienia wobec Boga (1 Piotra3:21 ).

Pytanie: Skoro w 2 Kor 7:1 Bóg nas oczyszcza, to w jaki sposób mamy oczyszczać się sami?

Odp.: Bóg zapewnia moc, ale my również ponosimy odpowiedzialność w naszej relacji z Bogiem. Niezależnie od tego, na jakim etapie naszej drogi wierzących się znajdujemy, powinniśmy oczekiwać (i pragnąć), że za trzy do czterech lat będziemy znacznie bardziej podobni do Chrystusa niż obecnie.

Pytanie: Jak Paweł mógł stwierdzić w 2 Kor 7:2, że „nikomu nie wyrządził krzywdy”, skoro zanim stał się chrześcijaninem, doprowadził do śmierci wielu ludzi?

Odp.: Odpowiedź na to pytanie znajduje się w 2 Liście do Koryntian 5:17: „Jeśli ktoś jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. Stare przeminęło. Oto wszystko stało się nowe!”. Bóg całkowicie przebaczył Pawłowi wszystko, co uczynił, a Paweł również przebaczył sobie, tak jak powinniśmy to zrobić my.

Pytanie: Dlaczego, twoim zdaniem, w 2 Kor 7,2 Paweł uznał za konieczne bronić się w tym miejscu?

Odp.: Najwyraźniej Paweł słyszał o pewnych osobach, które atakowały jego charakter lub posługę. Nie powinniśmy być dumni ani aroganccy, ale jeśli ktoś atakuje nasz charakter lub posługę, można zabrać głos, by się bronić. Z tego, jak Paweł się wypowiada, wynika, że nie sądził, by Koryntianie wierzyli w te oszczerstwa. Niemniej jednak dobrze jest i tak wyjaśnić te sprawy.

P: Dlaczego w 2 Kor 7,2 ważne jest, abyśmy stwierdzili, że nikogo nie skrzywdziliśmy (lub zadośćuczynili, jeśli to zrobiliśmy)?

Odp.: Dla naszego własnego sumienia i dla naszego świadectwa. Naprawienie krzywdy jest częścią pokuty. Jeśli coś ukradliśmy, powinniśmy to zwrócić. Jeśli zabraliśmy pieniądze lub zniszczyliśmy coś wartościowego, powinniśmy to zrekompensować. Czasami nie możemy zrekompensować szkody, być może dlatego, że straciliśmy kontakt z daną osobą lub ta osoba zmarła. Ale kiedy możemy zrekompensować szkodę i pogodzić się z tą osobą, powinniśmy to zrobić natychmiast, ponieważ może nadejść nieoczekiwany moment, w którym nie będzie już to możliwe.

P: 2 Kor 7:2-8 można postrzegać jako wezwanie do pojednania po wcześniejszym surowym liście. Kiedy powinniśmy przyjąć pojednanie oferowane przez drugą stronę, a kiedy to my powinniśmy podjąć aktywne działania, by się z kimś pogodzić?

Odp.: Pojednanie nigdy, przenigdy nie powinno być utrudniane przez naszą zgorzkniałość lub niechęć do przebaczenia. Musimy nie tylko wybaczyć drugiej osobie krzywdy, które nam wyrządziła, ale także wybaczyć jej rzeczy, których nie zrobiła źle, a które my błędnie uznaliśmy wówczas za złe. Należy chętnie wybaczać drugiej osobie, ale należy też okazywać jej odpowiedni poziom zaufania, zwłaszcza jeśli osoba ta wykazała się wcześniej nieuczciwością. Wybacz złodziejowi, ale nie kusz go, powierzając mu wszystkie swoje kosztowności.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 7:8 Paweł napisał, że nie żałuje, skoro wcześniej stwierdził, że żałuje? Jak to się czasem odnosi do naszych sytuacji?

Odp.: Kiedy pisał ten surowy list, Paweł czuł się z tym bardzo nieswojo i obawiał się, że być może potraktował ich zbyt surowo. Jednak później, gdy Paweł zobaczył rezultat – ich skruchę – cieszył się, że go napisał. Zależało mu jednak na tym, by im to powiedzieć i pozbyć się wszelkich urazów, jakie mogli żywić.

Operacja może być bolesna, ale konieczna. Ukaranie dziecka może być bolesne, nawet dla rodzica.

P: W 2 Kor 7,2-8, kiedy próbujemy pogodzić się z kimś, co możemy powiedzieć?

Odp.: W zależności od sytuacji możesz podkreślić trzy rzeczy.

Pamiętaj o przeszłości: o miłości i uczuciu, o dobrych chwilach, o zaangażowaniu

Zastanówcie się nad teraźniejszością: kim jesteśmy i co robimy

Spójrzcie w przyszłość: nasza nadzieja i silniejsza współpraca

Pytanie: Jaka jest różnica między smutkiem z Bożego ducha a smutkiem ze świata, o której mowa w 2 Kor 7,10?

O: Smutek światowy obejmuje żal z powodu tego, że zostałeś przyłapany, oraz smutek z powodu konsekwencji dla ciebie samego i innych. Smutek światowy odczuwał Ezaw, o czym mowa w Liście do Hebrajczyków 12:16-17.

Smutek Boży może, ale nie musi obejmować powyższe elementy, jednak obejmuje

1) Zrozumienie powagi grzechu oraz tego, że to przede wszystkim przeciwko Bogu zgrzeszyłeś (Psalm 51:4).

2) skruszone serce wobec Boga (Psalm 51:17), w tym uznanie naszej potrzeby wołania o Boże miłosierne przebaczenie i oczyszczenie (Psalm 51:1-2);

3) Postanowienie, by nigdy więcej tego nie robić (Psalm 51:10-12).

4) Trwanie w relacji z Bogiem na właściwej drodze i nigdy więcej nie wkraczanie na tę grzeszną ścieżkę (Psalm 51:13-15,18), przy czym uświadamiamy sobie, że nasza służba nie jest tak bardzo pożądana, jak nasze posłuszne serce (Psalm 51:16-17).

Pytanie: Czy uważasz, że w 2 Kor 7:11 mowa jest o oburzeniu wobec samych siebie, czy wobec kogoś innego?

Odp.: Oburzenie „najprawdopodobniej” odnosi się do oburzenia wobec samych siebie. Niekoniecznie musi to być osobiste oburzenie wobec siebie, ale zbiorowe oburzenie, że coś takiego miało miejsce w ich kościele i że przez pewien czas to tolerowali.

Pytanie: Kiedy, zgodnie z 2 Kor 7:11, powinniśmy odczuwać tego rodzaju oburzenie?

Odp.: Kiedy żyjemy w grzechu i nie okazaliśmy skruchy, powinniśmy odczuwać oburzenie, że nie pokazujemy Bogu, aniołom, a nawet demonom, kim naprawdę jesteśmy. Nie podobamy się Bogu i nie świecimy jak światło w tym świecie.

Pytanie: Czy w 2 Kor 8:1-3 uważasz, że kościół lub chrześcijanin zmuszony do życia w ucisku i trudnościach był w tamtych czasach raczej wyjątkiem, czy normą?

Odp.: Dla Pawła było to normalne, ale być może nie dla wszystkich kościołów – przynajmniej na razie. Jednak wkrótce po tamtych czasach, wraz z prześladowaniami, a później najazdami barbarzyńców, stało się to bardziej normą niż wyjątkiem. Dzisiaj nie powinniśmy uważać, że życie chrześcijanina w trudnych warunkach lub w obliczu przeciwności losu jest czymś nienormalnym.

Pytanie: Co w apelu Pawła zawartym w 2 Kor 8,1-7 jest naprawdę trudne do uwierzenia?

Odp.: Paweł, jako Saul z Tarsu, prześladował świętych w Jerozolimie. Teraz, wiele lat później, pilnie apeluje do ludzi, którzy w czasach prześladowań Saula nie znali Chrystusa, by hojnie ofiarowali datki na rzecz tych samych osób, które on sam więził i zabijał. Gdybyś zapytał przeciętnego chrześcijanina uciekającego przed Sałem z Tarsu, czy wierzy, że pewnego dnia będzie on zbierał ofiary dla chrześcijan w Jerozolimie, uznałby cię za szaleńca i miałby ogromne trudności, by w to uwierzyć. Bóg jednak czasami właśnie w ten sposób działa.

Ciekawe jest również to, że Paweł najwyraźniej nie zdaje sobie sprawy z tego, jak szybko przeszedł od wdzięczności za pojednanie między nim a nimi do proszenia ich o datki na rzecz Kościoła w Jerozolimie.

Pytanie: Dlaczego, twoim zdaniem, w 2 Kor 8,5 w obliczu trudności mogli tak łatwo oddać się najpierw Bogu, a potem innym chrześcijanom?

Odp.: Chrześcijaństwo polega na miłości i trosce, zwłaszcza o Boga i Jego lud. Jednak w drugorzędnym sensie chrześcijaństwo polega na braku miłości i troski. Chodzi o to, by nie kochać świata i nie kochać siebie bardziej niż innych. Chodzi o to, by nie troszczyć się o siebie tak bardzo, jak o królestwo Boże. Paweł dobrze uosabiał tę postawę, ponieważ znacznie bardziej troszczył się o szerzenie słowa Ewangelii niż o to, co działo się z nim samym.

P: Czym jest w 2 Kor 8,6 i 2 Kor 8,7 ta „łaska/przywilej” (greckie słowo „charis”), w której mają obfitować, i dlaczego jest to ważne?

Odp.: Jest to łaska hojnego dawania. My również chcemy dziś obfitować w tę łaskę. Jeśli nie będziemy w niej obfitować, możemy stracić wszystko, co Bóg dla nas przygotował i co mamy dla Niego uczynić.

Pytanie: Jaka jest różnica między tym, że Paweł w 2 Kor 8,8 „mówi z nakazu”, a tym, że „nie z nakazu”?

Odp.: Jako apostoł i przywódca tej wspólnoty Paweł mógłby nakazać im, by ofiarowali określoną kwotę. Ale gdzie w takim razie jest hojność i inicjatywa, skoro mamy do czynienia z rozkazem i przymusem? Chce, by ofiarowali, ale pragnie, by wynikało to z ich własnej determinacji i hojności. Gdyby zapytali Pawła, ile powinni ofiarować, prawdopodobnie poradziłby im, by pomodlili się w tej sprawie, a następnie sami podjęli decyzję. Są chwile, kiedy jako chrześcijański przywódca powinniśmy „mówić z nakazu”, a są też chwile, kiedy nie powinniśmy tego robić.

Pytanie: W 2 Kor 8,9 – w jaki sposób Chrystus, będąc bogaty, stał się ubogi?

Odp.: Chrystus był bogaty w niebie, zanim przyszedł na ziemię. Zrezygnował z dużej części tego bogactwa, gdy narodził się z wiejskiej kobiety w Betlejem.

Pytanie: Czy, jak twierdzą niektórzy nauczyciele ruchu „słowa wiary”, odkupienie zapewnia nam dobrobyt finansowy, o czym mowa w 2 Kor 8,9?

Odp.: Nie. Paweł mówi, że choć Jezus był bogaty [w niebie], to dla naszego dobra stał się ubogim, abyśmy my stali się bogaci. Zaskakujące jest to, jak ktoś może mylić prawdziwe bogactwo życia wiecznego z marnymi dobrami materialnymi na tej ziemi.

Gdyby ktoś upierał się, twierdząc, że to gwarantuje również ziemskie bogactwa, to przypuszczam, że można by argumentować, iż chrześcijanie mogą być tak samo zamożni jak Paweł. (Paweł wcale nie był zbyt bogaty, jeśli chodzi o ziemskie bogactwa.)

Pytanie: Co Paweł miał na myśli w 2 Kor 8,11-13 i 2 Kor 8,6, mówiąc, że powinni dokończyć to, co zaczęli?

Odp.: Niektórzy ludzie z entuzjazmem angażują się w przekazywanie swoich pieniędzy, zasobów lub czasu na jakiś projekt, a potem ich zainteresowanie słabnie. Inni lepiej radzą sobie z doprowadzaniem spraw do końca. Nie chodzi o to, że ci pierwsi nie są szczerzy, ale czasami trzeba im przypomnieć i dodać otuchy, aby doprowadzili sprawy do końca.

P: W jaki sposób, zgodnie z 2 Kor 8,13-15, chrześcijanie powinni osiągnąć równość finansową?

Odp.: Odpowiedź znajdziesz w omówieniu Dziejów Apostolskich 4:32-35.

P: Co stało się w 2 Kor 8,15 z tymi, którzy zabrali zbyt dużo manny? Jak to wygląda dzisiaj?

Odp.: Paweł cytuje Księgę Wyjścia 16:18. Księga Wyjścia 16:19-20 opowiada o innych, którzy zabrali dodatkową mannę, aby ją zgromadzić na następny dzień. W zgromadzonej mannie pojawiły się robaki. Dzisiaj, gdy ludzie gromadzą bogactwa, może to również stworzyć „robaki”, które rujnują ich życie i życie ich rodzin.

P: Co było szczególnego w tym, że Paweł często wspominał o Tytusie w 2 Kor 8,16-17; 2 Kor 8,6; 2 Kor 8,23 oraz 2 Kor 7,13-15?

Odp.: Chociaż Tytus był bez wątpienia dobrym chrześcijańskim pracownikiem, który znał prawdę, potrafił nauczać i pełnić posługę duszpasterską, to nic z tego nie jest tutaj przedmiotem rozważań. Serce Tytusa naprawdę troszczyło się o nich. Czy w naszej służbie innym – w kościele, poza nim i w naszej rodzinie – naprawdę okazujemy im, że nam na nich zależy, czy też po prostu wykonujemy swoje obowiązki mechanicznie?

Pytanie: Skoro Tytus był godny zaufania, dlaczego w 2 Kor 8:18-19 Paweł wysłał wraz z nim jeszcze innego, nienazwanego brata? Czy zawsze powinniśmy wysyłać dwie osoby, gdy chodzi o pieniądze?

Odp.: Nie chodzi o to, że Paweł nie ufał Tytusowi, ale miało to zapobiec pozorom zła lub oskarżeniom, że być może Tytus przywłaszczył sobie część pieniędzy. Musimy postępować uczciwie w oczach Pana, ale powinniśmy też postępować uczciwie w oczach ludzi.

A co, gdybyś zebrał dużo pieniędzy, nie policzył ich i przekazał je komuś, aby ten przekazał je dalej? Wiedziałbyś jednak, że osoba, której przekazałeś wszystkie pieniądze, cechuje się najwyższą uczciwością. Czy jest w tym coś złego?

Pozwólcie, że zadam inne pytanie. Właściwie jest to to samo pytanie, z tą różnicą, że zamiast pieniędzy chodzi o śmiertelną truciznę. Czy byłoby w tym coś złego? W naszym osądzie popełnienie samobójstwa poprzez celowe wypicie śmiertelnej trucizny mogłoby być znacznie gorsze niż kradzież pieniędzy. Skoro więc te dwie rzeczy mogą być podobne w naszym osądzie, co sprawia, że teraz są tak różne?

P: Dlaczego w 2 Kor 8,24 powinniśmy troszczyć się nie tylko o naszą miłość, ale także o dowód naszej miłości?

Odp.: Chodzi tu o wyrażanie naszej miłości. Być może głęboko kochamy innych, ale same sentymentalne myśli niewiele dają. Czy okazujemy innym naszą miłość w znaczący i odpowiedni sposób?

P: W 2 Kor 9,1 – kiedy powinniśmy się martwić, że inni wierzący nie kończą tego, co zaczęli?

Odp.: Czasami ludzie przestają z uzasadnionych powodów i to jest w porządku. Ale czasami przestają, podając tylko wymówki: powody, które nie są prawdziwe. Czasami ludzie stosują tak zwane „ghosting”. Zachowują się, jakby chętnie chcieli uczestniczyć, a potem już nigdy ich nie widać.

Kiedy wierzący nie kończą tego, co zaczęli, bez ważnych powodów, nie dają dobrego przykładu wierności i uczciwości. Inni ludzie mogą zacząć się zastanawiać, czy można im powierzyć jakieś sprawy, czy nie.

Więcej informacji znajdziesz w „The Bible Knowledge Commentary: New Testament” (str. 575) oraz w „Believer’s Bible Commentary” (str. 1853).

Pytanie: W 2 Kor 9:2-3 czytamy, że gdy okazuje się, iż nie udaje nam się dokończyć czegoś, o czym wiemy, że powinniśmy to zrobić, co możemy zrobić, aby zmotywować się do działania?

Odp.: Ważne jest, by walczyć z prokrastynacją. Podobnie jak wiele grzechów, może to być nawyk, który się nasila. List Jakuba 4:17 mówi: „Każdy więc, kto wie, co należy czynić, a tego nie czyni, popełnia grzech”. (BSB) Pomocna może być organizacja: sporządź listę rzeczy do zrobienia, zachowaj ją i odhaczaj wykonane zadania. Pomocne jest również posiadanie partnera, przed którym będziesz się rozliczać – małżonka lub kogoś innego, kto będzie sprawdzał, jak sobie radzisz. Oczywiście nie powinieneś narzekać ani obrażać się, gdy chrześcijańskie siostry i bracia pytają cię, jak radzisz sobie duchowo.

Pytanie: Czy w 2 Kor 9:2-3 są jakieś sprawy, które zaczynamy z najlepszymi intencjami, ale nie doprowadzamy do końca, ponieważ nie powinniśmy tego robić?

Odp.: Tak, czasami jest to słuszne postępowanie. Czasami okoliczności zewnętrzne, stan zdrowia i kłopoty finansowe zmuszają nas do zmiany planów. Innym razem możemy dowiedzieć się więcej o szkodliwych skutkach lub negatywnych konsekwencjach, jakie wyniknęłyby z realizacji danego zadania, o których wcześniej nie wiedzieliśmy lub które wcześniej wydawały się mało prawdopodobne.

P: Co jest interesującego w greckim słowie oznaczającym „hojny dar” w 2 Kor 9,5?

Odp.: Słowo to, eulogia, było często używane w języku greckim w znaczeniu mówienia dobrze o błogosławieństwach kogoś innego. Chodzi o to, że mówienie dobrze i czynienie dobra są tutaj ze sobą powiązane. Swoją miłość i błogosławieństwo wobec innych (takich jak kościół w Jerozolimie) „wyrażasz” poprzez konkretne działania.

P: Czy w 2 Kor 9,6 i Mal 3,8-10 ta zasada siewu oznacza, że jeśli ofiarujemy pieniądze Bogu, będziemy cieszyć się dobrobytem finansowym?

Odp.: Nie. Sianie i zbieranie plonów niekoniecznie muszą być tym samym. Byłoby niefortunne, gdyby dawanie Bogu w tym życiu przynosiło nam nagrody tylko w tym życiu, a nie w Niebie. Nagrody, jakie chrześcijanie otrzymają w Niebie, sprawiają, że wszelkie nagrody w tym życiu na ziemi wydają się bardzo małe. To smutne, że wielu postrzega relację z Bogiem wyłącznie przez pryzmat tego, co widzą w tym życiu na ziemi.

P: Jakie powinny być nasze motywacje do dawania, zgodnie z 2 Kor 9,6-11?

Odp.: Po pierwsze, powinno to wynikać z miłości i wdzięczności wobec Boga. Po drugie, powinno to być również troską i miłością wobec innych. Nakazano nam wypełniać nasz obowiązek i ofiarować, ale nie powinno to odbywać się pod przymusem. Powinniśmy czerpać radość z ofiarowania, ponieważ wiemy, że podoba się to Bogu. Pewien chrześcijanin, który był dość zamożny, postanowił żyć za 10% swoich dochodów, a 90% ofiarować Bogu.

Z drugiej strony słyszałem kiedyś o małym kościele, w którym – ponieważ wszyscy mieli oddawać 10% – po prostu potrącano 10% z pensji pastora. Było to całkowite niezrozumienie istoty sprawy, ponieważ nie było to dobrowolne oddanie z jego strony, a zatem nie było okazji do posłuszeństwa.

Pytanie: W 2 Kor 9,8 – w jaki sposób Bóg sprawia, że wszelkie dobro i łaska obfitują dla Koryntian i dla nas?

Odp.: Nie ma żadnej przeszkody po stronie Boga, która uniemożliwiałaby Mu dawanie nam wszystkiego, czego potrzebujemy w tym życiu. Bóg może nie zawsze dawać nam wszystko, czego pragniemy, ale jeśli brakuje nam tego, czego potrzebujemy, wina leży nie po stronie Boga, lecz człowieka. Powinniśmy upewnić się, że wywiązujemy się z powierzonej nam przez Boga odpowiedzialności, by pomagać innym w zaspokajaniu ich potrzeb.

P: W 2 Kor 9,15 – w jaki sposób ten dar jest niewypowiedziany lub nie do opisania, skoro Paweł mógł o nim tak wiele mówić?

Odp.: Całe życie na ziemi nie wystarczyłoby Pawłowi ani nikomu innemu, by w pełni i wyczerpująco opisać ogrom tego, co Bóg dla nas uczynił, gdy Jezus umarł na krzyżu. Możemy jednak spróbować. Jako chrześcijanie pragniemy spędzić nasze życie, „dziękując Bogu za Jego nieopisany dar”.

P: Czy w 2 Kor 9,15 apel Pawła zakończył się sukcesem?

Odp.: Najwyraźniej tak. List do Rzymian został napisany około pięć miesięcy po 2 Liście do Koryntian. W Rzymian 15:26-28 Paweł bardzo pochlebnie wypowiada się o darach kościołów w Macedonii i Achai. Tesalonika i Filippi leżały w Macedonii, a Korynt był głównym miastem w Achai.

Pytanie: Czy uważasz, że w 2 Kor 10,1-12 Paweł musiał bronić swojej posługi? Czy Paweł przyjmował postawę wyłącznie „obronną”, czy też prowadził „ofensywę”?

Odp.: Można by pomyśleć, że jeśli ktoś nie musiałby bronić się przed zarzutami, to byłby to właśnie Paweł. Jednak nawet Paweł cierpiał z powodu fałszywych oskarżeń. Choć przejście Pawła do tego tematu może wydawać się nieco niezręczne, tak naprawdę nie było lepszego miejsca, by o tym wspomnieć. Paweł był zarówno w defensywie, broniąc się, jak i w ofensywie, kwestionując, dlaczego ci inni „superapostołowie” (nazwa mająca na celu wyśmiewanie) uważali, że mają prawo twierdzić, iż nie należy go słuchać.

Pytanie: W 2 Kor 10:8-11 – kiedy powinniśmy być „odważni” w korzystaniu z naszego autorytetu, ryzykując, że uznają nas za palantów, a kiedy powinniśmy być „pokorni”, ryzykując, że uznają nas za słabych i bezsilnych?

Odp.: Niektórzy mylą łagodność ze słabością. To, że Paweł był łagodny i cichy, nie oznacza, że nie potrafił dochodzić autorytetu apostoła. Na przykład, gdy czarownik Elymas sprzeciwił się mu na Cyprze, Paweł powiedział mu, że Bóg uderzy go ślepotą, i tak się stało w Dziejach Apostolskich 13:8-11. List do Rzymian 14:10-13,15 uczy, że mamy być łagodni wobec „słabszych braci”. Jednak List do Rzymian 14:16 mówi również, że nie wolno nam pozwalać, by to, co dobre, było przedstawiane jako zło.

Dwie główne różnice między śmiałością a arogancją polegają na tym, że w przypadku arogancji pragniesz być w centrum uwagi, a także uważasz się za lepszego od innych ludzi. Jednak poza tym dobra śmiałość może być równie głośna i natarczywa jak arogancja.

Pytanie: Jak to jest, że w 2 Kor 10,12 nie powinniśmy porównywać się z samym sobą, skoro w Ga 6,4-5 mamy to robić?

Odp.: 2 List do Koryntian 10:12 krytykuje tego, kto porównuje się z samym sobą. Jeśli po prostu porównujesz się z samym sobą, to przypuszczam, że zawsze będziesz na pierwszym miejscu! List do Galatów 6:4-5 mówi, że nie powinniśmy porównywać się z innymi i że powinniśmy badać własne postępowanie, ale nie mówi o porównywaniu się z samym sobą.

P: W 2 Kor10:13 –15, skoro Paweł nigdy się nie chwalił niczym innym jak tylko krzyżem (Gal6:14 ), to co Paweł robił tutaj oraz w 2 Kor11:18 –12:6?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę cztery kwestie.

1. 2 List do Koryntian 10:13–15 mówi, że Paweł nie chwalił się poza swoją właściwą sferą.

2. Chociaż potwierdzenie własnych kwalifikacji jako apostoła mieściło się w właściwym zakresie kompetencji Pawła (a nie w naszym), Paweł niechętnie to robił, jak pokazuje 2 Kor12:11 .

3. W 2 Liście do Koryntian 11:18–12:6 Paweł obiektywnie opowiadał Koryntianom o pewnym człowieku. Jeśli przeczytasz ten fragment uważnie, zauważysz, że tym człowiekiem jest sam Paweł.

4. Paweł prawdopodobnie niechętnie to robił, ponieważ potwierdzając w ten sposób swoje kwalifikacje, niektórzy mogliby uznać to za przykład do pochwalenia się, gdyby Paweł nie napisał również 2 Listu do Koryntian 10:17-18.

Pytanie: W 2 Kor 10:13-15 – kiedy powinniśmy podkreślać to, co zrobiliśmy, a kiedy nie?

Odp.: Dobrze jest rzeczowo i szczerze opowiadać o tym, co się zrobiło i co osiągnięto. Nie jest to przejawem pychy ani egoizmu. Warto skupiać się na faktach, a mniej na tym, co się osobiście osiągnęło.

Nie musisz jednak mówić o tym wszystkim wszystkim przez cały czas; rób to tylko wtedy, gdy jest to pomocne. Dobrze jest zachować w tajemnicy to, co zrobiłeś i osiągnąłeś.

P: Jakie są, zgodnie z 2 Kor 10,13-15, sposoby, w jakie chrześcijanie mogą niestety „przekroczyć granicę”?

Odp.: Obejmuje to przedstawianie czegoś jako lepszego lub ważniejszego, niż jest w rzeczywistości, często po to, by zaimponować innym. Przesadzanie swoich osiągnięć, przechwalanie się tym, co zrobił ktoś inny, jakby to była twoja własna zasługa, przypisywanie sobie całej zasługi za coś, w czym brałeś udział, przechwalanie się tym, co mogłeś zrobić, przechwalanie się tym, co zamierzasz zrobić, lub ogólne przechwalanie się sobą.

Najwyraźniej fałszywi nauczyciele bardzo się przechwalali, a Koryntianie dali się na to nabrać. Więcej informacji można znaleźć w „New International Bible Commentary” (str. 1407–1408), „The Bible Knowledge Commentary: New Testament” (str. 578–579) oraz „Believer’s Bible Commentary” (str. 1857–1858).

Pytanie: Czy w 2 Kor 10:13-15 krzyż był zwycięstwem szatana, a nie Boga, jak twierdzi „Kościół” Zjednoczenia Rev. Moona? (Kurs do samodzielnej nauki „Boskiej Zasady”, wydanie piąte (1977), str. 30; „Boska Zasada”, str. 143; „Dialog”, str. 161)

Odp.: Nie. Jest to w bezpośredniej sprzeczności nie tylko z postawą Pawła w 2 Liście do Koryntian 10:13-15, ale także z Listem do Kolosan 1:20 i Listem do Kolosan 2:13-15. W Liście do Galatów6:14 Paweł pisze: „Ja zaś nie chcę się chlubić niczym innym, jak tylko krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez który świat został dla mnie ukrzyżowany, a ja dla świata”.

W Liście do Filipian 3:18-19 Paweł ubolewa, że wielu żyje jako wrogowie krzyża Chrystusowego. Paweł i pierwsi chrześcijanie nie uważali się za wrogów krzyża Chrystusowego, jak można by się spodziewać, gdyby uważali to za zwycięstwo szatana.

Pytanie: Czym jest pobożna zazdrość, o której mowa w 2 Kor 11,2.11.28-29, czym różni się ona od ludzkiej zazdrości i dlaczego Paweł ją odczuwał?

Odp.: Ludzka zazdrość porównuje to, co mówi się o innych, z tym, co mówi się o tobie lub twojej grupie; dotyczy ona honoru i szacunku, jakie się okazuje. Boża zazdrość porównuje to, co mówi się o innych, z tym, co mówi się o Bogu; dotyczy ona honoru i szacunku, jakie okazuje się Bogu. Paweł był nawet gotów narazić się na śmieszność, mówiąc głupio, jeśli miałoby to im pomóc, zgodnie z „Believer’s Bible Commentary”, str. 1859.

P: W 2 Kor 11:2 czytamy, że nie powinniśmy odczuwać ludzkiej zazdrości, ale w jaki sposób mamy wykazywać więcej boskiej zazdrości?

Odp.: Możemy to osiągnąć poprzez szczególny rodzaj modlitwy. Módlcie się, aby Bóg uczynił wasze serca bardziej podobnymi do Jego. Proście, abyście widzieli to, co jest ważniejsze, oczami Boga, i abyście dostrzegali to, co jest mniej ważne. Proście, abyście mieli serca nie skłonne do rozpraszania się i innych rzeczy, ale skierowane ku ludziom, aby oni poznali i pokochali Boga.

Musimy zdać sobie sprawę z tego, co powiedział Oswald Chambers: „Modlitwa nie przygotowuje nas do większych dzieł; ona sama jest tym większym dziełem”.

Pytanie: Jaka jest różnica między „zazdrością Bożą” a nazywaniem kogoś „złodziejem owiec” w 2 Kor 11:2?

Odp.: Jeśli ktoś opuszcza pobożny, wierzący w Biblię kościół i przechodzi do innego pobożnego, wierzącego w Biblię kościoła, to może być w porządku. W rzeczywistości Bóg może właśnie chcieć, aby ta osoba zmieniła kościół, nawet jeśli w poprzednim nie było żadnych niedociągnięć. Jeśli jesteś pastorem, to jesteś pasterzem, ale ostatecznie nie są to twoje owce. Są to owce Chrystusa, a tobie powierzono opiekę nad nimi na krótki czas.

Jeśli jednak owca zostanie zaatakowana przez duchowe wilki, twoim obowiązkiem jest bronić stada przed tymi, którzy chcą odciągnąć owce od tego, co jest zgodne z wolą Bożą. Nie chodzi o to, czy owce odchodzą od ciebie do innego godnego zaufania pasterza, ale o to, czy ten pasterz jest duchowym wilkiem.

Pytanie: Kim są ci „wielu Jezusów” z 2 Kor 11:4?

Odp.: Istnieje wielu fałszywych Jezusów, ale tylko jeden prawdziwy Jezus. Jeśli ktoś twierdzi, że wierzy w Jezusa i jest Mu posłuszny, to nie wystarczy. Trzeba wierzyć w prawdziwego Jezusa z Biblii i być Mu posłusznym.

P: Jak w 2 Kor 11:4 rozpoznać, czy coś lub ktoś jest „z innego ducha”?

Odp.: Inny duch może pochodzić z innej ewangelii, przed czym Paweł stanowczo nas ostrzega w Liście do Galatów 1:8-9. Istnieje co najmniej sześć sposobów, w jakie mogą oni mieć innego ducha.

Pod względem doktrynalnym zawsze kwestionują lub sprzeciwiają się kluczowym sprawom.

Miłość: czy nie ma w nich entuzjazmu wobec spraw Bożych lub ludzi przychodzących do Chrystusa? A może ekscytują ich inne rzeczy?

Działanie: czy robią lub pragną robić rzeczy nieposłuszne Bogu i są obojętni na sprawy Boże?

Podziały: czy siewają rozłam, próbując wywołać rozłam lub złe uczucia, czy też po prostu są kłótliwi dla samej kłótliwości?

Pycha: czy są przepełnieni zazdrością, arogancją, a może goryczą?

Czy pod względem duchowym niektórzy obdarzeni darem rozeznania są w stanie dostrzec którąś z powyższych cech?

Pytanie: Czy w 2 Kor 11:5 Paweł był „w niczym nie gorszy”, czy też był „najmniejszym z apostołów”, jak mówi 1 Kor 15:9?

Odp.: Kontekstem 2 Listu do Koryntian 11:5 było porównanie z fałszywymi apostołami, którzy głosili fałszywą Ewangelię. W tłumaczeniu BSB brzmi to: „Uważam się za w niczym nie gorszego od tych «superapostołów»”.

Kontekstem 1 Listu do Koryntian 15:9 było porównanie czasu służby i życia przed nawróceniem z innymi prawdziwymi apostołami. Zgodnie z 1 Listem do Koryntian 15:10 Paweł nadal był najbardziej pracowitym spośród prawdziwych apostołów.

Pytanie: Jeśli, jak mówi 2 List do Koryntian 11:13, ktoś sprzeciwia się prawdzie, to kiedy należy delikatnie próbować go przekonać, a kiedy publicznie napiętnować go jako fałszywego apostoła lub udającego chrześcijanina?

Odp.: Najpierw spróbuj z nim porozmawiać, jeśli to możliwe, najpierw na osobności. Jeśli jednak nie okaże skruchy lub nie zechce słuchać i się zmienić, powinieneś przejść od prywatnych prób pomocy na rzecz przede wszystkim publicznej ochrony innych przed jego złym nauczaniem.

Pytanie: W 2 Kor 11,12-15 najwyraźniej ci fałszywi apostołowie oczerniali Pawła. Co powinniśmy zrobić, gdy ludzie oczerniają nas lub naszego przyjaciela?

O: Często milczenie jest traktowane jako przyznanie się do winy. Wypowiadaj się przeciwko fałszywym oskarżeniom. Nawet jeśli niektórzy ci nie uwierzą, i tak zabierz głos, aby to zostało odnotowane. Oczywiście, jeśli kilka osób zabierze głos w twojej obronie, może to mieć silniejszy wpływ niż twoje własne słowa. Podobnie, jeśli ktoś oczernia kogoś innego, powinieneś zabrać głos w jego obronie.

P: W 2 Kor 11:13-15, w jaki sposób niektórzy fałszywi apostołowie podszywają się pod dzieci światłości?

Odp.: Twierdzą, że są chrześcijanami lub podążają za Bogiem, ale odrzucają to, czego naucza lub nakazuje Biblia. Być może poprawnie nauczają niektórych innych rzeczy lub wykonują dobre uczynki w służbie. Jednak często problemem nie są oni sami, ale łatwowierność i brak rozeznania ze strony niektórych chrześcijan. Problem polega na tym, że ludzie często wierzą komuś bez względu na dowody wskazujące na coś przeciwnego.

P: Dlaczego, jak wynika z 2 Kor 11:13-15, te maskarady wydają się tak skuteczne w dzisiejszym społeczeństwie i w historii?

Odp.: Wiele osób przyjmuje rzeczy za dobrą monetę. Jeśli ktoś twierdzi, że jest chrześcijaninem, uważają, że tak właśnie jest.

Pytanie: Czy w 2 Kor 11:24 Paweł otrzymał 5 razy po 39 uderzeń, czy też 4 razy po 40 + 39 uderzeń?

Odp.: Księga Powtórzonego Prawa 25:3 nie mówi, że należało wymierzyć 40 uderzeń, ale raczej maksymalnie 40 uderzeń. Było to pięć oddzielnych przypadków i najwyraźniej żydowskim zwyczajem było zawsze wymierzać o jedno uderzenie mniej niż 40, aby mieć pewność, że nie przekroczy się tej liczby przez pomyłkę w liczeniu, więc prawdopodobnie chodzi o 5 razy po 39 uderzeń.

P: Czy w 2 Kor 11:32 istnieją jakieś pozabiblijne dowody na istnienie Aretasa, namiestnika Syrii?

Odp.: Nie. Nie wiemy, kim byli namiestnicy Syrii w czasie, gdy miało to miejsce w Dziejach Apostolskich 9:24,25. Chociaż Paweł cytuje Aratusa w Dziejach Apostolskich 17:28, był to inny człowiek – poeta, który zmarł w 240 r. p.n.e. Nie wiemy, czy w tym czasie Damaszek był państwem klienckim Rzymu, pośrednio podlegającym kontroli rzymskiej, czy też bezpośrednio podlegającym kontroli rzymskiej, ponieważ nie odnaleziono żadnych monet z tego okresu, które by to potwierdzały. Wiemy jednak, że w 63 r. n.e., po tym okresie, miasto znajdowało się pod bezpośrednią kontrolą Rzymu.

Pytanie: W 2 Kor 12:2 – kiedy miało miejsce to wydarzenie sprzed 14 lat?

Odp.: Prawdopodobnie miało to miejsce, gdy Paweł przebywał w Arabii, między swoim nawróceniem około 34–36 r. n.e. a pierwszą podróżą misyjną, która rozpoczęła się w latach 46–47 n.e.

P: Czy 2 Kor 12:2 wskazuje na istnienie trzech niebios, co pokrywa się z nauką mormonów?

Odp.: Nie. Fakt, że Paweł został porwany do trzeciego nieba, nie potwierdza koncepcji mormonów, która przed XIX wiekiem była całkowicie nieznana. W szczególności mormońskie „niebo telestialne”, o którym mówi się, że jest nieco gorsze od ziemi i do którego trafia wielu ludzi, w ogóle nie brzmiałoby jak niebo dla chrześcijanina czy Żyda.

Pytanie: W 2 Kor 12:6,11, kiedy – o ile w ogóle – powinniśmy „mówić jak głupiec”, tak jak robi to tutaj Paweł?

Odp.: Paweł nie robił tego zbyt często i my również nie powinniśmy. Paweł przedstawia wszystko, co wycierpiał i osiągnął, ponieważ został poddany próbie. Być może jedyną sytuacją, w której powinniśmy tak postępować, są chwile, gdy stajemy przed wyzwaniem.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 12:7 Paweł otrzymał cierń?

Odp.: Jednym z powodów, o którym Paweł wspomniał w 2 Kor 12,7, jest to, by nie stał się zarozumiały. Jeśli Bóg miał dodatkowe powody, to ich nie ujawnił.

Czasami chrześcijanie mają tylko jedną rzecz – czy to okoliczność, wygląd zewnętrzny, czy cechę charakteru u siebie, u współmałżonka lub u innych – którą chcieliby, by Bóg zmienił, a Bóg tego nie robi. Kiedy Bóg odrzuca nasze prośby w modlitwie, nie zawsze mówi nam, dlaczego. Niezależnie od powodu, Bóg nie chce, abyśmy byli w tym życiu tak zadowoleni, że stracimy nasze gorące pragnienie życia przyszłego. Pamiętaj, że niektórzy ludzie mogą być zbyt wielcy (we własnych oczach), by Bóg mógł ich wykorzystać, ale nikt nie może być zbyt mały. Zobacz także odpowiedź na dwa kolejne pytania.

Pytanie: Czym był ten „cierń” z 2 Kor 12,7? – fizyczne cierpienie, wygląd, homoseksualizm, inna zła pokusa czy depresja?

Odp.: Pismo Święte tego nie precyzuje, prawdopodobnie dlatego, że nie musimy tego wiedzieć. Kiedy ludzie dogmatycznie twierdzą, że była to konkretna rzecz, może to więcej mówić o nich samych niż o Pawle. Teorie obejmowały problemy z wzrokiem, malarię, migrenowe bóle głowy, epilepsję, ból ucha, wadę wymowy oraz różne pokusy. Komentarz „New International Bible Commentary” (str. 1411) skłania się ku problemom z wzrokiem albo malarii, prawdopodobnie złapanej w Pergi.

Wielu chrześcijan ma swój cierń – najważniejszą rzecz, z którą zmagają się lub którą próbują zaakceptować. Jeśli masz swój cierń, pamiętaj, że Paweł też go miał, a Bóg i tak mógł go potężnie wykorzystywać, o ile Paweł polegał na Bożej sile, a nie na własnej.

Wreszcie, jeśli Jezus potrafi zaakceptować innych chrześcijan z cierniami, to ja też potrafię (zob. List do Rzymian 15:7).

Pytanie: Skoro w 2 Kor 12:7-8 Paweł rozumiał, jak ważne jest, by nie być dumnym, dlaczego Bóg nie usunął mu ciernia po tym, jak Paweł modlił się o to?

Odp.: Istnieje ogromna różnica między usłyszeniem przesłania, by nie być dumnym, a posiadaniem czegoś, co gwarantuje, że nie będziesz musiał stoczyć tej walki. Zobacz także odpowiedź na dwa poprzednie pytania.

P: Co oznacza stwierdzenie „gdy jestem słaby, wtedy jestem silny” z 2 Kor 12,9-10?

Odp.: Kiedy leżysz płasko na plecach, bardzo łatwo jest spojrzeć w górę. Kiedy stajemy się w pełni świadomi własnej niewystarczalności, często właśnie wtedy jesteśmy najsilniejsi w poleganiu na Panu. Nasze najlepsze wysiłki, oparte na własnej sile, są niczym w porównaniu z tym, co Bóg może uczynić poprzez nas. Swobodnie parafrazując Hudsona Taylora: kiedy możemy zrealizować wszystkie nasze plany bez Bożego działania w nas, to znaczy, że nasze plany nie są wystarczająco wielkie.

P: Jakie są sposoby, dzięki którym możemy ofiarować Bogu naszą słabość, o czym mowa w 2 Kor 12,9-10?

Odp.: Chrześcijanie często myślą, że powinniśmy oddawać Bogu naszą miłość, czas, pieniądze, ambicje, karierę i życie – i rzeczywiście powinniśmy. Chrześcijanie chcą dawać dobre świadectwo, że są kochający, mądrzy, bystrzy i „odnoszą sukcesy”, cokolwiek to oznacza. Ale to tylko oddawanie Bogu naszych mocnych stron.

A co, jeśli masz grzech, w który ciągle popadasz? Możesz okazać skruchę i żałować, a przynajmniej ofiarować Bogu swoje skruszone serce. Ale co, jeśli tak naprawdę nie chcesz okazać skruchy; w pewnym sensie czerpiesz przyjemność ze swojego grzechu? Wtedy możesz być szczery wobec Boga i powiedzieć Mu, że masz niegodziwe serce. Poproś Go, by pokazał ci – czy to poprzez uczucia, czy okoliczności zewnętrzne – jakie są tego skutki, i przemienił twoje niegodziwe serce w serce skruszone. Wtedy możesz ofiarować Bogu swoje skruszone serce i poprosić Go, by cię oczyścił. Oczyszczenie nie oznacza tylko tego, że już tego nie zrobisz. Oznacza to, że nawet nie będziesz już miał na to ochoty.

Możesz być bardziej szczery wobec innych w kwestii swoich zmagań i słabości, a nie tylko sprawiać wrażenie kogoś „zbyt dobrego, by to była prawda”. Jeśli jednak masz skłonność do jakiegoś grzechu, nie mów o tym innym, którzy mogliby cię w ten sposób kusić.

Wreszcie, nie zapominaj, że Paweł w 2 Liście do Koryntian 12:9 mówi, iż „chwali się swoimi słabościami”. Innymi słowy, Paweł publicznie mówił o swoich trudnościach. Możemy być szczerzy co do naszych niedoskonałości i grzechów. Nie należy jednak mówić o grzechu w taki sposób, by go gloryfikować i skłaniać kogoś innego do popełnienia tego samego grzechu, ułatwiać komuś kuszenie ciebie lub powodować, że ktoś odwróci się od wspólnoty.

Pytanie: Czy w 2 Kor 12,10 Paweł zachował się dziwnie?

Odp.: Wcale nie. Paweł mądrze zdał sobie sprawę, że rzeczy, które z ludzkiego punktu widzenia były dla niego źródłem cierpienia, były w rzeczywistości narzędziami, których Bóg używał, by utrzymać Pawła w sile Chrystusa.

Jako chrześcijanie naturalnie pragniemy chronić nasze dzieci i innych bliskich przed wszelkimi życiowymi próbami i burzami. Nigdy nie chcielibyśmy ograniczać sposobu, w jaki Bóg może działać w ich życiu, ale jeśli wszystko, co robimy, skutecznie ogranicza ich szansę na zdobycie doświadczeń sprzyjających wzrostowi, to nie wyświadczamy naszym dzieciom żadnej przysługi.

Pytanie: Jakie były znaki apostoła, o których mowa w 2 Kor 12:12?

Odp.: Chociaż inni również potrafili prorokować i czynić cuda, apostołowie posiadali te dary w niezwykłym stopniu, jak pokazują Dzieje Apostolskie 2:43; 3:3-9, 5:4-12, 14-16.

P: W 2 Kor 12:14-15 mowa jest o tym, kiedy otrzymanie pieniędzy lub wsparcia finansowego jest słuszne, sprawiedliwe i zgodne z prawem, ale w jakich okolicznościach najlepiej byłoby ich nie przyjmować?

Odp.: Przyjmowanie wsparcia finansowego jest w porządku, gdy ty i twoja rodzina tego potrzebujecie. Gdy pełnisz służbę dla Boga, możesz przyjmować wsparcie finansowe zarówno na potrzeby samej służby, jak i na własne potrzeby, jeśli dzięki temu jesteś w stanie się utrzymać. Błędem jest przyjmowanie wsparcia finansowego z chciwości lub dążenie do wzbogacenia się poprzez pełnienie służby dla Boga. Na przykład dyrektor generalny jednej z niechrześcijańskich organizacji charytatywnych, która pomaga ubogim, zarabia 1 milion dolarów rocznie.

Pytanie: Czy w 2 Kor 12,15 fakt, że Paweł poświęca się dla Koryntian, stanowi ilustrację katolickiej doktryny odpustów?

Odp.: Nie. Paweł po prostu mówi, że jest gotów „poświęcić wszystko, co ma” (finansowo i materialnie), a także „poświęcić samego siebie” (czas i życie fizyczne) dla Koryntian.

Gdyby to rzeczywiście potwierdzało doktrynę odpustów, to skoro Paweł jeszcze nie umarł, osoba żyjąca na ziemi mogłaby udzielać odpustów innym osobom żyjącym na ziemi.

Pytanie: W 2 Kor 12,16 w jaki sposób Paweł wykazał się przebiegłością?

Odp.: Paweł był sarkastyczny zarówno w tym miejscu, jak i w 2 Kor 12,13. Najwyraźniej oskarżano go o przebiegłość i wykorzystywanie ich, podczas gdy w rzeczywistości mógłby słusznie poprosić ich o wsparcie finansowe, ale postanowił tego nie robić.

Jako chrześcijanie czasami możemy podjąć dodatkowy wysiłek dla innych, tylko po to, by podejrzliwi ludzie rzucili nam to w twarz. Mamy jednak nadal ich kochać.

P: Dlaczego, twoim zdaniem, w 2 Kor 12:16-18 ludzie czasami wymyślają oskarżenia wobec innych, nie mając ku temu absolutnie żadnych podstaw, i dlaczego inni im wierzą?

Odp.: Czasami, jeśli nie ma dowodów na to, że oskarżenie jest fałszywe, ludzie z jakiegoś powodu uważają, że musi być prawdziwe. Jeśli nie masz co do czegoś pewności, to twierdzenie czegoś jako faktu, nie mając pewności, że tak jest, jest oszczerstwem.

Pytanie: W 2 Kor 12,16-18 – kiedy nie powinniśmy bronić swoich praw, mimo że faktycznie nam się one należą?

Odp.: Nie zawsze musimy walczyć o to, na co zasługujemy, jeśli istnieje coś ważniejszego niż nasze prawa. Rezygnacja z tego, co nam się należy, może sprzyjać głoszeniu Ewangelii, pomóc komuś w życiu duchowym lub ogólnie pomóc innym. Nikt nie powinien zarzucać Pawłowi, że robił to tylko dla pieniędzy, ponieważ sam się utrzymywał. (Chociaż i tak go o to oskarżali.) Są chwile, kiedy należy nadstawiać drugi policzek i nie powodować upadku brata. Nie musisz zawsze mieć ostatniego słowa.

Pytanie: Czym są plotki i oszczerstwa, o których mowa w 2 Kor 12,20, i dlaczego są złe?

Odp.: Plotkowanie to mówienie o kimś czegoś, czego nie trzeba mówić, nawet jeśli jest to prawda. Plotkowanie stanowi zdradę zaufania, jak mówią Księga Przysłów 11:13;16:28 oraz20:19 .

Kłótnie podtrzymują się dzięki plotkom, jak mówi Księga Przysłów26:20 .

Plotkowanie jest pokusą, podobnie jak spożywanie najlepszych kąsków jedzenia, zgodnie z Księgą Przysłów 18:8; 26:22.

Ludzie plotkujący są wyraźnie upominani w Liście do Rzymian 1:29; 1 Liście do Tymoteusza 5:13.

Nie załamuj się jednak, gdy ludzie złośliwie plotkują o tobie; to samo zrobili apostołowi Janowi w 3 Liście Jana 10.

Oszczerstwo jest z tym ściśle powiązane; polega na mówieniu o innych negatywnych rzeczy, które albo są świadomie fałszywe, albo osoba mówiąca nie zadała sobie trudu, by sprawdzić, czy są prawdziwe, czy fałszywe. Oszczerstwo różni się od sytuacji, w której ktoś wierzy, że mówi prawdę, a jednak się myli. Pochlebstwo obejmuje mówienie fałszywych, pozytywnych rzeczy o innych.

Biblia nigdy nie nakazuje nam jedynie ograniczyć oszczerstw, które wypowiadamy; mamy raczej całkowicie wyeliminować oszczerstwa z naszego języka, jak pokazują Psalm 15:3, List do Tytusa 3:2 i List Jakuba 4:11.

Oszczerstwo jest ulubionym narzędziem bestii z Objawienia 13:6.

Nie dziw się, gdy ludzie cię oczerniają; Jezus i wierzący byli oczerniani, jak pokazują Psalm 38:20; 56:5; 119:23 oraz 1 List Piotra3:16 . Jednakże, choć inni będą oczerniać chrześcijan, chrześcijańskie wdowy i inni chrześcijanie nie muszą dawać okazji do oczerniania, jak pokazuje 1 List do Tymoteusza 5:14.

Pytanie: Jak to możliwe, że w 2 Kor 12:21 Paweł był upokorzony przed Koryntianami?

Odp.: Nie oznacza to, że Paweł był wobec nich dumny. Raczej Paweł mógł stać się w ich oczach pokorny z powodu choroby, tak jak zachorował w Galacji (List do Galatów4:13 ). Mogło im się wydawać dziwne, że człowiek, o którym słyszeli, iż uzdrawia innych, sam był chory. W rzeczywistości choroba Pawła pokazała, że uzdrowienie nie pochodziło z mocy Pawła, ale z mocy Boga.

P: Dlaczego w 2 Kor 13:1,3, Mt 18:16 i Pwt 19:15 ludzie mają skłonność do wyciągania pochopnych wniosków na podstawie słabych dowodów, a nie są w stanie uznać wniosku nawet przy mocnych dowodach?

Odp.: W grę wchodzą tu trzy czynniki. Po pierwsze, ludzie szybko – często zbyt szybko – dochodzą do wniosku, do którego od początku chcieli dojść. Ludzie mogą wykazywać tendencję do potwierdzania własnych przekonań, skupiając się na dowodach, które potwierdzają to, do czego już doszli, i ignorując dowody, które temu przeczą. Po drugie, ludzie często nie zdają sobie sprawy, że tak postępują. Po trzecie, nawet gdy ktoś dostrzega, że może się mylić, może w grę wchodzić duma, która nie pozwala mu przyznać się do błędu. Tak postępują zarówno niewierzący, jak i wierzący. Jest to słabość, z której istnienia musimy zdawać sobie sprawę. Jednym ze sposobów na złagodzenie tej słabości jest jednak wspólnota z innymi wierzącymi, zwłaszcza tymi o innym pochodzeniu i wychowaniu niż my sami; być może pomożesz im dostrzec, gdzie wyciągają pochopne wnioski i ulegają tendencji do potwierdzania własnych przekonań, a oni z kolei pomogą tobie.

Pytanie: Czy w 2 Kor 13:2 i 1 Kor 4:21 powinniśmy kiedykolwiek grozić ludziom, w tym innym chrześcijanom, tak jak robił to Paweł?

Odp.: Istnieje odpowiedni czas i miejsce na ostrzeganie ludzi na trzy sposoby.

1. Nie powinniśmy zaniedbywać naszego obowiązku ostrzegania innych o tym, co Bóg powiedział na temat zbliżającej się zagłady ludzi, jeśli odmówią oni oddania swojego życia Chrystusowi.

2. Tak jak mądrzy rodzice ustalają zasady i konsekwencje dla swoich dzieci, a menedżerowie firm wyznaczają cele, zachęty (i środki zniechęcające) dla swoich pracowników, tak ci, którzy przewodzą kościołowi, powinni jasno określić, czego oczekują od ludzi, z którymi współpracują.

3. Co więcej, jako apostoł Paweł posiadał szczególny autorytet, by rozkazywać, ostrzegać i upominać innych chrześcijan.

Niestety, w niektórych kościołach chrześcijańskich mogą być przywódcy, którzy nie prowadzą ludzi do Boga, oraz członkowie, którzy nie poszliby za nimi, nawet gdyby to robili.

Pytanie: Co należy zrobić, gdy w 2 Kor 13,3 spotykamy chrześcijan, których imponują niewłaściwe rzeczy?

Odp.: Oprócz wzdychania możesz cierpliwie próbować skierować ich ku temu, co jest ważne. Zapytaj ich, jak ważne będą dla nich niektóre sprawy za kilka lat. Ponadto jest sześć rzeczy, które możesz zrobić.

Módl się za nich, aby potrafili skupić się na tym, co istotne, i – co równie ważne – dostrzec to, co nieistotne.

Zachęcaj ich, gdy skupiają się na ważnych sprawach.

Koryguj ich, gdy skupiają się na sprawach błahych lub złych. Cierpliwie wyjaśnij, dlaczego nie powinniśmy skupiać się na tych sprawach.

W razie potrzeby upomnij je, gdy nadal będą pociągane przez niewłaściwe rzeczy.

Sam bądź przykładem skupiania się na ważnych sprawach.

Z pokorą sprawdź, czy to może nie ty się mylisz. Być może to oni mają rację lub przynajmniej częściowo rację.

Pytanie: Jak opisałbyś rolę „słabości” w życiu chrześcijańskim, o której mowa w 2 Kor 13,3?

Odp.: Życie chrześcijańskie jest paradoksem. Możemy mieć pewność zbawienia, zaufanie do Bożej opatrzności oraz starać się osiągać sukcesy i dawać z siebie wszystko, jakbyśmy to robili dla Pana. Jednocześnie jednak powinniśmy polegać na Bogu, opierając się na Jego sile, a nie na własnej, i mając świadomość, że bez Niego nie możemy osiągnąć niczego, co miałoby wieczne znaczenie.

Słabość była częścią życia Pawła i jest częścią naszego życia, niezależnie od tego, czy zdajemy sobie z tego sprawę i przyznajemy się do tego, czy nie.

Przed Bogiem wyznaj swoje grzechy, a także przyznaj się do swojej słabości. Módl się o Bożą moc (bo jej potrzebujesz), aby pokonać słabości w swoim życiu.

Uświadom sobie, że sam nie jesteś w stanie wykonać wszystkiego, co Bóg dla ciebie przeznaczył, a co ważniejsze – stać się tym, kim Bóg chciał, abyś był na ziemi. Jednak dzięki mocy Bożej działającej w tobie MASZ siłę, by wykonać wszystko, co Bóg dla ciebie przeznaczył, i stać się tym, kim Bóg chciał, abyś był.

Wobec innych nie wahaj się przyznać, że nie jesteś doskonały, i bądź gotów dzielić się swoimi słabościami. Nie rób tego jednak bezkrytycznie, nie rzucaj pereł przed świnie. Nie dziel się też swoimi pokusami w taki sposób, by ktoś mógł wykorzystać te informacje, by cię skusić.

Pytanie: W 2 Kor 13,3 – kiedy ujawnia się w nas „słabość”?

Odp.: Solidne podparcie i kruche podparcie mogą wyglądać tak samo, dopóki nie obciążysz ich. Podobnie silna wiara i krucha wiara mogą wyglądać tak samo w oczach innych i być błędnie klasyfikowane w umyśle danej osoby, dopóki nie nadejdą próby i trudności.

Potencjalne prześladowania mogą pokazać, czy wiara jest mocna, czy nie. Co jeśli ludzie będą mnie gorzej postrzegać, a co gorsza, jeśli będę głosić ewangelię lub służyć Bogu?

Ryzyko zazwyczaj wydaje się mniejsze, jeśli nic nie robisz. Gdyby Bóg chciał, abyś coś zrobił, ale wiązałoby się to z większym ryzykiem niż niepodejmowanie działania, czy powierzyłbyś to ryzyko w ręce Boga, zachowując jednocześnie roztropność, czy też uznałbyś, że twoje życie zależy wyłącznie od ciebie?

Trudności mogą pokazać, jaką mamy wiarę. Śpiewasz o radości Pana, gdy wszystko idzie dobrze – i słusznie. Ale kiedy sprawy nie układają się dobrze, albo ty lub ktoś z twoich bliskich umiera, czy przestałeś śpiewać? A może w obliczu smutku i straty nadal potrafisz śpiewać o radości Pana? Który rodzaj śpiewu jest bardziej bolesny dla uszu demonów i bardziej miły Bogu?

Pytanie: Jak w 2 Kor 13:5-8 mamy badać samych siebie, aby sprawdzić, czy trwamy w wierze?

Odp.: Chociaż ludzie mogą mieć pewność zbawienia, mogą też doświadczać fałszywego nawrócenia i fałszywej pewności. Skąd wiesz, czy twoja pewność jest prawdziwa? A jeśli ktoś nie odczuwa tej pewności, być może powinien zdać sobie sprawę, że brakuje mu zbawienia, albo że ma zbawienie, ale po prostu brakuje mu tej pewności.

Czy zdecydowałeś się przyjąć Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela? Czy wierzysz, że Jezus umarł za nasze grzechy i fizycznie powstał z martwych (1 List do Koryntian 15:1-6)? Czy wierzysz w to, czego Bóg nauczył nas w swoim Piśmie Świętym (1 List Jana 2:24)? Czy kochasz Boga, a nie świat (1 List Jana 2:15-16)? Czy spędzasz czas z Bogiem, modląc się i czytając Jego Słowo? Chociaż nie jesteś bezgrzeszny i doskonały (1 List Jana 1:8), czy chcesz porzucić swoje grzechy i wzrastać, by coraz pełniej naśladować Boga (1 List Jana 3:6-10)? Czy chcesz być posłuszny Bogu (1 List Jana 2:4-6) i chodzić w świetle, a nie w ciemności (1 List Jana 1:5-7)? Czy kochasz innych (1 List św. Jana 2:9; 3:10; 4:20-21)? Czy chcesz dzielić się swoją wiarą z innymi? Jeśli na wszystkie pytania odpowiedziałeś „tak”, to wszystko jest w porządku.

Ale jak ktoś kiedyś żartobliwie zauważył: „Gdybyś stanął przed sądem za to, że jesteś chrześcijaninem, czy byłoby wystarczająco dużo dowodów, by cię skazać?”.

Podkreślając to, Paweł sugeruje również: „nie badajcie mnie, badajcie samych siebie”.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kor 13,6 Paweł powiedział: „Mam nadzieję, że zdacie sobie sprawę, iż nie zawiedliśmy w tej próbie”, skoro nigdy tak naprawdę nie wiemy, czy inni są zbawieni?

Odp.: Paweł mówi o sprawdzaniu naszego życia w świetle Pisma Świętego. Chociaż żaden chrześcijanin nie będzie bezgrzeszny na ziemi, prawdziwi chrześcijanie będą stopniowo zbliżać się coraz bardziej do ostatecznego celu, jakim jest upodobnienie się do Chrystusa. To właśnie jest próba, o której mówi Paweł.

Pytanie: Czy 2 Kor13:14 dowodzi prawdziwości Trójcy Świętej?

Odp.: Sugeruje on, że Trójca Święta jest prawdą, ale trzeba przyznać, że jej nie dowodzi. „Trójca” Ojca, Syna i Ducha Świętego jest potwierdzona przez ten werset oraz Mt 3,16-17; 28,19; J 15,26; Rz 15,16; 1 Kor 12,4-6; Efezjan 2:18; 3:14-17; 1 Tesaloniczan 1:3-5; Hebrajczyków 9:14; Judy 20,21; 2 Tesaloniczan 2:13-14; 1 Piotra 1:2 oraz Objawienie 4:8.

Trójca jest częścią doktryny Trójcy Świętej, ale nawet mormoni wierzą w trójcę, nie wierząc w Trójcę Świętą. (Należy zauważyć, że chociaż Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich oficjalnie odrzuca doktrynę Trójcy Świętej, spotkałem wielu mormonów, którzy popełniają szczery błąd, twierdząc, że wierzą w Trójcę Świętą. Mówią tak, ponieważ nie rozumieją doktryny Trójcy Świętej i po prostu wierzą, że oznacza to, iż Trzej są zjednoczeni w miłości, duchu i celu). Opis doktryny Trójcy Świętej można znaleźć w omówieniu Ewangelii według św. Mateusza 28:19.

P: Skąd wiemy, że dzisiejsze Pismo Święte w 2 Liście do Koryntian jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Mamy co najmniej trzy dobre powody.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Pisarze wczesnego Kościoła aż do I Soboru Nicejskiego (325 r. n.e.) cytowali 2 List do Koryntian około 312 razy, nie licząc aluzji. Zacytowali 47% treści 2 Listu do Koryntian, licząc ułamkowe wersety jako ułamki. To 120,8 z łącznej liczby 257 wersetów.

Oto pisarze przednicejscy, którzy odwoływali się do wersetów z 2 Listu do Koryntian.

Ignacy z Antiochii (ok. 110–117 r. n.e.) cytuje 9 z 18 słów z 2 Listu do Koryntian 4:18 i następnych. List do Rzymian, rozdz. 3, str. 74

List Barnaby (ok. 70–130 r. n.e.), rozdz. 18, str. 148, nawiązuje do 2 Listu do Koryntian

Polikarp (111–155 r. n.e.) cytuje pierwsze 11 z 25 słów z 2 Listu do Koryntian 5:10a, a także 7 z 22 słów z Listu do Rzymian 14:10 i nast. List Polikarpa do Filipian, rozdz. 6, s. 34

Polikarp (110–155 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu do Koryntian 4:14a (a także do pierwszej ćwiartki Listu do Rzymian 8:11). List Polikarpa do Filipian, rozdz. 2, str. 33

Polikarp (110–155 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu do Koryntian 8:21b (cytat w połowie) List Polikarpa do Filipian, rozdz. 6, str. 34 (a także List do Rzymian12:17 )

List do Diogneta (ok. 130–200 r. n.e.), rozdz. 5, str. 27 (cytat obejmujący 3/4 tekstu) przytacza 11 z 16 słów z 2 Listu do Koryntian6:10 .

List do Diognetusa (ok. 130–200 r. n.e.), rozdz. 5, str. 27, nawiązuje do 2 Listu do Koryntian 10:3; 6:9;6:10 ; oraz4:12

Chrześcijanie z Wiednia i Lugdunum (177 r. n.e.) (ANF, tom 8), str. 781, nawiązują do 2 Listu do Koryntian 2:15

Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) w rozważaniach na temat 2 Listu do Koryntian w dziele „Przeciw herezjom”, księga 2, 22:7, pisze: „Że w niebiosach istnieją istoty duchowe, głośno głoszą wszystkie Pisma; a Paweł wyraźnie świadczy o istnieniu rzeczy duchowych, gdy oświadcza, że został porwany do trzeciego nieba, …” Cytuje on również 2 List do Koryntian 7:7-9 jako słowa Pawła w Drugim Liście do Koryntian w dziele Ireneusza „Przeciw herezjom”, tom 5, p. 3.1, s. 529

Kanon Muratoriego (ok. 190–217 r. n.e.) wymienia dwa listy Pawła do Koryntian, a także pozostałe 11 listów Pawła.

Klemens Aleksandryjski (193–202 r. n.e.) cytuje 2 List do Koryntian 7:1 jako dzieło Pawła. „Stromata” (193–202 r. n.e.), księga 3, rozdz. 11, str. 394

Tertulian (198–220 r. n.e.) stwierdził w dziele „O zmartwychwstaniu ciała”, rozdz. 40, że 2 List do Koryntian został napisany przez apostoła Pawła. Twierdzi on również, że Paweł napisał fragment 2 Listu do Koryntian 2,5–11, co przytacza w dziele „O skromności”, rozdz. 14, str. 89

Tertulian (204/205 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu do Koryntian 4:10 w dziele „Pięć ksiąg przeciwko Marcionowi”, księga 5, rozdział 11, str. 454.

Hipolit (222–235/6 r. n.e.) cytuje 2 List do Koryntian 12:2 jako dzieło Pawła w dziele „Obalenie wszystkich herezji”, księga 5, rozdział 3, str. 54

Hipolit cytuje fragment 2 Listu do Koryntian 12:4 w dziele „Obalenie wszystkich herezji”, księga 7, rozdział 14, str. 107–108

Teodot, prawdopodobnie montanista (ok. 240 r. n.e.), cytuje ostatnie 10 z 19 greckich słów z 2 Listu do Koryntian 4:18. Fragmenty dzieła Teodota, rozdz. 11, str. 44

Orygenes (225–253/254 r. n.e.) cytuje 2 List do Koryntian 4:17,18 jako dzieło Pawła w „Drugim Liście do Koryntian” zawartym w dziele Orygenesa „Przeciw Celsusowi”, księga 6, rozdział 19, str. 582

Komentarz Orygenesa do Ewangelii św. Jana (ok. 227–240 r. n.e.) wspomina o Ewangeliach św. Mateusza, św. Marka, św. Łukasza i św. Jana. Wspomina on o Pawle piszącym w 2 Liście do Koryntian oraz o Janie w Apokalipsie.

Novatian (250/254–257 r. n.e.) zacytował ostatnie 3/5 fragmentu 2 Listu do Koryntian 3:17 w „Traktacie o Trójcy Świętej”, rozdz. 29, s. 641

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje „Drugi List do Koryntian” w „Traktacie 12”, trzecia księga, rozdz. 2.

Firmilian z Cezarei (256 r. n.e.) cytuje ostatnie 10 z 10 greckich słów z 2 Listu do Koryntian 11:2

Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) stwierdza, że apostoł napisał do Koryntian, i cytuje 2 List do Koryntian 4:6. Odwołuje się również do 2 Listu do Koryntian 1:20 jako do tekstu autorstwa apostoła.

Wiktorin z Petau (męczennik, zm. 304 r. n.e.) (List do Koryntian) wspomina o Starym i Nowym Testamencie w swoim Komentarzu do Apokalipsy błogosławionego Jana, str. 345. Wymienił listy Pawła jako List do Rzymian, Listy do Koryntian, List do Galatów, List do Efezjan, Listy do Tesaloniczan, List do Filipian, List do Kolosan, Listy do Tymoteusza i cytuje 1 List do Tymoteusza 3:15 w rozdz. 16, s. 345. Następnie cytuje 1 List do Koryntian 15:53 na s. 346

Piotr z Aleksandrii (306,285–311 r. n.e.) parafrazuje 2 List do Koryntian 11:32–33. List kanoniczny, kanon 9, str. 273

Metody (ok. 250–312 r. n.e.) cytuje 2 List do Koryntian 10:5. Rozprawa o zmartwychwstaniu, część 3.2, rozdział 1, str. 371

Atanazy z Aleksandrii (318 r. n.e.) twierdzi, że 2 List do Koryntian 5:10 pochodzi od błogosławionego Pawła. „Wcielenie Słowa”, rozdz. 56, s. 66–67.

Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.) cytuje 2 List do Koryntian 6:14 i nast. (6 ze 16 słów) oraz 6:15a (6 ze 123 cytowanych słów) i 2:9 jako słowa apostoła w „Listach o herezji ariańskiej”, List 1, rozdz. 7, s. 294–295

Zawierają one 312 cytatów z 2 Listu do Koryntian, co stanowi 47% (120,8) z 257 wersetów. Wszystkie szczegóły można znaleźć na stronie https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/Early ChristianNTQuotes.xlsx.

Po soborze nicejskim

„Historia kościelna” Euzebiusza (323–340 r. n.e.)

Atanazy z Aleksandrii (367 r. n.e.) wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552

Hegemoniusz (IV w.) odwołuje się do 2 Listu do Koryntian 2:9. Cytuje również 2 List do Koryntian 13:3 jako dzieło Pawła i nazywa go apostołem. „Spór z Manesem”, rozdz. 42, str. 218

Optatus (IV w.) odwołuje się do 2 Listu do Koryntian 3:3

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.) cytuje 2 List do Koryntian 13:4 jako „do Koryntian pisze [błogosławiony Apostoł]” w dziele „O Trójcy Świętej”, księga 9, rozdz. 13, s. 159

„Synopsis Scripturae Sacrae” (350–370 r. n.e. lub V w.) wymienia dwa listy Pawła do Koryntian jako część Nowego Testamentu. Cytuje trzy czwarte 2 Listu do Koryntian 1:1.

Schizmatyk Lucyfer z Cagliari (370/371 r. n.e.)

Marcellus z Ancyry (ok. 374 r. n.e.)

Bazyli z Kapadocji (357–378/379 r. n.e.) cytuje 2 List do Koryntian 10,4 jako „Paweł pisze do Koryntian”. O Duchu, rozdz. 16.37, s. 23

Synod w Laodycei (we Frygii) (343–381 r. n.e.) w kanonie 60, str. 159, wymienia księgi Starego i Nowego Testamentu. Kanon 59, str. 158, stanowi, że w kościele można czytać wyłącznie księgi kanoniczne Starego i Nowego Testamentu.

Ambrosiaster (po 384 r. n.e.)

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) w wykładzie 10.17, str. 62, cytuje 2 List do Koryntian 13:3 jako dzieło Pawła

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.)

Pacian z Barcelony (342–379/392 r. n.e.)

Amfilochiusz (po 394 r. n.e.)

Grzegorz z Nyssy (ok. 356–397 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu do Koryntian 5:16 jako do tekstu Pawła w dziele „Przeciw Eunomiuszowi”, księga 6, rozdział 2, str. 184. Również Paweł do Koryntian w odniesieniu do 2 Listu do Koryntian 5:20 w dziele „Przeciw Eunomiuszowi”, księga 2, rozdział 14, str. 128–129

Didymus Ślepy (398 r. n.e.)

Makary/Symeon (IV lub V wiek)

Optatus (IV wiek)

Schizmatyk Lucyfer z Cagliari na Sardynii (361–ok. 399 r. n.e.) Ef 5,9.15

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.)

Gaudentiusz (po 406 r. n.e.)

Jan Chryzostom (392–407 n.e.) spisał 30 kazań na temat 2 Listu do Koryntian. Twierdzi on, że 2 List do Koryntian został napisany przez Pawła.

Chromatius (407 r. n.e.)

Severian (po 408 r. n.e.)

Niketa z Remesianus (366–ok. 415 r. n.e.)

Orosius/Hosius z Bragi (414–418 r. n.e.) odnosi się do 2 Listu do Koryntian 5:9–10 jako do dzieła apostoła Pawła. Obrona przeciwko pelagianom, rozdz. 18, str. 140

Hieronim (373–420 r. n.e.)

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) cytuje 2 List do Koryntian 2:15 w dziele „O chrzcie, przeciwko donatystom”, rozdz. 39, str. 508

Mark z Eremity (po 430 r. n.e.)

Akacjusz z Melitene (ok. 438 r. n.e.)

Cyryl z Aleksandrii (444 r. n.e.)

Rękopis aleksandryjski [A] (ok. 450 r. n.e.)

Hesychius z Jerozolimy (po 450 r. n.e.)

Quodvultdeus (ok. 453 r. n.e.)

Teodoret z Cyru (biskup i historyk) (423–458 r. n.e.)

Prosper z Akwitanii (przeciwnik Kasjana) (426–465 r. n.e.)

Varimadum (445/480 r. n.e.)

Hegemoniusz (IV wiek)

Makary/Symeon (IV lub V w.)

Maksymin (IV lub V w.)

Speculum (V w.)

Teodot z Ancyry (V w. n.e.)

Wszystkie te dzieła zachowały się do dziś.

Ślady herezji i fałszywych pism

Konstytucje Apostolskie (data niepewna, ok. 380 r. n.e.)

Według Tertuliana Marcion odwołuje się do Listu do Rzymian.

Mani/Manes (262–278 r. n.e.) „Tak jak Paweł również dał te dalsze świadectwa, że” i cytuje fragment 2 Listu do Koryntian 3:6–7 oraz 1 Listu do Koryntian 15:56. (Mówi Manes) Dysputa z Manesem, rozdz. 31, str. 203

Heretyk Priscillian (ok. 385 r. n.e.)

Heretyk Pelagiusz (416–418 r. n.e.)

Manichejski heretyk Faustus-Milevis (po 383 r. n.e.)

3. Najwcześniejsze zachowane rękopisy 2 Listu do Koryntian wykazują niewielkie różnice między rękopisami, ale nie zawierają żadnych błędów o znaczeniu teologicznym.

p46 Chester Beatty II, 100–150 r. n.e., 2 Kor 1:1–11:10;11:12 –21;11:23-13:13 (95% lub 254 z 257 wersetów) oraz inne fragmenty listów Pawła i Listu do Hebrajczyków. W publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na stronie 192 znajduje się fotografia fragmentu p46. Na stronach 197–198 stwierdzono również, że jakość oraz znaki stychometryczne wskazują, iż tekst ten został spisany przez profesjonalnego skrybę.

Pierwsza połowa III wieku – 1936 r. – Frederic G. Kenyon według publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”.

II wiek, 200 r. n.e. – 1935 r. – Ulrich Wilken, zgodnie z publikacją „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”.

200 r. n.e. – 1968 r. – „The Text of the New Testament”.

81–96 r. n.e. – 1988 – Young Kyu Kim na podstawie „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”.

Około 200 r. n.e. – 1975 – Aland i in., wydanie trzecie.

Około 200 r. n.e. – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione.

Od początku do połowy II wieku – 1999 – „Kompletny tekst najwcześniejszych rękopisów Nowego Testamentu”. Opiera się to częściowo na tym, że pismo jest bardzo podobne do papirusu Oxyrhynchus 8 (koniec I lub początek II wieku) oraz papirusu Oxyrhynchus 2337 (koniec I wieku).

str. 46, obejmuje 95% 2 Listu do Koryntian, czyli 254 z 257 wersetów.

str. 34 – 1 Kor 16:4-7; 10; 2 Kor 5:18-21; 10:13-14; 11:2,4,6-7 (VII w.) tekst aleksandryjski.

VII wiek – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu.

Vaticanus [B] 325–350 r. n.e.

Sinaiticus [Si] 340–350 r. n.e.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV w.

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV wiek

Gotycki [Goth] 493–555 n.e.

Efraemowy Rescriptus [C] V wiek

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów 2 Listu do Koryntian można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/2 Corinthians Manuscripts.html.