< Pytanie biblijne dotyczące 2 Listu Piotra

Pytanie: Jaki jest zarys tej księgi zawarty w 2 Piotra 1:1?

Odp.: Księga 2 Listu Piotra można łatwo podzielić na trzy części:

2 List Piotra 1 Poznaj swoje zbawienie

2 List Piotra 2: Poznaj swojego przeciwnika

2 List Piotra 3: Poznaj proroctwo

Pytanie: Dlaczego w 2 Piotra 1:1 widać podobieństwa między 2 Listem Piotra a Listem Judy? (Na przykład 2 Piotra2:17 a i List Judy 13 oraz 2 Piotra 2:1-18 i List Judy 4-16)

Odp.: Poruszali podobne tematy i być może Juda i Piotr omawiali te sprawy razem. Ponadto Duch Święty obdarzył ich obu podobnym natchnieniem. Możliwe jest również, że Juda przeczytał 2 List Piotra lub że Piotr przeczytał List Judy. Czasami różnice jeszcze bardziej podkreślają podobieństwa; na przykład 2 List Piotra 1 omawia nasze zbawienie, a List Judy nie, ale Juda mówi, że wolałby raczej omówić nasze wspólne zbawienie, jednak sprawy, o których pisał, były pilniejsze.

Głębszą kwestią jest to, w jaki sposób Biblia została natchniona? Teoria mechanicznego dyktowania zakłada, że Bóg słownie podyktował ludzkim autorom każdą literę każdego słowa, które mieli zapisać. Biblia nie twierdzi, że została podyktowana w ten sposób. Raczej Bóg wybrał ludzi, którzy mieli napisać Biblię, i obdarzył ich doświadczeniami oraz wiedzą. W niektórych, choć nie we wszystkich przypadkach, Bóg podał im dokładne słowa, których mieli użyć. We wszystkich przypadkach ci, którzy uznają Biblię za nieomylną, wierzą, że w oryginalnych rękopisach nie znalazły się żadne słowa, których Bóg nie zamierzał tam umieścić. Więcej na temat natchnienia Pisma Świętego można znaleźć w pytaniu dotyczącym 2 Listu Piotra 1:21.

P: Dlaczego w 2 Piotra 1:1 styl 1 Listu Piotra różni się od stylu 2 Listu Piotra?

Odp.: Z dwóch powodów.

1 List Piotra został spisany przez skrybę: W 1 Liście Piotra 5:12 Piotr wskazuje, że dyktował ten list skrybie imieniem Sylwan (Sylas), który prawdopodobnie posługiwał się bardziej dopracowaną gramatyką grecką. Hieronim (ok. 404 r. n.e.) jako pierwszy zwrócił uwagę na tę kwestię i wyjaśnił ją, twierdząc, że 1 List Piotra został spisany przez skrybę Sylwana.

Różne tematy: 1 List Piotra mówi przede wszystkim o wytrwałości w obliczu trudności jako świętego ludu Bożego, natomiast 2 List Piotra ostrzega przed fałszywymi nauczycielami. Jednak mimo że tematyka obu listów jest różna, ich treść wykazuje subtelne podobieństwa. Na przykład w całej Biblii tylko Piotr (1 List Piotra3:20 a i 2 List Piotra 2:5) wymienia dokładnie osiem dusz ocalonych w arce Noego.

Pytanie: W jaki sposób nasza wiara jest cenna, jak stwierdzono w 2 Piotra 1:1?

Odp.: Nasza wiara jest dla nas cenna już teraz, ponieważ jest źródłem naszej nadziei i radości oraz siły do życia dzisiaj, do czynienia tego, co wiemy, że powinniśmy czynić, i powstrzymywania się od tego, czego nie powinniśmy robić. Nasza wiara jest dla nas cenna w przyszłości, ponieważ nasze zbawienie przez wiarę (Efezjan 2:8) daje nam życie wieczne. Wiara innych wierzących jest dla nas cenna, ponieważ dostrzegamy ich charakter i radujemy się w Bogu z powodu ich życia i zbawienia. Nasza wiara jest cenna dla Boga, ponieważ Go uwielbia, a List do Hebrajczyków 11:6 mówi, że jest ona warunkiem koniecznym, abyśmy mogli podobać się Bogu.

P: W 2 Piotra 1:1 pewien ateista uznał za bardzo dziwne, że najważniejszą rzeczą, o którą Bóg nas prosi, jest wiara w Niego. Dlaczego miałoby Go to obchodzić? Czego ten ateista nie zrozumiał?

Odp.: Wiara to znacznie więcej niż tylko wierzenie w pewne fakty lub teorie. Wiara to powierzenie naszego życia Bogu. W mniejszej skali wierzymy, że nasz małżonek nas kocha, nawet gdy nie patrzymy na niego, i wierzymy, że chcemy nadal kochać naszego małżonka, zarówno w dobrych, jak i w złych chwilach.

P: W 2 Liście Piotra 1:3, w jaki sposób Bóg daje nam wszystko, czego potrzebujemy do życia i pobożności?

O: Bóg dał nam całą wiedzę, jakiej potrzebujemy, aby przyjść do Chrystusa i prowadzić życie w posłuszeństwie, które podoba się naszemu Panu. Ale Bóg dał nam również swojego Ducha Świętego, który w nas mieszka, aby prowadził nas do całej prawdy. Duch Święty nas wzmacnia i pociesza, tak jak nauczał Jezus w Ewangelii św. Jana 14:15-16, 25-26.

Nie tylko może się zdarzyć, że Bóg nie da nam wszystkiego, czego pragniemy, ale prawie zawsze nie daje nam wszystkiego, czego pragniemy. Jak ktoś kiedyś powiedział, struna w instrumencie strunowym brzmi znacznie lepiej, gdy jest napięta. Całkowicie luźna struna nie wydaje żadnego dźwięku. Podobnie my sami możemy nigdy nie być w pełni zadowoleni z życia na tej ziemi – i nie powinniśmy być. Jesteśmy tu tylko przechodniami, w drodze do naszego celu, jakim jest niebo.

Pytanie: Jak myślisz, jakie są najcenniejsze obietnice, które Bóg nam dał w 2 Liście Piotra 1:4?

Odp.: Wielu wierzących powiedziałoby, że jest to zbawienie poprzez śmierć Jezusa na krzyżu za nasze grzechy, ponieważ bez tego jesteśmy skazani na zagładę, bez nadziei na życie wieczne. Ale cóż to za życie wieczne! Nasze zbawienie to nie tylko życie „w porządku” na zawsze na ziemi lub gdzieś na własną rękę, ale życie wieczne w wiecznej błogości z Bogiem. Inni powiedzieliby więc, że jest to życie wieczne w Chrystusie, którego pierwszym krokiem jest nasze zbawienie. Największą obietnicą jest więc jedno i drugie: początek niekończącej się radości oraz wielkość samej tej niekończącej się radości.

Pytanie: Czy w 2 Liście Piotra 1:4, skoro mamy udział w boskiej naturze, stajemy się bogami?

Odp.: Nie. Nie stajemy się wszechmocni, nie tworzymy aniołów, nie jesteśmy słusznie czczeni ani nie posiadamy wielu innych atrybutów Boga. Ten werset oznacza, że Bóg obdarza nas i nieustannie podtrzymuje w nas pewne aspekty boskiej natury, takie jak życie wieczne, świętość oraz możliwość przebywania z Nim.

P: Jak, zgodnie z 2 Listem Piotra 1:4, mamy udział w boskiej naturze?

Odp.: Jezus nazwał nas braćmi i siostrami (Mk 3,35), a my zasiadamy wraz z Chrystusem na Jego tronie (Ef 2,6). Nie stajemy się ani małymi bogami, ani samym Jedynym, Prawdziwym Bogiem, ale mamy udział w boskiej naturze, ponieważ Chrystus żyje w nas poprzez Ducha Świętego (J 14,23; 1 J 4,12.15; Rz 8,9-11; 1 Kor 6,19).

P: W jaki sposób, zgodnie z 2 Piotra 1:4, świat deprawuje ludzi?

Odp.: Świat deprawuje nasz umysł, sprawiając, że ludzie wierzą w kłamstwa i nie potrafią już odróżnić prawdy od fałszu. Wszyscy mamy sumienie, które służy jako podstawowy przewodnik po tym, co jest dobre, a co złe, a świat otępia sumienie ludzi. Świat deprawuje nasze serce, sprawiając, że nie pragniemy już tego, co słuszne, i nie dążymy już do najlepszej drogi.

Jako metaforę rozważmy narkomana w najpoważniejszym stadium uzależnienia. Na początku uważa on, że narkotyk jest ekscytujący, potem racjonalizuje, że wcale mu nie szkodzi, a w końcu, mimo że wyraźnie widzi, iż zrujnował mu życie, już nawet mu na tym nie zależy.

P: W 2 Piotra 1:6 jedną z tajemnic samokontroli jest to, że wynika ona częściowo z wiedzy. W jaki sposób samokontrola wynika z wiedzy?

Odp.: Oczywiście wiedza podpowiada ci, co powinieneś, a czego nie powinieneś robić, ale nie o to tutaj chodzi, ponieważ samokontrola nie polega na ustalaniu, co należy zrobić, ale na podjęciu decyzji o zachowaniu samodyscypliny i postępowaniu zgodnie z tym, co uznajesz za słuszne. Wiedza daje wizję. Dzięki wiedzy możesz dostrzec konsekwencje zachowania samokontroli, a często także potencjalne konsekwencje jej braku. Czasami, gdy pojawia się pokusa, by postąpić nieuczciwie lub popełnić inny grzech, możesz zdecydować się nie grzeszyć wyłącznie dlatego, że nie chcesz tego robić. Nie chcesz tego, ponieważ widzisz konsekwencje takiego postępowania – zarówno w życiu innych, jak i w swoim własnym.

P: W 2 Piotra 1:6, w jaki sposób wytrwałość wiąże się z samokontrolą?

Odp.: Jeśli porównasz życie chrześcijańskie do wyścigu, to bardziej przypomina maraton niż krótki sprint. Samokontrola nie jest zbyt przydatna, jeśli nie jest trwała. Dobrze jest powiedzieć: „Dzisiaj nie zgrzeszę”, ale jeśli tak naprawdę masz na myśli: „Jutro znów do tego wrócę”, to nie jest to tak dobre, jak powiedzenie: „Nigdy więcej nie chcę popełnić tego grzechu”. Odkładanie potencjalnej porażki na później nie jest tak dobre, jak odniesienie zwycięstwa nad grzechem.

P: W 2 Piotra 1:6, w jaki sposób pobożność wynika z wytrwałości?

Odp.: Pobożność zakłada niezłomność. Jeśli ktoś może być uczciwy, może być czysty lub może powstrzymać się od jakiegoś grzechu, to nie jest to nawet w przybliżeniu tak dobre, jak bycie kimś, na kogo można liczyć, że będzie to robił.

Pytanie: W 2 Piotra 1:7, w jaki sposób braterska życzliwość wynika z prawdziwej pobożności? Dlaczego niektóre formy religijności w ogóle nie prowadzą do braterskiej życzliwości?

Odp.: Bóg chce, abyśmy kochali innych tak, jak kochamy samych siebie. Jeśli poważnie podchodzimy do pobożności, oznacza to przestrzeganie Bożych przykazań, a Bóg nakazuje nam kochać innych. Być może sami z siebie nie mamy wystarczającej miłości, by to czynić. Jednak dzięki Bożej miłości przepływającej przez nas możemy kochać innych.

Pytanie: W 2 Piotra 1:7 widać, jak miłość prowadzi do braterskiej życzliwości, ale w jaki sposób braterska życzliwość prowadzi do miłości?

O: Jeśli świadomie staramy się okazywać innym życzliwość, łatwiej nam ich kochać. W pewnym sensie decyzja o okazywaniu im życzliwości jest podobna do decyzji o kochaniu ich.

P: Jak to możliwe, że w 2 Liście Piotra 1:9 ludzie mogą zapomnieć, że zostali oczyszczeni z dawnych grzechów?

O: Jak małe dzieci mogą zapomnieć, że właśnie wzięły kąpiel, i wyjść na dwór, by bawić się w błocie? Mogą. Niestety, jako dzieci Boże, potrafimy być równie nierozsądni.

P: Jak, zgodnie z 2 Piotra 1:10, możemy upewnić się co do naszego wyboru?

Odp.: Wybór danej osoby (lub jej niewybór) nie może stać się bardziej pewny w oczach ponadczasowego Boga. Można jednak uczynić go bardziej pewnym w naszych oczach.

Ponieważ posłuszeństwo Jezusowi jest znakiem osoby zbawionej, jeśli wierzący nie prowadzi życia w posłuszeństwie Chrystusowi, znak ten (przynajmniej na jakiś czas) nie jest widoczny i pojawia się uzasadnione pytanie, czy ta osoba jest naprawdę zbawiona, czy nie. Być może nie pójdzie do nieba, jak pokazuje 2 List Piotra 2:19-22. Albo może być nieposłusznym chrześcijaninem. Nie ma jednak takiej niejasności w przypadku kogoś, kto żyje w posłuszeństwie Chrystusowi.

Pytanie: W 2 Liście Piotra 1:11, w jaki sposób bogate/obfite powitanie jest zgodne z ognistym, bolesnym cierpieniem chrześcijan w czyśćcu?

Odp.: Nie jest to zbyt zgodne. Oczyszczenie to doktryna katolicka całkowicie nieobecna w Biblii i nie ma potrzeby, abyśmy w to wierzyli. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu 1 Listu do Koryntian 3:13-15.

P: Dlaczego w 2 Piotra 1:12-15 potrzebujemy „przypomnień” w naszym życiu chrześcijańskim?

Odp.: Piotr dostrzegł wówczas potrzebę poświęcenia dużej ilości czasu na przypominanie swojej owczarni o rzeczach, które już wcześniej słyszeli. Dzisiaj potrzebujemy tego samego rodzaju przypomnień. Potrzebujemy ich z kilku różnych powodów. Nasz umysł może zapomnieć niektóre z przyswojonych informacji, ale nie jest to główny powód. Częściej zdarza się, że nawet jeśli pamiętamy fakty, musimy ponownie zastanowić się nad znaczeniem i wpływem tego, czego nas nauczono. Nie chcemy porzucić naszej pierwszej miłości, tak jak uczynił to kościół w Efezie (Obj. 2:4-5). Wreszcie potrzebujemy przypomnień o celu, aby umocnić nas w postanowieniu czynienia tego, co słuszne.

P: Dlaczego w 2 Piotra 1:16 i 1 Jana 1:1-2 tak ważne jest, że apostołowie byli naocznymi świadkami?

Odp.: Apostołowie i prorocy są fundamentem naszej wiary, zgodnie z Listem do Efezjan 2:20, a Chrystus jest kamieniem węgielnym. Ważne jest, że widzieli Jezusa na własne oczy.

Pytanie: Kiedy, jak podano w 2 Liście Piotra 1:17, Ojciec wypowiedział te słowa do Jezusa w obecności Piotra?

Odp.: Ojciec wypowiedział te słowa podczas chrztu Jezusa (Mt 3,17) oraz podczas Przemienienia Pańskiego (Mt 17,5). Możliwe jest również, że Piotr słyszał to również w innych momentach, które nie zostały odnotowane w Piśmie Świętym.

P: Czy 2 Piotra1:19 sugeruje, że niektóre fragmenty Pisma Świętego są bardziej pewne niż inne?

Odp.: Nie. To, co jest całkowicie prawdziwe, nie może stać się bardziej prawdziwe. Jednak dodatkowi naoczni świadkowie mogą sprawić, że coś stanie się bardziej pewne w oczach ludzi, dostarczając więcej dowodów. W książce „Hard Sayings of the Bible” (str. 726–727) wspomniano również, że sformułowanie „stały się bardziej pewne” (sformułowanie z NIV; w BSB brzmi to „potwierdzone ponad wszelką wątpliwość”) niekoniecznie jest najlepszym tłumaczeniem, ponieważ jest to grecki idiom oznaczający „pokładamy bardzo mocne (lub mocniejsze) zaufanie w…”.

Pytanie: Skoro w 2 Piotra 1:20-21 Pismo Święte nie podlega prywatnej interpretacji, dlaczego ludzie wydają się tak chętni do jego prywatnej interpretacji?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

1. Prywatnej interpretacji nie należy mylić z indywidualną studią. Wszyscy wierzący powinni indywidualnie studiować Słowo Boże. Musimy weryfikować to, co słyszymy, w świetle Pisma Świętego, tak jak czynili to szlachetni Berejczycy w Dziejach Apostolskich 17:11-12.

2. Jednak każdy z nas potrzebuje innych wierzących w kościele, aby uczyć się od siebie nawzajem i wzajemnie się korygować. Księga Przysłów 27:17 mówi, że tak jak żelazo ostrzy żelazo, tak jeden człowiek ostrzy drugiego.

3. Ci, którzy świadomie izolują się od innych wierzących, czasami popadają w odrzucanie dosłownego znaczenia Pisma Świętego na rzecz niezwykle zawiłych interpretacji, które były całkowicie obce wszystkim rodzimym chrześcijanom posługującym się greką Nowego Testamentu. Jeśli twoja teologia wymaga od ciebie założenia, że Bóg najwyraźniej nie zdołał przekazać kluczowego znaczenia żadnemu chrześcijaninowi przed 400 r. n.e., być może ta kluczowa interpretacja wcale nie była aż tak kluczowa.

Pytanie: Czy 2 Piotra 1:20-21 wskazuje, że to Kościół powinien zajmować się całą interpretacją?

Odp.: Nie. Rozważmy dotychczasowe działania Kościoła katolickiego; oto niektóre z jego nauk.

Usprawiedliwiali tortury, nawet wobec prawdziwych chrześcijan.

Wszelkie intymne relacje, nawet w małżeństwie, są grzeszne.

Zabijajcie tych, którzy nie podporządkowują się Kościołowi.

Płaćcie Kościołowi pieniądze, gdy zgrzeszycie (odpusty).

Podczas Eucharystii świeccy nie powinni pić z kielicha, tylko duchowni.

Należy zabijać osoby, które nie są duchownymi, a posiadają Biblię.

Kler, który zawiera małżeństwo, powinien zostać zabity.

Klerycy, którzy mają dziewczyny i dzieci, powinni płacić podatek, a wtedy wszystko jest w porządku.

2 List Piotra 1:20-21 porusza dwa tematy: proroków i Ducha Świętego. Dotyczy on prorokowania, a nie czytania czy interpretowania Biblii.

Pytanie: W 2 Piotra 1:21, w jaki dokładnie sposób autorzy Biblii byli prowadzeni przez Ducha Świętego?

Odp.: Słowo oznaczające „prowadzeni” występuje w Dziejach Apostolskich 27:15,17 („pędzeni” w tłumaczeniu BSB) w odniesieniu do statku niesionego przez wiatr. Oto cztery punkty dotyczące natchnienia Biblii.

1. Słowo Boże przekazywane przez ludzi

1a. Większość objawień pochodzi z idei i myśli ludzi, których Pan specjalnie wybrał. Objawienie 1:19 podaje jeden przykład. Żadne z nich nie było jednak jedynie słowem ludzkim (2 List Piotra 1:19-21).

1b. Niektóre objawienia miały formę bezpośrednich słów, jak na przykład w Ewangelii św. Jana12:28 , Księdze Izajasza 6; Księdze Wyjścia 3:4,5 i tak dalej.

1c. Bóg wykorzystał indywidualny styl poszczególnych ludzkich autorów podczas pisania. Nic nie zostało zapisane jako Słowo Boże, czego Bóg by nie chciał lub co nie byłoby prawdą.

1d. Biblia nie jest książką z tajnym kodem. Znaczenia słów nie są dowolnymi współczesnymi definicjami, jakie nam się podoba nadawać, ale są to znaczenia normatywne rozumiane przez rodzimych użytkowników języków w tamtych czasach.

2. Zdolność Boga do komunikowania się z nami

2a. Nie jesteśmy w stanie pojąć wszystkiego na temat nieskończonego Boga, który jest transcendentny i „inny” niż my. Niemniej jednak spoczywa na nas obowiązek poznawania i rozumienia tego, co Bóg nam objawił.

2b. Bóg komunikuje się w sposób, który rozumiemy. Ma swobodę poruszania nas poezją, wyjaśniania nam rzeczy za pomocą analogii oraz upraszczania ich za pomocą antropomorficznych wyrażeń. Bóg może posługiwać się idiomami, takimi jak „zachód słońca”, i może korzystać z naszych kategorii rzeczy, na przykład klasyfikując królika zgodnie z hebrajską klasyfikacją zwierząt przeżuwających, ponieważ wydaje się, że królik tak właśnie robi.

2c. Słowo Boże zawiera zarówno prawdę propozycjonalną, jak i przedstawienie samego Boga. Zawiera zarówno język pozytywny dotyczący tego, co jest prawdą, jak i język negatywny dotyczący tego, co jest fałszem.

2d. Ludzcy autorzy mogli odwoływać się do źródeł pozabiblijnych, takich jak żydowskie księgi historyczne (Księga Jashera w Księdze Jozuego10:13 ; 2 Księga Samuela1:18 itp.), a nawet do greckich poetów, gdy mówili oni prawdę (Dzieje Apostolskie17:23 , 28; List do Tytusa1:12 ).

3. Słowo Boże jest całkowicie prawdziwe

3a. Całe Pismo pochodzi od Boga. Słowo Boże jest całkowicie prawdziwe we wszystkim, o czym mówi. Prawda nie zawiera sprzeczności. Pismo Święte nie tylko zawiera Słowo Boże, ale samo jest Słowem Bożym (Rz 3,1-2; J 10,35; Prz 30,5-6; 2 Tm 3,15; 2 Sm 22,31; Ps 33,4; Ps 119,151).

3b. Pismo Święte jest nie tylko dokładne, ale posiada również precyzję niezbędną do zrozumienia zamysłu Bożego. Precyzja ta rozciąga się nawet na czasy gramatyczne i liczbę słów w języku hebrajskim ( ), jak w Psalmie 82:6 i Ewangelii Mateusza 22:32. Jednak Pismo Święte często posługuje się przybliżeniami, zwłaszcza dotyczącymi czasu i ilości.

3c. Bóg nie kłamie. Jednak nieprzekazanie nam wszystkiego na dany temat nie jest kłamstwem. Na przykład, jeśli przy grobie Jezusa z Marka 16:1 były co najmniej trzy kobiety, to Mateusz 28:1 nadal jest prawdziwy, mimo że wspomina tylko o dwóch z nich. Nowy Testament zawiera dokładną treść nauk Jezusa, ale nie zawsze dokładne słowa (Mateusz22:37 ; Mateusz 13:22; Marek 12:30; Marek4:19 ).

3d. Pismo Święte jest kompletne, ponieważ przekazuje nam wszystko, co musimy wiedzieć o zbawieniu i wzrastaniu w wierze. Pismo Święte nie jest encyklopedią i nie rości sobie prawa do przekazywania nam wszystkiego o wszystkim.

3e. Bóg dopuścił pewne błędy w przekazie, ale Jego Słowo trwa na wieki (Izajasz 59:21; Izajasz 40:8; Psalm 119:89). Jego Słowo jest zachowane w sposób nieomylny (bez istotnych błędów) aż do dnia dzisiejszego (Izajasz 55:11; 1 List Piotra1:23 –25; Psalm 119:89, 91, 144, 160).

4. Nasza reakcja

4a. Powinniśmy cenić i kochać Pismo Święte jako coś dla nas cennego (Psalm 56:10; Psalm 119:72,97,105,120). Nie mamy czcić Pisma Świętego, ale chwalić Boga, który nam je dał (Psalm 119:12). Powinniśmy rozkoszować się Prawem Bożym (Psalm 119:16, 35, 47) i „drżeć” przed Słowem Bożym (Izajasz 66:5). Nasza nadzieja jest w Słowie Bożym (Psalm 119:74, 81).

4b. Zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy zbawieni przez Jezusa, a nie poprzez studiowanie Pisma Świętego (Ewangelia Jana 5:39-40; List Jakuba 1:22-25; 1 List do Koryntian 13:2).

4c. Cenimy Pismo Święte (Dz 13,48; Kol 3,16) jako źródło nauczania, upominania, korygowania i wychowywania w sprawiedliwości (2 Tm 3,16-17) oraz jako pomoc w obliczu pokus (Ps 119,10).

4d. Powinniśmy pilnie czytać i studiować Pismo Święte (Dz 17,11; Ap 1,3). Powinniśmy je interpretować uczciwie i dokładnie, nie przekręcając go ani nie błędnie wyjaśniając (2 P 3,16). Nie wolno nam niczego dodawać do Słowa Bożego ani wykraczać poza nie (Przysłów 30:5-6; 1 List do Koryntian 4:6-7; Powtórzonego Prawa 4:2; Objawienie 22:18-19; Kaznodzieja 12:12; Ewangelii według św. Marka 7:13).

4e. Niektóre przykazania Starego Testamentu zostały już wypełnione i nie należy ich przestrzegać, na przykład spożywanie wieprzowiny, składanie ofiar itp. (Dzieje Apostolskie 10:9-16; 15:1,5-29; Ewangelia według św. Marka 7:19; List do Galatów 5:2-4; List do Hebrajczyków 9:9-10; 10:18).

4f. Pismo Święte nie jest jedynie zbiorem sugestii dotyczących życia, ale stanowi autorytet w naszym życiu (Psalm 119:33-34; Ewangelia według św. Jana 8:37; Ewangelia według św. Jana 12:48-50; Ewangelia według św. Jana 14:23). Powinniśmy wierzyć we wszystko, czego naucza Bóg, i przestrzegać wszystkich Jego przykazań (Ewangelia według św. Jana 14:23-24).

Dla czytelników mormońskich różni się to od mormońskiej nauki o natchnieniu Księgi Mormona. Joseph Smith rzekomo w nadprzyrodzony sposób przetłumaczył Księgę Mormona słowo po słowie i litera po literze, patrząc na kamień widzący umieszczony w czarnym kapeluszu.

Dla czytelników muzułmańskich chrześcijański pogląd na natchnienie Biblii różni się od muzułmańskiego poglądu na natchnienie Koranu. Większość muzułmanów wierzy, że Koran na ziemi jest dokładną, „mechaniczną” kopią Koranu zapisanego na tablicach w Niebie.

Zobacz omówienie dotyczące Biblii, aby poznać różnicę między nieomylnością a hiperliteralnością.

Pytanie: O jakich fałszywych nauczycielach ostrzegał Piotr w 2 Piotra 2:1? Czy byli to ludzie zbawieni (2 Piotra 2:1b, 3b)?

Odp.: Piotr opisuje tych ludzi bardziej szczegółowo w 2 Liście Piotra 2:10-22. Mówi, że są oni „przeznaczeni do pojmania i zniszczenia” (werset 12), „czeka na nich najczarniejsza ciemność” (werset 17) oraz „lepiej byłoby dla nich, gdyby nie poznali drogi sprawiedliwości, niż żeby ją poznali, a potem odwrócili się od świętego przykazania, które im przekazano” (werset 21). Jest więc oczywiste, że fałszywi nauczyciele, o których mówił Piotr, zmierzają do piekła. Chrześcijanie wierzzący, że można utracić zbawienie, uważają, iż byli to ludzie niegdyś zbawieni, którzy utracili swoje zbawienie i teraz zmierzają do piekła (o ile nie okażą skruchy). Chrześcijanie wyznający zasadę „raz zbawiony – zawsze zbawiony” twierdzą natomiast, że choć ci fałszywi nauczyciele znali drogę sprawiedliwości (werset 21), to tak naprawdę nigdy nie byli zbawieni.

Pytanie: Czy w 2 Piotra 2:1 Piotr sugeruje, że powinniśmy być zaskoczeni obecnością tych fałszywych nauczycieli?

Odp.: 2 List Piotra 2 podaje nam tak wiele historycznych przykładów, które sugerują, że nie powinniśmy być zaskoczeni tym, co jest jedynie kolejnymi przykładami. Tak jak w tamtych czasach wokół pobożnych wierzących byli źli ludzie, tak i teraz wśród pobożnych wierzących są źli ludzie. W rzeczywistości niektórzy z nich znajdują się w kościele, nauczając złych rzeczy.

Pytanie: Kto jest tym „Panem”, który ich wykupił, o którym mowa w 2 Liście Piotra 2:1?

Odp.: Greckie słowo „despotes” występuje w Nowym Testamencie zaledwie dziesięć razy. Pięć razy odnosi się do pana domu, trzy razy do Boga Ojca (Łk2:29 ; Dz4:24 (despota); Ap6:10 ), a raz tutaj, w 2 Liście Piotra 2:1. Pozostałe użycie odnosi się do Jezusa Chrystusa w Liście Judy 4, gdzie jest napisane: „jedynemu Panu [Bogu] i naszemu Władcy, Jezusowi Chrystusowi, zaprzeczając”.

Hiperkalwiniści (tacy jak John Gill) oraz niektórzy inni kalwiniści podkreślają, że „Pan” w tym miejscu nie odnosi się wyłącznie do Chrystusa, lecz albo do Ojca, albo do Trójjedynego Boga. Twierdzą oni, że nie ma to związku z żadnym dziełem odkupienia, lecz z „wykupieniem” Izraelitów przez Boga podczas Wyjścia poprzez zatopienie armii egipskiej. Clark jest jednym z komentatorów, którzy podzielają ten pogląd.

Nie-kalwiniści oraz niektórzy inni kalwiniści twierdzą, że „Pan” odnosi się tutaj do Chrystusa, tak jak ma to miejsce w Liście Judy 4. Komentator Blum twierdzi, że chodzi tu o Chrystusa ze względu na tożsamość podmiotu „ich”, a rzeczownik „lud” jest zbyt odległy w porównaniu z poprzedzającym go rzeczownikiem „fałszywi nauczyciele”. Komentator Edmond Hiebert w dziele „Drugi List Piotra i List Judy” twierdzi, że chodzi o Chrystusa. Komentator Alford w „The Greek Testament” oświadcza, że „żadne stwierdzenie dotyczące powszechnego odkupienia nie może być jaśniejsze niż to”.

Kalwińska „New Geneva Study Bible” (str. 1981) przedstawia interesujący pogląd, który jest dokładnym przeciwieństwem stanowiska Alforda. Przyjmuje ona, że odnosi się to do Chrystusa, ale twierdzi, że „Piotrowi chodzi tu raczej o podkreślenie odpowiedzialności fałszywych nauczycieli niż o przedstawienie teorii o odkupieniu. Twierdząc, że zostali odkupieni przez Chrystusa, ich «niszczycielskie postępowanie» (werset 2) przynosi szczególną hańbę Chrystusowi i Jego ofierze za grzech”.

Niezależnie od tego wszyscy muszą przyznać, że przynajmniej pod pewnym względem Bóg „wykupił” dla siebie niektórych z potępionych. Zatem pytanie nie brzmi, czy Bóg w jakikolwiek sposób wykupuje potępionych, ale raczej w jaki sposób.

Pytanie: Czy w 2 Piotra 2:1 i Judy 5 Chrystus umarł za nich? Jeśli tak, to w jaki sposób?

Odp.: Jezus łaskawie umarł na krzyżu, aby dać wszystkim szansę na zbawienie. „Albowiem z łaski bowiem zostaliście zbawieni przez wiarę, a to nie z was samych; jest to dar Boży…” (Efezjan 2:8). Jednak nie wszyscy będą mieli wiarę. List do Hebrajczyków 4:2 mówi: „My bowiem również otrzymaliśmy dobrą nowinę, tak jak oni; ale przesłanie, które usłyszeli, nie przyniosło im pożytku, ponieważ nie podzielali wiary tych, którzy je zrozumieli”.

Zwolennicy kalwinizmu pięciopunktowego nie zgodziliby się z tym, twierdząc, że Jezus nie umarł za tych, którzy nigdy tego nie przyjmą, i że nie mieli oni żadnej szansy na uniknięcie piekła. Dlaczego Bóg, który jest wszechmocny i panuje nad wszystkim, miałby dopuścić do istnienia „przypadków beznadziejnych” lub nieudanych prób przyprowadzenia ludzi do Niego?

Odpowiedź tkwi w bolesnym wołaniu Jezusa: „Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani! Ileż to razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak kokosz gromadzi swoje pisklęta pod skrzydła, a ty nie chciałeś!” (Mt 23,37).

Bóg ma kontrolę nad wszystkim; może nawet zdecydować się na kontrolowanie samego siebie. Dzięki Bogu za to, bo inaczej wszystko, co grzeszne, mogłoby zostać zniszczone w tej właśnie chwili. Kalwiniści mogliby powiedzieć, że nie ma spraw beznadziejnych, ale jak ujął to pewien niekalwinista o imieniu Jonasz: „Ci, którzy trzymają się bezwartościowych bożków, porzucają Jego miłującą oddanie” (Jonasz 2:8). Musi być coś, co porzucili.

Jak ktoś mógłby odrzucić Boży plan, a Boży plan zostałby udaremniony? Nikt nie mógłby sprzeciwić się planowi wszechmocnego Boga – chyba że Bóg postanowiłby na to pozwolić. Inny niekalwinista, Łukasz, napisał: „Ale faryzeusze i uczeni w Piśmie odrzucili Boży plan względem siebie, ponieważ nie zostali ochrzczeni przez Jana” (Łukasz 7:30).

Nie chodzi o to, że Bóg chciał, aby ludzie Go odrzucili i zginęli, ale Bóg jest w stanie na to pozwolić, jeśli zechce – i tak uczynił. W Księdze Ezechiela 33:11 czytamy: „Powiedz im: «Jak żyję – mówi Pan Bóg – nie mam upodobania w śmierci bezbożnego, lecz w tym, by bezbożny odwrócił się od swoich dróg i żył…»”.

„To jest dobre i miłe w oczach Boga, naszego Zbawiciela, który pragnie, aby wszyscy zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Jest bowiem jeden Bóg i jeden pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który wydał samego siebie jako okup za wszystkich – świadectwo to zostało dane w odpowiednim czasie” (1 Tymoteusza 2:3-6).

W 1 Liście Jana 2:2 Jezus nie umarł tylko za część świata, ale albo ten werset wprowadził w błąd wszystkich greckojęzycznych pierwszych chrześcijan, albo Jezus umarł za cały świat. Istnieje również szczególny, konkretny aspekt odkupienia Chrystusa, ale musimy rozpatrywać te dwa aspekty łącznie, ponieważ Jezus „jest Zbawicielem wszystkich, a zwłaszcza tych, którzy wierzą” (1 List do Tymoteusza 4:10).

1 List Jana 2:2 „On sam jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i to nie tylko za nasze, ale także za grzechy całego świata”.

List do Rzymian 5:18 „Tak więc, jak jedno przestępstwo sprowadziło potępienie na wszystkich ludzi, tak też jeden akt sprawiedliwości przyniósł usprawiedliwienie i życie wszystkim ludziom”. Jeśli więc drugie „wszyscy” nie oznacza wszystkich ludzi, to dlaczego pierwsze „wszyscy” oznacza wszystkich ludzi? Słowa te są takie same w języku greckim, jak i w rozumieniu pierwszych chrześcijan.

(Cytaty biblijne pochodzą z Biblii BSB)

Pytanie: Skoro w 2 Piotra 2:2 niektórzy ludzie próbują odnaleźć prawdę, dlaczego Bóg pozwala, by droga prawdy była znieważana?

Odp.: Bóg daje nam wystarczającą wolność, byśmy mogli ją nadużywać i wyrządzać sobie krzywdę. Bóg daje nam nawet wystarczającą wolność, byśmy krzywdzili również innych.

1. Zawsze można odnaleźć przynajmniej część Bożej prawdy (Rzymian1:19 –20; Psalm 19:1–3).

2. Bóg chętnie objawia więcej prawdy tym, którzy Go szukają (Mt7:11 ; Rz 2:7).

3. Bóg jest sprawiedliwy i osądza ludzi na podstawie tego, co wiedzą (Rzymian4:15 ;5:13 , Powtórzonego Prawa1:39 ).

4. Jednak w przypadku tych, którzy nie szukają Boga, Bóg nie waha się pozwolić im wierzyć w kłamstwo i pogrążyć się w całkowitej głupocie (Rzymian 11:8-10).

Pytanie: Dlaczego, jak czytamy w 2 Piotra 2:3, ludzie są zafascynowani zmyślonymi opowieściami?

Odp.: Ludzie chcą słuchać fascynujących opowieści, a opowieść jest bardziej fascynująca, jeśli jest prawdziwa. Zatem, idąc dalej tym tokiem rozumowania, wydaje się, że leży to w ludzkiej naturze, iż czasami ludzie pragną, by bardziej fascynujące opowieści były prawdziwe, i dlatego są bardziej skłonni uważać je za prawdziwe. Niezależnie od tego, czy chodzi o opowieści starożytnych hindusów i gnostyków, czy też o współczesny mormonizm lub scjentologię, ludzie wymyślili fascynujące historie, w które wielu uwierzyło.

P: Czy w 2 Piotra 2:4 i Judy 6 upadłe anioły są skrępowane, czy też są wolne, jak mówią Obj. 16:14 i inne wersety?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

1. Niektóre demony są skrępowane.

2. Inne są wolne, jak pokazują fragmenty z Ewangelii Mateusza12:22 ;17:14 –18 oraz Dziejów Apostolskich 16:16–18.

3. Niektóre demony były wolne, ale obawiały się, że zostaną związane słowami Jezusa z Ewangelii Łukasza 8:28-32.

Pytanie: Skoro w 2 Piotra 2:5 Bóg ocalił w arce tylko osiem „dusz”, to co z morskimi zwierzętami, które mają „dusze”, o czym mowa w Objawieniu 16:3?

Odp.: Chociaż greckie słowo jest takie samo, kontekst jest inny. W 2 Liście Piotra 2:5 chodzi o ludzkie dusze. Greckie słowo może również oznaczać życie, jak w Apokalipsie 16:3. Tak więc tylko ludzie mają ludzkie dusze, które wymagają zbawienia, jak w 2 Liście Piotra 2:5, ale zwierzęta również mają życie, jak w Apokalipsie 16:3.

P: Jak w 2 Liście Piotra 2:7-8 Lot mógł być człowiekiem sprawiedliwym, biorąc pod uwagę to, co uczynił w Księdze Rodzaju 19:30-38?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

1. Lot został nakłoniony do popełnienia kazirodztwa pod wpływem nadmiernego spożycia alkoholu tuż po utracie żony.

2. Ciągłe sugestie i pokusy ze strony niesprawiedliwych mogą pociągnąć w dół nawet sprawiedliwego człowieka.

3. Grzech Lota miał miejsce po wydarzeniach, o których mowa w 2 Liście Piotra 2:7-8.

Pytanie: Jak to możliwe, że w 2 Liście Piotra 2:8 sprawiedliwa dusza kogoś może być dręczona przez bezbożne czyny innych? A jak nie powinno być?

Odp.: Lot starał się prowadzić sprawiedliwe życie wśród niezwykle bezbożnych ludzi. Nie tylko sprawiało mu to zewnętrzny niepokój, ale także naraziło go na fizyczne niebezpieczeństwo, gdy przybyło dwóch gości. Co gorsza, nieposłuszeństwo jego żony doprowadziło do jej śmierci. Jeszcze gorzej, otaczający go bezbożni ludzie mieli wpływ na jego charakter, doprowadzając go do upojenia alkoholowego. A co najgorsze, wpłynęło to nie tylko na jego własny charakter, ale także na charakter jego dzieci. Przychodzi moment, w którym człowiek powinien zadać sobie pytanie, czy Bóg naprawdę chce, by tam mieszkał.

Pytanie: Skoro w 2 Liście Piotra 2:9 czytamy, że Lot dopuścił się kazirodztwa, w jaki sposób był on przykładem tego, jak Bóg wybawił pobożnych od pokusy?

Odp.: Lot jest przydatnym przykładem zarówno tego, co Bóg czyni, jak i tego, czego Bóg nie czyni. Lot prowadził pobożne życie. Bóg wybawił każdą osobę z jego rodziny, z wyjątkiem żony Lota, która obejrzała się za siebie i została zamieniona w słup soli. Jednak córki Lota, po tym jak Lot wypił zbyt dużo, dopuściły się kazirodztwa z nim. Bóg wybawił Lota, ale nigdy nie zwolnił go z odpowiedzialności za czuwanie nad swoim życiem i dążenie do pobożności.

Innym niefortunnym przykładem pobożnego człowieka, wielkiego wybawienia Bożego i późniejszego odstępstwa tego człowieka był Gedeon z Księgi Sędziów 8:24-28.

Pytanie: Jaka jest różnica w 2 Liście Piotra 2:9-10 między „niesprawiedliwymi” a tymi, którzy w szczególny sposób podążają za zepsutymi pragnieniami grzesznej natury i gardzą władzą?

Odp.: Podążanie za zepsutymi pragnieniami grzesznej natury oraz pogarda dla autorytetu to dwie bardziej skrajne formy nieprawości.

Istnieje różnica między bierną nieprawością a czynną nieprawością. Istnieje różnica między ludźmi, którzy często ulegają pokusie, gdy tylko się ona pojawia, a tymi, którzy aktywnie poszukują okazji do upadku. Czasami ludzie wydają się „nieustannie żałować” za swoje grzechy, ale nadal je popełniają. Inni nawet nie udają, że jest im przykro, lecz po prostu robią to, co wydaje im się naturalne. Jeszcze inni wydają się czerpać buntowniczą dumę ze swoich grzechów. Co dobrego jest w byciu „najlepszym pijakiem” w konkursie picia alkoholu, w posiadaniu największej liczby „zdobyczy” – osób, z którymi się spało (a potem porzucono)? Istnieją filmy gloryfikujące to, jakimi świetnymi złodziejami są niektórzy ludzie lub jakimi świetnymi zabójcami. Być może byłoby mniej osób „gloryfikujących” swoje własne grzechy, gdyby było mniej tych, którzy są pod wrażeniem ich grzesznych czynów.

Pytanie: W 2 Piotra 2:10 i Judy 8-10, w jaki sposób ludzie mogliby oczerniać istoty niebiańskie?

O: Zniesławienie ma różne aspekty. Zniesławienie może oznaczać wymyślanie kłamstw na jakiś temat. Czy anioły wyglądają jak urocze małe dzieci z skrzydłami? A co z Michałem i aniołem, który zniszczył armię asyryjską? Czy wszystkie demony mają rogi i widły? W rzeczywistości Biblia mówi, że Lucyfer był bardzo piękny z wyglądu. Później gnostycy wymyślili bardzo rozbudowane fikcje na temat aniołów i istot półboskich. Nie powinniśmy wymyślać rzeczy na temat aniołów ani demonów.

Oszczerstwo może oznaczać wyśmiewanie lub lekceważenie czegoś. Nie sądzę, by Hiob kiedykolwiek pomyślał o lekceważeniu szatana.

Oszczerstwo w 2 Liście Piotra 2:10 i Liście Judy 8-10 oznacza wysuwanie oskarżeń przeciwko komuś z własnej inicjatywy. Dlatego nawet Michał nie zganił Szatana bezpośrednio, ale powiedział: „Niech Pan cię zgani!”.

Pytanie: O jakim autorytecie mowa w 2 Liście Piotra 2:10?

Odp.: Słowo „władza” może odnosić się do władzy Boga, przywódców kościelnych, władz państwowych, rodziców lub po prostu do władzy w ogóle. Często ludzie, którzy gardzą jednym rodzajem władzy, mają problem z podporządkowaniem się jakiejkolwiek władzy w ogóle. Nic nie wskazuje na to, że Piotr odnosi się wyłącznie do jednego rodzaju władzy, a nie do innego.

Jak sugeruje 2 List Piotra2:10 , pogarda dla władzy i zepsute pragnienia mogą iść w parze. Komentarz biblijny „The Believer’s Bible Commentary” na stronie 2297 stwierdza: „Nie jest tajemnicą, że fałszywi przywódcy religijni, podający się za sługi Chrystusa, często charakteryzują się niskimi standardami moralnymi. Nie tylko sami oddają się niedozwolonym czynnościom seksualnym, ale także otwarcie opowiadają się za libertynizmem. Kapelan episkopalny szkoły dla dziewcząt w Baltimore w stanie Maryland napisał: „Wszyscy powinniśmy się zrelaksować i przestać czuć się winni z powodu naszych czynności seksualnych, myśli i pragnień. I mam na myśli to, niezależnie od tego, czy te myśli są heteroseksualne, homoseksualne czy autoseksualne… Seks to zabawa… a to oznacza, że nie ma żadnych związanych z tym praw, które nakazują, co należy robić, a czego nie. Nie ma żadnych zasad gry, że tak powiem” (cytat z magazynu „Pageant”, październik 1965 r.)

Pytanie: W 2 Liście Piotra 2:10-11, gdzie jeszcze występuje greckie słowo oznaczające „chwalebnych/potężnych”?

Odp.: Jest ono używane w bardzo różnych kontekstach. Oto kilka z nich.

Chwała Boża (Shekinah): Łk 2:9; Dz 7:55

Chwała Boża lub nasze wielbienie Boga: Mt 24:30; Mk 13:26; Łk 2:14; 19:38; 21:27; J 7:18; 11:4; Rz 1:23; 3:7,23; 4:20; 15:7; 16:27; 1 Kor 10:31; 2 Kor 1:20; 4:6; 4:15; 8:19; Gal 1:5; Ef 3:21; Flp 1:11; 4:19; Kol 1:17; 1 Tm 1:17; Tyt 2:13; Hbr 1:3; 1 P 4:13,14; 2 P 1:17; Ap 4:9,11; 19:7; Jr 13:16 (Septuaginta); 1 Sm 6:5 (Septuaginta)

Chwała niech będzie Panu: 2 Tm 4:18

Wielbienie Boga: Ap 11:13; 14:7; różne formy słowa „doxa” w pieśni Mojżesza w Wj 15:1-6 w Septuagincie

Oddajcie chwałę Bogu [mówiąc prawdę]: J 9,24; Joz7:19 w Septuagincie

Czcijcie Boga: apokryficzna Księga 4 Machabejska 1:12

Brak oddania chwały Bogu: Dz 12,23; Ap 16,9

Majestat Bożej łaski: Rz9:23 ; Ef1:12 ,14,18;3:16 ; 1 Tm 1:11; 2 P 1:3; Ef 1:6

Cuda mocy: J11:40 ; Rz 6:4 (= Iz 12:2; 45:24 Sept.)

Ojciec: J 8:49; Ef 1:17; Flp2:11 ; 4:20

Ojciec uwielbiający Chrystusa: J 8:54

Majestat Chrystusa: Mk10:37 ; Mt16:27 ; Mk 8:38; Łk9:26 ; 24:26; J 17:5,22,24; 1 Tm3:16 ; Hbr 2:7,9;13:21 ; 1 P1:11 ,21; Flp3:21 ; Apokalipsa 5:12

Ojciec/Bóg uwielbił Syna: J 11:4; 2 P 1:17

Jezus ma większą chwałę niż Mojżesz: Hbr 3:3

Chrystus podczas przemiany: Łk 9:32

Gdy pojawili się aniołowie: Łk 9:31; Apokalipsa 18:1

Ludzie są chwałą Chrystusa: 2 Kor 8:23

Mamy wielbić Chrystusa: 2 Piotra 3:18

Bóg nas chwali: J 5,44

Jedna osoba oddająca cześć/chwaląca drugą: Łk 14,10; J 5,44

Nie szukamy pochwał od ludzi: 1 Tes 2,6

Oblicze Mojżesza: 2 Kor 3,7

Na naszą chwałę: 1 Kor 2:7; 2 Kor 6:8; Ef 3:13

Tesaloniczanie byli chwałą Pawła: 1 Tes 2,20

Otrzymamy koronę chwały: 1 P 5,4

Ich chwała tkwi w ich hańbie: Flp 3:19

Zdobywanie chwały dla siebie: J7:18 ;8:50 ,54

Podwójne: Bardziej kochali chwałę ludzką niż chwałę Bożą. J 12:43

Słońce, księżyc i gwiazdy: Dz 22,11; 1 Kor 15,40

Inne miejsca: 1 Piotra 1:17

Zgodnie ze słownikiem Thayera w klasycznej grece znaczenie słowa doxa waha się od prywatnej opinii/fantazji do publicznej sławy.

W apokryficznej Księdze 4 Machabejskiej 5:17 oznacza ono opinię, osąd lub pogląd, zgodnie z „Słownikiem greckim Nowego Testamentu” Thayera, str. 155.

Leksykon Thayera dodaje, że choć w piśmie greckim słowo to nie oznacza blasku ani świetlistości, w Biblii zostało użyte w tym znaczeniu jako tłumaczenie hebrajskiego słowa.

Jak widać, chwała jest bardzo ważnym pojęciem w Biblii. 2 List do Koryntian3:18 mówi, że mamy odzwierciedlać chwałę Pana. Być może skupiasz się na tym, jak bardzo kochasz innych dla Boga, jak wiele wiesz i jak wiele robisz, ale czy skupiasz się również na tym, w jaki sposób odzwierciedlasz chwałę Bożą?

Pytanie: Kim są w 2 Liście Piotra 2:10-11 ci „chwalebni”/„potężni”?

Odp.: Greckie słowo „doxas” oznacza dosłownie „chwały” (Strong 1391). W klasycznej grece używano go w odniesieniu do posiadania opinii, wysokiego mniemania lub honoru. Według słownika „Vocabulary of the Greek New Testament” autorstwa Moultona i Milligana (str. 168) słowo to stosowano w odniesieniu do słońca, przy opisywaniu kobiet i statków, a także w papirusie astrologicznym. Chrześcijanie posługujący się językiem greckim używali tego słowa w odniesieniu do chwały lub majestatu Boga i aniołów, a także do tego, że Bóg nas uwielbia, zarówno w Nowym Testamencie, jak i w tłumaczeniu Starego Testamentu znanym jako Septuaginta.

Istnieją podobieństwa między 2 Listem Piotra a Listem Judy. W wersecie 8 Listu Judy czytamy, że ci niegodziwi ludzie odrzucają władzę i oczerniają istoty niebiańskie (doxa – to samo greckie słowo). W wersecie 9 Listu Judy podano przykład Michała, który nie zganił bezpośrednio szatana, lecz powiedział: „Niech Pan cię zgani!”.

Dwa wnioski: Podobieństwa z Listem Judy wskazują, że odnosi się to do oczerniania istot niebiańskich. Jednak nic w samym znaczeniu tego słowa nie wyklucza, by odnosiło się ono również do oczerniania innych „dostojników”, niezależnie od tego, czy są to przywódcy kościelni, czy rządowi.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 2 Listem Piotra 2:12, niektórzy ludzie są podobni do dzikich zwierząt?

Odp.: Niektóre zwierzęta potrafią myśleć wyłącznie o bezpieczeństwie, jedzeniu, rozmnażaniu się, przyjemnościach, walce i dominacji. Niektórzy ludzie są bardzo do nich podobni.

Pytanie: Jak wyjaśniłbyś niewierzącemu, dlaczego nie jest dobrze żyć tylko po to, by się bawić, jak to opisano w 2 Liście Piotra 2:13?

Odp.: Jak pyta Jeremiasz 5:31b: „Co zrobisz w końcu?”. A co, gdybyś kilka lat temu wybrał się na „najwspanialszą” imprezę? Czy to sprawiłoby, że byłbyś dzisiaj szczęśliwszy? Szukaj radości, która trwa, a nie chwilowej przyjemności, która zamienia się w ból.

P: Co jeszcze Biblia mówi w 2 Liście Piotra 2:14 o oczach i cudzołóstwie? Jaki jest między nimi związek?

Odp.: Często pokusy do cudzołóstwa przychodzą przez oczy. Być może właśnie dlatego Jezus w Ewangelii Mateusza 5:27-30 wspomniał metaforycznie o wyłupieniu oka, zamiast popełnienia cudzołóstwa. Hiob powiedział, że „zawarł przymierze ze swoimi oczami”, by nie patrzeć z pożądaniem na dziewicę (Hiob 31:1).

P: Jak w 2 Liście Piotra 2:15 ludzie, nawet dzisiejsi wierzący, mogą zboczyć z drogi i pójść za przykładem Balaama, syna Beora?

Odp.: Balaam nigdy bezpośrednio nie odrzucił Boga; raczej poszedł na kompromis ze względu na pieniądze. Pieniądze nie są złe, a zarabianie pieniędzy nie jest złe. Jednak z tego powodu często zbyt łatwo jest usprawiedliwić kompromis w wierze z miłości do pieniędzy, tak jak uczynił to Balaam.

Pytanie: Jak w 2 Piotra 2:16 prawdziwy prorok Boży, taki jak Balaam, syn Beora, mógł być szalony?

Odp.: Balaam nie był szalony w sensie obłędu, ale był szalony w tym sensie, że robił głupie rzeczy i próbował przekraczać granice tego, na co pozwalał Bóg, aby zarobić trochę pieniędzy. Szaleństwem jest próba przekraczania granic Bożej woli dla pieniędzy, przyjemności lub bezpieczeństwa, ale ludzie nadal to robią.

P: W 2 Piotra 2:17-19, w jaki sposób niektórzy nauczyciele są jak źródła bez wody? Czy ma to związek z Prz 25:14?

Odp.: Źródło wygląda atrakcyjnie i zawiera wodę, z której można korzystać. Jednak bez wody źródło stwarza złudzenie użyteczności, nie będąc w rzeczywistości użytecznym. Czasami nauczyciele wydają się niektórym dobrzy, ale nie nauczają prawdy, a jedynie własnych opinii. Inni nauczyciele mogą posiadać wiedzę, ale ich nauczanie jest pozbawione życia, ponieważ nie dzielą się żywą wodą Chrystusa.

P: Czy 2 Piotra 2:19-22 naucza, że ludzie mogą utracić zbawienie?

Odp.: Greckie słowo oznaczające tutaj „wiedzę” oznacza „rozpoznanie” lub „uznanie”. Niektórzy chrześcijanie powołują się na ten fragment, by wykazać, że wierzący mogą utracić zbawienie. Inni chrześcijanie nie zgadzają się z tym, ponieważ locha i pies symbolizują nieczyste zwierzęta. Należy zauważyć, że locha została obmyta jedynie na zewnątrz, a zarówno locha, jak i pies nigdy nie przestały być lochą i psem.

Wszyscy chrześcijanie mogą się zgodzić, że w Kościele są tacy, którzy przynajmniej przez pewien czas wydają się innym chrześcijanami, ale po śmierci pójdą do piekła. Książka „1001 Bible Questions Answered” (str. 87) wskazuje, że jest to surowe ostrzeżenie dla tych, którzy znają drogę zbawienia, a mimo to ją odrzucają. Zobacz także omówienie Listu do Hebrajczyków 6:4-8.

W książce „Trudne powiedzenia Biblii” (str. 729–730) omówiono, w jaki sposób ludzie mogą odstąpić od wiary, znaleźć się w gorszej sytuacji i trafić do piekła, a ci ludzie byli „nawróceni”, choć nie jest tam powiedziane, że narodzili się na nowo.

Pytanie: W 2 Liście Piotra2:19 –22 – przyjmując rolę adwokata diabła – jeśli świnia prowadzi rozwiązłe życie lub pies zabija inne psy, a to nie obraża Boga, to dlaczego obraża Go to, gdy ludzie robią to samo?

Odp.: Nawet świnia czy pies nie zapominają, czym są, ale niektórzy ludzie najwyraźniej zapominają, że zostali stworzeni do czegoś lepszego niż tylko życie jak zwierzęta.

Pytanie: W 2 Liście Piotra 3:1, jakie dokładnie są cele, dla których Bóg obdarzył nas proroctwem?

Odp.: Widzimy co najmniej trzy powody, dla których Bóg obdarzył nas Swoimi proroczymi słowami.

a) Czasami są konkretne rzeczy, które mamy zrobić, gdy dostrzegamy sytuację proroczą. Na przykład w odniesieniu do Babilonu, o którym mowa w Apokalipsie, otrzymaliśmy polecenie: „Wyjdźcie/uciekajcie z Babilonu”. Kiedy przyszedł Mesjasz, Żydzi mieli Go rozpoznać i pójść za Nim.

b) Kiedy zdarzają się przygnębiające, złe rzeczy, Bóg często informuje nas o tym z wyprzedzeniem, abyśmy mogli dostrzec, że tak, Bóg o tym wiedział, i nawet te wydarzenia nie pokrzyżują Bożego planu. Kilka przykładów tego znajduje się w Księdze Daniela 7:28 i 11.

c) Aby umocnić naszą wiarę, gdy widzimy, jak Bóg wypełnia to, co obiecał.

Pytanie: Jakie twierdzenie zawiera 2 List Piotra 3:1-2?

Odp.: Piotr twierdzi, że jego słowa oraz słowa pozostałych apostołów mają taki sam autorytet jak Stary Testament. Piotr wyraźnie potwierdza również, że pisma Pawła są Pismem Świętym w 2 Liście Piotra 3:15-16.

P: Czym dokładnie jest szyderca w 2 Liście Piotra 3:3?

Odp.: Najpierw powiem, czym szyderca nie jest, a potem czym jest.

Każdy jest sceptyczny wobec niektórych spraw – a przynajmniej powinien być. Nie należy być łatwowiernym w żadnej kwestii; powinniśmy raczej podchodzić sceptycznie do spraw, co do których albo brakuje dowodów, albo istnieje wiele dowodów przeciwnych.

Jednak szyderca jest otwarcie sceptyczny wobec spraw, w przypadku których albo nie zbadał dowodów, albo zignorował dowody na coś. Często szyderca wygląda na głupca, ponieważ otwarcie wyśmiewa coś, o czym inni wiedzą, że jest prawdą.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 2 Listem Piotra 3:3, szyderstwo i podążanie za własnymi złymi pragnieniami często idą w parze?

Odp.: Często ostatecznym, choć niewypowiedzianym, powodem szyderstwa jest chęć uzasadnienia podążania za własnymi pragnieniami zamiast za Bogiem. Jeśli nie wierzą w Boga, nie czują się winni z powodu tego, że za Nim nie podążają.

P: Czy 2 List Piotra 3:4-7 odnosi się do uniformitaryzmu?

Odp.: Być może tak. Uniformitaryzm to popularny świecki pogląd geologiczny, zgodnie z którym obecne procesy w połączeniu z upływem czasu wystarczają do wyjaśnienia wszystkich przeszłych wydarzeń w historii Ziemi.

Jednak pogląd uniformitarystyczny traci dziś na znaczeniu. Coraz więcej geologów przyjmuje odmienny pogląd, propagowany przez Stephena Jaya Goulda, zwany równowagą przerywaną, ponieważ dowody geologiczne lepiej go potwierdzają. Chociaż Gould był zagorzałym ateistą, niektóre dowody przemawiające za równowagą przerywaną w ujęciu „ ” w przeciwieństwie do uniformitaryzmu przemawiają również na korzyść kreacjonizmu (zarówno teorii starej Ziemi, jak i młodej Ziemi).

Pytanie: Jak myślisz, dlaczego w 2 Liście Piotra 3:5-8 świat został zniszczony przez potop i ogień?

Odp.: Został on zniszczony przez potop Noego opisany w Księdze Rodzaju 6–8. Jednak w Księdze Rodzaju 9:11 Bóg obiecał, że nigdy więcej nie zniszczy ziemi potopem. Bóg obiecał więc, że w przyszłości nie użyje potopu do zniszczenia ziemi.

Pytanie: Czy w 2 Liście Piotra 3:7 słowa „zniszczenie” lub „zagłada” oznaczają, że niewierzący zostaną unicestwieni?

Odp.: Nie. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

1. Piekło to wieczna kara, o której mowa w Ewangelii Mateusza 25:41,46. Szatan i inni będą dręczeni na wieki, jak opisano w Apokalipsie 20:10.

2. Chodzi o zagładę w Ewangelii Łukasza 13:3; Ewangelii Jana3:15 , 16,10:28 i innych. Jest to wieczne zniszczenie w 2 Liście do Tesaloniczan 1:9, a niewierzący zostaną zniszczeni w 1 Liście do Koryntian 6:13; 2 Liście do Tesaloniczan 2:8; Apokalipsie 11:18 oraz w innych wersetach.

3. Żaden werset w Biblii nie mówi, że ludzie zostaną unicestwieni.

Jak mogą być prawdziwe zarówno punkt 1, jak i 2? Możliwe są dwa scenariusze, a może nawet oba.

1. Ruiny: Wiele rzeczy na ziemi może ulec zniszczeniu, a mimo to nadal istnieć. Stanowią one przybliżone przykłady tego, jak ludzie mogą zostać zniszczeni, a mimo to istnieć na wieki. Samochody mogą zostać zniszczone, a następnie wysłane na złomowisko. Dom może zostać zniszczony przez pożar, a następnie jego zwęglone pozostałości zrównane z ziemią i wywiezione. Wreszcie, bezbożni nadal istnieją, nawet po zniszczeniu ich ciał.

2. Asymptoty: Coś może znajdować się w trakcie procesu, w wyniku którego przestaje istnieć, a mimo to może być wieczne, ponieważ proces ten trwa w nieskończoność. Na przykład, załóżmy, że co roku rozmiar danej rzeczy zmniejsza się o połowę. Ile lat minie, zanim jej rozmiar wyniesie dokładnie zero? Odpowiedź brzmi: nieskończona liczba lat. Nie znalazłem w Biblii niczego, co potwierdzałoby lub zaprzeczało tej spekulacji dotyczącej asymptot.

Niektórzy, którzy nauczają poglądu zasadniczo opartego na asymptotach, przedstawiają go jako alternatywę dla poglądu tradycyjnego (ruiny). Jednak poglądy te wzajemnie się uzupełniają, a wykazanie zasadności poglądu opartego na asymptotach w żaden sposób nie umniejsza znaczenia poglądu tradycyjnego.

Zobacz: „When Critics Ask”, str. 493–494, „When Cultists Ask”, str. 297 oraz następne pytanie.

Pytanie: Jak w 2 Piotra 3:7, 10–12, Obj. 21:1 oraz Sofoniasza 1:2–3 Ziemia ulega zniszczeniu, skoro w Księdze Koheleta 1:4 jest napisane, że Ziemia będzie trwać na wieki?

Odp.: Aby odpowiedzieć na to pytanie, przyjrzyjmy się, w jaki sposób ziemia została zniszczona przez potop. Księga Rodzaju 9:11 mówi, że potop „zniszczył” ziemię. Fundamenty i skały pozostały na swoim miejscu, ale całe życie i wszystko inne zostało wymazane z powierzchni ziemi przez potop . Tak więc kiedy ziemia została zniszczona w czasach Noego, nie przestała istnieć, ale jej powierzchnia została całkowicie oczyszczona.

Hebrajskie słowo oznaczające „ziemię” miało szeroki zakres znaczeń, podobnie jak słowo „ziemia” w języku angielskim. Ziemia może oznaczać glebę, ląd, ten świat lub to, co znajduje się na tym świecie. Bóg postanowił, że to, co znajduje się pod powierzchnią, przetrwa na zawsze, ale Bóg oczyści powierzchnię tak, jak mówi w Księdze Sofoniasza 1:2-3. Nowa ziemia z Objawienia 21:1 będzie oparta na tym, co pozostało ze starej ziemi.

Pytanie: Co oznacza 1000 lat w 2 Liście Piotra 3:8?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie nie są co do tego zgodni.

1. Niektórzy traktują to niemal jak równanie: 1 dzień w Księdze Rodzaju = 1 000 naszych lat. List Barnaby (ok. 70–130 r. n.e.), rozdział 15, str. 146, mówi: „Zwróćcie uwagę, moje dzieci, na znaczenie tego wyrażenia: «W sześciu dniach dokończył». Oznacza to, że Pan zakończy wszystko w ciągu sześciu tysięcy lat, gdyż jeden dzień u Niego to tysiąc lat. On sam o tym świadczy, mówiąc: «Oto dzisiejszy dzień będzie jak tysiąc lat». Dlatego, moje dzieci, w ciągu sześciu dni, to znaczy w ciągu sześciu tysięcy lat, wszystko zostanie zakończone. A On odpoczął siódmego dnia”.

2. Inni, widząc słowo „jak” oraz fakt, że 1 jest jak 1 000, a 1 000 jest jak 1, interpretują to po prostu jako oznaczające, że to, co Bóg nazywa jednym ze swoich dni, może być bardzo długie lub bardzo krótkie w porównaniu z naszym czasem. Jednym z przykładów, w którym hebrajskie słowo yom oznacza więcej niż 24 godziny, jest przepowiednia o przekroczeniu rzeki Jordan w Księdze Powtórzonego Prawa 9:1. Ponadto zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie „Dzień Pański” to okres dłuższy niż 24 godziny.

Pytanie: Dlaczego, Twoim zdaniem, w 2 Liście Piotra 3:8-9 Bóg czekał tak długo po stworzeniu świata, zanim po raz pierwszy posłał Jezusa Chrystusa?

Odp.: Krótka odpowiedź brzmi: Jezus przyszedł dokładnie wtedy, kiedy przyszedł, ponieważ w Księdze Daniela 9:20-27 Bóg przepowiedział, że Jezus przyjdzie właśnie wtedy. Rodzi to jednak pytanie: dlaczego Bóg nie przepowiedział innego czasu i nie sprawił, by Jezus przyszedł właśnie wtedy?

W Liście do Rzymian 5:6 czytamy: „W odpowiednim bowiem czasie […] Chrystus umarł za bezbożnych”. Pismo Święte nie odpowiada bezpośrednio na pytanie, dlaczego był to właściwy czas, ale spekulowanie na ten temat jest interesujące.

Co najmniej 60% ludności po: Szacujemy, że na ziemi żyło kiedykolwiek ponad 32 miliardy, a nawet 100–117 miliardów ludzi. Co najmniej 60% z nich żyło po czasach Chrystusa.

Sprawiedliwość wobec tych, którzy żyli wcześniej: Bóg ocenia ludzi na podstawie prawdy, jaką posiadają; grzech nie jest poczytany tam, gdzie nie ma prawa (Rzymian 4:15;5:13 ). Tak więc ludzie, którzy żyli przed Chrystusem, tacy jak Abraham, Dawid itp., mogli zostać zbawieni przez Chrystusa, mimo że Chrystus jeszcze nie przyszedł.

Spokojniejszy okres: Czas Chrystusa był okresem względnego spokoju w porównaniu z czasami wcześniejszymi, kiedy miały miejsce podboje rzymskie, oraz z czasami późniejszymi, kiedy toczyły się wojny rzymsko- skie i z Partami, a także kiedy barbarzyńcy z Europy najeżdżali Cesarstwo Rzymskie. Jeśli jesteś zainteresowany, więcej informacji na temat wojen z tamtych czasów znajdziesz na stronie www.BibleQuery.org/History/Calamities/Wars.html.

Najlepszy czas na ekspansję: W czasach rzymskich jednym z kluczowych powodów szybkiego rozprzestrzeniania się chrześcijaństwa były doskonałe drogi zbudowane przez Rzymian, które umożliwiały dalekie i szybkie podróże. Gdyby Jezus przyszedł przed tym okresem, szerzenie ewangelii na różne ziemie byłoby znacznie trudniejsze.

Zachowanie materiałów: Gdyby miało to miejsce znacznie wcześniej, moglibyśmy dysponować znacznie mniejszą liczbą rękopisów potwierdzających wiarygodność Nowego Testamentu. Gdyby miało to miejsce o kilka stuleci później, moglibyśmy mieć ich więcej, ale nawet tak dysponujemy ponad 10 000 greckich rękopisów i fragmentów Nowego Testamentu. Najstarszym z nich jest zresztą papirus Johna Rylandsa, datowany na lata 110–138 n.e. Oto inne rękopisy, które posiadamy.

Korzystając wyłącznie z zachowanych rękopisów, które powstały przed prześladowaniami Marka Aureliusza w 177 r. n.e., dysponujemy 97% Ewangelii św. Jana (855/878 wersetów) oraz 70% Listów Pawła i Listu do Hebrajczyków.

„Historia kościelna” Euzebiusza (323–326 r. n.e.), księga 1, rozdz. 2, str. 84, podaje inną, ale uzupełniającą odpowiedź. Autor stwierdza po prostu, że Ewangelia nie była głoszona wcześniej, ponieważ grzeszna ludzkość nie była jeszcze na to gotowa. Ojcowie nicejscy i postnicejscy, seria druga, tom 1, str. 84

Pytanie: Dlaczego w 2 Liście Piotra 3:8-9 Bóg tak długo zwleka z wysłaniem Jezusa po raz drugi?

Odp.: Bóg łaskawie zwleka. Nie znamy wszystkich czynników, które Bóg wziął pod uwagę, ustalając harmonogram. W Dziejach Apostolskich 1:7 czytamy, że nie do nas należy poznanie czasów i chwil, które Ojciec ustalił swoją własną władzą. Jednak 2 List Piotra 3:8-9 mówi, że Bóg nie chciał, aby zginął ktokolwiek, kto by Go przyjął; zatem opóźnienie Boga jest łaskawe.

P: Czy w 2 Liście Piotra 3:10 złodziej przychodzi w sposób oczekiwany, czy nieoczekiwany? Czy kiedy złodziej przychodzi, jest to praktycznie niewidoczne, czy widoczne?

Odp.: Złodziej pojawia się niespodziewanie, a jego przyjście jest niewidoczne. Jednak po odejściu złodzieja skutek jego działania jest z pewnością widoczny. Dzień Pański również będzie niespodziewany, ale kiedy Jezus przyjdzie, każde oko Go ujrzy (Objawienie 1:7). Jego przyjście będzie przebiegało tak samo, jak odejście Jezusa – na obłokach (Dzieje Apostolskie 1:9-11).

P: Jak dokładnie, zgodnie z 2 Listem Piotra 3:11, znajomość proroctw powinna zachęcać nas do prowadzenia świętego i pobożnego życia?

Odp.: Wiemy, że Bóg widzi i wie wszystko. Wiemy, że ludzie będą musieli zdać sprawę z każdego bezsensownego słowa, które wypowiedzą (Mt 12,36-37). Jako wierzący będziemy musieli zdać sprawę przed tronem sądu Chrystusa (2 Kor 5,10). Wiemy, że jakiekolwiek grzeszne przyjemności, które możemy czerpać przez pewien czas, nie mogą się równać z wieczną radością z Bogiem.

P: W 2 Piotra 3:11-12, w jaki sposób wierzący mogą „przyspieszyć” przyjście Chrystusa?

Odp.: Chrześcijanie zostali pouczeni, by modlić się o nadejście Królestwa Bożego od czasu, gdy Jezus przekazał nam Modlitwę Pańską (zwaną przez niektórych „Ojcze nasz”). Jezus nie kazał nam odmawiać krótkiej modlitwy „tylko dla zabawy”, ale nasze modlitwy naprawdę działają.

To niesamowite, że Wszechmogący Bóg wybrał naszą modlitwę jako jedno z narzędzi, których używa, by wypełnić swoją wolę.

Ponadto, skoro 2 List Piotra 3:9 mówi, że Bóg celowo opóźnia ten moment, aby nikt nie zginął, kto w przeciwnym razie zostałby zbawiony, to głoszenie całemu światu dobrej nowiny o Jezusie Chrystusie jest również sposobem na przyspieszenie przyjścia Chrystusa.

Pytanie: W 2 Liście Piotra 3:16 w jaki sposób ludzie nieświadomi i niestali wypaczają Pismo Święte? Jakie są przykłady wypaczania Pisma Świętego przez niewierzących i heretyków?

Odp.: Po pierwsze, należy zauważyć, że Piotr nie użył tutaj słów „głupi” ani „nieinteligentny”. Człowiek może być całkiem bystry i inteligentny, a mimo to pozostawać w niewiedzy. Ostatecznie sprowadza się to do rozróżnienia między egzegezą a eisegezą. Egzegeza polega na próbie wydobycia z Pisma Świętego znaczenia, które ono stara się przekazać. Eisegeza polega na wczytywaniu w Pismo Święte znaczenia, jakie chcemy, aby ono miało. Szatan chce zaprzeczyć Pismu Świętemu, ale jeśli nie może tego osiągnąć, chce wzbudzić w nim wątpliwości. A jeśli nie może tego zrobić, chce je wypaczyć. Wypaczanie Pisma Świętego może polegać na potwierdzaniu tego, co jest fałszywe, lub na wzbudzaniu wątpliwości, czy kiedykolwiek będziemy w stanie dokładnie poznać jego znaczenie.

Księga Przysłów 30:5-6 mówi, że powinniśmy uważać, aby nie dodawać niczego do Pisma Świętego. Kiedy stawiamy nasze rozumowania i interpretacje na tym samym poziomie co Pismo Święte, wtedy nie przestrzegamy Księgi Przysłów 30:5-6. Dzieje się tak nawet wtedy, gdy nasze rozumowania i interpretacje są poprawne.

Oto przykłady wypaczania Pisma Świętego.

Wielebny Moon, który zaprzecza, że Chrystus dosłownie pojawi się na obłokach, interpretuje wszystkie tego typu wzmianki tak, że obłoki oznaczają grupy ludzi, ponieważ List do Hebrajczyków 12:1 mówi, że to my [a nie Jezus] jesteśmy otoczeni tak wielką chmurą świadków [a nie tylko chmurą].

Świadkowie Jehowy, którzy zaprzeczają istnieniu świadomości po śmierci, interpretują w Ewangelii Łukasza 16:19-31 cierpienie bogacza, który zignorował Łazarza, jedynie jako „klasę faryzeuszy czującą się zawstydzoną przez klasę wiernych sług”.

Misja Boskiego Światła naucza, że skoro Chrystus powróci w obłokach, a Guru Maharadża poleciał do Ameryki samolotem, który przeleciał przez chmury, to w ten sposób wypełnił ten werset.

Mormoni, którzy wierzą, że Bóg jest uwielbionym człowiekiem, czasami interpretują Księgę Liczb 23:19: „Bóg nie jest człowiekiem, by kłamał” (KJV) jako „Bóg nie jest takim człowiekiem, by kłamał”.

Powyższe interpretacje charakteryzują się „dziwną logiką”. Ponieważ dosłowne znaczenie Słowa Bożego jest sprzeczne z ich teologią, muszą zastąpić je innym znaczeniem.

Innym rodzajem wypaczania Pisma Świętego jest nauczanie, że nie możemy poznać znaczenia konkretnego fragmentu, podczas gdy w rzeczywistości możemy je poznać i znamy je. Nie powinniśmy wahać się przed potwierdzeniem tego, co wiemy, że jest prawdą. Nie można wybierać niektórych wersetów, a inne ignorować. Na przykład ewangelicy, wielebny Moon, Świadkowie Jehowy, muzułmanie, zwolennicy New Age, liberałowie i wielu innych przedstawiło tak wiele różnych poglądów na temat zmartwychwstania Jezusa, że „w związku z tym” nie możemy wiedzieć, co Biblia miała na myśli, mówiąc, że Jezus powstał z martwych. Zamiast więc wierzyć w coś błędnego, po prostu nie wierzmy w nic na ten temat. Innym sposobem spojrzenia na tę samą sprawę jest zadanie pytania: ile różnych kłamstw musi wymyślić szatan, zanim powiesz mu: „Dobra, poddaję się i ulegam. Nie będę już wierzył w nic, co Bóg mówi na ten temat”. Chrześcijanie nie muszą nigdy słuchać szatana i nie powinniśmy przejmować się tym, ile kłamstw opowiada się na temat danego fragmentu ani ile wątpliwości wzbudza szatan. Było jasne i oczywiste, co „zmartwychwstanie” oznaczało zarówno dla autorów Biblii, jak i dla pierwszych chrześcijan, a na podstawie 1 Listu do Koryntian 15 musimy uznać, że ci, którzy zaprzeczają fizycznemu zmartwychwstaniu Jezusa, znajdują się poza stadem i – o ile później się nie nawrócą – nie mają udziału w Bożym zbawieniu.

Oto niektóre oznaki wypaczania Pisma Świętego:

1) Jeśli wymagasz, by werset miał „głębsze znaczenie”, które jest sprzeczne z dosłownym znaczeniem, które każdy zrozumiałby jako zamierzone przez autora. Gdyby to tolerowano, wówczas każdy werset, który nakazuje lub mówi coś, co danej osobie się nie pod , mógłby mieć rzekome „prawdziwe znaczenie” sprzeczne z tym, co Bóg jasno mówi. Kiedy ktoś zbyt usilnie szuka głębokiego znaczenia, a jest ono sprzeczne z dosłownym znaczeniem, wówczas to rzekome głębsze znaczenie jest błędne.

2) Podobnie jest z nadmiernym alegoryzowaniem Pisma Świętego: niektóre fragmenty Pisma Świętego są w nim same określone jako alegoryczne, ale większość z nich taka nie jest.

3) Wymagane jest twierdzenie, że grecki lub hebrajski tekst ma konkretne znaczenie, którego nie rozpoznałby żaden rodzimy użytkownik tych języków. Jeśli musisz nadawać dziwne lub nietypowe znaczenia słowom, których typowy czytelnik w ogóle by nie dostrzegł, to wypaczasz Pismo Święte, redefiniując je.

4) Jeśli znaczenie, jakie chcesz nadać fragmentowi Pisma Świętego, jest sprzeczne z innymi fragmentami Pisma Świętego i ogólnym tonem pozostałej części Biblii.

5) Jeśli bardziej zależy ci na wyjaśnianiu fragmentu Pisma Świętego w sposób, który go pomija, niż na jego wyjaśnianiu. Natomiast lepiej jest, jeśli twoja teologia nie tylko wyjaśnia [pomija] fragment Pisma Świętego, ale wymaga, by ten fragment był prawdziwy. Jeśli twoja interpretacja sprawia, że pewne fragmenty Pisma Świętego tracą sens, to twoja interpretacja jest błędna.

6) W skrajnym przypadku twoja interpretacja oznacza, że Bóg przez prawie 2000 lat ukrywał przed każdym wierzącym szczególne, tajemne znaczenie, które teraz objawił właśnie tobie.

Nawet prawdziwi chrześcijanie mogą czasami nieświadomie wypaczać Pismo Święte. James Sire napisał znakomitą książkę na ten temat, zatytułowaną po prostu „Scripture Twisting” (IVP). Podczas studiowania Pisma Świętego powinniśmy prosić Ducha Świętego o przewodnictwo.

Pytanie: Jakie są przykłady wypaczania Pisma Świętego przez prawdziwych wierzących, o których mowa w 2 Liście Piotra 3:16?

Odp.: Oto przykłady historyczne, co do których wszyscy dzisiejsi chrześcijanie powinni zgodzić się, że są błędne. Celem poruszenia tej kwestii nie jest pogardzanie ludźmi, którzy popełnili te błędy, ale upewnienie się, że nie popełnimy innych błędów z tego samego powodu.

Brak dbałości o szczegóły: Justyn Męczennik (138–165 r. n.e.) stwierdził, że arcykapłan miał 12 dzwoneczków na dole swojej szaty. W rzeczywistości w efodzie znajdowało się 12 kamieni szlachetnych, ale na dole szaty była nieokreślona liczba dzwoneczków. „Dialog z Tryfonem Żydem”, rozdz. 42, str. 215

Pomylone imiona: Jan Chryzostom (zm. 407 r. n.e.) wspomina o zabójstwie Mefiboszeta, podczas gdy powinien był powiedzieć Isz-boszet. Komentarz do Listu do Filipian, homilia 5, werset 3, str. 206

Mylenie tego, co Pismo Święte przypisuje słowom niewierzącego, z tym, co mówi Bóg: Ireneusz (182–188 r. n.e.) twierdzi, że Jezus miał prawie 50 lat, gdy rozpoczął swoją posługę. Ireneusz, „Przeciw herezjom”, księga 2, rozdz. 22.6, str. 392

Nie uwzględnianie innych fragmentów Pisma Świętego: „Pasterz Hermasa” (ok. 115–155 r. n.e.) w księdze 2, przykazanie 10, rozdział 2, str. 27, mówi, że smutek wypędza Ducha Świętego, ponieważ Duch Święty jest duchem radosnym. A co z pokutą i Księgą Lamentacji? Czy Duch Święty naprawdę jest wypędzany z chrześcijan za każdym razem, gdy się smucimy?

Nadmierna alegoryzacja Pisma Świętego: Nowacjan (250/4–256/7 n.e.) twierdzi, że przykazanie Starego Testamentu, by nie jeść wielbłąda, oznacza potępienie życia splamionego zbrodniami. W dziele „O mięsie żydowskim”, rozdz. 3, str. 647

Naprawdę nadmierna alegoryzacja Pisma Świętego: Klemens Aleksandryjski (193–202 n.e.): „Szata arcykapłana jest symbolem świata zmysłów. Siedem planet jest reprezentowanych przez pięć kamieni i dwa karbunkuły, symbolizujące Saturna i Księżyc. Pierwsza z nich jest południowo-zachodnia, wilgotna, ziemska i ciężka; druga – powietrzna, stąd niektórzy nazywają ją Artemidą, jakby Aerotomos (przecinająca powietrze); a powietrze jest mgliste”. „Stromata”, księga 4, rozdz. 6, s. 453

Błędna interpretacja przetłumaczonych słów: Teodot, prawdopodobnie montanista (ok. 240 r. n.e.): „Czy zdanie »Bóg ustanowił swoje przybycie w słońcu« należy rozumieć w ten sposób? Bóg »ustanowił w słońcu«, to znaczy w Bogu, który jest obok Niego, tak jak w Ewangelii: »Eli, Eli«, zamiast »Boże mój, Boże mój«”. W przypisie napisano, że Teodot pomylił „Eli, Eli” z „Helios, Helios”. Fragmenty dzieła Teodota, rozdz. 57, str. 50, 5:2,8

Ograniczanie ponad to, co mówi Pismo Święte: anabaptysta Konrad Grebel (1498–1526 r. n.e.) uważał, że w kościele nie wolno śpiewać. List do Kolosan 3:16 mówi: „...śpiewając psalmy, hymny i pieśni duchowne z wdzięcznością w sercach waszych Bogu”. Jednak Konrad zinterpretował wyrażenie „w sercach waszych” jako oznaczające, że nie należy śpiewać na głos.

Wyciąganie wniosków wykraczających poza to, co skromnie stwierdza Pismo Święte: Atanazy (326–373 n.e.) nauczał, że Jeremiasz i Jan Chrzciciel urodzili się bez grzesznej natury.

Przenoszenie własnych uczuć na Boga: Według Klemensa Rzymskiego (96–98 r. n.e.) (1 List Klemensa, rozdz. 19, str. 10) oraz Listu do Diogneta (ok. 130–200 r. n.e.), rozdz. 8, str. 28, Bóg jest wolny od wszelkiego gniewu.

Utożsamianie własnych poglądów z Pismem Świętym: Cyprian z Kartaginy (ok. 248–256 r. n.e.) (Listy Cypriana, List 58.2, str. 353), Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.), Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) oraz Prosper z Akwitanii (ok. 390–455) (O przebaczeniu grzechów 5:25, 26–28–29 oraz O chrzcie, rozdz. 26–30, 33–35) – wszyscy oni nauczali, że ochrzczone niemowlęta, które umierają, z całą pewnością idą do nieba, a nieochrzczone niemowlęta, które umierają, z całą pewnością idą do piekła.

Wprowadzanie własnych poglądów duchowych do Pisma Świętego: Orygenes (225–254 r. n.e.) wierzył w preegzystencję dusz w dziele „De Principiis”. (Nie wierzył jednak w reinkarnację.)

Wprowadzanie własnego poglądu na naturę do Pisma Świętego: Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) nauczał, że Ziemia jest płaska. Głupotą jest myśleć, że jest kulą i że na antypodach żyją ludzie, którzy chodzą do góry nogami. „Instytucje boskie”, księga 3, rozdział 24, str. 94.

Dodawanie przesądów do Słowa Bożego: luteranin Filip Melanchton (1497–1560) wierzył w przydatność astrologii i chiromancji. (Luter jednak odrzucał te rzeczy.)

Wprowadzanie własnych uprzedzeń do Słowa Bożego: Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) określa mężczyzn jako silnych i bardziej krzepkich, a kobiety jako słabsze i bardziej kruche. „Instytucje Boże”, księga 1, rozdział 16, str. 29. Atanazy (318 r. n.e.) napisał: „Nawet kobiety, którym nie należy pozwalać na udział w obradach dotyczących spraw publicznych, czczą i służą z czcią należną Bogu, tak jak nakazał Tezeusz, o czym wspomniano powyżej” ( , Atanazy, „Przeciw poganom”, rozdz. 10.2, str. 9). Jan Chryzostom (zm. 407 r. n.e.) był antysemitą; napisał całe dzieło skierowane przeciwko Żydom. Nie było ono jedynie krytyczne wobec religii żydowskiej, ale skierowane przeciwko samym Żydom.

Brak przebaczenia: Nowacjan (250/254–256/257 r. n.e.) zapoczątkował schizmę w Kościele. Nowacjanie wierzyli tak samo jak inni chrześcijanie, z tym wyjątkiem, że jeśli ktoś kiedykolwiek wyrzekł się wiary, nawet pod przymusem, nauczali, iż na zawsze utracił zbawienie i nigdy nie będzie mógł go odzyskać.

Brak miłości bliźniego: Marcin Luter uważał, że wszystkich anabaptystów należy zabić. (W swoim ostatnim kazaniu zmienił jednak zdanie.) Augustyn popierał torturowanie heretyków, takich jak Priscillian.

Jednak prawdziwi chrześcijanie wciąż mogą popełniać błędy o takiej samej wadze jak te wymienione powyżej. Musimy posiadać właściwą doktrynę, a także pozostawać w harmonii z Duchem Świętym. Jak trafnie zauważył pewien współczesny pisarz chrześcijański: „Jeśli masz doktrynę bez Ducha, usychasz; jeśli masz Ducha bez doktryny, wybuchasz; a jeśli masz jedno i drugie, dojrzewasz”.

Pytanie: Jak to możliwe, że w 2 Liście Piotra 3:17 prawdziwi wierzący mogą dać się zwieść błędom bezprawia?

Odp.: To smutne, ale może się to zdarzyć. Osobiście znam chrześcijanina, który przeszedł na mormonizm. Później odszedł od tej wiary i powrócił do chrześcijaństwa.

Czytałem też historię kobiety, która porzuciła chrześcijaństwo i przeszła na islam. Po 15 latach w islamie powiedziała: „Wczoraj zdałam sobie sprawę z czegoś, co starałam się ignorować, głównie z powodu dumy. Zawsze byłam chrześcijanką, mimo że przeszłam na islam. Zawsze była we mnie część, która po prostu nie potrafiła wierzyć tak, jak inni muzułmanie. Cichy głos, który mówił: «Czy Bóg chciałby, by ludzi kamienowano na
na śmierć?”, „czy Bóg chciałby, by kobiety były zmuszane do noszenia nakrycia głowy?”, „jeśli islam jest lepszy, dlaczego tak źle się traktują?” Wczoraj poczułam
tęsknotę za odkupieniem i prawdziwym miłosierdziem chrześcijaństwa”.

Tak więc 2 List Piotra zawiera surowe ostrzeżenie dla prawdziwych wierzących, byśmy mieli się na baczności; to może spotkać również nas. Upadek z bezpiecznej pozycji może odnosić się nie tylko do utraty nagrody, ale także do utraty pewności zbawienia. Jeśli jednak mamy trwałą wiarę, powrócimy do Boga.

Pytanie: Dlaczego w 2 Liście Piotra 3:17 prawdziwi chrześcijanie, którzy są już zbawieni, muszą zachować czujność?

Odp.: W 2 Liście do Koryntian 13:5-7 Bóg nakazuje nam badać samych siebie, aby upewnić się, że rzeczywiście jesteśmy zbawieni. Ponadto, jak mówi Psalm 139:24, musimy prosić Boga, aby nas zbadał, aby pokazać nam, czy nie czynimy czegoś, co obraża Boga.

P: Jak, zgodnie z 2 Listem Piotra 3:17, wierzący mogą stracić swoją pewną pozycję?

Odp.: Niektórzy chrześcijanie uważają, że prawdziwi wierzący mogą utracić zbawienie; inni tak nie uważają. Niezależnie od tego jednak spełni się to, o czym mowa w Ewangelii Mateusza 7:22-23, niezależnie od tego, czy nazwiemy to utratą zbawienia przez „ ”, czy też fałszywym nawróceniem. W 2 Liście do Koryntian 13:5-7 nakazano nam badać samych siebie, aby upewnić się, że trwamy w wierze.

Nawet prawdziwi chrześcijanie mogą przez pewien czas dać się zwieść. Znałem mormona, który porzucił mormonizm i nawrócił się na Chrystusa. Później powrócił do mormonizmu. Wtedy porozmawiali z nim inni chrześcijanie, którzy również byli kiedyś mormonami, po czym ponownie odszedł i powrócił do Chrystusa.

Nawet prawdziwi chrześcijanie mogą popaść w grzech. Mogą jednak powrócić, jak wskazują 1 List do Koryntian 5:1-5 i 2 List do Koryntian 2:5-11.

Ponadto chrześcijanie mogą utracić nagrodę, jak pokazują 1 List do Koryntian 3:5-15 i 2 List Jana 8. Nie chcemy stanąć przed Chrystusem zawstydzeni z powodu tego, co uczyniliśmy (1 List Jana 2:28).

Pytanie: Skoro w 2 Liście Piotra 3:18 mowa jest o tym, że łaska została nam już dana w Jezusie na krzyżu, to w jaki sposób możemy wzrastać w łasce?

Odp.: Możemy wzrastać w łasce na wiele sposobów, a oto kilka z nich.

1. Możemy wzrastać, ukazując Bożą łaskę w naszym życiu. Nasze dary pieniężne są aktami łaski (2 List do Koryntian 8:6), a mamy realizować zbawienie w nas, jak pisze List do Filipian2:12 –13.

2. Możemy wzrastać w poznaniu i zaufaniu do Bożej łaski. W 2 Liście do Tymoteusza 2:1 Tymoteusz ma być silny w łasce, która jest w Chrystusie Jezusie.

3. Łaska Boża może dotrzeć do coraz większej liczby ludzi w naszej okolicy (2 List do Koryntian4:15 ).

4. Otrzymamy niezrównane bogactwa Bożej łaski zgodnie z Listem do Efezjan 2:6-7.

Pytanie: Kiedy powstał 2 List Piotra?

Odp.: Ponieważ w 2 Liście Piotra 1:13-15 jest napisane, że Bóg ukazał Piotrowi, iż zbliża się jego śmierć, najprostszym wyjaśnieniem jest to, że list ten został napisany krótko przed jego śmiercią w latach 67-68 n.e. Komentarz „Bible Knowledge Commentary: New Testament” podaje następujące potwierdzenie:

Firmilian (256 r. n.e.) odnosi się do ostrzeżenia Piotra przed fałszywymi nauczycielami.

Metodiusz z Olimpu i Patary (270–311/312 r. n.e.) cytuje 2 List Piotra 3:8 jako słowa Piotra w dziele „O zmartwychwstaniu”.

Jeśli chodzi o pogląd niechrześcijański, w „Asimov’s Guide to the Bible” (str. 1165) czytamy: „możliwe jest, że 2 List Piotra, podobnie jak 1 List Piotra i List Jakuba, pochodzi z okresu prześladowań za panowania Domicjana” (rozpoczętych w 90 r. n.e.). Różni komentatorzy twierdzą tak, ponieważ:

a. Wspomina on o listach Pawła tak, jakby były one już zebrane lub przynajmniej napisane.

b. Treść listu wskazuje, że chrześcijanie byli prześladowani.

c. 2 List Piotra jest podobny do Listu Judy, więc być może oba zostały napisane w zbliżonym czasie.

Jednakże, ponieważ listy Pawła zostały napisane przed śmiercią Piotra, bardzo intensywne prześladowania rozpoczęły się trzy do czterech lat przed śmiercią Piotra, a List Judy mógł z łatwością powstać przed śmiercią Piotra, nie ma tu żadnego problemu z twierdzeniem, że 2 List Piotra został napisany przed latami 67–68 n.e. Zobacz także omówienie dotyczące daty powstania 1 Listu Piotra.

Pytanie: Skąd wiemy, że 2 List Piotra został napisany przez Piotra, zwłaszcza że styl i język grecki 1 Listu Piotra i 2 Listu Piotra są różne?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy powody.

1. Tak stwierdza 2 List Piotra 1:1, a wczesny Kościół to akceptował. Jedynym wyjątkiem jest Orygenes, który twierdził, że autentyczność drugiego listu Piotra jest wątpliwa. Po soborze nicejskim Euzebiusz wspomina, że 2 List Piotra jest przedmiotem sporów.

2. Styl (ale nie gramatyka grecka) obu listów różni się, ponieważ poruszają one inne tematy. Jak wskazuje Gleason Archer (Encyclopedia of Bible Difficulties, s. 425–426), porównanie list słów nie dowodzi w większym stopniu, że mają one różnych autorów, niż listy słów „dowiodłyby”, że wiersze Johna Miltona zostały napisane przez inną osobę niż autor Raju utraconego, a wszyscy uznają, że Milton napisał je wszystkie.

3. Gramatyka grecka 2 Listu Piotra jest mniej dopracowana, ponieważ, jak wskazuje 1 List Piotra (5:12 ), Sylas pomagał Piotrowi w spisaniu 1 Listu Piotra. Nie wiemy jednak, czy Piotr mówił Sylasowi, co ma zapisać, w języku aramejskim, czy greckim.

Pytanie: Jak Piotr mógł napisać 2 List do Piotra, skoro [rzekomo] nie znał greckiego (tak twierdzi Bart Ehrman)?

Odp.: Ehrman zakłada, że Piotr nie mógł znać greckiego, ponieważ był zarówno etnicznie, jak i kulturowo Żydem w Palestynie, praktykującym żydowską kulturę. Jednak rodzice Piotra nadali jednemu ze swoich synów greckie imię! Podczas gdy imię nadane Piotrowi przy narodzinach brzmiało Szymon (co jest imieniem hebrajskim i aramejskim), jego brat otrzymał imię Andrzej, co po grecku oznacza „męski”. Co więcej, pochodzili oni z Betsaidy, która znajdowała się blisko granicy między Galileą a greckojęzycznymi regionami we wschodniej części brzegu Jeziora Galilejskiego. Filip, kolejne greckie imię, również pochodził z Betsaidy. Ma to tyle samo sensu, co przypuszczenie, że obywatel amerykański urodzony i wychowany w przygranicznym mieście El Paso w Teksasie, mający brata o imieniu Manuel lub Jose, nie mógł znać hiszpańskiego, ponieważ był Amerykaninem.

Pytanie: Skąd wiemy, czy to, co mamy dzisiaj w 2 Liście Piotra, jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy powody.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwa wczesnego Kościoła. Oto autorzy, którzy odwołali się do 2 Listu Piotra lub zawartych w nim wersetów.

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra 2:5 w 1 Liście Klemensa, rozdz. 7, tom 1, str. 7, tom 9, str. 231

Justyn Męczennik odwołuje się zarówno do Psalmu 90:4, jak i do 2 Listu Piotra 3:8, mówiąc: „Dzień Pański jest jak tysiąc lat”.

List Barnaby, rozdz. 15, str. 146 (100–150 r. n.e.), Justyn Męczennik (ok. 138–165 r. n.e.) oraz Ireneusz (182–188 r. n.e.) twierdzą, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat (2 List Piotra 3:8). Może to jednak odnosić się zarówno do Psalmu 90:4, jak i do 2 Listu Piotra 3:8. 2 List Piotra jest najmniej potwierdzoną księgą Nowego Testamentu.

2 List Klemensa (120–140 r. n.e.), rozdz. 2, s. 517, nawiązuje do 2 Listu Piotra 3:9: „Albowiem rzeczywiście wielką i godną podziwu rzeczą jest utwierdzać nie to, co trwa, lecz to, co upada. Tak też Chrystus pragnął ocalić to, co ginęło…”

2 List Klemensa (120–140 r. n.e.), rozdz. 16, str. 522, nawiązuje do 2 Listu Piotra: „Wiedziecie jednak, że dzień sądu już teraz «nadchodzi jak rozpalony piec», a niektóre «niebiosa stopią się», a cała ziemia będzie jak ołów topiący się w ogniu, a wtedy ujawnią się ukryte i jawne uczynki ludzi”.

Ireneusz (182–188 r. n.e.) cytuje 1/3 fragmentu 2 Listu Piotra 3:8m: „jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat”. To dokładne sformułowanie występuje wyłącznie w 2 Liście Piotra 3:8m oraz w Psalmie 90:4. Ireneusz, „Przeciw herezjom”, str. 551. Cytuje to samo w „Przeciw herezjom”, str. 557.

Na marginesie należy dodać, że Kanon Muratoriego (ok. 170 r. n.e.) nie zawierał Listu Jakuba, Listu do Hebrajczyków, 1. i 2. Listu Piotra ani trzeciego Listu Jana.

Klemens Aleksandryjski cytuje środkową część 2 Listu Piotra 2:5 w dziele „Stromata” (193–202 r. n.e.), tom 1, rozdz. 21, str. 331: „Noe głosił pokutę”. Ta myśl, o której Klemens najwyraźniej zakładał, że jego czytelnicy już ją znali, nie występuje w Piśmie Świętym, z wyjątkiem aluzji w 2 Liście Piotra 2:5. (3 słowa, w tym jedno długie, na 15 słów)

Hipolit (222–235/236 r. n.e.) cytuje ¼ fragmentu 2 Listu Piotra 2:22: „ale po chwili znów pogrążają się w tym samym błocie”. *Obalenie wszystkich herezji*, księga 9, rozdz. 1, s. 125

Hipolit (222–235/236 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra 1:18,19. „Obalenie wszystkich herezji”, księga 10, rozdz. 24, s. 151

Hipolit (222–235/236 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra 1:21. „Traktat o Chrystusie i Antychryście”, rozdz. 2, s. 204

X Orygenes (225–254 r. n.e.) twierdzi, że Piotr pozostawił „jedynie jeden list o uznanej autentyczności. Załóżmy, że pozostawił drugi; jest to bowiem wątpliwe”. Komentarz Orygenesa do Ewangelii św. Jana, z piątej księgi, rozdz. 3, s. 346

Orygenes (225–254 r. n.e.) mówi: „nasz Pan Jezus Chrystus, który jest «prawdziwym światłem» i «wschodzi w naszych sercach»”. Wyrażenie „wschodzi w naszych sercach” stanowi aluzję do 2 Listu Piotra 1:19.

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) wspomina o „Liście Piotra” i cytuje 2 List Piotra 2:11,12 w „Traktatach Cypriana”, traktat 12 – trzecia księga „Świadectwa”, rozdz. 11, s. 536.

Firmilian (256 r. n.e.) odnosi się do ostrzeżenia Piotra przed fałszywymi nauczycielami, co stanowi aluzję do 2 Listu Piotra.

Adamantiusz (300 r. n.e.) cytuje 2 List Piotra 3:15b jako słowa Piotra: „jak napisał apostoł Piotr: «zgodnie z mądrością przekazaną mojemu bratu Pawłowi»”.

Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) cytuje z autorytetem Pisma Świętego 2 List Piotra 2:19b. Twierdzi, że cytuje fragment Pisma Świętego, gdy mówi: „Kto przez kogo jest pokonany, tego też jest niewolnikiem”.

Metodiusz z Olimpu i Patary (270–311/312 r. n.e.) cytuje 2 List Piotra 3:8 jako pochodzący od Piotra w dziele „O zmartwychwstaniu”.

Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra2:22 : „Cyrenejczycy twierdzą, że cnota sama w sobie zasługuje na pochwałę właśnie z tego powodu, że przynosi przyjemność. To prawda – mówi ten plugawy pies lub świnia tarząca się w błocie”. „Instytucje boskie”, księga 3, rozdz. 8, s. 75

Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra 2:22: „pogrążają się w nieczystych żądzach, jak locha, która tarza się w błocie; albowiem obmazują się błotem ci, którzy czczą bogów, to znaczy ci, którzy czczą błoto i ziemię”. „Instytucje boskie”, księga 4, rozdz. 17, s. 119

Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra 3:8, co jest również Psalmem 90:4. „Instytucje Boże”, księga 7, rozdział 14, str. 211

Wielu interpretowało dzień Pański jako 1000 lat.

Po soborze nicejskim

(maj–czerwiec 325 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra 2:22 (psy i lochy) w kanonie 12, str. 27.

? W „Historii kościelnej” Euzebiusza (323–326 r. n.e.), tom 3, rozdział 3, str. 133–135, omówiono księgi Nowego Testamentu. Autor stwierdza, że 1 List Piotra jest autentyczny. Twierdzi również, że 14 listów Pawła jest powszechnie znanych, choć Kościół w Rzymie wątpił, czy to Paweł napisał List do Hebrajczyków. Dodaje, że autentyczność 2 Listu Piotra jest kwestionowana. Tak zwane „Dzieje Pawła”, „Pasterz” Hermasa, „Dzieje Piotra”, „Ewangelia Piotra”, „Kazania Piotra” oraz „Apokalipsa Piotra” nie są autentyczne. Ojcowie nicejscy i postnicejscy, seria druga, tom 1, str. 133–135

Firmikus (IV w.) odwołuje się do 2 Listu Piotra 2,11

Atanazy (367 r. n.e.) nie odwołuje się do żadnych konkretnych wersetów z 2 Listu Piotra, ale wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, s. 552

W dziele „Synopsis Scripturae Sacrae” (ok. 350–370 r. n.e. lub V w.) wspomniane są dwie księgi Piotra jako część Nowego Testamentu. Cytowany jest tam cały fragment 2 Listu Piotra 1:1.

Hilary z Poitiers (355–367/368 n.e.) „I znowu, choć zdaje sobie sprawę, że ma udział w Boskiej naturze, jak mówi święty apostoł Piotr w swoim drugim liście, nie wolno mu jednak mierzyć Boskiej natury ograniczeniami własnej natury…” O Trójcy Świętej, tom 1, rozdz. 18, str. 45

Efraim Syryjczyk (373 r. n.e.)

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) (domyślnie) wspomina o siedmiu listach Jakuba, Piotra, Jana i Judy. „Wykłady katechetyczne”, wykład 4, rozdz. 36, s. 27–28

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra 1,19 w wykładzie 10.15, str. 61

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra 1,21: „tak samo jeden jest Duch Święty, który ożywił proroków”,

Trzeci Sobór Kartagiński (397 r. n.e.)

Schizmatyk Lucyfer z Cagliari (370/371 r. n.e.)

Didymus Ślepy (398 r. n.e.)

Juliusz Firmikus Maternus (IV w.) Błąd religii pogańskich

Hieronim (404 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu Piotra 1:4;2:13 ; 3:10

Hieronim mówi: „Apostołowie Jakub, Piotr, Jan i Juda opublikowali siedem listów, które są jednocześnie duchowe i konkretne, krótkie i długie – krótkie pod względem słów, ale obszerne pod względem treści, tak że naprawdę niewielu jest tych, którzy nie czują się zagubieni, gdy je czytają”. List 53 (Do Paulinusa), tom 6, str. 102.

Hieronim zauważył jednak, że styl 1 Listu Piotra i 2 Listu Piotra jest odmienny. Stwierdził, że wynika to z faktu, iż 1 List Piotra spisał jako skryba Sylwan.

Augustyn z Hippony (416–430 r. n.e.) w dziele „O postępowaniu Pelagiusza”, rozdz. 42, s. 202 (tom 5), wspomina o 2 Liście Piotra 1:4 jako o tekście autorstwa apostoła Piotra. Odwołuje się również do 2 Listu Piotra 1:2, 17, 21; 2:4, 15, 20; 3:9, 11, 18

Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) nawiązuje do 2 Listu Piotra 2:19 w dziele „Instytucje Jana Kasjana”, księga 5.8, str. 238

Cyryl z Aleksandrii (444 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu Piotra 2:4; 3:11

„Speculum” (V wiek) odwołuje się do 2 Listu Piotra 1:2 (3), 5;2:11 , 13; 3:9, 10, 11

Quodvultdeus (ok. 453 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu Piotra 1:21; 2:4

Varimadum (445/480 r. n.e.) odnosi się do 2 Listu Piotra 1:21

Jan z Damaszku (706–749 r. n.e.) „...siedem listów katolickich, a mianowicie jeden Jakuba, dwa Piotra, trzy Jana, jeden Judy...” Wyjaśnienie wiary prawosławnej, tom 4, rozdz. 17, str. 90

Ślady herezji i fałszywych pism

Heretyk Priscillian odwołuje się do 2 Listu Piotra 2:2

Pseudo-Hipolit (po 235/236 r. n.e.) przytacza 2 List Piotra 3:3 jako pochodzący od Piotra. Sekcja 10, str. 244

Pseudo-Cyprian (po 358 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu Piotra 2:13

Pseudo-Metodiusz (po 312 r. n.e.) przytacza cytat, który może stanowić połowę 1 Listu Piotra 2:6, Psalmu 118:22 lub Księgi Izajasza 28:16. Mowa o Symeonie i Annie, rozdz. 6, str. 387

Heretyk Pelagiusz (416–418 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu Piotra 2:20; 3:9, 10, 11

Heretyk pelagiański Julian z Eclanum (ok. 454 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu Piotra 3:11

3. Najwcześniejsze zachowane rękopisy 2 Listu Piotra wykazują niewielkie różnice między rękopisami, ale nie zawierają błędów istotnych z teologicznego punktu widzenia.

str. 72 Papirusy Bodmera 7 i 8: 1 List Piotra 1:1–5:14, 2 List Piotra 1:1–3:18 oraz List Judy 1–25. ok. 300 r. n.e. Zdjęcie fragmentu tego rękopisu (przedstawiającego 2 List Piotra1:16 –2:2) znajduje się w publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na str. 468. Podano tam, że pismo jest „pismem dokumentalnym”.

p74 (=Bodmer 17) Dzieje Apostolskie 1:2-5,7-11,13-15,18-19,22-25; 2:2-4; 2:6-3:26; 4:2-6,8-27; 4:29-27:25; 27:27-28:31; List św. Jakuba 1:1-6,8-19,21-23,25,27; 2:1-3,5-15; 18-22, 25-26; 3:1,5-6,10-12,14,17-18; 4:8,11-14; 5:1-3,7-9,12-14,19-20; 1 List Piotra 1:1-2,7-8,13,19-20,25; 2:6-7,11-12,18,24; 3:4-5; 2 List Piotra 2:21; 3:4,11,16; 1 List św. Jana 1:1,6; 2:1-2,7,13- 14,18-19,25-26; 3:1-2,8,14,19-20; 4:1,6-7,12,16-17; 5:3-4,9-10,17; 2 List Jana 1,6-7,13; 3 List Jana 6,12; List Judy 3,7,12,18,24 (VII wiek)

VII wiek – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu zawiera List Jakuba 2:4 i 1 List Piotra 1:12

VII wiek – 1975 r. – trzecie wydanie Alanda i in.

VI wiek – 1998 – czwarte poprawione wydanie Alanda i in.

Manuskrypty Vaticanus [B] (325–350 r. n.e.), Sinaiticus [Si] (340–350 r. n.e.) oraz Alexandrinus [A] (ok. 450 r. n.e.) zawierają w całości 2 List Piotra.

Wulgata Klemensowa z IV–V wieku odwołuje się do 2 Listu Piotra 1:1; 2:14

Wulgata Wordswortha-White’a z IV–V wieku odnosi się do 2 Listu Piotra 1:1–2; 3:9

Wulgata sztuttgarcka (IV–V w.) odnosi się do 2 Listu Piotra 1:1-2; 3:9

048 V wiek

0209 (VII w.)

Kursywa (h) V w.

kursywa (j) V wiek

Kursywa (q) VI/VII w.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV wiek

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV wiek

Efraemowy Rescriptus [C] V wiek

Syryjski Peshitta [SyrP] Ponad 350 rękopisów, najwcześniejsze pochodzą z lat 411–435 n.e. (2 List Piotra3:18 , według Bruce’a Metzgera w książce „A Textual Commentary on the New Testament”, str. 633).

syryjski harclejski [SyrH] III/IV w. lub 616 r. n.e., odnosi się do 2 Listu Piotra 1:3–5, 10, 17, 19, 21; 2:4, 6, 9–13, 15, 20; 3:9–11, 18

Syryjski tekst filoksenowski [SyrPh] z lat 507/508 n.e. odnosi się do 2 Listu Piotra 1:3,10,14,17; 2:4,6,11–13,15,17,20; 3:9–11,18

Syryjski palestyński [SyrPal] z VI wieku odnosi się do 2 Listu Piotra 1:1-5,10;3:10 -11,18

Ormiański [Arm] z V wieku

gruziński [Geo] z V wieku

Gotycki 493–555 r. n.e.

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów 2 Listu Piotra można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/2 Peter Manuscripts.html.